برچسب: چین

عبدالله عبدالله، رئیس‌ شورای عالی مصالحۀ ملی در مراسم افتتاحیه گفت‌وگوهای بین الافغانی گفت او و هیأت همراهش با هدف ختم جنگ چهل ساله به دوحه آمده‌اند.

آقای عبدالله تأکید کرد افغانستان خواهان اعلان آتش‌بس بشردوستانه می‌باشد.

 او افزود صلح زمینۀ برگشت میلیون‌ها مهاجر را به کشور فراهم می‌سازد.

عبدالله گفت: «دوستان و جامعۀ بین‌المللی از ما توقع دارند که خشونت‌ها را کنار بگذاریم و بر سر یک آتش‌بس جامع به توافق برسیم.»

تاکید ملاغنی برادر بر نظام اسلامی

ملاعبدالغنی برادر  نیز گفت آنان می‌خواهند که افغانستان مستقل، پیشرفته و دارای یک نظام اسلامی باشد و مردم افغانستان در آن به گونۀ برادرانه زندگی کنند.

او افزود: «ما بربنیاد توافق‌نامۀ صلح با آمریکا عمل کرده‌ایم و از طرف مقابل نیز می‌خواهیم که بربنیاد این توافق‌نامه پیش برود تا به یک صلح برسیم.»

پمپئو: انتخابات بهترین راه برای تعیین نظام آینده

مایک پمپئو، وزیر خارجۀ آمریکا نشست امروز در دوحه را یک فرصت تاریخی برای مردم افغانستان خواند.

او گفت: «وقتی به سوی روشنایی می‌بینیم، تاریکی سال‌های جنگ و بدبختی را در افغانستان به یاد می‌آوریم.»

وزیر خارجۀ آمریکا در بارۀ نظام سیاسی آیندۀ افغانستان گفت: «شما خودتان (دولت و طالبان) تصمیم بگیرید و انتخاب نظام آینده به دست شماست. او در این نشست، انتخابات را بهترین شیوۀ انتقال مسالمت‌آمیز قدرت عنوان کرد.»

پمپئو افزود: «فصل بعدی افغانستان را شما (دولت افغانستان و طالبان) خواهید نوشت، شما تصامیمی را اتخاذ کنید که شما را از فساد و خشونت دور نگه‌دارد.»

 او تأکید کرد «تصمیم شما سطح و ادامۀ کمک‌های بین‌المللی را تعیین می‌کند.»

وزیر خارجۀ آمریکا از دو طرف خواست از این فرصت استفاده کنند و به یک‌دیگر احترام بگذارند.

او هم‌چنان از دو طرف خواست قربانیان جنگ را در روند صلح دخیل سازند.

وزیر خارجه ترکمنستان: آماده میزبانی مذاکرات بین الافغانی هستیم

وزیر خارجه ترکمنستان هم گفت کشورش آمادۀ میزبانی گفت‌وگوهای بین‌الافغانی صلح افغانستان است.

او تأکید کرد کشورش آماده است تا تمامی شرایط را برای برگزاری گفت‌وگوها فراهم کند.

وزیر خارجه ترکمنستان آغاز گفت‌وگوهای صلح دولت افغانستان و طالبان را گام مهمی در راستای امنیت و ثبات در افغانسان می‌داند.

وزیر خارجه چین: خروج نیروهای خارجی از افغانستان باید منظم باشد

وزیر خارجۀ چین در نشست افتتاحیۀ گفت‌وگوهای صلح دولت افغانستان و طالبان گفت روند بیرون‌کشیدن نیروهای خارجی از افغانستان باید به گونۀ منظم انجام شود.

 او افزود چین به حل اختلافات به گونۀ فوری و موثر در افغانستان امیدوار است.

ینس استولتنبرگ: اکنون افغانستان مکان امن برای هراس‌افگنان نیست

ینس استولتنبرگ، دبیرکل ناتو، هم گفت قربانی‌ها در افغانستان بیهوده نبوده‌اند و اکنون افغانستان مکان امن برای هراس‌افگنان نیست.

او افزود در گفت‌وگوهای صلح دست‌آوردهای گذشتۀ افغانستان باید حفظ شوند.

قریشی: جهان نباید افغانستان را تنها بگذارد

شاه‌محمود قریشی، وزیر خارجه پاکستان، نیز از جمله سخنرانان روز افتتاحیه مذاکرات صلح در قطر بود.

وی گفت:« در این مقطع تاریخی مهم است که اشتباهات گذشته تکرار نشود و جهان نباید افغانستان را تنها بگذارد.»

 او افزود همه باید به صلح به مالکیت افغانان و نتیجۀ آن احترام بگذارند.

 قریشی تأکید کرد اکنون رهبران افغانستان باید از فرصت به دست آمده برای صلح استفاده کنند و به یک توافق جامع برسند.

او گفگ پاکستان از بی‌ثباتی در افغانستان قربانی های زیادی را متحمل شده است.

وزیر امور خارجه هند: خشونت ها در افغانستان باید متوقف شود

سوبراهمانیام جایشانکار، وزیر خارجۀ هند می‌گوید، نباید اجازه داده شود که خشونت‌ها در افغانستان ادامه یابد.

او تأکید می‌کند که هر گونه روند صلح باید به رهبری و مالکیت افغانان و متعلق به افغانستان باشد.

دبیرکل سازمان ملل: صلح زمینه بازگشت مهاجرین را فراهم می کند

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد در نشست افتتاحیۀ گفت‌وگوهای صلح دولت افغانستان و طالبان گفت روند صلح همه را امیدوار کرده است و با تأمین صلح، زمینۀ بازگشت هزاران مهاجر به افغانستان فراهم می‌شود.

او افزود زمینه برای برقراری صلح در افغانستان فراهم شده است و افغانان باید محتویات گفت‌وگوها را خودشان مشخص کنند.

وزیر خارجه آلمان: تنها افغانستان می تواند در مورد آینده خود تصمیم بگیرد

هایکو ماس، وزیر خارجۀ آلمان در مراسم افتتاحیۀ گفت‌وگوهای صلح دولت افغانستان و طالبان گفت گفت‌وگوهای پیش‌رو دشوار خواهد بود، اما توقعات از این گفت‌وگوها بسیار زیاد است.

او گفت تنها مردم افغانستان می‌توانند در بارۀ آیندۀ خود تصمیم بگیرند و کشورش آماده است تا برای پیروزی این گفت‌وگوها کمک کند.

دبیرکل سازمان همکاری اسلامی: این سازمان از روند صلح در افغانستان پشیبانی می‌کند

یوسف العثیمین، دبیرکل سازمان همکاری اسلامی، هم گفت این سازمان همواره از طرف‌های درگیر جنگ در افغانستان خواسته ‌است که برای حل مشکلات گفت‌وگو کنند.

او ابراز امیدواری کرد روند صلح افغانستان به موفقیت برسد.

استانکزی: آتش بس موضوع گفت و گوهای صلح است

شیرمحمدعباس استانکزی، معاون هیأت گفت‌وگوکنندۀ طالبان، گفت آتش‌بس موضوع مطرح بحث در گفت‌وگوهای صلح است.

هندوستان چین را متهم به تحریکات در مناطق مرزی هیمالیا نموده است. به گفته منابع وزارت دفاع هندوستان، نیروهای چین یک شنبه شب سعی کرده اند که با تحرکات نظامی وضع موجود را در سواحل دریاچه پنگانگ تسو تغییر بدهند؛ اما نیروهای هندوستان در این ارتباط وارد اقدام شده اند. به گزارش این وزارت، نیروهای نظامی هند ضمن اتخاذ تدابیری موقف خود را حفظ نموده و مانع اهداف چین در این مناطق شده اند. 

در ادامه آمده است، با آنکه اردوی هندوستان می خواهد صلح را از طریق گفتگو حفظ کند، ‌از حاکمیت ارضی خود دفاع خواهند کرد. رویدادهای اخیر همچنان سبب تشدید فشارها بر حکومت هندوستان در داخل این کشور گردیده است. اکثریت هندی ها خواهان واکنش و پاسخ شدید در برابر پیکنگ می باشند.

«ما با هم در ارتباط هستیم»

چین این اتهامات هندوستان را رد کرده و تأکید نموده است: «سربازان چین هرگز از خط کنترول میان دو کشور عبور نخواهند کرد.» مقامات چین همچنان افزوده اند که با هندوستان در مذاکره می باشند و خواهان حل این وضعیت اند.

از دیر زمانی به اینسو مناسبات میان دو قدرت اتمی جهان متشنج می باشد. در اواسط ماه می سال روان، پس از یک درگیری میان نیروهای دو کشور دست کم ۲۰ سرباز هندی به قتل رسیدند. این درگیری، شدیدترین منازعه میان هردو کشور در چندین سال اخیر بوده است. پس از این رویداد نماینده های نظامی دو کشور از طریق مذاکره وضعیت را حل نموده و برای تشنج زدایی تلاش نمودند. همزمان هردو کشور حضور نظامی خود در این مناطق را به شدت افزایش بخشیدند.

در سال ۱۹۶۲ اختلافات شدید میان دو کشور چین و هندوستان به یک جنگ کوتاه مدت انجامید، جنگی که در آن چین بر هندوستان غالب شد. از آن زمان تا حال، اختلافات میان دو کشور بر سر مناطق مرزی با طول حدود ۳۵۰۰ کیلومتر ادامه دارند.

در جمهوری خلق چین می توانید یک جزیره کامل را با هزینه 535 دالر در سال کرایه کنید.

به نقل از Travel & Leisure، ولایت های شمال شرقی لیائونینگ چین بیش از 500 جزیره غیر مسکونی دارد که دولت چین تصمیم گرفته آنها را کرایه بدهد.

بیشتر از آن‌ها در امتداد رودخانه یالو در مرز مشترک با کوریای شمالی واقع شده است، ارزان‌تر‌ین گزینه برای کرایه گرفتن یک جزیره خالی از از سکنه 535 دالر در سال است. اما گزینه های گران نیز وجود دارد، که کرایه آن به 3.6 میلیون دالر در سال می‌رسد.

این یک پروژه از نه پروژه گردشگری، کشاورزی، ماهی گیری و توسعه شهری است که از سوی چین به اجرا گذاشته شده است.

چندین جزایر مورد استفاده گردشگران ولایت لیائونینگ به پارک تبدیل شده است. مشهورترین جزایر باغ‌ها و ساحل راکی آن است. همچنان در این سواحل شنی و گل، برج های سنتی پاگودا و غذاهایی دریایی زیادی نیز وجود دارد.

پس از حملات ۱۱ سپتامبر بر مرکز تجارت جهانی، جورج بوش رییس‌جمهور امریکا شدت خشم‌اش را با این جمله ابراز کرد: «یا با ما و یا در مقابل ما.» دیک چینی معاون رییس‌جمهور و دونالد رامسفلد وزیر دفاع از نومحافظه‌کارانِ جمهوری‌خواه همواره به رییس‌جمهور بوش گوشزد می‌کردند تا به هر نحو ممکن، ایالات متحده امریکا قدرت و صلابتِ خود را به کشورهای سرکش همچون عراق، نشان بدهد. احتمالا بوش پسر به همین دلیل در اوج قدرت امریکا جنگ در دو جبهه را آغاز کرد. حمله به افغانستان در همسایگی با آسیای میانه و حمله به عراق در دل خاورمیانه از جنگ‌های پرهزینه‌ای بودند که امریکا تاکنون در آن گیر مانده است.

با پایان دو دور ریاست‌جمهوری بوش، بارک اوباما از حزب دموکرات پس از پیروزی در نخستین سفرهای خارجی‌اش در ۶ اپریل ۲۰۰۹ نخست به انقره پایخت ترکیه و بعد به قاهره پایتخت مصر و به دنبال آن به جاکارتا پایتخت اندونیزیا سفر کرد. وی در این سفرها بیش‌تر از هر چیز بر گفت‌وگو با جهان اسلام، استفاده از دیپلماسی به‌جای نیروی نظامی و نیز ائتلاف‌جهانی کشورها به رهبری ایالات متحده سخن زد. چنانچه در یکی از سخنرانی‌هایش گفت: «وقتی توان خویش را برای ساختن ائتلاف‌ها استفاده می‌کنیم و بعد نمی‌گذاریم که احساس ترس ما چشمان ما را در برابر فرصت‌هایی که عصر جدید فراهم آورده، بپوشاند.» در آن زمان احتمالا کلان‌ترین تشویش کاخ سفید علاوه بر مقابله با تروریزم، هزینه‌ای تداوم و گسترش جنگ‌های بی‌پایانی بود که اوباما قادر نشد –آن‌گونه که وعده داده بود- آن‌ها را پایان دهد. افزون بر افغانستان و عراق، جنگ سوریه چنان ویرانگر شد که اوباما باری گفت: «جنگ سوریه موهای سرم را سفید کرد.»

در تلاطم جنگ‌های ناتمام، اوباما هنوز چند سالی از حکومت‌اش نگذشته بود، در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۱ در سفرش به استرالیا اعلام کرد: «امریکا قصد دارد منطقه‌ای آسیا-پسیفیک را به اولویت سیاست خارجی خود تبدیل کرده و توجه بیش‌تری به آن معطوف دارد.» برمبنای این استراتژی، قرار شد امریکا ۶۰ درصد از تمرکزش را بر آسیا-پسیفیک معطوف بدارد. گویی که تهدیدی خطرناک‌تر از جنگ با تروریزم در کمین است. در سال ۲۰۱۷ دیری نگذشته بود رییس‌جمهور ترمپ، چین را به‌عنوان تهدید بر ایالات متحده قلمداد کرد. تهدیدی که احتمالا دکترین اوباما ۶۰ درصد از تمرکزش را بر آسیا-پسیفیک به همین منظور معطوف کرده بود؛ منطقه‌ای که بیش‌ترین تردد چین از همین جغرافیا صورت می‌گیرد. دونالد ترمپ یک سال بعد در سال ۲۰۱۸ جنگ تجاری را علیه چین به راه انداخت که علاوه بر دو غول اقتصادی،‌ رشد اقتصادی و تجارت‌ جهانی را نیز متأثر ساخت. از پی‌گیری استراتژی‌های امریکا معلوم می‌شود که در حال حاضر مهم‌ترین تهدیدی که امریکا را نگران کرده تروریزم نه، بل ظهور بی‌پیشینه‌ای چین در جهان است. از این رو ایالات متحده تنها با جنگ‌ تجاری ‌به‌دنبال چین نیست، بلکه در هر گوشه‌ای از جهان پی‌گیر آن است.

در این اواخر آسیای میانه هم شاهد استراتژی جدید امریکا بود. چنانچه با پایان سفر «مایک پمپئو» وزیر خارجه امریکا به آسیای میانه، وزارت خارجه آمریکا به تاریخ ۵ فبروری ۲۰۲۰ استراتژی‌ای را زیرا عنوان «استراتژی ایالات متحده برای آسیای میانه ۲۰۱۹-۲۰۲۵، تقویت حاکمیت و چشم‌انداز شکوفایی اقتصادی» اعلام کرد که موارد عمده‌ای آن بر «حمایت و تقویت حاکمیت و استقلال دولت‌های آسیای میانه در سطح ملی و منطقه‌ای، کاهش تهدیدات تروریستی، توسعه و حفاظت از ثبات در افغانستان، تشویق اتصال آسیای مرکزی و افغانستان به جنوب آسیا و تقویت سرمایه‌گذاری امریکا در آسیای میانه» تأکید دارد. با توجه به این، آیا بدون پایان جنگ و برقراری صلح در افغانستان، چنین رویایی برآورده خواهد شد؟ آیا آسیای میانه می‌تواند در روند صلح افغانستان نقشِ سرنوشت‌ساز را بازی کند؟ و آیا امریکا به هدف نقش آسیای میانه در برقراری صلح در افغانستان به‌دنبال آن است، و یا بازی جدیدی در راه است؟

آنچه که از پی‌گیری اولویت‌های استراتژی ایالات متحده به‌نظر می‌رسد، این کشور در هر کجای جهان به‌دنبال چین است. هفته‌ی قبل در سفرِ مایک پامپئو، وزیر خارجه امریکا به کشورهای اروپای شرقی ظاهرا از پیش‌گیری تهدیدات روسیه چیزهای گفته شد، اما وزیر خارجه امریکا صراحتا از تهدید و خطرات احتمالی چین به‌ویژه از زیربنای تکنولوژی (شبکه‌ی ۵ جی) آن کشور یادآوری کرد: «فکر می‌کنم تمام جهان اکنون به‌وضوح می‌بینند که حزب کمونیست چین قصد دارد از زیربنای تکنولوژی خود به هدفی استفاده کند که هیچ تکنولوژی دیگری در جهان آن را انجام نمی‌دهد: دقیقا آن را وابسته به دستگاه استخباراتی و نظامی استفاده می‌کند.» سخن‌گوی وزارت خارجه چین اما در پاسخ به این گفته‌های مایک پامپئو بیان داشت: «وی هرجا که می‌رود همیشه ویروس سیاسی و معلومات نادرست را پخش می‌کند!» با توجه به این،‌ استراتژی جدید ایالات متحده امریکا پیرامون آسیای میانه در پی چیست؟

در حال حاضر چین بیش‌ترین سرمایه‌گذاری را در آسیای میانه کرده است، تا جایی که روسیه را به‌لحاظ سرمایه‌گذاری به عقب کشیده است. مهم‌تر از آن پروژه «کمربند و راه» ظاهرا یک پروژه‌ای اقتصادی است، اما در واقع یک پروژه‌ای سیاسی توسعه‌طلبانه‌ای چین به‌حساب می‌رود. چین تا پایان جنوری ۲۰۲۰ نزدیک به ۲۰۰ سند همکاری مرتبط به پروژ‌ه‌ی کمربند و راه را با ۱۳۸ کشور و ۳۰ سازمان بین‌المللی امضا کرده است. خطوط لوله گاز از آسیای مرکزی به چین به‌عنوان یکی از پروژه‌های بزرگ خط لوله‌ای در جهان است که در سال ۲۰۰۹ افتتاح شد. این خط لوله‌ای، گاز را از ترکمنستان و از طریق ازبیکستان و قزاقستان به چین انتقال می‌دهد.

آسیای میانه از لحاظ ذخایر و منابع انرژی (نفت و گاز) پس از خاورمیانه جایگاه دوم را در سطح جهان دارد. افزون بر نفت و گاز، اورانیم، المونیم، ذغال سنگ، طلا و مس از ذخایر مهم معدنی این منطقه به‌شمار می‌روند. چین از جمله کشورهای است که شدیدا به ذخایر دست‌نخورده‌ای آسیای میانه نیاز دارد. احتمالا ایالات متحده، استراتژی ۲۰۱۹-۲۰۲۵ برای بازی جدید علیه غولِ اقتصادی چین روی دست گرفته است تا دردسری باشد بر پروژه‌های کلان و رویایی آن. برمبنای این استراتژی امریکا تا کنون نزدیک به ۹ میلیارد دالر با کشورهای آسیای میانه در بخش‌های صلح، امنیت، اصلاحات دموکراتیک، رشد اقتصادی و نیازمندی‌های بشری کمک کرده است. همچنان حدود ۵۰ میلیارد دالر از سوی بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول به‌گونه‌ای قرضه و کمک‌های تخنیکی به کشورهای آسیای میانه پرداخت شده است. همین اکنون سکتور خصوصی امریکا حدود ۳۱ میلیارد دالر در بخش‌های مختلف در کشورهای آسیای میانه سرمایه‌گذاری کرده است.

جاده ابریشم و یا همان مسیر «یک کمربند و یک راه» در دل آسیای میانه قرار گرفته است. از این‌رو چین سرمایه‌گذاری‌های زیادی را در آسیای میانه کرده است. شرکت پتروچاینا بزرگ‌ترین پروژه‌ای انتقال گاز از ترکمنستان به چین را به عهده دارد. تاجکستان برای ساخت نیروگاه حرارتی دوشنبه-۲، یک معدن طلا را با ذخایر ۵۰ تُن «برای مدت نامعین» به چین تحویل داده است. مجتمع پارلمان تاجکستان به ارزش ۳۵۰ میلیون دالر به کمک چین ساخته شده است. بر علاوه برخی از زیرساخت‌های مهم، مانند جاده‎ها، نیروگاه‌های حرارتی و نوسازی استیشن‌های برق توسط قرض‌های چین شروع به فعالیت کرده‌ است. در کل حجم سرمایه‌گذاری مستقیم چین در تاجکستان از مرزِ ۲.۶ میلیارد دالر عبور کرده. درحالی‌که سرمایه‌گذاری روسیه در تاجکستان از مرز یک میلیارد دلار عبور نکرده است. تلاش‌های چین بر این است تا تولیدکنندگان دیگر در تاجکستان و قرغیزستان، جای پای چین را نگیرند.

در این میان اما در استراتژی ایالات متحده پیرامون آسیای میانه مسأله‌ای صلحِ افغانستان جا داده شده است. برعلاوه زلمی خلیل‌زاد نماینده ویژه امریکا در امور صلح افغانستان در تویتی گفته است: «یک افغانستان باثبات و مرفه برای صلح، امنیت و رفاه در آسیای میانه مهم است؛ یک آسیای میانه‌ی متشکل از دولت‌های بااقتدار و مستقل که مشترکا با افغانستان برای اتصال با آسیای جنوبی کار کنند به نفع منطقه و ایالات متحده است.»

بازی را که ایالات متحده در آسیای میانه راه‌اندازی کرده است در صورتی که بتواند بر بلندپروازی‌های چین فایق آید، احتمالا در این چارچوب صلحِ افغانستان تا جایی معنای پیشرفت را پیدا می‌کند، در غیر آن ظرفیت‌های که بتواند بر اهداف چین هم در آسیای میانه و هم در ترکستان شرقی دردِ سرساز باشد، به‌ویژه در افغانستان بسیار است. وقتی دولت افغانستان اعلام می‌کند که ۲۲ گروه تروریستی وجود دارد و بعد ایالات متحده -احتمالا‌ دولت افغانستان- با یک گروه آن که همانا طالبان‌اند بابِ توافق را باز کرده‌اند، معنایش چیست؟ گویی که تروریزم رویایی بود که هیچ‌گاه واقعیت‌اش در جنگ امریکا تعریف و معلوم نشد، و اما بازی جدید در آسیای میانه، در صورت گسترده‌شدن احتمالا بن‌بست سیاسی-نظامی در افغانستان را پیچیده‌تر سازد.

اطلاعات روز

در حالی که امریکایی‌ها مشغول سبک و سنگین کردن درخصوص انتخاب جو بایدن یا دونالد ترامپ در انتخابات نومبر آتی می باشند، رهبران چین در پکن نیز با سوالی مهم مواجه هستند: اینکه بین یک دور چهار ساله دیگر ریاست جمهوری ترامپ یا شروع ریاست جمهوری جو بایدن کدام یک برای اهداف راهبردی این کشور سودمندتر است و پکن چطور باید به انتخاب شدن هر یک از آنها به ریاست جمهوری امریکا واکنش نشان دهد.”

این مساله اخیرا بعد از آن بروز پیدا کرد که ویلیام آر. اوانینا، مقام ارشد جامعه اطلاعاتی امریکا که ناظر بر امنیت انتخابات است در بیانیه‌ای اظهار کرد، رهبران چین ترجیح می‌دهند ترامپ که از نظر آنها غیرقابل پیش بینی است، از ریاست جمهوری امریکا کنار برود.

ژو فنگ، مدیر روابط بین‌المللی در دانشگاه نانجینگ اظهار کرد: دولت ترامپ بسیار احساسی و وحشی عمل می‌کند.

اما چندان قطعی هم نمی‌توان گفت که چین بایدن را به ترامپ ترجیح می‌دهد.

ترامپ با وجود اعمال فشار بر پکن با مجموعه مداومی از سیاستهای مجازات کننده که در طول ۴۰ سال روابط رسمی امریکا و چین تحت دولتهای مختلف جمهوریخواه و دموکرات سابقه نداشته‌اند، به نحوی فرصتی را هم برای شی جینپینگ، رئیس جمهور چین در عرصه جهانی و سیاست داخلی به وجود آورد.

شی جینپینگ که تا قبل از این در داخل از بابت کندی رشد اقتصاد و نارضایتی عمومی از حزب کمونیست تحت فشار قرار داشت، توانسته تقصیر همه مشکلات چین را به گردن “سرکوب” واشنگتن بیندازد و خودش را مدافع در برابر قلدری خارجی نشان دهد.

چین با وجود یک جنگ تجاری سخت با امریکا امتیازات چندانی در قبال درخواست‌های اساسی امریکا از بابت حمایت بیشتر از حق مالکیت معنوی و کاهش نقش دولت در حمایت از شرکتهای چینی در رقابت تجاری واگذار نکرده است.

پکن در جبهه امنیت هم اختیارات جدید گسترده‌ای برای خودش اعمال کرده و به نام شکست تهاجم امریکا قوانین امنیت ملی پرمناقشه هنگ کنگ را هم اعمال کرده است. و پکن همچنان که ترامپ برای خارج کردن کشورش از نهادهای بین‌المللی همچون سازمان بهداشت جهانی و تزریق بی اعتمادی به روابط واشنگتن با همپیمانانش از آسیا تا اروپا تلاش می‌کند، به دنبال فراهم کردن نقش برجسته تر و بزرگتر بین‌المللی و فضای دیپلماتیک برای خود است.

پل هانلی، مدیر مرکز کارنگی-تسینگهوا در شهر پکن و مدیر سابق حوزه چین در شورای امنیت ملی امریکا در دولتهای باراک اوباما و جورج دبلیو. بوش می‌گوید: یک بار یک استاد چینی به من گفت اگر ما بتوانیم همه کشورهای جهان را متقاعد سازیم تا متحد شده و به این ستونهای قدرت امریکا آسیب وارد کنند باز هم به اندازه آسیبی که ترامپ تک نفره به این ستونها وارد کرد، موفق نخواهیم بود.

او ادامه داد: همه مقامهای ارشد چین با این دیدگاه برد و باختی موافق نیستند اما آنها قطعا تصدیق می‌کنند که ریاست جمهوری ترامپ مزایایی برای آنها دارد.

چینی‌ها دریافته‌اند که ترامپ شخصا در قبال یک سری مسائل ارضی کلیدی که برای حزب کمونیست چین جزو منافع ملی محوری هستند، اهمیت چندانی قائل نبوده و یا به اندازه دیگر عناصر تندروی دولتش از آنها آگاهی ندارد. این ارزیابی را اخیرا کتاب افشاگر جان بولتون، مشاور امنیت ملی سابق ترامپ تایید کرد، زمانی که در کتابش صحنه‌ای را در کاخ سفید شرح داد که در آن ترامپ اهمیت راهبردی تایوان را با نوک یک خودکار شارپی مقایسه کرد.

هانلی تاکید کرد: این تفکر که مهمترین شخص در نظام امریکا واقعا اهمیتی به تایوان، هنگ کنگ، سین کیانگ یا تبت نداده و سگی است که بیشتر پارس می‌کند تا گاز بگیرد، به معنی دریچه یک فرصت راهبردی برای چین با هدف حصول پیشرفت برای خود در این مسائل در دور دوم ریاست جمهوری ترامپ است.

با این حال دیدگاه بخش تجاری چین که شدیدا مورد حمله دولت ترامپ قرار گرفته، بسیار متفاوت است. شرکتهای حوزه تکنولوژی‌های پیشرفته چین به شکلی ویژه‌تر از ترامپ ضربه خورده‌اند و تحریم‌های او علیه شرکت عظیم سخت افزاری هوآوی و شرکت تنسنت که فعال در حوزه شبکه‌های اجتماعی است در بردارنده تهدید فلج کردن این شرکتهای کلیدی است.

گائو ونبو، یک محقق دانشگاه تکنولوژی چین جنوبی اخیرا در مقاله‌ای نوشت که پیروزی بایدن در انتخابات امریکا هر چند که فرصتهایی اقتصادی برای چین فراهم می‌کند اما همچنین ریسکهایی را هم برای آن دارد

او نوشت: تلاش‌های بایدن در پیش زمینه رقابت ابرقدرتی چین و امریکا برای بازسازی ائتلاف‌های کشور خودش و تقویت جایگاه رهبری جهانی امریکا در عین حال در بردارنده ریسکها و چالشهایی هم هست.

دستور کار حزب دموکرات امریکا برای انتخابات پیش رو بازتاب این اتفاق نظر دو حزبی رو به رشد در امریکا است مبنی بر این که این کشور باید خط مشی سرسختانه‌ای در قبال چینی که در حال قوی شدن است، بگیرد. اما این به میزان چشمگیری تندی کمتری نسبت به ادبیات دولت ترامپ درباره چین دارد.

با نزدیک شدن موعد برگزاری انتخابات امریکا، چین در مدت اخیر محدودیتی بیشتری برای مطرح کردن ادبیات تهاجمی علیه امریکا و کشورهای دیگر پیدا کرده است.

ژو، استاد دانشگاه نانجینگ که گاهی به دولت چین مشاوره می‌دهد، اظهار کرد، یک دوره چهار ساله دیگر ریاست جمهوری ترامپ می‌تواند دو کشور را در یک جنگ سرد جدید فرو ببرد. اما به گفته او، پکن باید همچنین آماده طرح پیشنهادهایی جدی در صورت پیروزی بایدن باشد.

او تاکید کرد: پکن باید هر گونه توهم درباره اینکه با ریاست جمهوری بایدن همه چیز اتوماتیک تغییر خواهد کرد را کنار بگذارد اما پکن باید این آمادگی و شناخت را در خصوص اینکه چه تلاشهایی را می‌تواند در پیش بگیرد پیدا کند. دولت بایدن همچنین به ما باید نوعی دلگرمی برای آمدن به پای میز مذاکره بدهد.

روزنامه واشنگتن پست- ایسنا

سفارت افغانستان در چین می‌گوید این کشور یکبار دیگر به بازرگانان افغانستان اجازۀ سفر به این کشور و فعالیت تجاری را داده است.

دراعلامیۀ منتشرشده از سوی این سفارت آمده است پس از انتشار ویروس کرونا در چین این کشور به دفاتر تجارتی و بازرگانان دارای ویزای تجارتی اجازۀ فعالیت نمی‌داد.

در اعلامیه آمده است سفارت افغانستان در چین این مشکل را با وزارت خارجۀ این کشور در میان گذاشت و سرانجام چین با فعالیت بازرگانان افغانستان در این کشور موافقت کرد.

چین در همسایگی افغانستان قرار دارد و شمار زیادی از بازرگانان افغانستان برای کارهای تجاری شان به این کشور سفر می‌کنند و بیشتر کالاهای تجارتی شان را در بازارهای این کشور به فروش می‌رسانند.

وزیر خارجۀ چین گفت پکن به حل چالش های اقتصادی ناشی از کرونا به افغانستان کمک می کند.

وانگ یی، در اجلاس مشترک وزیران خارجۀ افغانستان، پاکستان، چین و نیپال که روز گذشته برگزار شد، گفت چین آماده همکاری با افغانستان است.

گران هیواد سخنگوی وزارت خارجه در پیامی که به رسانه‌ها فرستاده گفته است وزیران خارجه چهار کشور تاکید کردند با برقراری آتش‌بس، شرایط برای کمک به آسیب دیده‌های ویروس کرونا مساعد می‌شود.

وی افزود:«وزرای خارجه سه کشور بر مفید بودن کمک‌های‌شان در صورت تامین آتش‌بس بشردوستانه تاکید ورزیدند و از طالبان هم خواستند تا هر چه زودتر با حکومت افغانستان وارد مذاکرات صلح شوند.»

آقای هیواد افزود، وزیران خارجه چهار کشور گفتند به همکاری‌های منطقه‌یی ‌شان در بخش‌های گوناگون به ویژه مبارزه با ویروس کرونا ادامه خواهند داد.

چین از جمله کشور هایست که در حال حاضر روی ساختن واکسن برای بیماری کووید ۱۹ کار می‌کند. مقام‌های این کشور به افغانستان اطمینان داده اند که با پیروزی در عرصۀ ساختن واکسن، افغانستان را در اولویت‌های‌شان قرار خواهند داد.

نیروهای امنیتی چین بیرق امریکا از قونسلگری این کشور در چگندو را پایین آوردند.

با پایین آوردن بیرق امریکا به هیچ کس اجازه ورود به این منطقه داده نشد. دیپلمات های امریکایی قبل از آن چین را ترک کرده بودند.

 بعد از مسدود شدن قونسلگری ایالات متحده امریکا در چگندو در جنوب غربی جمهوری خلق چین، ماموران دولتی چین وارد این ساختمان شدند. اندکی قبل مهلت تخلیه آن به سر رسیده بود.

نیروهای امنیتی چین در یونیفرم و لباس ملکی سرک هایی اطراف نمایندگی ایالات متحده امریکا را مسدود کردند؛ موتر های لاری کانتینر ها را دور کردند. در صبحگاه ۲۷ جولای، پرچم های ایالات متحده امریکا جمع آوری شدند.

در سال ۱۹۸۵ که ایالات متحده امریکا قونسلگری اش را در چگندو  بازگشایی کرد، حدود ۲۰۰ تن از  جمله حدود ۱۵۰  نفر از افراد محلی در آنجا کار می کردند. روشن نیست که اخیراً چه تعداد دیپلمات های امریکایی در چگندو مشغول کار بودند، زیرا احتمالاً همه کارمندان به دلیل بروز کرونا در آنجا حضور نداشتند.

 ایالات متحده امریکا بعد از مسدود شدن این قونسلگری، حالا چهار جنرال قونسلگری دیگر در جمهوری خلق چین و یکی در منطقه اداری ویژه در هانکانگ دارد.

«واکنش مشروع و متناسب»

چین از حکومت ایالات متحده امریکا خواسته بود که به نمایندگی در چگندو پایان دهد و همه دیپلومات هایش آنجا را ترک کنند. چین این اقدام را «واکنش مشروع و ضروری در برابر برخورد غیرمعقول ایالات متحده امریکا» خوانده است.

منظور چین دستور غیر منتظره از واشنگتن بوده است که برمبنای آن چین باید قونسلگری اش را درشهرهیوستون ایالت تگزاس مسدود کند. مایک پومپئو وزیر خارجه ایالات متحده امریکا گفت که این اقدام به دلیل فعالیت‌های جاسوسی صورت می گیرد.

چین روز گذشته شنبه، ۲۵ جولای از ورود نامناسب مقامات امریکایی به کنسولگری این کشور در شهر هیوستن تگزاس شکایت کرد.

این حرکت در یک منازعۀ دیپلماتیک بین ایالات متحدۀ و چین، پس از دستور مسدود کردن این کونسلگری، صورت گرفت.

وزارت امور خارجۀ چین این اقدام امریکایی ها را ورود جبری به محوطه کونسلگری” نامیده و در یک اعلامیه “نارضایتی شدید و مخالفت قاطع اش را ابراز کرده است.

در اعلامیه همچنان گفته شده، چین پاسخ مناسب و لازم را خواهد داد.

بر اساس اعلامیه، این کونسلگری متعلق به چینی‌ها است و طبق معاهدات دیپلماتیک، مقامات ایالات متحده حق ورود به آن را ندارند.

حکومت ایالات متحدۀ امریکا بیست و یکم جولای دستور داد که چین ظرف ۷۲ ساعت کونسلگری اش را در هیوستون مسدود کند. بر اساس این ادعا، این کونسلگری مرکز جاسوسی و سرقت مالکیت معنوی بوده است.

مقام‌های امریکایی به دیپلماتهای چینی تا بیست و چهارم جولای مهلت داده بودند که این کونسلگری را ترک کنند.

در واکنش به این تصمیم امریکا، وزارت خارجۀ چین ۲۴ جولای دستور داد کونسلگری ایالات متحده در شهر جنوب غربی “چنگدو” مسدود شود.

تا هنوز مشخص نیست که دیپلمات‌ها و کارکنان کونسلگری امریکا در شهر “چنگدو” باید چه زمانی آنجا را ترک کنند.

این اقدامات تنشهای دیپلماتیک بین واشنگتن و پیکنگ را افزایش داده است.

یک استاد پوهنتون در چین که از رئیس جمهور آن کشور در مورد شیوع ویروس کرونا انتقاد کرده بود، بعد از یک هفته حبس از زندان رها شد.

شو ژانگرون، استاد حقوق در یکی از پوهنتون‌های پیکنگ در مقاله ای از اقتدارگرایی و سانسور حکومت شی جین پینگ رئیس جمهور چین در مورد رسیدگی به همه‌گیری ویروس کرونا انتقاد کرده بود.

دوستان شو خبر رهایی او را به رسانه‌ها داده‌اند.

شو از انگشت شمار منتقدین رهبران کمونیست چین است.

او در مقالۀ خود نوشته بود نظام رهبری چین به ریاست شی جین پینگ “ساختار حکومت را ویران می‌کند.”

پس از نشر مقاله، او اوایل امسال در خانه‌اش تحت نظارت قرار گرفت و هفتۀ گذشته توقیف شد.

بر اساس ویب‌سایت ورلدومیترز، تا امروز دوشنبه (۱۳ جولای) بیش از ۱۳ میلیون تن در جهان به ویروس کرونا مبتلا شده‌اند و شمار قربانیان به بیش از ۵۷۰ هزار تن می‌رسد.

هبران چین مانند هرکس دیگری در جهان احتمالا پیکارهای انتخاباتی جنجالی ریاست‌جمهوری ایالات متحده را پی‌گیری می‌کنند و با اشتیاقِ آمیخته با نگرانی منتظرند ببینند که از نتیجه انتخابات چه چیزی به چین می‌رسد. شاید شما فکر کنید که چینی‌ها پس از چهار سال جنجال با دونالد ترمپ، حالا باید برای انتخابات ماه نوامبر ایالات متحده به امید این‌که در نتیجه آن یک دموکرات (نرم‌تر) به رهبری کاخ سفید برسد، ثانیه‌شماری کنند، درست؟ و مطمئنا این همان چیزی است که ترمپ فکر می‌کند چین به دنبال آن است (او د‌ر تویتی نوشته بود که چینی‌ها منتظرند «جو بایدن خواب‌آلود انتخابات ریاست‌جمهوری را ببرد تا آن‌ها بتوانند به غارت ایالات متحده ادامه بدهند، همان‌طور که دهه‌ها این کار را می‌کردند تا اینکه من آمدم!»)

با این‌حال، این باور لزوما درست نیست. از دید بیجینگ، با این‌که یک رییس‌جمهور دموکرات در کاخ سفید امکان دارد دیپلماسی امریکایی قابل پیش‌بینی‌تر را به سیاست واشنگتن بازگرداند، اما احتمال دارد این به نفع چین ختم نشود. در واقع ریاست‌جمهوری ترامپ برای چهار سال دیگر ــ هرچند مملو از ناراحتی‌ها و اختلافات ــ ممکن است فرصت‌های جذابی را برای چین به‌منظور گسترش نفوذ بیجینگ در شرق آسیا و سراسر جهان فراهم کند.

البته ما نمی‌توانیم بدانیم که سران چین دقیقا چه نتیجه‌ای را ترجیح می‌دهند، یا آیا بین خودشان بر سر نتیجه‌ای برای انتخابات ریاست‌جمهوری امریکا به توافق رسیده‌اند یا خیر، اما هیچ نامزدی نباید انتظار تأیید حزب کمونیست چین را از طریق روزنامه خلق داشته باشد. با این‌حال، چهار ماه مانده به انتخابات ایالات متحده، نشانه‌هایی دیده می‌شود؛ «لانگ یونگتو»، مذاکره‌کننده تجاری سابق چین در اظهارنظری شدیدا غیرمعمول در اواخر سال گذشته در کنفرانسی در «شنژن» گفت: «ما می‌خواهیم ترمپ مجددا انتخاب شود. خوشحال می‌شویم این اتفاق بیفتد.» لانگ گفت که تویت‌های ترمپ خواندن [ذهن] وی را «آسان» می‌کند و بنابراین برای چین «مناسب‌ترین انتخاب [ایالات متحده] برای مذاکرات» است. در ماه می «هو شیجین»، سردبیر رُک‌گوی روزنامه «گلوبل تایمز» که توسط حزب کمونیست اداره می‌شود، در تویتی خطاب به ترمپ نوشت که چینی‌ها «آرزوی انتخاب مجدد شما را دارند، زیرا می‌توانید امریکا را غیرعادی و در نتیجه منفور جهان بسازید. شما به تقویت وحدت در چین کمک می‌کنید.» او افزود: «کاربران چینی شما را “جیانگو” می‌خوانند که معنای آن “کمک به ساخت چین” است.» لانگ و هو ممکن است از جانب رهبری بیجینگ صحبت نکنند، اما هیچ یک از مقامات دولتی یا رسانه‌ای چین، اگر دیدگاه‌های‌شان در حلقه درونی قدرت در حزب کمونیست غیرعادی و تابو باشد، چنین اظهاراتی را در ملأعام مطرح نمی‌کنند.

بسیاری از امریکایی‌ها (به اشتباه) معتقدند که ترامپ اولین رییس‌جمهور ایالات متحده است که در مقابل چین ایستاده؛ آخر، دولت ترمپ بر صادرات چین به ایالات متحده تعرفه وضع کرده، برخی از مهم‌ترین شرکت‌ها و مقامات این کشور را تحریم کرده و بیجنیگ را تحت فشار قرار داده که با واشنگتن تجارت منصفانه داشته باشد. مگر چینی‌ها دردسری بیش‌تر از این می‌خواهند؟ مطمئنا بیجینگ ترجیح می‌دهد از جنجال تجاری پرهزینه با بزرگ‌ترین مشتری خود جلوگیری کند. اما ترامپ برخلاف انتظار ما و شما کسی نیست که در دل کادرهای ارشد حزب کمونیست وحشت خلق کند.

«مینشین پی»، کارشناس سیاست چین در «کالج کلرمنت مک‌کن» می‌گوید: «او (ترمپ) برخی تمایلاتی دارد که چین نمی‌پسندد، اما احساسات درونی دیگری دارد که چین واقعا به آن اهمیت نمی‌دهد. او واقعا چین را به‌عنوان یک مخالف ایدئولوژیک نمی‌بیند. اگر قیمت مناسب باشد، ترمپ را می‌توان به معامله ترغیب کرد.»

برای چین این مهم است. هرچند ترمپ گاهی اوقات در مورد مسائل سیاسی و حقوق بشری چین دست به اقداماتی برده است که برای بیجینگ خوشایند نبوده ــ برای مثال اخیرا امضای قانونی برای اعمال تحریم بر چین به سبب رفتار نادرست بیجینگ با اقلیت اویغورها ــ اما او شخصا در خصوص این مسائل اغلب به‌نظر بی‌علاقه و حتا بی‌اعتنا می‌رسد. جان بولتون، مشاور پیشین امنیت ملی ترمپ در کتاب جدید خود ادعا می‌کند که ترمپ موقع صرف شام در «اوساکا» به شی جین‌پینگ، رییس‌جمهور چین گفته که بیجینگ با ساخت بازداشت‌گاه‌ها برای کنترل جامعه اویغور کار درست را انجام می‌دهد. ترمپ همچنین اخیرا اعتراف کرد که او تحریم مقامات دخیل در برنامه حزب کمونیست برای کنترل اویغورها را برای هموارکردن مسیر مذاکرات برای توافق تجاری دلخواه خود با چین به تأخیر انداخته است.

ترمپ نسبت به تشدید سرکوب معترضان طرفدار دموکراسی در هنگ‌کنگ توسط چین، نیز دوگانگی مشابهی را نشان داده است. رییس‌جمهور قول مجازات‌های سخت را برای مقابله با آخرین اقدام بیجینگ ــ اعمال قانون امنیت ملی بر هنگ‌کنگ با هدف از بین‌بردن مقاومت باقی‌مانده هنگ‌کنگی‌ها ــ داده و مایک پومپئو وزیر خارجه دولتش اظهارات خصمانه و تهدیدآمیز نسبت به این اقدام چین داشته است. اما تعهد ترمپ نسبت به خواست معترضان هنگ‌کنگی اغلب ناچیز به‌نظر رسیده است. سال گذشتههنگامی که میلیون‌ها نفر در هنگ‌کنگ دست به راهپیمایی زدند، ترمپ از حمایت آن‌ها خودداری کرد و در یک مورد حتا موضع حزب کمونیست را با «شورشی»خواندن معترضان، تکرار کرد و گفت اعتراضات هنگ‌کنگ فقط به چین مربوط می‌شود. او در ماه آگست سال گذشته گفت که مشکل «بین هنگ‌کنگ و چین است، زیرا هنگ‌کنگ بخشی از چین است.»

ترمپ حتا در خصوص تجارت با چین ــ موضوعی که بیش‌تر در تویت‌های وی مشاهده می‌شود ــ سست‌عنصر و متزلزل از آب درآمده است. مذاکره‌کنندگان چینی ماهرانه او را متقاعد کرده‌اند که بحث بر سر مسائل حیاتی برای تجارت و مشاغل امریکایی مانند برنامه‌های دولتی را که به‌شدت باعث کمک به رقبای چینی می‌شود، به «مرحله دوم» مذاکرات که هنوز تحقق نیافته، موکول کند. اکنون، ترمپ به جای رفتن به مرحله دوم مذاکرات، به همان توافق محدود «مرحله اول» که در ماه جنوری با چین به امضا رسید و عمدتا بر خرید محصولات کشاورزی امریکایی توسط چین متمرکز است، اما از مقرراتی برای تغییر شیوه‌های تجاری تبعیض‌آمیز بیجینگ در آن خبری نیست، بسنده کرده است.

ترمپ برای مهار نفوذ روبه‌رشد چین در صحنه سیاست جهانی نیز کاری نکرده است. بی‌اعتنایی دولت وی به نهادهای بین‌المللی مانند تصمیم اخیر وی مبنی بر خارج کردن ایالات متحده از سازمان جهانی بهداشت، باعث تقویت نفوذ چین درون این نهادها شده است. درحالی‌که پومپئو بارها بر برنامه‌های استراتژیک منطقه‌ای و جهانی چین مانند «ابتکار کمربند و راه»، به‌عنوان دام خطرناک برای گیرانداختن ملل فقیر و از همه‌جا بی‌خبر، تاخته است، اما دولت ترمپ به خودش زحمت ارائه گزینه بدیل را نداده است. ترمپ با افزایش مأموریت‌های دریایی ارتش امریکا در آب‌های مورد مناقشه به‌منظور تقویت آزادی دریانوردی، با جدیت بیش‌تری ادعای جنجالی بیجینگ بر تقریبا تمام دریای چین جنوبی را به چالش کشیده است، اما این کار خود را با دیپلماسی مداوم در جنوب‌شرق آسیا پی‌گیری نکرده است و خودش شخصا این موضوع را به کلی نادیده گرفته است.

«گرگوری پولینگ»، رییس «ابتکار شفافیت دریایی آسیا» در «مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی» در واشنگتن، می‌گوید: «رهبری چین کاملا مطمئن است که هرچند در دریای جنوبی چین پیروز نشده‌اند اما قطعا پیروزی نهایی از آن آن‌هاست.» پولینگ می‌گوید که جلوگیری از پیروزی چین در کشمکش‌ها بر سر آب‌های مورد مناقشه، به یک تلاش جمعی بین‌المللی به رهبری ایالات متحده نیاز دارد، اما «می‌توانید کاملا مطمئن باشید که این کار در دولت ترمپ اتفاق نمی‌افتد.»

دلیل اصلی عدم نگرانی بیجینگ از انتخاب مجدد ترمپ به‌عنوان رییس‌جمهور ایالات متحده ممکن است سبک سیاست خارجی یک‌جانبه، شخصی‌سازی‌شده و محدود به مسائل مرتبط به دالر و سنت وی باشد که باعث تضعیف جدی سیستم سیاست اتحادمحور ایالات متحده در جهان شده است. درحالی‌که رییس‌جمهور اوباما به آسیا به‌عنوان «محور» نگاه می‌کرد، ترمپ اما فراتر از خوش‌وبش‌های زودگذر خود با کیم جونگ اون، رهبر کوریای شمالی، علاقه‌ی چندانی به این منطقه نشان نداده است. همچنین بیجینگ مطمئنا متوجه شده است که ترمپ روابط امریکا را با دو نزدیک‌ترین متحدش در منطقه یعنی کوریای جنوبی و جاپان، با جنجال‌های مداوم و جزئی خود بر سر تجارت و هزینه‌های پایگاه‌های نظامی امریکا در این کشورها، سرد کرده است.

بیجینگ همین را می‌خواهد. درحالی‌که واشنگتن دارد از منطقه پا پس می‌کشد، چین تلاش می‌کند، جلوتر گام بردارد. بیجینگ در طول دوره ریاست‌جمهوری ترمپ پیش از پیش در خصوص مواضع منطقه‌ای و جهانی خود مصمم‌تر شده است. دستگاه تبلیغاتی حزب کمونیست چین از پاسخ بد دولت ترمپ به همه‌گیری ویروس کرونا در ایالات متحده، برای مسخره‌کردن رییس‌جمهور و دموکراسی امریکایی و ایجاد شک و تردید در مورد رهبری جهانی ایالات متحده استفاده کرده است و چین را به‌عنوان قدرت جهانی مسئولیت‌پذیرتر معرفی کرده است. هو، سردبیر گلوبل تایمز، اوقات خوشی را به‌دنبال دست‌و‌پازدن‌های ترمپ دارد و تقریبا هر روز او را مسخره می‌کند. او در ماه جون در تویتی خطاب به ترمپ نوشت: «تو اصلا نمی‌دانی که اپیدمی چگونه کنترل می‌شود. اگر امریکای بدخلق یک فرد می‌بود، چقدر ناخوشایند بود.» او در تویت دیگری نوشت که «واشنگتن نسبتا احمق است.» «لیو شیائومینگ»، سفیر چین در انگلستان اخیرا گفت که دولت چین با داشتن مهارت‌های برتر در زمینه مهار ویروس «اعتماد به نفس بین‌المللی را در راستای شکست‌دادن این ویروس» تقویت کرده است. (هرچند معلوم نیست که آیا این اظهارنظرها تأثیر ملموسی بر افکار عمومی جهانی دارد یا خیر، اما بسیاری از دیپلمات‌ها و مقامات چینی مطمئنا آن‌ها را مؤثر می‌دانند.)

از نظر چین، ترمپ به اندازه‌ای که متفاوت هست، سخت نیست. درحالی‌که رؤسای جمهور پیشین ایالات متحده سعی کردند طبق قواعد کنونی نظم جهانی بر چین فشار وارد کنند، ترمپ اما ترجیح می‌دهد خارج از این سیستم عمل کند. برای مثال، پیشینیان وی برای به چالش‌کشیدن شیوه‌های تجاری ناعادلانه چین دست به دامن سازمان تجارت جهانی شدند و 21 شکایت را بین سال‌های 2004 تا اوایل 2017 علیه چین ثبت کردند که عمدتا موفقیت‌آمیز بود. دولت ترمپ اما آشکارا به سازمان تجارت جهانی بی‌اعتنایی می‌کند و تاکنون فقط دو شکایت را علیه چین در این سازمان ثبت کرده است که یکی از آنها در واکنش به انتقام‌جویی چین علیه تعرفه‌های خود ترمپ بوده است. درحالی‌که رؤسای جمهور پیشن به دنبال پیروزی در برابر سایر قدرت‌ها به‌ویژه در اروپا و آسیای شرقی بودند و با منافع مشترک چین را وادار به پیروی از قوانین می‌کردند، ترمپ اما با تهدید به وضع تعرفه‌های سنگین اتحادیه اروپا را از خود دور کرده است، ناتو را مورد انتقاد قرار داده است و برخی از رهبران بانفوذ اروپا و غرب را با حملات شخصی هدف قرار داده است. در عین حال ترمپ در آسیا از «پیمان تجاری اقیانوس آرام» که توافقی با هدف تحکیم روابط امریکا با متحدانش بود، خارج شده است.

بنابراین، چین کاخ سفیدی را که تحت رهبری رییس‌جمهوری با سیاست خارجی عادی‌تر باشد ــ و در این سیاست واشنگتن با دوستانش همکاری نزدیک داشته باشد و از قواعد و نهادهای بین‌المللی حمایت کند ــ خیلی نمی‌پسندد. جو بایدن، نامزد حزب دموکرات، از هم‌اکنون قول داده است که ائتلافی از کشورهای مشترک‌المنافع را برای منزوی‌کردن و مقابله با چین شکل خواهد داد. بایدن گفته است: «وقتی ما با سایر دموکراسی‌ها یک‌جا شویم، قدرت‌مان بیش از دو برابر می‌شود. چین نمی‌تواند بیش از نیمی از اقتصاد جهانی را نادیده بگیرد.» این سیاست برای دولت چین کابوس است، نه سیاست خارجی ترامپ.

پیروز انتخابات ریاست‌جمهوری ماه نوامبر ایالات متحده هرکسی که باشد، سیاست واشنگتن در قبال بیجینگ بعید است که نرم شود. در واشنگتن و محافل سیاسی امریکا کم‌کم این توافق‌نظر شکل گرفته است که چین تهدیدی استراتژیک برای ایالات متحده است و امکان دارد برای بازگشت به روزهای آرام دیپلماسی و تعامل امریکایی دیر شده باشد. پولینگ می‌گوید: «از چهره‌های نرم حتا در جناح چپ، کسی باقی نمانده است. دموکراتی که امروز رییس‌جمهور امریکا شود، وقتی پای چین وسط باشد، مثل اوباما عمل نخواهد کرد. این دیگر از نظر سیاسی امکان‌پذیر نیست.»

پی معتقد است که برخی در حزب کمونیست شاید هنوز پیروزی بایدن را به امید وقفه در تنش‌ها بین بیجینگ و واشنگتن ترجیح دهند، زیرا دموکرات‌ها دست‌کم در ابتدای کار روی اولویت‌های داخلی خود تمرکز می‌کنند. اما او می‌گوید که امکان دارد این بعضی‌ها خیلی زود پشیمان شوند. پی می‌گوید: «هواداران ترمپ معتقدند که ایالات متحده به تنهایی می‌تواند ضربه مهلکی به چین وارد کند. دموکرات‌ها احتمالا با متحدین امریکا ارتباط برقرار می‌کنند تا جبهه واحدتری را علیه چین شکل دهند. اگر دموکرات‌ها پیروز شوند، چین در طولانی‌مدت در وضعیت بسیار دشوارتری قرار خواهد گرفت.»

آتلانتیک

مترجم: جلیل پژواک

این گزارش که بر منبای ترکیبی از داده‌های رسمی منطقه‌یی، اسناد سیاسی و مصاحبه با بانوان اقلیت‌های قومی استوار است، یک گروه قانون‌گذاران بین‌المللی را واداشته است تا از سازمان ملل بخواهد که در مورد سیاست‌های چین در این منطقه تحقیق کند.

این حرکت احتمالاً بیجینگ را خشم‌گین خواهد کرد، زیرا مقام‌های چینی پای‌مال کردن حقوق گروه‌های قومی در ایالت سنکیانگ را رد کرده و گزارش روز دوشنبه را اتهام بی‌اساس خوانده‌اند. چین متهم است که بیش‎‌تر از یک میلیون اویغور و دیگر اقلیت‌های مسلمان را در اردوگاه‌های بازآموزی زندانی کرده‌ است. به دنبال طغیان خشونت‌ها که مقصر آن جدایی‌طلبان قلم‌داد شد، بجینگ این اردوگاه‌ها را ایجاد و آن‌ها را مراکز کارآموزی با هدف راهنمایی مردم و دور کردن آنان از تروریسم توصیف کرده است. 

گزارش ادریان زینز، پژوهش‌گر آلمانی و کسی که سیاست چین در سینکیانگ را افشا کرد، نشان می‌دهد که بانوان اویغوری و دیگر اقلیت‌های قومی که از سقط جنین فراتر از تعداد سهمیه بندی – براساس قانون چین هر خانواده می‌تواند تنها یک تا دو فرزند داشته باشند –‌ سر باز می‌زنند، به زندانی شدن در اردوگاه‌ها تهدید می‌شوند. پیش از این، یک هیأت از کارشناسان سازمان ملل که در مورد این تاسیسات در ایالت سینکیانگ تحقیق می‌کند نیز به داده‌های زینز در مورد این اردوگاه‌ها، استناد کرده بود.

گزارش نشان می‌دهد، بانوانی که حتا تعداد فرزندانشان کم‌تر از حد مجاز دو فرزند بوده، به گونۀ غیرقانونی وسایل ضد بارداری در رحم‌شان جاگذاری شده است. شماری از این بانوان گفته‌اند که آنان به اجبار به عمل جراحی عقیم‌سازی تن داده‌اند.

بازداشت‌شده‌گان پیشین اردوگاه‌ها می‌گویند، دارویی که به آنان تزریق می‌شد، عادت ماهوارشان را متوقف کرده یا به خون‌ریزی غیرعادی دوام‌دار منجر می‌شد. اسناد حکومتی که توسط زینز مطالعه شده است، نیز نشان می‌دهد که مقام‌های صحی محلی به گونۀ دوام‌دار به بانوان در برخی از روستاهایی این منطقه که ساکنان آن از اقلیت‌های قومی بودند، اجباراً دستور می‌دادند که آزمایش‌های نسایی ولادی و همین‌طور هر دوماه آزمایش بارداری انجام دهند.

یافته‌های زینز نشان می‌دهد، یک سال پس از آن‌که میزان ثبت رسمی عقیم‌سازی در منطقه سینکیانگ از میزان ثبت عقیم‌سازی در سطح کشور به شدت پیشی گرفت، رشد جمعیت در مناطق سینکیانگ که ساکنان آن عمدتاً اقلیت‌های قومی اند، بین سال‌های 2017 تا 2018 در مقایسه با مناطق که ساکنان آن عمدتاً قوم «هان» اند، کم‌تر از حد متوسط بوده است.

فعالان اویغوری می‌گویند، چین از این اردوگاه‌های بازداشتی به عنوان کمپاین بزرگ مغزشویی استفاده می‌کند که هدف آن ریشه‌کن کردن تفاوت‌های فرهنگی و هویت اسلامی این منطقه است.

زینز در این گزارش می‌گوید، براساس تعریف سازمان ملل،‌ «این یافته‌ها نگرانی‌های جدی‌یی را در قبال سیاست‌های چین در سینکیانگ به وجود آورده که از جهات اساسی می‌تواند به عنوان یک کارزار نسل‌کشی تلقی شود.»

اتحاد میان‌پارلمانی در مورد چین یا (آی‌پی‌ای‌سی) که از اعضای پارلمان و طیف وسیعی از احزاب سیاسی کشورهای امریکای شمالی، اروپا و استرالیا تشکیل شده است، روز دوشنبه با نشر بیانیه‌یی گفت که این گروه «در مورد این‌که آیا جرمی علیه انسانیت یا نسل‌کسی در این زمینه اتفاق افتاده است یا نه» خواستار تحقیقات قانونی خواهد شد. اتحاد میان‌پارلمانی در ماه جون تشکیل شد که ماموریت آن ایستاده‌گی در برابر «چالش‌هایی است که توسط جمهوری خلق چین در حال انجام است یا در آینده ایجاد خواهد شد» خوانده شده است.

وزارت خارجۀ چین با بی‌اساس خواندن این اتهامات گفت که چنین موضوعاتی با انگیزه‌های پنهانی مطرح می‌شود. ژئو لیجیان، سخنگوی وزارت خارجۀ چین با حمله بر رسانه‌ها گفت: «این رسانه‌ها در مورد موضوعات سینکیانگ اطلاعات جعلی و نادرست به خورد مردم می‌دهند.» او که در یک نشست خبری در مورد سینکیانگ سخن می‌گفت، افزود: وضعیت در سینکیانگ مسالمت‌آمیز و پایدار است.

گروه کنگرۀ حقوق جهانی اویغور می‌گوید، این گزارش نشان‌دهندۀ «جوهرۀ اصلی سیاست نسل‌کشی حزب کمونست چین» است. این گروه با نشر بیاینه‌یی، برای مقابله با چین خواستار اقدامات بین‌المللی شده است.

منبع: گاردین

مجلس قانونگذاری چین بعد از این که دیروز شنبه (۲۰ جون) تفصیلات اساسی قانون جدید امنیت ملی در هنگ کنگ را اعلان کرد، در مدت یک هفته دومین نشست خود را در مورد دایر خواهد کرد.

آژانس خبررسانی دولتی شینهوا امروز یک‌شنبه (۲۱ جون) گزارش داد که کمیته کانگرس ملی مردم در تاریخ ۲۸ ماه جون نشست سه روزۀ خود را در مورد آغاز خواهد کرد.

توقع می‌رود این قانون جدید که جایگزین قانون اساسی هنگ کنگ خواهد شد به مناسبت اول جولای، سالروز سپردن حاکمیت هنگ کنگ از سوی بریتانیا به چین، به سرعت آماده شود.

قانون امنیت ملی هانگ کانگ برای جلوگیری از جدایی‌طلبی، تهدید اقتدار دولت، تروریزم و تبانی با قوت‌های خارجی، واحدهای جدید پولیس و سارنوالان را تاسیس خواهد کرد.

این قانون به ادارات امنیتی اجازۀ فعالیت در هانگ کانگ را می‌دهد.

وزیر خارجه امریکا روز جمعه هشدار داد که اگر اقدامات جدید به راه انداخته شود، واشنگتن امتیازاتی را که در قانون خود به هانگ کانگ پذیرفته است، لغو خواهد کرد.

واشنگتن همچنین در نظر دارد تا علیه آن عده از مقام‌های هانگ کانگ و چین که مسئول محدود کردن آزادی‌ها در این شهر دانسته می‌شوند، تعزیرات وضع کند.

سازمان ملل متحد در گزارشی که روز جمعه منتشر شد، اعلام کرد کره شمالی در سال گذشته به کمک صنعت کشتیرانی چین، تجارت زغال سنگ و فراورده‌های نفتی را افزایش داده و تحریم‌های سازمان ملل را نقض کرده است.

این گزارش سالانه که توسط کارشناسان تحریم سازمان ملل متحد تهیه شده و بصورت آنلاین قابل دسترسی بود ساعاتی بعد در روز جمعه و بدون هیچ توضیحی از دسترس خارج شد.

در این گزارش با انتشار تعدادی عکس‌ و نقشه حمل و نقل دریایی تاکید شده است که کره شمالی تحریم‌های سازمان ملل متحد در حوزه صادرات زغال سنگ و همچنین محدودیت در واردارت نفت تصفیه شده را نقض کرده است.

در این گزارش با استناد به داده‌های دریافت شده از کشوری که نامش ذکر نشده، تخمین زده شده است که کره شمالی بین ماه های ژانویه و اوت سال گذشته میلادی ۳.۷ میلیون تن زغال سنگ صادر کرده و از این طریق ۳۷۰ میلیون دلار درآمد داشته است.

بر اساس این گزارش بیشتر صادرات زغال سنگ، از کشتی های کره شمالی به شناورهای چینی منتقل شده است که اغلب برای تحویل محموله‌ها از رودخانه یانگ‌تسه عبور می کردند.

این گزارش همچنین می گوید: « ادامه نقض ممنوعیت صادرات کالاها از سوی جمهوری دموکراتیک خلق کره نه تنها آشکارا باعث بی اعتنایی به قطعنامه‌های سازمان ملل شده بلکه همچنین به افزایش درآمد پیونگ یانگ کمک کرده است که بطور تاریخی از این درآمد برای توسعه برنامه‌ موشک های هسته‌ای و بالستیک اش استفاده می کند.»

به نوشته این گزارش، در تازه ترین تحولات مربوط به نقض تحریم‌های سازمان ملل توسط کره شمالی، این کشور در حال فرستادن زغال سنگ برای کشتی‌های بزرگ باربری در اقیانوس است که راحت تر می توانند فرایندهای شناسایی محموله‌ها را دور بزنند. با این حال کره شمالی این ادعا را رد کرده است.

در گزارش سازمان ملل متحد همچنین آمده است که کره شمالی از حد تعیین شده واردات ۵۰۰ هزار بشکه نفت تصفیه شده در سال فراتر رفته است. در این گزارش با استناد به داده های بدست آمده از طریق ایالات متحده آمریکا تاکید شده است که کره شمالی بین ماه های ژانویه تا اکتبر ۲۰۱۹، بیش از ۳.۸۹ میلیون بشکه نفت تصفیه شده وارد کرده است.

بر اساس گزارش سازمان ملل متحد، چین و روسیه که از متحدان کره شمالی به شمار می روند از سازمان ملل متحد خواسته‌اند «شواهد قاطع تری» برای ادعاهایش ارائه کند.

چین متحد اصلی سیاسی و اقتصادی کره شمالی است اما از تحریم‌های سازمان ملل متحد علیه برنامه هسته‌ای و موشکی پیونگ یانگ حمایت کرده است.

رهبران آمریکا و کره شمالی برای حل اختلافات فیمابین، سه بار در سال های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ با یکدیگر دیدار کردند اما نهایتا این مذاکرات در پایان سال گذشته به بن بست کشیده شد.

شی جين پنگ رئيس جمهور چين، افغانستان را شريک استراتژيک خود خوانده و از حمايت همه جانبه کشورش با افغانستان خبر داد.

آقاي پنگ در يک پيام کتبی به رئيس جمهور غنی از حمايت خود اطمينان داده‌است.

رئيس جمهور چين در اين پيام خود انتخاب مجدد رئيس جمهور غنی را به وی تبريک گفته و برای صلح دايمی در افغانستان ابراز آرزومندی کرده‌است.

رئيس جمهور چين خواستار ادامه همکاری با رئيس جمهور غنی شده و گفته است همکاری پکن و کابل بايد به مرحله نوين رسانده شود.

حکومت افغانستان هم چين را يک شريک اقتصادی بزرگ خود پنداشته در اين اواخر از طريق بندر حيرتان داد و ستد تجارت زمينی را با اين کشور اغاز کرده است.

وزارت زراعت افغانستان سال جاری صدور ۶۲ هزار تن جلغوزه به قيمت بيش از دو میليارد دالر را با سکتور خصوصی چين امضا کرد.

وزارت خارجۀ چین گفت باید روند مصالحه در افغانستان به رهبری افغان‌ها و متعلق به افغان‌ها باشد.

چین حمایت خود از توافقنامۀ صلح میان امریکا و طالبان اعلام و به خاطر “جلوگیری از خلا قدرت و برگشت تروریستان” خواستار خروج “منظم و مسوولانۀ” نیروهای خارجی از افغانستان شد.

چاو لیجیان، سخنگوی وزارت خارجۀ چین روز دو شنبه دوم مارچ (۱۲حوت) اظهار داشت با وجود امتناع طالبان از گفتگوی مستقیم با دولت منتخب افغانستان، روند مصالحه باید “به رهبری افغان‌ها و متعلق به افغان‌ها” باشد.

چین علی رغم تمایل به ثبات در افغانستان و نگرانی بابت افراط‌گرایی در افغانستان از اینکه رقیب اصلی اش یعنی امریکا در حال ترک افغانستان است بیشتر خوشحال به نظر می رسد.

آقای چاو گفت:” ما از توافق بین ایالات متحده و طالبان استقبال می کنیم و معتقدیم این موضوع برای حل سیاسی نهایی مساله افغانستان از اهمیت مثبت برخوردار است”.

این مقام چینی در ادامه افزود: “چین معتقد است نیروهای خارجی مستقر در افغانستان باید به شکلی منظم و مسولانه از آن کشور خارج شوند چون این امر باعث می شود ثبات در افغانستان تامین شود ، از خلا امنیتی جلوگیری شود و فرصتی برای تقویت سازمان‌های تروریستی باقی نماند.”

سخنگوی وزارت خارجه همچنان با اشاره به روابط دوستانۀ شان با تمام حکومت های افغانستان بعد از سرنگونی طالبان گفت چین مایل است به عنوان حامی، مییانجی و تسهیل کنندۀ روند صلح در افغانستان باقی بماند.

ایالات متحده امریکا روز شنبه ۲۹ فبروری توافقنامه‌ای را با طالبان امضا کرد که به گفتۀ مقام‌های امریکایی می تواند زمینه ساز مذاکرات بین الافغانی و خروج نظامیان خارجی از افغانستان گردد.

دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریكا، روز گذشته در صحبت با نمایندگان بخش كشاورزی در تگزاس اعلام كرد حفظ روابط خوب با مسكو و پكن برای واشنگتن مفید است.

به گفته وی، داشتن روابط خوب با چین و روسیه خوب است. با این حال، ترامپ خاطرنشان كرد نباید به سایر كشورها اجازه داد که در تلاش استفاده از ایالات متحده در جهت منافع خود باشند.

وی در ادامه گفت: کشاورزان و باغداران در کنار من خواهند بود، زیرا می‌دانند ما چه کاری انجام دادیم، کاری که دولت‌های دیگر انجام نداده بودند. ما توافق تجاری بزرگی با چین امضاء کردیم که براساس این توافق فوق‌العاده، چین اکنون 40 تا 50 میلیارد دالر محصولات کشاورزی را هر سال خواهد خرید که صادرات محصولات کشاورزی ما به چین سه برابر خواهد شد.

وی گفت: من نمی‌خواهم چین و روسیه را را سرزنش کنم، زیرا آن‌ها می‌خواهند برنده باشند و ما هم می‌خواهیم برنده باشیم و همه می‌خواهند برنده باشند.

 این در حالیست که پیشتر گزارش شد که ایالات متحده قصد دارد واحدهای نظامی تخصصی در اقیانوس آرام را برای مقابله با روسیه و چین ایجاد کند.

در تاریخ 21 دسامبر، رئیس جمهور آمریکا بودجه دفاعی این کشور برای سال 2020 را اممضا کرد که افزایش 3.1 درصدی هزینه برای مقابله با روسیه و چین را فراهم می کند. در بودجه فاعی آمریکا در سال جدید 734 میلیون دالر برای کاهش نفوذ فدراسیون روسیه، اختصاص داده شده است

چین و ایالات متحده چهارشنبه ۱۵ ژانویه به‌طور رسمی مرحله نخست توافق‌نامه اقتصادی و تجاری خود را در واشنگتن امضا کردند. امضای دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا و لیو هه، معاون اول رئیس جمهوری چین زیر این توافق‌نامه آمده است.

آقای لیو گفت که دستیابی به فاز نخست توافق اقتصادی و تجاری هم برای چین، هم آمریکا و هم کل جهان مناسب است.

وی در سخنانی در مراسم رسمی امضای توافق‌نامه در کاخ سفید گفت: «چین و ایالات متحده، دو اقتصاد بزرگ جهان و دو بازیگر اصلی در امور بین‌الملل به توافق فاز یک رسیدند.»

وی تاکید کرد که این توافق با حقوق قانونی و منافع هیچ شخص ثالثی منافات ندارد و همچنین مطابق قوانین سازمان تجارت جهانی است.

دونالد ترامپ نیز در این مراسم گفت که این توافق «کارهای اشتباه گذشته را جبران می‌کند.» وی امضای این توافق را راهی برای تحقق عدالت اقتصادی برای کارگران آمریکایی توصیف کرد.

طبق این توافق صادرات آمریکا به چین افزایش چشمگیری پیدا می‌کند به‌طوری که پکن در یک دوره دو ساله ۲۰۰ میلیارد دلار کالای بیشتر از آمریکا در مقایسه با سال ۲۰۱۷ خریداری می‌کند. آمریکا با این اقدام می‌خواهد کسری تجاری این کشور در مقابل چین را که در سال ۲۰۱۸ به رقم ۴۲۰ میلیارد دلار رسیده بود جبران کند.

در مقابل آمریکا از اعمال تعرفه‌های جدید روی کالاها و خدمات چین خودداری می‌کند و نیمی از تعرفه‌های اعمال شده روی ۱۲۰ میلیارد دلار کالاهای وارداتی چین را هم از ۱۵ درصد به ۷.۵ درصد کاهش می‌دهد.

خرید هواپیما، خودرو، قطعات خودرو، ماشین‌های کشاورزی و ابزارآلات پزشکی از جمله کالاهایی است که چین باید از آمریکا طبق این قرارداد خریداری کند. همچنین در بخش کشاورزی نیز میزان خرید چین از ایالات متحده نسبت به سال ۲۰۱۷ باید با افزایش ۳۲ میلیارد دلاری روبرو شود.

در بخش انرژی نیز پکن باید خریدهای خود از واشنگتن را تا حدود ۵۰ میلیارد دلار افزایش دهد.

پیش‌بینی می‌شود این توافق آتش ۱۸ ماهه درگیری تعرفه‌ای بین این دو کشور را فعلا خاموش کند. یک ماه پیش این توافق ۸۶ صفحه‌ای حاصل شده بود اما امروز به طور رسمی بین دو کشور به امضا رسید.

در این توافقنامه همچنین قید شده است که چنانچه چین بخشی از آن را نقض کند، آمریکا می‌تواند همۀ تعرفه‌های لغو شده را دوباره بر کالاهای چینی تحمیل کند. قرار است به‌زودی مذاکرات برای فاز دوم توافق تجاری آغاز شود.