نویسنده: Raha News Agency

رئیس جمهور غنی در راس یک هیات بلند پایه امروز کابل را به مقصد قطر و کویت ترک کرد.

قرار است آقای غنی ابتدا برای همدردی به خاطر درگذشت شیخ صباح‌الاحمد الجابر الصباح، امیر پیشین کویت به این کشور برود و پس از آن در یک سفر رسمی دو روزه عازم قطر شود.

امرالله صالح، معاون اول رئیس جمهوری، محمدحنیف اتمر، سرپرست وزارت خارجه، حمدالله محب، مشاور امنیت ملی و برخی دیگر از مقام‌های ارشد دولت افغانستان در این سفر آقای غنی را همراهی می‌کنند.

آقای غنی قرار است در جریان سفرش به قطر با شیخ تمیم حمد بن ال ثانی، امیر قطر و شیخ خالد بن خلیفه بن عبدالعزیز آل ثانی، نخست وزیر و برخی دیگر از مقامات آن کشور دیدار کند.

محور این دیدارها و گفتگوها گسترش مناسبات و همکاری‌ها میان دو کشور در عرصه‌های مختلف خوانده شده است. همچنین اشرف غنی، در جریان سفرش به قطر در انستیتوی دوحه نیز سخنرانی خواهد کرد.

گفته می‌شود دیدار با زلمی‌خلیلزاد، نماینده ویژه آمریکا برای صلح افغانستان و ژنرال اسکات میلر، فرمانده عمومی نیروهای آمریکایی در افغانستان بخشی از این سفر است.

آقای غنی در حالی به قطر می‌رود که گفتگوهای صلح افغانستان به دلیل اختلافات موجود میان هیأت‌های دو طرف بر سر طرزالعمل کاری مذاکرات با مشکل روبرو شده است.

با آنکه سه هفته از آغاز مراسم افتتاحیه مذاکرات صلح افغانستان گذشته اما دو طرف نتوانسته‌اند روی طرزالعمل کاری مذاکرات به توافق برسند. گروه‌های تماس هر دو هیأت بیش از ده بار با هم دیدار داشته‌اند، اما به نتیجه ملموسی دست نیافته‌اند.

علت تاخیر هم دو خواسته طالبان گفته شده است؛ طالبان خواهان آن شده‌اند که مذاکرات براساس توافقنامه این گروه با آمریکا صورت گیرد و مذهب حنفی بنیاد مذهبی مذاکرات باشد.

اما ارگ در مورد دیدار آقای غنی با هیأت طالبان که در دوحه قطر مستقر هستند، چیزی نگفته است. همین طور مشخص نیست که آیا رهبران طالبان با رئیس جمهوری افغانستان دیداری خواهند داشت و یا خیر.

پس از بروز اختلاف‌ها میان هیأت‌های دو طرف، زلمی خلیلزاد، نماینده ویژه آمریکا برای صلح افغانستان هفته قبل به قطر رفت و با هر دو تیم مذاکره کننده صلح افغانستان در دوحه ملاقات کرد.

هیأتی از گروه طالبان در دیدار با آقای خلیلزاد یک بار دیگر تاکید کرده که توافقنامه این گروه با آمریکا باید مبنای مذاکرات فعلی با هیأت دولت افغانستان باشد.

از سویی روز گذشته منابعی در هیأت مذاکره‌کننده دولت افغانستان به بی‌بی‌سی تایید کردند که برخی کشورهای عضو گروه حامی صلح افغانستان برای رفع “اختلاف موجود میان هیأت طالبان و دولت” دست به کار شده‌اند.

به گفته آن‌ها، نمایندگان این کشورها برای یافتن راه حل با هیأت‌های دو طرف در تماس هستند.

هرچند عملا و به صورت رسمی طرف سوم و میانجی در مذاکرات حضور ندارد اما از همان روزهای آغاز، گروهی متشکل از نمایندگان کشورهای قطر، آلمان، ناروی، ازبکستان و اندونیزیا در دوحه به هدف کمک به روند مذاکرات صلح افغانستان تحت نام گروه کشورهای حامی صلح افغانستان شکل گرفته است.

همزمان، یک عضو هیأت مذاکره کننده دولت افغانستان گفته که آن‌ها طرح‌های بدیل‌شان را در مورد دو ماده اختلافی طرزالعمل کاری مذاکرات به هیأت طالبان ارائه کرده و منتظر پاسخ هستند.

این در حالی است که اعضای هیأت مذاکره کننده دولت و هیأت طالبان در نخستین روز دیدارشان فیصله کردند که به جز دو طرف، طرف سومی به عنوان تسهیل کننده و میانجی در جریان مذاکرات حضور نداشته باشد.

در حال حاضر در دوحه همه تلاش‌ها برای نهایی سازی طرزالعمل مذاکرات و رفتن به سوی اجندا و بحث‌های اصلی است.

 امرالله صالح، معاون اول ریاست جمهوری در یادداشتی گفت راه رسیدن به خدا از قلب آدمیان می‌گذرد و دستار و عصای هیچ‌کسی آنتن وصل به خدا نیست.

معاون اول ریاست جمهوری این یادداشت را روز یک‌شنبه، سیزدهم میزان در فیس‌بوکش نشر کرده است.

امرالله صالح این یادداشت را در حالی نشر کرده که مجیب‌الرحمان انصاری، خطیب مسجدی در هرات و از چهره‌های جنجالی به تاز‌گی امرالله صالح را به شدت مورد انتقاد قرار داده است. انصاری صالح را متهم می‌‌کند که «اسلام» را معنایی «مبهم» خوانده است.

صالح در سخنانی، چندی قبل طالبان را به مبهم‌گویی متهم کرده بود. او گفته بود گروه طالبان به هر چیز پسوند اسلامی می‌دهد و فقط مانده است تا آب و هوا را نیز به اسلامی به غیراسلامی تقسیم کند.

صالح اما بدون اشاره‌ای به مجیب‌الرحمان انصاری نوشته است «باز کردن قرآن و مطالعه آن» در انحصار کسی نیست و هر وقت که تمام افراد جامعه «قرآن‌خوان» شوند، آن‌هایی‌که از دین دکان ساخته‌اند بازارشان سقوط می‌کند که باید بکند.

معاون اول ریاست جمهوری با بیان این‌که دست‌رسی همگان‌ به «مفسران و عالمان» برجسته در دنیای مجازی «روزگار را به نیمچه‌های وطنی» سخت کرده، گفته است: «نیم‌چه‌ها باید از مرحله ممانعت به مرحله ارشاد سفر کنند ورنه دانش جامعه آن‌ها را ذوب می‌کند.»

صالح تأکید کرده است دین اسلام دکانی برای شهرت و لیلام تفسیر آن نیست. او از مردم خواسته است که از «قبا‌ها و دستار‌ها» نهراسند و به محتوا توجه کنند.

صالح در ادامه افزوده است: «در دین جبر نیست و تماس هر فرد با خدا مستقیم است. دیانت و آگاهی از دین باید از انحصار یک حلقه بیرون شده و به داشته همگانی مبدل شود.»

معاون نخست ریاست جمهوری می‌گوید جامعه به این سمت در حرکت است و به همه زبان‌های کشور کتاب‌های تفسیر یافت می‌شود.

امرالله صالح افزوده است دیگر نیاز نیست برای دسترسی به شرح قرآن از این دره به آن دره رفت، بلکه کافی است به کتاب‌خانه‌ها سر زد و به انترنت دست‌رسی پیدا کرد تا، دریچه‌ای به دنیای همیشه سبز دیانت باز شود.

منابع محلی در ولایت کاپیسا می‌گویند در حمله طالبان در ولسوالی تگاب این ولایت چهار غیرنظامی کشته شده‌اند.

عبدالشایق شورش، سخنگوی فرماندهی پولیس ولایت کاپیسا گفت جنگ‌جویان وابسته به گروه طالبان پس از چاشت روز گذشته (شنبه، ۱۲ میزان) بر موتر حامل غیرنظامیان در منطقه عیساخیل ولسوالی تگاب حمله کردند.

براساس گفته های آقای شورش در این حمله طالبان چهار غیر نظامی کشته شده اند.

آقای شورش افزود ممکن است جنگجویان طالبان در این حمله موتر غیرنظامیان را با کاروان نیروهای امنیتی اشتباه گرفته باشند.

تاکنون گروه طالبان در این باره واکنش نشان نداده‌اند.

منابع محلی در ولایت هلمند می‌گویند نقیب‌الله، آمر حوزه‌ی هفتم امنیتی شهر لشکرگاه، مرکز این ولایت در یک انفجار ماین کشته شده است.

عمر زواک، سخن‌گوی والی هلمند گفت این رویداد حوالی ساعت ۳:۳۰ دقیقه‌ی بعد از ظهر امروز (یک‌شنبه، ۱۳ میزان) در ساحه‌ی «سرکار» حوزه‌ی هفتم امنیتی شهر لشکرگاه رخ داده است.

به گفته‌ی آقای زواک، در این انفجار یک نفر دیگر زخمی شده است. او جزئیات بیشتر در این مورد ارائه نکرد.

فرد یا گروهی تا کنون مسئولیت این رویداد را بر عهده نگرفته است، اما در ولایت جنوبی هلمند جنگ‌جویان گروه طالبان حضور و فعالیت تروریستی دارند.

منابع دیپلماتیک بلندپایه امریکایی گفته اند این کشور برچیدن پایگاه‌های کوچک و بزرگ را در سراسر افغانستان آغاز کرده و ویران کردن نزدیک به ۴۰۰ پایگاه تا پایان ماه روان میلادی تکمیل خواهد شد.
بر بنیاد این گزارش، بیشتر این ساختمان ها پیش از این از بین برده شده اند. پنتاگون تا کنون تصمیم خود را درباره پنج پایگاه بزرگ دیگر نگرفته است.
واشنگتن در گذشته گفته بود در نظر دارد پایگاه‌های بزرگ خود را نیز تخلیه کند، اما تا کنون این تصمیم قطعی نشده است.
ایالات متحده میلیاردها دالر روی این پنج پایگاه هزینه کرده و گرفتن کنترل این پایگاه‌ها برای نیروهای امنیتی افغانستان بسیار دشوار خوانده شده است.
یادآوری می کنیم امریکا طبق توافق‌نامه صلح دوحه قرار است نیروهای خود را در افغانستان تا اواخر ماه نوابر به مرز ۴ هزار نفر کاهش دهد.

در این دیدار که در ارگ انجام شد، هر دو طرف در مورد اقدامات حکومت افغانستان با متحدین بین‌المللی در راستای مبارزه با فساد و نتایج آن و آمادگی ها برای کنفرانس جنوا، بحث و تبادل نظر نمودند.
این دیدارها در حالی صورت می گیرد که گفت‌وگوهای بین‌الافغانی در دوحه قطر جریان دارد و با گذشت بیش از ۲۱ روز از آغاز این مذاکرات، توافقی حاصل نشده است.

رییس شورای عالی مصالحه ملی در ارتباط با سفرش به پاکستان به رییس‌جمهور گزارش داد.

ارگ ریاست‌جمهوری اعلام کرد رییس‌جمهور غنی با عبدالله عبدالله رییس شورای مصالحه ملی صبح امروز در ارگ دیدار کرد.

عبدالله عبدالله گزارش سفرش به پاکستان را به ريیس جمهور غنی ارائه کرد و روی اقدامات بعدی در خصوص پروسه صلح، بحث و تبادل نظر صورت گرفت.

عبدالله عبدالله هفتۀ گذشته در سفر سه روزه به اسلام آباد رفت. رییس شورای مصالحه ملی در پاکستان با استقبال کم‌سابقه روبرو شد.

منابع دیپلماتیک می‌گویند که از عبدالله عبدالله در سطح یک رییس جمهور استقبال شد. عبدالله عبدالله پس از ۱۲ سال به پاکستان سفر کرده بود.

پاکستان از کشورهای مهم و اثرگذار در قضایای افغانستان به ویژه در روند صلح است. ناظران معتقد هستند که تغییراتی در سیاست پاکستان در قبال افغانستان به چشم می‌خورد. اما تغییر کامل استراتژی پاکستان دور از انتظار است.

عبدالله در هفتۀ جاری به منظور حفظ توازن در سیاست خارجی به دهلی جدید می‌رود.

یک مقام شورای عالی مصالحه گفت که در یکی دو ماه پیش رو عبدالله عبدالله از کشورهای هند، ایران، ازبکستان، ترکیه و چین دیدار خواهد کرد.

این اداره امروز (یک‌شنبه، سیزدهم میزان) اعلام کرد این برآورد در نیمۀ اول سال ۱۳۹۹ صورت گرفته است. بر اساس این برآورد، حدود یک میلیون و ۴۴۶ هزار و ۲۳۰ نفر در ولایت هلمند زندگی می‌کنند. از این میان، ۷۳۴ هزار و ۱۲۸ هزار تن آنان را مردان و ۷۱۲ هزار و ۱۰۲ تن دیگر آنان را زنان تشکیل می‌دهند.

ادارۀ احصاییه همچنان جمعیت شهری ولایت هلمند را یک‌صد هزار و ۳۶۱ تن عنوان کرد و افزود بیش از یک میلیون و ۳۵۴ هزار و ۸۶۹ تن این جمعیت در روستاها زند‌گی می‌کنند.

ولایت جنوبی هلمند از نظر مساحت بزرگ‌ترین ولایت افغانستان به حساب می‌آید و پس از چند شهر بزرگ، بیش‌ترین جمعیت را در خود جای داده است.

 عصمت‌الله ایرگشوف نماینده خاص ازبکستان برای افغانستان به تازگی با تیموتی تورلوت نماینده فوق‌العاده انگلستان در مورد حل بحران افغانستان به گونه صلح‌آمیز و تطبیق پروژه‌ها در عرصه‌های مختلف گفت‌وگو کرد.
نماینده انگلستان ضمن قدردانی از پالیسی رهبری ازبکستان نسبت به تقویت روند صلح و ادغام افغانستان در روند اقتصادی و سیاسی منطقه‌ای، در مورد احیای زیرساخت‌های اجتماعی-اقتصادی صحبت کرد.
دو جانب همچنان در مورد اولویت‌های همکاری‌های ازبیکستان-بریتانیا در مورد حل و فصل بحران افغانستان رایزنی کردند.

تحریر محل نزاع

 مذاکرات صلح افغانستان در دوحه، پایتخت قطر، سه هفته است که آغاز شده است. این مذاکرات در هفته نخست به خوبی پیش می‌رفت. اما با مطرح شدن برخی خواسته‌ها از  جانب طالبان و اصرار آنان بر گنجانیدن برخی مواد در طرزالعمل جلسات، چانه‌زنی‌ها سخت شد و به گونه‌ای قابل ملاحظه از سرعت تفاهم روی مواد این طرزالعمل کاسته شد.

آن‌چه از گزارشات موثق برمی‌آید این است که طالبان ادعا می‌کنند که فقط موافقت‌نامه دوحه از هر دو جانب به عنوان مبنای مذاکرات پذیرفته شود و تمامی گزینه‌های پیشنهادی در این زمینه را رد کرده است. اما هیأت جمهوری اسلامی می‌گوید که دولت افغانستان ملزم نیست تا موافقت‌نامه دوحه را مبنای مذاکرات قرار دهد. لکن به جهت این‌که راه به سوی مذاکرات باز شود، حاضر است موافقت‌نامه دوحه در کنار اعلامیه مشترک میان دولت افغانستان و امریکا و یا قطع‌نامه لویه جرگه مشورتی صلح، مبنای مذاکرات قرار گیرد تا توازن و تعادل میان دو طرف گفت‌وگو به وجود آید. در غیر این صورت هیچ کدام به حیث مبنا ذکر نشود. هم‌چنین جانب دولت اعلام کرده است که می‌توان به جای موافقت‌نامه دوحه (موافقت‌نامه طالبان با امریکا) قرآن و سنت – که مسلمانان را به صلح و قطع جنگ دستور می‌دهد – مبنای ورود به مذاکرات قرار داد. اما طالبان حتا این پیشنهاد را نیز رد کرده است.

 دلایل طالبان: بر اساس گزارشات موجود رسمی و غیررسمی می‌توان استدلال طالبان را در پنچ نکته خلاصه کرد:

• آتش‌بس و مذاکرات بین‌الافغانی با مشوره دولت افغانستان با جانب امریکایی جزو موافقت‌نامه شده است. پس دولت افغانستان که در پی مذاکره است ملزم است که این موافقت‌نامه را به عنوان مبنای ورود به مذاکرات قبول کند.
• دولت افغانستان به موجب این موافقت‌نامه شش هزار زندانی طالب را آزاد کرده است و هیأت خود را به عنوان یک هیأت همه‌شمول از جهت‌های گوناگون مطابق آن تعیین کرده است، پس موافقت‌نامه دوحه را عملاً قبول کرده است.
• طالبان، دولت افغانستان را به عنوان «دولت» به رسمیت نمی‌شناسند و تنها به موجب موافقت‌نامه دوحه وارد مذاکرات شده‌اند.
• موافقت‌نامه دوحه میان طالبان و امریکا امضا و توسط سازمان ملل متحد، شورای امنیت، کنفرانس اسلامی، سفرای ۳۶ کشور و «اداره کابل» پذیرفته­ شده است. پس یک موافقت‌نامه الزام‌آور است. گفت‌وگوهای بین‌الافغانی جزو این موافقت‌نامه است و مبنای همه مراحل بعدی مذاکرات می‌باشد. اگر دولت این موافقت­نامه را به عنوان مبنا نمی‌پذیرد به معنای خروج از آن خواهد بود. لذا دولت در برابر جامعه بین‌المللی و امریکا مسوول خواهد بود. امریکا و جامعه بین‌المللی موظف هستند که دولت را ملزم به قبول موافقت­نامه کنند. دولت با نپذیرفتن موافقت­نامه به عنوان مبنای مذاکرات، موافقت­نامه را نقض می­کند. در این صورت طالبان ملزم به مذاکره نیستند و مبنایی برای ورود به مذاکره نخواهد داشت. در این حالت ورود به مذاکره تابع تصمیم طالبان خواهد بود.
• اما این‌که طالبان چرا مصوبه لویه جرگه و یا اعلامیه مشترک کابل – واشنگتن را نمی‌پذیرند این است که طالبان لویه جرگه و پیمان امنیتی را با قاطعیت و صراحت رد کرده است. پس نمی‌توانند آن­ها را به عنوان مبنا قبول کنند، این در حالی است که دولت موافقت­نامه دوحه را پذیرفته است.

نقد و بررسی دلایل طالبان:

یکم. افزوده شدن آتش‌بس و مذاکرات در موافقت­نامه دوحه، رهایی زندانیان طالبان و تشکیل هیأت همه‌شمول هیچ یک به این معنا و مفهوم نیست که دولت افغانستان تمامی اجزای موافقت­نامه را پذیرفته است. در واقع دولت جمهوری اسلامی فقط اذعان کرده است که از امضای این موافقت­نامه میان طالبان و دولت ایالات متحده آگاهی دارد. لکن دولت افغانستان در طی اعلامیه‌ مشترک خویش با دولت ایالات متحده که دو شریک استراتژیک می­باشند بندهایی از آن را که به سود برقراری صلح و ثبات در افغانستان می‌دانسته ­است، درج این اعلامیه کرده است که می‌تواند موافقت ضمنی مستقل میان دولتین به حساب آید نه قبول موافقت­نامه دوحه. لذا رهایی زندانیان در چارچوب این اعلامیه مشترک انجام شده است نه بر بنیاد موافقت­نامه دوحه. هم‌چنین، تشکیل هیأت همه‌شمول نه بر اساس موافقت­نامه دوحه بلکه براساس سیاست خود نظام جمهوری اسلامی تعیین شده است که مذاکرات صلح را بر اساس اجماع ملی و توافق تمامی طرفداران جمهوریت به پیش می‌برند. به همین دلیل است که همه اعضای هیأت اذعان می‌کنند که از نظام و دولت جمهوری اسلامی افغانستان نماینده‌گی می‌کنند.

دوم. به رسمیت نشناختن دولت جمهوری اسلامی به عنوان «دولت» در واقع نیت اصلی طالبان را مبنی بر تحمیل موافقت‌نامه دوحه نشان می­دهد. نیت اصلی طالبان این است که از نظام جمهوری مشروعیت‌زدایی کنند و خود را محور دانسته و جانب مقابل خویش را به مجموعه‌ای از جهت‌های سیاسی تقلیل دهند که هریک از جهت­ها مشکل خود را با طالبان – به عنوان محور اصلی-  حل کنند. اما این دیدگاه به سه دلیل  درست نیست: ۱ – به لحاظ حقوقی و سیاسی دولت افغانستان یک دولت مستقر محسوب می­شود و بر امور داخلی و خارجی کشور حاکمیت دارد و از شناسایی وسیع بین‌المللی برخوردار است و قطع‌نامه‌های گوناگون شورای امنیت از جمله قطع‌نامه شماره ۲۵۱۳ همه جوانب از جمله طالبان را ملزم به قبول نظام جمهوری و حمایت از آن می‌کند. ۲ – دولت مستقر کنونی با طیف وسیعی از حامیان داخلی خود و نهادهای خویش از جمله قوای دفاعی و امنیتی یک واقعیت است و طرف اصلی طالبان در جنگ و صلح محسوب می‌شود، انکار آن حقیقتاً غیرواقع‌بینانه و مخالف با صلح‌خواهی بوده و به معنای کوبیدن بر طبل جنگ و خشونت می‌باشد. این موضع‌گیری طالبان به صورت واضح برای ملت افغانستان روشن خواهد کرد که جنگ جاری علیه دولت، جهاد دینی نیست بلکه جنگ قدرت است. چون طالبان با امضای این موافقت­نامه با امریکا به گمان خود مانعی برای تصرف قدرت، از راه نظامی نمی‌بینند، لذا می‌کوشند که به این هدف به هر وسیله­ی ممکن دست یابند. ۳ – شرط ساده و اولیه هر گفت‌وگوی صلح این است که جوانب منازعه هم‌دیگر را به عنوان طرف اصلی منازعه به رسمیت بشناسند. بدون این شناسایی، مذاکره نمی‌تواند شکل بگیرد، چون طرف مقابل چگونه و با کدام نام وارد مذاکره شود؟ لذا دولت طرف خویش را در منازعه تحت عنوان تحریک اسلامی طالبان به رسمیت می‌شناسد و در کنار سند ملی خویش برای ورود به مذاکره، سند مورد استناد طالبان را نیز به عنوان مبنای ورود طالبان برای مذاکره می‌پذیرد که در طرزالعمل جلسات مذاکره ذکر شود.

سوم. موافقت‌نامه دوحه، تعهدات دوجانبه میان امریکا و طالبان است که طرفین به مواد آن متعهد شده‌اند. لذا به موجب این موافقت­نامه طالبان متعهد به آتش‌بس (و لو به طور ضمنی) و متعهد به گفت‌وگو با دولت افغانستان شده است، طالبان با حضور خویش در نشست ۱۲ سپتمبر رسماً دولت جمهوری اسلامی افغانستان را به عنوان طرف اصلی گفت‌وگو و مذاکره پذیرفتند. پس طالبان به موجب این موافقت‌نامه موظف هستند که بدون هیچ‌گونه قید و شرطی وارد مذاکره با دولت جمهوری اسلامی افغانستان شوند. اگر طالبان اکنون به بهانه‌های گوناگون وارد مذاکره در مورد اجندا نشوند، دولت ایالات متحده به عنوان طرف اصلی موافقت‌نامه می‌تواند طالبان را به نقض آن متهم کرده و از موافقت‌نامه خارج شود و از طالبان خواهان مطالبه خسارت‌های وارده بر شریک استراتژیک خود یعنی دولت افغانستان شود. اما دولت افغانستان جانب سوم موافقت‌نامه نیست که آن را امضا و یا قبول کرده باشد، لذا ملزم به اجرای آن هم نیست.  اما تأیید نهادهای بین‌المللی و ممالک دیگر به این معنا و مفهوم است که تعهد طرفین یعنی امریکا و طالبان را به مواد این موافقت‌نامه تأیید و تأکید کرده‌اند که طرفین باید در اجرای این تعهدات بکوشند. پس این موافقت‌نامه در واقع طالبان را ملزم می‌کند که بدون قید و شرط وارد مذاکره شوند، نه دولت افغانستان را. هم‌چنین در این موافقت‌نامه ذکر نشده است که دولت افغانستان آن را مبنای مذاکره در جمیع مراحل قرار دهد. لذا این‌که طالبان مبنا قرار گرفتن این موافقت‌نامه را شرط ورود خویش به مذاکرات اصلی قرار می‌دهند، در واقع به معنای نقض موافقت‌نامه دوحه است. تنها راه تطبیق مواد این موافقت‌نامه بر دولت افغانستان مذاکره و توافق است. البته دولت امریکا به عنوان شریک استراتژیک دولت افغانستان به لحاظ سیاسی، نه حقوقی و در چارچوب اعلامیه مشترک می‌تواند از دولت افغانستان بخواهد که در اجرای آن با دولت امریکا همکاری کند. اما طالبان به لحاظ حقوقی نمی‌توانند دولت افغانستان را ملزم به قبول آن در جمیع مراحل بدانند. بنابراین بر دولت امریکا و کشورهای جهان و نهاد­های بین‌المللی است که طالبان را ملزم به شرکت در مذاکره کنند و هیچ قید و شرطی دیگری به جز از شرایط ذکر شده در متن موافقت‌نامه قابل قبول نیست. در متن موافقت‌نامه نیامده است که دولت افغانستان باید این موافقت‌نامه را به عنوان مبنای مذاکرات قبول کند و اگر نه طالبان مذاکره نخواهند کرد. در واقع طالبان تعهد خود را که به موجب موافقت‌نامه بر ذمه گرفته‌اند بر دوش دولت افغانستان می‌اندازند.

چهارم. دولت جمهوری اسلامی افغانستان به لحاظ حقوق بین‌الملل، دولت رسمی و قانونی افغانستان است. قطع‌نامه شماره ۲۵۱۳ همه دولت‌ها از جمله طالبان را به قبول جمهوری ملزم کرده و تأکید دارد که بدون قید و شرط با دولت جمهوری وارد مذاکره شوند. طالبان که اکنون می‌کوشند از خود چهره مسوول در نظام بین‌الملل نشان دهند و به اعلامیه شورای امنیت و به حقوق بین‌الملل استناد می‌کنند – که البته در ذات خود یک پیش‌رفت محسوب می‌شود و باید از آن استقبال کرد – ملزم هستند که قطع‌نامه ۲۵۱۳ شورای امنیت را بپذیرند و به موجب آن نظام جمهوری را بپذیرند و با آن بدون هیچ قید و شرطی وارد گفت‌وگو شوند. چون قطع‌نامه‌های شورای امنیت به لحاظ حقوق بین‌الملل لازم‌الاجرا است. و اگر طالبان از قبول آن سرباز زنند، دولت‌ها موظف هستند که بر طالبان و حامیان آن فشار سیاسی، اقتصادی و حتا نظامی وارد کنند، چون به موجب این قطع‌نامه امتناع از مذاکره و جنگ علیه دولت تجاوز و نقض قطع‌نامه محسوب می‌شود. قطع‌نامه حکم کرده است که از طریق گفت‌وگو  به آتش‌بس دایمی باید رسید. پس اگر یک جانب با اصرار بر شرط خاص خود که نتیجه آن نفی جمهوریت باشد – در حالی‌که قطع‌نامه حکم به حمایت و تقویت جمهوریت می­کند- مانع از مذاکرات و برقرای آتش‌بس شود، قطع‌نامه را نقض کرده و اصرار آن جانب بر ادامه جنگ مصداق تجاوز و نقض حکم مهم­ترین نهاد بین‌المللی که مسوول حفظ صلح و امنیت بین‌المللی است، محسوب خواهد شد.

پنجم: تمامی دلایل مورد استناد طالبان در صورت صحت فقط اثبات می‌کند که دولت افغانستان مانع از ذکر این موافقت‌نامه در متن طرزالعمل جلسات نشود اما این دلایل نمی‌تواند نشان دهد که دولت افغانستان غیرمشروع است و حق ندارد بر مبنای سند مورد قبول خودش وارد مذاکرات شود و نام آن سند را در طرزالعمل جلسات درج کند. همان‌گونه که می‌دانیم دولت با درج آن در طرالعمل جلسات مخالفت نمی‌کند، فقط می­خواهد برای محافظت از نظام جمهوری و قانون اساسی که هر دو از مشروعیت قوی ملی و بین‌المللی برخوردار می‌باشد، سندی معتبر از جانب جمهوری نیز در طرزالعمل جلسات ذکر شود.

ششم. طالبان با اعلامیه مشترک امریکا و دولت افغانستان در مورد موافقت­نامه دوحه مخالفت نکرده‌اند، بنابراین استدلال شان که این سند را پیش از این رد کرده است درست نیست، پس هیچ سند و دلیل حقوقی وجود ندارد که مانع از ذکر آن در متن طرزالعمل جلسات شود.

   نتیجه‌گیری

 از آن‌جایی که جانب جمهوری اسلامی (آن­گونه که در رسانه‌ها منتشر شده است) گزینه‌هایی متعدد را  که میان دیدگاه دو جانب جمع می­ کند و احترام و اعتماد متقابل به وجود می­ آورد، به عنوان پیشنهاد و راه حل ارایه کرده است، در صورت تداوم پافشاری طالبان بر مواضع نادرست‌شان، دولت جمهوری اسلامی افغانستان می‌تواند از شورای امنیت و دولت امریکا رسماً بخواهد که طالبان را ملزم به مذاکره کنند و شرط و قید دیگری را که برای جانب مقابل مورد قبول نیست، ماهیت و شخصیت حقوقی وی را نفی می‌کند بر سر راه ورود به مذاکره قرار ندهند و بگذارند که اختلافات اساسی در جریان مذاکره حل و فصل شود.

هشت صبح

حمله بر خانم غفاری روز شنبه (۱۲ میزان) حوالی ساعت ۹:۴۰ در منطقۀکوتل ارغندی در کابل زمانی صورت گرفت که وی به سوی دفتر کارش می‌رفت.

خانم عفاری گفت نزدیک کوتل ارغندی، یک پوستۀ اردوی ملی نیز وجود دارد اما در پنجاه متری آن طالبان کمین گرفته بودند.

براساس گفته های وی چندین مرمی به جلو و عقب موترش اصابت کرد، اما به خودش آسیبی نرسید.

خانم غفاری گفت حمله بر وی از سوی سه مهاجمی که چهره‌های‌شان را پوشانیده بودند، صورت گرفته است.

بربنیاد معلومات خانم غفاری، یک هفته پیش، نهادهای کشفی به او در مورد برنامه مخالفان جهت کشتنش خبر داده بودند.

عبدالله عبدالله رییس شورای عالی مصالحۀ ملی افغانستان قرار است در تاریخ ۶ اکتوبر سال جاری میلادی برای دیدار با مقامات بلندپایه هندی به دهلی‌نو سفر کند.
آقای عبدالله در این سفر با مقامات بلندپایه هند در مورد روند صلح و مذاکرات میان‌افغانی بحث و تبادل نظر خواهد کرد.
هند همواره از روند صلح به رهبری و مالکیت مردم افغانستان حمایت کرده است.
این نخستین سفر داکتر عبدالله به عنوان رییس شورای عالی مصالحه ملی کشور به هند خواهد بود.
گفتنی است آقای عبدالله چندی قبل به پاکستان سفر نمود و با مقامات آن کشور در مورد روند صلح افغانستان گفت‌وگو کرد.

پولیس کابل می‌گوید ۲ کارمند دولت حوالی ۸:۰۰ صبح امروز توسط افراد ناشناس در مربوطات حوزه شانزدهم شهر کابل کشته شدند.
در همین حال، وزارت امور داخله گفت در پی انفجار ماین مقناطیسی در مربوطات حوزه هشتم امنیتی شهر کابل، دو غیرنظامی زخم برداشت است.
گفتنی است ترورهای هدفمند و ناامنی در این اواخر در شهر کابل افزایش یافته است.

حمدالله محب مشاور امنیت ملی گفت عجله‌ای برای زود به نتیجه رسیدن مذاکرات صلح وجود ندارد، ولی دلیل چیست که گروه طالبان آتش‌بس نمی‌کند، در حالی که این جا نظامی وجود دارد که برای آن‌ها تضمین بدهد که پس از آتش‌بس نیز مذاکرات ادامه یابد.
محب گفت: «لازم نیست که مذاکرات خیلی به سرعت به نتیجه برسد، ولی جنگ باید متوقف شود و آتش‌بس صورت بگیرد. برای کشتن مردم طالبان هیچ دیگر مشروعیت ندارند. امروز دولت مشروع در افغانستان است. سیستمی است که برای طالبان تضمین داده می‌تواند که در آتش‌بس هم به مذاکرات خویش ادامه بدهند.»
او در مورد صلاحیت تیم مذاکره کننده دولت نیز افزود «تیم مذاکره کننده صلاحیت دارد. در تصمیم نهایی باید به کابل مراجعه کنند. صلاحیت نهایی را هیچ تیم مذاکره کننده ندارد. باید به شورای عالی مصالحه مراجعه کنند. باید به رییس جمهور مراجعه کنند».
مشاور امنیت ملی که در برنامه مناظره کابل سخن می گفت در مورد خواست طالبان برای مبنا قرار گرفتن توافقنامه این گروه با امریکا در مذاکرات میان‌افغانی افزود: «به هیچ وجه پذیرفتنی نیست که مبنای مذاکرات توافق امریکا و طالبان باشد. این گفت‌وگوها افغانی است و خود افغان‌ها باید اختلافات خود را حل کنند. فعلاً خارجی را مورد حمله قرار نمی‌دهند، ولی هر روز افغان‌ها قربانی می‌دهند. چرا ما یک تفاهمنامه را که هیچ به ما مرتبط نیست مبنای مذاکره قرار بدهیم؟»
آقای محب در بخشی از اظهاراتش تاکید کرد روند صلح و رسیدن به نتیجه از طریق گفت‌وگو در اولویت دولت قرار دارد و یگانه راه رسیدن به صلح و امنیت مذاکره و تفاهم است ولی اگر احتمالاً مذاکرات به نتیجه نرسید که ممکن هم است، « اگر ما به آن نتیجه نمی‌رسیم ما ضرورت به یک نظام قوی داریم ما باید سر نظام خود سرمایه‌گذاری کنیم که سرمایه‌گذاری هم شده. بیست سال اخیر ما و شما نظام خود را ساختیم، مشکلات دارد ولی باید از وقار و عزت مردم ما دفاع شود».
مشاور امنیت ملی در پاسخ به این پرسش که چرا اجماع ملی در روند صلح به وجود نیامده گفت: «اجماع سازی کار آسان نیست ولی ما تلاش خود را می‌کنیم. زیبایی جمهوریت در همین است که اختلاف داشته باشیم و کنار بیاییم. هماهنگی به وجود می‌آید. جمهوری اسلامی افغانستان کثرت گرا است، در این جا نظریات متفاوت وجود دارد. ما مباحثه می‌کنیم و به نتیجه می‌رسیم حتا تا دقیقه نود.»

کنترل پاکستان بر طالبان
حمدالله محب در بخشی از برنامه به مسئله رابطه پاکستان با طالبان و تاثیرگذاری این کشور در روند صلح پرداخت.
او گفت نقش پاکستان بیشتر از آن چیزی است که اسلام‌آباد می‌گوید. پاکستان بر طالبان هم نفوذ دارد و هم کنترل.
محب افزود: «شما افکار مردم افغانستان را و معلوماتی را که ارائه شده تا حال می‌فهمید و ثابت هم شد که یک تعداد طالبان برای مذاکره از پاکستان به دوحه رفتند. به همین دلیل پاکستان نفوذ بسیار گسترده دارد روی طالبان و ما فکر می‌کنیم که پاکستان بیشتر از آن چیزی که می‌گوید کنترل دارند.»
او در رابطه با صداقت پاکستانی‌ها گفت: «گپ‌های پاکستانی‌ها تا حال خوب بوده، ولی در عرصه عمل چیزی ندیدیم. هنوز طالبان در پاکستان حضور دارند و همراه شان کمک می‌شود. توقع ما را تا حال پاکستانی‌ها بر آورده نکرده‌اند.»

خط دیورند
حمدالله محب در برنامه مناظره کابل به مسئله خط دیورند و داعیه ارضی افغانستان بر پاکستان نیز پرداخت. او گفت ما داعیه داریم ولی هنوز زمان آن نرسیده که این موضوع مطرح شود. محب گفت موضوع دیورند به مردم افغانستان تعلق دارد و حکومت نمی‌توند در این خصوص اقدامی کند.
محب گفت: «داعیه دیورند داعیه نو نیست. ما این داعیه را رها کردنی نیستیم. خاک ما بوده و خواهد بود. خود پاکستان هم بالای خاک کشورهایی دیگر داعیه دارد. این به این معنا نیست که پاکستان مسلسل مردم افغانستان را بکشد.»
به باور مشاور امنیت ملی، خط دیورند مشکل ما را با پاکستان حل نمی‌کند. پاکستان یک عقبه نظامی برای خود می‌خواهد و خیلی بیشتر خاک افغانستان را می‌خواهد. اکنون ما در حال جنگ هستیم. امروز ما روابط خوب و حسنه با پاکستان می‌خواهیم.

سناریوهای احتمالی

مشاور امنیت ملی با اشاره به دوام مذاکرات صلح در دوحه گفت حکومت صلح را در اولویت می‌بیند ولی برای هر سناریویی آمادگی لازم وجود دارد.
محب گفت: «در این جا چند سناریو مطرح می‌شود: اگر به صلح با طالبان می‌رسیم بسیار خوب است، ولی ما آمادگی نظامی نیز داریم، چه تنها باشیم و چه همکاری بین المللی را با خود داشته باشیم. این جا جنگ علیه تروریزم است و تعهدات بین المللی را با خود داریم. سناریویی که تمام نیروهای خارجی برایند ما چه می‌کنیم. سناریویی که تمام نیروهای خارجی برایند و به کمک های خود ادامه بدهند ما چی می‌کنیم و اگر ادامه ندهند هم سناریو داریم.»
او افزود: «تعهد دوستان بین‌المللی ما برای ادامه همکاری تا سال ۲۰۲۴ است. این سناریوی اول است. سناریوی دوم این است که اگر امریکایی‌ها کامل برایند ما آمادگی داریم که خود ما دفاع کنیم همین اکنون هم ما نود و پنج درصد بار جنگ را به دوش داریم. اگر کمک‌های مالی امریکا نیز قطع شود، نظام دوام می‌یابد البته کمی مشکل می‌شود، ولی ما ادامه می‌دهیم و قابل تشویش نیست.»
آقای محب تاکید کرد تلاش حکومت متمرکز بر این است که نظام ادامه یابد. ما می خواهیم نظام تداوم پیدا کند ما نمی‌خواهیم که دوباره از صفر شروع کنیم. نظام سازی این طور نمی‌شود که همه چیز را خط بزنیم. اگر در میز مذاکره به یک نتیجه می‌رسیم که باید نظام تغییر کند ما آن را به مردم ارائه می‌کنیم.
مشاور امنیت ملی تصریح کرد: «ما تلاش می‌کنیم که یک زندگی بهتر بسازیم. در مهاجرت مردم ما می‌گفتند که سگ باشی ولی در خانه خود باشی. امروز ما در کشور و خانه خود هستیم و به هیچ عنوان آن را ترک نمی‌کنیم. این وظیفه نیست این زندگی ما است.»

 رییس ‌جمهور غنی در این نشست مردمی گفت در سال‌های گذشته به ولایت پکتیکا آن‌گونه که باید توجه می‌شد، توجه نشده است. آقای غنی افزود برای تأمین امینت پکتیکا، فرمانده پولیس و فرمانده لوای ارتش تبدیل می‌شوند.
رییس‌ جمهور غنی به وزارت مالیه دستور داد سه بند بزرگ آب را در ولایت پکتیکا در سند بودجه‌ سال مالی آینده شامل کند.
از سویی هم، امرالله صالح معاون اول ریاست‌ جمهوری در این نشست مردمی گفت راه «هده انگور» در پکتیکا به مسیر رسمی ترانزیت مبدل می‌شود. آقای صالح همچنان گفت برای بهبود امنیت پکتیکا توجه می‌شود. او در عین حال افزود یک ولسوالی دیگر به جمع واحدهای اداری پکتیکا اضافه می‌شود.
در همین حال، باشندگان پکتیکا با انتقاد از مسئولان محلی آنها را به کم کاری متهم کردند. آنان از هیئت عالی رتبه‌ دولتی به ریاست رییس‌ جمهور اشرف غنی خواستند برای تأمین امنیت در پکتیکا تلاش کرده و پروژه‌های انکشافی را در این ولایت تطبیق کند.
رییس‌جمهور اشرف غنی صبح روز گذشته در رأس یک هیأت بلندرتبه‌ دولتی به ولایت پکتیکا رفت. هدف از سفر او بررسی اوضاع عمومی ولایت پکتیکا اعلام شد.
او در حالی در یک نشست مردمی شرکت و سخنرانی کرد که پیشتر یک عضو شورای ولایتی و شماری از خبرنگاران گفتند که به آنها اجازه‌ حضور در نشست رییس ‌جمهور داده نشده است. به همین دلیل، افسرخان سلیمان‌خیل، یک عضو شورای ولایتی به رسم اعتراض دهانش را چسب زد.

یم پرسپولیس ایران شنبه شب در دیدار حساس نیمه نهایی لیگ قهرمانان آسیا النصر، حریف عربستانی خود را شکست داد و برای دومین بار طی سه دوره گذشته راهی دیدار نهایی این مسابقات شد

شاگردان یحیی گل‌محمدی که در این دور از مسابقات برغم به خدمت گرفتن چند بازیکن جدید و عدم هماهنگ شدن کامل یاران جدید، عملکرد خیره کننده‌ای از خود به نمایش گذاشتند با برتری مقابل حریف سرسخت عربستانی نام پرسپولیس را برای دومین بار طی سه سال گذشته به عنوان یکی از تیم‌های حاضر در فینال آسیا در جدول این رقابت‌ها ثبت کردند.

قهرمان چهارگانه لیگ فوتبال ایران پیش از حضور در نیمه نهایی تیم پاختاکور ازبکستان را در یک چهارم نهایی این مسابقات شکست داده بود.

پرسپولیس ایران در این دیدار ابتدا در دقیقه ۳۶ با دریافت یک گل از روی نقطه پنالتی که عبدالرزاق حمدالله، مهاجم مراکشی و زهردار النصر آنرا به ثمر رساند از حریف عربستانی عقب افتاد.

برتری زرد پوشان النصر تنها شش دقیقه دوام داشت. مهدی عبدی مهاجم جوانی پرسپولیس که پس از محرومیت عیسی آل کثیر در ترکیب اصلی قرار گرفته بود در دقیقه ۴۲ با یک ضربه سر تماشایی گل تساوی قرمزها را در این دیدار به ثمر رساند.

دو تیم در پایان وقت‌های قانونی و اضافه در نهایت با همین تساوی یک بر یک به کار خود پایان دادند تا فینالیست لیگ قهرمانان آسیا از روی ضربات پنالتی مشخص شود.

پرسپولیسی‌ها در ضربات پنالتی عملکرد بهتری داشتند و در نهایت با برتری ۵ بر ۳ در ضربات پنالتی به فینال آسیا راه یافتند.

حاشیه مهم این دیدار محروم شدن عیسی آل‌کثیر، مهاجم و بهترین گلزن پرسپولیس در این مسابقات بود که در اقدامی عجیب خبر آن تنها چند ساعت پیش از دیدار نیمه نهایی از سوی کنفدراسیون فوتبال آسیا اعلام شد.

سرخ‌پوشان پایتخت برای شناخت حریف خود در فینال باید منتظر بمانند تا تکلیف دیدارهای مرحله حذفی لیگ قهرمانان در شرق آسیا مشخص شود.

گفت‌وگوهای بین‌الافغانی در دوحه به طرف بن‌بست روان است. از شروع مذاکرات صلح در دوحه بیشتر از 20 روز می‌گذرد؛ اما تا هنوز هیأت کابل و نمایندگان طالبان نتوانسته اند روی اصول کاری به توافق برسند. موانع موجود شامل اختلافات مذهبی، به رسمیت شناختن ماده‌های توافق نامه بین طالبان و ایالات متحده و تشکیل دولت انتقالی به عنوان شرط آتش‌بس است. برای حل این بن بست زلمى خلیل زاد نماینده ویژه امریکا در افغانستان به دوحه رسیده است.

شرایط و مقرراتی‌که در مذاکرات در 12 سپتمبر مورد بحث و گفتگو قرار گرفته است، بیش از 20 ماده است و تاکنون طرفین فقط روی 18 ماده توافق کرده‌اند. در دو مورد اختلافی، دو طرف هنوز نتوانستند به نتیجه برسند: یکی از این موارد اصل شمردن فقه حنفی به عنوان مبنای مذاکرات صلح از سوی طالبان قرار داده شده است و یا هم این مذاکرات باید در چارچوب توافق نامه ایالات متحده انجام شود. اصل شمردن فقه حنفی از سوی طالبان، مورد توجه رهبران و کارشناسان دینی داخلی قرار گرفت و در حال حاضر درگیر آن موضوع هستند. طالبان خواستار پیروی از ارزش‌های فقه حنفی هستند که یکی از چهار مکتب قانونی در اسلام اهل سنت هستند، اما هیأت کابل معتقد است که مطابق قانون اساسی افغانستان ، لازم است مذهب جعفری همچنان مورد توجه قرار گیرد. مانع دوم – پیروی از توافق بین ایالات متحده و طالبان می‌باشد که تداوم مذاکرات صلح را با دولت افغانستان به عنوان شرط خود مطرح کرده اند.

یکی از ماده توافق نامه کاهش سطح خشونت است ، اما پس از امضای آن ، کابل به طور رسمی شروع به انتشار گزارش‌هایی می کند که افزایش خشونت در کشور را تأیید می‌کند. نمایندگان هیأت طالبان، حتی کابل را به اغراق در تعداد تلفات در جریان درگیری متهم کرده است. به باور انها ، مقامات افغانستان این کار را می‌کنند تا روند عقب نشینی نیروهای خارجی از کشور را کند کنند.

ادامه خشونت‌ها

گزارش‌های رسمی نشان می دهد که خشونت در افغانستان رو به افزایش است. گزارش های چند روز اخیر حاکی از آن است که در شب 26 سپتامبر ، طالبان به پایگاه های نیروهای مسلح افغانستان در ولایت فراه حمله کردند و 20 نفر از نیروهای نظامی را کشتند و 10 نفر دیگر را به گروگان گرفتند. نیروهای امنیتی در پاسخی گفتند که 35 شبه نظامی طالبان در همان روز در ولایت های غزنی ، زابل ، سمنگان و فاریاب کشته شده اند. یک روز قبل ، گزارش شده بود که حدود 100 جنگجوی طالب در ولایت پکتیکا در شرق افغانستان کشته و زخمی شدند. از پولیس های محلی سه نفر کشته و شش نفر زخمی شدند. در تاریخ 30 سپتامبر ، در جریان درگیری ها در ولایت بدخشان ، 9 طالب کشته و زخمی شدند ، نیروهای امنیتی شش کشته و چند نفر دیگر آنها زخمی شده اند. حملات که مقامات افغانستان، طالبان را مقصر آن می دانند ، نیز ادامه دارد، به عنوان مثال ، در تاریخ 29 سپتامبر ، یک موتر توسط یک ماین کنار جاده ای در ولایت دایکندی منفجر شد و منجر به کشته شدن 14 غیرنظامی از جمله هفت زن و پنج کودک شد.

شرایط سیاسی آتش بس

یکی از موضوعات مطرح شده در مذاکرات صلح مسأله آتش بس است که تنها در صورتی ممکن خواهد بود که حکومت موقت ایجاد شود. در این حال، امرالله صالح معاون اول رییس جمهور افغانستان طرح اداره موقت را غیر عملی خوانده است. سهیل شاهین ، نماینده طالبان در مذاکرات صلح در پاسخ گفت که تا زمانی تصمیم درمورد حکومت آینده گرفته نشود، نمی توان آتش بس برقرار کرد. هیأت طالبان اصرار دارند که مذاکرات در دوحه باید دقیقاً در چارچوب توافق نامه که قبلا با امریکا امضا شده است باشد که پیش فرض ادامه توافقات سیاسی بین کابل و طالبان است. هیأت کابل مقاومت می کند. به گفته نماینده طرف افغان‌ها ، مولوی عطاالله لودین، کابل در این معامله شرکت نکرده و توافق نامه را امضا نکرده است. در نتیجه ، زلمی خلیل زاد، نماینده ویژه ایالات متحده در امور افغانستان ، به دوحه پرواز کرد. وی به طور مکرر تأیید کرد که طالبان تا زمانی که توافق های سیاسی با کابل حاصل نشود ، به دنبال آتش بس دائمی نیستند. خلیل زاد به صورت دیپلماتیک این دو را پیوند داد و نوشت که جامعه جهانی و مردم افغانستان مذاکرات را از نزدیک دنبال می کنند و انتظار دارند که آنها “به منظور توسعه نقشه راه برای آینده سیاسی افغانستان و آتش بس دائمی و جامع” به پیشرفت منجر شوند. زلمی خلیل زاد با ارزیابی سطح خشونت در افغانستان خاطرنشان کرد که “در مقایسه با شش ماه اول سال گذشته ، تعداد قربانیان ، اعم از نظامی و غیرنظامی ، در سال جاری کاهش یافته است. وی گفت: بله ، سطح خشونت بالا است. “و هر دو طرف باید آن را پایین بیاورند.”

استفانو پونتركورو ، نماینده ارشد غیرنظامی ناتو در جمهوری اسلامی افغانستان ، نیز در مورد ادغام احتمالی طالبان در سیستم های سیاسی افغانستان صحبت كرد. وی با اشاره به لزوم حفظ دستاوردهای 19 سال گذشته ، تأکید کرد که افغان ها باید دولتی قابل قبول برای همه طرف ها را تشکیل دهند.

واکنش‌های رییس جمهور غنی

در محافل های سیاسی کابل مدتهاست که در مورد امکان اعلام آتش بس عمومی توسط طالبان در ازای تشکیل یک دولت انتقالی در کابل با مشارکت طالبان بحث می کنند. بدیهی است که این به معنای انحلال دولت فعلی خواهد بود. سیاستمداران در سخنرانی های عمومی خود به زیبایی از این موضوع حساس پرهیز می کنند.

با این حال ، چند روز قبل ، رییس جمهور اشرف غنی برای اولین بار در یک نشست غیرعلنی با مطبوعات پاسخ روشنی به این سوال داد: «تشکیل دولت موقت تنها با بیرون کردن جنازه ام از ارگ امکان پذیر است». غنی تأکید کرد اگر مذاکرات دوحه شکست بخورد ، برای دفاع آماده است. دو شرکت کننده در این جلسه غیرعلنی، که نخواستند شناخته شوند، سخنان رییس جمهور را تأیید کردند. ظاهراً ، خلیل زاد چنین واکنش سختی را در ذهن داشت که کمی پیش از سفر به دوحه ، در مجلس نمایندگان ایالات متحده گفت: «مذاکره کنندگان باید از منافع شخصی و اختلافات سیاسی عبور کنند ، آنها گروه های مختلف رای دهندگان را نمایندگی می کنند که ما انتظار مشکلات و موانعی را در این روند داریم.»

جاه‌طلبی‌های داکتر عبدالله

در حالی که رییس جمهور به شدت مخالف تشکیل یک دولت موقت و اعلام آمادگی خود را با شکست در مذاکرات با طالبان دارد ، دکتر عبدالله عبدالله ، رقیب سابق وی و رییس شورای عالی مصالحه ملی ، برای موفقیت در مذاکرات دوحه در تلاش است. به همین منظور ، وی یک تور بین‌المللی را آغاز کرد که هدف آن ، همانطور که خودش اعلام کرد ، اجماع منطقه پیرامون روند صلح افغانستان است. برنامه سفر دکتر عبدالله شامل پاکستان ، ایران ، ازبکستان و چین است. در عین حال ، عبدالله از هر طریق ممکن از صحبت در مورد تشکیل یک دولت موقت پرهیز می کند. اخیراً او به طور دیپلماتیک از پاسخ دادن به یک سوال مستقیم روزنامه نگاران اجتناب ورزید. با این وجود استقبال بالایی که از دکتر عبدالله در اسلام آباد انجام شد ، گمانه زنی ها را در مورد نامزدی وی برای پست ریاست دولت موقت برانگیخته است.

در این حال، نادیده گرفتن دور جدیدی از تنش رو به رشد در روابط بین ارگ ریاست جمهوری و سپیدار دشوار است. نشانه های غیر مستقیم این تنش در مراسم افتتاحیه مذاکرات در 12 سپتامبر در دوحه ظاهر شد. رییس شورای عالی مصالحه ملی از خواندن متن سخنرانی که برای وی در کاخ ریاست جمهوری تهیه شده بود و توسط وزیر امور خارجه اسلامی افغانستان اتمر به وی ارائه شد خودداری کرد. دکتر عبدالله ترجیح داد متن سخنرانی خودش را بخواند. عبدالله در آن زمان گفت: «ما به جهان اطمینان می دهیم كه در حد توان خود تلاش خواهیم كرد تا گفتگو های داخلی افغانستان موفقیت آمیز باشد. ما برای یک افغانستان مستقل، دارای حاکمیت ملی، متحد، توسعه یافته و آزاد تلاش می‌کنیم؛ افغانستان با سیستمی مطابق با سنت های اسلامی که در آن همه مردم می توانند بدون تبعیض شرکت کنند. ما آمده‌ایم تا به صلح پایدار برسیم. پیروزی با جنگ یا ابزار نظامی غیرممکن است، اما اگر این بحران با تسلیم در برابر خواست مردم حل شود ، هیچ کس ضرر نخواهد کرد.»

افغانستان رو

فوزیه کوفی، عضو هیات مذاکره‌کنندۀ جمهوری اسلامی افغانستان به عنوان نامزد احتمالی جایزه صلح نوبل مطرح شده و حکومت افغانستان آن استقبال کرده است.

صدیق صدیقی، سخنگوی ریاست جمهوری افغانستان در یک پیامی در صفحۀ تویترش فوزیه کوفی را عضو “با افتخار” هیات مذاکره‌کنندۀ جمهوری اسلامی فغانستان خوانده و گفته است حکومت از درج نام وی به عنوان نامزد احتمالی جایزه صلح نوبل شورای صلح ناروی استقبال می‌کند.

فوزیه کوفی روز شنبه سوم اکتوبر (۱۲ میزان) گفت مطرح شدن نام وی به عنوان نامزد جایزه صلح نوبل، پیام واضحی مبنی بر اهمیت صلح در افغانستان و جایگاه زنان در این روند، برای جامعه جهانی دارد.

خانم کوفی افزود: «من فکر می‌کنم در این مقطع حساس، این می‌تواند موقعیت زنان افغانستان را در پروسه صلح بیشتر تقویت کند و در آینده پس از توافق صلح هم نقش و جایگاه زنان را برجسته سازد.»

این نامزد احتمالی جایزه صلح نوبل تاکید کرد مطرح شدن این مورد، او را در جایگاه بهتری برای دفاع از حقوق زنان و شهروندان در گفتگوهای صلح با طالبان قرار خواهد داد.

خانم کوفی در تاریخ (۱۴ اگست) سال روان میلادی، در شاهراه پروان – کابل هدف گلوله‌باری افراد مسلح ناشناس قرار گرفت و مجروح شد؛ تا اکنون مسوولیت حملۀ بر وی را فرد و یا گروهی به عهده نگرفته است.

فوزیه کوفی، عضو پیشین مجلس نمایندگان بود و اکنون “حزب موج تحول” را رهبری می‌کند.