نویسنده: Raha News Agency

در پی انفجاری در مربوطات ناحیه شهر ششم شهر کابل یک غیرنظامی کشته و سه غیرنظامی دیگر زخمی شده‌اند.

این انفجار ساعت ۵:۲۵ شام امروز چهارشنبه، یکم دلو در جاده فیض‌محمد کاتب از مربوطات ناحیه ششم شهر کابل رخ داده است.

یک منبع امنیتی گفت این انفجار یک موتر نوع کرولای شخصی را هدف قرار داد و در ان یک غیرنظامی کشته و سه غیرنظامی دیگر زخمی شدند.

دو روز پیش نیز در این منقطه یک موتر شخصی هدف انقجار قرار گرفته بود که در آن یک تن کشته شد.

مسوولیت این انفجار را فرد و یا گروهی بر عهده نگرفته است.

نمایندگان مجلس می‌گویند با توجه به تشدید خشونت‌ها از سوی طالبان، این گروه به صلح باور ندارند و بناً نهادهای امنیتی نباید از مدافعه کشور غافل شوند.

بحث صلح و چگونگی ادامه مذاکرات صلح میان دولت و طالبان در آجندای نشست امروز چهارنشبه (1 دلو) گنجانیده شده بود؛ اما اکثریت نمایندگان بر این باوربودند که طالبان به صلح اعتقاد ندارند و هنوز هم بر گرفتن قدرت با زور میل تفنگ تاکید می‌کنند.

میر رحمان رحمانی رحمانی رییس مجلس نمایندگان گفت، روند مذاکرات صلح دوحه به گونه‌ای جریان دارد که مردم افغانستان به خصوص ولسی جرگه از بحث‌های جاری اطلاع دقیق ندارند؛ اما آنچه که از طریق رسانه‌ها، سخنگویان و برخی اعضای هیات شنیده می‌شود این است که جانب طالبان اراده‌ای برای ادامه مذاکرات و به نتیجه رسیدن مذاکرات ندارد.

آقای رحمانی افزود، جانب حکومت هم برای فراهم آوری زمینه صلح تلاش نمی‌کند؛ شعارهای دوطرف هنوز از آمادگی برای صلح واقعی فاصله دارد؛ اما آنچه بر مردم ما می‌گذرد، فراتر از پیام تسلیت گفتن‌هاست، هر روز ده‌ها خانواده بخاطر از دست دادن عزیزان خود اشک می‌ریزند و در انتظار صلح اند.

علی اکبر جمشیدی یک عضو مجلس نمایندگان گفت که دور دوم مذاکرات صلح در فضای سرد و مایوس کننده جریان دارد. هردوهیات منتظر است که حکومت جدید امریکا چه تصمیم می یگرد. با کمال تاسف جنگ و خشونت بیش از هر زمان دیگر افزایش پیدا کرده و تلفات از هر دو طرف و به خصوص مردم ملکی بی نهایت زیاد شده‌است.بناً مردم صلحی می‌خواهد که در آن امنیت جانی و روانی داشته باشند.

عبدالقیوم سجادی؛ عضو دیگر مجلس نمایندگان نیز گفت که با توجه به وضعیت کنونی، ایجاب می‌کند که حکومت دستگاه دیپلماسی خود را بیش از هر زمان دیگر فعال سازد و از سوی دیگر نهادهای امنیتی نیز از مدیریت درست جنگ، غافل نشوند.

این عضو مجلس نمایندگان افزود حکومت زمانی می‌تواند از موقف قوی در میز گفتگو وارد شود که بتواند از طریق تامین امنیت مردم مشروعیت سیاسی خود را تقویت کند.

نمایندگان مجلس تاکید داشتند که همزمان با جریان گفتگوهای صلح برقراری آتش‌بس به منظور پایان کشتار مردم حتمی است و طالبان باید به این خواست مردم افغانستان تمکین کند وگرنه ادامه اینچنینی گفتگوهای صلح به نفع مردم افغانستان نخواهد بود. 

با این وجود، سر انجام میر رحمان رحمانی گفت که بحث روی موضوع صلح به روز دوشنبه هفته آینده نیز ادامه می‌دهد و در انتهای آن نشست، نظریات نمایندگان در یک اعلامیه که بیانگر دیدگاه مجلس در مورد صلح خواهد بود، جمع بندی خواهد شد.

«نیک پرت» جنرال بازنشستۀ امریکایی و بنیان‌گذار فقید برنامۀ مطالعات تروریزم و امنیت مرکز «جورج سی. مارشال» داستانی تعریف کرد در مورد پسر جوانی در پشاور که مادرش می‌آید تا او را از خانۀ همسایه تحویل بگیرد، اما وی نگران شد، وقتی همسایه به او گفت که نمی‌تواند بلافاصله پیش پسرش برود، چون مشغول یادگیری نماز است. زمانی که سرانجام پیش مادرش آمد، وی با افتخار نشان داد که چگونه نماز خواندن را که پرستار مسلمانش در پاکستان به وی آموخته، یاد گرفته است، زیرا احساس کرده که یک پسر کاتولیک در سن او باید بداند چگونه آن را بخواند.

چنین حکایتی در پاکستان مربوط به دهۀ ۱۹۵۰ عجیب نبود. چند سال بعد، محمد علی جناح بنیان‌گذار و اولین رییس جمهور پاکستان، از پاکستانی‌ها خواست که به پلورالیزم مذهبی احترام بگذارند. به رغم تلخی و خونریزی همزمان با تجزیه از هند و آغاز درگیری کشمیر، بنیان‌گذاران پاکستان از پلورالیزم مذهبی استقبال و آن را تشویق کردند. فهرست تعطیلات رسمی پاکستان را در ۱۹۵۳ در نظر بگیرید: نه تنها اعیاد مسیحیان-کریسمس و عید پاک- بل جشنوارۀ چراغ و نور دیوالی، هندو، جین و سیک؛ هولی، رنگ‌های هندو و Dussehra (جشنوارۀ هندوها که پیروزی خیر و شر را جشن می‌گیرد) را نیز شامل می‌شود.
پاکستان سال گذشته و رویای بنیان‌گذاران جمهوری اسلامی پاکستان، اکنون شباهت چندانی به با هم ندارند. پاکستان امروز به کشوری تبدیل شده است که قضات آن پس از مجبور کردن مردی که همدست قاتل خبرنگار امریکایی است به «اعتراف» به یهودیت جلو دوربین، او را آزاد می‌کند. کشوری است که در آن اعضای اقلیت‌های مذهبی به طور معمول به اتهامات دروغین کفر، با مرگ روبرو می‌شوند. جمعیت هندوهای پاکستان کاهش یافته و اکنون به سمت انقراض پیش می‌رود. نه تنها مسیحیان بلکه شیعیان که ده درصد جمعیت این کشور را تشکیل می‌دهند، با تبعیض روبرو هستند و با اتهامات بدبینانه و مخرب کفرآمیز هدف قرار می‌گیرند. احمدی‌های پاکستان که مقامات دولتی آنان را برای پیگرد قانونی انتخاب می‌کنند، بیشتر رنج می‌برند. همین تابستان گذشته، پس از اینکه «خالد خان» اسلام‌گرا، «طاهر احمد نسیم» یک پاکستانی-امریکایی و عضو فرقه احمدی را به قتل رساند، فرد مسلح نوجوان با افسران عکس گرفت که به نظر می‌رسید حامی عمل خان بودند.
تحمل‌ناپذیری مذهبی پاکستان اکنون وارد صحنۀ بین‌المللی شده است. پاکستان در کنار ترکیه، آذربایجان، عربستان سعودی و یمن، هیچ ارتباط دیپلماتیک با ارمنستان ندارد. بیشتر کشورها اختلاف قره‌باغ را دلیل عدم روابط خود عنوان می‌کنند. آذربایجان، ترکیه و پاکستان نیز این کار را انجام می‌دهند اما فراتر می‌روند: الهام علی‌اف رییس جمهور آذربایجان بارها تمام ارمنستان، از جمله ایروان را مدعی شده است. رجب طیب اردوغان رییس جمهور ترکیه در مورد ایجاد «ارتش اسلامی قفقاز» سخن‌ می‌راند. پاکستان حتی ارمنستان را به عنوان یک کشور به رسمیت نمی‌شناسد. بر بنیاد گزارش‌ها، پاکستان همچنان در جریان جنگ نگورنه-قره‌باغ، جنگجویانی را برای مبارزه علیه ارمنستان فرستاد. در حالی که پاکستان از حمایت دیپلماتیک آذربایجان در مورد کشمیر برخوردار است، اما به نظر می‌رسد مشکل، بیشتر این واقعیت باشد که ارمنستان کشوری مسیحی است که با یک کشور مسلمان اختلاف دارد.
به نظر می‌رسد «محور شر» جدیدی در حال شکل‌گیری است. عمران خانِ نخست‌وزیر، پاکستان را از نظر نظامی و دیپلماتیک به ترکیه نزدیک‌تر کرده است. هر دو کشور به مسیحیان، شیعیان و اقلیت‌های مذهبی سخت می‌گیرند. به نظر می‌رسد هر دو نه تنها در قره‌باغ کوهستانی، بلکه در ارمنستان نیز مایل به تشویق نسل‌کشی علیه ارامنی‌ها هستند. خان و اردوغان همچنین بازگشت آزادی‌های دموکراتیک و مطبوعات را اداره می‌کنند. ترکیه با بقایای داعش در سوریه رابطه عاشقانه برقرار کرده است، در حالی که رهبران پاکستان از طالبان و سایر گروه‌های تروریستی حمایت می‌کنند.
فاجعه، رهبری سیاسی است. اکنون پاکستان در مسیر حرکت خود قرار دارد تا، یا به یک دولت سرکش تبدیل شود یا به یک کشور شکست‌خورده. با این حال، آیندۀ آن غیرقابل گریز نیست. اگر قرار است که پاکستان موفق شود، پس باید از گذشتۀ خود الهام بگیرد؛ زمانیکه مقامات پاکستانی به آزادی مذهبی هم در خانه و هم در خارج احترام می‌گذاشت و درک می‌کرد که رهبریت و احترام از پشتیبانی تروریزم یا عذرخواهی از نسل‌کشی به دست نمی‌آید، بلکه از به رسمیت شناختن هر کشوری ناشی می‌شود – حتی با اکثریت مسیحی – حق حیات دارند.

منبع: نشنل انترست

دفتر شورای امنیت ملی با نشر یک خبرنامه گفت حمدالله محب در رأس یک هیئت بلندپایه حکومتی صبح امروز به ولایت پکتیا رفت.

دفتر شورای امنیت ملی، گفته‌ که قرار است آقای محب در این سفر با والیان ولایت‌های پکتیا، پکتیکا، لوگر، میدان‌وردک، بامیان، غزنی، فرماندهان پولیس، رؤسای امنیت ملی، فرماندهان قول اردوی 203  تندر و لواها دیدار کند.

مشاور امنیت ملی افزون بر ارزیابی وضعیت عمومی امنیتی زون جنوب، نظارت بر تطبیق برنامه تعبیه قوت‌ها از دستاورد نیروهای امنیتی نیز قدردانی خواهد کرد.

پیش از این مشاور امنیت ملی اشرف‌غنی برای بررسی اوضاع امنیتی ولایت‌های شمالی و جنوبی به ولایت‌های بلخ و هلمند رفته و با مسئولان امنیتی این ولایات دیدار و درباره بهبود اوضاع امنیتی با آنان گفتگو کرده‌بود.

مشاور ریاست جمهوری در امور روابط عامه و استراتیژیک می‌گوید شماری از سیاسیونی که طرفدار حکومت موقت در جریان مذاکرات صلح بودند، زیر فشار افکار عمومی از این موقف ‌شان عقب ‌نشینی کرده‌اند.

وحید عمر مشاور ریاست جمهوری در امور روابط عامه و استراتیژیک می‌گوید شماری از سیاسیونی که طرفدار حکومت موقت در جریان مذاکرات صلح بودند، زیر فشار افکار عمومی از این موقف ‌شان عقب ‌نشینی کرده‌اند.

عمر، امروز چهارشنبه (1 دلو) در یک نشست خبری در کابل گفت سیاسیونی که خواستار ایجاد حکومت موقت بودند، تحت فشار افکار عامه به این نتیجه رسیده‌اند که حکومت موقت به معنی فروپاشی نظام است.

به گفته وی چند روز قبل یک بحث از طرف یک تعداد سیاسیون در فضای عامه بوجود آمده بود که داوم این حکومت به صلاح نیست و باید یک حکومت موقت تشکیل شود اما امروز این سیاسیون زیر فشار اذهان عامه، افکار نسل نو افغانستان به این نتیجه رسیده‌اند که بحث ایجاد حکومت موقت درست نیست و به معنی فروپاشی نظام است.

مرگ مادر، پدر، همسر، سه فرزند، هفت خواهر، یک برادر و چهار فرزند خواهر در یک آن چه بر سر آدم می‌آورد؟ نور علی، ۱۸ عضو خانواده‌اش را در بمباران نیروهای دولتی در ولسوالی خاشرود ولایت نیمروز به یکبارگی از دست داد. در میان جان‌باختگان، کودکان دو ماه تا ده ساله نیز بودند.

نیمه‌شب شنبه (۲۰ جدی) نیروهای امنیتی افغان با هدف حمله بر یکی از قرارگاه‌های طالبان در روستای منزری در این ولایت دو منزل مسکونی را بمباران کردند اما در نتیجه آن ۱۸ غیرنظامی که همه اعضای یک خانواده بودند، کشته شدند.

دولت پس از این رویداد گفت که در این حمله هوایی ۱۳ عضو “قطعه سرخ طالبان” کشته شدند، دو نفر زخمی و دو نفر از اعضای طالبان که از مردم اخاذی می‌کردند نیز بازداشت شده‌اند.

دو روز پس از آن رئیس جمهور اشرف غنی اما به خاطر کشته‌شدن غیرنظامیان در این رویداد با انتشار بیانیه‌ای ابراز تاسف کرد و گفت طالبان از مردم به عنوان سپر انسانی استفاده می‌کنند.

و اما سرنوشت بازماندگان این حمله چگونه است؟

حمله هوایی نیمروز؛ اشرف غنی ابراز تاسف کرد و گفت ‘طالبان غیرنظامیان را سپر قرار می‌دهند’

حوالی ساعت دوازده (۲۰ جدی ۱۳۹۹) مردم روستا در خوابند. خانواده ۲۰ نفری نورعلی نیز سر به بالین گذاشته و به امید فردایی روشن به خواب رفته‌اند. چه کسی می‌داند کودکان در چه رویایی بودند وقتی کابوس بمباران آن‌ها را به خوابی ابدی فرود برد. آن‌ها هرگز دیگر بیدار نشدند.

نورعلی ۳۰ ساله و برادر ۲۰ ساله‌اش، مطیع‌الله تنها بازماندگان حمله بر خانه‌شان در ولسوالی خاشرود هستند.

نورعلی با همسر و فرزندانش در خانه کوچکی در روستای منزری ولسوالی خاش‌رود زندگی می‌کردند، مادر، پدر، پنج خواهر جوان و یک برادرش نیز در خانه همجوار آنان به سر می‌بردند.

شب رویداد دو خواهر متاهل نورعلی با فرزندان‌شان از جمله یک خواهرزاده دو ماهه او به خانه پدری به مهمانی آمده بودند. همه ۲۰ نفر شب را دورهم جمع شدند، بگو بخند کردند و لحظاتی قبل از بمباران به خواب رفتند.

نورعلی از آن شب سیاه صدای هواپیماهای بدون سرنشین (پهپاد) را به یاد دارد: “دو دفعه هواپیماها از آسمان خانه ما عبور و دفعه سوم شلیک کردند.”

””همه چیز از دست‌مان رفت، به کمک نیاز داریم ””

بمباران مجال نمی‌دهد. مجالی برای گریز، مهلتی برای نجات، زمانی برای داد و فریاد و فرصتی برای خداحافظی. خانه در یک چشم به‌هم زدن بر سر خانواده آوار شد.

پس از بمباران تاریکی و خاموشی مطلقی همه روستا را فرامی‌گیرد. وحشت حمله‌ بعدی و ویرانی خانه‌ای دیگر همسایه‌ها را ساکت و کرخت کرده: “از ترس اینکه دوباره بمباران نشود همه مردم در خانه‌های‌شان خاموش مانده بودند. حتا اریکین(چراغ نفتی)‌ها را خاموش کرده بودند.”

چهل دقیقه پس از بمباران خانه نورعلی، همسایه‌ها به نجات او و خانواده‌اش شتافتند اما با آنچه رو به رو شدند خانه نبود، آوار بود و اجساد. آواری که جان ۱۸ نفر را گرفته و نورعلی و برادرش را زخمی کرده بود.

به رغم زخم شدیدی که نورعلی و برادرش برداشته بودند از وحشت بمباران هیچ کسی قادر نبود آن دو را به بیمارستان انتقال دهد.

“یکی از همسایه‌ها من و برادرم را به خانه‌اش برد. هوا سرد بود و امکانات نبود. شب تا صبح منتظر ماندیم و صبح که شد ما را به شفاخانه/بیمارستان انتقال دادند.”

تا صبح دست و پای نورعلی از حرکت مانده و مطیع‌الله به سختی نفس می‌کشد.

چهره جان باختگان را به سختی می‌شد شناخت. نورعلی تن‌های نحیف فرزندانش؛ دو پسر و دختر کوچکش که زیر آوار از نفس ماندند را هنوز هم به خاطر دارد.

نورعلی کشاورزی معمولی است. او با سختی‌های فراوان توانسته بود خانه‌ای کوچک در روستایی دور افتاده برای خود و خانواده‌اش بسازد.

“به بسیار سختی خانه آباد کرده بودیم. بسیار طول کشید که توانستیم همین زندگی فقیرانه را بسازیم.”

غم از دست دادن خانواده یکسو، درد بی‌پناهی از سویی دیگر: “همه چیز از دست رفت، به کمک نیاز داریم.”

۱۸ کشته غیرنظامی در حمله هوایی نیمروز؛ وزارت دفاع افغانستان می‌گوید طالبان هدف بودند

جان باختگان را در گورستانی در فاصله ۵ کیلومتری روستا دفن کردند؛ سه کودک اما در یک گور.

نورعلی می‌گوید سه خواهرزاده‌اش به حدی آسیب دیده بودند که اعضای بدن‌شان بهم چسبیده و از هم قابل تفکیک نبودند: “ملا گفت یکجا دفن شوند.”

تصور اینکه تصویری از وحشت و ترس را قبل از مرگ در چشمان کودکانش ندیده دل نورعلی را آرام می‌سازد. مرگ آن‌ها به همین جریان خلاصه می‌شود که به خواب رفتند و دیگر بیدار نشدند.

واژه‌ها قادر نیستند غم نورعلی را به تصویر بکشند. “وقتی بمباران می‌شود و خانواده‌تان را از دست می‌دهید… بسیار سخت است…”

نورعلی می‌گوید این نخستین بار بود که روستای کوچک‌شان شاهد چنین حمله‌ای شد.

محمدعوض، پسر کاکای نورعلی هم ساکن ولسوالی خاشرود است و در فاصله ۴ کیلومتری از خانه نورعلی زندگی می‌کند.

او وحشت آن شب را به یاد دارد، صدای بمبارانی که خانه‌ کوچک‌شان را تکان داد.

می‌گوید هواپیماها برای ساعاتی در آسمان روستا در حال گردش بودند و مردم از ترس به خود می‌پیچیدند.

محمدعوض و خانواده‌اش تا سحر بیدار ماندند. او می‌گوید ترسی که آن شب در چشم‌های کودکانش دیده را هرگز فراموش نمی‌کند.

“صبح وقت نماز رفتم به خانه کاکایم. همه مرده بودند. نورعلی و مطیع‌الله زخمی شده بودند، آن‌ها را به شفاخانه/بیمارستان انتقال دادیم.”

بی بی سی

منابع امنیتی در ولایت هرات می‌گویند سه سرباز ارتش ملی در پی تیراندازی افراد ناشناسی در مرکز شهر هرات جان باخته‌ و چهار سرباز دیگر زخمی شده‌اند.

عبدالاحد ولی‌زاده، سخنگوی فرماندهی پولیس هرات می‌گوید این رویداد حوالی ساعت ۰۷:۰۰ بامداد امروز (چهارشنبه، اول دلو) در ساحۀ پای منارهای از مربوطات مرکز شهر هرات رخ داده است.

آقای ولی‌زاده می‌افزاید این دو فرد مسلح بر یک موترسایکل سوار بودند و پس از تیراندازی بالای سربازان ارتش از ساحه فرار کرده‌اند.

بر اساس معلومات سخنگوی فرماندهی پولیس هرات، سه سرباز ارتش ملی در این رویداد جان باخته و چهار سرباز دیگر زخمی شده‌اند. این رویداد در حالی رخ داده است که ده سرباز ارتش سوار بر یک رنجر به سوی وظیفه در حال حرکت بوده‌اند.

مسوولیت این حمله‌ را تاکنون گروهی بر عهده نگرفته است.

گفتنی است که اخیراً حمله‌های هدف‌مندی که بیشتر خبرنگاران، عالمان دین، فعالان مدنی و کارمندان ملکی و نظامی دولت را هدف قرار می‌دهد، در سطح کشور افزایش یافته است. تاکنون مشخص نیست که چه گروهی در پشت این حمله‌ها قرار دارد، اما مسوولان نهادهای امنیتی طالبان را عامل حمله‌های هدف‌مند در کشور می‌دانند.

دونالد ترامپ پیش از سلب اختیارات ریاست‌جمهوری آمریکا 73 تن به شمول یکی از مشاوران ارشد خود را مورد عفو قرار داد.

کاخ سفید امروز چهارشنبه (20 جنوری) اعلام کرد دونالد ترامپ  در آخرین روز حضور خود  در پست ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا، 73 نفر را عفو کرده است.

کاخ سفید با انتشار بیانیه‌ای خبر داد «دونالد ترامپ» دستور عفو و تخفیف مجازات را برای 143 نفر صادر کرده که از این میان 73 نفر عفو کامل شده و 70 نفر دیگر تخفیف مجازات گرفته‌اند.

کاخ سفید در این بیانیه لیست کامل این افراد را آورده است که از میان آنان نام «استیو بنن» استراتژیست سابق کاخ سفید و مشاور ترامپ به چشم می‌خورد.

این در حالی است که پیشتر برخی منابع خبر داده بودند ترامپ استیو بنن را که متهم به کلاهبرداری است و ظاهراً با شورش‌های کنگره ارتباط داشته، عفو کرد.

به گفته منابع آگاه، تصمیم ترامپ تا زمان امضای مدارک مربوط به عفو بنن قطعی نشده بود و ترامپ گفته است پس از رایزنی‌های فراوان، تصمیم گرفته که بعنوان آخرین اقدام خود به‌عنوان رئیس‌جمهور، بنن را عفو کند.

بنن، که از دستیاران ارشد کمپین انتخاباتی 2016 ترامپ بوده، پیش از این به جرم توطئه برای ارتکاب کلاهبرداری پولشویی مقصر شناخته شده، اما وی خود را بی گناه دانست و در حال حاضر با قرار وثیقه آزاد است.

ترامپ پیش از این نیز گروهی از نزدیکان خود را با توسل به عفو ریاست جمهوری از مجازات جرائم خود تبرئه کرد.

آقای اتمر دیروز در یک سفر سه روزه به عربستان سعودی رفت.

گران هیواد سخنگوی وزارت خارجه افغانستان دیروز در مورد این سفر گفت: «هدف از این سفر گسترش روابط دو جانبه تجارتی، اقتصادی و قدردانی از عربستان سعودی برای حمایت از روند صلح افغانستان است.»

عربستان سعودی پیش از این چندین بار گفته از روند صلح به رهبری افغانها حمایت می‌کند.

امرالله صالح، معاون نخست ریاست جمهوری، بامداد امروز (چهارشنبه،۱ دلو) در هشتاد و دومین جلسهٔ شش و نیم صبح گفت اگر طالبان به کشتار مردم بی‌گناه در افغانستان ادامه بدهند رهایی زندانیان آنان نه بلکه زندگی شان شامل آجندای مذاکرات صلح می‌گردد.

آقای صالح افزود: « روند مذاکره نیاز به اعتماد سازی دارد. اعتماد سازی با کشتار مردم ملکی و ربودن مردم از شاهراه ها ایجاد نمی‌گردد.»

او تأکید کرد دولت در برابر کشتار مردم بی تفاوت نبوده و نخواهد بود.

معاون نخست ریاست جمهوری گفت اکنون شاید در آجندای طالب رهایی زندانیان آنها از زندان های دولت جمهوری اسلامی افغانستان شامل باشد اما اگر آنها یعنی طالبان تروریست به کشتار مردم بیگناه ، اعضای جامعه مدنی و بمب گذاری های کورکوانه ادامه دهند در آن صورت رهایی زندانی ها نه بلکه زندگی آنها شامل اجندا خواهد گردید.

این در حالی‌ست که از مذاکرات صلح میان هیئت مذاکره کنندهٔ طالبان و دولت افغانستان تقریبا سه ماه می‌گذرد و در طی این چند ماه، فقط روی طرزالعمل و مقدمهٔ آن توافق کرده‌اند و از سویی‌هم در جریان این مذاکرات حملات گروه طالبان در ولایت‌ها مختلف کشور، افزایش یافته‌است.

چنانچه در طول این مدت، شماری از خبرنگاران، سارنوالان و فعالان جامعه مدنی در کابل و سایر ولایات کشور به قتل رسیدند.

آنتونی بلینکن، نامزد پیشنهادی جو یایدن برای پست وزارت خارجه آمریکا روز (سه‌شنبه، ۳۰ جدی) گفت توافق‌نامه این کشور با گروه طالبان را ارزیابی خواهد کرد.

وی علاوه کرد: «ما می‌خواهیم به این جنگ به اصطلاح ابدی پایان دهیم. می‌خواهیم نیروهای‌مان را برگردانیم. می‌خواهیم تا حدودی ظرفیت برخورد با هرگونه بازگشت تروریزم که اصلا برای آن به آنجا رفتیم را حفظ کنیم.»

آقای بلنکین خاطرنشان ساخت باید جزئیات و موارد توافق را به دقت بررسی کنیم، زیرا من تاکنون از این جزئیات باخبر نیستم.

او با اشاره به گفت‌وگوهای بین‌الافغانی گفت در صورت که دستاوردهای زنان و دختران در ۲۰ سال گذشته حفظ نشود دوام این روند به دور از انتظار است.

این در حال است که دولت دونالد ترامپ در پایان ماه فبروری سال گذشته به هدف پایان دادن به طولانی‌ترین جنگ آمریکا، توافق‌نامه‌ای با گروه طالبان امضا کرد.

دولت آقای ترامپ برخی از مواد این توافق‌نامه را محرمانه نگهداشت، اقدامی که واکنش‌های زیادی به همراه داشت.

بر بنیاد این توافق‌نامه تمامی نیروهای آمریکایی تا ماه می سال ۲۰۲۱ از افغانستان خارج می‌شود و در عوض گروه طالبان نیز به منافع واشنگتن حمله نکرده و روابط خود را با گروه‌های تروریستی قطع خواهد کرد.

در همین حال وزارت دفاع آمریکا اعلام کرد شمار نظامیان این کشور در افغانستان به ۲۵۰۰ سرباز کاهش یافته است.

پس از توافق آمریکا با طالبان میزان حملات و شدت خشونت‌های این گروه در برابر نیروهای امنیتی و غیرنظامیان به گونه‌ای چشم گیری افزایش یافته است.

این خشونت‌ها همزمان با آغاز گفت‌وگوهای بین‌الافغانی در قطر بالا گرفته است. امری که انتقاد جامعه جهانی و دولت افغانستان را برانگیخته است.

هرچند فشارها بر طالبان برای پذیرش آتش‌بس افزایش یافته، اما این گروه تاکنون زیر باز این فشارها نرفته از پذیرش آتش‌بس سر باز زده‌اند.

هفته گذشته اجیت دوول مشاور امنیت ملی هند سفر طولانی به کابل داشت. این سفر درست پس از آن صورت گرفت که «اس. جیشنکر» وزیر امور خارجه آن کشور به افغانستان پشتیبانی نظامی بیشتر وعده کرد. گرچه چند و چون چنین حمایتی هنوز مشخص نیست، اما هند هر چیزی که پیشنهاد دهد، توازن نظامی احتمالاً بعد از خروج ایالات متحده به نفع کابل نمی‌چرخد. پس، چرا هند باید پشتیبانی خود را از حکومت افغانستان تقویت کند، وقتی جهان شرط خود را بسته و با طالبان مشارکت می‌کند؟
با بن‌بست گفت‌وگوها بین کابل و طالبان در دوحه، تشدید جنگ در افغانستان، از جمله ترورهای هدفمند غیرنظامیان، ظهور جناح‌گرایی در کابل، عدم شفافیت نحوه اقدام جو بایدن رییس جمهور منتخب امریکا و پاکستان پرمدعا، سئوال اصلی که هند با آن مواجه است این است که رییس جمهور اشرف غنی چقدر می‌تواند در برابر این فشارها مقاومت کند و بعد چه می‌شود؟

محرک اصلی سیاست هند نسبت به افغانستان، تمایل این کشور برای اطمینان از توازن استراتژیک بین افغانستان و پاکستان است. با توجه به عدم تقارن قدرت بین این دو کشور، چنین توازنی از دید هند، قادر ساختن کابل برای تأثیر گذاشتن بر شرایط گفت‌وگوها با نیروهای تحت حمایت پاکستان (طالبان) است. برای همین منظور، در صورت درگیر شدن در جنگ، دهلی‌نو متحدان قاطعی را در غنی و معاونش امرالله صالح پیدا کرده است.
اما هیچ تضمینی وجود ندارد که رویکرد دهلی‌نو نتیجه دهد. در حقیقت، با توجه به افزایش چالش‌های امنیتی هند با پاکستان و چین، نگرانی‌های معتبری وجود دارد که هند در صورت سقوط کابل، کاملاً زمین خود را از دست بدهد. پس چرا حتی اگر هند تمایل ندارد به طور آشکار با طالبان وارد گفت‌وگو شود، پس تقویت پشتیبانی از کابل چرا؟ از این گذشته، دیگر نیازی به پیوند بیشتر با دولت غنی نیست. تاریخ سرنخ‌هایی برای درک بهتر تصمیم هند ارائه می‌دهد.
در فبروری ۱۹۸۹، راجیو گاندی نخست‌وزیر هند «ای‌کی ورما» رییس آژانس اطلاعات هند را برای ارزیابی عمر دولت نجیب که تحت فشار حملات مجاهدین بود، اعزام کرد. ورما خوشحال بازگشت و گفت نجیب‌الله با حمایت شوروی می‌تواند «برای مدت نامحدود» دوام بیاورد. به موازات سفر ورما، هند ارتباط با جناح‌های مختلف مجاهدین را آغاز کرد و یک همگرایی جالب توجه را پیدا کرد.
دسترسی موفقیت‌آمیز به مجاهدین که از دید عموم پنهان مانده بود و تا آن لحظه منفور بود، به هند کمک کرد تا واقعیت‌های جدید را پس از سرنگونی نجیب‌الله در سال ۱۹۹۲ هنگامی که حمایت اتحاد جماهیر شوروی پایان یافت، بپذیرد. در حال حاضر، هیچ مدرکی وجود ندارد که ارتباط غیررسمی هند با طالبان و بالعکس درک درستی از این نوع ایجاد کرده باشد. اما حتی اگر چنین درکی وجود داشته باشد، بعید است که توسط هر دو طرف علنی شود – شبیه آنچه در مورد مجاهدین رخ داد.
تعامل آشکار با هند، روابط طالبان با پاکستان را پیچیده خواهد کرد، وقتی این کشور حداقل توانایی پرداخت این هزینه را داشته باشد. برای هند، تنوع آشکار به جای اطمینان از تعادل داخلی در افغانستان، باعث تسریع سقوط سیاسی غنی می‌شود. دهلی‌نو و طالبان می‌دانند که نمی‌توانند برای همیشه از هم دوری کنند، خصوصاً اگر دومی به قدرت برسد. بنابراین، تصمیم هند در حمایت از رییس جمهور غنی نشانۀ این است که هیچ بازی پایانی برای هند در افغانستان وجود ندارد. از این رو، هند ترجیح می‌دهد در پی دستیابی به توازن بین کابل و اسلام‌آباد و حفظ دستاوردهای چند دهۀ گذشته باشد، تا فرصت طلبی.
جنبۀ دیگر تصمیم هند حاشیه تیزتری دارد. در ۱۵ اگست ۱۹۷۵، با ترور شدن شیخ مجیب‌الرحمن در بنگلادیش، هند شوک استراتژیک دید. ظهور ضیاالرحمان رییس طرفدار ارتش پاکستان به عنوان رییس جمهور در «داکا» اضطراب شدیدی در دهلی‌نو ایجاد کرد. در یک گزارش فوق محرمانه، اژانس اطلاعاتی هند (R&AW) ارزیابی کرد که پاکستان «نفوذ گسترده‌ای در وزارت‌خانه‌ها و ادارات مختلف دولت بنگلادش، به ویژه در دفتر امور خارجه اعمال می‌کند [و] … اختلافات هند و بنگلادیش را گسترش می‌دهد.
(نخستین شواهد بایگانی در نوع خود که نویسنده آن را مشاهده کرده است)، سازمان اطلاعاتی هند در واکنش پیشنهاد کرد رهبری سیاسی تمام اقدامات عملی را برای «نرم کردن مناطق نزدیک به قلمرو هند که ما از آن آسیب‌پذیر هستیم» روی دست گیرد و به دنبال ارزیابی مجدد روابط با پاکستان باشد. به عنوان اولین قدم، این سازمان خواست که ایندیرا گاندی به طور جدی «ایدۀ حمایت قوی از فعالیت‌های ضدپاکستانی را در مرزهای شمال غربی(NWFP) و بلوچستان مطرح کرد. R&AW برای از بین بردن فشارهای پاکستان بر هند از طریق بنگلادیش، «تشدید فشار بر پاکستان از طریق افغانستان» را ضروری دانست.

با توجه به چالش‌های امنیتی هند امروز، کاملاً ممکن است که سفر دوول سیگنالی برای پاکستان باشد که اگر این کشور همچنان به دنبال تجدیدنظرطلبی باشد، احتمالاً ناخواسته هرج و مرج پرهزینه، خشن و در نهایت تجاوزکارانه را در افغانستان به ارث می‌برد. این نشانه‌ها با این عقیدۀ هند محکم می‌شود که حتی اگر ایالات متحده افغانستان را ترک کند؟ نه ایران و نه روسیه، به رغم اتحاد با چین و مشارکت با طالبان، امارت اسلامی را در افغانستان ترجیح نخواهد داد؛ در نتیجه به هند فضا برای مانور می‌دهد و برایند جنگ افغانستان را تحت تأثیر قرار خواهند داد.
توییت دقیق صالح: «ملاقات دلپذیر با اجیت دوول مشاور امنیت ملی هند داشتم. ما در مورد دشمن صحبت کردیم. گفت‌وگوی عمیقی بود.» بنابر این، باید درک کنید که چیست، یعنی چالش دوامدار و واقعی برای پاکستان.

 محمد حنیف اتمر وزیر امور خارجه کشور عصر روز سه‌شنبه(۳۰ جدی) در چهارچوب یک بازدید سه روزه از عربستان سعودی، وارد این کشور شد.
وزارت امور خارجه در خبرنامه‌ای گفت هدف از بازدید آقای اتمر از عربستان سعودی، تقویت هرچه بیشتر روابط دوجانبه، قدردانی از حمایت و پشتیبانی ریاض از روند صلح افغانستان و گسترش روابط اقتصادی و تجارتی می‌باشد.
در خبرنامه آمده است که قرار است وزیر امورخارجۀ کشور در جریان سفرش به عربستان، با شهزاده فیصل بن فرحان آل سعود همتای عربستانی خود و شماری دیگر از مقامات بلندپایۀ آن‌کشور دیدار و در باره تقویت اجماع جهانی و منطقه‌‌ای وافزایش حمایت جهان اسلام از فرآیند صلح افغانستان بحث و مشورت کند.

گروه طالبان برای پیشبرد مذاکرات صلح، سه پیش شرط جدید را ارائه نموده می‌گویند تا زمان پذیرفته نشدن این شرط ها پیش برد مذاکرات دشوار است.

منابعی از دوحه به رسانه ها گفته اند هیات طالبان رهایی 7 هزار  زندانی دیگر این گروه از زندان های حکومت افغانستان، بیرون شدن نام های رهبران این گروه از لیست سیاه سازمان ملل و نظام اسلامی در افغانستان را به عنوان سه پیش شرط برای آغاز مذاکرات صلح مطرح کرده اند.

اما هیات مذاکره کننده حکومت افغانستان می گوید که از طالبان خواسته اند مشروعیت و عدم مشروعیت جنگ را روشن کنند که جنگ کنونی جایز است و یا خیر.

این درحالی است که پایان جنگ در افغانستان همواره از سوی حکومت افغانستان، سازمان ملل متحد و کشورهای دیگر جهان مطرح شده است، اما طالبان همیشه بر خواسته های این گروه تاکید کرده اند.

از سوی دیگر، طالبان، یک روز پیش از مراسم ادای سوگند جو بایدن، رئیس جمهور منتخب آمریکا، از او خواستند به توافقنامه‌ دوجانبه صلح احترام بگذارد و تمام نیروهای آمریکایی را تا ماه مه از افغانستان خارج کند. 

این توافقنامه، بعد از تقریبا دو سال مذاکره بین دیپلمات‌های آمریکایی و رهبران طالبان، در فوریه سال گذشته، در قطر امضاء شد.

محمد نعیم، سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر می‌گوید حفظ و اجرایی‌شدن توافق‌نامه صلح قطر، برای موفقیت مذاکرات بین‌الافغانی و پایان دو دهه جنگ مهم است.

رئیس اجرایی حزب جمعیت اسلامی افغانستان گفت دولت افغانستان و جبهه مقاومت تحمیل منافع آمریکا در روند صلح افغانستان را نخواهند پذیرفت.

عطامحمد نور، رئیس اجرایی حزب جمعیت اسلامی افغانستان درباره توقف مذاکرات در قطر گفت دولت و طالبان پیش از مراسم تحلیف بایدن و مشخص شدن سیاست وی درباره افغانستان علاقه‌ای به پیشرفت گفت‌وگوها ندارند.

وی افزود: «بخشی از اعضای طالبان بر این باور هستند که نظامیان آمریکایی و ناتو افغانستان را ترک خواهند کردند و آن‌ها می‌توانند فاتحانه آمده و اعلام دولت کنند که این اشتباه است».

نور ادامه داد: مذاکرات قطر و امتیازات آمریکا به طالبان آن‌ها را توهم زده کرده است، «آن‌ها در محاسبات خود اشتباه می‌کنند با این حال اگر آمریکا و ناتو بر طالبان فشار بیاورند آن‌ها از دولت جایگزین و یا انتقالی موافقت خواهند کرد».

رئیس اجرایی حزب جمعیت اسلامی همچنین تصریح کرد: طالبان علاقه‌ای به کار کردن در زیر چتر جمهوری و یا دولت کنونی ندارد، آن‌ها نمی‌خواهند طوری دیده شود که در حال تسلیم شدن هستند.

نور درباره سیاست آمریکا در رابطه با افغانستان نیز گفت: چیزی که برای آمریکا مهم است منافع ملی این کشور است، سیاست آن‌ها درباره مذاکرات صلح در افغانستان هیچ تغییری نخواهد کرد، این در استراتژی آن‌ها تصریح شده که منافع ملی خویش را جلوتر از هر چیز دیگر قرار می‌دهند.

وی تاکید کرد: «افراد این سیاست‌ها را تغییر نخواهند داد، هیچ تغییر عمده‌ای در سیاست‌های آمریکا بوجود نخواهد آمد».

این فرمانده سابق جهادی ادامه داد: آمریکا می‌خواهد پس از 20 سال حضور در افغانستان میراثی را بجای گذاشته و حضورش را برای مالیات دهندگانش توجیه کند، آن‌ها می‌خواهند روند صلح را اجرایی کنند.

نور ادامه داد: آمریکا تلاش می‌کند تا بر دولت افغانستان و طالبان فشار وارد کند و اجماع ملی و منطقه‌ای ایجاد کند که مذاکرات موفقیت‌آمیز باشد؛  اگر آمریکا بخواهد روند صلح را برای منافع ملی خود اجرا کند، این نه برای دولت افغانستان و نه برای جهاد و جبهه مقاومت غیرقابل پذیرش است.

یکی از موضوعات اساسی که هنور در مذاکرات صلح در دوحه چه در دور اول و چه در دور دوم مورد بحث جدی قرار نگرفته، اتش بس و قطع خونریزی ست.

آتش بس و قطع خونریزی از خواست های اصلی هیات مذاکره کننده حکومت است اما طالبان تمایلی به گفت و گو در این مورد نداشته موضوعات دیگری چون خروج نام رهبران طالبان از لیست سیاه سازمان ملل و آزادی زندانیان بیشتر خود از زندان های حکومت را مطالبه می کنند.

این عدم تمایل طالبان به موضوعات اساسی نشان می دهد که این گروه فقط و فقط بر تحقق خواسته های خود تایید داشته به خواست مردم و حکومت افغانستان توجهی ندارد.

سالم حسنی، مشاور رئیس جمهور غنی، در فیس بوک خود در مورد رویه طالبان می نویسد:«طالبان با سه اجماع انسانی مخالف اند.»

به نوشته اقای حسنی سه اجماع انسانی مبتنی بر قطع خون‌ریزی در افغانستان شکل گرفته‌است:

خواست مردم افغانستان:

 مردم افغانستان، فارغ از قوم، زبان، منطقه و جریان سیاسی، از کشتار، انتحار، تخریب و ارعاب به ستوه آمده‌اند. همگی بر قطع هرچه عاجل‌تر سونامی بنیان‌کن جنگ تاکید دارند.

اجماع علمای جهان اسلام:

علاوه بر اعلام مکرر علمای افغانستان و اعلام موضع علمای سایر کشورها در اندونیزیا، عربستان و پاکستان در سال‌های گذشته، امسال موجی از مواضع علما مبنی بر حرمت جنگ در افغانستان از گوشه و کنار جهان اسلام برخاست. همگی بر این موضع اتفاق دارند که جنگ در افغانستان ناروا و قتل مسلمانان جرم و جنایت است.

اجماع جهانی:

علاوه بر علما و دولت‌مردان کشورهای اسلامی، همه کشورهای جهان بر ضرورت قطع جنگ و توقف خون‌ریزی در افغانستان تاکید دارند. این خواست را ضمن این‌که بسیاری از کشورها به صورت جداگانه مطرح کرده‌اند، بارها در مجمع عمومی سازمان ملل متحد و نیز جلسات شورای امنیت سازمان ملل مورد تاکید قرار گرفته‌است.

در مقابل، گروه طالبان نه تنها به این سه اجماع وقعی ننهاده که بر گستره و شدت قتل‌ها و تخریب‌ها افزوده‌است. این به خوبی نشان می‌دهد که طالبان، نه یک سازمان دینی یا سیاسی بلکه یک گروهک تروریستی تمام عیار است که به هیچ اصل دینی و انسانی پایبند نیست.

مشاور رئیس جمهور در ادامه می نویسد:«طالبان در میدان جنگ جانی، در میز صلح باغی و در جامعه انسانی یک گروهک وحشی است.»

شمروزخان مسجدی، سخنگوی وزارت مالیه امروز (سه‌شنبه، ۳۰ جدی) گفت کابینه پس از بررسی‌های این کمیته در مورد آن فیصله خواهد کرد.

وی علاوه کرد کابینه با در نظرداشت امکانات مالی دولت در مورد ازدیاد معاشات کارمندان دولتی تصمیم خواهد گرفت.

این وزارت در حال از بررسی افزایش معاش کارمندان دولت توسط یک کمیته تخنیکی خبر می‌دهد که مجلس نمایندگان برای دومین بار پیش‌نویس بودجه سال مالی ۱۴۰۰ را به خاطر در نظر نگرفتن طرح یکسان سازی حقوق کارمندان دولت رد کرده است.

مجلس نمایندگان تاکید کرده است تا طرح یکسان سازی حقوق کارمندان دولت از سوی حکومت شامل بودجه سال مالی ۱۴۰۰ نشود، این بودجه تصویب نخواهد کرد.

اعضای مجلس نمایندگان همچنان گفته اند تا زمان که بودجه ملی متوازن ساخته نشود و طرح یکسان سازی حقوق کارمندان در آن شامل نگردد، به رخصتی زمستانی نخواهند رفت.

آقای منصور که در دوحه حضور دارد، روز سه شنبه، ۳۰ جدی به رسانه ها گفت نمایندگان گروه طالبان حاضر به گفتگو درباره مشروعیت و یا عدم مشروعیت جنگ جاری در افغانستان نیستند.

آقای منصور افزود: «نمایندگان طالبان حاضر به ادامه گفتگوهای سازنده و مفید نیستند. آنان موضوع رهایی زندانیان باقی‌مانده‌شان را هم با امریکایی‌ها و هم با ما مطرح کردند؛ اما نکته مهم این است که هیأت مذاکراتی دولت اسلامی افغانستان یک‌بار دیگر از آنان خواسته که پیش از همه‌چیز در پیوند به جنگ جاری هم از منظر اسلام و هم از قران بحث کنند.»

به گفته او، گروه طالبان پیش از همه باید مشخص کند که چرا هر روز انسان‌های بی‌گناه را می‌کشد.
این در حالی است که ملا عبدالغنی برادر؛ رئیس دفتر سیاسی طالبان در قطر در دیدارش با زلمی خلیل‌زاد؛ نماینده ویژه امریکا برای صلح افغانستان، موضوع رهایی زندانیان این گروه و بیرون‌شدن نام رهبران آن از فهرست سیاه سازمان ملل را مطرح کرده‌است.

طالبان این خواسته را بخشی از توافقنامه صلح این گروه با امریکا می‌دانند.

در همین حال، شورای عالی مصالحه ملی می‌گوید که هیأت گفتگوکننده دولت حاضر است که درباره هر موضوعی که طالبان بخواهند، گفتگو کند.

فریدون خوزون؛ سخنگوی این شورا به رادیوی آزادی گفته‌است: «هیأت مذاکراتی دولت جمهوری اسلامی افغانستان با اراده قاطع و راسخ آمده‌است و روی هر موضوعی که طالبان بخواهد، بحث می‌کند. هیأت ما آماده گفتگو است. ما منتظر هستیم که طالبان مشخص کنند که می‌خواهند روی چه موضوعی گفتگو کنند.»

طالبان درباره این اظهارات تازه هیات مذاکراتی دولت چیزی نمی‌گویند؛ اما پیش از این گفته‌بودند که متعهد به گفتگوهای صلح هستند.

از سوی دیگر، نشریه بلومبورگ به نقل از محمد نعیم؛ سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر نوشته‌است که این گروه از جو بایدن؛ رئیس ‌جمهور منتخب امریکا می‌خواهد که به توافقنامه این گروه با امریکا احترام بگزارد.

آقای نعیم افزوده که این توافقنامه تاثیر مستقیم بر گفتگوهای صلح دارد.

دور دوم گفتگوهای صلح میان حکومت افغانستان و طالبان دو هفته پیش آغاز شد.

محمدامین احمدی، عضو هیأت مذاکره‌کننده دولت می‌گوید طالبان در این روزها به این فکر هستند که بدون درنظرداشت خواست مردم و دولت افغانستان مبنی بر قطع جنگ و اعلام آتش‌بس، رهایی زندانیان خود را توسط امریکا عملی کنند.

او روز سه‌شنبه، سی‌ام جدی در یادداشتی در صفحه‌ی فیس‌بوکش نوشت طالبان از جانب دیگر تلاش می‌کنند که بدون توجه به خواست عمومی برای قطع جنگ، به خشونت و جنگ تحت عنوان «جهاد تا تشکیل نظام ناب اسلامی» ادامه دهند.

به گفته او، در میان این دو آرزو، طالبان تمایلی برای مذاکره جدی و اصولی روی مسایل مهم با جانب «جمهوری» ندارند.

او تأکید کرده است که طالبان باید ابتدا خود را برای قبول اصول عدالت و انصاف آماده کنند تا صلح در کشور تأمین شود.

محمدامین احمدی گفته است که طالبان به صلح عادلانه و همه‌شمول نمی‌اندیشند و فقط به فکر برآورده‌شدن آرزوهای‌شان هستند.

این عضو هیأت مذاکره‌کننده دولت تأکید کرده است که جانب جمهوری خواست نخستش به پیروی از خواست عمومی آتش‌بس است و آماده است که راجع به تمامی خواست‌های طالبان بحث کنند.

به گفته او، جانب جمهوری معتقد است که جنگ کنونی طالبان، «جهاد نیست، بلکه چرخه باطل قتل و کشتار مسلمانان بوده و لذا حرام قطعی است».

احمدی افزوده است جانب جمهوری در گفت‌وگو با جانب مقابل آماده است که این «حقیقت دینی» را به اثبات برساند.

او از عالمان و مردم خواسته است که خواهان قطع جنگ شوند و بر حرمت آن تأکید کنند.

دور دوم مذاکرات هرچند آغاز شده است، اما به کندی و سردی دنبال می‌شود.

از سوی دیگر منابع می‌‌گویند که طالبان بر رهایی زندانیان خود اصرار دارند، اما دولت افغانستان و امریکا رهایی زندانیان طالبان را رد کرده‌اند.

در دیدار اخیری که زلمی خلیل‌زاد، نماینده ویژه امریکا در امور صلح افغانستان با ملا عبدالغنی برادر در دوحه داشته است، جانب طالبان بر رهایی زندانیان این گروه تأکید کرده است.

دولت افغانستان پیش از شروع دور اول مذاکرات، بیش از پنج هزار زندانی طالبان را رها کرده‌اند.

طالبان اصرار دارند که براساس توافق‌نامه دوحه باید سایر زندانیان این گروه نیز رها شوند.

پس از شروع دور دوم مذاکرات، جنگ و حملات گروه طالبان بر مواضع نیروهای دولتی شدت گرفته است.

در شبانه‌روز گذشته چندین ولایت شاهد درگیری بوده است. در حالی که در سال‌های گذشته میدان‌های نبرد در فصل سرما چندان گرم نبوده است.

محمدعمر شیرزاد، والی ارزگان گفت این رویداد چاشت امروز (سه‌شنبه، ۳۰ جدی) در «چهارراهی غازی امان‌الله خان»، از مربوطات شهر ترینکوت رخ داده است.

آقای شیرزاد افزود زخمیان شامل دو سرباز پولیس و هشت غیرنظامی اند. در میان غیرنظامیان کودکان و یک زن نیز شاملند. او گفت که این افراد به‌صورت سطحی زخمی شده‌اند.

از سویی هم، یک منبع دیگر حکومتی در ارزگان که نخواست نامش در خبر ذکر شود، به روزنامه اطلاعات روز گفت که یک خبرنگار نیز در جمع زخمیان این انفجار قرار دارد.

والی ارزگان همچنان گفت که این رویداد ناشی از انفجار ماین جاسازی‌شده در یک عراده موتورسایکل بوده که موتر حامل سربازان پولیس را هدف قرار گرفته است.

هنوز شخص و یا گروهی مسئولیت این رویداد را به عهده نگرفته است. اما در بیشتر نقاط ولایت ناامن ارزگان در جنوب کشور جنگ‌جویان گروه طالبان حضور و فعالیت گسترده دارند.