دسته: دیدگاه ها

  • صدها تن برای تامین امنیت مسجدها در ایام محرم مسلح می شوند

    صدها تن برای تامین امنیت مسجدها در ایام محرم مسلح می شوند

    جلسه ای که دوشنبه شب ۲۷ سنبله به ریاست سرور دانش معاون دوم ریاست جمهوری برگزارشد، آخرین وضعیت تدابیر امنیتی برای مساجد و تکایا و روند تطبیق پالیسی حکومت برای تأمین امنیت مراکزی دینی اهل تشیع مورد ارزیابی قرار گرفت.

    دراین جلسه که در آستانه فرا رسیدن ماه محرم و دهه عاشورا برگزار شده، وزرای امور داخله، مهاجرین، ترانسپورت، لوی درستیزقوای مسلح، معین ارشد امنیتی وزارت امور داخله، قوماندان گارنیزیون و قوماندان امنیه کابل و رئیس امنیت ملی کابل، آیت الله صالحی، نماینده آیت الله فیاض، مسئولان و اعضای کمیسیون مشترک مردمی امنیتی مساجد و تکایا، شماری از متنفذان محلی و مسوولان مراکز دینی حضور داشتند.

    در این جلسه ویس برمک سرپرست وزارت داخله ضمن ارائه گزارش از نحوه تطبیق پالیسی تامین امنیت مراکز دینی گفت که تدابیر مشترک امنیتی زیر نظر لوی درستیز/رئیس ستاد ارتش و معین ارشد امنیتی وزارت داخله به منظور تامین امنیت مساجد وتکایا و همچنین مراسم تجلیل از دهه محرم اتخاذ شده و نیروی امنیتی قبل از شروع مراسم تجلیل، در اماکن مربوطه مستقر خواهند شد.

    وی گفت که آموزش صدها تن از افرادی که دراین برنامه از طریق وزارت داخله جذب شده اند روبه اتمام است و برای توزیع اسلحه، تحکیمات مورد نیاز و معاش افراد جذب شده، تدابیر لازم اتخاذ شده است.

    سرپرست وزارت داخله ضمن تأکید بر همکاری مردم و به خصوص جوانان در تأمین امنیت مراکزی دینی، مساجد وتکایا، اطمینان داد که پلان عملیاتی تأمین امنیت دهه محرم و روزهای عاشورا در هماهنگی با ارگان‌های مختلف دولتی در سطح کل کشور در حال اجرایی شدن است.

    جنرال محمد شریف یفتلی رئیس ستاد ارتش/لوی درستیز قوای مسلح، نیز در این جلسه گفت که به منظور تأمین امنیت مراسم تجلیل از دهه محرم، پلان های امنیتی هماهنگ و مشترک از سوی ارگانهای امنیتی تهیه شده و به تمام قول اردوها هدایت داده شده است که دراجرایی شدن این پلان هرگز کوتاهی نکنند.

    جنرال مراد علی مراد، معین ارشد امنیتی وزارت داخله، نیز از روند برگزاری جلسات و کار کمیسیون امنیتی مساجد تکایا و سهم فعال علمای دینی دراین کمیسیون به نیکی یاد کرده گفت از طریق سوق اداره استراتژیک به تمامی نهادهای امنیتی هدایات لازم برای تأمین مراکز دینی و همچنین مراسم تجلیل از روزهای عاشورا صادر شده است و روند توزیع اسلحه برای افراد تازه استخدام شده، تامین وسایل ارتباطی و تحکیمات برای اماکن مذهبی که تثبیت شده است، به زودی آغاز می شود.

    قوماندان گارنیزیون کابل نیز از همگاهنگی لازم با دیگر ارگان های امنیتی برای تأمین امنیت مراکز دینی در کابل اطمینان داده و بررعایت نظم و مدیریت دقیق مراسم عزاداری در دهه محرم تأکید کرد.

    رئیس امنیت ملی کابل نیز دراین جلسه گفت که شهر کابل در آستانه فرارسیدن ماه محرم تحت پوشش فعالیت های اوپراتیفی قرار داشته و با تحلیل و ارزیابی وضعیت، ریاست امنیت کابل برای امنیت مراکز دینی آماده هرگونه همکاری با ارگانهای دیگر است.

    نعمت الله غفاری عضو مجلس نمایندگان و سید حسین محقق زاده به نمایندگی از کمیسیون امنیتی مساجد و تکایا صحبت نموده از توجه دولت و ارگانهای امنیتی در تأمین امنیت مراکز دینی اظهار قدر دانی کردند.

    آنان به تثبیت روز اول ماه محرم از سوی نهادهای مسؤل تأکید ورزیده گفتند که این امر می تواند در تطبیق منظم برنامه های امنیتی کمک کرده و از پراکندگی در برگزاری مراسم تجلیل از عاشورا نیز جلوگیری کند.

    اعضای کمیسیون مردمی امنیت مساجد و تکایا از همکاری همه جانبه مردم در تأمین امنیت مراکز دینی و مذهبی اهل تشیع اطمینان داده و از سرعت عمل حکومت برای ایجاد کمیسیون دولتی امنیت مراکز دینی وتطبیق پالیسی مربوطه اظهار قدر دانی کرده و بر تأمین امنیت بخشی از مراکز دینی که از پروسه تثبیت بازمانده، تأکید کردند.

    در ختم جلسه ارزیابی روند تطبیق پالیسی امنیتی مراکزدینی و جمع بندی استاد دانش معاون رئیس جمهور، موارد ذیل فیصله گردید:

    1- در جلسات که قبلا از طریق علما و امامان مساجد برای سازماندهی مراسم تجلیل از روزهای عاشورا برگزار می شود، به تحکیم وحدت و همدلی بین مردم مسلمان افغانستان و همچنین تأمین نظم محافل عزاداری تأکید و توصیه گردد.

    2- وضعیت امنیتی پیش آمده، نباید سبب ضعف و سستی مردم در برگزاری مراسم تجلیل از عاشورا گردد؛ بلکه مردم به صورت گسترده اما با نظم که شایسته آنها است، محافل عزاداری خویش را برگزار کنند

    3- وزارت داخله مکلف گردید که از طریق حوزات امنیتی هماهنگی های لازم و سازنده را با آن عده از مساجد و تکایا که مراسم تجلیل از عاشورا را برگزار می کنند، به وجود آورد.

    4- تحکیمات امنیتی اطراف مساجد و منابرِ تثبیت شده، در زود ترین فرصت ممکن، جابجا شده و آموزش افراد مؤظف نیز به صورت جدی پیگیری شود.

    5- به ارگانهای امنیتی هدایت داده شد که معلومات لازم امنیتی را با مراکز دینی مورد تهدید، شریک ساخته و وزارت داخله در توزیع اسلحه با کیفیت، توجه نماید.

    6- اهتمام به تثبیت روز اول ماه محرم از سوی نهادهای مسؤل و تأکید به تحت پوشش قرار دادن مساجد و اماکن مذهبی که از پروسه تثبیت بازمنده اند، از دیگر فیصله های این جلسه بود.

    همچنین در این جلسه سرور دانش معاون رئیس جمهور، ضمن اظهار قدردانی از حضور شرکت کنندگان در جلسه، ویژه گی های اصلی پالیسی امنیت مراکز دینی را که به تازگی در شورای امنیت ملی به تصویب رسیده است، توضیح داد.

    به گفته استاد دانش، مشارکت و همکاری مردم با نهادهای امنیتی در تامین امنیت مساجد و تکایا، نخستین ویژگی پالیسی یاد شده است که در صورت موفقیت می تواند به یک الگوی مثبت در زمینه همکاری متقابل بین حکومت و مردم، تامین امنیت وتقویت اعتماد مردم به دولت مبدل گردد.

    معاون رئیس جمهور هم چنین گفت که تصویب و تطبیق این پالیسی هرگز از مکلفیت ارگان های امنیتی به خصوص وزارت داخله و نیروی پولیس در تامین امنیت مردم به صورت کل و تامین امنیت مساجد، تکایا، اماکن و مراسم دینی و مذهبی نمی کاهد.

    استاد دانش تصریح کرد که پالیسی تامین امنیت مساجد و تکایا تنها به دهه محرم و روزهای عاشورا اختصاص ندارد بلکه این پالیسی برای یک تا دو سال دیگر و مبتنی به شرایط امنیتی در نظر گرفته شده و یک پالیسی میان مدت است که در کل کشور اجرا می گردد.

    وی همچنین گفت که توزیع اسلحه، تجهیزات، تحکیمات امنیتی و معاش افرادی که برای تامین امنیت مساجد و تکایا استخدام می شوند به عهده حکومت است و پالیسی امنیتی مراکز دینی از طریق معرفی افراد قابل اعتماد مردم به وزارت داخله در همکاری متقابل مردم و ارگانهای امنیتی اجرا می گردد.

     

  • بی‌سرنوشتی زنان افغانستانی گروه داعش در زندان عراق

    بی‌سرنوشتی زنان افغانستانی گروه داعش در زندان عراق

    حکومت عراق گفته است که بیش از 1400 زن و کودک خارجی که همسران آنان از جنگجویان داعش بودند، در زندان های عراق به سر می برند.

    به گزارش صدای امریکا، زنان و کودکان همه خارجی اند و بیشتر آنان از کشورهای آسیای مرکزی، روسیه و ترکیه به عراق رفته‌اند. در میان آنان اتباع افغانستان، ایران و چین نیز دیده می‌شوند.

    آنان در نتیجه سقوط آخرین سنگر داعش در شهر تلعفر در شمال عراق در اواخر ماه آگست، خود را به نیروی پیش‌مرگه کرد تسلیم کرده بودند. نیروهای پیش‌مرگه، آنان را به حکومت عراق تسلیم داده‌اند.

    هرچند مقامات عراقی می‌گویند زنان خارجی داعش را تاکنون متهم به جرمی نکرده‌اند، اما نهادهای مدافع حقوق بشر از آینده این زنان و کودکان نگران اند.

    به گفته مقامات عراقی، این زنان و کودکان ممکن در صورت توافق حکومت‌ها، به کشور‌های خودشان بازگردانده شوند. گفته می‌شود که خانواده های مقیم کمپ، «در نا امیدی شدید به سر می‌برند.»

    زنانی که در کمپ نزدیک موصل نگهداری می‌شوند، از سرنوشت همسران خود چیزی نمی‌دانند. به گفته آن‌ها، شوهران شان نیز خود را به نیروی پیش‌مرگه تسلیم کرده اند.

    مقامات عراقی به فلم‌برداری از داخل کمپ اجازه نمی‌دهند، اما شماری از زنان به اسوشیتد پرس گفته‌اند که آنان به تعقیب شوهران شان به خاطر زند‌گی در یک اجتماع به باور خودشان واقعا اسلامی، به عراق سفر کرده‌اند.

    زنان با کودکان شان، اکنون دنبال پیدا کردن همسران خود اند که در سنگر داعش بر علیه نیروهای عراقی می جنگیدند. آن‌ها خواستار برگشت به کشورهای خود هستند.

    میلانی مرکهام، سخنگوی شورای مهاجرین ناروی، می‌گوید که آینده این خانواده‌های غیرعراقی، روشن نیست و آن‌ها حق خروج از کمپ را نیز ندارند.

    خانم مرکهام می‌افزاید: «ما از حکومت عراق می‌خواهیم تا با در نظرداشت حقوق اولیه بشری آن‌ها، هرچه عاجل در مورد سرنوشت شان تصمیم بگیرد.»

    نیروهای پیش‌مرگه می‌گویند، با نزدیک‌شدن به خط مقدم جبهه، شماری از جنگجویان داعش را کشته و بعضی از آن‌ها را به حکومت عراق تسلیم داده‌اند.

    حکومت عراق، چندی پیش اعلام کرد که خواستار محاکمه شهروندان خارجی است که با داعش در عراق پیوند داشته‌اند.

  • چرا داعش هزاره‌ها را آماج قرار می‌دهد؟

    چرا داعش هزاره‌ها را آماج قرار می‌دهد؟

    نگارنده : ملک ستیز

    این‌که اکثریت هزاره‌ها وابسته به گروه شیعه هستند، مهم‌ترین عاملی‌است که داعشیان را دیوانه‌وار واداشته تا به اعمال نسل‌کشی نسبت به این گروه دست زنند. شکست فرسایشی داعش در عراق و سوریه راه را برای آن‌ها در افغانستان باز کرده است. حضور پر قدرت امریکا و اروپا در افغانستان سبب می‌شود تا داعش با تظاهر قدرت در این جغرافیا، حضور خود را در جهان به نمایش گذارد. اما در عقب این تفکر سه دلیل دیگر نیز نهفته است که هم‌نوایی طالبان را با داعش به بار می‌آورد. این هم‌گرایی برای جامعه خیلی زیان‌آور می‌باشد.

    نخست، در این‌که هزاره‌ها گروه بالنده و سازندهء کشور هستند، هیچ شکی وجود ندارد. این گروه به معنای واقعی آن به ارزش‌های جمهوریت و مردم‌سالاری پی برده‌اند و این سازوکار را بهترین ابزار برای ترویج مساوات، عدالت و تامین حقوق شهروندی خود در جامعه برگزیده اند. این ابزار دادخواهانهء هزاره‌ها هژمونی ایدیالوژیک و دکترین داعشیزم را تضعیف می‌کند و هم‌گرایی طالبان را که در همین زمینه با داعشیان هم‌نوا هستند محدود می‌سازد.

    دوم، هزاره‌ها گروهی فعال و متعهد سیاسی در افغانستان هستند. ماموریت فعال سیاسی این گروه بر دکترین قدرت در افغانستان اثر مهمی می‌گذارد. این گروه پیش‌آهنگ تظاهرات سیاسی و مدنی در کشور هستند و ضربه‌زدن به این گروه، روند تعاملات و دگرگونی‌های مثبت‌گرایانه در کشور را آسیب می‌رساند. چیزی که داعش و طالبان در آن هم‌نوایی کامل و شامل دارند.

    سوم، هزاره‌ها از فعالان ارزش‌های حقوق بشر و جامعهء مدنی هستند. آن‌ها با فکر باز به این ارزش‌ها می‌نگرند و با نواندیشی باورمند هستند. آن‌ها در این زمینه کتاب و مقاله می‌نویسند، حرف می‌زنند و دادخواهی می‌کنند. این روی‌کرد هزاره‌ها برخلاف مقاصد طالبان و داعش است.

    واقعیت این است که هم‌میهنان هزاره ما شهروندان فعال کشور هستند. برای پاسخ دادن به داعشیزم و طالبانیزم، ما همه باید هزاره شویم. تا هراس‌افگنان به سلامت جامعهء ما بیش‌تر از این آسیب نرسانند. طفل خونین هزاره در تکیه‌خانه باید به درفش و گریه مادر خونین هزاره باید به آواز دادخواهی پشتون، تاجیک و اوزبیک و….مبدل شود. آن‌گاه به‌جای داعیشیزم ارزش‌ها و آرمان‌های‌ما پیروز می‌شود.

  • حکومت وحدت ملی در تلاش بهبود شفافیت و حسابدهی در سکتور زیربنایی کشور

    حکومت وحدت ملی در تلاش بهبود شفافیت و حسابدهی در سکتور زیربنایی کشور

    ساخت و بازسازی شاهراه های کلیدی کشور، سرک های داخل شهری و بیرون شهری، بند های آب، ساخت نیروگاه های تولید انرژی، ساخت شفاخانه های مدرن، دانشگاه ها و مراکز تعلیمی و علمی یکی از اساسی ترین بخش های زیربنای افغانستان یاد میشود و اگر این بخشها با کیفیت و استاندارد های جهانی بازسازی و ساخته نشود، باعث میشود که در انکشاف پایدار کشور خلا ایجاد شده و حکومت در توسعه کشور پس بماند.

    در حال حاضر حکومت وحدت ملی با به اتمام رساندن پروژه های بزرگ عام المنعه از جمله بند سلما، ایجاد مراکز  آموزشی و صحی مدرن در ولایات کلیدی کشور، نیروگاه های برق آفتابی و آبی در سایر ولایات، ترمیم شاهراه ها و سرک ها و آغاز کار ساخت بند کمال خان در تلاش است تا زیربنای افغانستان را بهبود ببخشد. اما وجود چالش های عمده از جمله نبود امنیت در ولایات کشور و حتی در پایتخت مانع بزرگی در توسعه زیربناها است و در  صورتی که امنیت در کشور تامین نشود، سرعت بهبود و ساخت زیربناهای افغانستان کاهش یافته و زمان بر خواهد بود. در زمینه بهبود امنیت ، حکومت نیز گام مثبتی برداشته است، ارتقای فرقه عملیات های خاص افغانستان به سطح سپاه، ازجمله خبرهای امید بخش در بهبود سطح امنیتی کشور است زیرا نیروهای ویژه  امنیتی افغانستان، یکی از بهترین نیرو ها در منطقه است و نقش اساسی در موفقیت عملیات های نظامی دارد.

    جدا از بحث امنیت برای بهبود زیربنایی افغانستان، مشکل بنیادی دیگر، وجود فساد گسترده در سکتور زیربنای افغانستان. فساد در قراردادی ها، زمان گیر بودن و عدم شفافیت در پروسه تدارکات یکی از مهمترین بحث ها در کیفیت ساخت زیربناهای افغانستان است. عدم نشر اطلاعات پروسه تدراکات پروژه های ساختمانی و زیربنایی افغانستان باعث میشود که مردم و نهاد جامعه مدنی آگاهی کافی نداشته  باشند و این کار منجر به کیفیت پایین و غیر استندرد پروژه های زیربنایی میشود .

    حکومت در افزایش شفافیت در روند تدارکات پروژه ها گام هایی برداشته است. اداره تدارکات ملی به عنوان یک اداره حکومتی در زمینه تسهیل پروسه تدارکاتی کشور فعالیت میکند. شعار این اداره آوردن شفافیت و حسابدهی است و  تاکنون موفق بوده است. ایجاد سیستم نشر اطلاعات پروژه های نهاد های تدارکاتی گام مثبتی در تقویت شفافیت و حسابدهی است اما این سیستم نشر اطلاعات، زمانی میتواند موفق و تاثیر گذارتر باشد که با استندرد ها و معیارهای پذیرفته شده جهانی همگام باشد. این اداره در تلاش است تا ارتباط قوی و خوبی را با اداره حکومت داری باز و ابتکار شفافیت سکتور زیربنایی داشته باشد. این دو اداره در زمینه بهبود شفافیت و حسابدهی از طریق نشر اطلاعات فعالیت میکند. به صورت اختصاصی ابتکار شفافیت سکتور زیربنایی که دفتر مرکزی آن در بریتانیا است، همگام با حکومت، سکتور خصوصی و جامعه مدنی به  صورت مستقل در 18 کشور سرتاسر جهان کار میکند تا ارزش بهتری را از طریق افزایش شفافیت و حسابدهی در سرمایه گذاری پروژه های زیربنایی عامه بدست بیاورد.

    حکومت افغانستان بنا بر پیشنهاد کمیته نظارت و ارزیابی در ماه اکتوبر 2013  از طریق وزارت  اقتصاد به ابتکار شفافیت در سکتور زیربنایی یا CoST پیوست. دارالانشای این ابتکار، کار رسمی خویش را در ماه جولای سال 2016 اغاز کرد و دلیل به تعویق افتادن آن انتخابات ریاست جمهوری کشور و انتقال مسئولیت های امنیتی بود. این ابتکار دارای یک گروه تخنیکی است که تلفیقی از نماینده های حکومت، سکتور خصوصی و جامعه مدنی است و ریاست این گروه تخیکی را وزارت اقتصاد به عهده دارد. وزارت اقتصاد به عنوان نماینده حکومت تلاشهایی زیادی را برای تحقق اهداف این ابتکار انجام داده است.

    مکانیزم کار این ابتکار این است که معیارهای نشر اطلاعات جهانی را که مطابق به شرایط افغانستان تنظیم شده است را با نهاد های تدارکاتی شریک میسازد تا بر اساس آن اطلاعات پروژه های زیربنایی به دسترس عموم قرار گیرد. نشر اطلاعات بر اساس معیارهای این ابتکار باعث بهبود شفافیت و حسابدهی میشود و از طرفی باعث تقویت حس اعتماد کشورهای تمویل کننده میشود زیرا آنها اطمینان میکنند که اطلاعات پروژه هایی که تمویل میکنند بر اساس معیارهای جهانی با مردم شریک ساخته میشود و این کار شفافیت در تطبیق پروژه ها را افزایش میدهد.

    وزارت های سکتوری حکومت در این زمینه پیش قدم بوده اند برای مثال وزارت فواید عامه و  وزارت احیا و انکشاف دهات تفاهمنامه های همکاری در زمینه نشر اطلاعات پروژه های زیربنایی را با ابتکار شفافیت سکتور زیربنایی امضا کرده اند و اراده قوی ای در تطبیق استندردهای این ابتکار در سیستم های نشر اطلاعات شان دارند. این کار نشان میدهد که حکومت وحدت ملی عزم و اراده محکمی در تقویت شفافیت و حسابدهی در سکتور زیربنایی با در نظر داشت معیارهایی جهانی دارد.

    مجموع بودجه ملی سال روان (1396) 287.3 میلیارد افغانی معادل 4.1 میلیارد دالر است که از این بودجه 178.757 میلیارد افغانی که معادل آن 2.55 میلیارد دالر میشود را بودجه انکشافی تشکیل میدهد. این پول هنگفتی است و اگر شفافیت و حسابدهی در روند تطبیق این پروژه های زیربنایی نباشد پول زیادی حیف و میل  خواهد شد. با نشر اطلاعات پروژه های زیربنایی بزرگ افغانستان و دخیل ساختن مردم در روند، حس مالکیت مردم در مورد پروژه های زیربنایی افزایش می یابد و از طرفی مجرا های فساد بسته خواهد شد.

    از جانب دیگر با تطبیق استندرد های جهانی، حس اعتماد بین کشورهای تمویل کننده بهبود یافته و این کشور ها با اعتماد بیشتری به افغانستان کمک مالی خواهند کرد.

    آوردن شفافیت و حسابدهی در سکتور زیربنای افغانستان راه درازیست و در این بخش همکاری همه جانبه نهاد های جامعه مدنی و سکتورخصوصی نیاز است. ارتقای سیستم های نشر اطلاعات دولتی با در نظر داشت معیار های جهانی نیازمند اراده قوی حکومت است . زیرا افزایش شفافیت وحسابده بودن در مقابل پول های کشورهای تمویل کننده منجر به دریافت کمک های بیشتر خواهد شد و از طرفی زمینه خودکفایی کشور را فراهم میسازد.

    نویسنده: رضا میرزایی

     

     

  • پنج نکته در مورد خصوصی سازی جنگ افغانستان که باید بدانید

    پنج نکته در مورد خصوصی سازی جنگ افغانستان که باید بدانید

    اریک پرینس بنیانگذار شرکت امنیتی بلک واتر که پیشنهاد کننده اصلی این طرح به دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا است روز گذشته به رسانه ها گفت که تاکنون سربازان قراردادی هیچ گاه مسئولیت جنگ از جانب آمریکا را بر عهده نداشته اند.

    وی همچنین گفت: “بر اساس چه چیزی فکر می کنید که سربازان قراردادی در افغانستان چاره کار نیست؟”

    پیشنهاد طرح خصوصی سازی جنگ در افغانستان پس از آن مطرح گردید که دونالد ترامپ از روند جنگ در افغانستان اظهار نارضایتی شدید کرد و هنوز پس از گذشت چندین ماه نتوانسته استراتژی مشخصی برای افغانستان اعلام کند.

    در همین حال اریک پرینس پیشنهاد اعزام 5500 سرباز قراردادی به افغانستان را کرده تا بر علاوه آموزش به نیروهای امنیتی افغانستان، کاری که نیروهای فعلی آمریکا در افغانستان می کنند، با نیروهای امنیتی افغانستان در نبرد نیز حضور یابند. او همچنین می خواهد یک نیروی هوایی متشکل از 90 فروند هواپیما را درست کند که مواضع طالبان را هدف قرار دهند.

    در حال حاضر آمریکا 8400 سرباز در افغانستان دارد که عمدتا به نیروهای امنیتی افغانستان آموزش می دهند. آنها نقش مستقیم در نبرد با شورشیان ندارند اما همچنان از سوی شورشیان مورد حمله قرار می گیرند. براساس یک گزارش، 10 سرباز آمریکایی از آغاز سال جاری میلادی تاکنون در افغانستان کشته شده است.

    اگر ترامپ تصمیم بگیرد که جنگ را در افغانستان به بخش خصوصی واگذار کند، تغییری شگرف در استراتژی جنگ آمریکا در افغانستان محسوب می گردد. این اقدام همچنین مسایل بی شمار دیگری را به میدان می آورد که در پایین به پنج نکته از آنها اشاره می گردد.

    1- جنگ ارزانتر می شود. اریک پرینس مدعی است که خصوصی سازی جنگ افغانستان کمتر از 10 میلیارد دالر در سال هزینه دارد، در حالیکه پنتاگون برای سال 2017 بیش از 40 میلیارد دالر بودجه در نظر گرفته است. براساس تحقیقات دانشگاه براون آمریکا در سال 2016، جنگ افغانستان و عراق برای پرداخت کنندگان مالیات آمریکایی نزدیک به 5 تریلیون هزینه در برداشته است و همچنان نیز ادامه دارد. از سویی دیگر، اداره نظارت از بازسازی افغانستان (سیگار) تاکنون موارد بسیاری از فساد و هدر رفتن این پول ها را گزارش کرده است.

    جان ساپکو رئیس اداره سیگار در تازه ترین گزارش خود گفته بود: “بیشتر این پول ها در مواردی چون طراحی ضعیف و یا اجرای ضعیف برنامه ها به هدر رفته است. بخش دیگری از این پول ها هم دزیده شده است، اما هدر رفتن پول ها بیش از همه است.”

    همچنین ایده اینکه افغانستان خود بتواند هزینه ارتش خود را تامین کنند خیالی خام است. بدون حمایت آمریکا، دولت افغانستان ورشکسته خواهد شد. بنابراین، دولت افغانستان از حمایت مالی آمریکا برای تامین ارتش جدید استفاده می کند.

    2- استفاده از سربازان قراردادی در مناطق در حال درگیری موضوعی بی سابقه نیست. گرچه تاکنون یک نیروی خصوصی به نفع آمریکا مسئولیت جنگ را به تنهایی بر عهده نداشته، اما تاکنون این نیروها در بسیاری از مناطق تحت درگیری فعال بوده اند. براساس گزارش های پنتاگون، بیش از دو هزار سرباز قراردادی سال گذشته در عراق حضور داشتند. 5800 سرباز قراردادی دیگر نیز توسط نهادهای دیگر مانند وزارت خارجه آمریکا استخدام شده اند.

    3- استفاده از سربازان قراردادی نگرانی های اخلاقی را نیز به دنبال دارد. سربازان قراردادی شرکت امنیتی بلک واتر پیشینه درازی از کج رفتاری دارند. نام آنها در چندین قضیه حقوقی درج شده و متهم به نقض قوانین حقوق بشری هستند. برای مثال هفته گذشته، دادگاهی در آمریکا یک سرباز قراردادی این شرکت را به جرم کشتن 14 غیرنظامی عراقی در سال 2007 در بغداد به حبس ابد محکوم کرد.

    4- به نظر می رسد این طرحی است که ترامپ آن را قبول می کند، اما این کار ممکن است قانونی نباشد. ترامپ مدت هاست که سخن از خشک کردن باتلاق واشنگتن می زند و علاقه خاص خود را به خصوصی سازی ابراز می کند. اما فرستادن یک نیروی نظامی خصوصی به یک کشور خارجی که به جای آمریکا نبرد کند، در حرف آسان است و عمل آن بسیار سخت می باشد. براساس پیمان نامه امنیتی آمریکا و افغانستان که در سال 2014 به امضا رسید، “دولت افغانستان حق این را دارد تا سربازان قراردادی و یا کارکنان قراردادی آن را در صورت بروز مشکل محاکمه کند.” بنابراین، این طرح قبل از اینکه عملی شود، ممکن است توسط دولت افغانستان رد گردد و یا اینکه به قراردادی ها مصونیت ندهد.

    5- این طرح ضمانتی بر پیروزی نیست. دیبوره آوانت یک استاد دانشگاه دنور آمریکا می گوید “اگر به جنگ های داخلی آفریقا نگاهی بیندازیم، می بینیم که زمانی که شرکت های مختلف خصوصی (ارتش های خصوصی) که برای دولت کار می کنند با یکدیگر در رقابت هستند، این شورشیان است که نقش مثبتی در خاتمه دادن به جنگ های داخلی ایفا می کنند. این بدین معناست که شاید طرحی که اریک پرینس در سر می پروراند عملی نباشد و آن را نخواهیم.”

    و به طور خلاصه اینکه، خصوصی سازی جنگ در افغانستان به معنای پیروزی نیست.

  • توصیه های خبرنگاران بدون مرز درباره خبرنگاران افغان در تظاهرات ها

    توصیه های خبرنگاران بدون مرز درباره خبرنگاران افغان در تظاهرات ها

    این سازمان همچنین گفته است که در توصیه های خودش، وخیم تر شدن اوضاع امنیتی افغانستان را به خاطر افزایش فعالیت های گروه داعش و طالبان در نظر گرفته است.

    تعدد و خشونت در تظاهرات های ضد دولتی طی یک سال گذشته در افغانستان افزایش یافته است که این موضوع تنش هایی را میان خبرنگاران، مظاهره کنندگان و نیروهای امنیتی برای پوشش این تظاهرات ها بوجود آورده است.

    برای مثال شماری از خبرنگاران در تاریخ هشتم سنبله سال گذشته توسط نیروهای امنیتی و یا محافظان رئیس جمهوری هنگامی که محمد اشرف غنی رئیس جمهوری افغانستان از ولایت بامیان بازدید می کرد مورد بد رفتاری قرار گرفتند و یا لت و کوب شدند.

    خبرنگاران همچنین در جریان دو تظاهرات بزرگ دیگر مورد بدرفتاری قرار گرفتند و یا زخمی شدند. در تاریخ دوم اسد سال گذشته و در جریان تظاهرات «جنبش روشنایی» در منطقه دهمزنگ کابل، انفجاری مرگبار صورت گرفت که منجر به کشته و زخمی شدن صد ها تن گردید.

    پلیس همچنین در تاریخ دوازدهم جوزای سال جاری نیز با استفاده از زور مظاهره کنندگان در تظاهراتی تحت نام «رستاخیز تغییر» را در کابل متفرق کردند. مظاهره کنندگان به دنبال رویداد مرگبار تروریستی در چهارراهی زنبق کابل که منجر به کشته و زخمی شدن بیش از 500 تن گردید، خواستار اصلاحات در بخش امنیتی و استعفای سران امنیتی کشور بودند.

    پوشش یک جانبه برخی رسانه ها از 3 اتفاق یاد شده سبب بروز تنش هایی در افغانستان گردید.

    حق برپایی تظاهرات مسالمت آمیز هم در «اعلامیه جهانی حقوق بشر» و هم در «میثاق بین المللی حقوق سیاسی و مدنی 1966 سازمان ملل متحد» تاکید شده است که افغانستان نیز از جمله کشورهای امضا کننده آن می باشد. این حق همچنین در ماده 36 قانون اساسی خود افغانستان نیز ذکر شده است.

    میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی نیز اظهار می کند که خبرنگاران حق جستجو، کسب و دادن اطلاعات و هر گونه عقاید دیگر را دارند. این جمله به طور آشکارا حق پوشش دهی از یک تظاهرات را نیز شامل می گردد.

    در ماده بیستم این میثاق همچنین به اهمیت پوشش های خبری که شامل «تبلیغ برای جنگ» و «هر گونه ترغیب به تنفر ملی، نژادی و یا مذهبی که باعث تحریک به تبعیض و یا دشمنی و خشونت نگردد» تاکید شده است.

    شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد نیز در قطعنامه 25/38 خود بر «نقش برجسته» خبرنگاران در «مستندسازی نقض حقوق بشر در خلال تظاهرات های مسالمت آمیز» تاکید کرده است. در این قطعنامه از دولت ها خواسته شده تا با در نظر داشت نقش ویژه و آسیب پذیری خبرنگاران و کارکنان رسانه ها هنگام پوشش دهی این گونه تظاهرات ها، اهمیت ویژه ای برای تامین امنیت آنها قائل شوند.

    همچنین این نقش برجسته که توسط رسانه ها و خبرنگاران ایفا می گردد نیازمند احترام موثر و جهانی برای حقوق بشر و حق آزادی بنیادی برای همگان بدون هیچ گونه تبعیضی به شمول نژاد، رنگ، جنسیت، زبان، مذهب، عقاید سیاسی و دیگر عقاید، اصالت ملی و یا اجتماعی، ملکیت، محل تولد و یا دیگر حالات می باشد.

    سازمان خبرنگاران بدون مرز اما تاکید می کند که آزادی دادن اطلاعات نباید غیر مسئولانه مورد استفاده قرار بگیرد. از آنجایی که مردم به گفته های خبرنگاران گوش می دهند و اهمیت قائل می شوند، خبرنگاران اعضای عادی جامعه نیستند.

    با این توصیفات، سازمان خبرنگاران بدون مرز می خواهد که:

    تمامی آنهایی که در تظاهرات ها حضور دارند:

    • به گزارش های ویدیویی و تصویری خبرنگاران احترام بگذارند و بپذیرند هنگامی که در رویدادهای عمومی اشتراک می کنند ممکن است در تصویر و یا فیلم ها دیده شوند.
    • مخل کار خبرنگاران نشوند و به خود خبرنگار و تجهیزات او احترام قایل شوند.
    • و به محرمانه بودن منابع اطلاعاتی خبرنگاران احترام بگذارند.

    دولت افغانستان:

    • قطعنامه 25/38 شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد به ویژه بندهای 8، 10، 12 و 13 را تطبیق کند.
    • به ماده های 24، 27، 34 و 36 قانون اساسی افغانستان که در مورد احترام به آزادی و کرامت انسانی و قوانین جرم و مجازات و آزادی مطبوعات هستند احترام بگذارد.
    • اهمیت ویژه ای برای تامین امنیت خبرنگاران و حفظ آزادی دادن اطلاعات در خصوص تظاهرات ها قائل گردد.
    • به نیروهای امنیتی آموزش های مناسب بدهد که در آموزش هایشان باید ماده های 24، 27، 34 و 36 قانون اساسی و قانون رسانه ها، حق عکس و آزادی های مدنی گنجانده شود.
    • آنهایی را که با دستگیر کردن و یا ضبط تجهیزات خبرنگاران و یا حمله به آنان هنگام پوشش خبری مخل کار آنها (خبرنگاران) می گردند را مورد پیگرد قرار دهد.
    • قانونی تطبیق کند که بر اساس آن، آن دسته از مقامات که مخل آزادی دادن اطلاعات می گردند، جرم تلقی گردد.
    • قانونی تطبیق کند تا محرمانه بودن منابع اطلاعاتی خبرنگاران حفظ گردد و از ضبط مواد و تجهیزات خبرنگاران ممنوعیت به عمل آید.
    • نظامی تاسیس کند که براساس آن به آن دسته از خبرنگارانی که زخمی می گردند هزینه های پزشکی داده شود و یا اگر تجهیزات شان تخریب و یا ضبط می گردند غرامت پرداخت گردد.

    رسانه ها:

    • به ضوابط موجود در خصوص حق و وظایف خبرنگاران احترام بگذارند.
    • با در نظر داشت اخلاقیات و بدون ترغیب نفرت به پوشش دهی رویدادها بپردازند.
    • در مناظره ها و مصاحبه ها حرفه ای رفتار کنند و نگذارند که رسانه شان فضایی را برای آنان که ترغیب به نفرت علیه اجتماع نژادی و یا مذهبی می کنند، فراهم کند.
    • تقویت امنیت خبرنگاران را بویژه در ولایات در نظر بگیرند.
    • خبرنگاران نیز دلیل حضور خود در تظاهرات را مشخص کنند. خبرنگاران باید کاملا مشخص کنند که در تظاهرات ها به عنوان خبرنگار ظاهر شده اند تا پوشش دهی خبری انجام دهند، و یا اینکه به عنوان شخصی عادی از اجتماع شان در تظاهرات حضور دارند تا از حق دموکراتیک خود استفاده نمایند.

    سازمان خبرنگاران بدون مرز مانند گذشته تاکید می کند “در این جنگ که از سوی «دشمنان دموکراسی» علیه مردم افغانستان برای «حق داشتن اطلاعات» تحمیل شده است، سازمان خبرنگاران بدون مرز با انتخاب خود در کنار خبرنگاران افغانستان ایستاده است و برای دفاع از حق داشتن اطلاعات هر کار ممکنی را انجام می دهد. همچنین از تمامی رسانه ها و خبرنگاران می خواهیم تا وضعیت آشفته سیاسی و بحران امنیتی جاری در افغانستان را به طور حرفه ای پوشش دهند.”

    لازم به ذکر است که سازمان خبرنگاران بدون مرز در رده بندی خود برای آزادی رسانه ها در سال 2017، افغانستان را از میان 180 کشور در رتبه 120 قرار داد.

  • کابل از حصار آزاد شد

    کابل از حصار آزاد شد

    طی چند سال اخیر، برخی از زورمندان و نهادهای دولتی به خاطر امنیت شان اقدام به مسدود سازی سرک ها و چیدن دیوارهای کانکریتی کرده بودند.

    این اقدام در سال های اخیر رو به افزایش نیز بود تا جایی که برخی از سرک های پر رفت و امد به طور کلی مسدود شده بود و کسی حق عبور و مرور نداشت.

    کابینه افغانستان اخیرا فیصله کرده که بدون نهادهای بین‌المللی، دیگر موانعی که از سوی ادارات و مقامات در کابل گذاشته شده برداشته می‌شود.

    اکنون با این اقدام شهرداری کابل، شاید شهروندان به جاده های بروند که تاکنون آن جاده را ندیده باشند؛ چون این جاده ها چندین سال بر روی شهروندان مسدود بود.

    عبدالله حبیب‌زی، سرپرست شهرداری کابل می‌گوید تصمیمی که در کابینه گرفته شده تطبیق خواهد شد و به جز نهادهای بین‌المللی دیگر استثنایی در این خصوص وجود ندارد.

    اخیرا، وزارت خارجه، کاخ مرمرین، حامد کرزی سرکی که منتهی به چهارراهی زنبق می شود را نسبتا مسدود کرده و با انکه در این سرک رفت و آمد کم است ولی باز هم باعث راه بندی شده است.

    شهرداری کابل گفته است: “زمانی که ادارات و مقامات دولتی موانع خود را بردارند، هیچ دلیلی باقی نخواهد ماند که موانع زورگویان را بر نداریم.”

    مقامات شهرداری کابل می‌گویند کارزار جمع‌آوری موانع امنیتی از کنار جاده‌ها تا برداشتن همه آنها ادامه خواهد یافت.

    روز گذشته جمعه (۲ سرطان) دیوارهای امنیتی فرماندهی گارنیزیون کابل، دیوارهای امنیتی بیرون ساختمان یک حزب سیاسی و موانع امنیتی کنار خانه فاروق وردک، وزیر دولت در امور پارلمانی برداشته شد.

    حق‌نواز حقیار، معاون فرماندهی پولیس کابل می‌گوید با کسانی‌که از دستور رئیس‌جمهوری سرپیچی کنند برخورد قانونی می‌شود.

    در سال‌های اخیر کار و بار ساخت و ساز دیوارهای امنیتی هم رونق داشته و تامین امنیت یکی از پر هزینه‌ترین بخش ادارات بوده است.

    هر دیوار کانکریتی امنیتی تا یک هزار دلار قیمت دارد و حالا شهرداری پس از برداشتن آن، همه را ضبط می‌کند.

     

  • بیشترین و کمترین تعداد مهاجر افغان در کدام شهرهای ایران زندگی می کنند؟

    بیشترین و کمترین تعداد مهاجر افغان در کدام شهرهای ایران زندگی می کنند؟

    بر اساس این گزارش که به مناسبت روز جهانی پناهجویان منتشر شده است، شهرهای تهران، مشهد و قم عمدتا بیشترین تعداد مهاجران و شهرهای ایلام و کردستان کمترین تعداد مهاجر را در خود جای داده‌اند.

    در گزارش امده است که تهران با 515 هزار مهاجر بیشترین و ایلام و کردستان به ترتیب با ۱۲ و ۱۳ کمترین تعداد مهاجر را در خود جای داده اند.

    مرکز امار ایران همچنین نوشته است که بعد از افغانستانی ها؛ عراقی ها با 34.5 هزار مهاجر و پاکستان با 14.3 هزار مهاجر در رده های بعدی قرار دارند.

    ترکیب سنی مهاجران به ایران ارقام متفاوتی را نشان می‌دهد.

    در مورد اتباع افغانستان، بیشترین جمعیت مربوط به گروه‌های سنی ۵ تا ۱۴ ساله است. در اتباع عراقی این سن تغییر یافته و بیشترین جمعیت آنها را در ایران افراد ۱۰ تا ۱۹ ساله تشکیل می‌دهند.

    دو طیف در اتباع پاکستانی، بیشترین جمعیت ساکنان آنها در ایران را تشکیل می‌دهند: طیف اول افراد زیر ۹ سال و بعد از آن، بزرگترین جمعیت آنها در ایران از نظر ترکیب سنی مربوط به جوانان ۲۵ تا ۲۹ ساله است.

  • سازمان ملل خواستار جرم شدن “بچه بازی” شد

    سازمان ملل خواستار جرم شدن “بچه بازی” شد

    سازمان ملل در این گزارشش که امروز دوشنبه (۲۹ جوزا) منتشر شده، از دولت افغانستان مصرانه خواسته که به منظور تقویت در دستگاه عدلی و قضایی این کشور، حسابدهی و پیدا کردن راه حل برای جرایم مرتبط به خشونت‌های جنسی منابع لازمی را اختصاص دهد.

    این گزارش سازمان ملل افزوده که افغانستان باید برنامه عمل خود را مطابق به قعطنامه ۱۳۲۵ شورای امنیت سازمان ملل هماهنگ کند و همچنین “بچه بازی” را به عنوان یک جرم به رسمیت بشناسد.

    پدیده دیرینه “بچه‌بازی” یکی از بدترین تخلفات حقوق بشری در افغانستان است که عاملان آن که معمولا زورمندان و فرماندهان محلی هستند. آنها پسران خردسال را مورد آزار و سوء استفاده جنسی قرار می‌دهند، لباس زنانه به تن آنها می‌کنند و آنها را می‌رقصانند.

    این پدیده و در قوانین افغانستان به طور صریح تعریف نشده است و مجازات مشخصی برای عاملان “بچه‌بازی” پیش‌بینی نشده است.

    چند ماه پیش حکومت افغانستان، برای نخستین بار پیش‌نویس قانونی را برای مبارزه با “بچه‌بازی” و آزار جنسی کودکان تدوین کرد. این طرح از سوی شورای وزیران تایید شد اما برای اجرایی شدن باید مجلس نمایندگان آن را تصویب و رئیس جمهوری آن‌را توشیح کند.

    سازمان ملل افزوده که بی‌ثباتی طولانی همراه با مصونیت از مجازات، تبعیض‌های فرهنگی، باعث محدودیت در نشر گزارش‌هایی درباره خشونت‌های جنسی در افغانستان شده است.

    بر اساس آمار دفتر ماموریت سازمان ملل در افغانستان (یوناما) در سال ۲۰۱۶ میلادی یازده مورد خشونت جنسی در برابر زنان، دختران و پسران در مناطق جنگی توسط طرف‌های درگیر مثل پلیس و افراد گروه طالبان، در افغانستان ثبت شده است

    براساس این گزارش فقط به پرونده دو مورد از این خشونت‎ها که اعضای پلیس ملی افغانستان متهم آن بودند، رسیدگی شده و آنان بر اساس قانون منع خشونت علیه زنان مجازات شده‌اند.

    از این ۱۱ پرونده چهار مورد آن مرتبط به پدیده “بچه‌بازی” می‌شود.

    گزارش افزوده در این موارد زورمندان و افراد وابسته به نیروهای امنیتی افغانستان متهم به سوء استفاده جنسی و استفاده از کودکان به عنوان “برده” بوده اند.

    در برخی از مناطق کشور، تعدادی از زورمندان یک ‌یا چند کودک پسر را که عموما بین ۱۰ تا ۱۸ سال‌سن دار ند، به‌ منظور بچه‌بازی که عموما با بهره‌کشی جنسی و سایر آزارهای جنسی همراه است، نگهداری می‌کنند.

    این کودکان که اغلب‌ از خانواده‌های فقیرند، توسط برخی از اشخاص پولدار به عنوان محافظ شخصی، شاگرد، کارگر خانه، دکان، نانوایی، تعمیرگاه، مستخدم هوتل و رستورانت ‌یا سایر وظایف در بدل پرداخت پول ‌یا استفاده از زور، تهدید، حیله و نیرنگ ‌یا تطمیع، نگهداری شده و اغلب‌ مورد سو استفاده‌های جنسی نیز قرار می‌گیرند.

    در بعضی مناطق، از این کودکان در حالی که لباس زنانه به تن دارند، در مهمانی‌ها و محافل عروسی به عنوان رقاص استفاده می‌شو‌د. پس از ختم این محافل، به خانه‌های شخصی ‌یا هوتل‌ها برده شده و مورد تجاوز جنسی قرار می‌گیرند و حتی گاهی اتفاق می‌افتد که آن‌ها را مورد تجاوز گروهی نیز قرار می‌دهند. آن‌ها مانند برده‌های جنسی، به‌طور مستمر مورد بهره‌کشی جنسی و سایر انواع آزارهای جنسی قرار می‌گیرند.  BBC

  • تطبیق استراتیژی کشورهای غربی با شرایط کشور ما سازگار نیست

    تطبیق استراتیژی کشورهای غربی با شرایط کشور ما سازگار نیست

    کارشناسان عرصه اقتصاد بر این باور هستند که در 15 سال گذشته دولت توجهی به زیر ساخت ها و کارهایی که کشور به سمت توسعه حرکت دهد، نکرده است و نبود یک استراتیژی بومی نیز مشکل دیگر از نظر کارشناسان است.

    امیرعباس حیدری، ماستر اقتصاد و کارشناس اقتصادی به خبرگزاری رها گفت که اگر طی 15 سال گذشته نیمی از کمک ها توسط دولت برای کارهای زیر بنایی به مصرف می رسید، اکنون عواید دولت بیش از چیزی می شد که اکنون داریم حتی ممکن بود که بودجه کشور از این ناحیه تمویل شود.

    آقای حیدری از سوی دیگر می گوید که هر چند ما استراتژی بلند مدت و دامنه داری به نام ” استراتژی انکشاف ملی” داریم ولی این استراتیژی بر مبنای کشورهای غربی سنجیده شده و در کشورهای جهان سومی به صورت درست جوابگو نیست.

    این کارشناس اقتصادی اضافه کرد که طی یک دهه اخیر حکومت هیچ زمانی مسایل اقتصادی را جدی نگرفت و که متکی بودن به کمک های خارجی و نبود اراده دولت مردان به توسعه زیربناها از علت های اصلی توجه نکردن به مسایل اقتصادی باشد.

    او همچنین علاوه کرد که عدم توجه کافی به توسعه سیاسی باعث شد که طی چندین سال گذشته روابط تجاری درستی نیز با کشورهای همسایه پیدا نکنیم که این خود بخشی از توسعه نیافتگی اقتصادی کشور ماست.

    به باور این کارشناس اقتصادی، برای طرح یک استراتژی موفق با راهکردهای عملی تطبیقی در کشور پیش از هر کاری نیازمند بررسی روی چگونگی عملکرد جوامع دیگر در این راستا هستیم.

    او می گوید که باید استعدادهای جغرافیایی و شهروندان شناسایی شود و بر اساس آن استراتیژی ساخته شود تا انچه که صورت می گیرد، به صورت مشتاقانه باشد نه اینکه پروژه ای.

    حیدری خاطر نشان کرد که طی این مدت اگر کاری برای توسعه اقتصاد صورت گرفت بدون تمایل مردم و با ارایه خدمات رایگان انجام شد که این عمل ضربه بزرگی به کمک های انجام شده زد.

    او همچنین افزود، بدبختانه در افغانستان همواره اقتصاد شکار سیاست می شود و گزینش های اقتصادی به نفع مبادلات سیاسی انجام داده شده است که یکی از علت های اساسی نامطلوبیت در ادوار تجارتی کشور همین موضوع است.

    گفتنی است که همه کشورهای توسعه یافته و يا در حال توسعه جهان روزی در شرایط مشابه از نظر توسعه نیافتگی با کشور ما قرار داشتند. نگرش روی این موضوع که چه عواملی و کدام راهبرد هایی زمینه ساز گذار این جوامع از سنتی به مدرن و از عقب افتادگی به پیشرفت گردیده است، برای ما نیز می تواند توشه بزرگی فراهم سازد.

  • منابع درآمدی شورشیان طالبان متنوع شده است

    منابع درآمدی شورشیان طالبان متنوع شده است

    اگر دولت برق را به روی مشترکین قطع کند، جمعیت عظیمی از مردم را بیشتر از پیش عصبانی می کند؛ اگر هم قطع نکند، درآمد حاصل از جمع آوری بل های برق، درآمد بیشتری برای طالبان رقم می زند.

    شورشیان طالبان که سال هاست با دولت افغانستان و نیروهای خارجی در حال جنگ هستند، از مدت ها پیش از تجارت پرسود مواد مخدر و استخراج غیرقانونی معادن بهره برده اند. این علاوه بر پول هایی است که از حامیان خارجی شان عمدتا از کشورهای حوزه خلیج فارس دریافت می کنند.

    اما از دو سال پیش که این شورشیان در تلاش بوده اند تا مناطق بیشتری را در کشور به کنترل خود بگیرند، راه های جدیدی نیز برای جمع آوری درآمدهای جدید و متنوع نیز یافته اند.

    این درآمدهای جدید و متنوع شورشیان طالبان، در حالیکه دولت افغانستان به طور گسترده وابسته به کمک های خارجی است و با فساد در درون کشور نیز دست و پنجه نرم می کند، نگرانی های عمده ای برای مقامات بوجود آورده است، مبنی بر اینکه تعادل جنگ در سال های آتی ممکن است بیشتر به سود شورشیان سنگینی کند؛ و این موضوع می تواند به نفوذ بیشتر شورشیان در سطح کشور بیانجامد و مانند دولتی نام نهاد در بخش هایی از کشور فعالیت کند.

    تیمور شاران تحلیلگر ارشد یک موسسه تحقیقاتی به نام «گروه بحران بین الملل» می گوید: “چیزی که نمایان است، این می باشد که گروه در حال خود کفا شدن در راستای سیستماتیک کردن جمع آوری مالیات در مناطق تحت کنترلش می باشد. طالبان با خودکفایی در جمع آوری مالیات می تواند دوام بیشتری آورد.”

    شورشیان بر علاوه جمع آوری بل های برق از هزاران خانه در ولایات کندز و هلمند، مالیات های دیگری را نیز بر مردمان این ولایات وضع کرده اند. آنها از برداشت کچالو، فابریکه های آرد، معاش معلمان، مراسم عروسی، و از موترهای عبوری حامل سوخت و سبزیجات نیز مالیات دریافت می کنند.

    اما به طور همزمان، آنها از منبع درآمد اصلی شان نیز چشم نپوشیده اند. سازمان ملل متحد در گزارشی نوشت که مواد مخدر، استخراج غیرقانونی معادن و کمک های خارجی شان از منابع درآمدی اصلی طالبان محسوب می شوند، به طوری که در سال 2016، آنها تنها از منبع مواد مخدر 400 میلیون دالر درآمد کسب کردند.

    همچنین سازمان ملل نیز از تلاش های شورشیان طالبان برای متنوع سازی درآمدهایشان نیز سخن گفته است.

    تیمور شاران می افزاید که افزایش تنوع درآمدی طالبان، عمدتا بخاطر سیاست های ملا اختر منصور رهبر پیشین این گروه می باشد. زیرا ملا اختر منصور بیشتر یک تاجر بود و در زمینه تجارت مواد مخدر نقش گسترده ای داشت.

    به گفته شاران، بخش دیگری از این افزایش تنوع در درآمد طالبان، بخاطر اینست که گروه انتظار این را دارد که در آینده، از میزان کمک های خارجی به آنها کاسته شود.

    شاران گفت: “ملا اختر منصور منبع در آمدی طالبان را تجدید سازمان کرد و به فرماندهان محلی در پیدا کردن درآمدهای محلی بیشتر اختیارات بیشتر داد. او درآمد طالبان را در سطح محلی آورد.”

    ذبیح الله مجاهد سخنگوی اصلی گروه طالبان نیز می گوید که گروه منابع درآمدی عمده ای دارد که شامل جمع آوری مالیات اسلامی و کمک های دریافتی از سوی دهاقین و ساکنین محلی و کشورهای اسلامی می باشد.

    او اذعان می کند که در مناطق تحت کنترلشان مانند هلمند و کندز، بل های برق را نیز جمع آوری می کند.

    مجاهد گفت: “مناطق تحت کنترل ما در برخی ولایات افزایش یافته است، و از آنجایی که حضور ما افزایش یافته است، منابع درآمدی ما نیز افزایش یافته است.”

    حمیدالله رئیس شرکت برق ولایت کندز می گوید که طالبان بل های برق نزدیک به 14 هزار خانه را در این ولایت جمع آوری می کند، که درآمد حاصل از این منبع در حدود 200 هزار دالر طی هر دو ماه می شود.

    حاجی ایوب یک باشنده منطقه بزکندهاری ولایت کندز می گوید که در حدود دو ماه پیش، طالبان کارمندان شرکت برق را که بل های برق را توزیع می کردند، متوقف کرده و سپس، پس از چند روز مردم را به مسجد محلی فراخوانده تا پول برق را به آنان پرداخت کنند.

  • هیچ جای جهان، مثل کابل مرا وادار به نوشتن نکرد

    هیچ جای جهان، مثل کابل مرا وادار به نوشتن نکرد

    سخنرانان کتاب جانستان-کابلستان را کتابی با ارزش و سودمند برای تبادله فرهنگی بین دو کشور افغانستان و ایران و اثری ارجمند خواندند.

    رضا امیرخانی، نویسنده ایرانی کتاب جانستان و کابلستان امروز شنبه که در این نشست حضور داشت، گفت: ” تاکنون به چندین کشور مسافرات کرده ام، جاهای زیادی را دیده ام ولی هیچ جای جهان مثل کابل مرا وادار به نوشتن نکرد.

    آقای امیرخانی تبادله فرهنگی بین دو کشور را مفید خواند و گفت که “کلمه” می تواند روز به روز دو ملت را –افغانستان و ایران- نزدیک تر کند.

    این نویسنده ایرانی، افزود فاصله ای که بین دو ملت افتاده است، توسط سیاستمدارن شکل گرفته و این “دیوار”/فاصله را اکنون با فرهنگ سازی می توان از بین برد.

    رضا امیرخانی در سال 88 سفری چند روزه به کشور داشته که حاصل این اتفاق یک سفرنامه با نام “جانستان کابلستان” شده است. این سفر که یک مسافرت شخصی و برای ملاقات با چند دوست افغان و دیدار از شهرهای مهم این کشور بود با ماجراهای غیرمنتظره و جالبی برای این نویسنده همراه شد که این ماجراها گاهی هیجان انگیز است، گاهی طنزآلود و گاهی هم به آشکار شدن حقایق دردناکی می انجامد.

    در این سفرنامه امیرخانی تنها در محدوده سفرش به کشور نمی ماند، بلکه به تاریخ و آینده، سیاست و اقتصاد و وقایع روز و گاه موضع بندی درباره اتفاقاتی معطوف می شود که این نویسنده همیشه در برابرشان سکوت کرده است.

    سید رضا محمدی، رئیس اتحادیه نویسندگان افغانستان نیز در این نشست به همکاری های فرهنگی بین دو کشور پرداخت و به موضوع همکاری کشورهای اسپانیایی زبان اشاره کرد و گفت که بین دو کشور همکاری بسیار اندک است.

    آقای محمدی افزود، طی سال های اخیر کمی وضعیت تبادله های فرهنگی بهتر شده است –او به کار رضا امیرخانی اشاره کرد- و گفت که این اثر می تواند برای خیلی از مخاطبان افغانستان نیز مفید واقع شود.

    هر چند رضا امیرخانی در لابه لای سخنان خود گفت که هدف من مخاطبان ایرانی بود تا بتوانند با فرهنگ و مردم افغانستان آشنا شوند.

    سید رضا محمدی در قسمتی دیگر از سخنان خود گفت که سفرنامه نویسی در کشور بسیار کم رنگ است و کار امیرخانی می تواند به این سبک رونقی دوباره بدهد.

    لازم به ذکر است که کتاب جانستان- کابلستان تاکنون هفت بار با تیراژی بالا در ایران به چاپ رسیده است. به گفته نویسنده؛ از این کتاب در ایران استقبال خوبی شده است.

    سید ضیاء قاسمی، رئیس خانه ادبیات افغانستان نیز در این نشست گفت که کتاب مذکور، توانسته تاثیری شگرف در بین مردم و رسانه های ایرانی باز کند و نگاهی متفاوت به جامعه افغانستان خلق کند.

    آقای قاسمی در مورد خلق سفرنامه نیز گفت که “رضا” در نوشته های خود به صورت غیر جانبدارانه عمل کرده است و نثری بسیار زیبا نیز به کار برده است. او نثر کتاب را تلفیق نثر توصیفی-نمایشی عنوان کرد.

    رضا امیرخانی در مورد اینکه چرا این کتاب را “جانستان” نام گذاری کرده است گفت که کابل ]افغانستان[ پاره ای از تن من است و همانند این که دست راست، دست چپ را لمس کند. او دو ملت را برادر و هم فرهنگ خواند و گفت که سیاست ها باعث کشیدن مرز بین دو کشور شده است.

    گفتنی است که از رضا امیرخانی تاکنون 11 جلد کتاب گوناگون- رمان و سفرنامه- به چاپ رسیده است. کتاب جانستان کابلستان در اولین سفر او روایت برداری و نوشته شده است.

     

  • ولایت های دایکندی، بامیان، فراه، پکتیکا، غزنی و وردک در دولت پیشین کمتر توسعه یافته بود

    ولایت های دایکندی، بامیان، فراه، پکتیکا، غزنی و وردک در دولت پیشین کمتر توسعه یافته بود

     

    آقای دُرانی امروز یکشنبه در نشستی خبری گفت که وزارت در تلاش است که به ولایت های که در سال های گذشته کمتر توجه شده است، بیشتر خدمات ارایه کند.

    او علاوه کرد که وضعیت برخی از ولایت ها نشان می دهد که توسعه به صورت متوازن صورت نگرفته و بسیار مشهود است و باید تلاش شود که انکشافی متوازن صورت گیرد.

    وی همچنین اشاره کرد که برخی از ولسوالی ها که وکیل یا نماینده در شورای ملی دارد از پروژه های توسعه ای وزارت بیشتر نسبت به سایر روستاها و ولسوالی ها بهرمند می شود.

    گفتنی است که ولایت های بامیان و دایکندی از بین ولایت های که کمتر توسعه یافته است، طی 13 سال سال دولت کرزی با وجود داشتن امنیت مناسب، ولی توجهی صورت نگرفت.

    ولایت دایکندی در مدت دولت قبل حتی یک متر سرک اسفالت هم نداشت. مکتب ها در وضعیت بدی قرار داشت، میدان هوایی وجود نداشت و خدمات صحی نیز به آسانی صورت نمی گرفت.

    وزیر احیا و انکشاف دهات اما خاطر نشان کرد، اکنون ولایت های دایکندی و بامیان با تلاش های و “تبعیض مثبت” این وزارت به حد متوازن رسیده است اما دیگر ولایت های ذکر شده، به دلیل ناامنی هنوز کمتر توسعه یافته است.

    آقای درانی همچنین گفت که در ولایت غزنی تاکنون برای روستاهای که برنامه های توسعه ای در نظر گرفته شده است، به ازای هر نفر 130 دالر مصرف شده که این مقدار شامل حدود 7 ولسوالی ناامن نمی شود.

    وزارت احیا و انکشاف دهات، شاخص توسعه ولایت ها را 118 دالر به ازای هر شهروند دهاتی تعیین کرده است.

    وزارت احیاء و انکشاف دهات امروز نیز 32 پروژه انکشافی را به ارزش 317 میلیون افغانی با شوراهای انکشافی روستاها و تعدادی شرکت خصوصی به امضاء رساند.

    پروژه های قرارداد شده شامل، شبکه آبرسانی، دیوار استنادی و کانال آبیاری می شود که در ولایت های، لوگر، پروان، کندز، ننگرهار، کاپیسا، فراه، نورستان، هرات، پنجشیر، بامیان و دایکندی تطبیق خواهد شد.

    نصیر احمد درانی پیش از امضای این پروژه ها گفت که با تطبیق این پروژه ها 21 هزار روز کاری برای باشندگان محل ایجاد می شود و 145 هزار تن به صورت مستقیم مستفید خواهند شد.

    آقای درانی همچنین در این نشست روی کیفیت و پالیسی پروژه ها تاکید کرد و از قراردادی ها خواست که وظایف شان را در قبال پروژه به نحوه احسن انجام دهند.

    احمدالله عضو شورای انکشافی یکی از قریه ها، توجه دولت به روستاها را مفید خواند و گفت که توسعه روستاها باعث می شود که مانع مهاجرت از روستاها به شهر می شود.

    او همچنین به تولیدات زراعتی روستاها اشاره کرد و افزود: روستاییان می توانند با برنامه ریزی که دولت برایشان می کند در توسعه و رشد اقتصادی کشور نقش مهمی را ایفا کنند.

    به گفته وزیر احیا و انکشاف دهات، حدود 35 هزار شورای انکشافی در کل کشور وجود دارد که پروژه های وزارت را پیش می برند.

    گفتنی است که وزارت احیا و انکشاف دهات، در بین وزارت خانه های کشور در سال مالی گذشته، بیشترین بودجه توسعه ای/انکشافی خود را مصرف کرده بود.

     

  • مردم عراق و لیبی مهربان و سخاوتمندترین مردم جهان هستند

    مردم عراق و لیبی مهربان و سخاوتمندترین مردم جهان هستند

    مبنای سنجش “بخشندگی” در این تحقیق ۱) کمک به غریبه ۲) اهدای پول به خیریه‌ها و ۳) کار داوطلبانه است – که بین شهروندان بالای ۱۵ سال بررسی می‌شود.

    طبق گزارش سال ۲۰۱۶ سی.ای.اف (که هر سال گزارشی در همین رابطه منتشر می‌کند) در یک ماه گذشته که این تحقیق انجام شده، در عراق و لیبی از هر ۱۰ نفر ۸ نفرشان به یک غریبه کمک کرده‌اند. و در میانمار ۹۱ درصد مردم به خیریه‌ای پول داده‌اند.

    این در حالی است که در آمریکا – که در مجموع در رده دوم گشاده‌دست‌ترین‌های دنیا قرار گرفته‌ – از هر ۱۰۰ نفر ۷۳ نفر به غریبه کمک کرده‌اند و ۶۳ نفر به خیریه پول داده‌اند.

    در رده‌بندی نهایی میانمار برای سومین سال پیاپی اول شده. بیش از نیمی از جمعیت بالای ۱۵ سال این کشور دست‌کم یک بار در ماهی که تحقیق انجام شده، کار داوطلبانه کرده‌اند، و ۶۳ درصد به کسی که نمی‌شناخته‌اند کمک کرده‌اند.

    نویسندگان گزارش سی.ای.اف می‌گویند بخشندگی میانماری‌ها برآمده از سنت “سانگها دانا” است، که طبق آن اکثریت بودایی کشور به کسانی که زندگی ریاضت‌مندانه دارند کمک می‌کنند.

    طبق این گزارش، بریتانیایی‌ها بخشنده‌ترین مردم اروپا هستند، اماراتی‌ها بخشنده‌ترین در خاورمیانه، کنیایی‌ها بخشنده‌ترین در آفریقا، و گواتمالایی‌ها بخشنده‌ترین در آمریکای جنوبی.

    بین ۱۴۰ کشوری که در این تحقیق بین‌المللی بررسی شده‌اند، چین مقام آخر را کسب کرده است.

    البته باید به یاد داشت که جمعیت نمونه در هر کشور میانگین ۱۰۰۰ نفر بوده. بنیاد کمک خیریه‌ها هم معترف است که تحقیقش جای خطا دارد./BBC

  • شماری از نمایندگان در پیوند به وضعیت امنیتی بغلان به دولت هُشدار دادند

    شماری از نمایندگان در پیوند به وضعیت امنیتی بغلان به دولت هُشدار دادند

    عبدالرؤوف ابراهیمی، رییس مجلس امروز در نشست علنی گفت که بغلان از لحاظ موقعیت استراتیژیک در شمال کشور بین شاهراه‌های عمومی قرار دارد و در صورت انتقال پایگاه‌های امنیتی، اگر دشمن نفوذ پیدا کند مشکل اساسی را در صفحات شمال ایجاد می‌کند.

    رییس مجلس تاکید کرد که وزارت دفاع ملی باید در این زمینه بامسؤولیت برخورد کند.

    علی اکبر قاسمی، دیگر عضو مجلس نیز گفت دوسه نقطه‌یی در ولایت بغلان است و اسنادی انتشار یافته که حکومت می‌خواهد پایگاه‌های نیروهای امنیتی را تخلیه کند و راه عبور و مرور مخالفین مسلح به سمت شمال هموار می‌شود.

    آقای قاسمی افزود: در صورتی که وزارت دفاع پایگاه‌های امنیتی در ولایت بغلان را از محل موجود به جای دیگر انتقال دهد، تاثیرش در تمام شمال خواهد بود و ناامنی ایجاد می‌شود.

    صدیق صدیقی، سخنگوی وزارت امور داخله ساعتی پیش در توییتی نوشت که ” نهادهای امنیتی برای راه اندازی عملیات در بغلان امادگی می گیرند، تنظیم مجدد ساحات مسولیت برای این نیروی یک امر تاکتیکی به شمار می رود.”

    اما چند روز پیش اسنادی منتشر شد که شورای نظامی بغلان به شمول والی، رییس امنیت ملی و دیگر مقام‌های امنیتی آن ولایت تصمیم گرفته‌اند چند پایگاه امنیتی را به جایی دیگر منتقل کنند.

    پیش از این نیز گزارش‌هایی مبنی بر دستور حکومت به تخلیۀ ولسوالی مارجۀ هلمند و سپردن آن ولسوالی به طالبان مطرح شد که بعدا حکومت این موضوع را رد کرد.

    از سویی، یک سال پیش در ولایت بغلان به اساس توافقی توسط یک هیئت ارشد حکومتی، ساحۀ دند غوری ولایت بغلان به طالبان سپرده شد و تا کنون در تصرف این گروه است.

    بر اساس آن توافق، قرار بود دیگر طالبان با نیروی امنیتی درگیر نشود اما نه تنها به درگیری ادامه داد که ناامنی و درگیری‌های‌شان به شدت در دیگر بخش‌های بغلان افزایش یافت.

  • افغانستان کشور امن نیست

    افغانستان کشور امن نیست

     

    هنس پیتر بارتلز، مامور امور دفاعی پارلمان فدرال آلمان به شماره روز چهار شنبه روزنامه «تگس سایتونگ» گفت: «مدت‌هاست که ماموریت‌های ما در افغانستان آن چنان که انتظار داشتیم موفق نیستند. افغانستان یک کشور امن نیست.»

    به گفته او، به همین دلیل است که جامعه بین‌المللی تصمیم گرفته است برای باثبات سازی افغانستان همکاری کند.

    در اواسط دسمبر یک گروه ۳۴ نفری از پناهجویان رد شده افغان از میدان هوایی فرانکفورت در یک هواپیمای چارتر به کابل انتقال داده شدند.

    این اخراج دست‌جمعی هم از سوی اپوزیسیون حکومت آلمان و هم از سوی برخی اعضای حزب سوسیال دموکرات که شریک ائتلافی حکومت است، مورد انتقاد قرار گرفت.

    پروازهای اخراجی بیشتر به کشور در اوایل سال پیش روی میلادی برنامه ریزی شده است.

    مقام‌های حکومت آلمان هرچند مدعی نیستند که افغانستان در کل یک کشور امن است، اما استدلال می‌کنند که مناطق امنیتی در این کشور وجود دارند که می‌شود پناهجویان واجد شرایط اخراج را به آن مناطق پس فرستاد.

    بارتلز راجع به این استدلال حکومت آلمان گفته است: «در مجموع در سال ۲۰۱۶ درگیری‌‌های مسلحانه میان نیروهای امنیتی افغانستان و طالبان افزایش یافته است.» علاوه بر این، او یادآور شده است که شمار بیجاشدگان داخلی در افغانستان نیز بیشتر شده است./DW

  • اتاق تجارت و صنایع: وضعیت تجارت در حالت ناگواری قرار دارد/ بیش از 60 نوع اخاذی فراروی تاجران

    اتاق تجارت و صنایع: وضعیت تجارت در حالت ناگواری قرار دارد/ بیش از 60 نوع اخاذی فراروی تاجران

    عتیق الله نصرت، رئیس هئیت عامل اتاق تجارت و صنایع کشور امروز در یک نشست خبر گفت که 95 درصد تجارت را واردات شکل می دهد و تنها 5 درصد صادرات داریم.

    آقای نصرت علاوه کرد، تا زمانی که راهکارهای خوب برای متوازن سازی بین صادرات و واردات به وجود نیاوریم، به اقتصاد خوب هم نمی رسیم.

    لازم به ذکر است که توازن در تجارت متضمن داشتن زیربناهای اقتصادی است و اقتصاد کشور به دلیل سه دهه جنگ داخلی و فرار سرمایه ها به شت اسیب دیده است. اکنون تمامی نیازمندی های کشور و شهروندان وارد می شود و کار صنعتی در کشور بسیار ضعیف است.

    دولت به تازگی 13 سال بعد از دوره طالبان اقدام به باز سازی و تقویت زیر بناها برای صنعتی کردن کشور کرده است. این روند حداقل سه دهه زمان خواهد برد.

    اما اکنون نبود زیر بناهای صنعتی علت اصلی نداشتن توازن در تجارت نیست بلکه فساد اداری، اخاذی، بروکراسی و ده ها مشکل دیگر زمینه را برای تجارت تنگ کرده است.

    رئیس هیئت عامل اتاق تجارت در این نشست از اخاذی ها و مشکلاتی که فراروی تاجران قرار دارد انتقاد کرد و گفت که 62 نوع اخاذی در کشور صورت می گیرد. وی از علاوه بر اخاذی، از بروکراسی، مشکلات در بنادر، نبود دسترسی آسان به قرضه ها، امنیت و فساد اداری که در روند تجارت قرار دارد نیز انتقاد کرد.

    فساد اداری و ناامنی نه تنها در عرصه تجارت، بلکه در تمامی عرصه ها ضربه های مهلکی به حکومت داری خوب زده است و افغانستان بر اساس گزارش های منتشر شده در صدر کشورهای اغشته به فساد اداری است.

    فساد اداری همچنین باعث شده است که کالاهای بی کیفیت نیز به گونه قاچاق وارد کشور شود و رقابت در بازار آزاد را به چالش بکشد.

    رئیس هیئت عامل اتاق تجارت همچنین از بالا بودن تعرفه های گمرکی و بالا و پایین شدن تعرفه ها بدون تحقیق نیز انتقاد کرد و خواهان بررسی در این موارد شد.

    این مقام اتاق تجارت از سیاسیت های دمپینگ کشورهای همسایه نیز انتقاد کرد و آن را “خصمانه” خواند. وی از کشوری خاصی به عنوان اعمال کننده دمپینگ نام نبرد. افغانستان با چند کشور همسایه روابط تجاری نزدیک دارد.

    او همچنین با ذکر این مشکلات گفت که دولت در این اواخر اقداماتی برای رشد اقتصادی کشور انجام داده است.

    حمیدالله نورعباد، استاد دانشکده اقتصاد دانشگاه کابل در این نشست اما از بخش خصوصی انتقاد کرد و گفت که اگر بخش خصوصی فعال داشتیم، این مقدار بیکار نداشتیم. بر اساس گزارش ها حدود 100 هزار جوان آماده کار در کشور بیکار هستند.

    علیه بیکاری همواره اعتراضاتی صورت گرفته است اما تاکنون دولت اقدامی برای جذب نیروی کار جوان نکرده است، این عمل باعث شده که بیش از 200 هزار جوان به کشورهای غربی مهاجرت کنند.

    قربان حقجو، رئیس اداره آیسا نیز در این نشست از ساختارهای دولتی در وزارت شکایت کرد و گفت که این ساختارها جوابگویی نیازهای کنونی کشور نیست.

    آقای حقجو همچنین گفت که 70 درصد کارمندان وزارت تجارت و صنایع، فارغ صنف 12 و یا 14 است که باید این روند تغییر داده شود.

    وی در ادامه افزود که اداره آیسا اقدامات خوبی در قسمت صدور جواز کسب و کار انجام داده است که باعث شده در سه ماه سال جاری حدود 6200 جواز صادر شود.

    رئیس اداره آیسا همچنین گفت که در سال گذشته فقط 2 هزار جواز صادر شده بود. به گفته او، جوازهایی که به تازگی صادر می شود مدت اعتبار آن سه سال است. پیش از این هر جواز یکسال وقت داشت.

    او سهولت در صدور جواز را باعث تشویق مردم به کسب و کار دانست.

    باید افزود که اتاق تجارت و صنایع و سایر نهادهای مرتبط نباید تنها بر تجارت و واردات کالا تمرکز کند بلکه باید زمینه فراهم آوری و سرمایه گذاری در تولید و صنعتی شدن کشور نیز تلاش های شود.

     

  • هفت عضو پاکستانی داعش در ننگرهار کشته شدند

    هفت عضو پاکستانی داعش در ننگرهار کشته شدند

    خبرنامه ای که وزارت دفاع منتشر کرده، گفته شده که ارتش در 24 ساعت گذشته حدود 43 تروریست متعلق به گروه تروریستی داعش و طالبان را از پا در آورده است.

    خبرنامه می افزاید که در 24 ساعت گذشته با پشتیبانی نیروی توپچی و هوائی در مربوطات ولایات ننگرهار، کنر، زابل، کندهار، نیمروز،  فاریاب، کندز و هلمند 18 شورشی گروه طالبان کشته و 15 تن دیگرشان زخمی شدند.

    به نقل از خبرنامه، در بین کشته شدگان گروه طالبان، یک فرمانده این گروه نیز وجود دارد.

    وزارت دفاع هچنین می گوید که در نتیجه ی عملیاتی دیگر در مربوطات  ولسوالی غورماچ ولایت فاریاب 6 تن شورشی طالبان کشته و 5 تن زخمی دیگرشان زخمی شدند.

    همچنین در مربوطات شاهراه نمبر 606 نیمروز 5 تن جنگجوی  طالبان کشته و 8 تن زخمی  و  مقداری سلاح و مهمات نیز به دست آمده است .

    ارتش می گوید که اردوی ملی به عنوان نیروی دفاعی کشور با تمام توان، حاضر به هر نوع قربانی  برای تامین امنیت  و آرامش مردم بوده و به خاطر ازبین بردن این تروریستان عزم و اراده قوی دارند.

     

     

  • حمایت از عطا برای تقابل با عبدالله

    حمایت از عطا برای تقابل با عبدالله

    در این ادامه این گزارش ها چندی پیش هزاران تن از باشندگان ولایت پنجشیر طی یک نشست مردمی در شهر کابل، حمایت و پشتیبانی شان را از عطا محمد نور والی بلخ در مذاکرات با حکومت اعلام کردند.

    باشندگان ولایت پنجشیر تاکید ورزیدند که مردم افغانستان به ویژه شهروندان ولایت پنجشیر از ایستادگی ها و قاطعیت استاد عطا محمد نور در حمایت از خواسته های مردم افغانستان ابراز قدردانی کرده و از گفتگوها و تصامیم شفاف والی بلخ قاطعانه اعلام حمایت می کنند.

    در نشست بزرگ مردم پنجشیر تحت عنوان (همدلی و همگرایی) که روز گذشته برگزار گردیده بود، شمار زیادی از شخصیت‌های ملی و جهادی، نمایندگان مردم در شورای ملی، علمای دینی، فرماندهان جهادی، جوانان، دانشجویان، بزرگان و هزاران باشنده پنجشیر حضور داشتند.

    محمد اعلم ایزدیار نماینده مردم پنجشیر در مجلس سنا در این نشست ابراز امیداوری کرد که مذاکرات صلح حکومت با طالبان و گفتگوهایی که از چندی بدین سو بین رهبران حزب جمعیت و حکومت آغاز شده به خیر ملت افغانستان بی‌انجامد.

    آقای ایزدیار به شدت از حکومت وحدت ملی انتقاد کرد و گفت که حکومت وحدت ملی به تعهدات و مسوولیت های خود در طول دو سال گذشته رسیدگی نکرده است.

    فرهاد عظیمی، نماینده مردم بلخ در مجلس نمایندگان، دلیل آغاز مذاکرات عطا محمد نور با حکومت را حمایت از خواسته‌های مردم و منافع ملت عنوان کرد.

    آقای عظیمی بیان داشت که این مذاکرات هیچ گاهی بدون مشوره با رهبران جمعیت اسلامی نبوده و این گفتگوها با مشوره این رهبران آغاز شده است.

    وی با بیان این مطلب که حمایت مردم از والی بلخ عطا محمد نور قوت بیشتری در مذاکرات می دهد، تاکید کرد که هیچ مساله ای در گفتگوهای والی بلخ با حکومت پنهان نخواهد ماند و مردم و رهبران حزب جمعیت از کوچک ترین جزییات آن آگاه خواهند شد.

    نماینده مردم بلخ در مجلس نمایندگان گفت: “هیچ کاری از دید مردم پنهان نخواهد ماند، معامله ای پنهانی صورت نخواهد گرفت، چون مردم افغانستان نتایج معامله پنهانی را تجربه کرده اند، پس مردم نگران نباشند”.

    اشتراک کنندگان این نشست با صدور قطعنامه‌ای خواهان عملی شدن توافقنامه حکومت وحدت ملی و خواهان پرهیز سران حکومت از انحصار گرایی شدند.

    در قطعنامه با تاکید بر حفظ و حمایت از ارزش های جهاد و مقاومت مردم افغانستان تذکر داده شده که مطابق به قانون اساسی، لقب “قهرمان ملی افغانستان” مختص احمد شاه مسعود است که توسط نمایندگان مردم در لویه جرگه تصویب قانون اساسی به آن شهید، اعطا شده است.

    مردم پنجشیردر این قطعنامه تاکید کرده اند که آنان از ایستادگی‌ها و مقاومت عطا محمد نور در حمایت از خواسته های مردم افغانستان ابراز قدردانی نموده و از گفتگوها و تصامیم شفاف ایشان قاطعانه حمایت می کنند.

    در این قطعنامه همچنان تاکید شده است که مردم، قدرت و حکومت را سهم الارث هیچ قوم، جناح، سمت و سویی نمی داند و خواهان مشارکت همه بزرگان و اشخاص در روند گفتگو قدرت و سیاست هستند.

  • گفتگو با فرشته حسینی، بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم مراکش

    گفتگو با فرشته حسینی، بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم مراکش

    ابتدا خودتان را معرفی کنید و بگویید با توجه به محدودیت‌هایی که دختران افغانستانی با آن مواجهند چطور وارد عرصه سینما شدید؟

    حسینی: سال ۱۳۷۶ در ایران متولد شدم و ۱۰ سال است با شرکت در دوره‌های آزاد آموزش بازیگری زیر نظر اساتیدی چون «اصغر محبی»، «آقای رحمانیان» و «خانم نصیرپور» وارد رشته بازیگری شدم. فعالیت‌های نمایشیم را از همان دوره ابتدایی شروع کردم و اولین کارم را سال چهارم ابتدایی کارگردانی کردم که توانست در سطح استان تهران مقام دوم را به خود اختصاص دهد و بعد از آن بود که کارگردان‌های ایرانی توصیه کردند که این رشته را به صورت تخصصی دنبال کنم. من هم علی‌رغم مخالفت‌هایی که از سمت خانواده وجود داشت این رشته را ادامه دادم.

    به نظر شما دختران مهاجر برای ورود به این رشته چه مشکلاتی را پیش رو دارند؟

    حسینی: بزرگترین مشکل بر سر راه دختران مهاجر برای ورود به عرصه فرهنگی و سینما مخالفت‌های خانواده است که به دلیل عدم شناخت و به تبع آن بی‌اعتمادی به اینگونه فضاها صورت می‌گیرد که درواقع می‌توان به عنوان بزرگترین سد بر سر راه دختران مهاجر از آن یاد کرد. از دیگر سو محدودیت‌های کاری سینمای ایران برای فعالیت یک دختر افغانستانی است که از این منظر معتقدم اگر دختران و پسران ما خوب تلاش کنند می‌توانند دوستان ایرانی را برای فعالیتشان متقاعد کنند که خود من نمونه بارز این مدعا هستم.

    تاکنون در چند اثر نمایشی حضور داشته‌اید؟

    حسینی: من به خاطر حساسیت‌های خانواده کار خودم را از تئاتر و نمایش شروع کردم و از ۹ تا ۱۲ سالگی بیشتر تئاترهای موزیکال و فرم بازی می کردم بعد از آن هم در نمایش‌هایی مانند «دوسیه»، «شازده کوچولو»، «من ماهی سیاه کوچولو هستم» حضور داشتم و یک نمایش با عنوان «جنبش مبارزه علیه خشونت زنان» هم بود که اولین گروه نمایشی در تهران بودیم که همزمان با ۶۰ کشور دیگر این نمایش را اجرا کردیم. البته من در کنار تئاتر در فیلم‌های سینمایی و مستندی هم بازی کرده‌ام که از آن جمله «من یک بازیگر شادم» ساخته بانو سامره رضایی، «رفتن» ساخته نوید محمودی است و همچنین در تعدادی فیلم کوتاه هم ایفای نقش کردم.

    در مورد راه‌یابی فیلم رفتن به اسکار بگویید؟

    حسینی: فیلم رفتن برای شرکت در اسکار معرفی شده و باید ببینیم نظر کارشناسان در این زمینه چه خواهد. راهیابی به اسکار برایم بسیار با اهمیت است به طوری که مجموعه کاملی از ویدئوهای این جشنواره در سال‌های پیش را در منزل نگهداری می‌کنم. حضور در این جشنواره همیشه از آرزوهایم بوده و این را بارها به مادرم گفته بودم. وقتی که آقای محمودی به من خبر دادند که رفتن نامزد اسکار شده از خوشحالی باورم نمی‌شد؛ بسیار حس خوب و خوشایندی بود خوشحالم که توانسته‌ام کاری برای زنده کردن نام کشورم افغانستان در سطح جهان انجام دهم.

    در مراحل تولید رفتن با چه مشکلاتی مواجه بودید؟

    حسینی: فضایی که در روزهای تولید بر گروه حاکم بود بسیار دوستانه بود. معمولا در تولید هر کار چه در میان دوستان ایرانی و چه گروه‌های افغانستانی یک سری مشکلات و اختلاف سلیقه‌ها وجود دارد که کار را سخت می‌کند اما باید به جرأت بگویم که ما در مراحل ساخت فیلم رفتن با مشکلی مواجه نبودیم و فضا بسیار دوستانه و صمیمی پیش رفت. برای مثال ما همیشه سر صحنه از غذاهای آماده استفاده می‌کردیم، اما یک روز سر فیلم برداری که لوکیشن آن یک ساختمان نیمه کاره بود، آقای محمودی با یک دیزی آبگوشت سر صحنه آمدند و این حرکتشان باعث شد فضای کار متفاوت شده و یک جو دوستانه حاکم شود و در یک جمع دوستانه آن غذا را خوردیم که جای دوستان خالی بود.

    آیا در طول زندگی به بازگشت به افغانستان اندیشیده‌اید؟

    حسینی: بله! واقعیتش اوایل می‌خواستم به افغانستان برگردم و در آنجا فعالیت کنم، اما به دلیل یک سری مسائل که خودم تجربه کردم فعلا تصمیمم عوض شده چرا که هنوز شرایط فعالیت را در داخل افغانستان مهیا نمی‌بینم. شاید باورتان نشود که دوستان از داخل افغانستان بیشتر از هر جای دیگر برایم مانع تراشی کرده‌اند.

    و کلام آخر؛

    زمانی از زندگی بود که دچار افسردگی شدید بودم به طوری که گمان می‌کردم هرچه تلاش می‌کنم پیشرفتی برای من وجود ندارد و این حس بسیار بدی را به من القا می‌کرد. اما حضور دوستانم و دلگرمی‌های آنها به من انگیزه دوباره داد. آنها به من گفتند تو باید فرشته نجات دختران افغانستان باشی و همین انگیزه‌ای شد برای ادامه فعالیتم. دوستانم معتقد بودند مردم افغانستان تنها مانده‌ و آرزوهایشان را کشته‌اند و تو باید الگویی برای دختران افغانستانی باشی و آرزوهایشان را در دلشان زنده کنی. این حرف‌ها تأثیر شگرفی روی من گذاشت چنانچه دیگر از کار کردن خسته نمی‌شوم. من از خانواده‌های افغانستانی تقاضا دارم رویاهای فرزندانشان را نکشند و بگذارند دخترانشان برای خود رویا و آرزو داشته باشند./باشگاه خبرنگاران جوان