برچسب: چین

جن ساکی، سخنگوی کاخ سفید روز گذشته در جمع خبرنگاران درباره امضای سند همکاری ۲۵ ساله بین ایران و چین تاکید کرد هنوز این سند از سوی دولت آمریکا بررسی نشده است اما پس از بررسی اگر هرگونه تحریمی نیاز بود اعمال می‌شود.

وی در پاسخ به این سوال که با توجه به اینکه ایران یک توافق‌نامه بلند مدت با چین امضا کرده است آیا دولت آمریکا همچنان همان سیاست را در قبال ایران به ویژه از نظر بازگشت به توافق هسته‌ای دارد، گفت: «ما در این برهه از زمان هنوز توافق ایران و چین را بررسی نکرده‌ایم. آن را بررسی می‌کنیم و مطمئن می‌شویم اگر هرگونه تحریمی نیاز است اعمال شود.»

وی تصریح کرد با توجه به اینکه هنوز بسته توافقی بین ایران و چین را ندیده‌اند رویکرد این کشور در قبال ایران تغییر نکرده است.

خانم ساکی همچنین در پاسخ به این سوال که آیا جو بایدن، رئیس جمهوری آمریکا مایل است بخشی از تحریم‌های ایران را تا حدی لغو کند، گفت: «این موضوع مورد بررسی نیست. ما بر بازگشت به یک رویکرد دیپلماتیک با اعضای توافق‌نامه هسته‌ای که البته چین عضوی از آن است متمرکز هستیم.»

جو بایدن، رئیس جمهوری آمریکا روز گذشته درباره توافق ایران و چین گفته بود یکسال است نسبت به این موضوع دغدغه دارد. سخنگوی کاخ سفید در این باره گفت: «رئیس جمهور دغدغه این موضوع را دارد. دیروز از او در این باره سوالی پرسیده شد.»

سند برنامه همکاری جامع ایران و چین روز شنبه (۷ حمل) به امضای محمدجواد ظریف و وانگ ئی، وزیران خارجه دو کشور رسید؛ سندی که به منظور عملیاتی کردن بند ششم بیانیه مشترک رئیس جمهوری دو کشور در سال ۱۳۹۴ با هدف ارتقای عملی روابط دو کشور در سطح مشارکت جامع راهبردی و فراهم کردن بستر توسعه همه جانبه همکاری‌های دو کشور تدوین شده است. امضای این سند واکنش‌های زیادی را در داخل و خارج ایران در پی داشت.

جو بایدن، رئیس جمهور آمریکا روز جمعه گفت کشورش از رهبران چین و روسیه دعوت کرده است تا در اجلاس جهانی تغییرات آب و هوا از ۲۲ تا ۲۳ آوریل شرکت کنند.

آقای بایدن به خبرنگاران گفت هنوز با رهبران این دو کشور درباره این موضوع صحبت نکرده است.

کاخ سفید نیز در بیانیه‌ای اعلام کرد شی جین پینگ، رئیس جمهور چین و ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه از جمله ۴۰ رهبر جهان هستند که به اجلاس جهانی تغییرات آب و هوا در ماه آوریل دعوت شده‌اند.

با توجه به محدودیت‌های همه گیری کرونا، نشست جهانی آب و هوا به صورت مجازی برگزار می‌شود که برای مشاهده عمومی به صورت مستقیم پخش خواهد شد.

رئیس جمهور آمریکا در تلاش است تا موضوع تغییرات آب و هوایی را به عنوان یک الویت اصلی ارتقا دهد. مقام‌های آمریکایی معتقدند که با وجود اختلافات عمیق با چین و روسیه، در زمینه‌ آب و هوا می‌توانند با این دو کشور همکاری کنند.

رئیس جمهور آمریکا روز پنج‌شنبه در اولین کنفرانس خبری خود از زمان روی کار آمدنش، از شی جین پینگ و ولادیمیر پوتین به عنوان «حامیان خودکامگی» یاد کرد.

در بیانیه کاخ سفید آمده است هدف اصلی نشست روز زمین و گردهمایی جداگانه در شهر گلاسکوی اسکاتلند در ماه نوامبر، کم کردن میزان گرمایش زمین به ۱.۵ درجه سانتیگراد خواهد بود.

آقای بایدن هنگام خروج از کاخ سفید برای تعطیلات آخر هفته گفت که او در خصوص این موضوع فقط با نخست وزیر بریتانیا صحبت کرده است. او تاکید کرد که موضوع گفتگویش نشست آب و هوا بوده است.

انتظار می‌رود آقای بایدن در نشست جهانی آب و هوا از هدف «بلند پروازانه ۲۰۳۰ » دولتش برای کاهش انتشار کربن سخن بگوید.

ناظران سیاسی احتمال می‌دهند که اعلام هر برنامه‌ای از سوی بایدن با مخالفت جمهوری خواهان روبرو شود، زیرا آن‌ها نگرانند که رئیس جمهور دموکرات برای پیگیری برنامه های آب و هوایی‌اش، مشاغل و رشد اقتصادی را فدا کند.

با این حال کاخ سفید اعلام کرده است که آقای بایدن از رهبران جهان خواهد خواست تا از این اجلاس به عنوان فرصتی برای ترسیم چگونگی کمک کشورهایشان به کاهش انتشار کربن استفاده کنند.

قرار است در نشست جهانی آب و هوا ۱۷ کشوری که تولید کننده ۸۰ درصد گازهای گلخانه‌ای جهان هستند، گردهم آیند. کانادا، مکزیک، اسرائیل، عربستان سعودی، امارات متحده عربی، نیجریه، آفریقای جنوبی و متحدان اروپایی آمریکا به این نشست دعوت شده‌اند.

این خبر جمعه شب از سوی سعید خطیب‌زاده، سخنگوی وزارت امور خارجه اعلام شد.

ایسنا به نقل از او نوشت: «سفر [وزیر خارجه چین] در آستانه پنجاهمین سالگرد روابط دیپلماتیک دو کشور انجام می‌شود و در جریان این سفر، سند جامع همکاری‌های ۲۵ساله بین دو کشور به امضا می‌رسد.»

خطیب زاده در توضیح این سند گفت: «در سال ۱۳۹۴ و در جریان سفر رئیس ‌جمهور چین به تهران در ارتباط با این موضوع بحث و گفتگو شد. به این منظور که روابط دو کشور به سطح راهبردی و جامع هدایت شود. روابط ایران و چین چند لایه و عمیق و پر از ابعاد مختلف است و لازم بود این روابط در قالب یک سند تنظیم شود. در همین چارچوب چندین بار این سند برای بررسی بین مقام‌های دو کشور رد و بدل شد و نهایتاً در روز شنبه بین وزرای خارجه دو کشور امضا خواهد شد.»

به گفته او در چهارچوب این سند به موضوع همکاری‌های اقتصادی دو کشور به ویژه «مشارکت ایران در ایده کمربند راه چین» پرداخته شده و انتظار می‌رود امضای آن «در تعمیق روابط دو کشور بسیار موثر و تاثیرگذار باشد».

وزیر خارجه چین روز جمعه در جریان سفر خود به خاورمیانه، وارد تهران شد. او قرار است در این سفر با همتای خود، محمد جواد ظریف همچنین حسن روحانی، رئیس جمهور ایران دیدار کند.

موضوع تدوین یک سند همکاری ۲۵ ساله میان ایران و چین اولین بار در ژوئن ۲۰۲۰ میلادی در جریان یکی از سخنرانی‌های محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری پیشین ایران علیه دولت کنونی مطرح شد و سپس برای ماهها به موضوعی جنجالی در محافل سیاسی کشور تبدیل گردید.

گفته می‌شود عمده نگرانی منتقدان دولت در داخل و خارج ایران «بندهای غیرعلنی» این سند است.

پیش از این سایت خبری «پترولیوم اکونومیست» به حضور پنج هزار نیروی امنیتی چین در خاک ایران در چهارچوب این توافق برای حفاظت از پروژه‌های چین اشاره کرده بود و روزنامه «نیویورک تایمز» نیز ادعا کرده بود چین در قبال مشارکت در پروژه‌های اقتصادی و نظامی ایران، نفت ایران را برای مدت ۲۵ سال با تخفیفی ویژه خواهد خرید.

وزارت بازرگانی چین روز پنجشنبه اعلام کرد این کشور به تلاش خود برای محافظت از توافق نفتی خود با ایران و دفاع از منافع مشروع دو کشور ادامه خواهد داد.

گائو فنگ، سخنگوی وزارت بازرگانی چین با اعلام رویکرد تجاری کشورش در قبال ایران، گفت چین تاکنون از دولت جو بایدن اخطاری در خصوص تحریم نفت ایران دریافت نکرده است.

پیشتر برخی رسانه‌ها از افزایش خرید نفت چین از ایران طی ماه‌های اخیر خبر داده بودند و به نقل از یک مقام آمریکایی نوشته بودند که دولت جو بایدن ادامه تبعیت خود از تحریم نفتی وضع شده در دولت پیشین را به اطلاع پکن رسانده است.

در همین حال، «وانگ یی»، وزیر خارجه چین که از روز چهارشنبه سفر یک هفته‌ای خود به منطقه غرب آسیا را آغاز کرده، قصد دارد طی دو روز آینده با مقام‌های ایرانی نیز دیدار و گفتگو کند. او در این تور یک هفته‌ای که با مقصد اولیه عربستان سعودی آغاز شده به کشورهای ترکیه، امارات عربی متحده، بحرین و عمان نیز سفر خواهد کرد.

روزنامه چینی «ساوث چاینا مورنینگ پست» با انتشار تفسیری ادعا کرده که آقای «وانگ یی» قصد دارد در جریان سفر یک هفته‌ای خود ضمن مذاکره در مورد مساله هسته‌ای ایران با شرکای منطقه‌ای چین و ائتلاف مقابله با تحریم‌های غرب را گسترش دهد.

میر رحمان رحمانی رییس مجلس نمایندگان برای حضور در نشست صلح مسکو عصر روز گذشته ( ۲۶ حوت ) راهی روسیه شد.

رییس مجلس نمایندگان قرار است فردا در کنفرانس صلح که به میزبانی روسیه به اشتراک نمایند گان طالبان٬ ایالات متحده امریکا٬ چین٬ پاکستان٬ و دیگر طرف های دخیل در اوضاع افغانستان در آن کشور برگزار گردد شرکت کند.

قابل یاد آوری است که روسیه یک هیات ۱۶ نفری از کابل  یک هیات ۱۰ نفری از طالبان  برای اشتراک  در داین نشست دعوت کرده است .

این نشست قرار است برای تسریه صلح برگزاری شود.

دفتر سیاسی طالبان در قطر اعلام کرد یک هیأت ده نفری این گروه به شمول ملاعبدالغنی برادر، معاون سیاسی آنان در نشست مسکو اشتراک خواهد کرد.

محمد نعیم وردک، سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر بامداد امروز (سه‌شنبه، ۲۶ حوت) در یک نوار صوتی گفت رهبری این هیأت را ملابرادر بر عهده خواهد داشت. آقای نعیم، جست‌وجوی یک راه حل سیاسی برای پایان جنگ در کشور را از اهداف اشتراک هیأت طالبان در نشست مسکو می‌خواند.

نشست مسکو در ارتباط با صلح افغانستان قرار است تا دو روز دیگر برگزار شود. در این نشست افزون بر نمایندگان دولت افغانستان و گروه طالبان، نمایندگان دیپلماتیک چین، پاکستان، ایران، امریکا و شماری از کشورهای منطقه نیز اشتراک خواهند کرد.

این نشست در مورد صلح افغانستان در حالی برگزار می‌شود که به تازه‌گی وزارت خارجۀ امریکا طرح ایجاد حکومت مشارکتی را در افغانستان روی دست گرفته است. قرار است در پیوند به این طرح در یک نشست دیگری که تا کمتر از ده روز دیگر انقرۀ ترکیه برگزار خواهد شد، تصمیم گرفته شود.

مسأله ائتلاف چین و روسیه در برابر هژمونی آمریکا، از چالش‌های اصلی ایالات متحده در سال‌های اخیر بوده است. نکته‌ای که عمده توجه و تمرکز نخبگان تصمیم‌ساز در آمریکا را به خود مشغول داشته است. روند روبه‌رشد همراهی این دو دولت علیه امریکا در دوران ترامپ به واسطه سیاست «اول آمریکا»ی این دولت، تسریع یافت. با این حال دولت بایدن قصد دارد اولاً با تنظیم دوباره روابط آمریکا و متحدانش جبهه متحدی در برابر این دو قدرت ضدهژمون غرب، شکل دهد و ثانیاً با روش‌های مختلف درصدد شکاف و اختلاف در این ائتلاف برآید. فروپاشی شوروی، تصور شکل‌گیری جهان تک‌قطبی به محوریت آمریکا را ایجاد کرد.

بازسازی روسیه از خاکستر شوروی، به زمان زیادی نیاز داشت. چین نیز که در مسیر رشد اقتصادی قرار گرفته بود، برای تداوم مسیر نیازمند ثبات بود. هژمونی غرب بر فضای روابط بین‌الملل پس از جنگ سرد، به‌تدریج چین و روسیه را به یکدیگر نزدیک کرد. ابتدای دهه ۱۹۹۰ بر حل مشکلات مرزی همت گماشتند. در میانه این دهه، روابط تجاری سرعت گرفت و مبادله تسلیحاتی از مبدأ روسیه به مقصد چین نیز آغاز شد. تشکیل سازمان همکاری شانگهای در ۱۹۹۶ نقطه عطف مهمی در همکاری‌های چندجانبه با محوریت این دو دولت بود که سطح روابط را به استراتژیک ارتقا داد. استقرار پوتین در کرملین به رشد روابط دوجانبه سرعت بخشید. چنانچه حجم تجارت دوجانبه از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۹، بیش از ۶ برابر شد. همکاری‌های مهم در حوزه انتقال نفت و گاز از روسیه به چین، بُعد دیگری از روابط مؤثر دو کشور طی دهه ۲۰۰۰ بوده است. به‌مرور و با توسعه توان اقتصادی چین و قدرت نظامی روسیه، فضا برای رویکرد توسعه‌طلبانه در سیاست خارجی این دو کشور بیش‌ازپیش فراهم شد.چین از روابط با مسکو برای تکمیل خلأهای نظامی‌اش استفاده می‌کند تا علناً موقعیت نظامی آمریکا در حوزه‌های ژئوپلتیک شرق آسیا را به چالش بکشد. همکاری چین و روسیه به عنوان دو قدرت مهم غیرغربی در سطح جهانی، تبعات جدی برای هژمونی جبهه لیبرال‌دموکراسی با محوریت آمریکا در ابعاد سخت، نیمه‌سخت و نرم دارد و توسعه نفوذ جهانی ایالات متحده را به خطر می‌اندازد.

این مسأله در نظرات بسیاری از اندیشمندان آمریکایی طی سال‌های اخیر منعکس شده است. برژینسکی بیان داشته که مرکز ثقل سیاسی و اقتصادی جهان در حال حرکت از اقیانوس اطلس به اقیانوس آرام است. فرید زکریا در «جهان پساآمریکایی» از جابجایی قدرت به سوی قدرت‌های نوظهور اقتصادی سخن می‌گوید. هانتینگتون معتقد است دوران جهان تک‌قطبی به سر آمده و میرشایمر نبرد میان چین و آمریکا را گریزناپذیر توصیف کرده است. مهم‌ترین چالش‌های این هم‌افزایی برای آمریکای امروز را در سه محور نظامی(سخت)، اقتصادی(نیمه‌سخت) و الگوی حکمرانی(نرم) می‌توان برشمرد.در حوزه نطامی، روسیه در حال حاضر سیستم‌های تسلیحاتی پیشرفته‌ای با قابلیت دفاع هوایی، ضدکشتی و زیردریایی برای تقویت ارتش جمهوری خلق چین ارائه می‌کند تا ایالات متحده را از حیاط خانه خود دور نگه دارد. این دو همچنین در حال افزایش همکاری‌های فناوری هستند که در نهایت می‌تواند به آنها اجازه دهد سریع‌تر از آمریکا نوآوری‌های نظامی و امنیتی را به دست آورند. زیرا از یک‌سو بودجه دفاعی آمریکا به دلایل بحران‌های اقتصادی تحت فشار قرار دارد و اختلاف‌نظرها پیرامون دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه بر سر این مسأله در کنگره خودنمایی کرده و از سوی دیگر سیاست‌های مداخله‌جویانه‌اش در عراق، افغانستان و سوریه نیز با ناکامی مواجه شده است. اولویت‌بندی تیم سیاست خارجی بایدن بر دیپلماسی به جای ابزارهای سخت، نشان از همین محدودیت‌ها دارد و این فضا را برای توسعه‌طلبی‌های چالش‌برانگیز چین و روسیه فراهم‌تر می‌کند.در حوزه اقتصادی، همکاری‌های پکن و مسکو، اهرم‌های اقتصادی سیاست خارجی آمریکا مانند تحریم، کنترل صادرات یا هژمونی در نهادهای بین‌المللی اقتصادی مانند سازمان تجارت جهانی را با معضل روبرو خواهد ساخت.

این همکاری اگر به شبکه‌ای از کشورهای تحت هجمه آمریکا وصل شود، می‌تواند حصاری در برابر ابزارهای اجبارآمیز اقتصادی بسازد که مداخله‌جویی‌های ایالات متحده را مانع شود. برای مثال توافق‌های دو یا چندجانبه استفاده از ارزهای بومی و تقویت روابط بین‌بانکی چین و روسیه، از مهم‌ترین اقدام‌هایی است که در صورت توسعه به دولت‌های غیرغربی، هژمونی اقتصادی دالر را خدشه‌دار خواهد ساخت. این مسأله اکنون که دولت بایدن با تبعات اقتصادی کرونا دست‌به‌گریبان است و از سوی دیگر چشم‌انداز رشد اقتصادی و اشتغال در ایالات متحده مبهم می‌نماید، بیش‌ازپیش رخ خواهد نمود. به‌ویژه که چین با مهار کرونا توانسته موقعیت برتری برای گسترش نفوذ خود بیابد.در حوزه الگوی حکمرانی، هم‌سویی روسیه و چین خطرات قابل توجهی برای ارزش‌های آمریکایی دارد. تقویت دولت‌ها و رهبران غیرلیبرال در حوزه‌های پیرامونی‌شان مانند حمایت روسیه از بلاروس و یا چین از کوریای شمالی در کنار حمایت‌ها از یکدیگر در برابر ادعاهای حقوق‌بشری غرب در مجامع جهانی، از نمونه‌های این امر است.

دولت بایدن که اولویت بیشتری به مسائل حقوق‌بشری و ارزش‌های دموکراتیک می‌دهد، با این بحران روبروست که روایتی از الگوی حکم‌رانی مقتدر و تمرکزگرا از سوی این دو دولت به‌خصوص درباره غلبه بر کرونا منتشر شود که ارزش‌مندی الگوی لیبرال‌دموکراسی را با چالش روبرو سازد. چالشی که بخشی از آن را نیز به دلیل بی‌توجهی ترامپ به این ارزش‌ها در دوران حکمرانی‌اش از جمله قتل جرج‌فلوید توسط پلیس آمریکا و تشنج‌ها و آشوب‌های پس از انتخابات، به ارث برده است. هم‌چنین چین در جریان مقابله با اعتراض‌های اخیر در هنک‌کنگ و روسیه در مقابله با حامیان ناوالنی، دغدغه مشترکی در برابر اظهارات و مواضع مداخله‌جویانه آمریکایی‌ها دارند.

دکتر عبدالطیف نظری

آقای نبیل تاکید ورزید که این توافق بخشش معادن است و اگر به صورت آگاهانه باشد خیانت ملی و اگر با غفلت باشد یک جرم محسوب می‌گردد.

آقای نبیل در ادامه افزود داکتر غنی و حلقه‌های نزدیکان او همگی جمع شده و طبق این توافق معادن ولایت‌ها را به این شرکت استرالیایی واگذار کرده‌اند که در جریان آن، این شرکت مکلف به گرفتن جواز ویژه‌ای برای مناطق معدنی نیست.

آقای نبیل در ادامه تاکید ورزید نفت و گاز سرپل و معدن مس لوگر نیز به شرکت‌های چینی واگذار شده‌اند اما تاکنون هیچ اقدامی برای آن‌ها نشده است.

رییس پیشین امنیت ملی افغانستان نسبت به فعالیت وزارت معادن و پترولیم انتقاد کرده و گفت، این وزارتخانه در دیگر کشورها مانند خزانه ملی است اما در افغانستان تنها هزینه‌های کمرشکن را نصیب دولت ساخته است.

جو بایدن، رییس‌جمهور امریکا و جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا به طور مجازی دیدار و در مورد تغییرات اقلیمی و چین صحبت کردند.

به نقل از بی‌بی‌سی، بایدن در نخستین دیدار خارجی خود، روز سه‌شنبه(۵ حوت/ ۲۳ فبروری) با نخست‌وزیر کانادا به گونه‌ی مجازی دیدار کرد و در این دیدار در مورد تغییرات اقلیم و چین و از جمله بازداشت دو شهروند کانادایی در چین، صحبت کردند.

نخست وزیر کانادا که یک لیبرال است، با دونالد ترامپ جمهوری‌خواه رابطه‌اش به تیرگی گراید و حالا امیدوار است با بایدن که یک دموکرات است، رابطه‌ی خود را تقویت کند.

بایدن با اشاره به بازداشت دو شهروند کانادایی در سال ۲۰۱۸ از سوی چین، گفت انسان‌ها وسیله‌ای برای داد وستد نیستند و ما با همکاری هم‌دیگر آن‌ها را سلامت به کشورشان بر می‌گردانیم.

ترودو و بایدن در حالی باهم دیدار کردند که پارلمان کانادا، یک روز  پیش از آن، قطع‌نامه‌ای را به تصویب رساند که بر اساس آن، رفتار دولت چین با مسلمانان اویغوری در ایالت کیانگ سین، «نسل‌کشی» خوانده شده است.

از سوی دیگر، هفته‌ی پیش، وزیران خارجه‌ی نزدیک به  ۶۰  کشور طرح غیرالزام‌آور کانادا

 را امضا کردند که به بازداشت خودسرانه‌ی شهروندان خارجی، پایان می‌دهند.

پس از امضای این طرح، یک مقام کانادایی به خبرگزاری رویترز گفته بود که این طرح به دلیل بازداشت خودسرانه‌ی شهروندان خارجی از سوی ایران، چین، روسیه و کوریالی شمالی، برای مبادله، آماده شده است.

ترودو و بایدن، سپس در مورد مسئله‌ی تغییرات اقلیمی  صحبت کردند.

نخست‌وزیر کانادا، از اقدامات دونالد ترامپ، ریس‌جمهور پیشین امریکا در زمینه‌ی تغییرات اقلیمی انتقاد کرد و از آقای بایدن، به خاطر اقدامات اخیرش و پا پیش گذاشتن در این عرصه، تشکری کرد.

ترودود گفت: «در حالی که ما برای انتشار یک بیانیه‌ی مشترک آماده می‌شویم، خوب است که امریکایی‌ها همه در اشارات به تغییر اقلیم را حذف نمی‌کنند.»

جو بایدن در این زمینه گفت: «برای نشان دادن جدی بودن تعهد خود به این موضوع، در داخل و خارج از کشور، گام به گام حرکت می‌کنم.

دونالد ترامپ، در آخرین روزهای ریاست‌جمهوری‌اش از پیمان تغییرات اقلیمی پاریس بیرون شد؛ اما جو بایدن پس از ورود به کاخ سفید، این تصمیم دونالد ترامپ را لغو کرد و به این  پیمان بازگشت و جان کری را به حیث نماینده‌ی ویژه‌ی تغییرات اقلیمی گماشت.

وزیر امور خارجه چین از احیای روابط با آمریکا و برقراری گفتگو ها، بدون درگیری و تقابل با آن کشور سخن گفت.

وانگ یی، وزیر امور خارجه چین، روز دوشنبه در مراسم افتتاحیه یک گردهمایی در پکن که موضوع آن روابط چین و آمریکا بود گفت: «پکن آماده است در احیای روابط با ایالات متحده  و گفتگو های موثر که طی چند سال گذشته کاملا قطع شده بود، کار کند.»

به گفته وزیر امور خارجه چین، دو کشور نخست باید کسب و کار خود را به خوبی مدیریت کنند  تا  روابط چین و ایالات متحده به مسیر درست بازگردد.

وانگ یی گفت: “درهای چین همیشه برای گفتگو باز است. ما آماده برقراری ارتباط صادقانه و آشکار با ایالات متحده در هر زمان و گفتگو برای حل مشکلات هستیم”.

وانگ ابراز امیدواری کرد واشنگتن به تصمیمات پکن در مورد مناطق تحت حاکمیت خود احترام بگذارد.

وی افزود: ما قصد به چالش کشیدن یا جایگزینی ایالات متحده را نداریم.

وزیر خارجه چین تصریح کرد: «با توجه به تفاوت های بین دو کشور، طبیعی است که با آمریکا در سیستم اجتماعی، توسعه، تاریخ و فرهنگ اختلاف نظر داشته باشیم ،آنچه مهم است،تقویت درک متقابل از طریق گفت وگو است و اجازه ندهیم روابط ما با اختلاف نظر تعریف شود.»

وانگ خواستار از سرگیری مبادلات دوجانبه در همه زمینه ها شد و افزود: طی 40 سال گذشته روابط دیپلماتیک، بخش های مختلف دو کشور پیوندهای عمیق ایجاد کرده است. مردم چین و آمریکا از دوستی دیرینه برخوردار هستند که باید در برابر فراز و نشیب های بعدی سیاسی روابط مصون بمانند.

این مقام چینی تاکید کرد: پکن امیدوار است آمریکا محدودیت‌ها علیه گروه‌های آموزشی و فرهنگی و رسانه‌های چینی را بردارد. چین آماده است با آمریکا بر سر موضوعاتی همچون همه گیری کرونا، تغییرات اقلیمی و بهبود اقتصاد جهانی همکاری کند.

سازمان جهانی صحت، گزارش نیویارک تایمز مبنی بر خودداری چین از دادن اطلاعات مهم در باره‌ی منشاء ویروس کرونا را در شهر ووهان، نادرست خوانده است.

شماری از اعضای تیم اعزامی سازمان جهانی صحت، روز یک‌شنبه (۲۶ دلو/ ۱۴ فبروی) در تویت‌های جداگانه‌ای، به گزارش روزنامه‌ی امریکایی نیویارک‌تایمز واکنش نشان داده و گفته‌اند که این روزنامه، اظهارات آن‌ها را تحریف کرده است.

پیتر داژاک، جانورشناس و سرپرست تیم اعزامی سازمان جهانی صحت، در برگه‌ی تویتر خود نوشته است: «مطالبی که نیویارک تایمز نوشته است، با چیزی که ما در چین دیده‌ایم، مطابقت ندارد. ما به جز همکاری و اعتماد از همکاران چینی خود چیزی ندیده‌ایم.»

آقای داژاک در تویت دیگری نوشته است: «بسیار مایوس‌کننده است که ساعت‌ها وقت خود را صرف توضیح در باره‌ی یافته‌های مهم تحقیقات به روزنامه‌نگاران می‌کنیم؛ اما آنان (خبرنگاران) به شکل سلیقه‌ی، اظهارات ما را نقل قول می‌کنند.»

تی کی فیشر، یکی از اعضای تیم سازمان جهانی صحت نیز نوشته است: «ما همکاری خوبی با کارشناسان چینی و بین‌المللی داشتیم. نیویارک تایمز به عمد اظهارات ما را وارونه جلوه داده تا این کار علمی را تحت الشعاع قرار دهد.»

نیویارک تایمز در گزارشی که روز جمعه (۲۴ دلو/ ۱۲ فبروی) به نشر رساند، نوشت که چین اطلاعات خام مربوط به مبتلایان ابتدایی کرونا را به تیم بازرسی سازمان جهانی صحت ارایه نکرده است.

بر اساس این گزارش، چین اطلاعات خام مربوط به ۱۷۴ نفری را که برای نخستین‌بار در شهر ووهان چین به کرونا مبتلا شدند، ارایه نکرده است. این افراد در مرکز فروش محصولات دریایی شهر ووهان چین به ویروس کرونا مبتلا شدند و به دست آوردن اطلاعات در باره‌ی آن‌ها اهمیت زیادی دارد.

سازمان جهانی صحت گفته است، خلاصه‌ای از یافته‌های تیم بازرسی، هفته‌ی آینده منتشر خواهد شد.

گفتنی است شماری از کارشناسان سازمان جهانی صحت، به تاریخ ۱۴ جنوری به خاطر دریافت اطلاعات در باره‌ی منشاء ویروس کرونا وارد چین شدند و به مدت دو هفته از شفاخانه‌ها، بازارها، مراکز کنترل و پیش‌گیری ویروس کرونا و موسسه‌ی ویروس‌شناسی ووهان دیدار کردند.

نخستین محموله واکسن کرونا ساخت هند روز یک‌شنبه، نوزدهم دلو به کابل رسید.

این محموله واکسن کرونا که شامل ۵۰۰ هزار دوز است و با آن ۲۵۰ هزار نفر واکسن خواهند شد، از سوی راگورا، کاردار سفارت هند در افغانستان به وزارت صحت عامه تحویل داده شد.

وحید مجروح، سرپرست وزارت صحت عامه کمک هند را در راستای مبارزه با ویروس کرونا در افغانستان موثر خواند.

مجروح گفت که قرار است در مرحله نخست کارمندان صحی که در خط مقدم مبارزه با ویروس کرونا قرار دارند، واکسن شوند.

به گفته او، برای ۲۰ درصد جمعیت کشور واکسن کرونا تدارک شده است و قرار است برای ۴۰ درصد دیگر جمعیت کشور نیز واکسن کرونا از سوی شرکای صحی کمک شود.

سرپرست وزارت صحت عامه درباره چگونه‌گی نگهداری واکسین کرونا به مردم اطمینان داد و گفت که بهترین سیستم زنجیره سرد را برای نگهداری واکسن به سطح منطقه فراهم کرده است و هم‌زمان ظرفیت نگهداری پنج میلیون دوز واکسن در سردخانه‌های این وزارت در کابل وجود دارد.

به گفته او، قرار است یک سیستم آنلاین در وبسایت وزارت صحت عامه ایجاد شود که از طریق آن کارمندان صحی در ولایات می‌توانند نام خود را درج کنند و مطابق آن شامل برنامه واکسن شوند.

هم‌چنان راگورا، کاردار سفارت هند در کابل گفت که این محموله واکسن از سوی مردم هند به مردم افغانستان اهدا شده است و کمک‌های این کشور به افغانستان ادامه دارد.

از جانب دیگر، مجروح گفت که مصوونیت جان بیمار یکی از عمده‌ترین رسالت سکتور صحت است و وزارت صحت عامه افغانستان نخستین وزارتی به سطح منطقه است که بیش‌‎ترین دادخواهی را برای فراهم‌سازی واکسن کرونا انجام داده است.

سرپرست وزارت صحت عامه گفت: «ما از جمله نخستین کشورها بودیم که بهترین طرح را برای تطبیق واکسن کرونا بر اساس اولویت‌بندی افراد معروض به خطر و چگونه‌گی نگهداری و تطبیق آن با شرکای صحی بین‌الملی شریک کردیم که این طرح از سوی آنان مورد تقدیر قرار گرفت.»

براساس آمار رسمی تاکنون بیش از ۵۵ هزار نفر در کشور به ویروس کرونا مبتلا شده‌اند و بیش از دو هزار تن دیگر بر اثر ابتلا به این ویروس جان باخته‌اند.

دستگیر نظری، سخنگوی وزارت صحت عامه روز شنبه به روزنامه ۸صبح گفته بود که واکسن «کوویشلید» ساخت هند از سوی سازمان صحی جهان تأیید نشده است، اما انتظار می‌رود که در ظرف یک هفته تأیید و سپس تطبیق آن در افغانستان آغاز شود.

یکی از چالش‌های فراوانی که پیش روی دولت بایدن قرار دارد، پرداختن به روابط ناکارآمد ایالات متحده و پاکستان خواهد بود. هر کسی که با چگونگی تعامل اسلام آباد و واشنگتن در طول ۷۴ سال گذشته آشنا باشد به استعاره‌های کهنه و تکراری متوسل می‌شود: سواری بر موج سینوسی، روابط پرتنش بین مادر شوهر و عروسش! چنین کلیشه‌هایی بیانگر این واقعیت هستند که رابطه ایالات متحده و پاکستان به ندرت پایدار بوده‌است و معمولاً یا به شدت کاهش یافته و یا به طور ناپایداری افزایش می‌یابد. چالش دولت جدید یافتن راهی برای ایجاد روابط کارآمدمدآمد با پاکستان خواهد بود، روابطی که عاری از نوسان بین قله‌های اشتیاق و عمق بدگمانی باشد.

چارچوب این رابطه بسیار تعیین‌کننده خواهد بود. دلیل اصلی بی‌ثباتی در روابط ایالات متحده و پاکستان این است که همیشه تحت سلطه آنچه دیپلمات‌ها «ملاحظات سیاست خارجی» می‌نامند، بوده‌است: این ملاحظات در طول جنگ سرد، مقابله با کمونیسم بود؛ و از ۱۱ سپتمبر، در مورد مقابله با تروریسم و ​​حمایت از جنگ در افغانستان بود و برای پاکستان بیشتر در مورد رقابت سالیانه و تقابل گاه و بیگاهش با هند بوده‌است. اگر یک مشارکت اقتصادی و فرهنگی بنیادین و قوی وجود داشت، این چشم‌اندازهای استراتژیک قطع شده می‌توانست قابل کنترل باشد، اما چنین مشارکتی وجود نداشته‌است. و هر دو طرف با تمرکز بر همپوشانی ناچیزِ منافع ژئوپلیتیک، تمایل به کسب منفعت، حداقل در کوتاه مدت، داشته‌اند.

در حال حاضر، رابطه ایالات متحده و پاکستان، هنوز هم تا حد زیادی بر اساس افغانستان تنظیم شده‌است، خصوصاً با علم به اینکه واشنگتن وارد مرحله نهاییِ شمول نظامی خود شده‌است. در میان مدت، احتمالاً چین روابط دوجانبه را تعریف می‌کند. سوال مهم این است که آیا پاکستان در استراتژی هند-آرامِ ایالات متحده قرار می‌گیرد و اگر پاسخ این سوال مثبت است، چگونه این اتفاق رخ خواهد داد؟ و آیا پاکستان به عنوان یک عضو زودآسیبسیبآ و یک رقیب بالقوه در بازی جدید با چین دیده خواهد شد؟

بازی نهایی افغانستان

در حالی که دولت بایدن سیاست خود را در مورد افغانستان به طور کامل تدوین نکرده‌است، اما نشان داده‌است که احتمالا با تأکید بیشتر بر حفظ دستاوردهای دو دهه گذشته از روند صلح جاری حمایت خواهد کرد. با این حال، بعید به نظر می‌رسد که تیم جدید تعهد خود را برای عقب‌نشینی نیروهای آمریکایی که در هسته اصلی توافق نامه طالبان و ایالات متحده‌است، کاملاً رد کند. هرچند ممکن است بازی نهایی افغانستان طولانی شود، اما جریان دارد، به این معنا که در نهایت این رابطه دوباره از نو شکل خواهد گرفت.

پاکستان هنوز هم نقش مهمی، هم در دستیابی به توافق سیاسی و هم در اجرای آن خواهد داشت. اگر دولت بایدن به دنبال به تأخیر انداختن مهلتِ می ۲۰۲۱ برای خروج نهایی و کامل نیروهای آمریکایی باشد، چنانچه گروه مطالعات دوجانبه افغانستان توصیه می‌کند، برای القاء این مفهوم به طالبان، به کمک پاکستان نیاز دارد. اگر ایالات متحده بر کاهش خشونت و امتیازات سیاسی توسط طالبان در مذاکرات دوحه، چیزی که گروه مطالعات افغانستان نیز خواستار آن است، اصرار بورزد، حضور پاکستان نیز ضرورت خواهد داشت.

در صورت شکست مذاکرات، ایالات متحده با انتخاب انصراف تک جانبه از افغانستان یا حفظ حضور نظامی خود در برابر مخالفت‌های تازه طالبان روبرو خواهد شد. در هر صورت حضور پاکستان حیاتی خواهد بود. ایالات متحده در صورت عقب‌نشینی، اطمینان حاصل خواهد کرد که ملزومات ضد تروریستی‌اش هنوز هم برآورده می‌شوند یا خیر، چیزی که دست کم به استفاده از حریم هوایی پاکستان نیاز دارد. در صورت ادامه جنگ هم ایالات متحده برای تأمین نیروهای خود و دریافت پشتیبانی هوایی که برای بقای رژیم حیاتی است، به همان فضای هوایی نیاز خواهد داشت. به هر روی، پاکستان مانند سال ۲۰۰۱ از قدرت نفوذ بر ایالات متحده برخوردار خواهد بود.

واشنگتن با هر سرعتی که بخواهد از روابط پرتنش خود با پاکستان دور شود، با دشواری روبرو خواهد بود تا زمانی که یک حل و فصل سیاسی جامع برای مناقشات افغانستان حاصل و حداقل تا حدی اجرایی شود. اما ایالات متحده برای همکاری با پاکستان (که هم اهداف پاکستان و هم اهداف ایالات متحده را برآورده کند) بهای گزافی پرداخت نخواهد کرد، و بعید است که مصارف کورکورانه میلیارد دالریِ پس از ۱۱ سپتمبر برگردد. واشنگتن معتقد است که نتیجه کمی از این سرمایه‌گذاری‌ها به دست آورده‌است و در دوره همه‌گیری کنونی، اولویت‌های بالاتری برای بودجه وجود دارد.

استراتژی هند- اقیانوس آرام

با این وجود، بازی آخر افغانستان توسعه می‌یابد، و چارچوب گسترده‌تر برای روابط ایالات متحده با جنوب آسیا توسط استراتژی هند-آرام قالب‌ریزی می‌شود. چنانچه انتصاب کرت کمپبل به عنوان هماهنگ کننده هند و اقیانوس آرام در شورای امنیت ملی نشان می‌دهد، استراتژی هند- اقیانوسیه که توسط دولت ترامپ بارور شد، ادامه خواهد یافت.

پاکستان یک کشور بسیار مهم در رقابت ژئوپلیتیکی در حال ظهور با چین در آسیای جنوبی است. این کشور یکی از معدود متحدان چین است؛ خانه‌ی اقتصادی چین و پاکستان (CPEC) است، نمونه برجسته طرح یک کمربند و یک جاده (BRI) است؛ هدف سرمایه گذاری عظیم چین (حداقل ۴۰ میلیارد دالر تحت CPEC) است؛ و البته از مزایای حمایت چین در شورای امنیت سازمان ملل متحد برخوردار است. در طول دهه‌های گذشته پاکستان از همسویی قدیمی خود با واشنگتن به یک همسویی بین‌المللی با پکن رسیده‌است، و این بازتاب یک واقعیت اساسی ژئوپلیتیک است: هم پاکستان و هم چین هند را تهدید می‌دانند، در حالی که ایالات متحده هند را یک شریک می‌داند.

برای دولت بایدن، سوال این خواهد بود که آیا باید به سادگی این واقعیت ناخوشایند را که پاکستان قبلاً به خیمه چین نقل مکان کرده‌است را بپذیرد یا بکوشد با چین در پاکستان رقابت کند؟ گرچه ممکن است گرایش شدید اسلام آباد به سمت پکن از سوی واشنگتن به عنوان راهی آسان برای خروج از یک رابطه ناکارآمد مورد استفاده قرار گیرد، اما هزینه‌هایی وجود دارد: پاکستان یک کشور دارای تسلیحات هسته‌ای است که ششمین ارتش بزرگ جهان را دارد. این قدرت جنگی، بیش از آن است که به سادگی گرفتار شدن در دستان رقیب را توجیه کند. به علاوه، ایالات متحده در طول تاریخ نقش مهمی (هرچند بی‌صدا) در تنش‌زدایی درگیری‌های هند و پاکستان داشته است. اگر ایالات متحده به طور کامل از نفوذ خود در اسلام آباد به نفع ایجاد نفوذ در دهلی صرف نظر کند، توانایی‌اش در ایفای آن نقش کاهش می‌یابد. از آنجایی که چین علاقه چندانی به پذیرش این مسئولیت نشان نمی‌دهد، و با توجه به اینکه چین درگیری‌های مرزی خود را با هند دارد و از سوی دهلی به عنوان یک میانجی صادق درک نخواهد شد، احتمال این که چرخه تنش ها فزاینده خارج از کنترل شود محتمل‌تر است.

به طور خلاصه، واشنگتن به کسب منافع امنیتی خود در پاکستان ادامه خواهد داد، هم به لحاظ منافع محدود خودش (به عنوان مثال، بازی نهایی افغانستان) و هم به لحاظ منافع عمومی گسترده‌تر برای جلوگیری از جنگ هسته‌ای. و این دلیل قانع‌کننده‌ای برای حفظ حداقل رابطه امنیتی است – حداقل آموزش نظامی حرفه‌ای و شاید کمک امنیتی برای اهداف مشترک واقعی. آموزه‌هایی از دهه از دست رفته روابط ایالات متحده و پاکستان (۱۹۹۰ تا ۲۰۰۱) وجود دارد که در آن ایالات متحده به دلیل نگرانی‌های مشروع در مورد گسترش سلاح‌های هسته‌ای کمک‌های امنیتی را قطع کرد، اما در نهایت از کناره‌گیری کامل و مسیری که پاکستان در واکنش به آن پیش گرفت پشیمان شد؛ مسیری که تا حدی منجر به حملات ۱۱ سپتمبر شد.

امنیت اقتصادی

دولت نخست وزیر عمران خان توسعه اقتصادی را به عنوان موضوع محوریِ دولت خود قرار داده‌است و الگوی کلی را از کشوری تحت سلطه نگرانی‌های امنیت ملی به کشوری متمرکز بر موضوع امنیت اقتصادی، تغییر داده‌است. این تغییر روند، تا حدی نشان‌دهنده تمایل روزافزون در سراسر آسیای جنوبی و مرکزی برای افزایش ارتباط اقتصادی است، و پاکستان در این میان برای اتصال شمال به جنوب (به عنوان مثال، چین و آسیای میانه با پاکستان متصل هستند) به جای اتصال شرق به غرب (که مسئله بحث برانگیز تجارت از مرز هند و پاکستان را به میان می‌کشد) تلاش می‌کند.

هرچند برخی از این استدلال‌ها به وضوح توجیهی عطف به ماسبق برای CPEC است، اما یک شناخت دیرهنگام نیز وجود دارد که پس از نزدیک به دو دهه مقابله با تروریسم، پاکستان باید بر ایجاد فرصت‌های اقتصادی برای رشد طبقه متوسط ​​ و جمعیت جوانان در حال رشد خود تمرکز کند.  CPEC علی رغم موفقیت‌هایی که در تولید انرژی و زیرساخت‌ها به دست آورده، بعید به نظر می‌رسد که فرصت‌های شغلی را به میزان قابل‌توجهی افزایش دهد- چنانچه قسمت‌های دیگر در BRI ، CPEC بیش از تولید شرکت‌های اقتصادی پایدار در مورد صادرات مازاد ظرفیت اضافی (از جمله نیروی کار) هستند. در حقیقت، مفهوم مناطق آزاد اقتصادی CPEC اصلی در حال دفن شدن در سکوت هستند.

شک و تردید روزافزون در مورد CPEC فرصتی را برای ایالات متحده ایجاد می‌کند، اگرچه کمک‌های گسترده برای توسعه، هم بعید و هم احتمالاً پوچ است. سرمایه‌گذاری خصوصی آمریکایی که توسط برنامه‌های موجود دولتی مانند برنامه‌های توسعه مالی جدید (DFC) و شبکه بلو دات پشتیبانی می‌شود، می‌تواند به پاکستان کمک کند تا اقتصادی را متمرکز بر رشد صادرات هدایت کند. از برخی جهات، اصول این بازار مثبت است: جمعیت جوان رو به رشد؛ نخبگان انگلیسی زبان با گرایش و تحصیلات غربی؛ و یک بخش خصوصی با استعداد و کارآفرین. اما در عین حال، چالش‌های بزرگی وجود دارد که باید بر آنها غلبه شود، از جمله فساد، میراث مداخله‌گرایانه ناپویا، و دیوان‌سالاری که با درگیری‌های سیاسی بی‌پایان متحجر شده‌است. اساسا، اقتصاد پاکستان به اصلاحات عمیق نیاز دارد و اگر پاکستان تصمیم بگیرد که در این مسیر قدم بگذارد، ایالات متحده می‌تواند یک شریک مفید برایش باشد.

منطقه دیگری که ایالات متحده در آن منابع قدرت دارد، قدرت نرم است. علی‌رغم روابط سیاسی مسئله‌دار سه دهه گذشته، نخبگان مشتاق پاکستانی هنوز به آمریکا گرایش دارند. تمایل به آموزش عالی آمریکا همچنان وجود دارد و حتی دسترسی رسانه‌های اجتماعی دولت آمریکا نیز تحت تأثیر رکودهای سیاسی نیست. واشنگتن به طور چشمگیری در برنامه‌های دیپلماسی عمومی خود در پاکستان سرمایه‌گذاری کرده‌است و این مبادلات آموزشی و فرهنگی زمینه‌ را برای ارتباطی فراهم می‌کند که کمتر بر موضوعات امنیتی متمرکز باشد.

خلاص شدن از شر روایت‌های تکراری و کهنه

اگر پاکستان و ایالات متحده بخواهند یک رابطه جدید ایجاد کنند، خلاص شدن از شر برخی از روایت‌های عمومی که روابط را محدود می‌کنند، ضرورت دارد.

از طرف پاکستان، کنار گذاشتن این ایده که واشنگتن در رویکرد خود نسبت به اسلام آباد کاملا “معامله‌ای” است تا “استراتژیک” مفید خواهد بود. واقعیت این است که همه روابط بین‌الملل درجاتی از معاملات را شامل می‌شوند و همسویی کاملا استراتژیک بسیار نادر است؛ و با توجه به دیدگاه‌های کاملاً متفاوت ایالات متحده و پاکستان درباره هند و چین، یک همسویی کاملا استراتژیک قطعاً بین آنها امکان‌پذیر نیست. اما ممکن است منافع ملی آنها آنقدری هم‌پوشانی داشته باشد که به هر یک از طرفین امکان ایجاد یک رابطه کارآمد را بدهد که نه کاملاً معامله‌ای باشد و نه استراتژیکِ صرف.

برای واشنگتن تشخیص این نکته مفید است که آنچه اغلب به عنوان دورویی پاکستان برچسب خورده‌است، نتیجه تلاش برای همکاری در غیاب همسویی استراتژیک، به ویژه در مورد افغانستان بوده‌است، جایی که دو کشور غالبِ دو دهه گذشته را از اهداف متناقض برخوردار بوده‌اند. و از نقطه‌نظر پاکستان، به نظر می‌رسد که برخی اقدامات آمریکا، مانند تحسین دموکراسی پاکستان هنگام انجام عملیات‌های یک جانبه ضد تروریسم در خاک پاکستان نیز، بوی ریاکاری دارد.

روزهای روابط فشرده ایالات متحده و پاکستان، که در آن جنبه‌های نظامی و اطلاعاتیِ همکاری حاکم بود، احتمالاً برای همیشه به پایان رسیده‌است. تصور اسلام آبادی که به طور فزاینده‌ با پکن همسو و در عین حال به واشنگتن نزدیک باشد، دشوار است. اما یک رابطه کارآمد در صورتی که “اصولی ” باشد و بر منافع مشترک، به ویژه منافع اقتصادی و فرهنگی، تمرکز داشته باشد، شدنی و ممکن به نظر می‌رسد.

خبرنامه

یک نظامی برجسته ارتش ایالات متحده نسبت به احتمال جنگ هسته‌ای با کشور های روسیه و چین هشدار داده است.

  چارلز ریچارد، رئیس فرماندهی استراتژیک ایالات متحده آمریکا در مقاله‌ای درمجله موسسه نیروی دریایی ایالات متحده برای ماه فبروری ، نسبت به احتمال جنگ هسته ای با روسیه و چین هشدار داده است.  

این فرمانده نیروی دریایی ارتش آمریکا خاطر نشان می‌سازد از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، پنتاگون، هرگز مجبور نشد تا احتمال رویارویی مستقیم نظامی با یک قدرت هسته ای را بررسی کند، اما اکنون اوضاع تغییر کرده است.

 ریچارد گفت:  «این احتمال وجود دارد که یک بحران منطقه ای با روسیه و چین به سرعت به یک  جنگ هسته‌ای تمام عیار مبدل شود، در صورتی که این کشور ها  استفاده از سلاح های معمولی را  تهدید واقعی برای سیستم سیاسی یا دولت بدانند.»

به گفته این نظامی آمریکایی، تصمیم دشمن بالقوه به استفاده از زرادخانه هسته ای را نمی توان منتفی دانست.

ریچارد می گوید، در شرایطی که  ​​وزارت دفاع آمریكا بر ضد تروریسم متمركز شده، روسیه و چین با استفاده از روش های که از زمان جنگ سرد تا کنون دیده نشده، سیاستهای تهاجمی را آغاز كرده اند و بدین گونه نورم ها و قوانین بین المللی را به چالش می‌كشند، که  به گفته نظامی آمریکایی  چنین اقداماتی نباید از سوی واشنگتن بی پاسخ بماند.

ریچارد در ادامه می نویسد: «ما باید برای مهار تجاوزات آنها به شدت به رقابت بپردازیم، زیرا با تسلیم در برابر ابتكارهای آنها، خطر تقویت عقاید آنها در مورد عدم تمایل یا عدم توانایی ایالات متحده برای پاسخگویی را فراهم می كنیم، كه این امر می تواند آنها را بیشتر تحریك كند.»

علاوه بر این، وی به تقویت هوشیارانه توانایی های استراتژیک چین و روسیه اشاره نمود . این فرمانده آمریکایی به ویژه مدرن سازی نیروهای هسته ای روسیه و تولید سلاح های جدید توسط مسکو را با جزئیات توصیف کرد.

به گفته وی، مسكو بیش از ده سال است كه با موشكهای میان برد و كوتاه جدید، نیروهای هسته ای خود را به صورت تهاجمی مدرنیزه می كند.

پیشتر برایان کلارک، کارشناس نظامی و پژوهشگر ارشد موسسه هادسون در مقاله‌ای که در مجله فوربس منتشر شده از ایالات متحده خواست تا در صورت جنگ با روسیه برای بدترین سناریو آماده شود.

دبیر کل سازمان، در نشست افتتاحیه‌ی مجمع اقتصادی داووس که به گونه‌ی مجازی برگزار شد گفت جهان نمی‌خواهد بحران ۲۰۲۰ را تکرار کند و باید در سال ۲۰۲۱ دنیا به روال سابق برگردد.

دبیر کل سازمان ملل همچنان از خطر افزایش و گسترش سلاح‌های شیمیایی و هسته‌ای هشدار داد.

او، در ادامه‌ی سخنانش، به پیامدهای بیماری کرونا اشاره کرد و گفت کشورهای ثروت‌مند و پیشرفته، در اشتباه سخت قرار دارند که گمان می‌کنند با واکسین کردن از شر این بیماری در امان خواهند بود.

او، در مورد واکسین کرونا گفت باید واکسین به عنوان یک کالای عمومی در سراسر جهان مدنظر گرفته شود و تولید آن باید با قیمت پایین و گسترده صورت بگیرد.

در همین حال، شی‌جین‌پینگ، رییس‌جمهور چین نیز در این نشست، گفت وقوع جنگ سرد به بن‌بست ختم می‌شود و رفاه مردم آسیب خواهد دید.

آنتونیو گوترش، همچنان در باره‌ی تغییرات اقلیمی در جهان هشدار داد و گفت در سال ۲۰۲۱ هدف این ائتلاف جهانی متوقف کردن سوخت‌های فسیلی است.

او از همه کشورها خواست آلایندگی را تا سال ۲۰۵۰ میلادی به صفر برسانند.

تغییرات اقلیمی و گرم شدن هوای جهان، سبب خشک‌سالی، آتش‌سوزی و سیل می‌شود و عدم مقابله با این پدیده، سبب گسترش فقر، کمبود آب، خسارات در کشاورزی و شتاب مهاجرت‌ها خواهد شد.

در همین حال، یک پژوهش تازه که  از سوی پژوهش‌کده‌ی «جرمن واچ» انجام شده، نشان می‌دهد که به دلیل گرمایش زمین، در ۲۰ سال گذشته، نزدیک به نیم میلیون نفر در اثر حوادث طبیعی جان باخته‌اند.

بر اساس این پژوهش، بخش بزرگی از حوادث طبیعی مانند طوفان، سیلاب و خشک‌سالی در کشورهای در حال توسعه و فقیر رخ می‌دهد.

وزیر جدید دفاع ایالات متحده امریکا در تماس تلفنی با همتای بریتانیایی خود در مورد مسائل مربوط به افغانستان و عراق گفتگو کرد.

جان کربی سخنگوی وزارت دفاع امریکا می‌گوید لوید آستین وزیر دفاع این کشور در یک تماس تلفنی با بن والاس وزیر دفاع بریتانیا در مورد روسیه و چین و همچنان در مورد عملیات نظامی در حال انجام در افغانستان و عراق گفتگو کرد.

وی گفت که وزرا در مورد آنچه که «مقابله با موضوعات استراتژیک مورد علاقه متقابل از جمله پاسخ به کووید-19، نگرانی فزاینده چین، تهدیدهای روسیه و عملیات در حال انجام در افغانستان و عراق» خواند، تبادل نظر کرد.

سنای امریکا روز جمعه با 93 رأی موافق در برابر 2 مخالف صلاحیت لوید آستین گزینه پیشنهادی جو بایدن برای وزارت دفاع را تایید کرد و او نخستین امریکایی آفریقایی‌تبار تاریخ ایالات متحده شد که در رأس پنتاگون قرار می‌گیرد.

این جنرال متقاعد برای ارائه برنامه اش در جلسه سنا، روسیه را «یک دشمن اصلی» توصیف کرد. وی معتقد است که روسیه برای سال‌های آینده «تهدید واقعی» برای امریکا باقی خواهد ماند، در حال که وی آمادگی خود را برای همکاری با مسکو «در زمینه‌های منافع متقابل» اعلام کرد. وزیر دفاع امریکا از تمدید پیمان روس-امریکا (استارت نو) تاکید کرد. وی چین را «تهدید در حال رشد» و مخالفت با پکن را فعالیت اصلی پناگون دانست.

رییس جمهوری جدید ایالات‌متحده‌ی امریکا، در حالی روی همکاری‌های دوجانبه‌ی هند و امریکا تأکید دارد که احتمال می‌رود، جنوب آسیا در دوره‌ی بایدن، نسبت به دونالد ترامپ کمتر مورد توجه‌ راهبردی قرار بگیرد. در حال حاضر رقابت امریکا و چین در کنار رقابت هند با چین قرار دارد و پروژه‌ی «یک راه و یک کمربند»، جای پای بجینگ را در تمام منطقه‌ باز کرده است.

راهبرد خارجی جو بایدن – رییس‌جمهوری منتخب ایالات‌متحده امریکا – در جنوب آسیا، نسبت به دونالد ترامپ تفاوت‌هایی دارد.
جو بایدن تلاش دارد تا اعتبار از دست رفته‌ی امریکا را به‌عنوان قدرت نخست جهان دوباره اعاده کند و در یک بازی دیپلوماتیک، اعتبار متحدان امریکا را دوباره به دست‌آورد‌ و به حمایت از ارزش‌های بین‌المللی،‌ حقوق بشر و دموکراسی در جهان ادامه دهد.
جو بایدن تلاش می‌کند تا نواقصی را که در راهبرد خارجی امریکا در زمان حاکمیت دونالد ترامپ پیش‌ آمده است جبران کند و با زدودن این کاستی‌ها، می‌خواهد اعتبار جهانی کشورش را بالا ببرد.
یک مثال روشن که در راستای سیاست خارجی بایدن وجود دارد، بازنگری سیاست خارجی امریکا است که در بخشی از آن جنوب آسیا قرار دارد.
راهبرد جنوب آسیا در زمان حاکمیت دونالد ترامپ به‌گونه‌ای بود که بر مبنای آن؛ هند در محور حمایت‌های امریکا برای رقابت در برابر چین در منطقه‌ قرار می‌گرفت. جو بایدن اما با بازنگری در این راهبرد تلاش می‌کند تا در رابطه به جنوب آسیا، رویکرد تازه‌تری را نسبت به زمان دونالد ترامپ روی دست بگیرد.
هرچند بایدن مانند دونالد ترامپ خواهان بیرون کردن نظامیان این کشور از افغانستان است؛ اما او در زمان معاونت دوره‌ی بارک اباما نیز طرفدار افزایش نیروهای نظامی در افغانستان نبود.
بایدن مانند دونالد ترامپ به همکاری با پاکستان ادامه می‌دهد تا این کشور را متقاعد کند که در روند صلح شکننده‌ی افغانستان همکاری داشته باشد.
از طرف دیگر، بایدن به همکاری‌های نزدیک با هند که در زمان دونالد ترامپ ایجاد گردیده ادامه خواهد داد. البته این روند در زمان اداره‌ی بیل کلینتون نیز مورد بحث بوده ولی؛ بایدن از دوست‌های پیشین هند است و ابراز کرده که رابطه‌ی هند و امریکا در قرن ۲۱، می‌تواند بسیار نزدیک و به اساس منافع دو کشور باشد.
هردو کشور منافع مشترک در مبارزه با تروریزم و مقابله با چین دارند و این مسئله‌ برای بایدن حیاتی است.
رییس جمهوری جدید ایالات‌متحده‌ی امریکا، در حالی روی همکاری‌های دوجانبه‌ی هند و امریکا تأکید دارد که احتمال می‌رود، جنوب آسیا در دوره‌ی بایدن، نسبت به دونالد ترامپ کمتر مورد توجه‌ راهبردی قرار بگیرد. در حال حاضر رقابت امریکا و چین در کنار رقابت هند با چین قرار دارد و پروژه‌ی «یک راه و یک کمربند»، جای پای بجینگ را در تمام منطقه‌ باز کرده است.
بایدن که تلاش دارد تا در سیاست خارجی امریکا بازنگری‌هایی داشته باشد اما؛ این روند شامل جنوب آسیا نخواهد شد. البته این‌که جو بایدن چه راهکاری را در رابطه به جنوب آسیا روی دست دارد و چه تأثیراتی را در منطقه‌ می‌گذارد؛ نتیجه‌ی آن خوب است یا بد، هنوز قابل پیش‌بینی نیست.
به‌نظر می‌رسد که در نخست، رابطه‌ی بایدن با دنیا، نرم، مهربان و استوار باشد. از ظاهر امر برمی‌آید که واشنگتن با هند همکاری‌های نزدیکی دارد و در رابطه به برنامه‌های هند، هیچ نگرانی‌ای ندارد.
واشنگتن با پاکستان یک بازی پایان‌ناپذیر را آغاز کرده و تصمیمی برای قطع کمک‌های نظامی به این کشور روی دست نخواهد گرفت.
دوم؛ بایدن یک تصمیم جدی برای مبارزه با تروریزم روی دست دارد. این یکی از کلیدی‌ترین رویکردهای جهانی اوست که بخشی از آن مرتبط به جنوب آسیا است.
برنامه‌ی بایدن، ایجاد فشار بالای طالبان است تا در صورت خروج نیروهای امریکایی، دوباره حاکم بی‌قیدوشرط افغانستان نشوند و تا زمانی که طالبان با شبکه‌ی القاعده قطع رابطه نکنند، چنین فشارهایی ادامه خواهد داشت.
بایدن هم‌چنان پاکستان را زیر فشار‌ قرار می‌دهد تا از حمایت گروه‌های تروریستی در خاک هند دست بردارد. از سوی دیگر، حمایت «شبکه‌ تروریستی از طرف پاکستان» تا زمانی که نیروهای امریکایی در افغانستان حضور دارند، یک نگرانی جدی برای واشنگتن است.
سوم؛ بایدن در سیاست خارجی خود روی سه رقیب اصلی‌اش: ایران، چین و روسیه تمرکز خواهد کرد؛ اما این روند متفاوت‌تر از برنامه‌های ترامپ در جنوب آسیا خواهد بود.
این قابل پیش‌بینی است که ایجاد رابطه‌ی نیک میان امریکا و تهران می‌تواند برای دهلی و اسلام‌آباد مفید تمام گردد و رابطه‌ی اقتصادی تهران – امریکا را بهبود بخشد؛ اما رابطه‌ی پاکستان با چین به‌عنوان متحد منطقه‌ای امریکا، برای واشنگتن اعصاب خردکن است. این کار می‌تواند بن‌بستی فرا راه راهبرد امریکا در جنوب آسیا باشد. رابطه‌ نزدیک بایدن با هند برای رقبای دهلی: پاکستان، سریلانکا و بنگلادش، گران تمام می‌شود.
از طرفی هم تغییر اقلیم جهانی، مسئله دیگری است که در اولویت بایدن قرار دارد. پرداختن به این مسئله در جنوب آسیا فرصت را از برخی برنامه‌های جو بایدن خواهد گرفت.
به‌صورت فشرده می‌توان گفت: راهبرد جنوب آسیا در زیر نظر جو بایدن یک مسئله مهم و حیاتی است؛ اما هنوز روشن نیست که با آمدن اداره‌ی جدید، سیاست‌های امریکا در مورد جنوب آسیا چقدر متفاوت از گذشته عمل خواهد کرد و نیز راهکار جدید بایدن چه تأثیری روی منطقه به‌ویژه جنوب آسیا می‌گذارد.
چیزی که روشن و قابل درک است این است که با تمام فرصت‌هایی که اداره‌ی جدید ایالات‌متحده‌ی امریکا – گروه جو بایدن – پیش روی دارد به همان اندازه‌ چالش‌های جدید نیز در منطقه، به استقبال آن می‌آید.
یادداشت: میشل کوگلمن، معاون مرکز برنامه‌های جنوب آسیا و مسئول ارشد انستیتوت بین‌المللی ولسن در واشنگتن است.

منبع: ایست ایشیا

برگردان: ابوبکر صدیق

نیرو های دریایی ایالات متحده، موشک های جدید کروز روسیه را یک تهدید واقعی علیه خود دانسته اند.

نشریه آمریکایی Business Insider  در مقاله‌ای نوشت: موشک های جدید روسیه و چین می توانند “تهدید واقعی” برای کشتی های هواپیمابر آمریکایی باشند.

به گفته نویسنده این مقاله، در دسامبر سال 2020 ، روسیه سومین پرتاب آزمایشی موشک کروز مافوق صوت زیرکن را که سرعت آن به هشت ماخ می‌رسید، انجام داد. در تابستان همان سال، چین دو موشک بالستیک پرتاب کرد، که به گفته کارشناسان محلی، یک کشتی در حال حرکت را در دریای چین جنوبی هدف قرار داد. این اولین نمایش مشهور پکن از موشک های بالستیک ضد کشتی دوربرد بود.

در ادامه این مقاله آمده است: «این آزمایشات فقط آخرین شواهدی است که می‌تواند بیانگر این واقعیت باشد که اربابان دیرینه دریاها – کشتی های هواپیمابر آمریکایی به زودی ممکن است با تهدید واقعی برای موجودیت خود روبرو شوند.»

همانطور که در مقاله اشاره شده است ، با پایان جنگ سرد و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی ، به نظر می رسید تسلط کشتی های جنگی و هواپیمابر های آمریکایی دیگر حد تضمین شده بود.

هواپیمابر های آمریکایی نقش اساسی را در درگیری های ایالات متحده در دهه 1990 داشتند . با این حال ، به گفته نویسنده ، “نظمی” که پس از پایان درگیری ایجاد شد به تدریج مورد چالش قرار گرفت.

نویسنده خاطرنشان می‌سازد: موشک های هایپرسونیک خطرات جدی را برای کشتی های هواپیمابر آمریکایی ایجاد می کنند ، زیرا سرعت این موشک ها برای دفاع موثر ها بسیار سریع بوده  و توانایی تغییر مسیر پرواز آنها رهگیری آنها را تقریباً غیرممکن می کند.

این نویسنده در پایان گفت: «توانایی های واقعی سلاح های جدید ضد کشتی روسیه و چین  تاهنوز شناخته نشده، اما آزمایش های اخیر ثابت می کند که کشتی های هواپیمابر نیروی دریایی ایالات متحده ممکن است به زودی تسلط بی قید و شرط خود را از دست بدهند.»

رییس شورای عالی مصالحه‌ی ملی با نماینده ویژه جمهوری خلق چین برای افغانستان دیدار کرد

عبدالله عبدالله رییس شورای عالی مصالحه‌ ملی در دیدار با لیوجان نماینده ویژه‌ جمهوری خلق چین برای افغانستان گفت افزایش خشونت و قتل‌های هدفمند غیرقابل قبول است.

در این دیدار که امروز (سه شنبه۱۶ جدی ۱۳۹۹) انجام شد، رییس شورای عالی مصالحه ملی گفت امروز هیأت جمهوری اسلامی افغانستان برای آغاز دور دوم مذاکرات به دوحه می‌رود. او بر عزم و اراده‌ افغانستان برای دست‌یافتن به صلح دوام‌دار و با عزت تأکید کرد.

عبدالله عبدالله افزود افزایش خشونت و قتل‌های هدفمند در کشور در جریان مذاکرات قابل قبول نیست و باید به خشونت‌ها و قتل‌های هدفمند پایان داده شود.

نماینده ویژه جمهوری خلق چین حمایت کشورش را از تلاش‌های صلح و دست‌یافتن به صلح دایمی و ثبات در افغانستان تکرار کرد.

 لیوجان در ادامه‌ی صحبت‌های خود از تشکیل کمیته رهبری شورای عالی مصالحه‌ی و جلسات مشترک آن با هیأت مذاکره ابراز خرسندی نمود و ابراز امیدواری کرد برگشت هيأت به دوحه و آغاز دور دوم مذاکرات صلح زمینه را برای دست‌یافتن به صلح دایمی فراهم سازد. او همچنان علاوه نمود کشورش آماده است افغانستان را در مسیر دست‌یافتن به صلح کمک نماید.

 نشریه ژاپنی “کیودو” با استناد به منابع معتبر نوشت: دولت ژاپن به کشور های غرب از جمله ایالات متحده آمریکا و انگلیس کمک کرد تا چین را تحت فشار قرار دهد.

توکیو مدت زمان طولانی مخفیانه اطلاعات مربوط به اردوگاه ها و زندان های مسلمانان در منطقه خودمختار سین کیانگ اویغور زا به سرویس های اطلاعاتی غربی منتقل می‌کرد.

بر اساس این گزارش، توکیو اطلاعات کشفی در مورد این منطقه را ارائه می‌داد، اما به شرطی كه ایالات متحده و انگلیس به طور علنی منبع داده ها را افشا نکنند.

این داده ها بود که واشنگتن برای اتهامات نقض حقوق بشر استفاده کرد ، و متعاقباً آن پکن را تحریم کرد.

به گفته کیودو، انتقال این اطلاعات بیانگر تقویت همکاری بین منابع اطلاعاتی جاپان و اتحاد پنج چشم – Five Eyes است که شامل سرویس های اطلاعاتی ایالات متحده، انگلیس، کانادا، استرالیا و نیوزیلند است. این نشریه یادآوری می کند که توکیو هنوز در تلاش است روابط دوستانه خود را با پکن به عنوان بزرگترین شریک تجاری خود حفظ کند ، در حالی که روابط با متحد امنیتی خود ، واشنگتن را خدشه دار نمی‌سازد

اویغورها از اقوام  ترک‌تبار ساکن ایالت خودگردان سین‌کیانگ یا  تُرکستان شرقی (اویغورستان) به مرکزیت اورومچی، در شمال غرب چین هستند که غیر از سین‌کیانگ چین؛ بر پایه آخرین آمارِ مربوط به سال 2009 میلادی، بخشی از آنان اینک ساکن کشور قزاقستان   بخشی کوچکی هم ساکن کشور قرقیزستان هستند. بیشتر اویغورها پیرو دین اسلام و سنی هستند.