دسته: فرهنگی هنری

سید صابر حسینی حکمت از جوانان فرهنگی و فعال افغانستان است که عمق و ریشه مشکلات کشو را به خوبی درک کرده است. او به روشنی دریافته است که ریشه همه مشکلات کشور ما در جهل ونادانی است. به همین دلیل او سوار بر بایسکل داروی این درد را بر پشت دوچرخه خویش حمل کرده و رکاب زنان قریه به قریه به دنبال واکسینه کردن کودکان و نسل آینده در برابر این بیماری خطرناک است.
او علیرغم، مشکلات، بی مهری ها و تهدیدات شجاعانه و مصمم به راه خویش ادامه می دهد و همه مشکلات را به جان می خرد تا سفیر آگاهی باشد.
دارو و هدیه‌ای ارزشمند او برای نسل آینده کتاب است و آگاهی تا با آن درد جهل را درمان نماید و دیو جهالت را به زانو در آورد.
قدر این جوان را بدانیم و تنهایش نگذاریم. خدا یار و پشت و پناهت صابر عزیز!

به گزارش رها، ارگ ریاست جمهوری با نشر خبرنامه ای اعلام کرده که رئیس جمهور غنی جهت تقدیر از زحمات قاری عبدالکبیر حیدری از وی تقدیر و مدال ملا مشک عالم را به وی اهدا کرده است.
در خبرنامه ای ارگ آمده است: محمد اشرف غنی رئیس جمهوری به‌خاطر تقدیر از استعداد و تلاش های قاری عبدالکبیر حیدری که اخیراً در مسابقات تلاوت قرآن‌کریم در شهر مسکو روسیه در میان ۷۰ تن از قاریان از سراسر جهان مقام اول را بدست آورد و لقب قاری برتر جهان اسلام رانیز از خود کرد، مدال دولتی غازی ملا مشک عالم را طی مراسمی به وی تفویض نمود.
در این مراسم که عصرجمعه در قصر گل‌خانۀ ارگ برگزار شد، فرمان رئیس جمهور کشور در این خصوص توسط اسدالله غضنفر مشاور فرهنگی رئیس جمهور قرائت گردید.
رئیس جمهور غنی پس از تفویض مدال مذکور، از تلاش‌های قاری عبدالکبیر حیدری تشکر کرده، گفت: جای نهایت خرسندی است که بعد از مدتی، یکی از فرزندان این وطن درعرصۀ قرائت قرآن عظیم‌الشان خوب درخشید.
وی افزود که ما به حافظان و قاریان قرآن کریم افتخار می کنیم و در ماه مبارک رمضان گذشته با قاریان ۳۴ ولایت کشور دیدار داشتم و آنان را مورد تشویق قرار دادم.
در مقابل، قاری عبدالکبیر حیدری از تشویق مردم، مقامات حکومتی و تفویض مدال از سوی رئیس جمهور تشکر کرد و از توجه رئیس جمهور به برنامه های دینی و قرآنی ابراز امتنان نمود.
همچنان قاری حیدری یک سی دی حاوی قرائت قرآن کریم به صدای خودش را به رئیس جمهور کشور اهدا کرد.

به گزارش رها، شینید اوکانر، خواننده زن ایرلندی با انتشار مطلب و عکس با حجاب اسلامی در حساب توئیتر خود اعلام کرد که مسیحیت کاتولیک را ترک کرده و مسلمان شده است.
اوکانر نوشت: “به مسلمان بودن خود افتخار می کنم. این یک نتیجه طبیعی برای هر تئولوگ است. تمامی کتابهای مقدس، ما را به سوی اسلام هدایت می کند. اسلام لزوم کتاب‌های مقدس دیگر را از بین می برد.
این خواننده ۵۱ ساله همچنین اعلام کرد که پس از مسلمان شدن نام«شهدا» را برای خود برگزیده است.
این خواننده ایرلندی در سال ۱۹۹۰ به دلیل بازخوانی ترانه “هیچ چیز با تو قابل مقایسه نیست” از آثار پرنس، خواننده سرشناس پاپ در آمریکا، به موفقیت جهانی دست یافت.
او در پیامی در توییتر از طرفداران مسلمانش به خاطر حمایت‌هایشان تشکر کرد.

هرچند این کارگردان پرآوازۀ هندی در نامه ‌یی به شیدا محمد ابدالی، سفیر افغانستان در هند نوشته که می‌‌خواهد «بایسکوپ والا» را در کابل به نمایش بگذارد، اما تاهنوز پاسخی به درخواست وی داده نشده است.

دیب مدیکهار می‌گوید که علاقمند است «بایسکوپ والا» که داستان شخصیت یک مرد بازرگان پشتون‌تبار است که همه ساله به ایالت کلکتۀ هند سفر می‌کند، برای علاقه‌مندان سینمای هند در افغانستان در مکتب‌ها، دانشگاه‌ها و دیگر مکان‌های عمومی به نمایش گذاشته شود.

شخصیت اصلی این فیلم در جریان اقامتش در هند، با یک دختر پنج سالۀ هندی بنام مینی دوست می شود و مینی تداعی‌کنندۀ یادهای دختر خردسال این مرد است که در افغانستان زندگی می‌کند.

قرار است فلم بایسکوپ والا به تاریخ ۲۵ ماه می در هند به گونۀ رسمی رونمایی شود.

طلوع نیوز نوشته است؛ کارگردان این فیلم به یک روزنامۀ هندی گفته است: «زمانی که من مصروف ساخت این فیلم بودم، آروزیم همین بود که بتوانم روزی این فیلم را در افغانستان به نمایش بگذارم.»

مدیکهار می‌افزاید: «در حالی فیلم‌های ساخته بالیوود در افغانستان از جایگاه ویژۀ برخوردار است و بسیاری ها در این کشور از طریق تماشای فیلم های هندی به زبان هندی آشنایی خوبی دارند، اما نابه‌سامانی‌های سیاسی در کشور منجر به مسدود شدن ده‌ها سینما و تئاتر شده است و در حال حاضر، تنها شماری اندکی از فیلم های هندی در سینماهای کشور به نمایش گذاشته می شوند.»

وی ادامه داد: «من فکر کردم که این بهتر خواهد بود که این فیلم را آنجا (افغانستان) رونمایی کنم. من بی صبرانه منتظر جواب مثبت از سوی مقام های افغانستان در این باره هستم.»

در گذشته نیز شماری از فیلم‌های هندی به شمول فلم «درمتما» به کارگردانی فیروز خان در سال ۱۹۷۵میلادی و فیلم «خدا گواه» به هنرنمایی امیتابچن و سروی دیوی در افغانستان ثبت شده‌ اند. فیلم کابل اکسپرس نیز در سال۲۰۰۶ میلادی به کارگردانی کبیر خان در افغانستان ثبت شد.

بی بی سی نوشته است که این هنرپیشه رادیو تلویزیون افغانستان که به «ف عبادی» مشهور بود، در طول زندگى هنرى خود در چهار فیلم‌، یک سریال و ده‌ها نمایشنامه از جمله «باغ آلبالو» و «او پدرم نیست» نقش بازی کرد.

کبیر عبادی، یکی از بستگان او، به بی‌بی‌سی فارسی گفت که شوق و علاقه آقای عبادی به هنر از دوران کودکی آشکار شده بود. او که هنوز دانش‌آموز کلاس چهارم در مکتب ابوریحان بیرونی بود، «برای نخستین بار در نمایشنامه‌ای نقش بازی کرد.»

از کارهای معروف تلویزیونی او می‌توان از «شیر آغا و شیرین گل» نام برد. این سریال که در دهه نود میلادی در مسکو پایتخت روسیه تهیه شد، تلاش کرد تا ابعاد زندگی مهاجرت در خارج از افغانستان را به تصویر بکشد.

در کنار پیشه هنرمندی، آقای عبادی مدت ۳۰ سال به عنوان معلم در مکاتب مختلف شهر کابل کار کرد. همچنین، او برای مدت کوتاهی در سال ۱۳۷۱ اتشه فرهنگی سفارت افغانستان در روسیه بود.

علت مرگ این بازیگر سینما و رادیو تلویزیون «بیماری طولانی و سکته مغزی» گفته شده است.

فضل‌حق عبادی در سال ۱۹۴۴ در شهر کابل به دنیا آمد و ازسال ۱۹۹۸ به این سو با خانواده خود در پایتخت اتریش زندگی می‌کرد.

لازم به ذکر است که «پانی پات» نام شهری در ایالت دهلی هند می باشد که تاکنون شاهد درگیری ها و جنگ های فراوان در طول تاریخ بوده است. بیش از نیمی از جمعیت این شهر مسلمان هستند.

در پوستر فیلم جدید آقای آشوتوش گوارگر با نام پانی پات، عکس آقای سانجی دات ستاره معروف فیلم های هندی نیز دیده می شود که گفته می شود در نقش احمد شاه درانی پایه گذار سلسله درانی افغانستان حضور می یابد.

به گفته ی کارگردان فیلم پانی پات، این فیلم سومین جنگ شهر پانی پات در سال 1761 میلادی که میان گروه «مهارات ها» و افغان ها صورت گرفت را به نمایش می گذارد؛ که در آن نبرد، افغان ها پیروز میدان می گردند.

قرار است این فیلم در اواسط سال 2018 میلادی در سینماهای هند به نمایش درآید.

این نمایشگاه با عنوان «پژواک تمدن» از اول ماه فبروری در موزیم شهر «چنجو» در ایالت «سیچوان» کشور چین برگزار شده و تا ششم ماه می دایر است و ورود برای عموم به صورت رایگان می باشد.

مجموعا 231 آثار ارزشمند فرهنگی از موزیم ملی افغانستان در این نمایشگاه برای نمایش به عموم مردم این شهر به نمایش درآمده است.

آثار به نمایش در آمده از تمدن افغانستان از تقریبا 10 هزار سال قبل از میلاد مسیح تا پادشاهی کوشانیان می باشد.

برعلاوه آثار به نمایش درآمده، این موزیم همچنین فرصتی را برای بازدیدکنندگان فراهم کرده تا اطلاعات شان را درباره تمدن افغانستان از طریق شماری متون علمی مرتبط افزایش دهند.

برای مثال، در اولین نطق علمی در یازدهم فبروری، «لو ایرهو» استاد دانشگاه سیچوان به توضیح درباره تاریخ باستان افغانستان در قرن دوم بعد از میلاد پرداخت.

این نمایشگاه با استقبال فراوان بازدیدکنندگان مواجه شد که به آنها چهره متفاوتی از افغانستان داد، افغانستانی که در عصر کنونی همواره با مفاهیمی چون جنگ و فقر همراه بوده است.

یکی از بازدیدکنندگان پس از دیدن این نمایشگاه می گوید: «واقعا جای حیرت دارد که کشوری جنگ زده مانند افغانستان، این چنین تمدن شگفت انگیز دارد.»

دفتر مرکز رسانه های حکومت در خبرنامه ای نوشته است که سنگ تهداب بنای یادبود از شهدا و قربانیان «آزادی بیان و رسانه‌ها» با حضور مسوولان نهادهای رسانه ا‌یی، روزنامه ‌نگاران و فرهنگیان توسط داکتر عبدالله عبدالله رئیس اجرایی کشور گذشته شد.

خبرنامه مذکور می افزاید که بنای یادبود از شهدا و قربانیان آزادی بیان و رسانه‌ها به پاس خدمات و دست ‌آوردهای آن‌ها، به هدایت رهبری حکومت وحدت ملی از سوی وزارت اطلاعات و فرهنگ و شهرداری کابل در ساحهٔ پُل باغ عمومی ساخته می‌شود.

آقای عبدالله در این مراسم گفت: “بنای یادبود از شهدای رسانه ‌ها خنجری‌ است در دل‌ تاریک ‌اندیشان و کسانی‌ که می ‌خواستند صدای آزادی بیان را خفه کنند.”

عبدالله افزود که تاریک ‌اندیشان و دشمنان آزادی بیان با دیدن این بنای یادبود، وجدان و روح‌ شان عذاب خواهد دید.

خبرنامه مرکز رسانه های حکومت علاوه می کند که آقای عبدالله به روح شهدای آزادی بیان و رسانه‌ ها به ویژه میرویس جلیل، اجمل نقشبندی، ذکیه ذکی، مهری عزیزی و صمد روحانی کارمندان موبی گروپ و تلویزیون طلوع که دو سال پیش در حمله طالبان شهید شدند، اتحاف دعا کرد و گفت که هرکدام این‌ها یک رسالت بسیار مهم را در تاریخ آزادی بیان کشور انجام داده‌ اند.

رییس اجراییه کشور گفت که حکومت در برخورد با عاملان خشونت علیه رسانه‌ها و خبرنگاران هیچ استثنایی قایل نیست.

دوکتور عبدالله عبدالله گفت که مردم افغانستان راه طولانی را طی کرده و قربانی داده تا آزادی بیان را به عنوان یک حق تسجیل کنند و حال این حق به سلیقه یک شخص و یا گروهی پس گرفته نمی ‌شود.

رییس اجراییه اضافه کرد: “کسانی ‌که صدای انسان و بشر را خفه می‌ کنند، در صفحه سیاه و جهل تاریخ قرار خواهند گرفت و برعکس آنانی ‌که برای حفظ این ارزش‌ ها مبارزه می ‌نمایند، در صفحه روشنایی تاریخ ‌اند.”

او تاکید کرد که در نتیجهٔ قربانی مردم افغانستان در دهه ‌های گذشته و سال‌های پسین، حال آزادی در یک جایگاه مناسب قرار دارد، ولی بی ‌نقص نیست.

رییس اجراییه کشور گفت که مردم افغانستان با خبر و اطلاع‌ ‌رسانی خو کرده اند که اطلاعات در دسترس ‌شان قرار بگیرند و این را حق ‌شان می‌ دانند.

عبدالله عبدالله رییس اجراییه کشور ابراز امیدواری کرد که بنای یادبود از شهدا و قربانیان آزادی بیان به یک محل دایمی برای تجسم و حفظ آزادی بیان تبدیل شود.

او همچنین به رسانه‌ ها اطمینان داد که رهبری حکومت از آزادی بیان و فعالیت آزاد رسانه‌ها حمایت می ‌کند.

سید آقا فاضل سانچارکی معین نشرات وزارت اطلاعات و فرهنگ و عبدالله حبیب‌ زی شهردار کابل از تکمیل ‌شدن این بنا تا ماه می سال ۲۰۱۹ اطمینان داده و گفتند که این بنای یادبود را یک محل خاص و دیدنی خواهند ساخت.

در این برنامه، نادر نادری، رییس کمیسیون مستقل اصلاحات اداری و خدمات ملکی، میرویس یاسینی، عضو مجلس، عبدالحمید مبارز، رییس اتحادیۀ ژورنالیستان افغانستان و برخی از اعضای خانواده‌های شهدای آزادی بیان صحبت کردند.

این برنامه آگاهی ‌دهی به منظور کاهش خشونت علیه زنان با اجرای گروه دختران تئاتریست «سفیران برابری»،  تا ۱۰ ماه سپتامبر ادامه دارد و قرار است در ولایات کابل مزار و دایکندی اجرا گردد.

خبرگزاری فرهنگ نوشته است که «محمد آهنگران» رئیس اجرایی موسسه جوانان افغان در عصر نوین می‌گوید: “ما در مبارزات قبلی خود جهت کاهش خشونت علیه زنان از طریق آموزش پیش می ‌رفتیم که اما جواب خوبی نداد”.

آهنگران می‌افزاید: “این بار با اجرای تئاتری که زبان مردم عام است، جهت کاهش خشونت علیه زنان مبارزه را آغاز کرده ایم.”

زهرا سپهر فعال حقوق زن نیز می گوید: “در حال حاضر ۸۷ درصد زنان افغانستان قربانی خشونت‌های خانوادگی هستند.”

سپهر افزود: “ریشه خشونت علیه زنان از خانواده، مکتب و دانشگاه‌ها آغاز می‌شود و باید مبارزه فرهنگی صورت گیرد تا خشونت علیه زنان بر طرف شوند.”

این فعال حقوق زن علاوه کرد که وقتی جنگ مردانه به ‌وقوع می‌پیوندد، این‌جا زن، مورد خشونت کلامی قرار می‌گیرد و این هم جز فرهنگ افغان‌ها شده است.

بیست‌ وپنج نوامبر به عنوان روز جهانی «محو خشونت علیه زنان» نام ‌گذاری شده و از این روز، در بعضی کشورهای جهان به شمول افغانستان تجلیل می شود.

روسله یاسینزی عثمانی

“می دانید من که هستم؟” سلیم شاهین که احتمالا مشهورترین فرد در عرصه هنر در افغانستان است از جمعی از سربازان هنگام اکران 109 مین فیلم بلندش می پرسد. از آنجایی که او به برکت خیل تلویزیون های افغانستان در همه جا حاضر بوده است، و کاملا به چشم همگان آشناست، این سوال او کمی خنده دار به نظر می رسد.

سلیم شاهین بازیگر، نویسنده، کارگردان و یک کمدین همه کاره در افغانستان است که به کنایه در صنعت صفر سینمای افغانستان، او را به عنوان سلطان خالیوود می شناسند.

به تازگی شغل و زندگی جالب سلیم شاهین سوژه یک فیلم مستند خبرنگار فرانسوی به نام «سونیا کرونلند» شده است که وی این فیلم مستند را در جشنواره فیلم های مستند کانادا به تازگی به اکران گذاشته است.

سونیا کرونلند در فرانسه بخاطر گردانندگی یک برنامه رادیویی بسیار مشهور است. او در این برنامه رادیویی اش به موضوعات متنوعی می پرداخت. زمانی که یکی از برنامه هایش به افغانستان اختصاص یافته بود با سلیم شاهین آشنا شد و چندین سال پیش در پاریس یکی از دوستانش، مجموعه ای از دی وی دی های فیلم های سلیم شاهین را به او داد.

خانم کرونلند می گوید: “به نظرم دی وی دی های سلیم شاهین بسیار جالب هستند. آنها بسیار محبوب ولی از نظر محتوایی کم ارزش هستند. از همین رو با خودم گفتم که چرا نه؟ شانسم را امتحان می کنم و به دیدن او می روم، احتمالا جالب خواهد بود. اما زمانی که برای اولین بار او را دیدم و او شروع به شرح زندگی و دوران کودکی اش کرد، به نظرم آمد که داستان او چیزی فراتر از تنها یک داستان جالب است. داستان بسیار بزگتری در زندگی او نهفته است.”

فیلم خالیوود داستان جوانی سلیم شاهین را به تصویر می کشد که دقیقا همین موضوع سبب جذب کرونلند شد. شاید این اتفاق زیاد تصادفی نباشد، اما این فیلم ناخوداگاه حق تالیف مشترک برای فیلم کرونلند و فیلم شاهین است. در ابتدا، کرونلند امیدوار بود که بتواند فیلمی کاملا عادی و سنتی در مورد سلیم شاهین بسازد، که مخلوطی از مستند شهودی و بازسازی گذشته سلیم شاهین باشد، اما خیلی زود فهمید که این کار امکان پذیر نیست. از آن سو، سلیم شاهین نیز به فیلم کرونلند به دیده فیلم خودش می نگریست. در همان آغاز، سلیم شاهین تلاش داشت تا کارگردانی سکانس های بازسازی را به دوش بگیرد، اما سنگینی هزینه های تجهیزات امکان ساخت فیلم در افغانستان را غیر ممکن می کرد.

برای اینکه آشنایی بهتری با فیلم های سلیم شاهین پیدا کنیم، بهتر است که بگوییم که فیلم هایی که او می سازد دقیقا چیزی نیست که ما از صنعت سینمای عادی توقع داریم. او فیلم هایش را بسیار سریع می سازد. کرونلند می گوید که سلیم شاهین به ندرت بیش تر از 30 دقیقه برای برداشت یک سکانس وقت می گذارد، و تقلید عجیب و غریبی از فیلم های بالیوودی با همان آهنگ ها و موسیقی های متن و صحنه های اکشن اغراق آمیز است. او با استفاده از خون مرغ، سلاح های واقعی و سربازان در واقع از خشونت های دنیای واقعی افغانستان در پس زمینه فیلم هایش استفاده می کند. سلیم شاهین حتی در زمان جنگ های داخلی افغانستان و زمانی که یک فرمانده نظامی بود، فیلم می ساخته است. او در آن دوران از سربازان تحت امرش به عنوان بازیگر و یا دیگر عوامل فیلم استفاده می کرد. همانطور که در طول فیلم هایش دیده می شود، برداشت بسیار سریع سکانس ها خصلت عجیب نادیده گرفتن مسایل کیفی فنی و تکنیکی فیلم نیست، بلکه برای فیلم های او یک ضرورت است.

کرونلند می گوید: “افغانستان به شما می آموزد که چطور از کنار مسایل بگذرید. من به عنوان شخصی که بسیار در کنترل خشمش مهارت دارد، دوست دارم به افغانستان مسافرت کنم، زیرا در افغانستان مجبور می شوم که از کنار مسایل به راحتی بگذرم. دیگر مهم نبود که مثلا ما از چه چیزی فیلمبرداری می کنیم، یا چه کسی نویسنده است، و یا چه کسی کارگردان است و چیزهایی که شاهین می گوید درست است و یا خیر؟ تمامی این ها نا مربوط می شود. واقعیت انعطاف می یابد و در تمام طول فیلم و زمان ساختن آن، واقعیت به توهمی مشترک و جمعی مبدل می گردد.”

کرونلند می افزاید: “در یک صحنه، پدر دختری با دریافت پول موافقت می کند که دخترش در یکی از فیلم های سلیم شاهین رقص کند، اما درست زمانی که دختر در مقابل پدرش در حال رقص است، پدر محکم می ایستد که دخترش اجازه رقص ندارد و نباید برقصد. این مخالفت او در واقع اقدامی برای توقف رقص دخترش نیست، بلکه می خواهد با این کار آبرویش را حفظ کند. او با این کار می خواهد نقش پدرانه خودش را ایفا کند که به دخترش در قبال پول اجازه رقص در مقابل دوربین های فیلمبرداری نمی دهد، در حالیکه تمام اطراف محل را دوربین فیلمبرداری گرفته است. این صحنه ها گویای واقعیت های پیچیده ای است. شما دختری را می بینید که می خواهد برقصد، خوشحال است، و درست مانند هر دختر دیگری در آمریکا آرزوهایی دارد. از سوی دیگر، پدری را می بینید که به پول نیاز دارد اما میخواهد آبرویش را حفظ کند، از این رو به دخترش می گوید که اجازه رقص ندارد، در حالیکه می داند که او خواهد رقصید.

به گفته ی کرونلند، این گونه صحنه ها راوی پیچیدگی زندگی و فرهنگ در افغانستان است. در تمام طول فیلم، هر مردی را که کرونلند با او ملاقات می کند، می گوید که حتی حاضر است بمیرد اما اجازه ندهد دخترش در فیلم سلیم شاهین حضور پیدا کند. شاید سلیم شاهین برخلاف مرزهای قابل قبول افغانستان قدم بر می دارد، اما از سوی دیگر هیچ قانون و یا مقرراتی را زیر پا نمی گذارد.

خانم سونیا کرونلند علاوه می کند: “در افغانستانی که با درگیری، هرج و مرج و فساد روبرو است، نمی توانید قوانین آن چنانی در خصوص محتوای اکران ها پیدا کنید. در واقع دولت نیز اراده ی قوی در خصوص اعمال قوانین محتوای نشراتی ندارد. بیش از یک صد تلویزیون در افغانستان فعالیت می کند و رادیو و تلویزیون دولتی در واقع کار خاصی انجام نمی دهد. مشکل سانسور واقعا وجود ندارد و سلیم شاهین خود برای فیلم هایش سانسورهایی را در نظر می گیرد؛ این بخشی از فرهنگ در افغانستان است.”

زمانی که کار فیلم برداری فیلم سلیم شاهین پایان می یابد، سلیم شاهین کرونلند را به ولایت بامیان می برد، جایی که مجسمه های خراب شده بودا بر روی پیکره کوه تراشیده شده اند. طالبان در زمان حکومت شان با استفاده از بمب این مجسمه های بودا را نابود کردند.

سلیم شاهین در این خصوص می گوید: “زمانی که طالبان بت های بودا را نابود کردند، احساس کردم که آنها مخالف هنر هستند، مخالف فرهنگ هستند، و در واقع مخالف انسانیت هستند. به عنوان یک هنرمند، این چیزی بود که از اقدام انها احساس کردم.”

سرانجام، خالیوود در جشنواره فیلم کن سال 2017 به نمایش درآمد. سلیم شاهین، قربان علی و یک بازیگر دیگر فیلم به همراه خانم سونیا کرونلند نیز در جشنواره اشتراک کردند.

پس از اکران فیلم، در حدود 800 تماشاچی آن در حدود 20 دقیقه ایستاده برای فیلم کف و دست می زدند.

کرونلند می گوید: “من به همراه سه همکار افغانم با تواضعی دروغین آنجا بودم. در واقع ما کمی بدبین بودیم، اما تظاهر کردیم که متواضع هستیم. اما در هنر و حضور سلیم شاهین به وضوح می توان اخلاص را یافت. برای سلیم شاهین خالیوود نیز به مانند یکی از فیلم های خودش است. برای مثال در مصاحبه ای از او پرسیده شد که چه حسی دارد که سوژه یک فیلم شده است و او پاسخ داد؛ «می دانید، من 110 فیلم ساخته ام، اما این فیلم یکی از سخت ترین فیلم ها بود».”

سلیم شاهین پس از اتمام جشنواره به افغانستان باز می گردد، اما قربانعلی بازیگرش باز نمی گردد و در فرانسه درخواست پناهندگی می دهد.

کرونلند می گوید: “از زمانی که سلیم شاهین به افغانستان بازگشته است، او از سرعت فیلم ساختنش کاسته است، اما نه اینکه خود خواسته باشد. زمانی سلیم شاهین هر ماه یک فیلم می ساخت. اما هم اکنون اقتصاد به شدت ضعیف شده است و پول زیادی برای ساخت فیلم و یا خرید دی وی دی نیست. هم اکنون شاید سلیم شاهین سالی یک فیلم بسازد.

16 سال پس از ورود آمریکا و سقوط دولت طالبان، افغانستان همچنان ثباتش را نیافته است و طالبان نزدیک به نصف اراضی کشور را یا در کنترل خود دارد و یا در حال نزاع برای تصرف آن است. گروه تروریستی دولت اسلامی موسوم به داعش نیز حضور فعال دارد که بیشتر اهل تشیع افغانستان را در سراسر کشور هدف حملات تروریستی خود قرار داده است.

به گفته ی کرونلند، “ماه گذشته، سلیم شاهین در مسجدی در کابل بود که یک حمله تروریستی به وقوع پیوست و بیش از یک صد نفر در آن حمله کشته و یا زخمی شدند. او آنجا بود، مردمان زیادی درست در کنار او جان باختند. سلیم شاهین شیعه است و حملات ضد شیعه ی بسیاری در افغانستان هم اکنون از سوی گروه داعش جاری است.”

مرکز عدلی و قضایی مبارزه علیه جرایم مسکرات و مواد مخدر با ارسال خبرنامه ای نوشته است که برنامه خزانی این مرکز پیرامون آگاهی دهی از مضرات مشروبات الکولی، مواد مخدر و تابلیت های روانگردان (K) که در مکاتب حوزه های تعلیمی شهر کابل راه اندازی شده بود، با موفقیت پایان یافت.

براساس خبرنامه مذکور، این برنامه از تاریخ ۲۰ سنبله سال ۱۳۹۶ الی ۲۳ عقرب همین سال توسط تیم مطبوعاتی مرکزعدلی و قضایی مبارزه علیه جرایم مسکرات و مواد مخدر با همکاری وزارت معارف با نمایش تابلوهای رنگ آمیزی شده آگاهی از مضرات مسکرات و مواد مخدر، تابلیت های روانگردان و پیامدهای شوم قاچاقبران برای یک روز در هر مکتب تدویر گردید.

دراین برنامه ۲۴ مکتب  ذکور و اناث در نواحی مختلف شهر کابل تحت پوشش قرار گرفتند.

در این برنامه آگاهی دهی (۶۶۱۹۶) تن از شاگردان ذکور و اناث به صورت گروهی شرکت کرده بودند که در مورد هر یک از تابلوهایی که به نمایش گذاشته شده بود از سوی کارمندان بخش مطبوعات مرکزعدلی و قضایی مبارزه علیه جرایم مسکرات و مواد مخدر وضاحت داده شد.

هدف از راه اندازی این برنامه بالا بردن سطح آگاهی متعلمین دوره لیسه از قانون مبارزه علیه مسکرات و مواد مخدر، موجودیت و حدود صلاحیت مرکزعدلی و قضائی مبارزه علیه جرایم مسکرات و مواد مخدر، اضرار استفاده از مواد مخدر، مسکرات و آگاهی از چگونگی فعالیت شبکه های قاچاقبران مسکرات مواد مخدر تدویر شده بود.

خبرنامه مذکور می افزاید که دانش آموزان، راه اندازی این برنامه را در راستای آگاهی دهی از اضرار مسکرات، مواد مخدر وتابلیت های روانگردان برای بالا بردن سطح آگاهی جوانان و نوجوانان مفید دانسته و از آن با گرمی استقبال کردند.

خبرنامه یادشده می نویسد که شریفه یک تن از شاگردان لیسه عالی نسوان الفتح، نمایش کارتون آگاهی دهی از اضرار مسکرات و مواد مخدر را برای شاگردان مکاتب مفید و موثرخوانده و افزود که با برگزاری چنین برنامه های مفید و ارزنده می توان جوانان و سایر افراد جامعه را از اضرار مسکرات، مواد مخدر و تابلیت K یا روانگردان آگاه ساخت.

وی علاوه کرد که قبل از راه اندازی این نمایشگاه در خصوص مضرات مواد مخدر، مشروبات الکولی و یا تابلیت های روانگردان اطلاعات ناچیزی داشته است.

این درحالی است که برنامه آگاهی دهی از اضرار مشروبات الکولی و مواد مخدر و همچنین آگاهی دهی درمورد قانون مبارزه علیه مسکرات و مواد مخدر از چهار سال بدینسو در مکاتب ذکور و اناث نواحی مختلف شهر کابل و برخی ولسوالی ها و تعدادی از دانشگاه های ملکی ونظامی راه اندازی شده است.

همچنین خبرنامه نهاد یاد شده علاوه می کند که قرار است برنامه مذکور در آینده نزدیک در شماری از دانشگاه های خصوصی شهر کابل نیز راه اندازی گردد.

سیداحمدحسین احمدپور، رئیس اطلاعات و فرهنگ بامیان، در گفت‌وگو با خبرگزاری فرهنگ می‌گوید: بامیان یک موزیم سر باز است و تا هنوز بسیاری از مکان‌های تاریخی این ولایت برای گردش‌گران جهانی، معرفی نشده است.

رئیس اطلاعات و فرهنگ بامیان، افزود: تاكنون هشت مکان تاریخی ولایت بامیان معرفی و ثبت سازمان فرهنگی یونسکو شده است.

احمدپور، گفت: با معرفی هشت ساحه باستانی در این ولایت، در سال جاری بیش از ۳۰۰ هزار گردش‌گر داخلی و خارجی از بامیان، بازدید کردند.

به گفته رئیس اطلاعات و فرهنگ بامیان، رقم افزایش ۳۰۰ هزار گردشگر داخلی و خارجی از بامیان در ۱۶ سال اخیر، بی‌سابقه بوده است.

وی علت افزایش گردش‌گران جهانی و داخلی در سال جاری را، برگزاری جشنواره‌های گل کچالو، راه ابریشم، گفت‌وگوی صلح خاورمیانه و ده‌ها برنامه فرهنگی و هنری دیگر عنوان می‌کند.

احمدپور، تصریح کرد: در کنار هشت مکان تاریخی بامیان که شهرت جهانی دارند، صدها مکان تاریخی دیگر نیز وجود دارند که می‌توانند توجه هزاران توریست جهانی را به خود جلب کنند.

رئیس اطلاعات و فرهنگ بامیان، گفت:  “قراراست در سال آینده علاوه بر بازسازی بودا، یک پارک باستان‌شناسی را به منظور معرفی بهتر بامیان به جهانیان، ایجاد کنیم.”

وی افزود: در سیزدهمین نشست متخصصین فرهنگی بامیان در آلمان، موافقت شد که بواد بازسازی شده و پارک باستان‌شناسی بین آن‌ها ایجاد شود.

احمدپور، می‌گوید: با ایجاد پارک باستان‌شناسی، اماکن تاریخی دیگر بامیان نیز به جهان معرفی و ثبت سازمان یونسکو خواهند شد و گردشگری نیز افزایش خواهد یافت.

رئیس اطلاعات و فرهنگ بامیان، گردشگری را یک صنعت بی‌هزینه عنوان کرد و گفت: این صنعت کم‌ترین آسیب را به محیط زیست وارد کرده و هم‌دلی را میان اقوام با هم برادر افغانستان نیز افزایش می‌دهد.

آقاي احمدپور اما به موضوع قاچاق آثار باستانی از این ولایت اشاره كرد و گفت: “ما فقط یک قطعه محافظتی با عضويت ۲۵ نفری داریم که نمی‌تواند از تمام ساحات باستانی بامیان، خوب محافظت کند.”

احمدپور افزود: “می‌خواهیم که یک گارد حداقل ۱۰۰ نفری را تشکیل دهیم تا از اماکن باستانی بامیان خوب محافظت کنند.”

سیداحمد حسین احمدپور در ارتباط به کتاب تاریخی که گفته می‌شود از بامیان قاچاق شده و در میدان‌وردک به دست حکومت افتاد، گفت: «هیچ سرنخی تا هنوز پیدا نشده که این کتاب از بامیان قاچاق شده باشد.»

وی افزود: ما باور داریم که این کتاب از بامیان است، اما این‌که چه زمانی و توسط چه كسي قاچاق شده، هیچ سرنخی به‌دست نیامده است.

رئیس اطلاعات و فرهنگ بامیان، می‌گوید: “یکی از مشکلات عمده فراروی ما در بامیان، عدم موجودیت بودجه برای برگزاری محافل فرهنگی و هنری است.”

احمدپور گفت: “امیدواریم که در سال آینده، دولت بودجه‌یی برای ما درنظر بگیرند تا برنامه‌های هنری و فرهنگی را برای معرفی بهتر بامیان، برگزار کنیم.”

نمونه های خون توسط یک پرستار گرفته می شود و روی دیوار در کنار نمونه های دیگر ریخته می شود.

الیاس علوی می گوید ایده این کار زمانی به ذهنش رسید که خواهرش که به عنوان مهاجر در ایران زندگی می کند، بخاطر ممنوعیت قانونی نتوانست عملیات پیوند گرده داشته باشد.

براساس قوانین ایران، پیوند اعضای بدن به غیرایرانی ها مجاز نمی باشد.

نمایشگاه نیمروز اولین نمایشگاه از این نوع است که طی 4 دهه گذشته در ایران توسط هنرمندان افغان برگزار می گردد و در تلاش است تا نگاه جامعه ایرانی را نسبت به جامعه مهاجران افغان به چالش بکشد؛ جامعه ای که به دنبال جنگ های پی هم در افغانستان به ایران پناه آوردند اما هم اکنون به حاشیه کشیده شده اند.

علوی در گفتگو با گاردین گفت: “می خواهم توجه مردم را نسبت به بی عدالتی که در حق افغان ها در ایران شده است جلب کنم. افغان ها در ایران به طور قانونی اجازه ندارند که پیوند اعضا و یا انتقال خون داشته باشند، اما همچنان برای ایران در جنگ سوریه حضور دارند.”

او افزود: “من این بی عدالتی را انعکاس می دهم. من با این کار می خواستم بپرسم که کدام خون سرخ تر است؟ کدام خون مهم تر است، و کدام یک اهمیت ندارد؟”

نمونه خون های گرفته شده که بر روی دیوار پخش شده اند، همگی سرخ هستند و هیچ یک از دیگری قابل تشخیص نیست.

الیاس علوی شاعر و هنرمند افغان ساکن شهر آدلاید استرالیا هنگامی که کودک بود به ایران مهاجرت کرد و تا 15 سالگی اش در این کشور زندگی کرد.

او هم اکنون به ایران بازگشته است تا به شمول 50 هنرمند افغان دیگر از سراسر جهان در این نمایشگاه اشتراک کند.

علوی می افزاید که مریم کوهستانی مجسمه ساز ایرانی که نمونه کاری اش در گالری محسن و نیاوران به نمایش درآمده است، نیز چهره ای دیگر از افغان ها در ایران نشان می دهد. این مجسمه سوال هایی بسیار اساسی برای جامعه ایرانی مطرح می کند که به افغان ها حتی با لغت موهن «افغانی» یاد می کنند، در حالیکه واژه افغانی تنها برای واحد پول افغانستان است.

این کار خانم کوهستانی اما همچنین نشان دهنده تغییر در دیدگاه نسل جوان تر ایران به مهاجران افغان در ایران است.

مریم کوهستانی خود می گوید: “این برای اولین بار است که هنرمندان افغان از گوشه گوشه دنیا کنار هم جمع شده اند تا تکه های پاره شده این بدن را در کنار هم بیابند.”

لازم به ذکر است که در حال حاضر دست کم یک میلیون مهاجر افغان به طور قانونی در ایران زندگی می کنند و اسناد معتبر اقامتی دارند؛ در حالیکه برآورد می شود که بیش از دو میلیون مهاجر دیگر افغان به طور غیرقانونی و فاقد اسناد اقامتی قانونی در ایران زندگی می کنند.

تبعیض علیه مهاجران افغان در ایران تاکنون بی شمار بوده است، اما به تازگی و با دستور آیت الله سید علی خامنه ای رهبر ایران، کودکان مهاجران افغان حتی آنهایی که فاقد اسناد اقامتی هستند اجازه تحصیل در مکاتب ایران را یافتند.

مهاجران افغان که دهه ها در ایران زندگی کرده اند، از حق داشتن تابعیت و یا پاسپورت ایران محروم هستند و حتی کودکان آنها که در این کشور نیز به دنیا آمده اند به عنوان ایرانی شناخته نمی شوند.

مراسم تقدیر و اهدای این جایزه، روز ششم سپتامبر ۲۰۱۷ در شهر مستری ونیز برگزار شد؛ جایی که برندگان جایزه‌ها به طور رسمی اعلان گردید.

فیلم آقای وحیدی داستان یک پناهنده افغانستان را که با زحمت فراوان به اروپا رفته است و اکنون یکی از تاجران و سرمایه گذاران موفق در این کشور است، را به نمایش می‌گذارد.

این جوان ده سال پیش به عنوان پناهجو به ایتالیا آمده است و اکنون جزء شهروندان ایتالیا است.

داستان اشرف براتی، تقریبا داستان بیشتر پناهجویان افغانستان به ویژه پناهجویان هزاره‌های افغانستان است، که محرومیت‌های فراوان را پشت سر می‌گذارند و آواره‌ی هر دیار در کشورهای جهان اند.

آنان باوجود پشت کار و استعدادی که دارند، اما مجبور می‌شوند مسیر مهاجرت را در پیش گیرند و با تمام خطرهای که وجود دارد خود را به قاچاقبران انسان می‌سپارند تا آینده‌ بهتری داشته باشند.

در ساخت و تولید این فیلم چندین نهاد و افراد فعال در افغانستان و اروپا نقش داشته اند.

نویسنده فیلم نامه بصیر آهنگ، خبرنگار و فعال حقوق پناهجویان در اروپا و خانم نیکول والینتینی، فعال حقوق بشر ایتالیایی هستند.

شبکه سراسری مردم هزاره، اکادمی هنر و علوم سینمایی در کابل و پرودکش «سینما دید نو» در برگزاری جشنواره و تولید این فیلم نقش داشته اند.

بودجه این فیلم توسط صندوق فیلم سازان هزاره تمویل شده است.

 

آقای غنی صبح امروز پنجشنبه (26 اسد) به دانشگاه کابل رفت و در میان دانشجویان تازه وارد دانشگاه سخنرانی کرد.

او اظهار کرد که باید اعتراف کنیم که که سیستم تحصیلات عالی که به میراث گرفتیم، جوابگوی اقتصاد، سیاست، اداره و خواسته‌های نسل نو نیست.

رئیس جمهوری اضافه کرد، نسل نو ما اجماع دارند که نصاب فعلی محصل‌محور نیست و فضای فعلی، فضایی نیست که تمام استعدادها شگوفا شوند؛ از این جهت، یک قسمت اقدامات به صورت عاجل گرفته شود تا بلانس از حالت منفی به مثبت برگردد.

محمد اشرف غنی در سخنرانی امروز خود به موضوع های سیاسی نیز پرداخت و گفت که این مملکت نمی تواند بر اساس دیکتاتوری مدیریت شود.

او گفت این مملکت به اساس دکتاتوری مدیریت‌ نمی‌شود، فکر دکتاتوری در ما نیست و در تاریخ ما هیچ وقت نتیجه نداده و بنا بر این، فرهنگی را که دانشگاه‌ها از آن نمایند‌گی می‌کنند باید فرهنگ بحث و مباحثه باشد.

رییس جمهور افغانستان گفت اگر دانشگاه‌ها را مرکز جدل‌های کوتاه ‌مدت و موج‌آسا بسازیم، جوانان رسالت تاریخی‌شان را از دست می‌دهند و نفاق و سیاست‌های کوچک در دانشگاه‌ها جای ندارد.