دسته: برگزیده ها

همین چند وقت پیش بود که خبر مصرف نزدیک به دو میلیون دالر آمریکایی برای ساخت دیوار سفارت افغانستان در آمریکا، تیتر اول رسانه های داخلی و صفحات اجتماعی افغانها بود. با کمال تعجب، هزینه گزاف ساخت دیوار احاطوی برای ساختمان نسبتا کوچک سفارت افغانستان در شهر واشنگتن و لیست بلند هزینه میلیون دالری آن از سوی سفیر محترم افغانستان در آمریکا کاملا عادی و قابل توجیه بود. جدا از چیستی و چرایی این هزینه سنگین برای سفارتی که شاید روزانه مراجعین بسیار کمی دارد، این موضوع خبر از واقعیت تلخ دیگری هم می دهد و آن بی عدالتی و ظلم سیستماتیک در حق مهاجرین افغانستانی مقیم کشورهایی است که میزبان بیشترین تعداد مهاجرین افغانستانی هستند. یکی از این سفارت‌خانه های بسیار شلوغ و مزدحم، سفارت جمهوری اسلامی افغانستان در تهران پایتخت جمهوری اسلامی ایران است. مراجعین این سفارت خانه، دهها برابر کسانی اند که به سفارت افغانستان در آمریکا نیاز پیدا کرده و به آنجا مراجعه می کنند.

بدون شک نمایندگی سیاسی افغانستان در ایران شلوغ ترین سفارت کشورهای خارجی در کل ایران و حتی یکی از پر مشتری ترین ادارات در کل شهر تهران است. روزی نیست که صدها و بلکه هزاران تن از مهاجرین افغانستانی مقیم ایران به این سفارت خانه برای حل امور کنسولی و اخذ تذکره و تمدید پاسپورت مراجعه نکنند. ولی قسمت تلخ ماجرا اینجا است که با وجود تعداد بیشمار هم‌وطنان مراجعه کننده به این مکان، ساختمان سفارت افغانستان بسیار کوچک است به طوری که حتی حولی این سفارتخانه ظرفیت گنجایش مراجعه کننده ها را نداشته و مردم مجبور اند که بیرون از ساختمان سفارت و در خیابان‌های شهر تهران سرگردان باشند. وقتی ساختمان سفارت جایی برای ایستادن مراجعین نداشته باشد، می توان به سادگی حدس زد که خود ساختمان به هیچ عنوان هم از نظر تعداد کارمند و هم از نظر ظرفیت کاری پاسخگوی مراجعین پرشمار هم وطن ما نیست.

در کنار این مشکلات، بوروکراسی حاکم بر ادارات افغانستان و نا آشنایی عموم مردم با پیشبرد کارهای اداری شان مزید بر علت شده و بر بی نظمی حاکم بر سفارت افغانستان می افزاید. متاسفانه هموطنان ما به مساله صف گرفتن و رعایت نوبت در کارهای اداری شان، توجهی نمی کنند و خود سفارت هم کارمندی برای تنظیم امور مراجعین ندارد. به همین خاطر دیدن هجوم مردم به دروازه کوچک سفارت و بی نظمی موجود در مقابل در ورودی آن، ضمن بن آوردن جاده، باعث جلب توجه هر کسی می شود. این مساله وجهه بسیار بدی از مهاجرین افغانستانی و فقر فرهنگی مردم ما پیش چشم کسانی که از نزدیک سفارت عبور می کنند، به نمایش می گذارد.

قریب به اتفاق هموطنان مراجعه کننده به سفارت کشور مان در تهران، از وضعیت به شدت گله‌مند و ناراضی هستند. کارهای اداری معمولی در ظرف یک روز قابل حل نیستند و باید چند روز پیاپی، هر مراجعه کننده ای این وضعیت اسفناک را سپری کند تا بلکه در مملکت غریب کارش راه بیفتد و بعد از هزینه مسافرت و ماندن در تهران به شهر و دیار محل سکونت خود برگردند.

ساختمان بخش کنسولی سفارت افغانستان در تهران در خیابانی به نام «خیابان پاکستان» واقع شده است! از نظر دسترسی به حمل و نقل شهری، موقعیت جغرافیایی سفارت از نگاه سهولت یافتن وسایل حمل و نقل عمومی برای مراجعین، مناسب است و این ساختمان فاصله زیادی با ایستگاه مترو تهران ندارد. این مساله تنها نکته مثبت سفارت کنونی افغانستان در تهران به شمار می رود.

سفارت افغانستان تلاش کرده است که برخی از مراحل کارش را از طریق آنلان و اینترنتی انجام دهد. این امر تا حدی توانسته مفید واقع شود. ولی این مسایل بازهم پاسخگوی حجم مراجعه کنندگان نیست. اعتراضات زیادی در مورد ظرفیت کم سفارت افغانستان در ایران در مقابل تعداد بالای مراجعه کننده ها وجود دارد. تا هنوز چندین بار نسبت به این وضعیت اعتراض شده و در دیدار مهاجرین با سفیران و مسئوولان وزارت خارجه افغانستان این مشکل گوشزد شده است. اما متاسفانه تا هنوز فقط وعده داده شده است و هیچ کسی به وعده‌هایش در حل این مشکل عمل نکرده است. چندی پیش زمزمه‌هایی از تغییر مکان سفارت و انتقال آن به ساختمان مناسب تری شنیده می شد ولی متاسفانه بازهم امید مردم به نا امیدی تبدیل شده است.

اگر نیم پولی که صرف دیوار سفارت افغانستان در واشنگتن شده است، به سفارت افغانستان در تهران اختصاص داده شود، مشکل حدود سه میلیون مهاجر افغانستانی در ایران به راحتی حل خواهد شد. اما گویا هیچ کسی در کابل به فکر مهاجرین افغانستانی مقیم ایران و مشکلات آنها نیست. انگار مهاجرین افغانستانی ساکن در ایران عمدا از سوی مقامات در افغانستان به صورت دسته جمعی مجازات شده و حکومت افغانستان قسم خورده است که به هیچ عنوان گرهی از مشکلات این دسته از شهروندانش بازنکند.

حکومت افغانستان اگر واقعا به فکر مهاجرین افغانستانی مقیم ایران است، به جای انتصاب سفیر سیار و هیاهوی بی فایده بسیار، بهتر است ساختمان مناسب تری برای سفارتش در تهران تهیه کرده و ظرفیت کارمندانش را در ایران بالا ببرد. فقط در این صورت است که گرهی از مشکلات مهاجرین هموطن ما گشوده خواهد شد.

خامه پرس

محور این دیدارها، روند صلح و ادامه‌ی مذاکرات مستقیم بین دولت و طالبان و موضوعات احتمالی مورد بحث در این مذاکرات، بوده است.

مارکس پوتزل، نماینده ویژه آلمان برای افغانستان و پاکستان آماده‌گی کشورش را برای میزبانی دور بعدی گفت‌وگوهای مذاکرات صلح اعلام کرده است.

طبق اعلام سپیدار، در دیدار عبدالله عبدالله با عصمت‌الله ارگاشف، نماینده ویژه رییس‌جمهور ازبکستان برای افغانستان، روی اجماع منطقه‌ای برای صلح بحث شده است.

نماینده‌ی ویژه اوزبیکستان برای افغانستان حمایت کشورش را از روند صلح اعلام کرده و گفته است که امیدوار است تا مذاکرات صلح نتیجه بدهد و فصل جدیدی از همکاری‌ها و توسعه‌ی تجارتی-اقتصادی در منطقه آغاز شود.

محور دیدار عبدالله عبدالله با اسکات میلر، فرمانده عمومی ناتو در افغانستان بررسی آخرین تحولات در عرصه «صلح و امنیت» بوده است.

عبدالله عبدالله در دیدار با محمدصادق خان، نماینده ویژه پاکستان برای افغانستان گفته است که نقش کشورهای همسایه و اجماع منطقه‌ای برای دست‌یافتن به صلح در افغانستان مهم است.

طبق اعلام سپیدار، نماینده ویژه پاکستان در امور افغانستان آغاز مذاکرات را یک تحول مثبت و تاریخی خوانده است و گفته است که کشورش از روند صلح حمایت می‌کند.

پیرالبرت الساس، نماینده ویژه ناروی برای افغانستان نیز در دیدار با عبدالله عبدالله برای میزبانی از مذاکرات صلح و حمایت از این روند اعلام آماده‌گی کرده است.

نشست افتتاحیه اولین مذاکرات مستقیم بین دولت و طالبان روز شنبه، بیست‌ودوم سنبله در قطر برگزار شد. در پایان این نشست گروه‌های تماس از میان هیأت دولت و طالبان برای تهیه اجندای مذاکرات تشکیل شده است.

چهارشنبه هفته‌ی گذشته، ۱۹ سنبله، کاروان موترهای حامل امرالله صالح، معاون اول ریاست‌جمهوری در مسیر حرکت‌ از محل‌ اقامت‌اش به سمت ارگ ریاست‌جمهوری در تایمنی کابل، هدف یک حمله‌ی مرگبار و سهمگین قرار گرفت. براساس اعلام نهادهای امنیتی افغانستان، یک بمب کارگزاری‌شده در یک کراچی واقع در کناره‌ی جاده‌‌ای که آقای صالح از آن عبور می‌کرد، معاون نخست رییس‌جمهور کشور را هدف قرار داد. مسعود اندرابی، وزیر داخله، در حساب تویترش نوشت که براساس معلومات ابتدایی نهادهای امنیتی، مواد استفاده‌شده در انفجار از نوع آردی‌اکس بوده است. مواد انفجاری که از نظر آقای اندرابی معمولا توسط شبکه‌ی حقانی در بمب‌گزاری‌های پیچیده استفاده می‌شود. در این حمله به آقای صالح آسیبی نرسید. ولی دست‌کم ۱۰ غیرنظامی کشته و بیش از ۲۰ غیرنظامی دیگر نیز مجروح شدند.

فارغ از ناکام اعلام‌شدن حمله به کاروان موترهای حامل معاون نخست رییس‌شجمهور افغانستان توسط مقامات حکومت و موجی از دلجویی که رهبران و چهره‌های سیاسی از آقای صالح پس از حمله صورت گرفت، در عمل، این حمله حاوی نمادها و نشانه‌های خاصی بود. اقدام به ترور «معاون نخست ریاست‌جمهوری» در فاصله‌ای حدودا یک کیلومتری از ارگ ریاست‌جمهوری افغانستان در قلب پایتخت، یک حمله‌ی تهورآمیز، تحقیرکننده و یک رسوایی برای نهادهای امنیتی افغانستان بود. افغانستان با دشمنی طرف است که هر زمانی که اراده کند، می‌تواند با عبور از دام‌ها و تمهیدات نهادهای امنیتی و استخباراتی، فرد شماره دوم کشور را در چند صد متری مرکز رهبری سیاسی، اداری و امنیتی کشور در قلب پایتخت مورد یک حمله‌ی پیچیده و حرفه‌ای قرار دهد. این دشمن، پاکستان است که به واسطه‌ی طالبان و دیگر گروه‌های نیابتی‌اش، تا محرم‌ترین و امن‌ترین حیات‌ خلوت‌های پایتخت ما و مقامات درجه‌یک حکومت سرک می‌کشد. اقدام به ترور فرد شماره دوم کشور، یک بار دیگر توضیح می‌دهد که ما با چه دشمن قلدری طرفیم و این خصم بدسرشت، در حمله به نمادهای اصلی نظام و هویت سیاسی ما، هیچ پروایی نمی‌شناسد.

پاکستان، تأثیرگذارترین کشور بر سرنوشت افغان‌هاست. در چهل سال گذشته، پاکستان توانسته با موفقیت سرنوشت نظام‌ها، مقاومت‌ها، جنگ‌ها، فرصت‌های توسعه و مصالحه و تهدیدهای ویرانگر و نابودکننده در افغانستان را تقریبا آن‌چنان که می‌خواسته، رقم بزند. این کشور با حمایت از شورش ملی افغان‌ها در برابر حکومت تحت حمایت اتجاد جماهیر شوروی، مجاهدان افغانستان را به پیروزی رساند. سپس، به‌عنوان یک عامل بیرونی در ناآرامی‌ها و بحران‌های افغانستان موفق شد در برابر شکل‌گیری یک حکومت مقتدر و همه‌شمول توسط گروه‌های مجاهدین موانع بنیادین خلق کرده و به جنگ‌های داخلی دامن بزند. دگرباره، پاکستان موفقانه سلطه‌ی طالبان بر بیش از ۹۰ درصد خاک افغانستان را اجرایی کرد. پس از سقوط طالبان، همسایه‌‌ی قدرتمند و اتمی، در برابر مارش ده‌ها هزار نیروی امنیتی از بزرگ‌ترین و قدرتمندتری پیمان نظامی جهان در افغانستان، ایستاد و به آرامی و مرحله به مرحله، شورش طالبان در برابر جمهوری اسلامی افغانستان را پس از یک و نیم دهه به تسلط بر حدود نصف قلمرو کشور رساند. اکنون و پس از یک و نیم دهه شورش نفس‌گیر و فرسایشی، بار دیگر، سرنوشت منازعه و مصالحه‌ی افغانستان به دست پاکستان است.

هرچقدر که احساسات میهن‌پرستانه‌ی صادق و کاذب ما خدشه‌دار شود، چیزی از این واقعیت نمی‌کاهد که ما در پنجه‌ی پاکستان اسیریم. کشوری با برخورداری از قدرت اتمی، هفتمین ارتش قدرتمند جهان، درگیر با قدرتی به بزرگی هندوستان، بازیگری در مناسبات جهان اسلام و جنوب آسیا و گزینه‌ی شراکت استراتژیک امنیتی و نظامی برای ابرقدرت منطقه و جهان. افغانستان جز در شهادت‌پروری که صرفا بار تخلیه‌ی روانی ناشی از فشار جنگ و ویرانی دارد، در هیچ حوزه‌ای حتا رقیبی کوچک برای پاکستان نیست.

در مصاف نابرابری که برخی از سیاستمداران افغانستان در برابر پاکستان خلق کرده یا نمایش آن‌را اجرا می‌کند، پیروزی ما به اسلوب تهدید، خصومت، آشتی‌ناپذیرخواندن کین و عداوت دو کشور و نظایر آن، بر همسایه‌ی اتمی شانسی ندارد. به‌عنوان یک نمونه‌ی تلطیف‌شده و معمول از هزاران نمونه‌ی جاری و گذشته، چند روز پیش از حمله به کاروان معاون نخست ریاست‌جمهوری، آقای صالح در مصاحبه‌اش با طلوع‌نیوز، ناسازگاری ابدی‌اش با طالبان و پاکستان را با تأکید اعلام کرد. چنین موضعی از یک سیاستمدار حرفه‌ای و کاربلد، کفر جهان سیاست است. چه آن‌که در بخشی از مصاحبه، آقای صالح مکررا اصرار داشت که به‌عنوان یک ویژگی شخصیتی بالنده، او در زمان منجمد نمی‌ماند و متناسب به تحولات و رخدادها تغییر می‌کند.

در مقام واقعیت و عمل، دوام ستیزه‌جویی کلامی و مستقیم و دمیدن به تنور خصومت با پاکستان، نه‌تنها هیچ سودی برای مردم افغانستان نداشته که با شدت‌گرفتن جنگ و دخالت‌های مخرب پاکستان، رنج‌ها و محنت‌های افغان‌ها فزونی گرفته است. از ماراتن دمیدن به تنور خصومت با پاکستان، تنها سودی که به افغانستان رسیده، کیش شخصیت و خودقهرمان‌تراشی است که سیاستمداران پوپولیست افغان به جیب زده است.

در برابری کشوری که این چنین همه‌ی عرصه‌های حیات سیاسی و اجتماعی ما را در چنبره دارد، افغانستان برای رسیدن به ثبات و توسعه و آرامش هیچ گریزی جز تعامل و سیاست‌ مدبرانه با پاکستان ندارد. به هیچ عنوان مراد از این ادعا، باج‌دهی به پاکستان و تسلیمی خوارکننده نیست. آنچه افغانستان بدان نیازمند است، بازنگری اساسی و عمیق در مواجهه‌اش با پاکستان و ضرورت عبور از نمایش خصومت به تعامل سیاسی با این کشور است. اگر به رسمیت‌شناختن یا حتا اعتراف محافظه‌کارانه به رسمی‌بودن مرز دیورند با پاکستان، باج‌دهی به این کشور و از نظر آقای صالح، «چک سفید دادن» به پاکستان باشد، در آن‌ صورت افغانستان باید در خصوص همه‌ی مرزهایش با چهار همسایه‌ی دیگر مسأله داشته باشد. تعیین و تثبیت همه‌ی مرزها و توافقات مرزی افغانستان در نیمه‌ی دوم قرن ۱۹ صورت گرفته و خطوط مرزی دیگر افغانستان با چهار همسایه‌ی دیگرش تافته‌ی جدابافته از مرزش با پاکستان نیست. واقع این است که خط مرزی دیورند که برای برخی از سیاستمداران افغانستان مسأله است، بیش از آن‌که یک ادعای تاریخی-حقوقی وارد بر پاکستان باشد، ابزار خصومت‌ورزی با پاکستان است.

خادم حسین کریمی

عبدالله عبدالله، رییس شورای مصالحه ملی در سخنان خود در مراسم افتاحیه گفتگوهای ببین‌الافغانی گفت حکومت افغانستان در تلاش است تا از راه مسالمت آمیز به صلح دست یابد.

رییس شورای مصالحه ملی اظهار کرد طرفین باید به صداقت کامل به اراده آزاد مردم افغانستان احترام بگذارند.

رییس شورای مصالحه ملی بیان داشت: «تروریزم نه ‌تنها برای افغانستان بلکه برای تمام جهان خطر است. جنگ برنده ندارد و ما کوشش می‌کنیم تا راه مسالمت‌آمیز به صلح دست یابیم.»

وی همچنان تاکید کرد او و هیات همراهش به هدف ختم جنگ ۴۰ ساله و جلوگیری از خون‌ریزی به قطر سفر کرده است.

آقای عبدالله افزود: «خواست اساسی مردم ما این‌ست که جنگ پایان یابد و ما باید ثابت کنیم که ما به صلح متعهد هستیم.»

وی ابراز امیدواری کرد از این که حکومت افغانستان و گروه طالبان به منازعه چندین ساله خود به مثابه دو برادر خاتمه دهند و افغانستان را از بحران روان نجات دهند.

رییس شورای مصالحه ملی بر حفظ و توسعه‌ی دستاوردهای دو دهه گذشته تاکید کرد و افزود یقین کامل داریم صلح میان حکومت افغانستان و تحریک طالبان، باعث اتحاد بزرگ ملی برای تامین ثبات پایدار در کشور شده و قدرت و توان قوای دفاعی و امنیتی افغانستان را در برابر تهدیدات داخلی و بیرونی به مراتب افزایش می‌دهد.

او با اشاره به تغییرات به میان آمده در اجتماع طی سال های اخیر گفت برگشت به گذشته برای مردم افغانستان قابل قبول نیست.

وی بیان داشت: «مسایلی مانند قانون اساسی افغانستان، مردم‌سالاری، انتخابات، آزادی بیان، حقوق زنان، حقوق اقلیت‌ها، حاکمیت قانون، حقوق مدنی و حقوق بشر از دستاوردهای بزرگ مردم افغانستان اند.»

عبدالله اظهار داشت استفاده از فرصت‌های موجود در کشور و در منطقه منوط به صلح می‌باشد و این تحول می‌تواند نقش عمده‌ای در بهبود وضع اقتصادی مردم منطقه داشته باشد و صلح می تواند سسب جلب سرمایه گذاری در کشور شود.

گفتگوهای بین‌الافغانی با حضور مقامات و هیات مذاکراتی افغانستان، نمایندگان و رهبری گروه طالبان، نمایندگان ایالات متحده امریکا، وزیر خارجه قطر و مقامات چندین کشور دیگر امروز به گونه رسمی افتتاح شد.

هر چند پاکستان خود را به عنوان یک بازیگر فعال برای تسهیل روند صلح در افغانستان معرفی کرده و در یکسال گذشته مرتب با طرف‌های مذاکره در تماس است اما اسلام‌آباد همزمان با آغاز دور جدید گفت وگوهای بین افغانی ضمن استقبال از آن نگران است که تداوم تنش‌های مرزی میان دو کشور ممکن است به قیمت تخریب تلاش‌های صلح در افغانستان تمام شود.

ناظران سیاسی در پاکستان معتقدند که هرگونه تخریب تلاش‌های صلح در افغانستان به ویژه در وضعیتی که طرفین حاضر به آغاز گفت وگوهای داخلی شده‌اند، ممکن است ناشی از ایجاد فضای بی‌اعتمادی میان تسهیل کنندگان روند صلح شامل پاکستان و یا تشدید تنش‌های مرزی میان دو کشور صوت بگیرد.

براساس منابع رسمی، دوحه پایتخت قطر از امروز (شنبه) میزبان اولین نشست گفت وگوهای بین افغانی شامل هیات مذاکره کننده دولت کابل و گروه طالبان است، موضوعی که پاکستان یک روز قبل از این تحول از آن استقبال کرد.

پاکستان به گفت وگوهای بین افغانی ملحق می‌شود

 سخنگوی وزارت امور خارجه پاکستان ساعاتی پیش اعلام کرد که هیات بلندپایه دیپلماتیک این کشور به ریاست نماینده ویژه نخست وزیر پاکستان در امور افغانستان در دوحه حضور دارد.
«محمد صادق» نماینده ویژه پاکستان در نشست افتتاحیه با حضور هیات نمایندگان دولت افغانستان و هیات طالبان شرکت کرد و همزمان «شاه محمود قریشی» وزیر امور خارجه پاکستان نیز به صورت مجازی در این مراسم حضور یافت.
 

واکنش عمران خان به گفت وگوهای بین افغانی

«عمران خان» نخست وزیر پاکستان با صدور بیانیه‌ای از استقبال این کشور از مذاکرات بین افغانی خبر داد و با آنچه تلاش‌های مشترک می‌خواند، گفت که مردم به افغانستانی به روزی خواهند رسید که آرزوی آن را داشتند.

وی افزود: افغان‌ها بیش از ۴۰ سال متحمل درگیری و رنج درگیری مستمر هستند وضعیتی پاکستان را نیز به شدت تحت تاثیر قرار داد و علاوه بر ترویج پدیده تروریسم متحمل هزینه‌های هنگفت اقتصادی از دست دادن جان‌های ارزشمند شد.

عمران خان تاکید کرد که پاکستان به مسئولیت خود عمل کرد و اکنون نوبت رهبران افغانستان است تا از این فرصت سازنده بهره برداری کرده و با یک توافق سیاسی و فراگیر راه صلح و آشتی در کشور را هموار سازند.

نگرانی پاکستان از عاملان تخریب تلاش‌های صلح در کشور همسایه

نخست وزیر پاکستان درحالی بر عزم و اراده این کشور برای تداوم حمایت از روند صلح افغانستان و همبستگی با مردم این کشور همسایه سخن می‌گوید که رهبران نظامی پاکستان نسبت به تحرکات مرموز با هدف تخریب تلاش‌های صلح در افغانستان ابراز نگرانی می‌کنند.

سخنگوی ارتش پاکستان به افزایش حوادث ناخوشایند و خشونت بار در مرزهای این کشور با افغانستان اشاره کرده و آن را به مثابه ضربه زدن به روند صلح افغانستان دانست.

سرلشکر «بابر افتخار» نسبت به آنچه که وی عوامل مخرب علیه صلح افغانستان خواند، هشدار داد و افزود: اسلام آباد با جدیت تمام معتقد است که هر دو کشور همسایه شایسته صلح و پیشرفت هستند و باید در کنار هم طرح خرابکاران را شکست بدهیم.

تنش‌ها شبه قاره و تبعات آن بر صلح افغانستان

جدای از تاثیرات اختلافات مرزی میان پاکستان و افغانستان بر همکاری‌های مشترک در بحث روند صلح، دولت اسلام‌آباد معتقد است : عدم ثبات در مرزهای شرقی پاکستان با هند نیز ممکن است به تلاش‌ها برای کمک به پیشبرد صلح در همسایه غربی خود افغانستان لطمه بزند.

هر چند سخنگوی طالبان اواخر مردادماه سال گذشته با رد ارتباط تنش‌های شبه قاره با صلح افغانستان گفت: ارتباط دادن اختلافات اسلام‌آباد و دهلی بر سر کشمیر با صلح افغانستان هیچ کمکی به حل بحران‌ها دو کشور همسایه در جنوب آسیا نمی‌کند.

در عین حال منابع دیپلماتیک پیش‌تر مدعی شدند که پاکستان کاخ سفید را در جریان پیامدهای احتمالی تنش‌های شبه قاره و تشدید درگیری مرزی میان پاکستان و هند بر فرآیند صلح افغانستان قرار داده است.

پاکستان اعتقادی به نقش کشور همسایه خود هند در افغانستان ندارد و حتی دهلی نو را به انجام اقداماتی برای تحت تاثیر قراردادن تلاش‌های صلح (در افغانستان) متهم می‌کند، اتهامی که از سوی هند رد شده است.

به عقیده کارشناسان، فرآیند صلح افغانستان و نقش پاکستان برای تسریع خروج آمریکا از این کشور سبب نگرانی دهلی نو نسبت به خواسته‌های اسلام‌آباد از واشنگتن شده است.

مقامات هندی اعلام کردند: عمران خان از دونالد ترامپ خواسته بود تا در قبال نقش آفرینی پاکستان در بحث صلح افغانستان، آمریکا نیز باید هند را تحت فشار قرار دهد تا این کشور آماده مذاکره در مورد کشمیر شود. 

ایرنا

در حالی که دولت افغانستان می‌گوید روند رهایی زندانیان طالبان مطابق فهرست داده شده از سوی این گروه تکمیل شده و به استثنای ۶ زندانی، تمام زندانیان این گروه رها شده‌اند اما طالبان می‌گوید بر اساس محاسبه آن‌ها هنوزهم حدود ۶۵ زندانی در بند دولت افغانستان قرار دارند.

به گفته طالبان، این موضوع یکی از دلایل تاخیر در آغاز مذاکرات صلح افغانستان است.

رهایی پنج هزار زندانی طالبان و یک هزار زندانی دولت از سوی این گروه از مواد اصلی موافقتنامه صلح است که در تاریخ دهم حوت سال گذشته به امضا رسید.

شورای امنیت ملی افغانستان می‌گوید تا کنون حدود ۵۵۰۰ زندانی طالبان را آزاد کرده و این روند تکمیل شده و طالبان باید بدون کدام بهانه و تاخیر مذاکرات صلح را آغاز کند. ناجیه انوری، سخنگوی وزارت دولت در امور صلح افغانستان نیز گفته تمامی زندانیان این گروه مطابق فهرست داده شده آزاد شده‌اند.

اما ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی گروه طالبان، به بی‌بی‌‍سی گفت هنوزهم روند رهایی زندانیان این گروه تکمیل نشده و در مورد رقم زندانیان آزاد شده میان فهرست دولت و این گروه تفاوت وجود دارد. او گفت بر اساس محاسبه آن‌ها هنوزهم ۶۵ زندانی طالبان در بند دولت افغانستان هستند.

آقای مجاهد افزود مطابق فهرست داده شده از سوی طالبان به دولت افغانستان باید این افراد تا کنون آزاد می‌شدند. به گفته وی، دولت افغانستان گفته کار روی نهایی‌سازی پرونده‌های زندانیان یاد شده جریان دارد و پس از تکمیل شدن، این زندانیان نیز آزاد خواهند شد.

۶ زندانی دیگر گروه طالبان که قرار بود به قطر انتقال داده شوند، نیز به گفته ذبیح‌الله مجاهد، تا کنون به مقصد یاد شده انتقال نیافته‌اند. ناجیه انوری، سخنگوی وزارت دولت در امور صلح افغانستان نیز این موضوع را تایید می‌کند و می‌گوید، روند انتقال این افراد به قطر زیر کار قرار دارد.

این زندانیان کسانی‌اند که متهم به قتل اتباع استرالیا و فرانسه‌اند و قرار است در قطر زیر نظر باقی بمانند. فرانسه و استرالیا رسما با رهایی آنها مخالفت کرده‌اند.

با این حال سخنگوی طالبان گفت تیم فنی این گروه در حال حاضر در کابل منتظرند تا روند رهایی زندانیان به پایان برسد. به گفته وی، پس از تکمیل شدن این روند، پایان پروسه رهایی زندانیان به صورت رسمی از سوی این گروه اعلان و پس از آن مذاکرات صلح آغاز خواهد شد.

مذاکرات صلح افغانستان

قرار است مذاکرات صلح افغانستان در شهر دوحه قطر برگزار شود. هیات طالبان به این کشور رفته و زلمی خلیل‌زاد، نماینده ویژه آمریکا در امور صلح افغانستان نیز به این کشور سفر کرده است.

اما تا کنون تاریخ دقیق آغاز این مذاکرات مشخص نیست. هیات دولت افغانستان نیز تا کنون در کابل به سر می‌برند.

ناجیه انوری، سخنگوی وزارت دولت در امور صلح افغانستان، می‌گوید که دولت تمامی آمادگی‌ها، ترتیبات و ملزومات مذاکرات مستقیم صلح را انجام داده و آماده آغاز مذاکرات است.

خانم انوری گفت اجندای مذاکرات صلح نهایی شده و آتش بس دوامدار، جامع و سراسری از اولین موارد این اجندا است.

دو روز پیش صدیق صدیقی، سخنگوی رئیس جمهور، نیز در یک نشست خبری گفت دولت تمامی گام‌هایی را که برای آغاز مذاکرات صلح نیاز بود، برداشته و هیات دولت افغانستان نیز برای شروع مذاکرات آمادگی کامل دارد. او گفت اکنون زمان آن است که طالبان برای شروع مذاکرات اعلام آمادگی کند.

آقای صدیقی گفت طالبان باید آمادگی خویش را برای شروع مذاکرات صلح داشته باشند و “آن عده ضرورت‌هایی که برای آغاز مذاکرات در روند صلح دارند، انجام دهند.”

اما محمدنعیم، سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر، گفته تا زمانی که روند رهایی زندانیان این گروه به پایان نرسد، تاریخ آغاز مذاکرات صلح تعین نخواهد شد.

چگونه قدرت نَرم ترکیه پاکستان را فتح کرد؟ تخیلات اسلام نئو عثمانی اردوغان در کشوری که با نفوذ وهابیسم عربستان سعودی و فرهنگ غربی دست و پنجه نرم می کند، هواداران مشتاقی پیدا کرده است.

وقتی ازرا بیلگیچ، ستاره ۲۷ ساله سریال محبوب تلویزیونی ترکیه یعنی قیام ارطغرل (رستاخیز)، تصویری از خودش با لباسی [نامناسب] در اینستاگرام منتشر کرد، نمی‌توانست پیش‌بینی کند که چه واکنش منفی انتظارش را می‌کشد. بیلگیچ که در نقش حلیمه خاتون ایفای (شاهزاده سلجوق که با ارطغرل غازی که پدر عثمان یکم بنیانگذار امپراطوری عثمانی، ازدواج کرد) می کند، با هزاران کامنت منفی مواجه شد، حتی برخی از آن ها خواستار توبه ی او شدند.

امروزه سریال‌های تلویزیونی ترکی بعد از سریال های امریکایی به لحاظ محبوبیت در رده دوم قرار دارند. همزمان زبان ترکی با پشت سر گذاشتن زبان‌های فرانسوی، اسپانیایی و ماندارین به پربیننده ترین زبان خارجی در جهان تبدیل شده است. سریال ارطغرل که فیلمبرداری آن از سال ۲۰۱۴ آغاز شد، اولین بار در نتفلیکس دیده شد و از آن زمان مجوز پخش در ۷۲ کشور را دریافت کرد.

وقتی نسخه نهایی سریال برای اولین بار از تی‌آرتی پخش شد، در سالگرد تسخیر قسطنطنیه توسط عثمانی و سقوط امپراتوری بیزانس تعداد بیشتری از افراد در یوتیوب کلیدواژه ارطغرل را جستجو کردند، این جستجو حتی از میزان جستجوی شخصیت جان اسنو در سریال بازی تاج و تخت هم بیشتر بود.

ارطغرل با بازی انگین آلتان دوزیاتان دورانی را روایت می‌کند که در آن جهان اسلام قدرت برتر بود. این سریال با ذکر این مقدمه آغاز می‌شود که از زمان دریافت كلام خدا توسط حضرت محمد حدود ۶۰۰ سال می‌گذرد و اکنون اسلام از ایبریا تا رودخانه سند گسترش یافته است. در ادامه نیز راوی قول می‌دهد که اسلام در سراسر زمین گسترش یابد. در سراسر سریال ارطغرل به عنوان یک انسان شریف، سزاوار جلال و احترام به تصویر کشیده می‌شود. او صالح، نترس و عادل است تا جایی که حتی جاسوس‌ها و خائنان او را ستایش می‌کنند.

رجب طیب اردوغان، رئیس جمهور ترکیه پخش این سریال را تبریک گفت و اعلام کرد که خودش از طرفداران آن است. ناگفته نماند که تهیه کننده سریال، کمال تکدن، عضو حزب عدالت و توسعه اردوغان (AKP) و کارگردان آن، محمت بوزداگ هم جزو حامیان حزب است. وی پس از آنکه اردوغان و کابینه وی اولین نماز مسلمانان را در ایاصوفیه اقامه کردند پس از آنکه دادگاه وضعیت کلیسای بیزانس در قرن ششم را به عنوان موزه لغو کرد، در توییتر نوشت: اشتیاق هشتاد و شش ساله به پایان رسیده است. نوه نلسون ماندلا ، یکی از اعضای پارلمان آفریقای جنوبی، از این مجموعه بازدید کرد و عکس هایی را در لباس قبیله‌ای ارطغرل گرفت، کاری که پیش‌تر نیکولاس مادورو رئیس‌جمهور ونزوئلا هم در جریان سفر خود به ترکیه انجام داده بود. بوزداگ ادعا كرد كه مادورو چنان تحت تأثیر قرار گرفته كه حتی به فکر مسلمان شدن افتاده است.

پاکستان اولین کشوری نیست که مشتاق پخش سریال ارطغرل است. پاکستان و ترکیه مد‌تهاست که روابط محترمانه‌ای دارند و یکدیگر را کشورهای برادر می‌نامند. پس از تأسیس پاکستان در سال ۱۹۴۷ ترکیه یکی از اولین کشورهایی بود که این کشور را به رسمیت شناخت و برای عضویت در سازمان ملل متحد لابی کرد.

حتی قبل از استقلال پاکستان، مسلمانان راج انگلیس تحت حمایت جنبش خلافت در ۱۹۱۹-۱۹۲۲ در حمایت از امپراتوری در حال فروپاشی عثمانی متحد شدند. خلافت نمادی از وحدت جهانی مسلمانان بود و اگرچه این جنبش پس از مصطفی کمال آتاتورک فروپاشید، اما مسلمانان هند همچنان به گسترش آن کمک می کردند.

آسیا امروز با اختلافات فرقه‌ای، افراط گرایی مذهبی و تغییرات ژئوپلیتیکی دست به گریبان است. عربستان سعودی و ایران که مدت‌ها است درگیر جنگ نیابتی هستند، هند نارندرا مودی، از ریشه های سکولار خود دور شده و به سمت اکثریت گرایی هندو تمایل دارد. پاکستان تمایلات زیادی نسبت به چین پیدا کرده و سعی می‌کند وهابیت را تضعیف کند.

اگرچه روابط دوجانبه بر تعاملات سیاسی، نظامی و اقتصادی متمرکز بوده، اما امروز پاکستان و ترکیه در حال تعمیق روابط فرهنگی خود هستند. محبوبیت سریال ارطغرل در پاکستان چندان هم خودجوش یا شانسی نیست. پیش‌تر دو سریال خرم سلطان و عشق ممنوع هم محبوبیت بالایی در پاکستان داشتند. بر اساس برآوردها بیش از ۵۵ میلیون نفر یعنی حدود یک چهارم جمعیت کشور قسمت آخر عشق ممنوع را در پاکستان تماشا کردند. این اولین بار در تاریخ پاکستان بود که یک نمایش خارجی چنین تعداد تماشاگر بالایی را به خود اختصاص می‌داد.

برخلاف سریال‌های قبلی، محبوبیت ارطغرل از اهمیت سیاسی عمیق تری برخوردار است چرا که تا پیش از این واردات فرهنگی پاکستان عمدتا از غرب بوده است. پاکستان به طور کلی میدان جنگ بین ترکیه، ایران، عربستان سعودی و دیگران بوده است. پاکستان همواره همچون خط گسلی بوده که از بدو تولد تاکنون، در جهات مختلفی چرخیده است.

تلویزیون پاکستان (PTV) پس از درخواست عمران خان نخست وزیر، پخش فصل اول سریال ارطغرل را در ماه رمضان امسال آغاز کرد. عمران خان غالباً در سخنرانی‌های خود از این سریال یاد می‌کند. وی اخیراً از فرهنگ دست سومی که به قول خودش از طریق هالیوود و بالیوود پاکستان را آلوده کرده بود ابراز ناراحتی کرد. به طور کلی پاکستان ۲۵ درصد از مخاطبان جهانی سریال ارطغرل در یوتیوب را تشکیل می‌دهد.

کشور پاکستان نسبت به فرهنگ و به طور کلی معنای پاکستانی بودن خود سردرگم است. در طول ۷۳ سال گذشته این کشور نتوانسته تضاد میان سنت و مدرنیته را در خود حل کند. این سردرگمی بیشتر در میان نخبگان پاکستانی مشهود است و پاکستانی‌های طبقه متوسط که پایگاه سیاسی عمران خان را تشکیل می‌دهند با غرور از اسلام و مسلمانی خود یاد می کنند. سریال ارطغرل بر اساس ارزشهای کاملا محافظه کارانه ساخته شده و هیچ داستان عاشقانه دلپذیر یا زنانی با لباس‌های نامناسب در آن وجود ندارد. در این سریال، داستان‌های عاشقانه از طریق ازدواج یا از طریق اشتیاقی پاکدامنانه به تصویر کشیده می‌شود. بسیاری از شخصیت‌های زن سریال از پوشش قبیله‌ای استفاده می‌کنند. خود شخصیت ارطغرل را اغلب می‌توان در نماز یافت.

عجیب اینکه، با وجود تمام وفاداری پاکستانی‌ها نسبت به ارطغرل و ارزش‌های آن، به نظر می‌رسد که آنها توجه چندانی به پیام برنامه کثرت گرایی مذهبی ندارند. ارطغرل نه تنها خیرخواه است بلکه نسبت به معتقدان به آیین‌های دیگر نیز سخاوتمندانه رفتار می‌کند. این درسی است که پاکستان می‌تواند از آن یاد بگیرد.

ترکیه قدرت روایت ها را درک می‌کند و به همین خاطر با هوش و ذکاوت تمام به دنبال ساختن تصویری جدید، بازنویسی تاریخ و پاک کردن حقایق گذشته یک ملت است. بینندگان عثمانی را در قوی ترین و تواناترین آواتارهای خود می بینند و این آن چیزی است که ترک‌ها می‌خواهند.

قدرت نرم تنها در صورتی موثر است که قدرت پشت آن نیز معتبر دیده شود. دولت ترکیه مطمئناً مشکلات زیادی دارد که یک مثال آن کاهش شدید آزادی مطبوعات است. با این حال ترکیه هنوز هم در مقایسه با عربستان سعودی وضعیت بهتری دارد چرا که به هر حال، ترک‌ها نوجوانان را به دلیل شرکت در اعتراضات یا روزنامه نگاران را در کنسولگری‌های خود سر نمی‌برند!

در حال حاضر به نظر نمی‌رسد که تلاش‌های سنگین اما ناشیانه عربستان سعودی بتواند ترکیه را به عنوان پیروز جنگ‌های فرهنگی قرن بیست و یکم جهان اسلام به عقب براند.

فاطیما بهوتو

فارن پالسی

افغانستان و ازبکستان توافق نامه‌یی را به امضا رسانیدند که زمینه انتقال انرژی، حمل و نقل و تجارت را مساعد می‌سازد.

محمد حنیف اتمر سرپرست وزارت خارجه افغانستان پس از ملاقات با عبدالعزیز کامیلوف، همتای ازبکستانی‌اش اعلام کرد که تاشکند انرژی برق مورد نیاز کابل را تأمین می‌کند.

اين توافقنامه پس از آن به امضا رسید که تاجیکستان از قطع انتقال برق و تجهیزات آن به افغانستان خبر داد.

آقای اتمر در تاشکند، بر اهمیت روابط برادرانه میان دو ملت، گسترش و تقویت تجارت، ترانزیت و انتقال انرژی میان کابل و تاشکند تاکید کرد و گفت که این روابط نه تنها به نفع افغانستان و اوزبیکستان، بلکه به نفع کشورهای همسایه و منطقه است.

آقاى اتمر تأکید کرد: کابل روی حمایت تاشکند و سایرکشورهای منطقه به ویژه در زمینه امنیت حساب می‌کند. زیرا به گفته وی، تروریسم تهدیدی جدی برای پنج کشور منطقه به خصوص چین، روسیه، هند، ایران و پاکستان می‌باشد.

در همین راستا، اتمر ابراز امیدواری کرد که همۀ کشورهای آسیای میانه در تأمین صلح در افغانستان نقش خود را ایفا کنند.

فقدان برق

 توافق‌نامه انتقال انرژی میان تاشکند و کابل، پس از قطع برق از جانب تاجیکستان به افغانستان صورت می‌گیرد. تاجیکستان به دلیل کاهش ذخایر آبی، صدور انرژی به کشورهای ازبکستان و افغانستان را متوقف کرد.

دستگاه دیپلوماسی افغانستان باور دارد که تاجیکستان خلاف توافق‌نامه‌های بین‌المللی و شرایط تعیین شده، صدور برق به افغانستان را متوقف کرد.

طبق اطلاعات رسمی دولت تاجیکستان، سطح آب در رودخانه‌ها و مخاذن به طور چشمگیری کاهش یافته است.

در بیانیۀ دوشنبه ذکر شده است که کاهش منابع آب به دلیل تغییرات آب و هوایی است که می‌تواند منجر به مشکلاتی در تأمین انرژی در فصل خزان و زمستان شود. با این وجود، در حال حاضر، ورودی آب به مخزن نورک روزانه 70-80 سانتی متر افزایش می‌یابد که این امیدواری را ایجاد می‌کند که مقامات محلی قادر به جلوگیری از عوارض گسترده هستند.

به امید همسایگان

رهبران افغانستان و تاجیکستان (اشرف‌غنی و امام علی رحمن) در یک مکالمۀ تلیفونی به تاریخ 21 اسد دربارۀ قطع انرژی و روابط میان دو کشور گفت‌وگو کردند. در این گفتگو، سران دو کشور خاطر نشان کردند که در حال حاضر تقویت همکاری در همه زمینه‌ها از جمله در صنعت برق بسیار مهم است.

گزارش شده است که روسای جمهور بر اجرای پروژه انرژی CASA-1000 تمرکز کرده‌اند. این طرح که حدود 1.2 میلیارد دالر ارزش دارد، چهار سال پیش اجرا شد. گسترش خطوط برق برای انتقال نیروگاه برق اضافی از تاجیکستان و قرقیزستان به افغانستان و پاکستان از طریق این پروژه بزرگ انجام می‌شود.

رییس جمهور تاجیکستان دو روز قبل از مکالمه تلفنی خود با غنی به منطقه دارواز سفر کرد. سفر رحمان به منطقۀ مرزی بیشتر از قطع انرژی بازتاب داشت.

شهروندان افغانستان با اطلاع از ورود امامعلی رحمان، در آن سوی رودخانه پنج در مرز تاجیکستان و افغانستان جمع شدند. آنها می خواستند شخصاً با رهبر تاجیکستان صحبت کنند. این مکالمه کوتاه بود و از طریق بلندگو انجام شد. افغان‌ها از رحمان خواستند تا در حل مشکلاتی مانند کمبود آب آشامیدنی، کمبود ارتباطات و بزرگراه‌ها کمک کند. اما درخواست اصلی تأمین برق منطقه بود. رئیس جمهور تاجیکستان قول داده است که این مسئله را حل کند‌، اما با مشارکت دولت افغانستان.

مسوولیت منطقه‌یی

کشورهای آسیای میانه بدون شک تحت تأثیر آنچه در افغانستان اتفاق می‌افتد هستند؛ اما به دلیل فرصت‌های محدود نمی‌توانند به یک اندازه در حل مشکلات افغانستان سهیم باشند. بنابراین، تاجیکستان و قرقیزستان دارای اقتصاد ضعیف و یک سیستم سیاسی بی‌ثبات هستند. ترکمنستان از نظر سیاست خارجی چندان فعال نیست. ازبکستان نیز به نوبه خود به دلیل موقعیت جغرافیایی و منابعی‌که دارد از فرصت بهتر برای کمک به افغانستان برخوردار است. علاوه بر این، روی کار آمدن رئیس جمهور شوکت میرضیایف در سال 2016 مواضع این کشور را در قبال منطقه به ویژه افغانستان تغییر داد و نشان داد که آسیای مرکزی هم می تواند در قبال قضایای افغانستان تأثیرگذار واقع شود.

به همین دلیل، ازبکستان به عنوان یکی از کشورهای میزبان مذاکرات بین‌الافغانی در نظر گرفته شده است. مذاکراتی‌که احتمالاً هفتۀ جاری آغاز خواهد شد.

اکنون این سؤال مطرح است که آیا در نتیجۀ مذاکرات مستقیم میان طالبان و دولت افغانستان و پس از خروج نیروهای بین‌المللی، افغانستان در همسویی با همسایگان قادر به ایجاد یک سیستم و مدل موثر خواهند بود و یا خیر. روشن است که افغان‌ها به دولت کابل امید ندارند.

گریگوری اکسینکو

یکم؛ متولد ولسوالی قره‌باغ ولایت غزنی است. هنوز جنگ‌هایی که تا امروز طول کشیده، شروع نشده است که آقای رسول طالب با فراغت از مکتب، شامل دانشگاه کابل می‌شود. دانشجوی طب است که کودتای هفتم ثور به رهبری حزب خلق و پرچم اتفاق می‌افتد و آقای طالب مثل صدها دانشجوی دیگر بدون این‌که خطای مشخصی مرتکب شده باشد، در سال‌های ۵۷ و ۵۸ دوبار به زندان می‌رود و اما هر دو بار خوش‌چانسی می‌آورَد و آزاد می‌شود.

بار دوم که از زندان آزاد می‌شود، جهاد در برابر نیروهای مسلح شوروی از ولایات آغاز شده است و آقای طالب به غزنی بر می‌گردد که به جبهه‌ی جهاد بپیوندد. او چند سالی را در جبهه‌های جنگ در ولسوالی‌های قره‌باغ، جاغوری و مالستان می‌گذرانَد.

دوم؛ اوج جهاد است که داکتر طالب به پاکستان می‌رود و در پشاور دفتر سازمان نصر را پایه می‌گذارد، چون آن سال‌ها مراکز احزاب جهادی در ایران و پاکستان است. داکتر طالب که ریاست دفتر سازمان نصر را عهده‌دار است، در قلب حوادث سیاسی قرار دارد. در سال ۱۳۶۸ زمانی‌که حزب وحدت تأسیس می‌شود، آقای طالب مسوولیت دفتر حزب وحدت در پشاور و سپس مسوولیت روابط خارجی کل حزب وحدت را عهده‌دار می‌شود.

مسوولیت روابط خارجی حزب وحدت به آقای طالب فرصت می‌دهد که با نماینده‌گی‌های دیپلماتیک کشورهای دخیل در قضایای افغانستان ارتباط وسیع داشته باشد.

نیروهای شوروی از افغانستان خارج شده‌اند و اما جنگ با حکومت نجیب جریان دارد که سازمان ملل به احزاب جهادی پیشنهاد می‌کند که برای تشکیل یک حکومت تکنوکرات تصمیم بگیرند تا این حکومت قدرت را از داکتر نجیب تحویل گرفته و زمینه برای انتخابات و تشکیل حکومت انتخابی فراهم نماید. پروسه‎ی عملی شدن این پیشنهاد آغاز می‌شود ولی به سرانجام نمی‌رسد، چون گروهی از مجاهدین مخالف این طرح است.

در این مقطع حزب وحدت در هم‌سویی با حزب جبهه‌ی نجات ملی به رهبری حضرت صبغت‌الله مجددی و حزب جنبش ملی به رهبری عبدالرشید دوستم طرف‌دار عملی شدن طرح پیشنهادی سازمان ملل و برگزاری انتخابات است.

سوم؛ در جلسه‌ «گورنر‌هاوس پشاور» احزاب مختلف مجاهدین به توافق می‌رسند که دو ماه اول صبغت‌الله مجددی و شش ماه بعدش را برهان‌الدین ربانی رییس جمهور باشند. در جلسه‌ی نهایی تصمیم‌گیری «گورنر‌هاوس» حزب وحدت از سوی سایر احزاب مستقر در پشاور نادیده گرفته‌شده است و نماینده‌ی‌شان حضور ندارد. پس از ۱۴ سال جنگ، مجاهدین وارد کابل می‌شوند و صبغت‌الله مجددی برای یک دوره‌ی دو ماهه بر مسند ریاست جمهوری می‌نشیند.

پس از دو ماه، زمانی که آقای ربانی مسوولیت مسند ریاست جمهوری را برای شش ماه عهده‌دار می‌شود، بنا بر قراردادی که در پشاور توافق شده بود، پس از سپری شدن شش ماه ریاست آقای ربانی، شورای حل و عقد برگزار ‌شود تا کسی را انتخاب کند که مسوولیت حکومت را پس از شش ماه از آقای ربانی عهده دار شود. داکتر طالب به نماینده‌گی از حزب وحدت عضویت کمیته‌ی برگزاری شورای حل‌وعقد را دارد. تمام ضوابط و مقررات شورای حل‌وعقد در این کمیته تنظیم می‌شود، اما بی‌اعتنایی حکومت وقت به ریاست برهان‌الدین ربانی به فیصله‌های کمیته برگزاری و نظریات شماری از احزاب سبب می‌شود که آنان از شرکت در ادامه‌ی جلسات شورا ابا می‌ورزند.

شورای حل‌وعقد از سوی آقای ربانی چون به گونه‌ی یک‌جانبه برگزار می‌شود، احزاب دیگر تصمیم نهایی را به رسمیت نمی‌شناسند و در نتیجه منجر به ادامه جنگ داخلی می‌شود. برای پایان دادن به جنگ داخلی بین احزاب مجاهدین، قرارداد اسلام‌آباد با ابتکار نواز شریف، نخست وزیر وقت پاکستان در اسلام‌آباد دایر می‌شود.

در جلسه‌ی قرارداد اسلام‌آباد که رهبران تمام احزاب جهادی حضور دارند، فیصله می‌شود که دوران ریاست جمهوری آقای ربانی برای ۱۸ ماه دیگر تمدید شود، صدارت به گلبدین حکمتیار تعلق بگیرد و سهم احزاب دیگر نیز مشخص می‌شود. بعد از امضای قرارداد اسلام‌آباد تمام نماینده‌گان احزاب مجاهدین به عربستان سعودی دعوت شده‌اند و در حضور ملک فهد، پادشاه وقت عربستان سعودی قرارداد دوباره امضا می‌شود. قرار بر این است که حکومت‌داری مطابق این قرارداد ادامه یابد اما نمی‌شود.

چهارم؛ زمانی‌که حزب وحدت در کابل مستقر است، آقای طالب هم‌چنان در پشاور است و مسوولیت روابط خارجی حزب را به عهده دارد. زمانی‌که عبدالعلی مزاری در چنگ طالبان است، داکتر طالب با افراد نزدیک به طالبان و شماری از مسوولان حکومت پاکستان تلاش می‌کند که جلو کشته شدن آقای مزاری را بگیرد اما طالبان با سرعت عمل می‌کنند و آقای طالب موفق نمی‌شود که در خصوص رهایی رهبر حزبش کاری از پیش ببرد.

در سال ۱۳۷۷ رژیم طالبان بر کابل مسلط است و حزب وحدت به رهبری محمدکریم خلیلی در بامیان مستقر است. طالبان که در آغاز نه با ادعای حکومت‌داری، بلکه برای پایان‌دادن به جنگ افراد مسلح خودسر آمده بودند، با تصرف کابل نظرشان عوض شده است.

با ابتکار سازمان همکاری‌های اسلامی و نظارت سازمان ملل در پاکستان جلسه‌ی دیگری بین طالبان و احزاب جهادی که با حکومت آقای ربانی همکار بودند، دایر می‌شود. در این جلسه قرار است دیدگاهی مشترک برای آینده‌ی افغانستان ایجاد شود. هر چند که توافقات اولی شکل می‌گیرد و اما در نهایت طالبان عقب‌نشینی می‌کنند.

مولوی متوکل، وزیر خارجه‌ی طالبان که در راس یک هیات بلندپایه به پاکستان آمده است، طرحی برای دایر شدن شورای علما دارد و می‌گوید مشکل افغانستان باید توسط شورای علما حل شود اما تعریفی واحد از علما وجود ندارد. پرسش این است که علمای مورد نظر الزامی است که صرفاً علمای دینی باشند یا علمای سایر رشته‌ها نیز می‌توانند در شورای مورد نظر حق شرکت و تصمیم‌گیری داشته باشند.

نماینده‌های احزاب جهادی تاکید دارند که علما باید تعریف گسترده داشته باشند و به علمای دینی خلاصه نشود که در این مورد به توافق می‌رسند. تصمیم بر این می‌شود که هر جناح مطابق تعریف خود عالمی برای شورای علما بفرستند. در نهایت نماینده‌ی طالبان مرکزیت جلسه‌ی شورا نمی‌پذیرد و جلسه بی‌نتیجه به پایان می‌رسد.

تهدید امنیتی در پاکستان که داکتر طالب نمی‌خواهد در مورد جزییات آن صحبت کند، سبب می‌شود که او پشاور را ترک کند و اول به ترکیه برود. از ترکیه وقتی با آقای خلیلی در تماس می‌شود، تصمیم بر این می‌شود که آقای طالب به امریکا برود تا مدتی هم از تهدیدات امنیتی دور باشد و هم سیاست‌های امریکا در قبال افغانستان را ارزیابی کند، اما اقامتش در امریکا ناخواسته به درازا می‌کشد و بعداً خانواده‌اش نیز به او می‌پیوندد.

پنجم؛ پس از سال‌ها انتظار برای برگشتن به کشور، آقای طالب در سال ۲۰۱۴ که کارزار انتخابات ریاست جمهوری در راه است، به کابل برمی‌گردد تا در انتخابات سهم بگیرد و به همین دلیل از تکت تحول‌وتداوم به رهبری اشرف غنی حمایت می‌کند. هرچند که داکتر طالب در پایان انتخابات دوباره به امریکا برمی‌گردد، اما با بازگشتش به کابل در ۲۰۱۷، به عنوان مشاور ریاست جمهوری در امور اجتماعی و مردمی گماشته می‌شود.

آقای طالب اکنون که می‌رود تا یک‌بار دیگر دور میز مذاکره بنشیند و برای منافع افغانستان چانه بزند، پروسه‌ی صلح را پیچیده و پرچالش پیش‌بینی می‌کند و باور دارد که قربانیان جنگ و دیدگاه آنان باید جز پروسه مذاکره و صلح باشد، اما پیچیده‌گی مذاکره، نامشخص بودن نظرات طالبان در این مورد می‌تواند، این مسأله را با دشواری‌های روبه‌رو کند.

راه حل پیشنهادی آقای طالب در خصوص خواست‌های قربانیان جنگ، در مرحله‌ی اول دسته‌بندی و شامل کردن دیدگاه‌های آنان در مذاکرات و در قدم بعدی حضورشان در میز مذاکره است، چون تجربه‎های متعدد تاریخی نشان داده است که قربانیان جنگ و دیدگاه‌های‌شان در پروسه‌ی صلح می‌تواند مفید و مؤثر واقع می‌شود.

به باور آقای طالب دیدگاه قربانیان هر دو طرف جنگ صرف نظر از چگونگی این دیدگاه‌ها مانعی بر سر راه صلح نه، بلکه تسهیل کننده‌ای رسیدن به صلح پایدار است.

8am

گروه طالبان از نخستین نشست مشترک تیم مذاکره‌کنندۀ این گروه با اعضای دفتر سیاسی آن در قطر خبر داد. طبق اعلام طالبان، ریاست این نشست را ملا عبدالغنی برادر، معاون و رئیس دفتر سیاسی این گروه در قطر به عهده دارد.

طالبان با نشر خبرنامه‌یی روز یک‌شنبه، شانزدهم سنبله گفتند ملا عبدالغنی برادر، رئیس و اعضای جدید تیم مذاکراتی را معرفی کرده و به آنان درباره وظایف‌شان هدایت داده است.

طالبان این نشست درون‌تیمی را در حالی برگزار می‌کنند که روز گذشته وزارت خارجه امریکا در بیانیه‌یی گفت «زمان صلح فرا رسیده است.»

 «حالا زمان آغاز است.» این جمله بریده‌یی از بیانیه‌یی وزارت خارجه ایالات متحده امریکا در مورد صلح افغانستان است که چند ساعت پس از پخش خبر حضور مولوی عبدالحکیم حقانی، در رأس هیأت گفت‌وگوکنندۀ طالبان به نشر رسید.

بر اساس بیانیه، زلمی خلیل‌زاد، نمایندۀ ویژۀ وزارت خارجه امریکا برای صلح افغانستان، روز جمعه هفتۀ گذشته به قطر رفته و قرار است با هدف تسریع روند گفت‌وگوها میان دولت افغانستان و گروه طالبان به کشورهای منطقه نیز سفر کند.

وزارت خارجه امریکا در این بیانیه تصریح کرده «رهبران افغانستان باید از این فرصت تاریخی برای رسیدن به صلح استفاده کنند.»

در بخشی از بیانیه آمده تمام طرف‌ها، گام‌های مهمی را به‌‎منظور از میان برداشتن موانع برای شروع گفت‌وگوهای برداشته‌اند.

فریدون خوزون، سخنگوی شورای عالی مصالحه ملی می‌گوید هیأت دولت افغانستان آماده سفر به دوحه است تا با نمایندگان طالبان گفت‌وگو کنند.

هیأت گفت‌وگوکنندۀ دولت افغانستان قرار بود روز پنج‌شنبه هفتۀ گذشته کابل را به قصد دوحه ترک کند. سفر هیأت دولت به دوحه به دلیل عدم حضور نمایندگان طالبان در دوحه، برای مدت نامعلومی به تعویق افتاد.

روز شنبه، دفتر سیاسی طالبان در قطر، از تغییر در ترکیب هیأت گفت‌وگو کننده گروه طالبان خبر داد.

ذبیح‌الله مجاهد، یکی از سخنگویان گروه طالبان در توییتی نوشت مولوی عبدالحکیم حقانی، قاضی‌القضات گروه طالبان، در رأس هیأت گفت‌وگوکنندۀ این گروه قرار گرفته و محمد عباس استانکزی، رئیس پیشین هیأت طالبان به عنوان معاون این هیأت تعیین شده است.

فریدون خوزون، سخنگوی شورای عالی مصالحه ملی می‌گوید طالبان با تغییر و تبدیل در پی افروختن آتش به فرصت‌ها هستند.

براساس آرایش جدید، هیأت گفت‌وگو کننده طالبان 21 عضو دارد و پس از این به جای سهیل شاهین، فردی به نام داکتر نعیم، سخنگوی جدید دفتر سیاسی طالبان خواهد بود.

عبدالحکیم حقانی کیست؟

اکبر آغا جان از افراد نزدیک به گروه طالبان و هم‌مدرسه‌یی حقانی که دو سال را با او زیر یک سقف گذرانده، از او به عنوان «استاد» طالبان یاد می‌کند. او گفته است: او(عبدالحکیم حقانی) در میان طالبان بسیاری قوی است. عالم شایسته و استاد بسیاری از طالبان است.
عبدالحکیم حقانی، به علم فقه مسلط است و به زعم طالبان، از نظر دانش هم‌تراز ملا هبت‌الله، رهبر گروه طالبان است. از نسل اول تحریک طالبان مورد اعتماد ملا عمر و ملا منصور بوده و در نسل دوم این گروه نقش برجسته داشته است.

عبدالحکیم حقانی به عنوان قاضی‌القضات گروه طالبان احکام بسیاری صادر کرده و به لحاظ تباری، از شاخۀ اسحاق‌زی درانی است.

سال گذشته، هواپیماهای جنگی امریکا تعداد بی‌سابقه‌ای بمب بر اهداف طالبان در افغانستان پرتاب کردند. این اقدام، بخشی از تلاشی بود که در اواخر سال ۲۰۱۸ آغاز شده بود و سعی داشت طالبان را به تفاهم‌نامه‌ای سوق دهد که ۲۰ سال درگیری را پایان می‌بخشد.

در همین دوره، ادعاهای تلفات نظامی مورد بررسی پنتاگون، دو برابر شد، اما تعداد تحقیقات عمیق درباره این ادعاها، به نصف رسید. صدها اتهام مرگ و میر غیرنظامیان افغان و جراحات ناشی از  حملات هوایی، تنها یک تخمین اولیه را به خود اختصاص داد.

تحقیقات درباره ادعاهای مرگ یا جراحت، کلید تضمین این است که غیرنظامیان در درگیری، در آینده مورد حفاظت قرار خواهند گرفت. اما همزمان با کشندگی فزاینده جنگ در افغانستان، کاهش تحقیقات ارتش امریکا باعث شد گزارش ناکاملی از اقدامات اشتباهی که بنا بر گفته مقامات افغان و مقامات پیشین امریکا موجب آسیب به غیرنظامیان شده بود، ایجاد شود. عدم وجود اطلاعات همچنین باعث می‌شود خانواده‌های افغان منبعی برای درخواست خسارت بابت فقدان‌شان نداشته باشند.

“لری لوئیس”، یک مقام پیشین وزارت خارجه امریکا و متخصص تلفات غیرنظامیان که آخرین بار سال ۲۰۱۷ در افغانستان کار کرده است، در این باره گفت: یک چیز روشن است؛ امریکا از گذشته خود چیزی یاد نگرفته است.

وی گفت اطلاعات ناشی از تحقیقات، پیش‌تر در کمپین افغانستان کلیدی برای کاهش تلفات غیرنظامیان بود و حالا در نتیجه فقدان این داده‌ها، مطمئناً مرگ و میر در افغانستان بیشتر شده است.

فرماندهی ارتش امریکا در کابل، که با عنوان “پشتیبانی قاطع” شناخته می‌شود، از مصاحبه با موضوع تلفات غیرنظامیان خودداری کرده و در عوض از طریق ایمیل به برخی سؤالات واشنگتن پست، پاسخ داده است.

زمانی که از یک سخنگوی ارتش امریکا درباره کاهش تحقیقات پرسیده شد، وی در شرایط مستقل و مطابق با قوائد نظامی اظهار کرد: این ادعا که “پشتیبانی قاطع” تحقیقات کمتری انجام داده، صحیح نیست؛ بلکه پشتیبانی قاطع هرگونه ادعای مربوط به تلفات غیرنظامیان را که از طرق گزارش‌ مستقیم، گزارش میدانی یا گزارش در شبکه‌های اجتماعی از آن آگاه شده، مورد تحقیق و بررسی قرار می‌دهد.

زمانی که ادعای تلفات غیرنظامیان در نتیجه اقدام ارتش امریکا مطرح شد، پشتیبانی قاطع گفت در عرض ۷۲ ساعت یک بررسی اولیه انجام می‌دهد که تعیین کند این ادعا “معتبر” است یا خیر. ارتش امریکا در صورتی که اطلاعات بررسی شده در بازه ۷۲ ساعته نشان دهد که آسیب غیرنظامیان بر اثر حملات هوایی بیشتر از آنکه نامحتمل باشد محتمل است، ادعای مطروحه را معتبر ارزیابی می‌کند. در صورتی که بعدتر شواهد دیگری نیز به دست پشتیبانی قاطع برسد، برخی ادعاها می‌توانند مورد بازبینی قرار گیرند.

در سال ۲۰۱۹ از ۵۶۳ ادعا، تنها ۷۴ مورد معتبر دانسته شدند. معتبرترین ادعاها تحت ارزیابی به نام “سی‌سی‌ای‌آر” یا تحقیقات عمقی قرار می‌گیرند.

پشتیبانی قاطع، تعداد سی‌سی‌ای‌آر های انجام شده در سال ۲۰۱۹ را اعلام نکرده، اما می‌گوید “در اکثر موارد” یک سی‌سی‌ای‌آر انجام شده است. بر اساس داده‌های ارتش امریکا که در اختیار سازمان ملل قرار گرفته، فرماندهی ارتش امریکا در کابل در سال ۲۰۱۹ تنها ۱۴ تحقیق عمقی انجام داده که به نسبت ۲۳ تحقیق عمقی در سال ۲۰۱۸، میزان کمتری است.

یک بررسی اولیه، تفاوت بسیاری با تحقیقات کامل دارد. هدف بررسی اولیه، تعیین این است که چه چیزی اتفاق افتاده، نه اینکه اطلاعاتی را جمع‌آوری کند که آسیب‌های آتی را کم کند، چنان که تحقیقات کامل این‌طور هستند.

کاهش تعداد تحقیقات، زمانی اتفاق افتاد که تیمی که وظیفه ارزیابی اتهامات را بر عهده داشت نیز دچار کاهش نیرو شد.

تا پیش از سال ۲۰۱۹، هیئتی متشکل از ده نفر غیرنظامی امریکایی و مقامات نظامی با گروهی از بازرسان ارتش امریکا با نام تیم کاهش تلفات غیرنظامیان، کار می‌کردند تا ادعاها را مورد ارزیابی قرار دهند. اما بر اساس گزارش سازمان ملل، پشتیبانی قاطع در نیمه اول ۲۰۱۹ این هیئت را با استناد به نگرانی‌ها درباره کارآمدی آن، منحل کرد. همزمان با افزایش سرعت حملات هوایی، انباشتی از ادعاها به وجود آمد و هیئت ارزیابی نیز در تلاشی برای سرعت بخشیدن به فرآیند بازبینی، منسوخ شد.

این اقدام باعث شد تیم کاهش تلفات غیرنظامیان تنها متشکل از چهار نفر، به ارزیابی صدها ادعای مربوط به تلفات بپردازد.

پشتیبانی قاطع از پاسخ درباره چرایی منحل شدن این تیم، سر باز زد؛ زمانی که از پشتیبانی قاطع درباره کاهش تحقیقات عمقی نیز پرسیده شد، این فرماندهی از پاسخ به سؤالات کتبی بیشتر خودداری کرد و در عوض بیانیه‌ای از ژنرال “آستین اسکات میلر”، فرمانده نیروهای امریکا در افغانستان ارائه کرد.

میلر اظهار کرد: “ما از هر ابزاری که در اختیار داریم برای جلوگیری از آسیب به غیرنظامیان استفاده می‌کنیم و بیش از هر ارتش دیگری در تاریخ جنگ و تلاش برای محافظت از غیرنظامیان، وقت و منابع صرف می‌کنیم. اما جلوگیری کامل از تلفات غیرنظامیان، غیرممکن است”. 

وی افزود: هر زمان که شما یک مهمات بیاندازید، احتمال آسیب رسیدن به غیرنظامیان وجود دارد. ما این مسئولیت را با جدیت می‌پذیریم- ما درباره هرگونه ادعای آسیب غیرنظامیان تحقیق انجام می‌دهیم و سعی می‌کنیم در شرایطی که به نظر می‌رسد ما به غیرنظامیان آسیب رسانده‌ایم، جبران کنیم.

پشتیبانی قاطع در بیانیه خود همچنین به تلاش برای افزایش نظارت بر شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های محلی افغان در سال ۲۰۱۹ که ادعاهای بیشتری از آسیب غیرنظامیان را در مقابل تیم کاهش تلفات غیرنظامیان مطرح کرده بود، اشاره کرد.

همزمان با کاهش تحقیقات عمقی، فاصله بین داده‌های ارتش امریکا و سازمان ملل درباره آسیب‌های غیرنظامیان، افزایش پیدا کرده است.

داده‌های مربوط به آسیب غیرنظامیان بر اثر بمب‌های امریکایی برای سال ۲۰۱۹ سازمان ملل، بیش از ۵ برابر داده‌های محاسبه شده توسط پنتاگون است. بر اساس گزارش سالانه پنتاگون که به کنگره تحویل داده شده، ۹۸ غیرنظامی بر اثر حملات هوایی امریکا در سال ۲۰۱۹ کشته شده‌اند. این در حالی است که گزارش سازمان ملل برای همین بازه زمانی، حاکی از آن است که ۵۴۶ غیرنظامی بر اثر حملات هوایی “نیروهای ارتش بین‌المللی” کشته شده‌اند. ایالات متحده تنها نیروی ارتش بین‌المللی است که در افغانستان حملات هوایی انجام می‌دهد.

پشتیبانی قاطع، درباره تلفات غیرنظامیان نسبت به دیگر فرماندهی‌های ارتش، از شفافیت کمتری برخوردار است. به عنوان مثال در عراق و سوریه، فرماندهی که عملیات علیه داعش را تحت نظارت دارد، به طور ماهانه یک به‌روزرسانی از تلفات غیرنظامیان ارائه می‌دهد. در آفریقا نیز فرماندهی یک وب‌سایت عمومی راه‌اندازی کرده که در آن ادعاهای مربوط به تلفات، ثبت می‌شوند. این در حالی است که ارتش امریکا در افغانستان، به طور مرتب اطلاعاتی مربوط به آسیب‌های غیرنظامیان منتشر نمی‌کند.

کشته شدن غیرنظامیان به دست نیروهای امریکایی، فریاد قدرتمندی برای احساسات ضد امریکایی و ضد افغان در طول دو دهه جنگ بوده است. طالبان نیز از چنین حوادثی برای جلب حمایت سود می‌برد و همزمان با افزایش ادعاها طی دو سال گذشته، استفاده از آن‌ها در پروپاگاندای طالبان هم افزایش یافته است.

در توییتی از طالبان، تصویر کودکی که در کفن تشییع جنازه پیچیده شده با توضیح “به شهادت رسیده توسط سرباز وحشی دشمن”، به چشم می‌خورد در حالی که گزارش دیگری نیز با عنوان “جنایات جنگی نیروهای اشغال‌گر خارجی و مزدوران داحلی آن‌ها، با عکسی از جنازه‌های پیچیده شده در پتو همراه شده است.

مکانیزم‌های تضعیف شده پاسخ‌گویی امریکا، فقط باعث گیرایی این پروپاگاندا شده و بنا به گفته مقامات محلی افغان، دولت افغانستان را پیش از مذاکرات رسمی با شبه‌نظامیان که انتظار می‌رود در هفته‌های آتی آغاز شود، تحت فشار قرار می‌دهد.

واشنگتن پست

ایسنا

کرن دیکر، معاون پیشین سفارت آمریکا در کابل می گوید حکومت افغانستان برای اعتماد سازی در پروسه صلح هرچه درتوان داشته را انجام داده است. وی در گفت و گو با سلام وطن دار به موضوعات صلح، رهایی زندانیان طالبان و حکومتداری خوب و مبارزه با فساد پرداخته است.

سوال: پس از لویه جرگه ما با رئیسان کمیته‌های این جرگه صحبت کردیم و آنان گفتند در صورتی‌که آمدن صلح ضمانت شود، ما با آزادی زندانیان مشکلی نداریم. نظر شما در این زمینه چیست؟ آیا آمدن صلح تضمین شده است؟

دیکر: حتی زندگی را نمی‌توان ضمانت کرد، با این حال حکومت افغانستان هر آن‌چه را که در توانش بوده، انجام داده است؛ هر آن‌چه که به عنوان مسیری برای اعتمادسازی در نظر گرفته شده است. حکومت افغانستان برای نشان‌دادن آمادگی در روند صلح، مردم را در این مسیر مشارکت داد و توانست تصمیم بزرگ و دشواری را در مورد آزادی زندانیان اتخاذ کند. ما در مورد این موضوعات به گونۀ دوام‌دار با حکومت افغانستان در حال رأی‌زنی بوده‌ایم. بنابراین، فکر می‌کنم کارهای زیادی انجام شده است و روند صلح به مرحلۀ اجتناب‌ناپذیری رسیده است. اگر به تمام آن‌چه که پس از 29 ماه فبروری، روزی که ما با حکومت افغانستان یک بیانیۀ مشترک صادر کردیم و توافق‌نامۀ آمریکا با طالبان نهایی شد، نگاه کنید، حکومت افغانستان برای اعتمادسازی 5 هزار زندانی را آزاد کرده و تیم مذاکره‌کننده برای گفت‌وگوهای بین‌الافغانی تشکیل شده است. با در نظرداشت این گام‌ها به این نتیجه می‌رسیم که گفت‌و‌گوهای صلح شروع‌شدنی‌ست.

سوال: از زمان انتخابات مناقشه برانگیز سال 2014 که بار دیگر در سال 2019 تکرار شد، ثبات سیاسی در افغانستان با چالش مواجه بوده است. تنش میان اشرف غنی و عبدالله عبدالله در مورد انتخاب وزیران و اعضای گفت‌وگوکنندۀ صلح با مشکلاتی همراه بوده است. تأثیر منفی این موضوع چه‌قدر است و آمریکا در مورد حل این مشکلات چه نقشی ایفا می‌کند؟

دیکر: من چندین سال در افغانستان بوده‌ام، به مناطق جنوب و شرق سفر کرده‌ام و مناطق شهری و روستایی این کشور را دیده‌ام. به نظر می‌رسد، صحبت‌ میان شهروندان افغانستان بیشتر روی تفاوت‌ها می‌چرخد تا آن‌چه سبب همبستگی آنان می‌شود. به نظر من این برای کشوری در حال پیشرفت یک چالش بزرگ است؛ زیرا عدم اتحاد تنها به نفع طالبان تمام می‌شود. افغانستان به لحاظ فرهنگی و قومی کشوری غنی و متنوع است و وقتی دیدگاه‌ها به این میزان متفاوت باشد، اتحاد با چالش مواجه می‌شود. نیاز است تا افغانستان به عنوان یک کشور دموکرات و مستقل حفظ شود، تا شهروندان بتوانند به اتحاد برسند. امیدوارم رئیس‌جمهور غنی و داکتر عبدالله و رئیس‌جمهور پیشین، حامد کرزی و دیگر رهبران سیاسی دیدگاه‌های هم‌سان خود را به اشتراک بگذارند؛ دیدگاه‌هایی که سبب اتحاد و نیرومندی افغانستان شود، نه دیدگاه‌هایی که سبب جدایی شود و نفعش به جانب مقابل باشد.

ما با حکومت و با داکتر عبدالله عبدالله صحبت کردیم و همین‌طور با طیف گسترده‌یی از مردم افغانستان. شناخت ما پانزده سال پیش از مردم افغانستان به اندازۀ امروز نبود و امروز بعد از بیست سال شناخت زیادی از مردم به دست آورده‌ایم. وقتی صحبت از رئیس‌جمهور غنی و داکتر عبدالله می‌شود، آنان خادمان با تجربۀ مردم و رهبران این کشورند و مطمئنم که هر دو با هم گفت‌وگو می‌کنند، مطمئناً آمریکا از تمام فعالیت‌هایی که این دو رهبر و طرفداران‌شان برای نیرومندی جمهوریت انجام خواهند داد، حمایت می‌کند.

سوال: فرانسه و استرالیا در مورد رهایی شماری از زندانیان طالبان ابراز نگرانی کرده‌اند، زیرا این زندانیان در کشتن سربازان این کشورها دخیل بوده‌اند. آیا آمریکا در بارۀ رهایی این زندانیان با متحدانش مشوره کرده بود؟

دیکر: این یکی از سخت‌ترین موضوعات بوده که من در طول سی سال فعالیتم به عنوان دیپلمات به آن پرداخته‌ام. موضوع تنها آن زندانیانی نیستند که فرانسه و استرالیا در موردشان ابراز نگرانی کردند، بل‌که موضوع آزادی جمعی از زندانیان است و آزادی هر فرد از این زندانیان تصمیم سختی بوده. تک‌تک این زندانیان قربانیانی برجا گذاشته‌اند و مسئول داغدارکردن خانواده‌های بسیاری‌اند، اما واقعیت این است که شما با دوستان‌تان صلح نمی‌کنید، برای همین و به منظور ایجاد اعتماد و نشان‌دادن آماده‌گی برای صلح، حکومت افغانستان برای آزادی زندانیان تصمیم سختی اتخاذ کرده است. زندانیانی که در حمله بر نیروهای ائتلاف دخیل بوده‌اند، زیرمجموعۀ این زندانیان‌اند و ما به گونۀ دوام‌دار با طرف‌های درگیر در این ماجرا در ارتباط هستیم و در تلاش جست‌وجوی راه‌حلی که به پیشرفت روند صلح منجر شود و برای داغ خانواده‌های قربانیان التیامی باشد. موضوع قربانیان و مصالحه و عفو یکی از دشوارترین مراحل گفت‌وگوهای صلح است.

سوال: حلقه‌هایی در افغانستان صلح را پروژه‌یی برای انتخابات آمریکا می‌دانند. فکر می‌کنید چرا آنان چنین فکر می‌کنند و شما این نگرانی را چه‌گونه توضیح می‌دهید؟

دیکر: بیش از دو سال پیش، رئیس‌جمهور ترامپ استراتژی‌اش را در مورد جنوب آسیا اعلام کرد و برای اولین‌بار در طول بیست سال مشخص شد که بحران افغانستان راه‌حل نظامی ندارد و برای پایان خشونت‌ها باید دنبال مسیری سیاسی بود تا این موضوع حمایت جمعیت قابل‌توجهی از مردم افغانستان را به همراه داشته باشد. استراتژی جنوب آسیا این احساس را به ما داد که چه‌گونه این نقشه را عملی کنیم و از دیدگاه یک آمریکایی چه‌گونه‌گی ضمانت مبارزه با تروریسم اهمیت داشت و همین دلیل شروع گفت‌وگوها میان آمریکا و طالبان بود، اما این تنها یکی از عوامل برای گفت‌وگوهای صلح بوده است. وقتی آمریکا ضمانت مورد نیاز در مبارزه با تروریسم را از جانب طالبان به دست آورد و آنان نیز خواستار کاهش نیروهای ائتلاف در افغانستان شدند، تنها راه رسیدن به پایان مشکلات، راه‌حل سیاسی و گفت‌وگوهای رودررو با هیأت حکومت افغانستان انتخاب شد. انتخابات آمریکا ام‌سال برگزار می‌شود و می‌دانم که برخی‌ها به شایعه در مورد هدف گفت‌وگوهای صلح و ربط آن به انتخابات آمریکا باور دارند، اما این گفت‌وگوها خیلی وقت پیش و به دلیل بسیار مهمی آغاز شده بود. به همین دلیل مشارکت ما در گفت‌وگوهای صلح به دلیل نگرانی‌های سیاسی آمریکا نیست، بر عکس پاسخی به درخواست گستردۀ شهروندان افغانستان برای پایان جنگ و خشونت است.

سوال: زنان نگران‌اند که گفت‌وگوهای صلح منجر به برگشت قانون طالبان شود. چه‌قدر احتمال دارد زنان از حقوق‌شان محروم شوند و آزادی‌ها و دست‌آوردهایی را که در طول 18 سال گذشته کسب کرده‌اند، آسیب ببیند؟

دیکر: این پرسشی است که باید هر روزه پرسیده شود تا مطمئن شویم چیزی پشت پرده اتفاق نمی‌افتد. فکر نمی‌کنم ممکن باشد دست‌آوردهای چند سال گذشتۀ زنان را به عقب برگردانیم، زیرا افغانستان در سال‌های آینده نیز نیازمند کمک‌های جامعۀ جهانی است و این کمک‌ها مشروط خواهد بود و در صورتی‌که حقوق زنان پامال شود، هیچ کمک‌کننده‌یی حاضر به کمک نخواهد بود. ایالات متحده در بیست سال گذشته در زمینۀ حقوق زنان سرمایه‌گذاری کرده و تمایل ندارد این روند را متوقف کند.

سوال: رئیس‌جمهور غنی همواره از حکومت‌داری خوب و مبارزه با فساد صحبت کرده است، هرچند در طول این سال‌ها برخی از نزدیکانش در فساد دخیل بوده‌اند، به ویژه وزیران مالیه و مشاوران نزدیک‌اش، که این موضوع سبب توقف کمک‌های آمریکا شد. آیا آمریکا از مبارزه علیه فساد راضی است؟

دیکر: برای مبارزه با فساد فعالیت‌های بیشتری نیاز است. من بارها به مقام‌های حکومت افغانستان، فعالان مدنی و مردم گفته‌ام که طالبان افراد را می‌کشند، اما فساد تمام کشور را بر باد می‌دهد. ما با حکومت افغانستان در مورد انتظارات خود در زمینۀ مبارزه با فساد بی‌پرده گفت‌وگو کرده‌ایم و این که نشست بعدی حمایت‌کننده‌گان چه‌گونه تنظیم شود و فساد در چنین نشستی، نقش کلیدی بازی خواهد کرد. نیاز است حکومت در مورد نقشۀ راه مبارزه با فساد گزارش دهد. خیلی خرسندم که در هفتۀ گذشته فرمان بازداشت جنرال پیکان صادر شد که بخشی از فساد در دولت بوده و امیدوارم که کرام‌الدین کریم، رئیس پیشین فدراسیون فوتبال نیز به زودی بازداشت شود. مبارزه با فساد تنها خواستۀ آمریکا نه، بل‌که خواستۀ تمام کمک‌کننده‌گان افغانستان است. آمریکا در دو دهۀ گذشته پول هنگفتی را به افغانستان کمک کرده که بخشی از این پول‌ها حیف‌ومیل شده است؛ هرچند در این مدت آمریکا نیز خطاهایی را مرتکب شده است.

سوال: شما به عنوان معاون سفارت ایالات متحده سه سال در افغانستان بودید، افغانستان را چه‌گونه یافتید؟

دیکر: افغانستان کشور شگفت‌انگیزی است، زیرا مردم آن شگفت‌انگیزاند. بخش‌هایی از افغانستان مانند مناطقی در غرب  آمریکاست که خانوادۀ من متعلق به آن‌جا اند و به همین دلیل بودن در افغانستان برایم یادآور خانۀ خودم بوده است. اما دلایلی که سبب برگشت دو باره‌ام به افغانستان شد، الهامی بود که از زنان افغانستان گرفتم؛ زنان حرفه‌یی که سبب چرخش اقتصاد کشور می‌شوند و نیروهایی که در دفاع از کشورشان قربانی می‌دهند.

سوال: توصیه‌های‌تان برای معاون بعدی سفارت آمریکا در افغانستان چیست؟

دیکر: افغانستان و آمریکا در برخی زمینه‌ها دیدگاه‌های مشترکی دارند و برای دست‌یابی به این دیدگاه‌ها نیازمند همکاری دو طرف است. توصیه‌ام به جانشینم این است که با مردم افغانستان در سراسر این کشور ملاقات کند و تنها به کابل اکتفا نکند، به آنان گوش دهد و نیت ما را نسبت به تعهد به آن‌ها ثابت سازد. دوست دارم روزی به عنوان گردشگر و توریست، بتوانم خانواده‌ام را به افغانستان بیاورم، مخصوصاً بند امیر.

کمیته قوانین کابینه به ریاست محمدسرور دانش، معاون دوم ریاست جمهوری در یک نشست اختصاصی فیصله کرد آزمایش پرده بکارت بدون رضایت زن و حکم محکمه با صلاحیت، جواز ندارد و مرتکب آن به حبس محکوم خواهد شد.

نشست کمیته قوانین کابینه روز چهارشنبه، دوازدهم سنبله برگزار شد. دفتر مطبوعاتی معاون دوم ریاست جمهوری با نشر اعلامیه‌ای گفت این نشست، براساس مصوبه شماره (۱۷) مورخ ۲۷ اسد سال ۱۳۹۹ کابینه، طرح تعدیل ماده مربوط به آزمایش پرده بکارت در کد جزای کشور مورد بحث و بررسی قرار گرفته است.

طبق اعلام دفتر معاون دوم ریاست جمهوری، اعضای نشست فیصله کردند برای حفظ کرامت انسانی زن و رعایت موازن حقوق بشری، آزمایش پرده بکارت باید منوط به رضایت زن و حکم محمکه با صلاحیت به صورت هم‌زمان باشد.

معاون دوم ریاست جمهوری، به وزارت عدلیه هدایت داد فیصله‌های کمیته قوانین در این مورد را در طرح تعدیل برخی مواد کد جزای کشور بگنجاند و برای نهایی‌سازی به جلسه کابینه ارائه کند.

براساس  معلومات این دفتر، پیش از این در کد جزا آزمایش پرده بکارت به یکی از دو شرط رضایت زن و یا حکم محکمه با صلاحیت مشروط شده بود.

کمیته قوانین کابینه در ماه میزان سال گذشته نیز طرح تعدیل بند دوم ماده ۶۴۰ کد جزا را تصویب کرده بود. طبق این طرح، آزمایش پرده بکارت فقط به حکم محکمه با‌صلاحیت ممکن شده بود.

در بند دوم ماده ۶۴۰ کد جزا نیز اجرای معاینه عدلی و طبی پرده بکارت «بدون رضایت زن یا حکم محکمه‌ ذی‌صلاح» ممنوع گفته شده و در آن برای مرتکب این ممنوعیت «حبس قصیر» پیش‌بینی شده است.

در آن زمان، کمیسیون مستقل حقوق بشر خواستار ممنوعیت بدون قید و شرط آزمایش بکارت شده بود.

حفیظ الرحمان نقی، معاون گلبدین حکمت‌یار، رهبر حزب اسلامی می‌گوید یک محور جدید متشکل از رهبران سیاسی افغانستان که به گفته او «پایگاه‌های مردمی» دارند، برای گفت‌وگو با طالبان ایجاد شده است.

آقای نقی در مورد ترکیب این گروه جزئیات نمی دهد، اما می گوید بحث روی تشکیل این گروه از یک‌سال به این‌سو مطرح شده بود و هدف آن گفت‌وگوی مستقیم با طالبان بود. به گفتۀ آقای نقی، این گروه «آمر و مادون» ندارد.

به باور این گروه، گفت‌وگو با طالبان تنها در صورتی موفق خواهد بود که مردم به‌گونۀ مستقیم در آن دخیل باشند.

پیش از این گلبدین حکمت‌یار، رهبر حزب اسلامی در گفت‌وگو با رسانه‌ها گفته بود که برخی از احزاب و جریان‌های سیاسی با طالبان وارد گفت‌وگو شده‌اند.

گلبدین حکمت‌یار، رهبر حزب اسلامی که از سوی حکومت به عنوان عضوی از هیأت مذاکره‌کننده دولت معرفی شده است در گفت‌وگو با رسانه‌ها گفته است شماری از احزاب به‌گونه مستقیم با طالبان وارد گفت‌وگو شده‌اند و به نتایج ابتدایی نیز دست یافته‌اند.

به گفتۀ آقای حکمت‌یار، ارگ در پیوند به گفت‌وگوهای صلح و تشکیل هیأت گفت‌وگوکننده با شماری از احزاب سیاسی مشورت نکرده است. رهبر حزب اسلامی افزود طالبان و احزاب سیاسی در باره زمان و مکان گفت‌وگوها نیز صحبت کرده‌اند.

چندی پیش حزب جمعیت اسلامی نیز در اعلامیه‌یی گفته بود که رهبری این حزب از آدرس حکومت در گفت‌وگوهای صلح شرکت نخواهد کرد.

به گفتۀ اعضای حزب جمعیت اسلامی، در مورد درج نام رهبر این حزب در فهرست شورای عالی مصالحه ملی با رهبری و ریاست این حزب نیز مشورت نشده و رهبری جمعیت اسلامی در آن شرکت نخواهد کرد.

اعضای این حزب می‌گویند برای حفظ ارزش‌ها و دست‌آوردهای سه دهۀ اخیر، هیأت مستقلی برای گفت‌وگو با طالبان گماشته‌اند.

 حامد کرزی، رئیس‌جمهوری پیشین کشور نیز عضویتش در شورای عالی مصالحه ملی را رد کرده و گفته به تلاش‌های فردی‌اش برای صلح ادامه خواهد داد.

احزاب سیاسی در حالی از گفت‌وگوی مستقیم با طالبان سخن می‌زنند که قرار است گفت‌وگوهای بین‌الافغانی میان هیأت دولت افغانستان و طالبان در روزهای آینده آغاز شود.

پیش از این حکومت افغانستان برای گفت‌وگو با طالبان هیأتی را متشکل از 21 عضو به ریاست محمد معصوم استانکزی، تعیین کرده بود. 

یک هیئت دولتی پاکستان روز دوشنبه برای اشتراک در نشست دوره‌ای «پلان عمل افغانستان-پاکستان برای صلح و همبستگی» به کابل سفر کرد. معین وزارت خارجه پاکستان که ریاست این هیئت را به عهده دارد، به صورت جداگانه با محمد حنیف اتمر، سرپرست وزارت خارجه افغانستان دیدار کرد. 

حامد تهذیب، معاون سخنگوی وزارت امور خارجه در رابطه با سفر هیئت دولت پاکستان به کابل گفت: «وزارت خارجه افغانستان میزبان گفتگوی استراتژیک در چهارچوب برنامه عمل افغانستان و پاکستان برای صلح و همبستگی بود.»

تهذیب علاوه کرد ریاست این نشست را میرویس ناب معین وزارت خارجه افغانستان و سهیل محمود معین وزارت خارجه پاکستان به عهده داشتند و روی مسایل دیپلماتیک، دفاعی و امنیتی، اقتصادی، مهاجرت و روند صلح افغانستان بحث صورت گرفت.

معاون سخنگوی وزارت خارجه علاوه کرد در این نشست در مورد آغاز گفتگوی صلح بین الافغانی نیز صحبت شد و هیئت پاکستانی حمایت اسلام آباد را از گفتگوی بین الافغانی به مالکیت افغان‌ها اعلام کرد.

در ماه‌های اخیر روابط کابل – اسلام آباد پر تنش بوده و چندی پیش مقام های افغانستان اردوی پاکستان را به حملات راکتی در امتداد سرحد در اسپین بولدک و ولایت کنر در شرق افغانستان متهم کردند.

وزارت خارجه اعلام کرد محمد حنیف اتمر، سرپرست وزارت خارجه نیز با معین وزارت خارجه پاکستان ملاقات کرده و «بر لزوم قطع راکت‌پراکنی‌ها بر نقاط مختلف افغانستان از آن سوی خط فرضی دیورند، توقف ساخت و ساز تاسیسات خودسر از جانب آن کشور و باز گذاشتن گذرگاه‌ها میان دو کشور» تاکید نموده است. 

با توجه به مشکلات موجود میان افغانستان و پاکستان، سفر این هیئت پاکستانی چقدر می‌تواند برای حل مشکلات میان دو کشور اثربخش باشد و آیا اسلام آباد در تلاش بهبود روابط خود با کابل است؟

در همین زمینه صدیق منصور انصاری، کارشناس امور سیاسی به دویچه وله گفت: «این نشست‌ها تشریفاتی است و کدام نتیجه مثبت در پی ندارد چرا که دولت پاکستان در حرف یک چیز می‌گوید و در عمل چیز دیگر را انجام می‌دهد. این نشست نیز برای مصروف نگهداشتن دولت افغانستان می‌باشد، نه چیز دیگر.»

اما سید جلال آغا، رئیس موسسه جوانان برای صلح افغانستان، در مورد سفر هیئت پاکستانی به کابل گفت: «روابط افغانستان و پاکستان در ماه‌های اخیر پر تنش بوده و سفر این هئیت می‌تواند برای حل این تنش‌ها گره‌کشا باشد.»

آغا تاکید کرد که دولت پاکستان همواره با فرا رسیدن فصل میوه تازه افغانستان مرزهای خود را مسدود می‌کند و مشکلاتی را برای تاجران افغان و همچنان برای تاجران پاکستانی ایجاد می‌کند که این اقدام دولت پاکستان به نفع هر دو کشور نیست. او ابراز امیدواری کرد که در چنین نشست ها این مسایل حل شوند.

رئیس موسسه جوانان برای صلح تاکید کرد پاکستانی نقش کلیدی در گفتگوی صلح بین الافغانی دارد و سفر این هئیت به کابل، اگر با صداقت همراه باشد می‌تواند کمک کننده روند گفتگوی صلح بین الافغانی باشد.

مراسم عاشورای امسال در سایه‌ی تهدیدات امنیتی در شهرهای مختلف کشور برگزار شد. نهادهای امنیتی از رویداد خاص امنیتی که عزاداران حسینی را هدف قرار داده باشد، گزارشی اعلام نکردند.

در کابل، تدابیر شدید به‌خاطر تأمین امنیت مراسم عاشورا از سوی نیروهای امنیتی در همکاری با نیروهای مردمی گرفته شده بود. به همین خاطر، بیشتر راه‌های منتهی به مراکز عزاداری مسدود بود.

رییس‌جمهور اشرف غنی روز (یک‌شنبه، ۹ سنبله) در مسجدی در غرب کابل، از شورای عالی تنظیم امور دینی و کمیسیون عالی هماهنگی امنیتی مراسم دینی، به‌خاطر مدیریت مراسم دهه محرم قدردانی کرد.

آقای غنی گفت: «همکاری شما با نهادهای امنیتی در این بخش، نمونه‌ی واضح از میثاق امنیتی ما است و یک نمونه‌ی موفق از همکاری با نهادهای امنیتی و باید در سراسر افغانستان از آن الگو گرفته شود.»

در همین حال، طارق آرین، سخن‌گوی وزارت داخله نیز در تویتی نوشت پولیس و مردم امنیت مراسم‌های عزاداری محرم و عاشورای حسینی را تأمین و فضای امن و آرامش را برای شهروندان ایجاد کردند.

به گفته‌ی آرین، زنان پولیس نیز در تأمین امنیت مراسم‌های عزاداری محرم سهم گرفتند.

وزارت داخله قبلا از تأمین امنیت روزهای محرم و به ویژه روز عاشورا به عزاداران اطمینان داده بود. طارق آرین در اول سنبله گفته بود نیروهای امنیتی در همکاری نزدیک با مردم، امنیت تمامی مکان‌های عزاداری دهه‌ی محرم از جمله مساجد و تکیه‌خانه‌ها را تأمین خواهند کرد.

از چند سال به این طرف از دهه‌ی محرم در افغانستان زیر سایه‌ی تهدیدات بلند امنیتی ناشی از حملات انتحاری و انفجاری گرامی‌داشت می‌شود.

این تهدیدات از سال ۱۳۹۰ خورشیدی که نخستین‌بار مراسم عزاداری محرم در زیارت ابوالفضل در مربوطات حوزه‌ی دوم پولیس کابل مورد حمله‌ی انتحاری قرار گرفت، افزایش یافته است.

یافته‌های یک نظرسنجی تازه که از مردم افغانستان در مورد روند صلح و آینده کشور صورت گرفته، نشان می‌دهد که ۶۹ درصد مردم کشور «نظام جمهوری اسلامی» را بهترین گزینه برای تأمین صلح پایدار می‌دانند.

 یافته‌های نظرسنجی که به تازگی از سوی انستیتوت مطالعات صلح و جنگ صورت گرفته، نشان می‌دهد که بیش از ۶۷ درصد مردم افغانستان به روند گفت‌وگوهای صلح خوشبین هستند و نظام جمهوری اسلامی را بهترین گزینه برای تأمین صلح دایمی در کشور می‌دانند.
گزارش این نهاد نشان می‌دهد: «۶۹ درصد پاسخ‌دهندگان در این نظرسنجی گفته‌اند، برای تأمین صلح پایدار در کشور، نظام جمهوری اسلامی بهترین گزینه به شمار می‌رود. این در حالی است که تنها ۸ درصد پاسخ‌دهندگان گزینه «امارت اسلامی» را برگزیده‌اند».

۳۶ درصد پاسخ‌دهندگان این نظرسنجی قساوت، ظلم و بی‌رحمی طالبان را به عنوان منبع نگرانی‌شان بیان نموده‌اند. در این نظر سنجی ۴۰.۹۸ درصد از پاسخ دهندگان معتقد بودند که جنایت کاران طالب باید مورد پیگرد قانونی قرار بگیرند، ۲۹.۳۴ درصد دیگر موضوع عفو عمومی را مطرح کردند و ۲۴.۶۴ درصد عنوان کردند که طالبان باید از مردم افغانستان عذرخواهی کنند.
در همین حال، ۸۰.۶۷ درصد پاسخ‌دهندگان به نظام جمهوری اسلامی به عنوان نظامی که می‌تواند صلح پایدار را تضمین کند، اعتماد دارند و بیان داشتند که امنیت محل زندگی‌شان توسط حکومت تأمین می‌شود.
از سویی هم، حدود ۴۲ درصد پاسخ‌دهندگان گفته‌اند که در صورت فراهم بودن شرایط، کشور را ترک خواهند کرد.

نظرسنجی انستیتوت جنگ و صلح نشان می‌دهد؛ هند (۴۰ درصد) بهترین دوست افغانستان در منطقه است در حالی که تنها (۴ درصد) پاکستان را بهترین دوست منطقه‌ای افغانستان انتخاب کردند.
ایـن نظرسـنجی در هشـت زون کشـور بـا اسـتفاده از ابـزار پرسشـنامه بسـته انجـام شـده اسـت.
به تعداد ۸ هزار و ۴۶۵ تن از شهروندان از نقاط مختلف کشور طرف این نظرسنجی قرار داشته و تناسب اشتراک مردان و زنان در این نظرسنجی به ترتیب ۶۴ و ۳۶ درصد بوده است.

سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر گفت اعضای هیأت این گروه با مقام‌های پاکستانی در مورد آغاز گفت‌وگوهای بین‌الافغانی و برداشتن موانع از سر راه این گفت‌وگوها بحث کرده‌اند.

سهیل شاهین، سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر در صفحۀ توییترش نگاشت اعضای شش نفرۀ هیأت این گروه، در مورد مهاجران افغانستان، مشکلات تاجران و موانع صادرات با مقام‌های پاکستانی گفت‌وگو کرده‌اند.

شاهین نوشت مقام‌های پاکستانی قول داده‌اند برای حل این چالش‌ها، به زودی گام‌های عملی را بر خواهند داشت.

شاهین در توییترش نوشت: «از مقام‌های پاکستانی خواسته شده است تا به جوانان افغان برای تحصیلات بورسیه بدهند و در مورد آزادی زندانیان افغان اقدام کنند.»

رزاق برق، نویسنده و خبرنگار پاکستانی به سلام‌وطندار گفت پاکستان به درخواست امریکا هیأت طالبان را دعوت کرده است تا اعتماد آنان را جلب و در مورد ماهیت مذاکرات بین‌الافغانی و چگونگی حل مسایل مطرح‌شده، گفت‌‎وگو کنند.

به گفتۀ آقای برق، یکی از موضوعات مهم و مورد بحث در این دیدار، عدم آزادی شش زندانی گروه طالبان بوده است. او افزود دولت پاکستان تلاش می‌کند تا طالبان با عدم آزادی این شش زندانی موافقت کنند.

این شش زندانی، افرادی اند که متهم به کشتن سربازان فرانسوی و استرالیایی در افغانستان می باشند و این کشورها با آزادی این افراد مخالفت کرده‌اند.

او می‌گوید، این گفت‌وگوها به ریاست حامد حافظ، رئیس استخبارات پاکستان (آی‌اس‌آی)  پشت درهای بسته انجام شده است.

یافته‌های این خبرنگار پاکستانی نشان می‌دهد که 22 نیروی کوماندو و خلبان حکومت افغانستان که پیش از این توسط طالبان اسیر شده بودند، اکنون در شهر کوهات پاکستان زندانی اند. او گفت طالبان این ادعا را رد کرده و گفته‌اند این شمار از زندانیان دولت افغانستان در خاک این کشور نگهداری می‌شوند.

به گفتۀ آقای برق، شش عضو هیأت طالبان از سه روز به این‌سو سرگرم گفت‌وگو با مقام‌های پاکستانی اند و مشخص نیست دیدار آنان چه زمانی پایان می‌‎یابد و نتیجۀ این گفت‌وگوها چه خواهد بود.

بحث روی رهایی شش زندانی گروه طالبان و نیروهای امنیتی افغانستان از نزد این گروه در حالی مطرح می‌شود که صبح روز گذشته عبدالله عبدالله، رئیس شورای مصالحه ملی گفت گفت‌وگوهای بین‌الافغانی به احتمال زیاد هفته آینده آغاز خواهد شد.

شماری از چهره‌های سیاسی کشور که در تاریخ ۲۰ اگست از طریق یک نامه‌ تهدید به مرگ شده بودند به رییس جمهور غنی نامه‌ای فرستاده و خواهان تحقیق در رابطه به این موضوع شده اند.

آن‌ها در نامه‌ای که یک کاپی آن در دسترس رسانه‌ها قرار گرفته گفته اند به تازگی یک حلقه‌ در درون حکومت به رهبری معاون رییس جمهور و معاون امنیت ملی ایجاد شده و در تلاش است تا از طریق تهدیدات صدای آنان را خاموش بسازد.

رحمت‌الله نبیل، حضرت عمر زاخیلوال، حکمت خلیل کرزی، عبدالکریم خرم، سید محمد اکر آغا، دانش کروخیل، آصف آشنا و فیض محمد زلاند کسانی اند که به پای این نامه امضا کرده اند.

این چهره های سیاسی از رییس جمهور غنی خواسته اند آن عده از مقامات بلند پایه دولتی که بر آنان شک وجود دارد، از وظایف ‌شان برکنار و به نهادهای عدلی و قضایی معرفی شوند.

در این نامه آمده است: «آن عده از مقام‌های بلندرتبه‌ی دولتی که بر آنان شک وجود دارد، از وظایف‌شان برکنار و به نهادهای عدلی و قضایی معرفی شوند.»

آنان ادعا کرد اند یک نامه‌ی تهدیدآمیز را به نام طالبان دریافت کرده‌اند، اما معلومات آن‌ها نشان می‌دهد که این نامه از آدرس جعلی و از سوی حلقه‌ای در داخل حکومت برای آنان فرستاده شده است.

این چهره‌های برجسته‌ی کشور ضمن ابراز نگرانی از ترور منتقدان دولت و فعالان رسانه‌ای و سیاسی خطاب به رییس جمهور گفته اند در مورد هر رویداد ترور که بر ادارات دولتی، مقام‌ها و کارمندان بلند پایه حکومتی شک وجود داشته باشد، مسوولیت آن به دوش شما است.

این در حالی است که رحمت‌الله نبیل، حضرت عمر زاخیلوال و کریم امین در دیدار با عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه ملی و حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین نگرانی‌های‌شان در رابطه به تهدید شدن از طریق یک نامه شریک کردند.