دسته: برگزیده ها

جنگ به عنوان یک پدیده‌ی شوم در تمام فرهنگ‌ها و در بین تمام مردم جدای از مرزهای جغرافیایی‌شان شوم و منفور است؛ هیچ‌کس دوست ندارد جغد شوم جنگ بر خرابه‌های خانه‌هایشان بنشیند و در شب‌های تاریک «هوهویِ مرگ» کند.

جنگ سبب می‌شود بسیاری از عروس‌ها بدون اینکه حتی قبل از ازدواج همسر خود را دیده باشد، به عقد وی درآید و روزها و شب‌ها را با عکسی از همسرش که در دست دارد سپری کند. جنگ باعث می‌شود، وقتی مردان پس از ماه‌ها دوری از خانه و کاشانه برای دیدن همسران و فرزندان خود به خانه می‌آیند، فرصت کافی حتی برای زدودن گردو غبار از سر و گردن و لباس‌های خود نداشته باشد چه برسد به اینکه پای درددل‌های انبوه زنان و کودکان خود بنشینند.

جنگ سبب می‌شود خانواده‌ها از هم بپاشند؛ یا مرد خانه کشته می‌شود و زن او در ادامه تحت فشارهای اقتصادی و نگاه‌های تحقیرآمیز یا یک‌دفعه می‌میرد یا هر روزوشب می‌میرد، یا زن خانه کشته می‌شود و مردم خانه با چشم اشک‌بار به فرزندان کوچک خود نگاه می‌کند و خانه خراب شده‌ی خود را می‌نگرد، یا اینکه پدر و مادر و فرزندان یک‌جا می‌میرند تا برای همیشه خانه‌ی آنها خراب شود.

آری! جنگ برای همه بد است؛ جنگ انسان‌کُش است، مهم نیست از کدام قبیله و کدام سرزمین باشی! از هرجا که باشی و متعلق به هر طایفه و قومی که باشی، وقتی جنگ شد قربانی می‌شوی!

نقطه‌ی مقابل جنگ اما صلح است! در صلح که باشی، آسمان آبی، رودخانه‌ها شفاف، کوه و دشت و جنگل زیبا و صدای پرندگان آهنگ زیبای زندگی‌ست!

صلح که باشد، پدرها دست در دست فرزندان خود در حالیکه لباس‌های عید به تن دارند شادوخندان خانه به خانه اقوام می‌روند، چای می‌نوشند و نان چاشت یا نان شام را کنار اقارب خود صرف می‌کنند.

صلح که باشد، زنان دیگر مجبور نیستند از سوراخ‌های ریز چادری‌های سنگین آبی رنگ و سیاه دنبا را ببینند و سرک به سرک به دنبال یک لقمه نان برای اولادهای خود باشند!

آری صلح که باشد، زندگی جاری‌ست!

زنان و کودکان افغانستان که سالهاست از چشیدن طعم شیرین صلح محروم بوده‌اند، اینک بازگشت مردان و جوانان خود به خانه را فریاد می‌زنند!

زنان سرزمین ما دیگر تاب و توان تحمل جنگ را ندارند و صلح می‌خواهند؛

مهم نیست از کدام ولایت باشی، همینکه زن هستی و مردت دور از خانه! زندگی به کامت تلخ است!

زنان به معنای واقعی کلمه از جنگ خسته است و مرد فریب خورده‌اش را به صلح می‌خواند؛ زنان در ولایت خوست که شوهران خود را در صفوف طالبان می‌بینند، از آنان می‌خواهند به دامان خانواده بازگردند و از فرصتی که برای صلح ایجاد شده استفاده کنند.

روز گذشته (شنبه 11 حوت) زنان اعضای طالبان به همراه دیگر زنان در ولایت خوست زیر یک سقف نشستند، از جنگ بیزاری خود را اعلام کردند و در اجماع نظر نامه‌ای به مردان خود نوشتند و گفتند به خانه برگردید! فرزندانتان اکنون کلان شده‌اند و سراغ پدر را می‌گیرند! به خانه برگردید، جنگ دیگر بس است! بیایید مزارع و باغ‌های میوه دستان پرتوان شما را انتظار می‌کشند!

به خانه برگردید، جنگ بس است! بیایید همراه فرزندانتان گندم و جو بکارید، میوه بچینید و به بازار ببرید و بفروشید و شب‌ها در کنار هم سر سفره نان شام بخندیم و غم‌ها را فراموش کنید!

این زنان برای نشان دادن عمق درد و رنج خود از جنگ، نامه خود به شوهرانشان را با دستان خود امضا کردند و به آنها گفتند: «برگردید به خانه! روز بازگشت خود را اعلام کنید، تا براساس عنعنات به  استقبال شما بیاییم و دامن رنگین خود را فدای گام‌های استوار شما کنیم!»

زنان در این نامه خطاب به شوهرانشان افزودند: «به خانه برگردید و دیگر برای دیگران نجنگید! دیگر آلت دست این و آن نباشید. دیگر پسوند نیروهای جنگ نیابتی را از روی خود بردارید و به افغانستان آباد فکر کنید!»

  زنان به همسرانشان گفتند: «بیایید ببینید که در گورستان قریه، جسد شهدای نیروهای امنیتی و کشته شدگان طالب در کنار هم دفن شده‌اند، بیایید ببینید که همه ما افغان هستیم، بیایید ببینید که در مراسم فاتحه‌های یکدیگر می‌رویم، اجساد همدیگر را به  کمک هم دفن می‌کنیم و یک جا عزاداری و شادی می‌کنیم!»

ای مرادان خانه، برگردید تا در سال‌های آخر عمر کنار هم باشیم و دیگر به خاطر دیگران ملک خود را خراب نکنیم!

روسله یاسینزی عثمانی

کابینه افغانستان در سال 1395 هجری خورشید نهم حوت را به عنوان روز ملی نیروهای امنیتی و دفاعی تصویب کرد. هدف از این نامگذاری، قدردانی از فداکاری‌ها و جان‌فشانی‌های سربازان دلیر کشور در مبارزه با دشمنان افغانستان و اعلام حمایت از نیروهای امنیتی در مبارزه با هراس افکنان عنوان شده‌است.

شهروندان کشور در کابل و دیگر ولایات با برپایی مراسم مختلف روز ملی نیروهای امنیتی را گرامی  می‌دارند.  

مقامات عالی‌رتبه امنیتی کشور استقبال عمومی از این روز و اعلام حمایت همگانی در فضای واقعی و مجازی از نیروهای امنیتی را نشانه‌ی اعتماد لازم میان مردم و نیروهای امنیتی می‌دانند.

حقیقت این است که نقش مردم در تامین امنیت و تاثیر حمایت مردم از نیروهای امنیتی در ایجاد ثبات، بسیار به سزا و برجسته است؛ زیرا امنیت به معنای محیط عاری از هر گونه ترس و تهدید است و چنانچه فضایی فراهم شود که مردم از هر نوع ترسی رها شوند، امنیت به وجود آمده است. ازاین رو، می‎توان گفت که تامین امنیت اجتماعی در گرو جلب اعتماد اجتماعی است و مسوولان و مجریان قانون باید با برخورد، تصمیم و منش خود اعتماد مردم را جلب نمایند.

ریاست عمومی امنیت ملی در پیامی به مناسبت روز ملی نیروهای امنیتی تأکید می‌کند فضای توصیفی حاکم بر افکارعمومی در روز نیروهای امنیتی و حمایت بی‌دریغ ملت از آنان نشان می دهد که این مهم (جلب اعتماد اجتماعی) توسط نیروهای امنیتی و سربازان دلیر کشور محقق شده است. پولیس ملی، امنیت ملی و اردوی ملی، طی سالیان گذشته به خوبی نشان داده‌اند که توانایی و شایستگی لازم را برای دفاع از این سرزمین و حفاظت و حراست از تمامیت ارضی کشور دارند.

این امر به معنای آن است که امروزه نیروهای امنیتی کشور با توان ملی بیش از سی میلیون جمعیت همراه هستند و کمر همت‌شان با نیروی فکری و فیزیکی هزاران شهروند افغانستان بسته شده است. این امر به معنای شکست‌ناپذیری این نیروها بوده و حمایت ملی و جهانی را در پی خواهد داشت. کما این‌که مشاهده شد، بسیاری از سیاست‎مداران جهانی و نهادهای بین‎المللی نیز با افکارعمومی در افغانستان همراه شده و تعهد به حمایت از نیروهای امنیتی کشور سپرده اند.

توییت‌های قبلی سیاست‎مداران مسوول جهانی از جمله نماینده اتحادیه اروپا، سفیران کشورهای غربی و حامیان بین‎المللی افغانستان به خوبی تصویر مثبتی را از نیت و هدف ملی مردم و فداکاری نیروهای امنیتی در فضای بین‎المللی نیز به نمایش گذاشته است.

بنابراین، نام‎گذاری این روز به نام سربازان دلیر کشور، گام بزرگ و اقدام شایسته است. ابراز احساسات مردمی نیز بیانگر این حقیقت بود که مردم نیز ‎می‎خواهند فاصلۀ میان آنان و سربازان کشور کمرنگ شده و از بین برود؛ زیرا در روز نهم حوت هزاران نفر به صراحت می گویند که سربازان عزیز! ما حرمت خون‌تان را پاس می‎داریم و سنگری از علم و حلم بر پا می‎نهیم و نبردی دیگر را با پیروزی درخشانی رقم می‎زنیم تا نشان دهیم وامدار شایسته و هرچند ناچیزی برای جان عاشق شما بوده‌ایم.

مردم یک‎صدا می گویند که سربازان کشور! از بیرقی که از دست شما حین شهادت در سنگر افتاده است، سربندی خواهیم ساخت تا در کشاکش مبارزه با جهل و کژفهمی‎های زمانه، عَلَمت را بر زمین ننهیم و راهت را آن گونه که در شأن توست ادامه دهیم.

مردم افغانستان به عنوان ملت قدرشناس، خواهند گفت که می‎خواهیم شما را سرمشق خویش قرار داده و علم وحدت و عشق و شرافت و وطن‎دوستی را بر دست گرفته و از شما سرمشق بگیریم.

در پیام ریاست عمومی امنیت ملی ابراز امیدوار شده این روز در فضای افکار عمومی به عنوان همیشه و همواره ماندگار مانده و هر روز، روز سرباز باشد تا شاهد شکوه و شکوفایی در پرتو انسجام و همدلی و در راستای حراست از سرزمینی باشیم که همه به آن تعلق داریم و ثبات آن نیز به سود همگان است.

ما ثبات و شکوفایی افغانستان را مدیون سربازان کشور هستیم و باید مدام سپاسگزار ایثارگری‎های آنان باشیم و تبلیغات پوچ و افکار اغراض آلود و اهداف آنانی را که خواب و خیال از هم پاشی نیروهای دفاعی و امنیتی قهرمان افغانستان را می بینند در نطفه خنثی، نکوهش و محکوم نمائیم زیرا قوت های دفاعی و امنیتی افغان طی سالهای پسین با ایثار و فداکاری و ریختن خون های پاک شان از مقدسات دینی و ارزش های میهنی و ملی ما در برابر تروریستان و قطاع الطریقان طالب و داعش دفاع و حراست نموده اند پس وظیفه و مسئولیت اسلامی و انسانی ما است تا از نیروهای امنیتی افغان که فرزندان مشروع وطن هستند حمایت قاطع و همه جانبه نمائیم.

پنجمین دور نشست های دوجانبه نمایندگان گروه طالبان و نمایندگان حکومت آمریکا در شهر دوحه پایتخت قطر درحال جریان است. در این دور از گفتگوها «زلمی خلیل زاد» نماینده ویژه وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا مسئولیت هیئت آمریکایی و «مولوی عبدالغنی برادر» معاون سیاسی گروه طالبان و رئیس دفتر سیاسی طالبان در قطر مسئولیت هیئت مذاکره کننده گروه طالبان را به عهده دارد. براساس گزارش ها و اظهارنظرهای مقامات ارشد هیئت‌های مذاکره کننده، دو طرف با در اختیار داشتن صلاحیت‌های لازم و کافی برای امضای توافقنامه احتمالی صلح، تمایل و جدیدت بالایی برای خاتمه دادن به بحران چهل ساله افغانستان دارند.
از سوی دیگر لجاجت گروه طالبان در مقابل پیشنهاد مذاکره مستقیم با حکومت افغانستان و عدم گزارش دهی مقامات آمریکایی درباره محتوای نشست‌های مشترک با طالبان، موجب بروز نگرانی‌هایی برای مردم و همچنین ارگ ریاست جمهوری شد. با این حال، با تعهد «زلمی خلیل زاد» به رئیس جمهور «محمداشرف غنی» مبنی بر اینکه هرگونه توافق دولت آمریکا با گروه طالبان فقط با مشورت و اجازه حکومت افغانستان صورت خواهد گرفت، مقداری از نگرانی های مردم نسبت به نتایج این گفتگوها کاسته شد.
با این حال دولت آمریکا و هیئت مذاکره کننده این کشور در قطر می‌بایست بیش از پیش به دغدغه‌های مردم افغانستان توجه داشته باشند و خود را پاسخگوی آن ها بدانند. مردم افغانستان علی رغم اینکه با تمام وجود خواستار برقراری صلح در کشور هستند و برای رسیدن به صلح قربانی‌های بی‌شماری داده‌اند، اما تنها صلحی می‌خواهند که با عزتمندی همراه باشد. بدون شک، صلحی که نتیجه آن، به پایمال شدن عزت مردم افغانستان و همچنین بی احترامی به خون شهدای وطن ختم شود، مورد تایید هیچ شخص آزاده‌ای نخواهد بود.
مردم افغانستان صلح می‌خواهند اما نه به هر قیمتی. در 17 سال گذشته مردم افغانستان نظامی را تاسیس کردند و آن را توسعه دادند که خون‌های بسیاری برای قوام آن ریخته شد و جان های بی‌شماری فدای برپا ماندن آن گردید. در 17 سال گذشته مردم با تلاش بی‌نهایت و فداکاری‌های بی دریغ  به دستآوردهای زیادی رسیدند. آن‌ها نمی‌خواهند این دست‌آوردهای ارزشمند و سخت بدست آمده، فدای صلحی ناپایدار شود.
«تشکیل نیروهای امنیتی اعم از اردوی ملی، پولیس ملی و امنیت ملی»، «کسب حق تحصیل و حق کار توسط زنان»، «برقراری امنیت نسبی در سرتاسر کشور»، «تشکیل نظام اداری برای اداره امور کشور»، «کسب آزادی های اجتماعی و سیاسی توسط مردم»، «آغاز به کار هزاران مکتب، دانشگاه و مراکز آموزشی و تحصیلات علی»، «تربیت هزاران جوان در دانشگاه های کشور»، «دسترسی اکثریت مردم در سرتاسر کشور به خدمات صحی»، «بهره مندی 95 درصد مردم از پوشش ارتباطی شبکه های مخابراتی»، «آغاز به کار هزاران شرکت تولیدی و خدماتی و فابریکه های صنعتی در سرتاسر کشور»، «امضای معاهده های دوجانبه و چندجانبه اقتصادی و سیاسی میان افغانستان و دیگر کشورهای جهان» و همچنین «برگزاری چند دوره انتخابات برای مشارکت مردم در سرنوشت خود» از جمله دستآوردهای مردم افغانستان در 17 سال گذشته است. آمریکا باید بداند که معامله برسر این دستآوردها و صداها دسـتآورد دیگر مردم افغانستان با طالبان حتی اگر با هدف صلح صورت گیرد، مورد قبول آنها نخواهد بود و نتیجه ای جز افتادن افغانستان در چرخه بی پایان بحران و ناامنی نخواهد داشت.

تنش‌های لفظی و درگیری‌های روزهای اخیر هند و پاکستان جدای از اماواگرهای دیگر یک نکته را به صراحت برای افکار عمومی افغان‌ها و جهان روشن ساخت.

مقامات حکومتی و شهروندان افغانستان سالهاست که فریاد می‌زنند جنگ افغانستان ریشه بیرونی دارد و تا زمانیکه لانه‌ها و پناهگاه‌های امن تروریستان در خاک پاکستان نابود نشود، جنگ در افغانستان به پایان نمی‌رسد.

حامد کرزی، رئیس جمهور پیشین افغانستان، در سالهای پایانی حکومتش درتوصیه‌ای به امریکا گفته بود به جای بمباران قریه‌جات افغانستان و کشتار غیرنظامیان افغان، لانه‌های تروریستان در خاک پاکستان را هدف بگیرد.

این اظهار نظر کرزی به مذاق امریکایی‌ها خوش نیامد چراکه امریکا به خوبی می‌دانست پاکستان با چه نیتی از تروریستان حمایت می‌کند.

جنرالان پاکستانی و سازمان استخباراتی این کشور(آی‌اس‌آی) در یک تضاد فکری با دستگاه دیپلماسی این کشور نوعی جنگ نیابتی در افغانستان را آغاز کرده و هم اکنون نیز به پیش می‌برند.

اسلام‌آباد حتی بعد از فشارهای امریکا مبنی بر مبارزه صادقانه با گروه‌های تروریستی به شمول شبکه حقانی، که در راستای استراتژی تازه امریکا در قبال جنوب آسیا و افغانستان انجام می‌شد، نیز حاضر نشد دست از حمایت گروه‌های تروریستی بردارد.

افزایش حملات تهاجمی و انتحاری طالبان در ماه‌های آخر سال میلادی گذشته و سال جاری میلادی و دستگیری افسران پاکستانی در صفوف طالبان از سوی نیروهای امنیتی و دفاعی افغان خود گواه این مدعاست.

در بسیاری از جنگ‌هایی که طالبان برای گرفتن ولسوالی‌ها و برخی ولایات در افغانستان به راه انداخته بودند و به راه می‌اندازند، مشاوران نظامی پاکستان و جنگجویان خارجی در میان طالبان به چشم می‌خورد.

پاکستان با نگاهی ابزاری به طالبان، همواره از این گروه برای تسلط بر افغانستان و ضربه زدن به منافع هند در افغانستان استفاده کرده است.

فریادهای ملت مظلوم و سران حکومت افغانستان مبنی بر حمایت پاکستان از تروریست و شعله‌ور نگهداشتن آتش جنگ در افغانستان در تظاهرات‌های مدنی و نشست‌های مهم داخلی و بین‌المللی هیچگاه به درستی از سوی مقامات نظامی پاکستان وحامیان بین‌المللی‌اش شنیده نشد.

پاکستان همانند کپکی(نوعی پرنده) که سر در برف فرو کرده باشد، خود را به نادانی زد و همواره فریاد برحق مردم مظلوم  افغانستان را نشنیده گرفت و از نیت پلید خود دست برنداشت و سیاست خارجی خود در قبال افغانستان را تغییر نداد.

اسلام‌آباد از نشنیده شدن فریادهای مردم مظلوم افغانستان که همواره قربانی حملات تهاجمی و انتحاری طالبان بوده‌اند، یک برداشت غلط نمود: پاکستان تصور می‌کرد که حملات تروریستی گروه‌های هراس‌افکن مورد حمایت این کشور علیه کشورهای دیگر نیز همان واکنش افغان‌ها را در پی خواهد داشت.

جنرالان پاکستانی زمانی متوجه عواقب بد کارهای زشت خود شدند که جنگنده‌های هندی مواضع گروه تروریستی جیش محمد در خاک پاکستان را بمباران کردند.

هند پس از حمله تروریستی به کاروان نظامیان این کشور در کشمیر گفته بود که پاسخی دندان شکن به پاکستان خواهد داد و تنها چند روز پس از این اخطار به خاک پاکستان حمله هوایی کرد.

داستانی مشابهی در مورد برخورد ایران با پاکستان نیز اتفاق افتاد؛ حمله تروریستی در ولایت سیستان و بلوچستان ایران که در آن چندین سرباز سپاه پاسداران کشته و زخمی شدند، باعث شد مقامات ارشد ایران در واکنشی تند به پاکستان اخطار دهند که اگر دست از حمایت تروریستان برندارد، خود ایران برای سرنگونی این گروه‌ها به  خاک پاکستان حمله می کند.

حمله تروریستی در ولایت سیستان و بلوچستان ایران را گروه تروریستی جیش‌العدل فعال در خاک پاکستان برعهده گرفته بود.

نظامیان پاکستان که اینک به اقدام نظامی هند روبرو شده‌اند، به تکاپو افتاده‌اند تا به  کمک دوستان خارجی خود مشکل را حل کنند.

اسلام‌آباد به خوبی می‌داند که هند و ایران دیگر افغانستان نیست که تنها به گپ اکتفا کنند.

پاکستان که اینک چوب نادانی‌های خود در حمایت از گروه‌های تروریستی را می‌خورد هنوز به اشتباه خود اعتراف نکرده‌ و همچنان به استفاده ابزاری از طالبان و دیگر گروه‌های تروریستی برای پیش‌برد اهداف خود امیدوار است.

سفیر پاکستان در کابل چندی پیش گفته بود اقدام نظامی هند علیه پاکستان می‌تواند مذاکرات صلح افغانستان را به خطر بیندازد.

در این راستا، به نقل از رویترز، امروز نیز ذبیح‌الله مجاهد از هند خواست از حملات نظامی خود علیه پاکستان دست بردارد در غیراینصورت مذاکرات صلح افغانستان آسیب می‌بیند.

اینگونه اظهار نظر طالبان در حمایت از پاکستان نشان می‌دهد که سرانجام برخلاف اعتراف مقامات پاکستانی، همه دنیا متوجه حمایت پاکستان از طالبان و استفاده از این گروه برای  ایجاد مشکل در پروسه صلح افغانستان شدند.

پاکستان به جای اینگونه دیدگاه و سیاسیت بهتر است در حمایت خود از گروه‌های تروریستی تجدید نظر کند.

اینکه پاکستان انتقام حملات نظامی هند به خاک خود را بخواهد از افغانستان و مردم مظلومش بگیرد، یک اشتباه بزرگ است.

عطا محمد نور، والی پیشین ولایت بلخ و از چهره‌های شرکت کننده در گفت‌وگوهای مسکو در مورد صلح افغانستان، می‌گوید گفت‌وگوی مسکو پردستاورد بود اما رئیس جمهور غنی با غروری که داشت نخواست به نیت خیر شخصیت‌های سیاسی کشور توجه کند.

آقای نور در مصاحبه با تلویزیون طلوع، گفت‌وگوی مسکو که چندی پیش با حضور چهره‌های سرشناس سیاسی افغانی و نمایندگان طالبان در پایتخت روسیه برگزار شد را پردستاورد  توصیف نمود.

وی افزود گفت‌وگوی مسکو دستاوردهای خوبی داشت و وی جزئیات تازه‌ی این دستاوردها را به زودی با مردم شریک می‌سازد.

به گفته نور «حفظ نیروهای امنیتی و دفاعی، نهادهای مدنی و حقوق زنان» از مواردی بود که در گفت‌وگوی مسکو مورد تأکید قرار گرفته‌است.

آقای نور گفت: «در گفت‌وگوی مسکو، طالبان برای اولین بار بیرق افغانستان را قرار گرفته در جلو خود دیدند و مذاکرات بین‌الافغانی را قبول کردند.»

آقای نور افزود در دیدار با رئیس جمهور غنی از وی خواسته‌اند به آنها(رهبران احزاب) اعتماد کند چراکه آنها از نظام دفاع می‌کنند، اما رئیس جمهور با رد این درخواست غرور خود را نشان داد.

والی پیشین بلخ گفت: «طالبان می‌گویند مذاکره‌ی احتمالی آنان با رئیس جمهور غنی به بن بست می‌خورد. طالبان خواهان گفت‌وگو با جبهه‌ی مقاومت هستند. حکومت عقل دارد! حکومت از مذاکراتی که در آن حضور ندارد، حمایت نمی‌کند و به اراده نیک رهبران احزاب نیز اعتماد نمی‌کند.»

عطا محمد نور، رهبران حکومت را به انحصار قدرت و چوکی متهم کرد و گفت سران حکومت در وضعیتی احساساتی در مورد صلح گپ می‌زنند و قصد کنار رفتن از قدرت را ندارند.

آقای نور همچنین از حضورش در نشست دوحه که قرار است بین طالبان و شخصیت‌های سیاسی برجسته افغانی در آینده برگزار شود خبر داد.

به گفته‌ی وی، طالبان اعلام کرده‌اند که در قدرت سهیم می‌شوند اما قصد ندارند مانند حکمتیار در قصر بنشینند.  

رئیس اجرایی جمعیت اسلامی گفت: «ما خواهان تشکیل یک اجماع سیاسی کلان با حضور دولت هستیم؛ هیأت مذاکره کننده حکومت بسیار کوچک است و نمی‌تواند از سراسر افغانستان نمایندگی کند.»

رسیدن به صلح بدون یک سیاست واحد و هماهنگ و اجماع منطقه‌ای و بین‌المللی ممکن نیست.

عطا محمد نور در بخش دیگری از سخنانش افزود در صورتیکه برگزاری لویه جرگه مشورتی برای صلح، صلاحیت‌های بیشتری به حکومت بدهد، مطرود است و وی در آن شرکت نمی کند.

والی سابق بلخ، افزود اگر لویه جرگه مشورتی که قرار است چند روز دیگر برگزار شود، در راستای دادن صلاحیت‌های بیشتر به رئیس جمهور غنی باشد، مطرود است.  

دولت موقت

رئیس اجرایی جمعیت اسلامی در بخش دیگری از مصاحبه‌اش به تشکیل دولت موقت اشاره کرد و گفت: «وقتی می‌خواهید یک فصل تازه باز کنید، مجبورید که برخی ناچاری‌ها را بپذیرید، مشابه همان چیزی که در کنفرانس بن در سال 2001 اتفاق افتاد. هدف ما از تشکیل دولت موقت یا انتقالی این نیست که یک نظام را سرنگون و نظام دیگری را حاکم سازیم. هدف ما پایان دادن به جنگ و خونریزی است؛ آیا ارزش ندارد برای پایان دادن به جنگ به حکومت موقت روی آوریم؟»

آقای نور گفت: «بعد از  اول جوزا، ما چنین حکومتی را خواهیم خواست.»

به گفته والی پیشین بلخ، انتخابات و صلح با یکدیگر ارتباط درونی دارد. انتخابات بدون صلح امکان ندارد و اگر هم برگزار شود، مالامال از تقلب خواهد بود.

عطا محمد نور افزود: «رئیس جمهور غنی مدعی است که گفت‌وگوی مسکو شبیه یک نشست علمی بود و ضمانت اجرایی ندارد. ما اینگونه گفت‌وگی صلح را دنبال می‌کنیم و مطمئن هستیم که بعد از اول جوزا، نتایج آن را اجرایی می‌سازیم.»  

تیم انتخاباتی صلح و اعتدال

عطا محمد نور در ادامه تأکید کرد پس از تحقیقات لازم به این نتیجه رسیدیم شخصی که می‌تواند وحدت ملی را حفظ و کشور را از بحران نجات دهد، محمد حنیف اتمر است. بهترین شخص برای حمایت اتمر است. رئیس جمهور غنی نیز از اتمر خواسته بود که معاون اول غنی در تیم انتخاباتی او باشد اما اتمر این درخواست رئیس جمهور را رد کرد. آقای نور به نقل از اتمر افزود اگر اتمر به تیم رئیس جمهور می‌پیوست، نمی‌توانست با تک‌روی‌های غنی کنار بیاید و این کشور را به بحران می‌برد.

عطا محمد نور تأکید کرد دکترعبدالله رئیس ائتلاف ملی است نه کاندید مورد حمایت حزب جمعیت اسلامی.

نور گفت: «خودم، اسماعیل خان، یونس قانونی، بسم‌الله محمدی، ستار سیرت، کلیم‌الله نقیبی و دیگر اعضای ارشد جمعیت محورهای این حزب هستیم. از هم‌ حزبی‌هایم در جمعیت اسلامی خواسته‌ام از کسی حمایت کنند که با آنها در شادی‌ها و غم‌هایشان در طول 40 سال گذشته مانده‌است.»

قابل ذکر است موضع ضد حکومتی عطا محمد نور از زمانی شروع شد که وی دکتر عبدالله را به ناتوانی در  گرفتن حق حزب جمعیت از رئیس جمهور غنی متهم کرد؛ عطا و دکتر عبدالله در  ادامه به انتقاد شدید از یکدیگر پرداختند.

آقای نور در ادامه از آدرس جمعیت اسلامی به طور مستقیم با غنی وارد مذاکره شد اما برخلاف توافق ظاهری اولیه در ادامه با غنی به مشکل جدی خورد.

غنی طی حکمی عطا را از ولایت بلخ کنار گذاشت و این سبب خصومت بیشتر عطا با ارگ گردید.

عطا محمد نور در ادامه به کمک جنرال دوستم و محقق ائتلاف کلان سیاسی را شکل  دادند اما پس از مدتی این ائتلاف نیز در عمل از هم پاشید.

بیشتر اعضای این ائتلاف هم اکنون از نامزدی اتمر در انتخابات ریاست جمهوری  افغانستان در سال آینده حمایت می‌کنند.

به باور مقامات هندی، طالبان یک گروه نظامی کوچک در افغانستان است.

دهلی‌نو همچنین خواستار اخراج طالبان پاکستانی از مناطق افغانستان شده‌است.

براساس اطلاعات به دست آمده توسط برخی رسانه‌ها، هند معتقد است درصورتیکه طالبان پاکستانی از طالبان افغانستان جدا شود، طالبان افغانستانی توانایی انجام بسیاری از حملات را ندارند.

مقامات هندی می‌گویند طالبان افغانستان گروه نظامی کوچکی هستند که توسط طالبان پاکستان و با مدیریت آی‌اس‌آی پاکستان در میادین جنگ تشکیل و سازمان‌دهی می‌گردند.

 هند بر این عقیده است که آی اس آی پاکستان در بیان تعداد جنگجویان طالبان در افغانستان مبالغه می‌کند.

این اظهارات مقامات هندی در حالی بیان می‌شود که براساس شواهد موجود، دولت پاکستان با استفاده از نقاط آسیب‌   پذیر مرزی همواره جنگجویان طالب را با هویت جعلی وارد افغانستان کرده‌است.

از سویی هم پنجمین دور گفت‌وگوهای مستقیم امریکا با طالبان روز گذشته در دوحه قطر برگزار شد؛ در این دیدار، ملاغنی برادر، فرد شماره دوم طالبان، رهبری تیم مذاکره کننده طالبان را برعهده داشت.

طالبان به تازگی یک هیأت چهارده نفری به شمول ملابرادر را برای ادامه مذاکرات این گروه با امریکا معرفی کرده‌است.

به گفته برخی مقامات افغانستان، حضور ملابرادر در مذاکرات صلح با امریکا می‌تواند به پیش‌برد پروسه صلح افغانستان  کمک کند.

آقای صالح امروز یک‌شنبه (5 حوت) در صفحه فیسبوک خود نوشته است که نفوذی های دشمن بیگانه‌ای ما و حلقه هایی که برای امتیاز گیری نهایی برای طالبان در داخل افغانستان کار می‌نمایند بصورت دوامدار ادعا دارند که طالب نیم خاک افغانستان را در اختیار دارد.

آقای صالح افزوده: «من وقتی وزیر داخله بودم این فرضیه را ولایت به ولایت تحقیق و تدقیق نمودم. آنچه هویداست که طالب بین پانزده تا بیست درصد نفوس افغانستان را در کنترول دارد و این بیست درصد بازهم بنابر دلایل مختلف بصورت دوامدار با ادارات و نهاد های دولتی مراوده دارند مثلن بخاطر تذکره، تحصیلات عالی، سفر، حج، تداوی و مسایل دیگر. یعنی طالب بالای کمتر از بیست درصد نفوس افغانستان سلطه تفنگ و ترور دارد وهیچ نوع خدمات ارایه نمی‌کند.»

صالح تاکید کرده اگر شما نیز به جزیات عملیات‌های نظامی که هرروز انجام می‌شود داخل شوید می‌دانید که دشمن ضعیف است و به اصطلاح عامیانه مانند موش سوراخ می پالند.

او گفته: «بیایید با رد تبلیغات و پروپاگند دشمن به نیرو های خویش که مدافع عزت همه ای ماست روحیه ومورال بیشتر بدهیم. کنترول نصف افغانستان توسط طالب دروغ محض و بخاطر شکستن روحیه ملی ماست.»

صالح در ادامه افزوده بخش جذب و پیژند در وزارت های داخله و دفاع از بیرو بارترین بخش ها اند. یعنی دفاع از خاک مقدس است و درین دفاع مقدس کشور دچار کمبود نیرو نیست. وقتی با خون دفاع می‌کنیم نگذاریم که با کلمات ما را شکست بدهند.

این در حالی است که برخی از سیاست مداران داخلی و خارجی از جمله ضمیر کابلوف ادعای کنترل نصف خاک افغانستان توسط طالبان را مطرح کرده است.

وی افزود با ارسال کالاهای افغانستانی به هند و استفاده از ظرفیت بالای بندر چابهار انتظار می‌رود در سال آینده درآمد افغانستان از ناحیه صادرات به بیش از 2 میلیارد دلار برسد.

رئیس جمهور غنی در مراسم افتتاح ارسال اولین محموله صادراتی افغانستان به هند از طریق چابهار افزود همکاری دولت با سکتور خصوصی و نوع تعامل افغانستان با کشورهای منطقه از جمله کشورهای همسایه سبب شده یک دیدگاه تازه نسبت به افغانستان شکل بگیرد.

رئیس جمهور گفت: «ولایت نیمروز دیگر آن ولایت محروم چهار سال پیش نیست و به مرکز صقل اقتصادی در افغانستان و منطقه تبدیل شده‌است.»

رئیس جمهور غنی افزود افتتاح بندرچابهار به عنوان شاخه انشعابی راه بزرگ ابریشم برای تبدیل افغانستان به چهارراه منطقه از اهمیت بالایی برخوردار است.»

به گفته آقای غنی، ارسال کالاهای افغانستانی به کشورهای دیگر از جمله هند از طریق بندر چابهار برای شهروندان ولایت نیمروز پرثمر خواهد بود.

رئیس جمهور غنی در ادامه به تلاش افغانستان به احیایِ راه ابریشم اشاره کرد و گفت افغانستان اینک در حال تبدیل شدن از یک کشور وارد کننده به یک کشور صادر کننده می‌باشد، راه ابریشم برای نسل گذشته یک افسانه بود اما اینک به یک واقعیت تبدیل شده‌است.

آقای غنی افزود افغانستان که در گذشته تمدنی درخشان داشت و شهرهای کشور همچون گردنبندی زیبا به یکدیگر و به جهان متصل بود یکبار دیگر در حال تبدیل شدن به چهارراه آسیا می‌باشد.

به گفته رئیس جمهور، براساس آمار اعلام شده دولتی، صادرات افغانستان در سال گذشته به یک میلیارد دلار رسید و انتظار داریم در سال آیندبه به بیش از 2 میلیارد دلار برسد.

افغانستان امروز

رئیس جمهور غنی در بخش دیگری از سخنان خود در مراسم افتتاح ارسال اولین محموله صادراتی افغانستان به هند از طریق چابهار در ولایت نیمروز به تاریخچه‌ی 4 هزار ساله‌ی افغانستان در تجارت اشاره کرد و گفت: «افغانستان امروز دیگر افغانستان دیروز که در آن فساد اداری، بی‌کفایتی و خشونت دیده می‌شد، نیست و به مرکز تحرک تبدیل شده‌است.»

رئیس  جمهور  گفت: «دولت‌داری ناقص در گذشته به جایگاه والای  افغانستان در تجارت ضربه زده‌است.»

رئیس جمهور غنی گفت براساس آمار بانک جهانی، افغانستان مقام نخست در بخش اصلاحات را به خود اختصاص داده‌است.

آقای غنی تأکید کرد از قهرمانان عرصه صادرات نیز باید همچون قهرمانان سکتور امنیتی و دفاعی تجلیل شود و در این راستا هدایت داده شده مدال «عبدالمجید خان زابلی» از تاجران موفق افغانستان در گذشته، ضرب شود.

رئیس جمهور به دیدگاه مشترک دولت و سکتور خصوصی برای توسعه اقتصاد افغانستان اشاره  کرد و گفت در سال گذشته 18 میلیارد افغانی در بودجه ملی صرفه‌جویی شده و برای اولین بار 92 درصد از بودجه انکشافی افغانستان به مصرف رسیده‌است.

رئیس جمهور بر ارتقاء ولایت نیمروز از درجه سه به ولایت درجه دو تأکید کرد و خطاب به والی نیمروز گفت طرح سراسری انکشاف ولایت نیمروز باید تهیه گردد.

زنده باد زنان نیمروزی!

رئیس جمهور غنی در بخش دیگری از سخنان خود خطاب به زنان ولایت نیمروز از سهم‌گیری آنان در پروسه صلح تشکر نمود و گفت: «زنده باد زنان نیمروزی!»

آقای غنی افزود در لویه جرگه مشورتی برای صلح که قرار است به زودی در کابل دایر گردد زنان سی درصد سهم دارند و زنان نیمروزی هم باید نظرات و پیشنهادات خود در این زمینه را به بانوی اول ابلاغ کنند.

تشکر از کشورهای همسایه و منطقه

رئیس جمهور غنی در بخش دیگری از سخنان خود از تلاش‌های کشورهای هند و ایران در به نتیجه رساندن پروژه بندر چابهار تشکر کرد.

آقای غنی گفت: « کشورهای منطقه منافع مشترک با یکدیگر دارند و همکاری‌های منطقه می‌تواند جغرافیا را تغییر دهد همان‌طور که افغانستان را از یک کشور محاط به خشکی خارج ساخت و سبب شد موقعیت افغانستان به فرصت کلان برای این کشور تبدیل شود.»

«از ایران بابت همکاری در افتتاح بندر چابهار، از هند بابت ساخت سرک «زرنج-دلارام» و از ترکیه بابت همکاری در پروژه راه لاجورد تشکر می‌کنیم.»

رئیس جمهور غنی تأکید کرد از امریکا نیز به این دلیل که بندر چابهار را از تحریم‌ها علیه ایران مستثنی ساخت و از اتحادیه اروپا به خاطر وعده برای سرمایه گذاری روی پروژه‌‌های کلان اقتصادی در افغانستان و محو فقر و بیکاری نیز باید تشکر کرد.

انتخابات ریاست  جمهوری به موقع برگزار می‌شود

رئیس جمهور غنی در ادامه از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در زمان اعلام شده خبر داد و گفت انتخابات زمینه یک گفتمان ملی را فراهم می‌کند تا مردم بدون ترس راه اساسی خود را تعیین کنند.

آقای غنی افزود مردم افغانستان مصمم هستند از کانال انتخابات زمامدار آینده خود را انتخاب و فصل نیمه‌تمام قاضی‌ امان‌الله خان و شهید داوودخان را تمام کنند.

رئیس جمهور تأکید کرد نیروهای امنیتی و دفاعی و تمام سازمان‌های دولتی حق دخالت در روند انتخابات را ندارند و باید زمینه اشتراک تمام مردم در انتخابات به طور مساوی فراهم گردد.

قابل ذکر است بندر چابهار چندی پیش با ورود محموله گندم اهدایی هند به افغانستان رسما افتتاح شده بود و امروز اولین محموله کالاهای افغانی از طریق این بندر به هند ارسال گردید.

رئیس جمهور غنی که در راس یک هیات عالی رتبه دولتی و برای افتتاح انتقال محموله‌های صاداراتی از طریق بندر چابهار به شهر زرنج مرکز ولایت نیمروز سفر کرده قرار است در دیدارهای جداگانه با بزرگان و متنفذین، علما، جوانان، زنان و تجاران ولایت نیمروز دیدار خواهد کرد و در مراسم حرکت اولین محموله صادراتی افغانستان به بندر چابهار حضور خواهد داشت.

پس از این که حمدالله محب مشاور امنیت، ملی شام روز پنج‌شنبه دوم حوت، از دوره‌ی کاری محمدحنیف اتمر در این پست، مبنی بر دریافت معاش برخی از کارمندان این اداره از سفارت‌خانه‌ها انتقاد کرد و شورای امنیت ملی در زمان آقای اتمر را به «کودکستان» تشبیه کرد، محمدحنیف اتمر نیز واکنش نشان داد و گفت که باید هیأتی بی‌طرف موضوع دریافت معاش از منابع خارجی توسط کارمندان شورای امنیت را بررسی کند.

 طارق آرین، سخنگوی شورای امنیت ملی، روز گذشته گفت این موضوع روشن است و نیاز به تحقیق و تعیین هیأت ندارد.

آقای آرین افزود معاشات «پروژه‌ای» کارمندان شورای امنیت ملی به معاشات دولتی بدل شده است.

سخنگوی شورای امنیت ملی تصریح کرد به منظور مصونیت اداره، اکنون معاشات کارمندان شورای امنیت ملی، مانند سایر ارگان‌های دولتی از طریق وزارت مالیه بر اساس یک سیستم شفاف بودجه پرداخت می‌گردد.

سخنگوی شورای امنیت ملی اما تعداد دقیق کارمندان این شوری که از سفارت‌خانه‌های خارجی معاش می‌گرفتند را اعلام نکرد.

  طارق آرین از سفارت‌خانه‌های خارجی‌ای که به شماری از کارمندان شورای امنیت ملی پیش از این معاش می‌دادند، هم چیزی نگفت،‌ اما یادآور شد که پس از اصلاحات لازم در شورای امنیت ملی، جزییات در این دو مورد با رسانه‌ها در میان گذاشته می‌شود.

حمدالله محب، مشاور شورای امنیت ملی کشور روز پنج‌شنبه دوم حوت، دلیل «قطع معاشات کارمندان شورای امنیت از سفارت‌خانه‌های خارجی» را «وفاداری کارمندان شورای امنیت ملی به نهادهای خارجی به ویژه سفارت‌‌‌خانه‌ها» دانست.

آقای محب افزود:‌ «ما در شورای امنیت ملی تمامی پروژه‌های خارجی به شمول پرداخت معاش‌ها و دیگر کمک را قطع کردیم، ما این کار را به این خاطر نکردیم که به پول نیاز نداریم، با این هدف، معاش خارجی برای کارمندان را قطع کردیم که در یک مرکز و یک اداره که پالیسی امنیتی ساخته می‌شود اگر معاش کارمند‌اش را یک سفارت‌خانه بدهد، پس همین کارمند باید وفادار به کجا باشد، به وطن یا به سفارت خانه؟»

مشاور شورای امنیت ملی با لحنی انتقادی گفت این اداره در گذشته به یک «کودکستان» بدل شده بود و برای بیرون شدن از این وضعیت، اصلاحات تازه در این شورای آغاز و «کودکان» از وظیفه برکنار شدند.

«کودکان سیاسی برای دریافت رضایت پدران»

طارق آرین، سخنگوی شورای امنیت ملی در مورد «کودکستان شدن» این اداره می‌گوید، «در گذشته نهاد مهم کشور (شورای امنیت ملی) به جای پرداختن روی پالیسی‌های مهم امنیتی، مصروف و مشغول آجندای مبتنی بر منافع فردی بوده است. بحث «کودکان سیاسی» از جایی مطرح می‌شود که فرزندان رجال برجسته، به شکل امتیازی و با روی‌کرد منفعت‌محورانه در این نهاد مهم کشوری به منظور حفظ رضایت سیاسی پدران‌شان استخدام گردیده بودند، این امر نه به جهت انجام رسالت، بلکه صرفاً به منظور پیش‌برد یک آجندای مشخص سیاسی که امروز شاهد آن هستیم، انجام شده است.»

آقای آرین افزود که منابع [مالی] شورای امنیت ملی در گذشته به جای مصرف مؤثر و بهبود خطوط و ‌وضعیت امنیت ملی، به جهات غیر مؤثر آن به مصرف رسیده است.

در همین حال محمد واعظی، سخنگوی محمدحنیف اتمر، مشاور پیشین امنیت ملی کشور و یکی از نامزدان انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۸، این سخنان حمدالله محب را کاملاً نادرست، مردم‌فریبانه و توهین به نیرو‌های امنیتی دانسته است.

آقای واعظی می‌گوید که در شورای امنیت ملی در زمان آقای اتمر هیچ کسی از سوی سفارت‌ها به شکل مستقیم معاش نمی‌گرفت و حقوق ماهیانه تمام پرسنل از طریق وزارت مالیه کشور پرداخت می‌شد.

آقای واعظی افزود حدود ۱۰۰ درصد معاشات پرسنل ارگان‌های دفاعی و امنیتی و یک مقدار زیادی از معاشات کارمندان غیرنظامی دولت از سوی جامعه‌ی بین‌المللی تمویل می‌شود.

او هم‌چنان گفت که در دوره کاری محمدحنیف اتمر، تمام کارکنان دفتر شورای امنیت ملی اعم از کارکنان دایمی و مشاوران موقتی از سوی وزارت با استفاده از بودجه‌ی صندوق بازسازی افغانستان که از سوی بانک جهانی اداره می‌شود، پرداخت می‌شد و علاوه بر آن، در حدود ۳۰ نفر از کارکنان تخنیکی این دفتر که به شکل باالمقطع در تفاهم با وزارت مالیه استخدام شده بودند با استفاده از بودجه صندوق وجهی اردوی ملی که به وسیله اداره‌ی کمک‌های نظامی امریکا و ناتو مدیریت می‌شود، معاش دریافت می‌کردند.

سخنگوی حنیف اتمر و تیم ستاد انتخاباتی صلح و اعتدال هم‌چنان تأکید کرد که باید هیأت بی‌طرف در این رابطه تشکیل شود و موضوع را روشن کند. او هم‌چنان گفت که روزانه ده‌ها تن از نیروهای امنیتی در نقاط مختلف کشور قربانی می‌دهند و وفاداری آنان بر اساس معاش نمی‌تواند تعیین شود.

حدود چهار سال قبل، روزنامه‌ی ۸صبح نیز در گزارشی فاش کرده بود که کارمندان شورای امنیت ملی از سفارت‌خانه‌ها معاش می‌گیرند.

حکمتیار افزود حضور نیروهای خارجی و وجود یک حکومت دست نشانده خارجی‌ها در افغانستان، دو عامل اصلی شروع و دوام جنگ در افغانستان می‌باشند.

به گزارش پیام آفتاب، گلبدین حکمتیار امروز پنج‌شنبه 2 حوت در یک کنفرانس خبری در کابل به رسانه‌ها گفت نگاهی به تاریخ افغانستان نشان می‌دهد که افغان‌ها حضور نیروهای خارجی و وجود حکومت‌های وابسته به خارجی‌ها را نمی‌توانند تحمل کنند.

رهبر حزب اسلامی افزود اتحاد جماهیر شوروی با آن سازوبرگ کلان و برخورداری از یک ارتش مجهز و منظم بعد از نه سال جنگ در افغانستان سرانجام با شکست خاک این کشور را ترک کرد و سه سال بعد زوال خود را مشاهده نمود.

«اتحاد جماهیر شوروی در حالی در افغانستان شکست خورد که نزدیک 1 میلیون سرباز خود را به جنگ افغانستان وارد کرده‌بود، 120 هزار سرباز ارتش سرخ همیشه در مشغول جنگ در افغانستان بود که همواره با نیروهای تازه جایگزین می‌شد. شوروی امریکا را در ویتنام شکست داده بود و رقیبی در دنیا برای خود نمی‌دید.»

اتحاد جماهیر شوروی نه تنها خود شکست خورد بلکه نتوانست حکومت دست‌نشانده کمونیستی خود را نیز بر افغان‌ها تحمیل کند.

رهبر حزب اسلامی افزود تجاوز شوروی به خاک افغانستان از سوی بسیاری از کشورهای جهان محکوم شد؛ 126 کشور دنیا در دوره‌های مختلف مجمع عمومی سازمان ملل علیه حضور اتحاد جماهیر شوروی در افغانستان رأی دادند.

گلدین حکمتیار گفت پس از خروج نیروهای شوروی از افغانستان، تشکیل حکومت ائتلافی مجاهدین نیز چون مستقل نبود نتوانست در اداره کشور موفق باشد.

رهبر حزب اسلامی افزود طالبان نیز چون وابسته به حمایت‌های کشورهایی چون عربستان، امارات، پاکستان و در مقاطعی بریتانیا و امریکا بودند نیز در اداره افغانستان ناکام ماندند.

گلدین حکمتیار در بخش دیگری از سخنان خود تأکید کرد ناتو و امریکا نیز پس از هجده سال حضور در افغانستان و علی‌رغم استفاده از 160 هزار نیروی نظامی و امکانات جنگی پیشرفته در  افغانستان ناکام بوده و به هیچ یک از اهداف خود نرسیده‌است.

وی افزود امریکا و ناتو نیز همانند اتحاد جماهیر شوروی در تحمیل حکومت‌های دست نشانده خود به افغان‌ها به موفقیتی دست نیافتند.

به گفته رهبر حزب اسلامی، رقبای منطقه‌ای و جهانی امریکا در ابتدا حضور این کشور در افغانستان را پذیرفتند و حتی در بخش‌هایی حاضر به همکاری با امریکا شدند اما در ادامه که ناتوانی ایالات متحده در کنترل اوضاع را دیدند، امید خود را به همکاری با امریکا از دست دادند.

کنفرانس بن و تحمیل حکومت

گلبدین حکمتیار در ادامه به تشکیل حکومت موقت در سال 2001 اشاره کرد و گفت خارجی‌ها در کنفرانس بن یک حکومت موقت را ساختند و وارد کابل کردند اما این حکومت نتوانست در ادره‌ی کشور و برقراری امنیت و ثبات موفق باشد.

حکمتیار افزود حکومت‌های پس از حکومت موقت هم در عرصه حکومت‌داری ناکام بوده‌اند و جنگ، فقر، ناامنی، فساد، اعتیاد و بی‌کاری در کشور بیداد می‌کند.

چاره‌ی کار

گلبدین حکمتیار تأکید کرد تا زمانی‌که نیروهای خارجی در افغانستان باشند و حکومت‌های وابسته زمام امور را در افغانستان در دست داشته باشند، نمی‌توان به ختم جنگ در این کشور دلخوش بود.

آقای حکمتیار چاره‌ی کار را تشکیل یک دولت قدرتمند و مستقل توسط خود افغان‌ها  دانست؛ حکومتی که بی‌طرف باشد و با یک سیاسیت متوازن بتواند با کشورهای دیگر تعامل کند: حکومتی که در قبال هند و پاکستان، ایران و کشورهای عربی و امریکا و روسیه و چین یک سیاست متوازن را  دنبال کند.

 «چنین حکومتی باید توسط خود افغان‌ها ساخته شود نه اینکه از بیرون تحمیل گردد: دولت، احزاب سیاسی، مخالفین مسلح و همه وهمه باید برای ساخت چنین دولت مستقل، بی‌طرف و قدرتمندی تلاش کنند و خارجی‌ها  نیز برای خروج خود یک جدول زمانی مورد توافق افغان‌ها ارائه کنند.»

حکمتیار گفت: «نظام کنونی عامل ادامه جنگ در کشور است و باید به یک نظام قدرتمند تغییر پیدا کند. اکنون پس از هجده سال باید بپذیریم که امریکا و ناتو نتوانسته‌اند امنیت را در افغانستان برقرار کنند و باید از افغانستان خارج شوند.»

توصیه به طالبان

گلبدین حکمتیار در بخش دیگر از سخنان خود خطاب به طالبان به آنها توصیه کرد روی چند اصل مهم توافق کنند تا همچون گذشته ابزار دست کشورهای دیگر قرار نگیرند.

«روی آوردن به مذاکرات بین‌الافغانی، قبول انتخابات به عنوان  تنها راه انتقال مسالمت‌آمیز قدرت، آتش‌بس طولانی و عدم پذیرش حکومت تحمیلی» از جمله مواردی بود که حکمتیار به طالبان توصیه  کرد انجام دهند

رهبر حزب اسلامی در عین حال تأکید کرد جنگجویان طالبان چون ماهیت جنگی دارند و به جنگ به عنوان یک راه درآمد نگاه می‌کنند، نمی‌توانند به مدت طولانی از جنگ دست بکشند

حکمتیار افزود دولت باید با آن دسته از طالبانی که سلاح‌های خود را زمین می‌گذارند و به پروسه صلح می‌پیوندند همانند نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان معاش پرداخت کند.

رهبر حزب اسلامی همچنین گفت از تمام تلاش‌ها برای پیش‌برد پروسه صلح افغانستان حمایت می‌کند.

وی از دولت نیز خواست موانع برگزاری یک انتخابات شفاف را از میان بردارد و از دخالت در کار کمیسیون‌های انتخاباتی پرهیز نماید.

باید گفت انتقاد حکمتیار از حکومت در حالی صورت می‌گیرد که امضای موافقت‌نامه صلح بین دولت و حزب  اسلامی که به بازگشت حکمتیار به افغانستان منجر شد در دوران همین حکومت صورت گرفت.

به باور بسیاری از کارشناسان، سخنان آرمانی شکل امروز حکمتیار با توجه به اوضاع سیاسی کنونی افغانستان قابل اجرا نیست:  افغانستان از دیرباز محل مداخله قدرت‌های بزرگ بوده و خلاص شدن از این وضعیت کار ساده‌ای نیست و نیاز به زمان طولانی دارد.  

طالبان با تبدیل‌شدن به یک قدرت سیاسی؛ به دنبال تغییرات ساختاری در افغانستان است و می‌خواهند با تغییر قانون اساسی و تشکیل حکومت موقت، به قدرتی بلامنازع و بی‌مدعی تبدیل شوند.

طالبان پس از حکومت پنج ساله در افغانستان، پناه‌دادن به القاعده و حمله تروریستی یازدهم سپتامبر 2001(توسط القاعده)؛ با تصویب قطعنامه‌های 1373 و 1455 از سوی شورای امنیت سازمان ملل متحد به‌عنوان گروه‌ تروریستی شناخته شد. شوراي امنيت تقريباً‌ در كليه قطعنامه‌های صادره در خصوص تروريسم بعد از یازده سپتامبر از قبيل قطعنامه 1367، ‌129، 1373، 1450 و 1455 اعلام می‌دارد «تروريسم تهديدی عليه صلح و امنيت بين‌المللي است». به همین دلیل حملات و فشار آمریکا و پیمان آتلانتیک شمالی(ناتو) برای نابودی و اضمحلال این گروه تروریستی، تنها طالبان را برای مدتی کوتاه، به گوشه‌نشینی و انزوا وادار کرد. باوجود این، آمریکا و متحدین همواره با تروریست خواندن این گروه، تلاش داشتند تا برای مشروعیت و توجیه حضور خود در افغانستان، و از سوی دیگر؛ قدرت‌گرفتن دوباره طالبان و حکومت بر این سرزمین جلوگیری کنند.

اما پاکستان به‌عنوان یکی از بوجودآورندگان و پدرخوانده طالبان، با پناه‌دادن به این گروه تروریستی، مانع نابودی و برافتادن آن شد. درخواست‌های پی‌درپی و شواهد و مدارک دولت افغانستان نیز برای تحت فشار قراردادن پدرخوانده طالبان از سوی آمریکا، ناکام و بی‌نتیجه ماند. حتی آمریکا با کشتن بن‌لادن، مرگ ملاعمر و قتل منصور و سران طالبان و القاعده در خاک پاکستان، سیاست‌های خود را مبنی بر ازبین بردن پناه‌گاه‌ها، آموزش‌دهندگان و تسلیح‌کنندگان این گروه تغییر نداد و همچنان گفته‌ها و فشارهای جمهوری اسلامی افغانستان در این موارد ردشده و مردود ماند.

      اما پاکستان با زیرکی، فطانت و صبر؛ طالبان رانده‌شده و مطرود را در دامان خود نگاه داشت و از معدوم شدن و نیستی این گروه تروریستی و تحت تعقیب قرارداده شده از سوی شورای امنیت سازمان ملل متحد، ایالات متحده آمریکا و متحدین آتلانتیک شمالی پیش‌گیری کرد. طالبان باردیگر با آموزش و تجدیدقوا وارد میدان نبرد در افغانستان شد و با حملات برنامه‌ریزی‌شده در مناطق دورافتاده از پایتخت، تشکیل حکومت‌ محلی و هر از گاهی نیز با حملات انتحاری در کابل و برخی ولایات، به ایجاد رعب و وحشت در میان مردم و نظامیان، و از سوی دیگر استحکام پایگاه‌های خود در این سرزمین پرداختند.
 در این میان، حیف و میل کمک‌های خارجی؛ فساد گسترده اداری؛ عدم بازسازی و توسعه؛ فقر و درماندگی شهروندان و افزایش شکاف طبقاتی در میان مردم؛ جایگاه و پایگاه طالبان را در میان مردم دورافتاده از پایتخت محکم نمود. طالبان توانستند به‌خوبی از این نقاط ضعف دولت استفاده کنند و نفوذ خود را در میان مردمی که از فساداداری در دولت و عدم رسیدگی به عرایض‌شان در محاکم عدلی و قضایی رنج برده‌‌اند، افزایش دهد و با تشکیل محاکم محلی و رسیدگی به درخواست‌های مردم، اعتبار پس‌زده و ازبین‌ برده شده‌ی خود را در میان مردمان محلی بدست آورند.

پاکستان نیز دقیقا به دنبال همین مسئله بود؛ تا طالبان را در جهتی هدایت نماید تا از شکاف بوجودآمده در میان مردم و دولت، به نفع خود استفاده کند و ضمن افزایش نارضایتی بین شهروندان و دولت؛ طالبان جایگاه از دست رفته خود را درمیان مردم به‌دور از دسترس حکومت، بازیابد. اما پدرخوانده طالبان(پاکستان)، گاهی برای جلب توجه سازمان‌های بین‌المللی، رضایت ایالات متحده آمریکا و خفه کردن صدای دولت افغانستان بر علیه پاکستان، اقدامات نمایشی تحت عناوین نشست‌های صلح دوجانبه، چهارجانبه و چندجانبه به‌راه اندازد.

نشست‌های نمایشی تحت عنوان صلح از سوی پاکستان برخی اهداف مشخص ذیل را دنبال می‌کند. 

  1- بالابردن پرستیژ و اعتبار صلح‌طلبانه پاکستان؛ براساس ادعای همیشگی مقامات پاکستانی، این کشور همواره بدنبال صلح و توسعه افغانستان است و به‌عنوان یک همسایه خوب و صلح‌طلب، برای تحقق آن تلاش می‌کند.

2.   قدرت و نفوذ پاکستان بر طالبان؛ این‌که بدون حضور و مداخله این کشور، صلح در افغانستان ناممکن است.

3. جلب رضایت ایالات متحده آمریکا؛ کمک‌های میلیون دالری آمریکا برای پاکستان از اهمیت بسزایی برخوردار است و نمی‌خواهد با ناخوشنودی این کشور، بسته‌های کمکی تحت عناوین “کمک حمایتی ائتلاف”، که از عملیات ضدتروریستی پاکستان حمایت می‌کند و یا بودجه کمک‌های نظامی خارجی که آموزش و خرید تجهیزات سخت‌افزاری را شامل می‌شود و کمک‌های بی‌حد و حساب آمریکا را از دست بدهد.

4. مانع نفوذ و ارتباط هند و افغانستان؛ پاکستان نمی‌خواهد افغانستان و هند از ارتباط منظم و خوبی برخوردار باشند و روابط این دو کشور را به‌ زیان خود می‌داند و در جلسات و نشست‌های نمایشی دوجانبه و چندجانبه، یکی از مسائل اصلی خود را عدم برقراری ارتباط افغانستان و هند عنوان می‌کند.

5. افغانستان به‌عنوان حیاط خلوت پاکستان؛ این کشور، افغانستان را نه به‌عنوان یک کشور مستقل، بلکه به‌عنوان سرزمینی دست‌نشانده می‌پندارد که با تمکین و گوش‌دادن به پاکستان، باید اهداف خود را تعیین و مشخص نماید و به گفته آقای حامدکرزی(رئیس جمهور پیشین افغانستان)، پاکستان به دنبال این است تا سیاست خارجی افغانستان را به دست گیرد.

      پاکستان با شورشی نامیدن طالبان، این گروه را به‌عنوان مخالف حکومت افغانستان معرفی می‌کند، که براساس سیاست‌های اشتباه و ضدپشتونیزم دولتی، بوجود آمده است و با افزایش فساداداری، شکاف طبقاتی و دور از دسترس بودن؛ قدرتمند، بانفوذ و غیرقابل حذف می‌باشد. محمداشرف غنی، رئیس حکومت وحدت ملی نیز بخشی از این گفتار پاکستان را در تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری 1392، تایید و تاکید می‌کرد که این گروه به دلیل عدم حکومت‌داری خوب بوجود آمده است. درصورتی‌که آقای کرزی از حضور پررنگ پشتون‌ها درکنار دیگر اقوام در کابینه؛ و وجود پایگاه‌ها، آموزش‌دهندگان و مسلح‌کنندگان این گروه تروریستی در خاک پاکستان سخن می‌گوید.
  با این حال، پاکستان توانست این گروه درحال حذف را به گروهی غیرقابل حذف و قدرتمند در خاک افغانستان و پاکستان تبدیل کند و از آن به‌عنوان ابزاری نیرومند برای رسیدن به مقاصد خود استفاده کند. در این میان، کشورهای تاثیرگذار منطقه و جهان نیز با برقراری ارتباط با طالبان، این گروه تروریستی را تقویت و مشروعیت دادند و طالبان درحال بازیابی توانایی خود در سرزمین افغانستان، و چانه‌زنی و معامله‌گری با کشورهای منطقه و جهان است. خبرگزاری آریانانیوز به نقل از نشریه آمریکایی یو.اس.ای تودی، می‌گوید: طالبان با موترهای زرهدار بم‌گذاری شده‌ی هاموی و تجهیزات نظامی آمریکایی به نیروهای امنیتی حمله می‌کند و به گفته مقامات امنیتی افغانستان، طالبان در حمله به نیروهای امنیتی افغان، از کمره‌های دید در شب استفاده می‌کند(http://yon.ir/guM1x).
طلوع نیوز به نقل از روزنامه دی تایمز (The Times)گزارش داده است که طالبان از بهر حمله بر نیروهای ناتو در افغانستان، ماهانه به ارزش دو نیم میلیون دالر از روسیه کمک دریافت میکنند (http://yon.ir/oMhN0).

چین و جمهوری اسلامی ایران نیز وارد این معرکه شدند و ادعا می‌کنند، بخاطر امنیت خویش و زمینه‌سازی گفتگو و صلح در افغانستان، با طالبان ارتباط برقرار کرده‌اند. قطر، امارات و عربستان سعودی، بازیگران ماندگار این بازی سیاسی می‌باشند و با کمک‌های غیرمستقیم از طریق پاکستان و مستقیم به طالبان، در بزرگ‌سازی و مراقبت و حمایت از این گروه تحت تعقیب قرارگرفته شده‌ی مردم و حکومت افغانستان و شورای امنیت سازمان ملل متحد، کمک و همکاری می‌کنند. درحال حاضر، بازیگران در افغانستان افزایش پیدا کرده است و به گفته محمداشرف غنی، رئیس جمهوری اسلامی افغانستان:«به هیچ‌کشوری اجازه نمی‌دهیم تا در افغانستان جنگ نیابتی به راه بیندازد.»
  این بازیگران نیرومند و تاثیرگذار خارجی، گروه تروریستی دیروز را به شورشی و سپس رقیب قدرتمند سیاسی در عرصه افغانستان تبدیل کرده است، که حتی طالبان با ایالات متحده آمریکا، روسیه، چین، انگلستان، جمهوری اسلامی ایران، پاکستان، عربستان سعودی، امارات و قطر، در نبود حکومت افغانستان دیدار و گفتگو می‌کند، و با فشار و عذر و التماس این کشورها، هنوز این گروه حاضر نمی‌شود تا با دولت افغانستان(به‌عنوان نماینده مستقیم مردم)، وارد مذاکره و گفتگو شود. طالبان از این فرصت‌های پیش‌آمده بیشترین استفاده را می‌برد و از برقراری ارتباط مستقیم با آمریکا، روسیه، ایران و…، به موازنه قدرت خود، شناسایی و حضور فعال در زدوبندهای سیاسی می‌پردازد.
 طالبان با تبدیل‌شدن به یک قدرت سیاسی؛ به دنبال تغییرات ساختاری در افغانستان است و می‌خواهند با تغییر قانون اساسی و تشکیل حکومت موقت، به قدرتی بلامنازع و بی‌مدعی تبدیل شوند، که از یک‌طرف جایگاه و اقتدار خود را در بین تمام اقوام این سرزمین تثبیت و تسجیل کنند و از طرف دیگر، به همکاران و متحدین کهنه و جدیدشان بگویند؛ که خدمات، آموزش‌ها و اهداف‌شان به نتیجه مثبت رسیده است. در این میان، برخی از احزاب و افراد داخلی نیز برای تحقق برنامه‌های طالبان همکاری دارند و برای به حاشیه‌راندن و منزوی‎کردن دولت، منافع شخصی‌شان را به دستآوردهای نزدیک به دو دهه افغانستان ترجیح می‌دهند.

بنابراین برای یک‌بار هم که شده، باید برای تعیین خطوط اساسی سیاست کشور، به درون قانون اساسی مراجعه نمود، نه به بیرون از قانون اساسی، و تصمیم‌گیری‌های کشورهای خارجی. در قانون اساسی افغانستان، درمورد مصالح علیای کشور و تعدیل قانون اساسی پرداخته شده است، و در ماده شصت و چهارم آن، به رئیس جمهوری صلاحیت داده شده، تا تعیین خطوط اساسی سیاست کشور را به تصویب شورای ملی برساند، و طبق ماده یک‌صد و یازدهم نیز برای اتخاذ تصمیم درمورد مسایل مربوط به استقلال، حاکمیت ملی، تمامیت ارضی و مصالح علیای کشور و تعدیل احکام قانون اساسی؛ لویه‌جرگه تشکیل شود، نه این‌که همواره به عقب بازگشته و براساس منافع کشورهای خارجی در درون افغانستان، تصمیم‌گیری صورت گیرد.

نویسنده: سیدحسین هادی

دود حمایت پاکستان از گروه‌های تروریستی که سال‌هاست به چشم  افغانستان می‌رود، سرانجام به چشم کشورهای همسایه نیز رفت و هند و ایران در یک موضع نسبتا  مشترک  از پاکستان خواست در برابر حمایتش از گروه‌های تروریستی پاسخگو باشد.

در این میان هند،علاوه بر متهم کردن پاکستان به حمایت از گروه‌های تروریستی این کشور را به نقض آشکار حقوق بشر علیه یک تبعه هندی بازداشت شده در این کشور نیز می‌داند.

 دادگاه نظامی پاکستان این تبعه‌ی هندی را به مرگ محکوم کرده اما هند از عالی‌ترین دادگاه سازمان ملل خواسته تا در این زمینه وارد عمل شود.

به گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس، هند در پرونده‌ای پاکستان را به نقض حقوق بشر با محکوم کردن یک فرد به اعدام در یک دادگاه نظامی متهم کرده است.

هاریش سالو، وکیل هندی، به قضات در دادگاه بین‌المللی کیفری گفت: « ادعاهای پاکستان مبنی بر جاسوسی و خرابکاری «کولبوشان جاداو» یک دروغ محض است.

این فرد هندی در ماه مارچ ۲۰۱۶ میلادی توسط نیروهای پاکستان بعد از ورود به خاک پاکستان بازداشت شده‌بود.

مقامات پاکستانی اعلام کردند که این تبعه هندی بازداشت شده با عملیات‌های تروریستی در پاکستان که در آن ۱۳۴۵ نفر کشته شدند در ارتباط بوده‌است.

فرد هندی بازداشت شده توسط یک دادگاه نظامی در اپریل ۲۰۱۷ به اعدام محکوم شد، اما دادگاه سازمان ملل سال گذشته میلادی به پاکستان اعلام کرد که وی را تا زمان اعلام نتیجه نهایی دادگاه لاهه اعدام نکند.

جلسه استماع دادگاه روز دوشنبه در حالی برگزاری شد که تنش‌ها میان هند و پاکستان به دلیل حمله مرگبار هفته گذشته در منطقه کشمیر به بالاترین حد رسیده است. در این حمله مرگبار حداقل ۴۰ سرباز هندی کشته شدند.

یک گروه تروریستی شبه نظامی در پاکستان مسئولیت این حمله مرگبار چند به کاروان ارتش هند در کشمیر با را بر عهده گرفت.

در ابتدای جلسه استماع دادگاه لاهه این وکیل هندی اعلام کرد: «در دادگاه پرونده این فرد متأسفانه حداقل استانداردهای روند قضائی رعایت نشده است و حکم این دادگاه باید غیرقانونی اعلام شود.»

او در ادامه اظهاراتش تاکید کرد حبس این فرد غیرقانونی بوده و باید هرچه سریع‌تر آزاد شود.

انتظار می‌رود این پرونده و تصمیم‌گیری درباره آن ماه‌ها به طول بینجامد.

تحلیل عمیق‌تر واکنش‌های ضد پاکستانی مقامات ایران و هندی نشان می‌دهد که نیت پلید پاکستانی‌ها در آغاز و تشدید جنگ نیابتی در افغانستان که سال هاست از مردم مظلوم ما قربانی می‌گیرد، سرانجام در عملکرد دیگر گروه‌های تروریستی نیز مشاهده شد.

پاکستانی که سال‌هاست طالبان را تجهیز و تمویل و از آنها برای پیش‌برد اهداف شوم خود در افغانستان استفاده می‌کند علاوه براینکه خود قربانی تروریزم دست‌پرورده‌ی خود بوده سبب شده برخی دیگر از گروه‌های تروریستی کوچک و بزرگ نیز در پناه‌گاه‌های امن این کشور رشد و نمود کند و هر از چند گاهی علیه کشورهای همسایه عملیات انتحاری انجام دهند.

گروه‌های تروریستی که هفته گذشته کاروان ارتش هند در کشمیر و موتر حامل سربازان سپاه پاسداران در استان سیستان و بلوچستان ایران را هدف حملات انتحاری خود قرار دادند نمونه‌هایی از این گروه‌ها می‌باشند.

در این میان امیدواری‌ها به نتیجه دادن فشارهای ایران و هند به پاکستان برای قطع حمایت‌های اسلام‌آباد از گروه‌های تروریستی بیشتر شده‌است، اتفاقی که اگر بیفتد، افغانستان نیز همچون دیگر کشورهای منطقه از برکات آن بهره‌مند خواهد شد.  

انتشار تصاویری که در آن عمران خان، نخست وزیر پاکستان، پشت فرمان یک ماشین سیاه رنگ لوکس نشسته و در حالیکه لبخند بر لب دارد، محمد‌بن سلمان را به سوی محل مورد استقبال در اسلام‌آباد می‌برد، در رسانه‌ها برخی را متعجب ساخت؛ تعجب این عده از این بود که نخست وزیر پاکستان با نادیده گرفتن عرف‌های دیپلماتیک رایج خود پشت فرمان ماشین حامل بن‌سلمان نشسته‌است.

از سویی هم، قبل از ورود بن‌سلمان به اسلام‌آباد در روز گذشته، مسیرهایی که برای عبور ولیعهد عربستان در نظر گرفته‌شده بود با عکس‌های از بن‌سلمان آزین گشته بود.

بدون شک در چنین فضایی و با این شیوه‌ی استقبال پاکستانی‌ها، بن‌سلمان نباید احساس بیگانگی کرده باشد.

سفر محمدبن سلمان به پاکستان اما در حال‌وهوایی صورت گرفت که جو منطقه‌ای خیلی برای پاکستان ملایم نبود؛ حمله انتحاری در استان سیستان و بلوچستان به ماشین حامل سربازان سپاه پاسداران ایران توسط گروه «جیش‌العدل» که در آن بیست و هفت نفر کشته و چندین تن دیگر زخمی شدند و نیز حمله تروریستی هفته قبل در منطقه کشمیر به کاروان نیروهای هندی سبب خشم شدید کشورهای ایران و هند بر پاکستان شده‌بود.

مقامات ایرانی و هندی در یک اجماع نظر پاکستان را به حمایت از گروه‌های تروریستی متهم کرده اخطار دادند در صورت تکرار و عدم قطع حمایت پاکستان از گروه‌های تروریستی، آنان خود برای نابودی این گروه‌های تروریستی اقدام می‌کنند.

در این میان، وزیر دولت عربستان در امور خارجی، از این که ایران به علت حملۀ انتحاری هفته گذشته در این کشور، انگشت اتهام را به سوی عربستان گرفت انتقاد می‌کند.

عادل الجبیر، وزیرخارجۀ عربستان سعودی می‌گوید: «تعجب می‌کنم که وزیر خارجۀ ایران می‌کوشد که به علت دشواری‌ها در کشور خودش، دیگران را ملامت کند..»

مقامات پاکستانی اما بدون توجه به پیامدهای منفی این رویدادهای تروریستی به گرمی از مهمان خاص خود استقبال کردند و بهای خوش‌خدمتی‌شان به ولیعهد عربستان را دریافت کردند.

محمد بن سلمان که شام روز یک‌شنبه (۲۹دلو) به پاکستان رسید و عمران خان، نخست‌وزیر پاکستان هم‌چون مهمان ویژه از او پذیرایی نمود و خودش برای محمدبن سلمان رانندگی کرد و اورا به دفتر نخست‌وزیری رساند، طی جملاتی گفت پاکستان یکی از کشورههای مهم در آینده است و عربستان قصد دارد با این  کشور به پیشرفت‌های کلانی دست یابد.

محمد بن سلمان، با پذیرش درخواست پاکستان دستور داده است که بیش از دو هزار پاکستانی نیز از زندان‌های عربستان رها شوند.

مقام‌های دو کشور، تفاهم‌نامه‌هایی را در بخش‌های استخراج و تصفیه نفت و گاز، استخراج معادن، صنایع، گردشگری، همکاری‌های فنی و بخش‌های دیگر امضا کردند که بیست میلیارد دالر ارزش دارند.

محمد بن سلمان در این باره گفت: «ما باور داریم که پاکستان می‌تواند در آینده، کشور بسیار بسیار مهمی باشد و شما می‌خواهید مطمئن باشید که ما بخشی از آن استیم.»

در همین حال، پاکستان مهمترین مدال غیرنظامی این کشور یعنی «نشان پاکستان» را به ولیعهد عربستان داده است.

عمران خان، نخست وزیر پاکستان بیان داشت: «عربستان سعودی همواره دوستی بوده است که پاکستان به آن نیاز داشته است. از همین رو برای آن ارزش قایل هستیم.»

به هرصورت به اذعان بسیاری که نحوه استقبال عمرخان از بن‌سلمان را دیدند، رانندگی عمران خان برای بن‌سلمان برخلاف سرزنش بسیاری، برای پاکستان خیلی پر میمنت بود.

پاکستان از جمله کشورهای با اقتصاد ضعیف می‌باشد و بسیاری از شهروندان پاکستانی به سختی قادر به تأمین نیازهای اولیه خود می‌باشند.

علاوه بر این پاکستان مبالغ زیادی به وام‌دهندگان خارجی بدهکار است و پس دادن این وام‌ها نیازمند دریافت وام‌های بیشتر از دیگر دوستان ثروتمند چون امارات متحده عربی، قطر و عربستان سعودی می‌باشد.

عمران خان در این راستا چندی پیش سفرهایی به چند کشور عربی متمول داشت.

بسیاری از شهروندان فقیر پاکستانی برای کار به کشورهای دیگر حتی افغانستان وارد می‌شوند.

محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان سعودی که برای یک سفر چهار روزه به منطقه آمده قرار است پس از پاکستان به هند برود.

در این دیدار اعلام شد که تمام تصامیم در مورد پروسه صلح با محوریت حکومت افغانستان اتخاذ شود.

رئیس‌جمهور غنی گفت که در روزهای اخیر مسایل کلیدی زیادی در مورد پروسۀ صلح روشن‌تر شده و به اقدامات بیشتر و مشترک نیاز است تا به صلح پایدار و باعزت برسیم.

رئیس جمهور ضمن تشکر از سخنرانی رئیس جمهور امریکا در کانگرس آن کشور و با یادآوری از دیدارش با مایک پنس معاون رئیس جمهور امریکا در نشست امنیتی مونیخ، افزود اعتماد کامل و رابطۀ مستحکم دولت با دولت به اساس منافع متقابل نسبت به گذشته مستحکم‌تر شده و پابرجا می باشد و برای هدف مشترک صلح کار صورت می‌گیرد.

رئیس جمهور محمداشرف غنی افزود: «ما به یک شیوۀ کار جدید و واضح با داکتر خلیلزاد به موافقت رسیده ایم که در چارچوب آن معلومات شریک می شود و روی اجندای مشخص مشورت های دوامدار صورت می گیرد و در روشنایی آن اقدام خواهد شد.»

وی اضافه کرد: « در خصوص صلح روی ماحول ملی، منطقه‌ای، بین‌المللی و کشورهای اسلامی توجه صورت می گیرد و در این زمینه بحث های بیشتر انجام شود تا یک چارچوب ترتیب گردد، اجماع موجود تقویت شود و در بعضی موارد که اجماع نیست، به میان آید.»

رئیس جمهور گفت ما خواهان این هستیم که طالبان مناسبات شان را با پاکستان و همچنان پاکستان مناسبات اش را با طالبان واضح سازد که بر کدام اساس استوار است و ارتباط طالبان با شبکه های تروریستی و ارتباط شان با اقتصاد جرمی و حرام نیز باید معلوم گردد.

داکتر زلمی خلیل‌زاد، نمایندۀ خاص وزارت امور خارجۀ ایالات متحدۀ امریکا، نیز گفت: « با شیوۀ کاری جدید که در چارچوب واضح به وجود آمده، روند صلح را به پیش می بریم.»

وی افزود هدف امریکا در پهلوی همکاری های مشترک با افغانستان در عرصه های مختلف، بیشتر نمودن تلاش ها از مجراهای دیپلوماتیک برای برقراری صلح پایدار در افغانستان است، تا منافع هر دو کشور حفظ گردد و تلاش شود تا هزینه جنگ نیز کاهش یابد.

داکتر خلیل‌زاد گفت: «ما برای صلح در افغانستان به محوریت حکومت و مردم افغانستان جدی هستیم، اما خواهان صلح پایدار می باشیم که در آن تمام ارزش ها حفظ شود و نقطۀ پایان بحران های ۴۰ ساله باشد.»

نمایندۀ خاص وزارت امور خارجۀ ایالات متحدۀ امریکا خاطرنشان کرد: «هدف ما این نیست که راه بیرون‌رفت پیدا کنیم، بلکه هدف ما تامین صلح پایدار در افغانستان می باشد و گسترش و تقویت روابط دو کشور پس از برقراری صلح، با حکومت افغانستان مورد بحث قرار می گیرد.»

داکتر خلیل‌زاد با اشاره به اهمیت منطقه در پروسه صلح، گفت ما در جستجوی صلح هستیم و هدف ما ختم جنگ می باشد، اما طرفدار هرگونه صلحی نمی باشیم.

وی افزود صلح برای منطقه نیز مفید است و حکومت افغانستان با اتصال راه ها و دهلیزهای زمینی و هوایی نشان داد، ظرفیت های زیادی وجود دارد که به نفع تمام کشورهای منطقه به شمول پاکستان می باشد و پاکستان باید در راستای پروسۀ صلح همکاری عملی نماید و ما کوشش های خود را برای اجماع منطقه‌ای در خصوص صلح ادامه می دهیم.

وی گفت در پروسه صلح بین حکومت افغانستان و امریکا تفاوت دیدگاه و نظر وجود ندارد و تمام اقدامات و کوشش هایی که در زمینه صلح صورت گرفته، گام های ابتدایی است. هرچند پیشرفت ها محدود می باشد، اما امیدوار کننده است و آرزو داریم که پیشرفت های خوبی در هماهنگی با حکومت و مردم افغانستان داشته باشیم.

داکتر خلیل‌زاد تصریح کرد ما با طالبان در جلسات متعدد، روی چهار موضوع از جمله چگونگی رابطه طالبان با القاعده، حضور عساکر امریکایی، مذاکرات مستقیم با حکومت افغانستان و آتش‌بس سرتاسری، همه جانبه و دایمی بحث نمودیم و تا زمانی که روی هر چهار موضوع موافقت صورت نگیرد، آن را پیشرفت نمی‌دانیم.

«مسئله آتش بس و گفتگو با حکومت افغانستان از مهمترین موضوعات می باشد، تمامی مسایل با همدیگر مرتبط اند و همۀ تصامیم در محوریت حکومت افغانستان اتخاذ می گردد.»

وی از ابتکار رئیس جمهور به خاطر اعلام برگزاری لویه جرگۀ مشورتی صلح، حمایت و از آن استقبال کرد.

در این دیدار، اشتراک کنندگان، سوالات شان را از داکتر خلیل‌زاد پرسیدند، نظریات خود را با وی شریک ساختند و نمایندۀ خاص وزارت امور خارجه ایالات متحدۀ امریکا به سوالات آنان پاسخ ارائه کرد.

در پایان، رئیس جمهور با ابراز تشکر از همۀ اشتراک کنندگان و نقش فعال شان، گفت که صحبت های امشب نشان داد که افغانستان یک جامعه باز است و همه اقشار در یک بحث سازنده و باز دخیل می باشند و در این بحث نه تنها برای امروز و فردا، بلکه برای وسط‌‌‌ مدت و آینده می اندیشند.

وی افزود: لویه جرگه مشورتی به این خاطر قرار است برگزار شود تا تمام مردم در این بحث سازنده سهیم باشند. همچنان در روزهای آینده برای اولین بار از ۳۴ ولایت یک جرگه مشورتی زنان دایر می گردد.

باید گفت در این دیدار که در قصر دلگشای ارگ انجام شد، اعضای بورد مشورتی صلح، شماری از هیات مذاکره کننده، برخی از سیاسیون و نمایندگان احزاب سیاسی، تعدادی از علما، اعضای جامعۀ مدنی، جوانان، زنان، نمایندگان سکتور خصوصی، نمایندگان مردم در شورای ملی و تعداد دیگری از اراکین بلندرتبۀ دولتی حضور داشتند.