دسته: برگزیده ها

ایالات متحدۀ امریکا، باردیگر زلمی خلیل‌زاد دیپلومات سابقه‌دار و کارکشتۀ خویش را به افغانستان می‌فرستد. منابع بلندپایه در واشنگتن اعلام کرده‌اند که مایک پمپئو وزیر خارجۀ امریکا به زودی آقای خلیل‌زاد را باردیگر به حیث نمایندۀ تمام‌اختیار آن کشور در امور افغانستان می‌گمارد.

زلمی خلیل‌زاد پیش از این به‌عنوان سفیر و نمایندۀ فوق‌العادۀ امریکا در کابل، عراق و سازمان ملل متحد ایفای وظیفه کرده است. آقای خلیل‌زاد معمار حکومت نوین در افغانستان محسوب می‌شود. او در شکل‌دهی ساختار جدید نظام سیاسی افغانستان و سمت‌وسودهی مناسبات قدرت در کابل نقش تعیین‌کننده داشته است. زلمی خلیل‌زاد یک ماه پیش به کابل آمد و با رهبران حکومت وحدت ملی، جریان‌های اپوزیسیونی و منتقدان حکومت، دیدارهای مفصل و جداگانه داشت. ظاهراً آقای خلیل‌زاد در سفرش به کابل مقدمات مأموریت تازه‌اش را چیده است.

خلیل‌زاد در یک زمان بسیار مهم دوباره به عنوان نمایندۀ امریکا در افغانستان گماشته می‌شود. ایالات متحده امریکا پس از هفده سال حضور در کابل، زمین‌گیر شده است. واشنگتن در مسیر برنامه‌ها و اهدافش با چالش‌ها و مشکلات گسترده‌یی روبرو گشته است. به همین دلیل، ایالات متحده با درک نفوذ و نقش خلیل‌زاد در مناسبات یک‌ونیم دهۀ سیاسی – اجتماعی افغانستان، باردیگر او را می‌فرستد تا اوضاع نابسامان را سامان بخشد.

سراسیمگی ائتلاف شمال خبر برگشت خلیل‌زاد موجی از اعتراضات و خوش‌بینی‌ها را به همراه داشته است. خلیل‌زاد یک پشتون‌ رادیکال است. سران ائتلاف شمال با درس از مأموریت پیشین نمایندۀ خاص امریکا در کابل باور دارند که زلمی‌خلیل زاد با استفاده از منابع مالی، نظامی و نفوذ دیپلوماتیک امریکا در افغانستان، یک جریان و گروه مشخص سیاسی را حمایت و پشتیانی می‌کند. آنها مدعی هستند که خلیل‌زاد به عنوان یک دیپلومات خارجی و بی‌طرف در قضایای داخلی افغانستان عمل نمی‌کند؛ بلکه در نقش یک مخالف سیاسی و رقیب داخلی آنان ظاهر می‌شود. خلیل‌زاد در چند سال مأموریتش در کابل با اکثر سران ائتلاف شمال درگیری لفظی شدید داشته است.

برهان‌الدین ربانی، جنرال دوستم، مارشال فهیم قسیم، یونس قانونی و دیگر نخبگان ائتلاف شمال، بارها از جانب خلیل‌زاد تهدید و توبیخ شده‌اند. رهبران ائتلاف شمال هم در برابر خلیل‌زاد کم نیاورده‌اند. مارشال فهیم فرمانده متوفای جهادی باری هشدار داد که دیگر اجازه نمی‌دهند خلیل‌زاد امریکایی‌ به آن‌ها تعیین تکلیف نماید. آقای فهیم گفت که اگر از جانب امریکایی‌ها مورد ظلم و ستم قرار گیرند، باردیگر به کوه‌ها بالا خواهند شد و علیه نظام خواهند جنگید. زلمی خلیل‌زاد نیز در کتاب «فرستاده» از درگیری‌هایش با سران جهادی یاد کرده است. سران ائتلاف شمال، خلیل‌زاد را عامل اصلی کنارزدن‌شان از قدرت می‌دانند. آن‌ها معتقد هستند که خلیل‌زاد بدون درنظرداشت بسترهای اجتماعی- سیاسی کشور، یک ساختار مطلقۀ سیاسی را بر مردم افغانستان تحمیل کرد.

آنان باور دارند که بحران فعلی زادۀ ساختار و سیاست‌های ناقصی است که خلیل‌زاد و هم‌تیمی‌هایش در کابل پایه‌گذاری کردند. برگشت خلیل‌زاد سران احزاب جهادی را سراسیمه ساخته است. به پندار آنان، خلیل‌زاد بیشتر از آن‌که به فکر کنارزدن و نابودی طالبان و جریان‌های رادیکال و خشونت‌گرای قومی باشد، در پی منزوی‌سازی و طرد جریان‌های ضد تروریزم از صحنه خواهد بود. سران ائتلاف شمال، زایش دوبارۀ جریان‌های رادیکال قومی و نظامی را نتیجۀ سیاست‌هایی می‌دانند که نمایندۀ سابق امریکا در افغانستان پایه‌گذاری کرد. نگرانی عمیق جهادی‌ها، نشان‌دهنده ناتوانی و ضعف آنان نیز می‌تواند باشد. یک جریان با نفوذ سیاسی به پیمانه‌یی ناتوان شده که از برگشت دوبارۀ یک دیپلومات لرزه به اندام شان می‌افتد. استقبال تکنوکرات‌ها خلیل‌زاد از روابط نزدیک و خوبی با تکنوکرات‌های غربی در کابل برخوردار است.

بسیاری از چهره‌های تکنوکرات، زیر چتر حمایت خلیل‌زاد به شهرت و قدرت دست یافتند. تکنوکرات‌ها با رفتن خلیل‌زاد از افغانستان، با چالش‌های عدیده‌یی روبرو شدند. حاکمیت قومی آنان به تکرار از جانب جریان موسوم به جهاد و مقاومت تهدید شد. در سال 2014 میلادی، نمایندۀ تکنوکرات‌ها در انتخابات شکست خورد. اما در نتیجۀ مداخلۀ مستقیم ایالات متحده باردیگر روی صحنه آمد. هرچند دیگر آن اقتدار و صلابت گذشته را از دست دادند.

اکنون برگشت خلیل‌زاد روح تازه‌یی به پیکر نیمه‌جان تکنوکرات‌ها خواهد دمید. محمد اشرف‌غنی با سیاست‌های نامطلوبش دیگر شانسی برای رسیدن به قدرت ندارد. اما احتمالاً خلیل‌زاد با تجربۀ طولانی و درک عمیقی‌که از شخصیت‌های سیاسی افغانستان دارد، قادر خواهد بود که غنی را به عنوان رییس‌جمهور حفظ کند. البته غنی یک چندپارچگی مطلق را در صف تکنوکرات‌های غربی ایجاد کرده است.

او به تیم و کار مشترک سیاسی باور ندارد. غنی تنها روی توانایی‌های خودش اتکا می‌کند. اکثریت نخبگان تکنوکرات غربی در دورۀ زعامت غنی از قدرت رانده شدند. با این وضع، جمع کردن آنان در حول اشرف‌غنی کار ساده‌یی نخواهد بود. مأموریت خلیل‌زاد ایالات متحده امریکا برای خروج آبرومندانه از «باطلاق افغانستان»، در پی کنارآمدن با طالبان و پاکستان است. واشنگتن برای موفقیت مذاکرات صلح با طالبان، روی زلمی خلیل‌زاد حساب ویژه‌‌یی باز کرده است. این درحالی است که علی‌رغم مذاکرات پی‌همِ مقامات امریکایی با طالبان در دوحه و دبی، هیچ پیشرفتی در این مذاکرات به وجود نیامده است. ایالات متحده امریکا پس از هفده سال حضور بی‌حاصل در افغانستان، در شرایط مشابه با شوروی سابق قرار گرفته است. گورباچوف رهبر سابق شوروی برای خروج نیروهای کشورش از افغانستان، «ورانسوف» معاون وزیر خارجه و دیپلومات ارشد کشورش را با حفظ کرسی‌‌اش در مسکو به عنوان نمایندۀ ویژه به کابل فرستاد.

ورانسوف یک مأموریت داشت و آن بیرون کشیدن بی‌درد و سر نیروهای شوروی سابق از افغانستان. اکنون به نظر می‌رسد که واشنگتن با فرستادن خلیل‌زاد به کابل در پی خروج از بن‌بست است. همۀ علایم و نشانه‌ها حاکی از آن است که واشنگتن و شوروی سابق در شرایط مشابه قرار گرفته‌اند. اما خلیل‌زاد در این مأموریت خطیر ناکام است. زیرا، از یک‌سو در داخل مورد اعتماد طرف‌ها نیست. جریان‌های عمدۀ سیاسی او را به عنوان رقیب و مخالف‌ سرسخت‌شان می‌شناسند و خاطرۀ خوشی از کارنامه‌های او ندارند. بنابراین، طبعاً به برنامه‌ها و اقدامات او با دیدۀ شک و تردید خواهند نگریست. از سوی دیگر، کشورهای منطقه نیز نگاه مثبتی به خلیل‌زاد ندارند. زلمی خلیل‌زاد در گذشته روابط پرتنشی با پاکستان داشته است. پاکستانی‌ها چهره‌هایی مانند خلیل‌زاد را مسوول تیره‌گی روابط‌شان با واشنگتن می‌دانند. با این حال، مهمترین مأموریت خلیل‌زاد، پیروزساختن گزینۀ امریکا در انتخابات آتی ریاست‌جمهوری افغانستان است.

خلیل‌زاد در شکستن ائتلاف‌ها و تشکیل ائتلاف‌های تازه مهارت کم‌مانند دارد. در حال حاضر، اوضاع به سود واشنگتن پیش نمی‌رود. گزینه‌های مورد حمایت واشنگتن منزوی و مطرود هستند. خلیل‌زاد می‌آید تا تکنوکرات‌های امریکایی را جمع‌وجور کند؛ زمینه را برای برپایی انتخابات پارلمانی و ریاست‌جمهوری آینده فراهم سازد و از جان‌گیری بیشتر جریان‌های همسو باکشورهای منطقه جلوگیری نماید.

افغانستان رو

یکی از دلایلی که همواره طالبان برای نپذیرفتن آتش‌بس و شکل‌گیری روند گفت‌وگوهای صلح عنوان کرده‌اند، حضور نیروهای خارجی در کشور است، اما آگاهان نظامی به این باور اند که طالبان در تعامل سیاسی و وضعیت موجود، خود را در موقعیتی برتر از حکومت افغانستان می‌دانند. از این بابت، آن‌ها پیوسته در برابر اعلام آتش‌بس از سوی حکومت افغانستان، پاسخ رد داده‌اند.

جاوید کوهستانی، آگاه نظامی می‌گوید در کنار طالبان سازمان‌ها و بازیگران دیگری نیز هستند که اجازه نمی‌دهند طالبان به پیشنهادات حکومت مبنی بر آتش‌بس و آغاز گفت‌وگوهای صلح پاسخ مثبت بدهند.

به قول او: «آتش‌بس می‌تواند زمینه را برای گفت‌وگو و تأمین رابطه فراهم کند و بازی‌های منطقه‌ای را تغییر دهد؛ از این‌ رو [سازمان‌ها و بازیگران منقطه‌ای] طرفدار آتش‌بس نیستند.» به گفته‌ی آقای کوهستانی، میزان بلند سطح تلفات نیروهای امنیتی، تسلط طالبان در بیشتر جغرافیای کشور و نارضایتی‌های مردم و جامعه‌ی جهانی نسبت به حکومت افغانستان، از عواملی است که طالبان می‌خواهند با تکیه بر آن‌ها، از حکومت در برابر پیشنهاداتش امتیاز بگیرند.

بر بنیاد گفته‌های آقای کوهستانی حکومت افغانستان به شیوه‌ی غیرمسلکی و تنها از طریق رسانه‌ها اعلام آتش‌بس کرده است. این آتش‌بس در اصل باید روی توافق‌نامه‌ی دوجانبه‌ای با میانجی‌گری دیگر سازمان‌ها، کشورها و گروه‌های اجتماعی- سیاسی انجام شود. این آگاه نظامی معتقد است که دولت باید یک دوره‌ی مکمل گفت‌وگو‌ها را در مورد شرایط آتش‌بس و روند صلح انجام دهد. او گفت: «آتش‌بس مطبوعاتی نمی‌تواند کارساز باشد.» عزیز رفیعی، آگاه سیاسی می‌گوید طالبان نیاز به آتش‌بس و صلح با دولت ندارند، چون منافع طالبان در جنگ تأمین می‌شود، نه در صلح و آتش‌بس. به قول او، طالبان همیشه می‌خواهند از موقفی بالاتر از حکومت افغانستان سخن بگویند. به گفته‌ی آقای رفیعی اقتصاد طالبان که منابعی مانند مواد مخد دارد، وابسته به جنگ است.

آقای رفیعی نیز بر این باور است که هم‌دستان طالبان، پیوسته در تلاش این اند که آتش‌بس و گفت‌وگوهای صلح دولت افغانستان با طالبان شکل نگیرد. عزیز رفیعی معتقد است تا زمانی که از سوی دولت افغانستان راهبرد مشخصی با طالبان در پیش گرفته نشود، اعلام آتش‌بس با این گروه راه به جایی نخواهد برد. آقای رفیعی می‌گوید دولت باید تصمیم بگیرد که چه‌ موضعی در برابر گروه طالبان داشته باشد.

حکومت همیشه به گونه‌ی دفاعی پیش رفته و منتظر تهجام طالبان بوده است. به نظر می‌رسد از بهر این‌که طالبان برای آتش‌بس و مصالحه پاسخ مثبت بدهند، دولت باید در مواضع جنگی‌اش تجدید نظر کند. پس از آرام‌گرفتن نسبی جنگ در غزنی و انفجار در میان دانش‌آموزان در منطقه‌ی برچی کابل، رییس جمهور اشرف غنی روز یک‌شنبه (۲۸ اسد) در مراسم گرامی‌داشت از استقلال افغانستان اعلام آتش‌بس مشروط سه ماه با طالبان کرد، اما طالبان یک روز پس از آن در پیام عیدی خویش واکنشی در مورد آتش‌بس نشان ندادند. پیش از نیز حکومت افغانستان سه روز عید فطر را آتش‌بس اعلام کرد. این آتش‌بس در روزهای عید از سوی طالبان نیز پذیرفته شد. طالبان با نیروهای امنیتی و مردم نماز عید را یکجا ادا کردند و پس سال‌ها به جاده‌های شهرها ریختند، اما هنگامی که رییس جمهور غنی خواست آتش‌بس سه‌روزه را تا ده دیگر تمدید کند، واکنش مثبتی از سوی طالبان دیده نشد. طالبان دوباره حملات‌شان را بر پاسگاه‌های نیروهای امنیتی از سر گرفتند.

در طی دو ماه پس از آتش‌بس، حملات مرگبار و بی‌پیشینه‌ی طالبان در ولایات و مرکز شدت گرفت. رییس جمهور اشرف غنی پیوسته به ‌گونه‌ی مصرانه‌ای تلاش دارد تا با طالبان آتش‌بس کند. چنان‌چه چندی پیش در جریان نشست‌های آقای غنی با رهبران سیاسی، آتش‌بس یکی از موارد مهم مورد بحث گفته شده بود. اعلام آتش‌بس از سوی حکومت افغانستان با طالبان در کنار خوش‌بینی‌ها، از سوی شماری از جریان‌ها و آگاهان به تندی نقد شده است.

8am

بیرون شدن حنیف اتمر از کابینه‌ی اشرف غنی را باید بخشی از ریزش نیروهای اصلی تیم ارگ به حساب آورد. چندی پیش اکلیل حکیمی، یکی از چهره‌های کلیدی دیگر نیز پست خود را در وزارت مالیه ترک گفت. تصور همه این است که رفتن اتمر ضربه‌ی کلان سیاسی برای اشرف غنی به حساب می‌آید. او یکی‌یکی تمام چهره‌های با تجربه و موفق خود را از دست می‌دهد؛ کسانی را که در زمان انتخابات به او کمک کردند تا از توفان بحران پس از انتخابات پر تقلب سال ۲۰۱۴ میلادی جان سالم بدر ببرد و در طول چند سال گذشته ماشین سیاسی و اداری حکومت را می‌چرخاندند.

اشرف غنی بدون چنین تیمی نمی‌توانست تا حال دوام بیاورد. خروج چهره‌هایی چون اتمر و اکلیل نشان می‌دهد که اشرف غنی کنترول خود را بر متحدانش از دست داده است، بی‌اعتمادی و نارضایتی در تیمش افزایش یافته و هر کسی به دنبال گزینه‌های جدید سیاسی است. اشرف غنی به رغم تصوری که از خود به عنوان یک شخصیت مدیر، با هوش و چیزفهم دارد، برای اطرافیانش جالب نیست و کسی بالایش حساب نمی‌کند. برخی-از جمله خود من- به این نظر اند که بهتر است اشرف غنی برای دور دوم خود را نامزد نکند؛ چون نه تنها نمی‌تواند بحران‌های موجود را مهار کند، بلکه با رفتارهای نسنجیده، بحران‌های جدیدی را به وجود می‌آورد. به این ترتیب، رفتن کسانی مانند اتمر و حکیمی بزرگترین شکست برای اوست.

سیاستمداری که در آستانه‌ی انتخابات برای رسیدن به ارگ برای بار دوم تیم خود را از دست داده و اکنون مجبور است که به چهره‌های بی‌تجربه و گم‌نامی اتکا کند. اکنون اشرف غنی مرد تنهای شب‌های سیاست افغانستان شده است. رفتن اتمر از شورای امنیت ملی گمانه‌زنی‌های زیادی را به وجود آورده است. کمتر کسی شک دارد که او خود را برای انتخابات بعدی آماده می‌کند و کاندیدای مهمی برای احراز کرسی ریاست جمهوری به شمار می‌آید. متن استعفای آقای اتمر نشان می‌دهد که اختلافات شدیدی در تیم رییس جمهور وجود داشت و به هیچ وجه این استعفا به یکباره اتفاق نیفتاده است.

او قبلاً تصمیم خود را اعلام کرده بود و آقای غنی شخص مهمی به غیر از حمدالله محب که هیچ تجربه و تخصصی در مدیریت و مسایل نظامی و سیاسی کشور، به خصوص چانه‌زنی و ارتباط با دستگاه‌های خارجی دیپلوماتیک و استخباراتی ندارد، پیدا کرده نتوانست. جالب این‌جاست که متن استعفای آقای اتمر به گونه¬ای تنظیم شده است که او خود را مخالف تصمیم‌های اصلی حکومت نشان می‌دهد. همواره تصور این بوده است که شورای امنیت ملی محل اصلی تصمیم‌گیری‌های رییس جمهور بوده و نقش مشاور امنیت ملی‌اش در این تصامیم انکارناپذیر است، اما حالا آقای اتمر می‌خواهد فاصله‌اش را با تصامیم اشرف غنی حفظ کند؛ کاری که بی‌نتیجه به نظر می‌رسد؛ چون شورای امنیت ملی بیش از هر نهادی صلاحیت و امکانات مالی دارد و مورد اعتماد رییس جمهور هم است.

همچنان، شخصیت آقای اتمر به گونه‌ای است که نمی‌تواند در مسایل عمده‌ی کشور بی‌تأثیر باشد. او تلاش دارد که با فاصله‌گیری از تصامیم جنجالی رییس جمهور راهی برای نزدیکی و تعامل با جریان‌های سیاسی مختلف، به ویژه آن دسته از گروه‌هایی که از تصامیم مذکور آسیب دیده و یا به حاشیه رفته‌اند، پیدا کند.

با این حال، حتا اگر او نخواهد مسوولیت تصمیم‌های عالی حکومت را به عهده گیرد، در این واقعیت مشهود تغییری نمی‌آید که تیم اشرف غنی به لحاظ سیاسی و نظامی ناکام مانده است و یا حتا اگر سخت نگیریم، با بن‌بست شدیدی مواجه شده است. در حال حاضر، اشرف غنی بر تیم امنیتی و نظامی خود اعتماد سیاسی و کاری ندارد. تا جایی که علاوه بر مشاور امنیت ملی، وزیران داخله، دفاع و رییس امنیت ملی نیز استعفای خود را پیش کشیده بودند. همین موضوع به خوبی نشان می‌دهد که اشرف غنی تیم امنیتی خود را در سقوط غزنی و حمله‌ی راکتی بر ارگ مقصر و کاهل محسوب می‌کند. به نظر می‌آید که این دو حادثه در کابینه‌ی اشرف زلزله‌ی سیاسی به وجود آورده بود. حنیف اتمر از مقام خود کنار رفت و استعفای سه مقام ارشد دیگر پذیرفته نشد. واقعیت نیز همین است که غزنی در اثر بی‌کفایتی بخش امنیتی سقوط کرد. در این راستا، شاید طالبان قدرت کنترول شهرهای بزرگ را نداشته باشند، اما با سقوط موقتی ولایات عمده می‌توانند بحران و اضطرابات سیاسی و اجتماعی خطرناکی به وجود آورند که عمده‌ترین پیامد آن افزایش بی‌اعتمادی نسبت به توانایی و صلاحیت نهادهای امنیتی و نظامی کشور است.

طالبان با همین‌گونه مانورها توانسته‌اند که در نزد کشورهای منطقه اعتبار کسب کرده، روس‌ها و چینی‌ها عملاً روی این گروه در آینده حساب باز کرده‌اند. در حال حاضر، اشرف غنی می‌کوشد که رفتن اتمر را کم‌اهمیت جلوه دهد، ولی بدون شک با نگرانی رفتار او را تعقیب می‌کند. کسانی مانند آقای محب در عرصه‌ی مسایل دشوار نظامی و امنیتی و تعامل با کشورهای دیگر بی‌تجربه‌اند و فعلاً همه گمان می‌برند که او نمی‌تواند جای کسانی چون حنیف اتمر و رنگین دادفر سپنتا، مشاور پیشین امنیت ملی در زمان آقای کرزی را پر کند. سخنگویان ارگ جوان‌گرایی رییس جمهور را می‌ستایند و شخص اشرف غنی دلیل آوردن محب به شورای امنیت را موفقیت وی در سفارت افغانستان در واشنگتن اعلام داشت. از آن جایی که تجربه و دانش کاری برای موفقیت مدیران طراز اول مهم است، آقای محب برای موفقیت در شورای امنیت باید نبوغ و توانایی‌های فوق‌العاده‌ای داشته باشد تا بتواند جای خالی تجربه و دانش کاری را پر کند، ولی آوردن کسی مانند حمدالله محب در رأس شورای امنیت دلیلی جز یک‌دست‌کردن حکومت ندارد. آقای غنی شخص خودرای و خودمحوری است.

او دوست دارد مقامات عالی بلی‌گوی و گوش به فرمانش باشند. یک‌دست‌سازی کابینه‌ی اشرف غنی را بیشتر آسیب‌پذیر کرده و در نتیجه، وی می‌تواند تصمیم‌های اشتباه فراوانی بگیرد. او نیاز به کسانی دارد که نظر مستقل داشته و مشوره‌های درستی به وی بدهند. اطرافیان گوش به فرمان و بلی‌گوی باعث می‌شوند که رییس جمهور با خودرایی و مطلق‌گرایی رفتار کرده و عواقب رفتارهای خود را به درستی نسنجد.

8am

دفتر رسانه‌های ریاست‌جمهوری، با نشر خبرنامه‌یی می‌گوید که «در این دیدار هر دو جانب در مورد پروژه‌های بزرگ اقتصادی، منطقوی و ترانزیتی، مذاکرات صلح به مالکیت افغانها و مبارزه با تروریزم بحث و تبادل نظر کردند و همچنان پیشرفت کار پروژه‌های اقتصادی به خصوص انتقال لین برق را مثبت ارزیابی نمودند.»

بر اساس این خبرنامه، رییس‌جمهور و وزیر خارجۀ ازبکستان فیصله کرده اند که «در هماهنگی هیئت‌های دو کشور، برای رشد اقتصادی افغانستان، ازبکستان و منطقه در رابطه به پروژه های که قبلاً روی آن تفاهم شده، به زودی کار شروع شود.»

در این دیدار، آقای غنی گفته است از هر اقدام عملی کشورهای منطقه که در هماهنگی با حکومت و مردم افغانستان باشد استقبال می‌کند. رییس‌جمهور هم‌چنان دستور داده است که هیئت‌های مشترک و مشخص هر دو کشور، سند همکاریهای درازمدت افغانستان و ازبکستان را آماده سازند.

همزمان با این، وزیر خارجۀ ازبکستان با عبدالله عبدالله، رییس اجراییه نیز دیدار کرده است. ریاست اجراییه می‌گوید که در این دیدار وزیر خارجۀ ازبکستان از توسعه و افزایش دادوستد تجارتی میان دو کشور خبر داده و تأکید کرده است که کشورش برای تداوم و توسعه این همکاری‌ها آماده است.

مریم اصغری دختر نوزده ساله و افغانستانی الاصل است که در انتخابات نهم سپتامبر سوئد برای اولین بار واجد شرایط رای دادن شده است و اولین رای زندگی‌اش را به خودش خواهد داد. او ضمن اینکه کاندیدای پارلمان از حوزه استکهلم است، نامزد شورای شهر استکهلم نیز شده است.
خانواده مریم، در دهه ۱۹۹۰ میلادی در زمان اوج‌گیری جنگ‌های داخلی از افغانستان به ایران مهاجرت کرد، بعد از آن به روسیه و سپس به سوئد رفت و همانجا را برای زندگی انتخاب کرد.
مریم دختر خانواده در سوئد به دنیا آمد و سال گذشته مدرسه را تمام کرد و قرار است در بهار سال آینده وارد دانشگاه شود.
او از چهارده سالگی شروع به فعالیت‌های داوطلبانه برای حمایت از مهاجران در استکهلم کرد، یک سال بعد از آن عضویت حزب سوسیال دموکرات سوئد را گرفت و حالا جوانترین نامزد بزرگترین و قدیمی‌ترین حزب سیاسی سوئد در انتخابات پارلمانی پیش‌روی این کشور است.

او در پاسخ به این سولا که ارتباطش با جامعه افغانستان چگونه است، گفت: “من همیشه خودم را پیش از آن که سوئدی بگویم افغان می‌گویم. خبرهای بد افغانستان مرا همیشه غمگین کرده است.”
او تنها زن متعلق به یک خانواده مهاجر افغان در غرب نیست که سهم گرفتنش در سیاست مورد توجه قرار گرفته است.

چند ماه پیش یک زن بریتانیایی افغان‌تبار برای اولین بار در انتخابات شوراهای محلی در پایتخت بریتانیا به عنوان نماینده منطقه خود انتخاب شد. همچنین در سال ۲۰۱۵ مریم منصف، سیاستمدار افغان‌تبار کانادایی به مجلس این کشور راه یافت و سپس به عنوان وزیر نهادهاى دموکراتیک دولت کانادا معرفی شد.

داکتر عبدالله عبدالله رییس اجرائیه در نشست امروز شورای وزیران گفت: «اینکه شنیده می‌شود هلی‌کوپترهای ناشناس در برخی مناطق افغانستان داعش را تجهیز می کند کاملا بی اساس است. نیروهای امنیتی و دفاعی کشور در صف اول مبارزه با داعش قرار دارند و در این راه قربانی می‌دهند و نیروهای بین‌المللی نیز همکاری می‌کنند»
وی افزود دولت وضعیت امنیتی کشور، چالش‌های موجود، عوامل ایجاد ناامنی و پیشرفت‌های صورت گرفته را زیر نظر دارد و از دشمن غافل نیست.
داکتر عبدالله عبدالله همچنین اعلام آتش‌بس با طالبان در روزهای عید قربان را خواست مردم دانست و تاکید کرد افغان‌ها باید صاحب پروسه صلح باشند.
رئیس اجرایی از استعفای حنیف اتمر، مشاور امنیت ملی، ابراز تاسف نمود و گفت: «آقای اتمر به عنوان یک مدیر توانا در دولت وحدت ملی با اقتدار وظایف خود را انجام می‌داد؛ اتمر نماینده شایسته‌ای برای امنیت ملی کشور بود، به خوبی توانست نهادهای امنیتی را هماهنگ کند و در تعامل با سایر کشورها همواره منافع ملی را مد نظرداشت.»
داکترعبدالله اختلاف نظر خود با اتمر روی برخی موضوعات را برخواسته از ماهیت کار سیاسی دانست و عملکرد مفید اتمر در دوران کاری‌اش را ستود.
همچنین افزود حکومت به برگزاری انتخابات و تامین امنیت متعهد است و اجازه نمی‌دهد برخی تصمیمات مصلحت‌اندیشانه به سلامت انتخابات ضربه بزند.
قابل ذکر است اگرچه پس از حملات راکتی به اطراف مسجد عیدگاه کابل در روز عید قربان، رئیس جمهور غنی از مسئولین سه نهاد امنیتی کشور خواسته بود استعفا دهد اما روز شنبه هفته جاری از تصمیم خود برگشت و استعفای وزرای امور داخله و دفاع و رئیس امنیت ملی را نپذیرفت.
گفته می‌شود مخالفت رئیس اجرایی با استعفای ناگهانی مسئولین عالی رتبه نهادهای امنیتی دلیل تغییر عقیده غنی بوده‌است.

داکتر عبدالله عبدالله، رئیس اجرائیه افغانستان در قصر سییدار میزبان کولیندا گرابار کیتاروویچ رئیس جمهور کرواسی بود.
داکتر عبدالله در دیدار با رییس جمهور کرواسی که از بلخ به کابل آمده است ضمن قدردانی از حمایت کرواسی از نیروهای امنیتی افغانستان گفت: در شرایط فعلی حمایت کرواسی از نیروهای امنیتی افغانستان در مبارزه با تروریزم، تأمین صلح و برگزاری انتخابات‌های پیش روی بسیار مهم است.

رییس‌ اجراییه دولت وحدت ملی خواهان همکاری کشورهای منطقه و جهان در مبارزه با تروریزم شد و خاطرنشان کرد: تروریزم تهدید مشترک جهانی است و مبارزه با آن نیازمند همکاری و کمک کشورهای منطقه و جهان می‌باشد.
رییس جمهور کرواسی نیز وعده سپرد کرواسی همانند گذشته آمادۀ کمک و همکاری با نیروهای امنیتی افغانستان در نبرد با تروریزم است.

وی افزود: تأمین صلح و ثبات در افغانستان برای همۀ کشورهای جهان مهم است و نیروهای کرواسی از هیچ تلاشی در راستای آموزش و حمایت از نیروهای امنیتی افغانستان و تأمین امنیت در این کشور دریغ نمی‌کنند.

رییس‌جمهور کرواسی بر گسترش روابط و مناسبات دیپلماتیک و اقتصادی با افغانستان تأکید کرد و گفت : دو کشور دارای روابط طولانی هستند و اکنون زمان آن است که همکاری‌ها در زمینه‌های مختلف افزایش یابد.

نمایندگان ارشد طالبان تور منطقه‌یی را به هدف گفت‌وگو و مذاکره با دیپلومات‌ها و سران کشورهای دخیل در قضیۀ افغانستان آغاز کرده‌اند. اعضای دفتر سیاسی طالبان به تازه‌گی در سفر به جاکارتا با نمایندگان ارشد اندونیزیا از جمله معاون رییس‌جمهور، وزیر خارجه و سایر مقامات آن کشور در خصوص جنگ و صلح افغانستان گفت‌وگو کرده‌اند. سفر سران طالبان به جاکارتا پس از نشست علمای جهان اسلام در آن کشور صورت می‌گیرد. علمای جهان اسلام در نشستی در اندونیزیا جنگ جاری در افغانستان را ناروا و حرام خوانده بودند. پیشتر نمایندگان طالبان به ازبکستان سفر کرده و با مسوولان بلندپایۀ تاشکند در زمینۀ وضعیت حاکم در افغانستان به رأی‌زنی و تبادل نظر پرداخته بودند. در یک سال پسین، نمایندگان بلندپایۀ طالبان مرتب با دیپلومات‌های کشورهای امارات متحدۀ عربی، عمان، عربستان سعودی، پاکستان، قطر  و برخی کشورهای دخیل در قضیۀ افغانستان دیدار و ملاقات داشته‌اند. در زیر به برخی عواملی اشاره می‌شود که در احیای جایگاه طالبان نقش تعیین‌کننده داشته‌اند.

نقش دفتر قطر طالبان

در هفده سال گذشته از راه جنگ، خشونت و کشتار شناخته می‌شدند. آن‌ها با راه‌اندازی حملات انتحاری، تسلیحاتی و حمله به تأسیسات دولتی و نهادهای خدمات عامه در پی تثبیت حضور و نقش‌شان در معادلۀ قدرت در افغانستان بوده‌اند. راه‌اندازی عملیات کور انتحاری و قتل عام غیرنظامیان، چهرۀ طالبان را در اذهان جامعۀ جهانی به شدت خدشه‌دار ساخته است. طالبان همواره کوشیده‌اند که از راه‌های غیرنظامی تصویر متفاوتی را به جامعۀ جهانی ارایه نمایند. تأسیس دفتر طالبان در قطر که با مخالفت شدید کابل مواجه شد، نخستین گام در راستای تغییر ماهیت طالبان از یک جریان محض خشونت‌ورز و هراس‌افگن به یک جریان سیاسی بود. طالبان پس از افتتاح دفتر قطر دیدارهای شان را با دیپلومات‌های خارجی و برخی از چهره‌های سیاسی در داخل افغانستان آغاز کردند. هیأت سیاسی طالبان در قطر در جریان چند سال گذشته با برقراری روابط دیپلوماتیک و سیاسی با دیپلومات‌های کشورهای منطقه و جهان در دوحه، در راستای تغییر افکار جهانی در خصوص جنگ مسلحانه‌شان در افغانستان نقش گسترده‌یی ایفا کردند. آنها به جلب و جذب سیاسی در داخل افغانستان نیز ادامه دادند.

نقش واشنگتن

ایالات متحده امریکا هم در پروبال کشیدن دوبارۀ طالبان نقش بسزایی داشت. علی‌رغم مخالفت حکومت افغانستان، امریکایی‌ها در بازشدن دفتر طالبان در قطر همکاری کردند و وارد تعامل و گفت‌وگوی مستقیم با سران طالبان در دوحه شدند. امریکایی‌ در دورۀ اوباما به صراحت اعلام کردند که طالبان منافع ایالات متحده امریکا را تهدید نمی‌کند و آنان را از فهرست گروه‌های تروریستی بیرون می‌کند. حتا برخی از مقامات امریکایی جنگ با طالبان را در افغانستان زیر سوال بردند. ایالات متحده امریکا همواره گفته است که هدف آن‌ها از حضور در افغانستان از بین بردن گروه‌های تروریستی به ویژه القاعده بوده است. در واقع، با کشته‌شدن رهبر القاعده در پاکستان و متواری‌شدن فرماندهان این گروه از ولایات جنوب افغانستان، مأموریت امریکا به پایان رسیده بود. با روی کارآمدن جمهوری‌خواهان، ترامپ پیام تند و تهدیدآمیزی را به طالبان مخابره کرد. بعدتر باردیگر مواضع‌شان را در برابر طالبان تلطیف کردند و در بالاترین سطح به گفت‌وگو و تعامل با طالبان پرداختند. کابل با وجود این‌که مدعی است در جریان مذاکرات امریکایی‌ها با طالبان قرار دارد. اما واقعیت این است که با عبرت از تاریخ می‌هراسد که به سرنوشت حکومت داکتر نجیب‌الله رییس‌جمهور سابق روبرو نشود. سناریوی فعلی در سال‌های 80 تکرار گردیده بود. حکومت قدرت‌مند و یک‌دست داکتر نجیب‌الله وقتی از درون متلاشی شد که شوروی سابق وارد گفت‌وگوی مستقیم با گروه مجاهدین سابق گردید. با انتباه از گذشته، هرگونه مذاکره و گفت‌وگویی بدون حضور طرف‌های درگیر ناکام خواهد بود. چنانچه نظام کنونی افغانستان هرگز نتوانست غیبت طالبان در کنفرانس بن(آلمان- 2001) را جبران کند. کمی عقب‌تر، نشست جینوا در پیوند به صلح افغانستان بدون حضور مجاهدین، منجر به تشدید جنگ و در نتیجۀ غلبۀ مجاهدین بر رژیم کمونیستی در دهۀ هفتاد گردید.

لابی پاکستان و کشورهای منطقه

بدون شک پاکستان بدون پشتیبان و حامی طالبان بوده است. اسلام‌آباد از گروه طالبان به عنوان ابزار در سیاست خارجی خویش کار گرفته است. هرچند طالبان مدعی هستند که در تصمیم‌گیری‌ها و مواضع‌شان مستقل هستند. اما پاکستان در سطوح مختلف به سود طالبان لابی کرده است. اسلام‌آباد به قیمت روابط و مناسبات استراتژیک و تاریخی‌اش با ایالات متحده امریکا، از گروه طالبان حمایت کرده است. مقامات اسلام‌آباد با وجود درخواست مکرر کابل و امریکا، هیچ یک از مقامات کلیدی و تأثیرگذار طالبان را به دولت افغانستان تسلیم نکرده است. پاکستان در نبرد با گروه‌های شورشی برخورد دوگانه داشت. هراس‌افگنان مخالف خویش را سرکوب کرد و از دست زدن به لانه‌های طالبان افغان خودداری نمود. دفاتر مرکزی طالبان پاکستان از جمله دفتر کویته و بلوچستان همچنان پابرجاست. مقامات اسلام‌آباد در سطح منطقه نیز به سود طالبان کار کرده‌اند. روابط طالبان اکنون با امارات متحده عربی، قطر، عربستان سعودی، برخی کشورهای آسیای مرکزی، روسیه و چین خوب است. ناظران معتقد هستند که بدون نقش‌آفرینی پاکستان، امکان تأمین روابط طالبان با کشورهای قدرت‌مند منطقه وجود نداشت.

نقش کابل در احیای طالبان

حکومت افغانستان همواره نقش متناقض و متضاد در پیوند به تحریک طالبان داشته است. زمام‌داران کابل گاهی طالبان را «برادران ناراضی» خوانده‌اند‌ و در مواردی «مخالفان سیاسی». برخی از حلقات سیاسی، طالبان را حافظ منافع قومی و عقبۀ سیاسی و نظامی خویش می‌پندارند. آنها می‌پندارند که طالبان می‌توانند داعیۀ تاریخی آنان را تکمیل نمایند. بنابراین، از هیچ‌گونه تبلیغات و کار در راستای تأمین منافع طالبان دریغ نمی‌کنند. حکومت افغانستان در ده سال اخیر صدها فرمانده طالبان را از زندان‌ آزاد ساخته است. آقای کرزی نزدیک به 4000 هزار زندانی طالبان از زندان بگرام آزاد کرد؛ زندانیانی‌که فردای آزادی به سنگرهای نبرد برگشتند. حکومت فعلی افغانستان هم ده‌ها زندانی طالبان را زیر نام افراد وابسته به حزب اسلامی گلبدین حکمتیار از زندان آزاد کرده است. اشرف غنی رییس جمهور کنونی افغانستان هنگام پیکارهای انتخاباتی از تأمین عدالت و توازن قومی در زندان‌ها سخن زده بود. اکثریت زندانیان طالبان و دیگر گروه‌های شورشی وابسته به یک قوم مشخص هستند و اشرف غنی این موضوع را غیرقابل قبول خوانده بود. افغانستان با چشم‌انداز روشن به مصاف طالبان نرفته است. برخوردهای بخشی از بدنۀ نظام افغانستان با طالبان بیشتر عاطفی و قومی بوده است. برای نخستین‌بار حکومت وحدت ملی امتیازهای ویژه‌یی را به طالبان ارایه کرد. به رسمیت شناسی طالبان به عنوان یک جریان سیاسی، طرح واگذاری برخی مناطق به آنان، مذاکرات بدون قید و شرط، تغییر قانون اساسی و آزادسازی زندانیان طالبان بخشی از این امتیازات استثنایی بود. طرح صلح حکومت افغانستان در تقویت روحیۀ سیاسی و نظامی طالبان تأثیر برجسته داشت. در نتیجه، برخی عوامل داخلی و خارجی دست به دست هم داد و طالبان را باردیگر به عنوان یک جریان شورشی احیا کرد. در احیا و بازآفرینی طالبان، نقش مهره‌های داخلی کمتر از کشورهای منطقه و جهان نبوده است.

آنیتا احمدی

حمدالله محب مشاور جدید امنیت ملی افغانستان امروز طی مراسمی با حضور اشرف غنی رییس جمهور آغاز به کار کرد.
در این مراسم که در ساختمان شورای امنیت ملی در ارگ ریاست جمهوری و با حضور شماری از مقامات ارشد دولتی برگزار گردید، آقای غنی گفت: قبول استعفای یک دوست و همکار قدیمی برای من یک تصمیم سخت و دشوار بود، اما به‌دلیل منافع کشور این تصمیم را گرفتم.
وی ضمن تقدیر از زحمات حنیف اتمر گفت:
افغانستان با شماری از کشورها و سازمان‌های بین‌المللی روابط عمدۀ استراتژیک و امنیتی دارد و مدیریت این روابط یکی از وظایف اساسی شورای امنیت ملی می‌باشد و همچنین در بخش امنیتی، مدیریت اجماع بین‌المللی و منطقه‌ای نیز یکی از وظایف این نهاد است.
سپس حمدالله محب مشاور جدید امنیت ملی نیز ضمن قدردانی از اعتماد رئیس جمهور گفت: این مسئولیت بزرگی است و تلاش خواهم کرد تا این وظیفه را به خوبی انجام دهم.
وی افزود: اتمر دوست و همکار نزدیک ما بود و از زحمات و کارهای‌ وی تشکر می‌کنم و به مشورت های خود با او ادامه می‌دهم.

به دنبال استعفای حنیف اتمر مشاور امنیت ملی رییس جمهوری برخی منابع به خبرگزاری رویترز گفته‌اند که به دنبال درخواست رییس جمهوری افغانستان از مقام‌های ارشد امنیتی برای استعفا، طارق شاه بهرامی وزیر دفاع، ویس برمک وزیر داخله و معصوم استانکزی رئیس امنیت ملی نیز استعفانامه خود را به ریاست جمهوری تحویل داده‌اند.

اما در پاسخ به انتشار این خبرها، هارون چخانسوری، سخنگوی ریاست جمهوری افغانستان در تویتر خود نوشته است که اشرف غنی استعفای سه مقام‌ ارشد امنیتی را نپذیرفته و از آن‌ها خواسته است کماکان به وظایف خود ادامه دهند و راهنمایی‌های لازم را برای بهبود وضعیت امنیتی افغانستان ارائه دهند.

هارون چخانسوری، سخنگوی رییس‌جمهور غنی در تویتر خود نوشت که حمدالله محب، سفیر افغانستان در امریکا به جای آقای اتمر به سمت مشاور امنیت ملی تازه رییس‌جمهور غنی منصوب شده است.
این در حالیست که آقای حنیف اتمر مشاور امنیت ملی رییس‌جمهور غنی و یکی از چهره‌های نزدیک به رییس‌جمهور امروز از سمتش کنار رفت.

آقای اتمر در متن استعفانامه خودنوشته است که او بدلیل اختلافاتی که با سیاست‌گذاری سطح رهبری حکومت دارد از سمتش کنار رفته است.

حمد‌الله محب؛ مشاور امنیت ملی جدید افغانستان پس از انتصاب به این پست در پیامی از اعتماد رئیس جمهور غنی و خدمات محمد حنیف اتمر تقدیر و تشکر کرد.

وی در پیامش خاطر نشان کرده است، این مسئولیت خطیر را در یک مقطع بحرانی بعهده می گیرم که مردم افغانستان هنوز با ترس و خطر از تروریزم و ناامنی زندگی می کنند، وعده می دهم که امنیت مردم افغانستان برایم در اولویت قرار خواهد داشت.

وزارت داخله همکاری دو شبکه تروریستی در حمله روز عید قربان در کابل را تایید کرده و گفته است که یک کمیته به دستور رییس جمهور، زیر نظر معاون ریاست امنیت ملی برای بررسی این رویداد تشکیل شده است.

به نقل از یک مقام امنیتی این کمیته از برخی افسران وزارت داخله که در پیش‌گیری از این حمله کوتاهی و یا غفلت کرده اند، بازجویی خواهدکرد.
به گفته مقام‌های امنیتی حمله گروهی تروریست ها در روز عید قربان با همکاری شبکه حقانی و گروه داعش راه اندازی شده بود این بدان معنا است که شبکه حقانی در راه اندازی حملات تروریستی با داعش همکاری نزدیک دارد.

وی در متن استعفا نامه خود خاطر نشان کرده است که به دلیل اختلافات عمیق و جدی که با سیاست ها و روش ها سطح رهبری حکومت در رابطه با حفظ وحدت و اجماع ملی، تامین صلح وامنیت، مدیریت سیاسی و امور انتخابات ، حکومت داری خوب و تحکیم روابط منطقه ای و بین المللی کشور در ماه های اخیر از مقامش کناره گیری کرده است.
حنیف اتمر نوشته است که به دلیل عدم توافق بر سر اختلافات مذکور ترجیح داده استعفا داده نماید.

با برچیده شدن خیمه معترضان از مقابل ساختمان کمیسیون مرکزی انتخابات افغانستان در کابل، این کمیسیون امروز شنبه سوم سنبله بعد از دو هفته وقفه، فعالیتش را از سر گرفت.
صبح امروز امروز نیروهای پلیس ضد شورش با استفاده از زور خیمه های معترضان را که در مقابل کمیسیون انتخابات برپاکرده بودند، جمع و با استفاده از گاز اشک آور آنان را از مقابل کسمیون انتخابات دور کردند.
روز۲۲ اسد وقتی کمیسیون انتخابات افغانستان فهرست نهایی نامزدهای انتخابات پارلمانی را اعلام کرد، ۳۵ نفر از این فهرست حذف شده بودند، و شماری از حامیان آنان در مقابل کمیسیون انتخابات تجمع کردند.
اولین روز تجمع اعتراضی آنان با انفجار انتحاری در نزدیکی محل این معترضان همراه بود که منجر به کشته شدن یک سرباز پلیس و زخمی شدن سرباز دیگر شد، ولی درِ کمیسیون انتخابات تا بامداد امروز بسته باقی ماند.
حفیظ الله هاشمی، یکی از اعضای کمیسیون انتخابات افغانستان تایید کرد که متوقف شدن فعالیت دفتر مرکزی کمیسیون انتخابات مشکلاتی را ایجاد کرده که مهمترین آن تهیه فهرست نهایی رای دهندگان است که با مشکل مواجه شده‌است.
او گفت که قرار بود این فهرست در آخر ماه اسد نشر شود ولی مشکلات باعث شد که تاکنون فهرست نهایی تهیه نشود و کمیسیون نتواند بر اساس تاریخ اعلام شده فهرست نهایی را تهیه و در محل‌های رای گیری نصب کند.
آقای هاشمی اخلال در استخدام کارمندان و هماهنگی با وزارت معارف افغانستان را از مشکلات دیگر بر سر راه این کمیسیون اعلام کرد ولی گفت که کمیسیون مصمم است که انتخابات پارلمانی افغانستان ۲۸ میزان امسال حتما برگزار کند.
او گفت که اعتراض هواداران نامزدهای حذف شده باعث شده که دفاتر این کمیسیون هنوز در شماری از ولایات دیگر بسته بماند.

آقای وارانک‌اف برای اعضای شورای امنیت سازمان ملل گزارش “انتونیو گوترش” دبیر کل سازمان ملل درباره تهدیدات داعش برای صلح و امنیت بین‌المللی و تلاش‌های این سازمان برای مقابله با چالش‌های تروریستی را قرائت کرد.

در همین حال، غیرت عمراوف نماینده دایمی قزاقستان در سازمان ملل در این نشست گفت، که باید جلوگیری از گسترش عقاید تروریستی و افراط‌گرایی در بین جوانان در اولویت‌ قرار بگیرد. نماینده دایمی قزاقستان با اشاره به پیشنهادات دولت کشورش در بخش مبارزه با تروریسم، تأکید کرد که باید توافقنامه‌های چندجانبه کشورهای عضو سازمان ملل برای حفظ صلح تصویب شود که در آن روش‌های مبارزه با تروریزم مطرح شدند.

او افزود:« نظارت شدید و تقویت مبارزه با قاچاق مواد مخدر، مدیریت منابع انرژی و آثار فرهنگی توجه بیشتری ارائه شود و قوانین جدید برای مقابله با استفاده از فن‌آوری‌های نوین و انتقال منابع مالی از طریق سیستم‌های دیجیتال طراحی شود.»

آقای عمراوف گفت، تبادل اطلاعات درباره گروه‌های مجرمین و تروریست‌ها از طریق سامانه‌های منطقه‌ای و بین‌المللی بسیار مهم است و مبارزه با گسترش عقاید افراطی در انترنت باید در دستور کار دولت‌ها قرار بگیرد.

نماینده قزاقستان در سازمان ملل همچنان تصریح کرد که ایجاد برنامه‌های توسعه پایدار اقتصادی برای کشورهای آسیب‌پذیر با شغل رابطه مستقیم دارد تا جوانان بیکار به جنبش‌های تروریستی ملحق نشوند.

ملکولم ترنبال، نخست وزیر استرالیا، که مدتها بود زیر فشار هم‌حزبی‌های خود بود بالاخره برکنار شد. او در نظرسنجی‌ها خیلی محبوب نبود و هم‌حزبی‌های محافظه‌کارش هم علیه او طغیان کرده بودند.

در رقابتی که برای کسب رهبری حزب برگزار شد، آقای ترنبال شرکت نکرد. او رقابت وزیر دارایی خود با وزیر پیشین مسکن، پیتر داتون، را نظاره کرد که در نهایت به پیروزی ۴۵- ۴۰ وزیر دارایی انجامید. به این ترتیب نخست وزیر جدید استرالیا اسکات موریسون خواهد شد.

جولی بیشاپ، وزیر خارجه استرالیا، هم خود را برای رهبری حزب نامزد کرد اما نتوانست به دور بعد راه پیدا کند.

آقای داتون در تبریک به نخست وزیر جدید تبریک گفته که از این پس وظیفه او وفاداری به نخست وزیر جدید است و اطمینان از اینکه در انتخابات آتی باید حزب پیروز شوند.

آقای ترنبال که به انتخابات درون حزبی برای تعیین رهبر جدید رضایت نمی‌داد، در نهایت با امضای اکثریت نمایندگان حزب لیبرال مجبور شد که این انتخابات را برگزار کند.

آقای ترنبال، رنجیده از تصمیم هم‌حزبی‌هایش، گفته که مردم استرالیا با انزجار به این تغییرات نگاه می‌کنند و حق هم دارند.

در یک دهه گذشته سه دولت دیگر استرالیا، همین طور با کودتای درون حزبی عوض شد.

هیچکدام از نخست وزیران استرالیا در این دوره موفق نشده اند که یک دوره سه ساله مجلس را به صورت کامل در مقام خود به پایان ببرند.

آقای موریسون پیشتر مدیریت سازمان گردشگری استرالیا را به عهده داشته و از جمله تجربیات وزارت او، وزارت مهاجرت هم است.

این اظهارات سخنگوی وزارت خارجه روسیه در حالی صورت گرفته است که بارها مقامات محلی در نقاط آسیب دیده افغانستان اعلام کرده اند که گروه های تروریستی از جمله داعش توسط هیلکوپترهای ناشناس تجهیز می شوند.

حدود یک هفته قبل سه هلیکوپتر ناشناس در ولسوالی کوهستانات سرپل نشست کرده و به طالبان جنگ‌افزار و مهمات توزیع کرده‌اند.

لکساندر مانتیتسکی سفیر روسیه مقیم کابل، در23 دلو 1396 نیز گفته بود که متاسفانه نه دولت کابل و نه شرکای غربی قادر به ارایه اطلاعات دقیق و معتبر از منشاء و اهداف هلیکوپتر های ناشناسی که در سراسر افغانستان پرواز می کنند و احتمالا در حمل و نقل و تجهیز هراس افگنان دخیل هستند، نداده اند.

در همین حال ” ماریا زاخاروا” سخنگوی وزارت خارجه روسیه با اشاره به ثبت پروازهایی بر فراز افغانستان گفته است که هلیکوپترهای ناشناس برای داعش و دیگر تروریست‌ها در افغانستان سلاح برده‌اند.

پیش از این اطلاعاتی منتشر شده بود که نشان می‌داد واشنگتن به دنبال انتقال گسترده نیروهای گروه تروریستی داعش به افغانستان است، پس از این انتقال، عملیات تروریستی داعش در افغانستان رو به گسترش بوده است.

سید ناصر عطایی -کابل

رئیس جمهورغنی از طریق کنفرانس ویدیویی با والیان و مسئولان ملکی و نظامی ۱۵ ولایت کشور گفتگو کرده است.

آقای غنی گفته است که بخاطر تسریع هرچه بیشتر داخل کردن معلومات تذکرهای توزیع شده در دیتابیس مرکزی اداره ثبت احوال نفوس، کتاب اساس از ولایات به مرکز منتقل شود.

رئیس جمهور کشور بخاطر شفافیت و تسریع پروسه انتخابات، به والیان و مسئولان مربوطه دستور داده است که کتاب اساس تذکره‌های توزیع‌شده را از ولسوالی‌ها به مراکز ولایات و از آنجا در ظرف سه روز از طریق هوا به کابل انتقال دهند.

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری فارس، «عمران خان» نخست‌وزیر جدید پاکستان در گفت‌و‌گو با یک شبکه محلی، گفت که اسلام‌آباد پیرو سیاست‌های آمریکا در جنگ نیست.

به نوشته پایگاه خبری شبکه الجزیره، «عمران خان» در این گفت‌و‌گو تأکید کرد: پاکستان هم‌پیمان آمریکا در صلح خواهد بود و نه در جنگ، و وقت آن رسیده است که آمریکا پاکستان را دوست خود قلمداد کند نه عمله‌ خود؛ چرا که آمریکا نیازمند شراکت در جهت صلح و خروج از افغانستان است.

نخست وزیر جدید پاکستان افزود: 50 هزار پاکستانی کشته شده‌اند و کشور به تندروی کشیده شده است و ما بیش از گذشته در نا امنی به سر می‌بریم.

او گفت که کشورش نزدیک به 80 میلیارد دلار در جنگ افغانستان زیان دیده و خسارت آمریکا حدود 20 میلیارد دلار بوده است.

عمران خان ادامه داد: کشور در فقر و نا امنی و ضعف به سر می‌برد. در پاکستان این اجماع وجود دارد که در افغانستان راه نظامی وجود ندارد و به این دلیل ما برای نیل به راه حل سیاسی تلاش خواهیم کرد.

به نقل از رویترز، دو مقام امریکایی اعلام کردند که مایک پمپئو وزیر امور خارجه امریکا قصد دارد تا زلمی خلیل‌زاد سفیر پیشین امریکا در افغانستان و عراق را به حیث نماینده خاص خود در امور افغانستان قرار دهد.

تصمیم پمپئو برای انتخاب خلیل‌زاد پس از آن صورت می گیرد که قوماندانان امریکایی از ایجاد بن بست در دیدار ماه پیش دپلومات های امریکایی و مقامات طالبان برای یافتن راه حل جنگ در افغانستان خبر دادند.

دو مقام امریکایی که نخواستند نامشان فاش شود گفتند که مطمین نیستند چه زمانی این تقرّر اعلام خواهد شد.

مقامات کاخ سفید و وزارت امور خارجه امریکا از اظهارنظر درباره این موضوع خودداری کرده و دفتر خلیل‌زاد نیز پاسخی درباره این خبر نداده است.