دسته: برگزیده ها

  • از عناوین باید فرصت ها ساخت!

    از عناوین باید فرصت ها ساخت!

    این شهر در یک سال اخیر تبدیل به حوزه اصلی فرهنگی و هنری در کشور گردیده است. دست یافتن به عناوینی همچون پایتخت فرهنگی سازمان همکاری های منطقه ای کشورهای جنوب آسیا (سارک) و کسب عضویت شبکه شهرهای خلاق جهان در دو حوزه صنایع دستی و هنرهای بومی- محلی، در سازمان علمی، فرهنگی و آموزشی ملل متحد(یونسکو) افتخارات کم و اندکی نیستند و نباید آن ها را به برگزاری مراسم ها و جشنواره هایی که فقط جنبه تبلیغاتی و تجملی دارند خلاصه و منحصر کرد. بلکه این عناوین را باید تبدیل به فرصت هایی برای جلب توجه و حمایت بیشتر حکومت مرکزی و جامعه جهانی کرد تا حداقل روزنه هایی در زمینه رشد و انکشاف در بامیان از جمله رشد گردشگری از صنایع پردرآمد دنیا در این ولایت ایجاد گردد.

    با این وجود، آنچه از عنوان پایتخت فرهنگی سازمان سارک تا اکنون نصیب بامیان شده است، فقط همان جشن چند روزه ای بود که با مصارف سنگین و هنگفت برگزار گردید و در حدود یک هفته زندگی عادی مردم را تا حدودی مختل ساخته بود؛ تامین امنیت بهانه خوبی برای زندانی ساختن بامیانی ها در خانه های شان بود و بس! دیگر حتا آثاری از آن به چشم دیده نمی شود و حتا چند دروازه ای که قرار بود در ورودی و خروجی شهر بامیان ساخته شوند، هرگز ساخته نشدند.

    چندی پیش، بامیان به عنوان یکی از شهرهای خلاق جهان نیز انتخاب شد که نباید به سادگی از کنار آن گذشت. فرصت های زیادی وجود دارد که باید با استفاده از این عنوان نصیب بامیان گردد تا بتواند به رشد بیشتر در حوزه های مربوطه دست یاید.آنچه مسلم است، یکی از بهترین زمینه هایی که می توان در بهبود وضعیت اقتصادی بامیان از آن بهره گرفت، صنعت گردشگری در این ولایت می تواند باشد. با وجود جاذبه های عالی و منحصر به فرد گردشگری بامیان، می توان روند رو به سقوط این صنعت در بامیان را به روزهای گذشته اش برگرداند؛ زمانی که سالانه هزاران گردشگر خارجی از بامیان و جاذبه های گردشگری آن بازدید کرده و مبالغ زیادی ارزهای خارجی را وارد این ولایت می کردند.

    با توجه به این موضوع، حکومت محلی بامیان بویژه اداراتی همچون اطلاعات و فرهنگ و سایر نهادهایی که در بخش گردشگری و فرهنگ بامیان مصروف به کار اند، مکلفیت دارند تا برنامه هایی را روی دست گیرند و با جدیت از حکومت مرکزی، خواستار تامین هزینه و بودجه این برنامه ها گردند تا با پیشرفت صنایع دستی و هنرهای بومی محلی بامیان و معرفی آن به جهانیان، زمینه بهبود وضعیت اقتصادی و آغاز روند رو به صعود گردشگری فراهم آید.

    جلب حمایت موسسات خارجی و بین المللی نیز باید در دستور کار قرار گیرد تا به این روند کمک برساند و رنجی از رنج های فراوان مردم بامیان از ناحیه کم توجهی و بی مهری های فراوان نسبت به بامیان کاسته گردد. ترغیب و تشویق سرمایه گذاری بخش خصوصی نیز می تواند نقش بسیار تعیین کننده و حساسی را در این زمینه بازی کند و در کنار دولت و ادارات ذیربط، به عنوان بازوی مهم پیشرفت بامیان عمل کند. متاسفانه تا کنون در بامیان روی این موضوع کار زیادی نشده است.

    حال دیده شود که حکومت محلی بامیان با وجود عناوین خوبی که این ولایت کسب کرده است، تا چه حد می تواند به مکلفیت ها و وظایف خود عمل کرده و آنها را به فرصت هایی برای ترقی و انکشاف بامیان و بهبود وضعیت این ولایت تبدیل کند. این انتظاری است که مردم بامیان به شکل جدی آن را دنبال می کنند و منتظر نتایج آن هستند.

    زمان احمدی- بامیان

  • با درسی که از جنگ کندوز گرفته اند، نیروهای امنیتی در شمال تغییر تاکتیک می دهند

    با درسی که از جنگ کندوز گرفته اند، نیروهای امنیتی در شمال تغییر تاکتیک می دهند

    جنرال قدم شاه شهیم، رئیس ستاد مشترک ارتش افغانستان، در دیدار هفته گذشته خود از کمپ پامیر کندوز تاکید کرد طالبان در فکر یک حمله دیگر به کندوز می باشند.

    وی گفت:”ما تقریبا همه چیز را در کندوز تغییر داده ایم، از مانورها گرفته تا شکل عملیات ها و مسیرها.”

    قابل ذکر است در اواخر ماه سپتمر سال گذشته طالبان به کندوز ، پنجمین شهر بزرگ افغانستان، حمله  و نیروهای دولتی را شگفت زده کردند. طالبان در عرض چند ساعت نیروهای امنیتی  افغان را مجبور کردند به میدان هوایی و پایگاهی در جنوب کندوز عقب نشینی کنند. باشندگان محل می گویند نیروهای پلیس بدون هیچگونه مقاومتی ناپدید شدند.

    نیروهای افغان بعد از دو هفته جنگ سرک به سرک و به مدد نیروهای عملیات های ویژه و پشتیبانی هوایی امریکا توانستند کندوز را از طالبان پس بگیرند. از سال 2001 و همزمان با سقوط طالبان این اولین مرکز مهم شهری بود که به دست طالبان می افتاد.

    مقامات نظامی امریکا و کارشناسان امر در توضیح دلایل شکست در کندوز به نبود هماهنگی لازم بین بخش های مختلف نیروهای امنیتی و روحیه پایین آنها اشاره کردند، چیزی که سبب شد نیروهای دولتی نتواند حمله طالبان را پیش بینی و در ادامه از پیشرفت آنها جلوگیری کنند.

    رئیس ستاد مشترک ارتش روز گذشته یک جلسه مهم با مقامات عالی رتبه نظامی، پلیس و مسئولین استخباراتی منطقه در کمپ پامیر کندوز برگزار نمود.

    اگرچه جنرال شهیم به جزئیات تغییرات انجام شده در تاکتیک ها اشاره نمی کند اما به نظر می رسد این تغییرات شامل اقدامات فعال تر بیشتری از سوی نیروهای دولتی باشد.

    فرماندهان ناتو در کابل در اظهار نظری منفی نسبت به فرماندهان افغان می گویند فرماندهان نظامی افغان بعد از خروج نیروهای زمینی ناتو از افغانستان حدود 15 ماه پیش، در عملیات ها اعتماد به نفس لازم را ندارند؛ نیروهای افغان در یک حالت تدافعی محض تنها حملات طالبان را دفع می کنند و حالت تهاجمی ندارند.

    جنرال شهیم در ادامه می گوید:”هم اکنون هماهنگی خوبی بین نیروهای امنیتی در کندز ایجاد شده و ما آمده ایم که هماهنگی بین تمام نیروهای نظامی را تقویت کنیم.”

    جنرال جفری بوچنان، معاون رئیس ستاد عملیات های ناتو در مامورت قاطع، نیز در جلسه کندوز حضور داشت.

    جنرال بوچنان تاکید کرد نیروهای امنیتی افغان توانایی و ظرفیت های خوبی دارند اما مساله نحوه ایجاد هماهنگی است: نیروهای افغان پیاده نظام، قوای هوایی و توپ دارند و اگر قرار باشد از تک تک این سه نیرو به طور جداگانه استفاده شود، کارایی موثری نخواهد داشت اما اگر در یک هماهنگی مناسب از تمام این سه نیرو در یک زمان استفاده شود، نتیجه قوی تری به دنبال خواهد داشت.

      نبرد کندوز دشواریهای جنگ شهری را نیز نشان داد

    جنرال شهیم می گوید یکی از اهداف، ایجاد اعتماد مجدد در افراد ملکی بود که در جنگ گیر کرده بودند و فکر می کردند نیروهای امنیتی آنها را رها کرده است.

    وی می افزاید بسیاری از مردم هنوز از چور و چپاول در کندوز اندوهگین هستند. اکنون سخت در تلاش هستیم که در بین مردم اعتماد سازی کنیم و بگوییم دولت محکم و با ثبات است.

    در جلسه رئیس ستاد مشترک ارتش با مقامات نظامی کندوز از کمبود نیروی انسانی، مهمات و دیگر تجهیزات در این ولایت نیز شکایت شد؛ فاضل عظیم حیرت، افسر عملیات های کمکی ارتش افغانستان، گفت نیروهای امنیتی برای مقابله با طالبان در کندوز و مناطق محاصره شده به کمک های اضافی نیاز دارد.

    وی تاکید کرد اولین چیزی که لازم داریم قوای هوایی است و از ماموریت قاطع می خواهیم ما را در عملیات ها کمک کند و در همین راستا درخواستی را به کابل ارسال کرده ایم.

    ماموریت نظامی نیروهای ائتلاف بین المللی در پایان سال 2014 در افغانستان به پایان رسید و اکنون امریکا تحت شرایط خاص مانند در خطر بودن نیروهای امریکایی یا حملات تروریستی تنها حمایت هوایی انجام می دهد. مقامات ناتو هنوز در مورد فراهم کردن یا فراهم نکردن کمک هوایی به نیروهای افغان در صورت حمله دوباره طالبان به کندوز اظهار نظری نکرده اند.

    در جریان جنگ سال گذشته با طالبان در کندوز طیاره های امریکایی یک شفاخانه را هدف قرار داد و 42 تن به شمول کارمندان شفاخانه و بیماران را کشت. تحقیقات بعدی امریکایی این حمله را “اشتباه انسانی” خواند.

    جان کمپل، فرمانده سابق نیروهای ائتلاف، بعد از حمله به شفاخانه کندوز گفت نیروهای افغان در مورد زمان حمله و زمان دفاع باید تصمیمات بهتری اتخاذ کنند.

    بوچنان نیز در صحبت های خصوصی با مقامات نظامی در کندوز از افزایش مانورهای تهاجمی خبر می دهد.

    او افزود “اگر می خواهیم موفق شویم، باید به دشمن بتازیم تا اینکه منتظر دشمن باشیم. اگر دشمن را دنبال، پیدا و نابود نکنیم، کندوز دوباره تهدید می شود.”

    رئیس ستاد مشترک ارتش نیز گفت عملیات های نیروهای امنیتی افغان در ولایت بغلان در جنوب کندوز موفقیت آمیز بود و طالبان به حاشیه رانده شده اند.

    ای در حالی است که طالبان هنوز مناطق زیادی در کندوز را در تصرف خود دارند و تغییر در تاکتیک به معنای باز پس گیری این مناطق از طالبان می باشد.

    جنرال شهیم می گوید “اوضاع به طور کلی تحت کنترل است و ما قصد نداریم چیزی را که سال گذشته تجربه کردیم را دوباره تجربه کنیم اما باید بسیار مواظب باشیم. کندوز هنوز یکی از اولویت های اصلی ماست.”

    فرهاد زارع- کابل

     

  • اشکی که جنرال دوستم برای صلح ریخت!

    اشکی که جنرال دوستم برای صلح ریخت!

    رمضان قدیروف در مصاحبه با “اسپاتنیک” به سفر چند ماه پیش جنرال دوستم به روسیه اشاره می کند و می گوید این جنگ سالار سابق افغان از توانایی چچن در استقرار سریع صلح و امنیت بعد از چندین دهه جنگ خانمانسوز میان شورشیان محلی و دولت روسیه شگفت زده شده بود.

    رهبر چچن برای جنرال دوست تاسف می خورد و می گوید:”در حالیکه اشک در چشمان دوستم حدقه زده بود، پرسید چگونه این کار را کردید؟ چرا ما نمی توانیم در افغانستان این کار را انجام دهیم؟”

    رهبر چچن تاکید می کند برخلاف گذشته قفقاز در جنوب روسیه اکنون از وجود شبه نظامیان پاک شده است.

    رمضان قدیروف می گوید وقتی دوستم پرسید آیا شبه نظامیان پس از سالها جنگ با روسیه هنوز در منطقه حضور دارند، جواب دادم:”نه،حتی یک شبه نظامی هم در منطقه نیست.”

    دوستم تطبیق قوانین در منطقه و همکاری باشندگان محلی در حفظ امنیت و ثبات چچن را ستود.

    به گفته رهبر چچن در سال 2007 زمانیکه وی به عنوان رهبر جمهوری چچن انتخاب شد، 157 مورد ترور در منطقه به وقوع پیوسته بود و 52 نیروی پلیس در 14 حمله انتحاری کشته شده بودند.

    رمضان قدیروف می افزاید در سال 2015 حتی یک انفجار و یک مورد ترور در چچن نداشتیم، دستگیری هایی در منطقه بود اما به کسی آسیب نرسید، حتی یک نیروی پلیس نیز کشته نشد و نیروهای امنیتی 19 شبه نظامی را دستگیر کردند.

    رهبر چچن می گوید جنرال دوستم توانایی مقامات چچن در ریشه کن کردن تروریزم در منطقه قفقاز را ستود؛ معاون اول رئیس جمهور افغانستان از مناطق مسکونی و ساحات نظامی چچن نیز دیدن نمود.

    رمضان قدیروف تاکید می کند برای تنبیه عوامل حمله به شفاخانه در کندوز که چندین کشته و زخمی به شمول داکتران و پرسنل شفاخانه به جای گذاشت، مجازات کمی در نظر گرفته شد، جنگ سالهاست که در افغانستان ادامه دارد؛ ابتدا اتحاد جماهیر شوری به  افغانستان حمله کرد و سپس  امریکایی ها وارد شدند. اکنون هزاران نیروی نظامی امریکایی و خارجی در افغانستان مستقر هستند اما به دلیل پالسی اشتباه امریکایی ها جنگ در افغانستان به پایان نمی رسد.

    قدیروف می افزاید افغانستان بین چندین نیروی نظامی در قالب دولت وحدت ملی اداره می شود، نیروهای امریکایی از واشنگتن دستور می گیرند و این امریکاست که تصمیمات نهایی را می گیرد.

    رهبر چچن در مصاحبه با رسانه  اسپاتنیک می گوید تا زمانیکه امریکا در افغانستان حضور نظامی داشته باشد، صلح و امنیت در افغانستان حاکم نمی شود.

    وی تاکید می کند تا زمانیکه امریکا در افغانستان باشد، هیچ شانسی برای زندگی آرام در این کشور وجود ندارد.

    رمضان قدیروف در پاسخ به سوالی مبنی بر اعزام نیروهای حافظ صلح سازمان ملل به قفقاز می گوید:”به نظر شما چه کسی این نیروها را رهبری می کند!”

    رهبر چچن تاکید می کند اگر وزیر دفاع در اروپا در همکاری با امریکا تعیین شود، اگر هیچ طیاره ای بدون اجازه امریکا نتواند بلند شود و اگر تمام کشورهای عربی برخلاف عرف سیاسی رایج حرکت کنند، ابر قدرت ها کجا سلاح های خود را بفروشند!

    رمضان قدیروف می گوید:”آنها بر دنیا حکومت می کنند، اگر امریکا به کشورهای عربی سلاح بفروشد، می گویند که این تسلیحات ماست و اگر امریکایی ها سلاح بخرند، می گویند این پول ماست.”

    قابل ذکر است امریکایی ها با پایان یافتن ماموریت رسمی خود در سال 2014 تعداد نیروهای خود در افغانستان را تا عدد 9800 کاهش داده اند.

    در ماه مارچ جنرال جوزف دانفورد به کمیته خدمات نظامی مجلس سنا گفت که رهبران پنتاگون پیشنهادات خود در مورد حضور نظامی امریکا در افغانستان را به اوباما ارائه خواهند کرد.

    سیدرضا حسینی-کابل

     

  • سازمان ملل نسبت به توافقنامه اتحادیه اروپا و ترکیه بر سر مهاجرین هشدار داد

    سازمان ملل نسبت به توافقنامه اتحادیه اروپا و ترکیه بر سر مهاجرین هشدار داد

    سازمان ملل در بیانیه ای از تمامی طرف های دخیل در این توافقنامه خواست تا تمامی اقدامات لازم و ایمنی پیش از آنکه بازگرداندن مهاجران به ترکیه آغاز شود در نظر گرفته شود.

    این بیانیه در حالی از سوی کمیشنری عالی سازمان ملل متحد برای مهاجرین صادر می شود که وضعیت مهاجرین در یونان وخیم گزارش می شود و چند روز دیگر بازگرداندن مهاجرین نیز به ترکیه آغاز می شود.

    براساس توافقنامه، ترکیه از روز دوشنبه شروع به بازگرداندن مهاجرین به کشور خود می کند، اما گفته می شود که هیچ کدام از طرفین به طور کامل آمادگی انجام این کار را ندارند، و مقامات احتمالا در تلاش هستند تا دست کم بازگرداندن مهاجرین را به صورت نمادین آغاز کنند تا اقدامی بازدارنده برای ورود بیش تر مهاجران باشد.

    در حال حاضر، بیش ار 51 هزار مهاجر در یونان حضور دارند که پشت مرزهای بسته مقدونیه هستند.

    ملیسا فلمینگ سخنگوی کمیشنری عالی سازمان ملل متحد برای مهاجرین می گوید “ما از تمامی طرف های دخیل در توافقنامه اتحادیه اروپا و ترکیه می خواهیم تا پیش از آغاز پروسه بازگرداندن مهاجرین به ترکیه، تمامی اقدامات و ایمنی های لازم در نظر گرفته شود، زیرا خلاء هایی در هر دو طرف دیده می شود.”

    کمیشنری عالی سازمان ملل متحد برای مهاجرین همچنین می گوید که از هر 10 مهاجر، 9 تن آنان که با شرایط بسیار سخت و قایق های ضعیف وارد یونان شده اند بیم از آن دارند که پس از بازگردانده شدن به ترکیه، به کشورهایشان یعنی افغانستان، عراق، ایران دیپورت شوند که ممکن است بار دیگر با خشونت و یا خطر جانی مواجه شوند.

    از سویی دیگر این در حالیست که وضعیت مهاجرین در جزایر لسبوس، ساموس و بندر پیرائوس و مرز ایدومنی هر روز بدتر می شود.

    ملیسا فلمینگ گفت “خطر جانی و روانی در این مناطق از یونان جدی و واقعی است.”

    وی همچنین افزود که اتحادیه اروپا باید همانطور که وعده داده بود سیستم ضعیف ثبت درخواست های پناهندگی یونان را تقویت نماید.

  • نگرانی اوباما از دستیابی تروریستان به سلاح های هسته ای

    نگرانی اوباما از دستیابی تروریستان به سلاح های هسته ای

    رئیس جمهور امریکا که روز گذشته در یک اجلاس جهانی در واشنتگن سخن می گفت، با ترسیم یک تصویر آخرالزمانی از تاثیر حملات تروریستی اتمی، ابراز امیدواری نمود کشورهای جهان در یک همکاری نزدیک از دستیابی تروریستان داعش و دیگر گروه های تروریستی به سلاح های اتمی یا مواد ساخت “بمب کثیف” جلوگیری کنند.

    اوباما که ماه جنوری آینده دوره ریاست جمهوری اش به پایان می رسد از چهارمین و شاید هم آخرین اجلاس رهبران که با هدف کاهش ریسک قتل عام اتمی در واشنگتن برگزار شده بود، میزبانی می کرد.

    اولین اجلاس این رهبران، شش سال پیش زمانیکه اوباما پس از طرح دیدگاه دنیای عاری از سلاح های هسته ای، جایزه صلح نوبل را آز آن خود نمود به دستور وی برگزار شد؛ اکنون اوباما به عنوان رئیس جمهور امریکا تلاش می کند تا به بیشترین سطح از دیدگاه خود عمل کند. این در حالی است که دونالد ترامپ، نامزد پیشتاز حزب جمهوری خواه در انتخابات ریاست جمهوری امریکا، در یک خواست غیر انسانی و دینی از کره جنوبی و ژاپن خواسته است هسته ای شوند.

    اوباما در این باره می گوید:”کسی که چنین اظهار نظری کرده است یا از سیاست خارجی و پالسی اتمی چیزی نمی فهمد و یا با شبه جزیره کوریا و تمام دنیا آشنایی ندارد.”

    اوباما به ناکامی خود در تطبیق دیدگاه دنیای عاری از سلاح های اتمی نیز اعتراف می کند و می گوید روابط سیاسی ضعیف با روسیه، دیگر دارنده بزرگ سلاح های اتمی، آرزوی های وی برای کاهش ذخایر سلاح های هسته ای را به یاس مبدل ساخته است.

    این در حالی است که ولادمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، در یک نمایش قدرت آشکار شرکت در اجلاس رهبران در واشنگتن را تحریم کرده بود.

    اوباما گفت:”ترجیح من این است که سلاح های اتمی خود را تا حد امکان کاهش دهیم.”

    وی افزود قبلا با پوتین در مورد چگونگی و احتمال امضای یک توافقنامه کاهش تسلیحات هسته ای دیگر گفتگو کرده است.

    اوباما تاکید کرد روسیه تلاش می کند با توسعه تسلیحات نظامی اقتصاد خود را دگرگون کند و امریکا امیدوار است روسیه در این مسیر به گسترش تسلیحات اتمی دست نزند.

    اوباما از رهبران جهان خواست اقدامات تکنیکی برای حفاظت از مواد شکافتنی(فیسایل) و محدود ساختن استفاده های غیر نظامی از اورانیوم و پلوتونیوم را روی دست گیرند.

    اوباما در اجلاس رهبران جهان در واشنگتن به آزمایشات اتمی کوریای شمالی، توافق هسته ای با ایران و تهدیدات داعش نیز اشاره کرد.

    تهدید از ناحیه داعش که به طور گسترده در اجلاس دو روزه رهبران در واشنگتن مورد بحث قرار گرفت نشان داد که این گروه تروریستی از طریق دوربین فعالیت های دانشمندان سرشناس اتمی بلجیم/بلژیک را نظارت می کرده است.

    اوباما گفت داعش قبلا در عراق و سوریه از سلاح های شیمیایی مانند گاز خردل استفاده کرده است.

    رئیس جمهور امریکا گفت:”شکی نیست اگر دیوانه های داعش به بمب اتم یا مواد اتمی دیگر دسترسی پیدا کنند، بدون شک از آنها برای کشتن انسان های بیگناه زیادی استفاده خواهند کرد.”

    اوباما تاکید کرد بیش از 2 هزار تن مواد اتمی در انبارهای نظامی و غیر نظامی در سراسر جهان ذخیره شده است و برخی از آنها به طور کامل محافظت نشده اند.  وی گفت تنها مقدار کمی از پلوتونیوم، تقریبا به اندازه یک سیب، می تواند صد ها هزار انسان بیگناه را بکشد یا زخمی کند.

    اوباما خاطرنشان کرد در صورت دسترسی داعش به سلاح های هسته ای فجایع سنگین انسانی، اقتصادی، سیاسی و محیط زیستی با پیامد های جهانی برای چندین دهه به وقوع خواهد پیوست.

    رئیس جمهور امریکا گفت:”دسترسی داعش به سلاح های هسته ای دنیا را تخریب می کند.”

    سیدرضا حسینی- کابل

  • ناکار آمدی توافقنامه اتحادیه اروپا با ترکیه بر سر مهاجرین/تجارت پر رونق قاچاقبران

    ناکار آمدی توافقنامه اتحادیه اروپا با ترکیه بر سر مهاجرین/تجارت پر رونق قاچاقبران

    این در حالیست که نهادهای مختلف بین المللی از جمله حقوق بشر از ناکار آمدی و غیر اخلاقی بودن این توافقنامه سخن می گویند.

    ترکیه کشور ثالث مناسب نیست!

    یکی از اصلی ترین بندهای توافقنامه جدید اتحادیه اروپا با ترکیه، بازگرداندن تمامی پناهجویان به ترکیه می باشد، که این موضوع انتقاد گسترده گروه های مختلف حقوق بشری را به دنبال داشته است. به گفته این نهادهای بین المللی، ترکیه خود سابقه ای ضعیف در برخورد با مهاجرین دارد.

    ترکیه در حال حاضر تقریبا 2.7 میلیون مهاجر را در خود جای داده است، اما تاکنون معاهده سازمان ملل در خصوص مهاجرین را به امضاء نرسانده است، و گروه های حقوق بشری تاکنون پرونده های بسیاری از بدرفتاری ترکیه و پایمال کردن حقوق بشری مهاجرین را در این کشور به ثبت رسانده اند.

    «گواری وان گولیک» معاون اتحادیه اروپا در سازمان عفو بین الملل می گوید “تکیه گاه اصلی این توافقنامه بر این پایه است که ترکیه کشور ثالث مناسبی برای مهاجرین می باشد که در واقع کاملا غلط است.”

    برای نمونه، سازمان عفو بین الملل می گوید تنها چند ساعت پس از اینکه توافقنامه اتحادیه اروپا با ترکیه به امضاء رسید، مقامات ترکیه ای برخی از مهاجران افغان را مجبور به امضای اوراقی کرده و به اجبار این مهاجرین را سوار بر هواپیمایی به سوی کابل کردند.

    براساس توافق جدید، تمامی مهاجرینی که پس از امضای این توافق نامه به اروپا می رسند، همچنان حق دارند تا درخواست پناهندگی کنند؛ اما در بندی دیگر، این توافقنامه اضافه می کند که اگر این مهاجرین از «اولین کشور ثالث امن» و یا از «اولین کشوری که محافظت حداقلی دریافت می کنند» آمده باشند، در خواست پناهندگی آنان پذیرفته نخواهد شد.

    قرار است ترکیه از سوی یونان به زودی به عنوان “مکان امن” برای پناهجویان اعلام شود، موضوعی که بسیاری از نهادهای بین المللی را نگران کرده است، زیرا تقریبا تمامی مهاجران و پناهجویان از طریق آب های ترکیه خود را به سواحل یونان و اروپا می رسانند، این بدین معناست که تمامی مهاجرین حتی پس از رسیدن به یونان به ترکیه بازگردانده می شوند.

    «بیل فریلیک» رئیس برنامه مهاجرت در دیده بان حقوق بشر می گوید “به نظر می رسد بجای اینکه درخواست پناهندگی مهاجرین ارزیابی شود، سران اتحادیه اروپا بدنبال یافتن راه گریز هستند که تنها مفاد قانونی داشته باشد در حالیکه مسایل انسانی در آن بسیار کمرنگ است.”

    گرچه تاریخ دقیقی برای شروع بازگرداندن مهاجرین به مکان امن (ترکیه) تعیین نشده است، اما یونان تلاش دارد تا این توافق نامه به طور کامل از 4 آپریل اجرایی گردد.

    آقای گولیک گفت “اروپا کاملا چشمهایش را به روی این معضل بسته است و تنها در تلاش است که همه چیز را به ترکیه واگذار کند.”

    بحران مهاجرت

    ظرفیت مهاجرپذیری یونان تکمیل است!

    تقریبا بیش از 50 هزار مهاجر پیش از آنکه اتحادیه اروپا با ترکیه توافقنامه ای امضاء کند وارد یونان شده بودند که هم اکنون تمامی این مهاجرین در پشت مرزهای مقدونیه که معروف به مسیر بالکان می باشد متوقف شده اند، زیرا این کشور از اوایل ماه میلادی جاری مرزهایش را به روی تمامی مهاجرین بست.

    پس از بسته شدن مرز بالکان، دولت یونان از اتحادیه اروپا درخواست اعزام 2300 متخصص در امور مهاجرت از جمله مترجم، سرباز و مامورین آشنا به امور مهاجرت کرده است تا با این کشور برای برخورد با این مهاجرین کمک کنند، اما این درخواست یونان هنوز اجرایی نشده است.

    این تاخیر اتحادیه اروپا به درخواست یونان، مقامات یونانی را مجبور کرده تا مهاجرینی که پس از توافق نامه اتحادیه اروپا با ترکیه وارد این کشور می شوند را در بازداشت گاه ها و نظارت خانه های خود نگه دارند.

    ناکارآمدی سیستم ثبت مهاجرین تازه ورود!

    از سویی دیگر، سیستم ثبت مهاجرین تازه وارد در جزیره یونان نیز بسیار ضعیف می باشد و کارمندانی بی تجربه نیز مسئولیت ثبت مهاجرین و درخواست پناهندگی آنان را بر عهده دارند.

    یک منبع اگاه که خواست نامش فاش نشود می گوید “تاخیر بسیار طولانی در ثبت مصاحبه های مهاجرین تازه ورود این مهاجرین را به ستوه آورده است.”

    همچنین گفتنی است که هفته گذشته سازمان فرانسوی «پزشکان بدون مرز» فعالیت خود را در جزیره «موریای» یونان متوقف کرد. به گفته مسئولان این سازمان، مهاجرین به اجبار به بازداشت گاه ها و نظارت خانه ها فرستاده می شوند و همه روزه نیز تظاهرات گسترده ای در این جزیره و دیگر جزایر یونان وجود دارد.

    «ماریا الیزابت انگرز» مسئول ماموریت “سازمان پزشکان بدون مرز” در یونان گفت “بسیار تصمیم سختی بود تا به فعالیت های خود در جزیره موریا پایان دهیم، اما ادامه فعالیت ما در سیستمی که غیر انسانی و غیر منصفانه نیز می باشد، برای ما خوشایند نیست، زیرا نمی خواهیم شریک این سیستم غیر انسانی شویم.”

    وی افزود “ما اجازه نمی دهیم فعالیت های ما قربانی عملیات اجباری اخراج مهاجرین شود. همچنین نمی خواهیم فعالیت های ما شامل سیستمی شود که به لحاظ انسانی غیرقابل توجیه است و هیچ احترامی به حقوق بشر و نیاز حفاظت از مهاجران و پناهجویان ندارد.”

    بحران مهاجرت اروپا، بحران وجدان اروپاست؛ چه سران بخواهند و چه نخواهند!

    هفته گذشته همچنین، سازمان ملل متحد برای امور مهاجرین (UNHCR) برخی از فعالیت هایش را در جزیره موریا متوقف کرد.

    «ملیسا فلیمینگ» سخنگوی این سازمان گفت “براساس سیاست های ما که مخالف توقیف اجباری می باشد، برخی از فعالیت هایمان را در جزایر یونان به حالت تعلیق در آورده ایم. اما همچنان حضور خود را در این جزایر حفظ می کنیم تا مطمئن شویم تمامی مفاد حقوق بشری در این جزایر رعایت می شود و همچنین بتوانیم اطلاعات در خصوص حقوق و پروسه درخواست پناهندگی به این مهاجرین بدهیم.”

    در همین حال اما، مقامات یونانی از سویی دیگر در تلاشند تا ساخت کمپ های جدیدی را آغاز کنند. در حال حاضر، بیش از 10 هزار مهاجر از جمله زنان و کودکان در شرایطی بسیار نامناسب در مرز ایدومنی و در کمپ هایی غیر رسمی در مرز یونان-مقدونیه مستقر هستند. این در حالیست که بیش از 4 هزار تن دیگر نیز در خیمه هایی در بندر آتن اسکان شده اند.

    مرزهای بسته و تجارت پر رونق قاچاقبران!

    فرهاد اهل رقه سوریه می گوید چندین بار تلاش کرده است تا از طریق “خط ویژه اسکایپی اسکان مجدد” درباره درخواست پناهندگی خانواده اش گفتگو کند، اما تاکنون هیچ جوابی دریافت نکرده است. وی گفت “زمانی که به دفتر سازمان ملل متحد برای امور مهاجرین مراجعه کردم، آنها به من گفتند که هیچ کمکی نمی توانند و از طریق همان خط ویژه اسکایپی تلاش کنم.”

    «مات ابود» رئیس پروژه های انترنیوز برای بحران مهاجرت اتحادیه اروپا می گوید “واقعا هیچ اطلاعات دقیق و کافی از وضعیت مهاجرین در این کمپ ها وجود ندارد، و هیچ راهی نیز وجود ندارد تا این مهاجران و نهادهای بین المللی بتوانند سوالهایشان را بپرسند و شفافیت بطلبند. مهاجرین دقیقا نمی دانند چه گزینه هایی دارند، و یا زمانی که در خصوص اسکان مجددشان در یونان و یا اروپا چیزی می شنوند، واقعا نمی دانند چه شرایط و یا چه محدودیت هایی دارند و یا چه کسانی واجد شرایط این گزینه ها می شوند، و یا اینکه چه مدت زمان می برد تا اسکان مجدد شوند.”

    این اقدامات از ورود بیشتر پناهجویان جلوگیری نمی کند!

    از زمانی که توافق نامه اتحادیه اروپا با ترکیه بر سر موضوع مهاجرین به امضاء رسیده است، بیش از 3 هزار مهاجر با قایق وارد جزایر مختلف یونان شده اند؛ از آنجایی که مرز مقدونیه و یونان نیز بسته شده، و این مهاجران نیز در پشت مرزهای مقدونیه متوقف شده اند، و پروسه دیپورت نیز هنوز آغاز نشده است، همه روزه به شمار مهاجرانی که در یونان متوقف شده اند افزوده می شود. شمار این مهاجران هم اکنون، از 30 هزار تن تقریبا به 50 هزار تن رسیده است.

    در کمپ ایدومنی در مرز مقدونیه و یونان، مهاجران می گویند که قاچاقبران به آنها پیشنهاداتی می دهند که در ازای مبلغی در حدود 200 تا 2500 یورو آنها را از مرزها عبور می دهند و به مقصدشان می رسانند.

    «لوسی کاریگان» مسئول ارشد ارتباطی کمیته بین المللی نجات یونان می گوید “بسته شدن مرزها تنها به سود قاچاقبران می باشد. هیچ کس با آزاد بودن مرزها موافق نیست، اما در عین حال باید بدنبال گزینه هایی باشیم که قانونی و ایمن باشند. سیستمی که هم اکنون داریم این گزینه ها را ندارد؛ این بدان معناست که این مهاجران ناامید که از جنگ فرار کرده اند مجبور به انتخاب راه های به مراتب خطرناک تر از جنگ برای رسیدن به اروپا می شوند.”

    به گفته وی این مهاجران یا مجبور به متوقف شدن در مرز بالکان هستند و یا مجبور به انتخاب مسیر سخت کوهستانی برای عبور از مرز یونان-آلبانی می باشند که همواره با مسیر آبی با قایق به سوی ایتالیا و یا مسیر پر پیچ و خم عبور از مرزهای بالکان می شود.

    گواری وان گولیک از سازمان عفو بین الملل می گوید “با تمامی این اوصاف، با وضعیت فعلی، اتحادیه اروپا با متوقف کردن مهاجران در مرزها و یا کمپ ها به اهداف خود نمی رسد و تنها قاچاقبران هر روز پولدارتر می شوند. این یعنی پروسه و سیاستی باخت-باخت.”

    سید ضیا حسینی-کابل

  • پناهجویان افغان در اروپا؛ نمی دانند چه باید کرد، بمانند یا که برگردند!

    پناهجویان افغان در اروپا؛ نمی دانند چه باید کرد، بمانند یا که برگردند!

    این در حالی است که سران کشورهای اروپایی به دنبال راه های بازگرداندن بسیاری از پناهجویان افغان به افغانستان می باشند. تعداد زیادی از مهاجران افغانی که به کشورهای ایران و پاکستان رفته اند نیز در کمپ های جهنمی به سر می برند و شرایط خوبی ندارند. آن دسته از مهاجران و پناهجویانی که قبلا به افغانستان بازگشته اند در شرایط بد از بدتر زندگی می کنند و برخلاف وعده هایی که در مورد دادن زمین به آنها سپرده شده بود یا قوانینی که قرار بود به آنها در پس گرفتن خانه و زمین هایشان کمک کند، بازگشت کنندگان بی آشیانه و بی سرنوشت هستند.

    بر اساس اعلام واشنگتن پست، در سال 2015 بیش از 180 هزار افغان در اروپا تقاضای پناهندگی داده بودند. اکنون مباحث زیادی در مورد بازگشت داوطلبانه پناهجویان افغانی به کشورشان مطرح است: این پناهجویان یا اروپا را آن چیزی که تصور می کردند، نیافته اند یا از ماندن در کمپ های جهنمی با شرایط اسفبار به ستوه آمده اند.  هم اکنون درحدود 1000 پناهجوی افغان در جرمنی داوطلب بازگشت به کشورشان می باشد.

    تا پیش از بحران سوریه، افغانها که سه دهه جنگ و ناامنی را تجربه کرده بودند دومین گروه از پناهجویان دنیا را تشکیل می دادند.

    اشرف حیدری در مقاله ای که در ماه جنوری در مجله “د دیپلمات” چاپ شد می نویسد در طول 36 سال گذشته هر زمانیکه افغانها امید به برقراری صلح و امنیت در افغانستان پیدا می کردند، بدون تردید به کشورشان باز می گشتند.

    وی می افزاید اندکی بعد از امید به بازگشت این دسته از مهاجران به  افغانستان، بحران های تازه ای به وقوع پیوست: برای مثال زمانیکه اتحاد جماهیر شوری سابق در سال 1989 از افغانستان خارج شد و دولت کمونیستی در کابل سقوط کرد، بیش از دو میلیون مهاجر افغانستانی از ایران و پاکستان به صورت داوطلبانه آماده بازگشت به افغانستان بودند اما شروع جنگ داخلی نه تنها امید آنها به بازگشت را به یاس مبدل ساخت که سیل جدیدی از مهاجرت و فرار را ایجاد کرد.

    در ماه فبروری، وزیر داخله آلمان اعلام کرد یک طیاره حامل پناهجویان افغان که خواهان بازگشت داوطلبانه به کشورشان بودند در کابل به زمین نشسته است.

    به نقل از دویچه وله، توماس دی میزیر تاکید کرد این دسته از پناهجویان افغان هیچ انگیزه ای برای ماندن در آلمان نداشته اند.

    سفارت آلمان در کابل نیز برای جلوگیری از وارد شدن گروه های جدید پناهجویان افغان به این کشور کمپاین بزرگی را در داخل افغانستان به راه انداخت. در سطح شهرها و به ویژه در کابل بیل بوردهایی نصب شده بود که می گفت “آیا افغانستان را ترک می کنید؟ آیا دقیق اندیشیده اید؟”

    کشور آلمان پناهجویان افغان را مهاجران اقتصادی نامیده است: کسانیکه برای داشتن زندگی بهتر به این کشور می آیند نه کسانیکه از بحران و جنگ گریخته اند. این بدین معناست که بسیاری از افغان ها در این کشور پذیرفته نخواهند شد.

    در این میان اما مشکل بزرگ مردد بودن پناهجویان به بازگشت به افغانستان می باشد.

    “یلنا بیلیسا” در گزارش تازه خود در شبکه تحلیل گران افغان به چرایی مردد بودن پناهجویان داوطلب به بازگشت به افغانستان علی رغم تصویب چندین قانون و اقدام خلاقانه برای کمک به عودت کنندگان توسط دولت افغانستان، پاسخ می دهد؛ در سال 2001 فرمان “بازگشت عزتمندانه مهاجرین افغان” صادر شد و بر اساس بندی از این فرمان، ادعای زمین ها و خانه های از دست رفته برای بازگشت کنندگان یک حق قلمداد شده بود. در عمل اما عودت کنندگان چیز دیگری را مشاهده کردند: بازگشت کنندگان با وجود اینکه اسناد ما یملک خود را نیز در دست داشتند نه تنها نتوانستند زمین، خانه و دارایی های از دست رفته یا غصب شده خود را طلب کنند که امنیت نیز نداشتند.  فرمان 2001 تمام اسناد و مالکیت هایی که مردم در دهه های 1970 و 1980 به دست آورده بودند را لغو می کرد؛ نبود اسناد کافی و ادعاهای جدید مشکلات جدیدی را به وجود آورده بود. مشکل دیگر این بود که بسیاری از عودت کنندگان اصلا زمینی در افغانستان نداشتند که اکنون می بایست پس می گرفتند.

    بیلیسا در ادامه گزارش خود می نویسد در فرمان هایی که بعد از فرمان سال 2001 صادر شد قرار بود به بازگشت کنندگان زمین داده شود اما از آنجایی که وزارت مهاجرین وعودت کنندگان در فساد غرق بود، این وعده نیز به طور کامل عملی نشد.

    در سال 2014 از دو میلیون مهاجر واجد شرایط تنها 266 هزار برای زمین فرم پر کرده بودند و از این میان تنها به 57 هزار نفر زمین تعلق گرفت.

    وی تاکید می کند زمین هایی که از سوی دولت افغانستان به عودت کنندگان داده شده بود در مناطق دور از شهر و بدون دسترسی به خدمات اولیه مانند آب، برق و حتی خدمات صحی بود.

    بنابراین باید گفت اکنون کشورهای اروپایی با وضع قوانین سخت تر امید به پذیرفته شدن برای پناهجویان افغان را از بین برده و بازگشت به افغانستان حتی برای دواطلبان به بازگشت نیز اسفبار است.

    مهاجرین و داوطلبان افغان واقعا نمی دانند چه باید بکنند، بمانند یا که برگردند!

    سید رضا حسینی- کابل

    http://thediplomat.com/2016/03/for-refugees-returning-to-afghanistan-is-easier-said-than-done/

     

  • نابود کردن مافیا آسانتر از مبارزه با فساد می باشد/ سیستم قضایی افغانستان را می توان با پول خرید!

    نابود کردن مافیا آسانتر از مبارزه با فساد می باشد/ سیستم قضایی افغانستان را می توان با پول خرید!

    وی می افزاید:”مبارزه با فساد اداری در مقایسه با نابودی مافیا بسیار سخت تر است. زمانیکه من در بخش مبارزه با جرایم بودم، وزارت عدلیه امریکا، با یک سیستم قانونی و مشروع سر و کار داشتم، چیزی که در افغانستان وجود ندارد.”

    سپکو می گوید:”طنز کلان این است که افغانستان بهترین سیستم قضایی را دارد که می توان با پول خرید.”

    بازرش ویژه امریکا در بازسازی افغانستان(سیگار) اما تاکید می کند با سارنوال ها/دادستان ها، نیروهای پلیس و قضات وفادار و شجاع زیادی در افغانستان کار کرده است؛ بسیاری از آنها اکنون دیگر حضور ندارند: این افراد یا گریخته یا تهدید و یا کشته شده اند و این بسیار دردناک است.

    قابل ذکر است امریکا در طول 13 سال گذشته بیش از 113 میلیارد دالر را در پروژه های مختلف بازسازی در افغانستان هزینه کرده است، چیزی بیشتر از 103 میلیارد دالری که امریکا بعد از جنگ جهانی دوم صرف بازسازی اروپا نمود.

    از هر دالر 29 سنت در افغانستان گم شده است!

    بر اساس اعلام “کمیسیون امریکا” در بخش “پروژه های حین جنگ” که در سال 2011 منتشر شده از هر 1 دالری که امریکا در افغانستان خرج کرده 29 سنت آن در فساد اداری و یا مصرف بی مورد گم شده است.

    سپکو در عین حالی تاکید می کند که نا امنی بزرگترین چالش در افغانستان است.

    وی معتقد است فساد اداری، نا امنی و مواد مخدر سه ضلح مثلث مشکلات افغانستان است.

    بازرس ویژه ایالات متحده در بازسازی افغانستان می گوید:”نا امنی سبب ایجاد فساد شده و فساد و نا امنی مواد مخدر را به وجود آورده است.”

    جان سپکو در عین حال نسبت به آینده افغانستان امیدوار است؛ وی می گوید شرایط در افغانستان بهتر خواهد شد اما این کار آسانی نیست و به زودی محقق نخواهد شد.

    The Independent newspaper based in UK

  • “خانه از پای بست ویران است  خواجه در فکر نقش ایوان است”

    “خانه از پای بست ویران است  خواجه در فکر نقش ایوان است”

    مجلس نمایندگان امروز مقامات عالی رتبه امنیتی کشور را برای پاسخگویی به دلایل افزایش نا امنی، افزایش جرایم جنایی و از همه مهمتر برنامه نهاد های امنیتی برای بهبود وضعیت امنیتی در سال جدید به مجلس فرا خواند.

    سرپرست اداره امنیت ملی کشور در جلسه امروز پارلمان گفت سازمان استخباراتی پاکستان(آی اس آی) به طور کامل از طالبان و دیگر گروه های تروریستی در افغانستان با هدف شعله ور نگه داشتن جنگ حمایت می کند.

    ظاهر قدیر، معاون اول مجلس، نیز تاکید کرد پاکستان در حال ایجاد پایگاه های نظامی در داخل خاک افغانستان است.

    وی از ارگان های امنیتی خواست استحکامات در نقاط مرزی با پاکستان را افزایش دهد.

    این اظهار نظر سرپرست اداره امنیت ملی کشور و معاون اول مجلس مصداق بارز ضرب المثل “خانه از پای بست ویران است   خواجه در فکر نقش ایوان است” می باشد.

    به  اذعان بسیاری از کارشناسان امر تا زمانیکه افغانستان مسائل اساسی خود با پاکستان را رفع نکند، صلح و امنیت در کشور به دست نمی آید.

    یکی از علت های ایجاد نگرانی و تشویش در پاکستان و در نهایت طرح ریزی عملیات های تخریبی در افغانستان بوسیله طالبان یا گروه های تروریستی دیگر از سوی پاکستان، نزدیکی دولت افغانستان به هند می باشد؛ دولتمردان افغانستان حین تنظیم خطوط روابط خود با هند نباید بی محابا عمل کرده و دشمنی دیرینه هند با پاکستان را در نظر بگیرند. در صورتیکه روابط کابل و دهلی نو حساب شده باشد و پاکستان را تحریک نکند، پاکستان یک گام به تلاش به برقراری صلح در افغانستان نزدیک تر می شود.

    عامل اصلی دیگری که همواره روابط کابل و اسلام آباد را شکر آب ساخته مساله خط دیورند می باشد؛ در سال 1947 زمانیکه کشور پاکستان تشکیل می شد، دولت وقت افغانستان با طرح خط دیورند به قلمرو جغرافیایی پاکستان اعتراض کرد و به نوعی تشکیل پاکستان با آن حد و مرز را نپذیرفت.

    این روند تا سال 1978 و تا زمان سقوط دولت داود خان ادامه یافت. در آن زمان دولت افغانستان افراد و گروه هایی را از خارج وارد می کرد و با تمویل آنان پاکستان را تحریک می نمود. این گروه ها بعضا توسط هند و روسیه حمایت و علیه پاکستان در مناطقی مانند وزیرستان، بلوچستان و خیبر پشتونخوا به کار گرفته می شد.
    همزمان با جهاد افغانستان اوضاع تفاوت اساسی پیدا کرد و پاکستان شاهراه تحویل کمک های امریکا و دیگر کشورهای متحد امریکا به مجاهدین شد و این فرصت  مناسبی برای پاکستان بود. بعد از اینکه جنجال های داخلی بین گروه های مختلف مجاهدین بر سر تقسیم قدرت زمینه نفوذ طالبان را فراهم کرد، پاکستان به روای دیرینه خود رسید. پاکستان از همان زمان از طالبان به  عنوان ابزار استفاده کرد تا دولت دلخواه خود را در افغانستان حاکم کند تا برای همیشه تهدیداتی مانند تهدیدات زمان داود خان را برای همیشه از بین ببرد.

    دولت طالبانی مورد قبول مردم افغانستان نبود و با نابودی دولت طالبان در سال 2001 به کمک امریکا اما پاکستان دست از حمایت طالبان بر نداشت و با تقویت بیشتر این گروه آن را به عنوان ذخیره ای طلایی برای آینده نگه داشت.

    امروز اما همه می بینند که این ذخیره طلایی پاکستان به  اضافه داعش که به تازگی به بازی جنگ در افغانستان اضافه شده اکنون به نفع پاکستان امتیاز گیری می کند.

    بنابر این باید گفت تا زمانیکه افغانستان مشکلات  اصلی خود با پاکستان را حل نکند، جنگ در افغانستان به پایان نمی رسد و از طرفی چون دولت افغانستان وابسته به امریکا و متحدانش می باشد هرگز توان تصمیم گیری مستقل را ندارد.

    قدرت های استعماری نیز هرگز نمی خواهند که افغانستان با پاکستان کنار بیاید چرا که با استقرار صلح در افغانستان مردم این کشور دیگر حضور خارجی ها را نخواهند خواست.

    پس کش و قوس های درگیری و نا امنی در افغانستان به این زودی به پایان نمی رسد.

    جامعه جهانی و امریکا اگر به دنبال کمک واقعی به افغانستان است باید زمینه حل مشکلات اساسی افغانستان با پاکستان را فراهم سازد به گونه ای که بازی برد-برد برای دو کشور همسایه رقم بخورد.

    اینکه پاکستان از جنگ نیابتی در افغانستان دست بردارد و افغانستان نیز بار دیگر هرگز موضوع خط دیورند را به میان نیاورد را گذشت زمان مشخص می کند.

    فرهاد زارع

     

     

  • “طالبان با حمایت سازمان اطلاعاتی پاکستان به دنبال ادامه خشونت ها در کشور هستند”

    “طالبان با حمایت سازمان اطلاعاتی پاکستان به دنبال ادامه خشونت ها در کشور هستند”

    مسعود اندرابی که در مجلس نمایندگان حضور داشت به نمایندگان مردم در مجلس گفت شورشیان طالبان در تابستان به خشونت های خود ادامه خواهند داد زیرا این شورشیان توسط سازمان استخباراتی پاکستان حمایت و تشویق می شوند تا خشونت ها را در کشور افزایش دهند و مناطق بیشتری را به کنترل خود بگیرند.

    آقای اندرابی افزود دشمنان مردم افغانستان سال گذشته توسط خشونت های پی هم خود و با توجه به اوضاع سیاسی افغانستان امید بیشتری به پیروزیشان داشتند.

    وی افزود حملات و خشونت های طالبان اما با پاسخ قاطع و به موقع نیروهای امنیتی کشور مواجه شد و این شورشیان نتوانستند دستاوردهای استراتژیکی داشته باشند.

    آقای اندرابی در حالی این سخنان را مطرح می کند که وی اولین مقام بلند پایه کشوری نیست که از مداخلات پاکستان در امور داخلی کشور انتقاد می کند.

    بسیاری از مقامات بلند پایه کشور مدت هاست پاکستان و بخصوص سازمان استخباراتی این کشور را متهم به مداخله در امور داخلی کشور و حمایت از گروه های مسلح مخالف دولت می کنند.

    مقامات کشور همچنین می گویند که این کشور به گروه های مختلف شورشی از جمله طالبان و شبکه تروریستی حقانی در خاک خود پناهگاه می دهد.

  • انزوا و فقر بیشتر از تروریزم باشندگان نقاط مرزی افغانستان و تاجیکستان را تهدید می کند.

    انزوا و فقر بیشتر از تروریزم باشندگان نقاط مرزی افغانستان و تاجیکستان را تهدید می کند.

    ترس از نفوذ تروریستان به آسیای میانه از طریق افغانستان سبب شده همسایه های شمالی افغانستان به طور کل و تاجیکستان به طور خاص از مرزهای خود حفاظت کنند و درصد کنترل را افزایش دهند؛ در ماه جاری روسیه و تاجیکستان یک مانور نظامی مشترک با حضور بیش از 50 هزار نیروی نظامی و جنگنده های پیشرفته روسیه در مرز تاجیکستان با افغانستان برگزار کردند.

    باشندگان نقاط مرزی تاجیکستان و افغانستان اما در مورد نوع پدیده هایی که آنان را تهدید می کند نظر متفاوتی دارند: باشندگان این مناطق از در انزوا قرار گرفتن و فقر بیشتر از نفوذ تروریستان نگران اند.

    تحقیق جدید که با عنوان “بیگانگان در اطراف رودخانه آمو: دیدگاه باشندگان نقاط مرزی افغانستان و تاجیکستان” و پس از مصاحبه با 9 جامعه مختلف ساکن در نقاط مرزی دو کشور انجام شده، نشان می دهد دیدگاه های باشندگان در مورد فرصت ها و تهدیداتی که زندگی در نقاط مرزی ایجاد می کند با آنچه سران دو کشور در مرکز باور دارند، متفاوت است.

    کازیمشکو اسنکدروف، عبدالاحد محمدی و شهربانو تاجبخش، تهیه کنندگان این گزارش، بر این باورند که باشندگان نقاط مرزی افغانستان و تاجیکستان از لحاظ محیطی آسیب پذیر، از لحاظ اقتصادی فقیر و از مرکز دور افتاده هستند؛ این باشندگان از فرصت های اندک رشد و ثبات اقتصادی برخوردارند.

    تحقیق اما نشان می دهد باشندگان مناطق مرزی نسبت به زندگی در چنین منطقه ای دیدگاه های مثبت و منفی خود را دارند؛ به اعتقاد بسیاری از آنها مجاورت مرزی باعث می شود آنها بتوانند از فرصت های تجاری، منابع مشترک آب و برق، مناطق امن برای مهاجرت و سفر برای تداوی و تبادل اطلاعات یکدیگر استفاده کنند. نفوذ نا امنی و دیگر عناصر ایجاد نا آرامی به شمول جنایتکاران به هر دو کشور در کنار بلایای طبیعی به شمول طغیان رودخانه آمو که معمولا مزارع دهاقین را ویران می سازد از نگرانی های باشندگان مناطق مرزی می باشد.

    کنترل امنیتی شدید ناشی از ترس از نفوذ تروریستان به تاجیکستان و افغانستان باشندگان نقاط مرزی را بیش از پیش منزوی ساخته است.

    کنترل شدید امنیتی در مرز و ایجاد محدودیت روی کالاهای وارداتی و صادراتی از دو بعد به باشندگان مناطق مرزی آسیب رسانده است: اول اینکه انگیزه قاچاق کالاها و فساد در این مناطق را افزایش داده و دوم مانع صادرات و واردات کالاها از مسیر قانونی شده است.

    سیاست های انزوا گرایانه وضعیت اجتماعی-اقتصادی مردمان نقاط مرزی افغانستان و تاجیکستان را وخیم تر ساخته و جنجال بر سر منابع موجود را افزایش می دهد.

    انزوای بیشتر همچنین امکان پیوستن مردم به گروه های تروریستی در این مناطق را بالا برده است.

     

    http://www.eurasianet.org/node/77911

     

     

  • افغانستان در ردیف 18 کشور کمتر انکشاف یافته قرار دارد

    افغانستان در ردیف 18 کشور کمتر انکشاف یافته قرار دارد

    وی تاکید کرد کشورهای دریافت کننده کمک ها، بدون ایجاد ظرفیت و اصلاحات لازم تنها به منافع شخصی دولتمردان خود توجه کردند و به فساد اداری دامن زدند.

    صلاح الدین ربانی، وزیر امور خارجه افغانستان، نیز در این نشست گفت:”کمک های ارسالی به افغانستان در 15 سال گذشته کمکی به توسعه اقتصادی و در نهایت رفاه شهروندان افغانستان نکرده است.”

    با تامل در سخنان امروز رئیس جمهور و وزیر امور خارجه باید گفت کمک های مالی خارجی نه تنها گرهی اساسی از مشکلات عمده افغانستان باز نکرده که سبب پیچیده شدن اوضاع نیز شده است؛ شاید اگر کشورهای کمک کننده نیمی از پولی را که در قالب کمک به بازسازی افغانستان به کشور سرازیر کردند را در بخش نظارت بر نحوه مصرف این کمک های مالی صرف می کرد امروز شاهد اوضاع بهتری بودیم. بر اساس آمار موجود، پولی که به افغانستان آمد چیزی بیشتر از هزینه ای بود که در قالب مارشال پلان به اروپای بعد از جنگ جهانی دوم سرازیر شد؛ اروپا با آن پول از خاک بلند شد اما افغانستان حتی نتوانست بخش نظامی به شمول اردو و پلیس ملی خود را بسازد و تروریزم را نابود کند تا امروز برای ایجاد صلح کاسه گدایی پیش پاکستان و طالبان مزدور دراز نکند.

    رئیس جمهور اشرف غنی امروز در کنفرانس گروه به اضافه هفت در حالی از مبارزه مشترک کشورها علیه فساد اداری سخن می زند که بیخ گوش او کسانی در بدنه دولت امروز و دولت دیروز میلیون ها دالر از کمک های خارجی که در بخش نظامی و مبارزه با تروریزم تخصیص یافته بود را به طرز ماهرانه و بدون به جای گذاشتن اثری هدر دادند.

    افغانستان امروز علی رغم تلاش های پی در پی اما نامشخص بیش از پیش قربانی تروریزم منطقه و بین الملل می باشد؛ طالبان بیش از پیش جولان می دهند و داعش در برخی از ولایات لانه سازی کرده است.

    تنها چند هفته بعد از راندن جنگجویان داعش از شرق افغانستان، این گروه دوباره در بخش های دیگر بازسازی شدند.

    در اوایل ماه مارچ درست زمانیکه نیروهای امنیتی افغانستان داعش را از ولایت ننگرهار دور ساخت رئیس جمهور اشرف غنی گفت که افغانستان را به گورستان داعش تبدیل می  کند؛ در آن زمان داعش تنها 8 کیلومتر به عقب رانده و 22 قریه باز پس گرفته شد.

    اکنون بیش از یک سال است که داعش و گروه های وفادار به داعش مناطق دور دست زیادی در افغانستان را تحت کنترل خود دارند و با جذب جوانان افغان و شست و شوی ذهنی آنان عضو گیری می کنند.

    داعش در بسیاری مناطق مدارس را به روی دانش آموزان بسته و کودکان وطن را از نعمت علم آموزی محروم ساخته است.

    ده ها سرباز اردو و پلیس ملی در باز پس گیری مناطق توسط داعش سر بریده می شوند.

    باشندگان ولایت ننگرهار در یک بی اعتمادی کامل به دولت می گویند”دولت برای حفاظت از ما اقدام کافی انجام نداده است و مردم برای دفاع از خود گروه های نظامی ایجاد کرده اند.”

    این باشندگان در کمترین خواسته از دولت توقع دارند از قیام های مردمی علیه داعش حمایت کند.

    آنان می گویند اگر دولت از ما حمایت کند، داعش نمی تواند مناطق را بگیرد اما اگر دولت حمایت نکند، داعش هر روز مناطق را اشغال می کند.

    جنرال جان کمپبل، فرمانده اسبق نیروهای امریکا و ناتو در افغانستان، نیز اوایل ماه جاری گفته بود بین 1000 تا 3000 جنگجوی داعش در افغانستان فعالیت دارند.

    بنابراین افغانستان و دیگر کشورهای عضو گروه به اضافه هفت که با نام کشورهای متاثر از جنگ یاد می شود هرگز با کمک های خارجی آباد و مرفه نمی شوند؛ این کشورها که وابسته به کمک های اقتصادی خارجی هستند تا زمانیکه با ایجاد اصلاحات عمیق در بخش سیاسی، دولتمردان بی اراده را کنار نگذارند و با شناخت ظرفیت های اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی خود به یک خود باوری و در نهایت استقلال فکری و مالی نرسند، هرگز موفق به حل اساسی چالش در کشور های خود نمی شوند.

    رئیس جمهور گرچه به این واقعیت پی برده است اما نبود یک سیستم سیاسی هماهنگ و بی برنامه و از همه مهمتر دخالت استعمارگران، توان هرگونه اقدام عملی را از وی گرفته است.

    کشورهای استعماری در یک برنامه ریزی دقیق برای تک تک ملت و کشورهای وابسته برنامه های خاص خود را دارد و به این راحتی اجازه نمی دهد که این کشورها خود کفا شوند.

    نگاهی به اوضاع یک دهه و نیم افغانستان این  ادعا را ثابت می سازد: همه چیز در افغانستان نیمه کاره رها شده، از اردو و پولیس ملی گرفته تا پروژه های اقتصادی. افغانستانی که با شعار مبارزه با تروریزم، آمریکا و هم پیمانانش را اجازه ورود داد، امروز بیش از هر کشور دیگری قربانی تروریست است و تمرکز لازم برای پیشرفت اقتصادی و حل چالش های خود را ندارد.

    .

    .

     

  • رئیس جمهور نشست گروه به اضافه 7 را افتتاح کرد/ افغانستان قدم های بسیاری در 15 سال گذشته برداشته است

    رئیس جمهور نشست گروه به اضافه 7 را افتتاح کرد/ افغانستان قدم های بسیاری در 15 سال گذشته برداشته است

    وی اما گفت که تامین ثبات و امنیت مسئولیت دولت ها است و باید رهبران دولت ها بر روی این ملحوظ و اصلاحات تمرکز داشته باشند.

    رئیس جمهور در خصوص معضل فساد در کشور نیز گفت گرچه دولت همواره موجودیت فساد در کشور را محکوم کرده است اما تاکنون اقدام مناسب کافی برای مبارزه با این پدیده برنداشته است.

    وی گفت که فساد و نبود امنیت مانع پیشرفت و توسعه افغانستان می باشد. به همین منظور محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور از ملت افغانستان خواست تا متحد شده و با فساد مبارزه کنند.

    وی همچنین از سران دولت ها خواست تا تمرکز ویژه ای بر اصلاحات در کشورهایشان داشته باشند.

    آقای غنی افزود “ما نمی توانیم دیگران را به خاطر وضعیت خود محکوم نماییم.”

    صلاح الدین ربانی وزیر خارجه کشور نیز گفت که افغانستان بر روی پروسه اصلاحات خود کار می کند و یکی از اولویت های دولت افغانستان توسعه زیرساخت های کشور می باشد.

    نشست گروه به اضافه 7 دو روز به طول خواهد انجامید و نمایندگان عالی رتبه ای از کشورهای عضو و شرکای انکشافی این گروه در کابل گردهم آمدند تا روی موضوع صلح و پروسه آشتی به بحث و گفتگو بپردازند.

    گفتنی است که این نشست فرصت مناسبی را فراهم کرده است تا پیشرفت های بدست آمده از نشست پیشین تاکنون بررسی گردد و بر روی نقشه راهی برای سال 2016 و 2017 نیز توافق صورت گیرد.

    قرار است در این نشست موضوعاتی از قبیل تلاش های پروسه صلح در کشورهای عضو، اقتصاد و اجرایی شدن قراردادهای جدید میان کشورها بحث و گفتگو صورت گیرد.

    گروه به اضافه 7 شامل بیست کشور می شود که در پاسخ به خلا موجود میان کشورهای متاثر از جنگ و بلایای طبیعی برای عرضه خدمات و اهداف توسعه دهی تشکیل شد.

    اعضای این گروه که هر یک تجربه های متفاوتی از درگیری و بلایای طبیعی را تجربه کرده اند و درصد انتقال به مرحله جدیدی از توسعه دهی خود می باشند، تصمیم گرفتند با تشکیل این گروه از تجربیات یکدیگر در این راستا استفاده نمایند.

    گروه به اضافه هفت در دهم ماه آپریل سال 2010 در شهر دیلی پایتخت کشور تیمورشرقی تشکیل شد، که طی اولین نشست، اعضای این گروه به توافق رسیدند تا این گروه را به عنوان یک سازمان بین المللی ثبت نمایند و جلسات منظم خود را سالانه برگزار کنند.

  • خشونت زن علیه زن؛ زاویه پنهان مبارزه با خشونت علیه زنان

    خشونت زن علیه زن؛ زاویه پنهان مبارزه با خشونت علیه زنان

    در بحث خشونت در برابر زنان، جنس مرد به عنوان جنس قدرت گرا و زورگو، عامل اصلی خشونت در برابر زنان معرفی می شود و تمام تمرکز نیز روی همین عنصر بوده است، اما با توجه به واقعیت های اجتماعی که قابل کتمان نیز نیست، موضوع و معضل خشونت ”زن در برابر زن“، کمتر مورد توجه قرارداشته است و در بسا موارد اصلا به آن پرداخته نشده است، در حالیکه نظر به شواهد و قراین، این بخش از مقوله خشونت علیه زنان نیز بسیار برجسته و قابل توجه می باشد.

    در فرهنگ سنتی حاکم بر جامعه افغانستانی، با آنکه مرد به عنوان فرد صاحب صلاحیت و تصمیم گیرنده شناخته می شود و در اکثر موارد همین جنس ازین فرصت سوء استفاده می نماید، اما در کنار این موضوع، در اکثریت مطلق خانواده ها، زن (همسر مرد خانواده) نیز از اقتدار مطلق در برابر سایر اعضای خانواده و به خصوص زنان موجود در خانواده برخوردارند و او نیز از همین فرصت بی نهایت به نفع قدرت شخصی خویش کار می گیرد.

    در واقعیت مسلم جامعه امروزی ما، مصداق های زیادی از خشونت زن علیه زن وجود دارد که بعضی ازین موارد در ذیل بر شمرده میشود:

    – در فرهنگ عقب مانده و بسیار سنتی جامعه ما، مادر شوهر به عروسش به دید یک جنس خریداری شده و بی ارزشی می نگرد و به این باور هست که حتی زندگی عروسش نیز در اختیار او باید باشد و نیز در کنار این امر، خانواده شوهر و بخصوص مادرشوهر با توجه به مصارف گزافی که در عروسی پسرش متقبل شده است و این مسئله تبدیل به عقده بزرگی نیز گردیده است، حتی عروس را به چشم دشمن شان دیده و او را لایق و شایسته هر گونه توهین و تحقیر و انجام کارهای سنگین و ثقیل می پندارند. در فرهنگ جامعه امروزی افغانستان، در اکثریت خانواده ها، عروس خانواده منحیث مزدور و کارگر حتمی و قطعی تمام اعضای خانواده به حساب می آید و او با تحمل تمام سختی ها و دشواری ها در کنار بدنیا آوردن فرزندان و تربیت آنان باید تمام امور منزل را به تنهایی باید انجام دهد تا بتواند اندکی رضایت خانواده و بخصوص مادر شوهر را بدست آورد.

    – شدید ترین نوع خشونت زن علیه زن را میتوان در نوع رابطه و برخورد میان دو زنی که همزمان همسر یک مرد هستند و در یک مکان زندگی دارند، جستجو کرد. این دو زنی که به اصطلاح به آن ”امباغ“ میگویند،  به آن شدت و حدتی باهم به رقابت منفی میپردازند که با رواداری انواع انواع خشونت ها، توهین ها، درگیری های فزیکی و روانی، فضای زندگی را تبدیل به جهنم بد تر از دوزخ میسازند و این نوع از رقابت که خود مصداق بارز خشونت زن در برابر زن هست تاثیر بسیار ناگواری بر روح و روان سایر اعضای خانواده و بخصوص کودکان میگذارد.

    – رقابت میان زنان دو برادر، خواهرشوهر، زن برادر و … از بارز ترین نوع رقابت منفی میان زنان در خانواده های جامعه ما تلقی میشوند. این رقابت منفی و ویرانگر، به حدی پیشرفت میکند و به جایی میرسد که دو زن با رابطه های یاد شده از هیچ نوع توهین، تحقیر، کنایه، فشارهای روانی و تخریب شخصیت و ذهنیت نسبت به همدیگر ابایی ندارند و با استفاده از هر ابزار ممکن که بتواند شکستی را به طرف متقابل تحمیل کند، به جنگ دیگری میروند.

    این گونه رفتار های بدور از اخلاق و انسانیت، همه از آدرس یک زن بالای زن دیگری صورت میگیرد و این ها همه مصداق خشونت های فزیکی و روانی هستند که نباید بسادگی از کنار آن گذشت.

    در این میان اما، بعد روانی خشونت، بسیار بارز تر و برجسته تر از بعد فزیکی آن هست و مسلم است که فشار روانی، تاثیرات بسیار مخرب تر و ناگوار تر از خشونت فزیکی بالای جنس با عاطفه و آسیب پذیر زن میتواند داشته باشد.

    با تاسف که با تمام این ها، در خصوص خشونت زن در برابر زن کمتر توجه صورت گرفته و بسیار کمتر به ریشه یابی و رفع آن پرداخته شده است و در کنار این مسئله، شعاری بودن این مبارزه و نبودن تعهد نسبت به عملی سازی این امر در زندگی واقعی افراد، از تاثیر گذاری و نهادینه سازی مبارزه با خشونت، به شدت کاسته است.

    بسیار کمتر دیده شده است که فعالان حقوقی و بخصوص فعالان حقوق زن، عملا زنان و یا شوهران شان را با خود، حد اقل به محافل مرتبط به این امر حاضر سازند تا نشان بدهند که توانسته اند حد اقل از خانواده خود آغازی داشته اند و قادر شده اند تا زن و یا شوهر شان را در مردود و مذموم بودن خشونت قناعت دهند و ثابت سازند که ”آزادی و حقوق بشر“ را فقط برای همسایه ها نمیخواهند و متعهد به آن هستند تا تمام شهروندان کشور به گونه همسان و فراگیر با حقوق شان آشنا گردیده و نسبت به رعایت آن در مقابل همدیگر با دید یکسان و عادلانه عمل می کنند.

  • طالبان از طریق انتخابات و اراده مردم باید در حکومت سهیم شوند

    طالبان از طریق انتخابات و اراده مردم باید در حکومت سهیم شوند

    حاجی محمد محقق که در مراسم بیست و یکمین سالگرد شهادت عبدالعلی مزاری در شهر مزارشریف صحبت می کرد گفت که جنگ علیه شورشیان طالبان جنگی مشروع می باشد، و پروسه دموکراتیک تنها گزینه ای می باشد که شورشیان برای سهیم شدن در حکومت پیش رو دارند.

    وی گفت “طالبان اگر افغان های واقعی هستند و به دین اسلام ایمان دارند، باید از طریق انتخابات و اراده مردم به دنبال سهیم شدن در حکومت باشند.”

    آقای محقق همچنین افزود که مردم افغانستان خواهان صلح هستند و این باید با شرافت و اقتدار بدست آید، و دستاوردهای 15 سال گذشته نیز پایمال نگردد.

    معاون رئیس اجرایی کشور علاوه کرد دولت از تمامی گروه های طالبانی که به پروسه صلح می پیوندند استقبال می کند، در غیر اینصورت این گروه ها با سرکوب شدید نیروهای امنیتی کشور مواجه خواهند شد.

    این گفته ها در حالی از سوی این مقام بلند پایه کشور مطرح می گردد که طالبان چندی پیش با صدور بیانیه ای از شرکت در مذاکرات صلح با دولت افغانستان سر باز زدند.

    طالبان علت شرکت نکردن خود را در پروسه صلح، ادامه حضور نیروهای آمریکایی در افغانستان، ادامه حملات هوایی و گسترده شدن عملیات های نیروهای امنیتی کشور علیه این گروه عنوان کرده اند.

    قابل ذکر است که این گروه پیش شرط هایی را نیز برای حضور خود در مذاکرات صلح اعلام کرده اند که از جمله خروج نیروهای خارجی از کشور، لغو تحریم های سازمان ملل علیه این گروه و آزادی زندانیان طالبان می باشد.

  • “افغانستان نیاز به تغییر سیاست خارجی پاکستان دارد و نه ساخت جاده”

    “افغانستان نیاز به تغییر سیاست خارجی پاکستان دارد و نه ساخت جاده”

    آقای حکمت خلیل کرزی که روز گذشته در جمعی از فعالان مدنی پاکستان و افغانستان در کابل صحبت می کرد گفت که پاکستان باید در سیاست های خارجی خود که سبب تخریب افغانستان در دهه های گذشته شده و هم اکنون نیز سبب تخریب و ویرانی هستند تغییر وارد نماید.

    آقای کرزی گفت “به اندازه ای که تغییر محسوس در سیاست خارجی پاکستان در بهبود روابط دو کشور مهم است، هیچ گونه سرمایه گذاری، بند سازی و یا ساخت شفاخانه ای از سوی پاکستان در افغانستان مهم نمی باشد.”

    به باور آقای کرزی این سیاست های غلط پاکستان سبب سال ها جنگ و ویرانی در پاکستان و افغانستان شده است و دو کشور باید به طور مشترک علیه پیامدهای بد این سیاست های گذشته مبارزه کنند.

    معاون سیاسی وزارت خارجه کشور اما می گوید که هم اکنون پاکستان در چارچوب گروه همکاری های چهارجانبه برای مذاکرات صلح دولت افغانستان به تعهدات خود عمل می کند.

    وی افزود “برای ما روابط متقابل دو کشور تا زمانی که براساس احترام به حاکمیت ما و تعهد برای مبارزه با عناصری که مردمان بی گناه ما را به خاک و خون می کشاند باشد بسیار حیاتی است.”

    آقای کرزی همچنین اشاره کرد که در گروه همکاری های چهارجانبه گرچه نقش تمامی اعضای گروه مهم است، اما نقش پاکستان در مذاکرات صلح دولت افغانستان با گروه طالبان بسیار حیاتی می باشد.

    وی تصریح کرد در حالیکه گروه همکاری های چهارجانبه در حال تدارک برگزاری اولین نشست گفتگوهای مستقیم دولت افغانستان با طالبان است، فرصت خوبی پیش آمده تا به نسل بعدی افغانستان نشان داده شود که پاکستان نقش بسیار مهمی را در این عرصه ایفا کرده است.

    کرزی افزود “پاکستان نفوذ و فشار بر طالبان دارد، و ما انتظار داریم پاکستان از این فرصت استفاده نماید.”

    معاون سیاسی وزارت خارجه کشور گفت “ما انتظار داریم پاکستان از این اهرم علیه تمامی گروه ها و عناصری که به باور اعضای گروه همکاری های چهارجانبه آشتی پذیر نمی باشند استفاده کند.”

    قابل ذکر است که این گفته ها در حالی از سوی این مقام بلند پایه کشور مطرح می گردد که چند ساعت پیش از آن، سرتاج عزیز مشاور امور خارجی نخست وزیر پاکستان برای اولین بار رسما اعلام کرد که رهبران طالبان با خانواده هایشان در پاکستان اقامت دارند.

    سرتاج عزیز که در نشست شورای روابط خارجی در واشنگتن صحبت می کرد گفت “ما نفوذ بر طالبان داریم، زیرا رهبران طالبان به همراه خانواده هایشان در پاکستان اقامت دارند و خدماتی از جمله خدمات پزشکی دریافت می کنند. ما از این اهرم ها می توانیم استفاده کنیم و با فشار آوردن بر آنها، آنها (طالبان) را به میز مذاکرات بکشانیم.”

    قابل ذکر است که حکمت خلیل کرزی که رئیس هیات افغانستان در اولین دور از مذاکرات صلح دولت افغانستان با طالبان در ماه سرطان/تیر(جولای) سال جاری را نیز به عهده داشت همچنین اعلام کرد که دولت افغانستان دفتر سیاسی طالبان را در دوحه قطر به عنوان تنها مرجع جواب دهنده از سوی طالبان می شناسد و دولت افغانستان نیز با آن دسته از طالبانی که وابسته به این دفتر سیاسی هستند راحت تر مذاکره می تواند کند.

    آقای کرزی همچنین گفت که چهره پاکستان در افغانستان به چهره ای منفی مبدل شده است اما این ریشه دارد و باید به دنبال راه حل های آن بود.

    معاون سیاسی وزارت خارجه کشور در پاسخ به پرسشی که گفته شد آیا دولت افغانستان تلاش می کند تا چهره ی منفی پاکستان را در افغانستان ترمیم کند، گفت “تغییر این برداشت منفی، پروسه ای بسیار سخت و پیچیده است، که باید به آرامی به دنبال حل آن بود. اما این بستگی به پاکستان نیز دارد که آیا می خواهد به تعهداتش در امر مبارزه با تروریسم و صلح در افغانستان جامه عمل بپوشاند و یا خیر.”

    آقای کرزی گفت “ما باید علیه تمامی گروه هایی که به یکدیگر در فعالیت های تروریستی و تخریبی کمک می کنند اقدام کنیم. تنها از این راه است که می توانیم مردم خود را قانع سازیم تا به پروسه صلح باور داشته باشند.”

  • اعضای شورای ملی از رئیس جمهوری خواستند “توتاپ” از بامیان بگذرد

    اعضای شورای ملی از رئیس جمهوری خواستند “توتاپ” از بامیان بگذرد

    قبل از این، شرکت آلمانی فیشنر بررسی و تحقیق هایی را انجام داده بود که براساس آن ترجیح داده است، پروژه انتقال برق 500 کیلو ولت توتاپ –برق ترکمنستان به پاکستان- از مسیر بامیان و میدان وردگ بگذرد.

    اما بر خلاف تحقیقات این شرکت خارجی، اعضای شورای ملی می گویند که برخی از افراد مغرض در ریاست برشنا و بانک انکشاف آسیایی درصدد این است که این پروژه از این مسیر نگذرد.

    امروز سه شنبه برخی از اعضای شورای ملی و ده ها تن از فعالان فرهنگی در کابل در اعتراض به طرح داده شده توسط برخی از کارمندان ریاست برشنا و بانک انکشاف اسیایی جمع شدند و با نامه ای سرگشاده از رئیس جمهوری و کمیته تدارکات ملی خواستند که عدالت اجتماعی را در نظر بگیرد و اجازه تغییر مسیر این پروژه را ندهند.

    محمد اکبری، نماینده مردم بامیان در مجلس در نشست خبری امروز گفت که شرکت آلمانی فیشنر نظر داده که مسیر انتقال برق از بامیان و میدان وردگ به صرفه تر و امن تر است ولی عده ای مخالف این طرح شدند که نوعی تبعیض سیستماتیک است.

    رقیه نایل، نماینده ولایت غور نیز گفت که مردم غور نیز با عبور برق از مسیر بامیان و میدان وردگ حمایت کرده اند و اضافه کرد که عبور از این مسیر نوعی توزیع عادلانه است.

    گفتنی است که قبل از این نیز مسیر برقی کاسا 1000 نیز از مسیر سالنگ انتخاب شده بود که یک شرکت کانادایی مسیر این پروژه را از پنجشیر انتخاب کرد.

    نمایندگان شورای ملی و فعالان فرهنگی می گویند که مسیر سالنگ با تهدیدات برف کوچ مواجه است و انتقال برق نیز به دلیل کوهستانی و صعب العبور بودن سخت است.

    آنان در نامه ای سرگشاده به رئیس جمهوری گفتند که منافع ملی و اصل عدالت اجتماعی را مد نظر بگیرد و اجازه ندهد که برخی از افراد مغرض مسیر برق را تغییر دهند.

    در نامه امده است که عبور برق از مسیر بامیان باعث می شود که از جوار معادن زغال سنگ بگذرد و در آینده که تولید برق حرارتی آغاز شد، از این طریق به برق سراسری وصل شود.

    همچنین تراکم خطوط برق فشار قوی در یک منطقه، خطرات و مضرات صحی و محیطی دارد و در مسیر سالنگ از مناطق مسکونی و زراعتی می گذرد در حالی که مسیر بامیان این گونه نیست.

    در این نامه ذکر شده است که مسیر بامیان قابلیت اطمینان و امنیت طبیعی بیشتری نسبت به سالنگ دارد و در صورتی که حادثه مشابهی مانند سال قبل –تخریب پایه های برق توسط برف کوچ- صورت بگیرد از این مسیر می شود برای پایتخت برق رسانی کرد.

    در نامه خطاب به رئیس جمهوری گفته شده است که رعایت توازن انکشافی و وحدت ملی در عمل صورت می گیرد نه در گفتار. با محروم نگه داشتن یک بخش از کشور به دلیل بالا بودن هزینه ها، با وحدت ملی سازگاری ندارد.

    این نامه سرگشاده در حالی به رئیس جمهوری و کمیته تدارکات ملی داده شده است که قبل از این نیز برخی دیگر از نمایندگان مجلس به تغییر مسیر پروژه توتاپ اعتراض کرده بودند.

    این نامه  که در 10 صفحه تنظیم شده است را ده ها تن از اعضای شورای ملی، فعالان فرهنگی و مردم امضاء کرده اند و به ادرس ریاست جمهوری فرستاده اند.

    قبل از این نیز معاونان ریاست جمهوری و ریاست اجرایی به این عمل ریاست برشنا و وزارت انرژی و اب واکنش نشان داده بودند و خواستار توضیح شده بودند.

    نامه سرگشاده به رئیس جمهوری

  • “دولت افغانستان اگر صلح و دموکراسی می خواهد باید با فساد مبارزه کند”

    “دولت افغانستان اگر صلح و دموکراسی می خواهد باید با فساد مبارزه کند”

    بر اساس گزارش جامعی از سازمان شفافیت بین الملل و دیده بان همبستگی افغانستان برای ارزیابی ظرفیت و توانایی دولت افغانستان در امر مبارزه با فساد و سیستم ارزیابی همبستگی ملی، این نهاد ها، پیشنهادهای جامع و کلیدی در خصوص پایداری دولت افغانستان و جلب اعتماد مردم ارائه می کند.

    «سیرارک پیلپات» رئیس منطقه ای سازمان شفافیت بین الملل برای آسیا و اقیانوسیه می گوید “محمد اشرف غنی رئیس جمهوری افغانستان وعده سپرده تا با فساد مبارزه کند. این گزارش می تواند نقشه راهی برای وی باشد.”

    “افغانستان هم اکنون شدیدا به دولتی مستقل و قدرتمند نیاز دارد، که عاری از مداخلت ها و نفوذهای سیاسی باشد، و ظرفیت نابغه ای برای مبارزه و پیگیری علیه فساد نیز داشته باشد.”

    این گزارش می نویسد باوجود سرمایه گذاری های بسیار، بخش عمومی افغانستان هنوز نمی تواند خدماتی ابتدایی به شهروندان این کشور ارائه کند، و مداخلت های سیاسی در عزل و نصب ها فراوان می باشد و دولت در زمینه مبارزه با فساد و رشوه نیز ناکام بوده است.

    سید اکرام افضلی رئیس اجرایی دیده بان همبستگی افغانستان و همکار نویسنده در تهیه این گزارش می گوید “افغانستان کشوری در جنگ است، اگر دولت اعتماد مردم را از دست بدهد، هیچ شانس برنده شدن ندارد. مبارزه با فساد دیگر هدفی مطلوب نیست، بلکه یک «استراتژی لازم» است.”

    گزارش می افزاید جلب دوباره اعتماد مردم یکی از اصلی ترین و اساسی ترین اولویت های دولت افغانستان باید باشد. تقریبا فقط نصف کسانی که قربانی خشونت و جرایم در افغانستان هستند به پولیس گزارش می دهند. دادگاه ها هم به عنوان نهادی مستقل دیده نمی شوند و کسانی که در قدرت هستند از نفوذ خود سواستفاده می کنند.

    براساس گزارش، سیستم قضایی دولت  نیز تا حد بسیار زیادی تحت نفوذ سیاستمداران و اشخاص بلند رتبه می باشد. حتی در معدود پرونده هایی که افراد فاسد مجرم شناخته شده و به زندان محکوم می شوند، این حکم برای آنان اجرا نمی شود.

    بارها گزارش شده است که برخی نمایندگان پارلمان به افسران پولیس توهین و یا آنان را لت و کوب کرده اند، اما هیچ گونه واکنشی علیه آنان صورت نگرفته است. همچنین این گزارش می نویسد که برخی نمایندگان پارلمان هنگامی که وزیری در آستانه استیضاح قرار می گیرد، در بدل پول به این وزیران رای اعتماد می دهند.

    همچنین براساس این گزارش، اداره مبارزه با فساد افغانستان نیز نتوانسته است وظیفه خود را به خوبی ایفا نماید. اداره مبارزه با فساد افغانستان مدعی است که دارایی های بیش از 8،000 مقام دولتی افغانستان را ثبت کرده، که از این میان، تنها دارایی 66 نفر را منتشر کرده است.

    با این حال، از آنجایی که اراده سیاسی برای اصلاح وجود دارد، تغییر نیز ممکن است.

    برای نمونه، دولت به تازگی اداره ای را تحت نام اداره تدارکات ملی تاسیس کرده است که پول بیت المال توسط ناظران بیرونی حفاظت می شود. همچنین قدم دیگر دولت می تواند این باشد تا به مردم اجازه دهد به اطلاعات مصارف عمومی دولت دسترسی داشته باشند.

    قابل ذکر است که سازمان شفافیت بین الملل و دیده بان همبستگی افغانستان به رئیس جمهوری افغانستان پیشنهاداتی برای مبارزه فوری با فساد ارائه می کنند، که موارد ذیل از جمله این پیشنهادات است:

    • نهادی جدید و مستقل برای مبارزه با فساد تاسیس کند که به منابع دسترسی داشته باشد و عاری از مداخلت های سیاسیون باشد.
    • کمیسیونی مستقل خدمات قضایی تاسیس کند تا کادر قضایی و قاضیان جدیدی تربیت و آموزش دهد. همچنین به این کمیسیون صلاحیتی داده شود تا پیشنهاداتی را برای آن دسته از قضات که با سطح الزامیت های یکپارچگی مطابقت ندارند به پارلمان ارائه کند.
    • دادستانی کلی تعیین کند که از سطوح اعلی امانت داری برخوردار است.

    و همچنین این دو نهاد می افزایند:

     

    • قانون محافظت از عاملان افشای حقیقت که مطابق با استندردهای بین المللی و قابل اجرا نیز می باشد را تصویب کند.
    • فرهنگ شفافیت و دسترسی به اطلاعات از طریق افشای پویشگرانه ایجاد نماید، آرشیو کامل اطلاعات عمومی و پاسخ به موقع به درخواست افراد در خصوص این اطلاعات را نیز راه اندازی کند.
    • معیاری مشخص برای حرفه ای ساختن و غیرسیاسی کردن سکتور عمومی تعریف و اجرایی کند، تا ارائه خدمات اساسی و کافی به شهروندان صورت پذیرد.
  • خرابی راه ها در دایکندی برابر با حملات انتحاری قربانی می گیرد

    خرابی راه ها در دایکندی برابر با حملات انتحاری قربانی می گیرد

    دایکندی از ولایت های کمتر توسعه یافته در مرکز کشور است که در یک و نیم دهه گذشته به ساخت و ساز سرکهای آن توجهی صورت نگرفته است. تمامی سرک های این ولایت، “کوره راه هایی” اند که به شکل غیر معیاری و توسط خود مردم ساخته شده است.

    خرابی سرک ها در دایکندی، حوادث جاده ای مانند واژگون شدن موترهای مسافربری را به شدت افزایش داده است. براساس گزارش ها، تنها در یک ماه گذشته، در نتیجه واژگون شدن موترهای مسافر بری بدلیل خرابی سرکها، دست کم 10 نفر کشته و زخمی شده اند.

    حبیب الله رادمنش معاون والی دایکندی به خبرگزاری رها گفت که از اوایل سال جاری تاکنون بیشتر از 50 باشنده این ولایت در نتیجه حوادث ترافیکی کشته و نزدیک به 80 تن دیگر زخمی شده اند.

    آقای رادمنش افزود که تلفات رویدادهای ترافیکی در دایکندی اگر بیشتر از حملات انتحاری در مناطق ناامن نباشد، کمتر از آن نیست.

    او با انتقاد از وزارت فواید عامه گفت که این وزارت تا کنون هیچ توجهی به ساخت و ساز سرک های این ولایت نکرده است: در سال آینده نیز آمار تلفات رویداد های ترافیکی در دایکندی پایین نخواهد آمد، زیرا هیچ برنامه ای برای آسفالت کردن یا حداقل ترمیم سرک های خراب این ولایت در نظر گرفته نشده است.

    آمار تکان دهنده معلولان

    در همین حال مهدی مدبر از فعالان مدنی دایکندی به خبرگزاری رها گفت که رویدادهای ترافیکی برعلاوه اینکه سالانه ده ها تن از باشندگان این ولایت را به کام مرگ می فرسنتد، باعث معلول شدن ده ها تن از آنها نیز می شوند.

    آقای مدبر می گوید، هم اکنون ده ها تن از باشندگان دایکندی که در نتیجه رویدادهای ترافیکی زخمی شده بودند به دلیل نبود مراکز درمانی معیاری و مناسب، معلول شده اند.

    او افزود که برخی از قربانی ها حتی دچار بیماری های اعصاب شده اند.

    به گفته این فعال مدنی؛ بسیاری از کسانی که در رویدادهای ترافیکی آسیب دیده اند، دچار نواقص جسمی جدی شده اند که شاید هیچگاهی قابل تداوی نباشند.

    با آنکه رویداد های ترافیکی ناشی از خرابی سرک ها در تمام فصول سال در دایکندی به وقوع می پیوندد، اینک اما با فرا رسیدن فصل سرما، ریزش سنگین برف و باران، این سرک های غیرمعیاری را بیشتر از پیش تخریب کرده است که خود باعث افزایش اینگونه رویداد ها می شود.

    براساس گفته های باشندگان این ولایت، اکثر دیوارهای استنادی که برای جلوگیری از واژگون شدن موترها در مسیرهای خطرناک ساخته شده بودند نیز به سبب اینکه معیارهای ساخت و ساز در اعمار آنها در نظر گرفته نشده اند، در نتیجه ریزش برف و باران فرو ریخته اند.

    باشندگان و فعالان مدنی دایکندی بارها به عدم توجه دولت به ساخت و ساز سرک های این ولایت اعتراض کرده اند، اما  دولت تا کنون توجهی در این زمینه نکرده است.

    با این وجود آنان تا چندی پیش نیز به اعتراضات خود ادامه دادند و در آخرین مورد، چند روز پیش در اعتراض به بی توجهی دولت مرکزی به ساخت و سازهای سرک های غیر معیاری این ولایت و نیز بی توجهی اداره محلی به ترمیم این سرک ها، یک پل تکه ای/ پارچه ای را در مرکز این ولایت، به شکل نمادین افتتاح کردند.

  • “هیچ اختلاف نظری میان رهبران دولت وحدت ملی درباره انتخابات وجود ندارد”

    “هیچ اختلاف نظری میان رهبران دولت وحدت ملی درباره انتخابات وجود ندارد”

    سرور دانش معاون ریاست جمهوری کشور می گوید که طرح قانون وظایف و صلاحیت های کمیسیون مستقل انتخاباتی و کمیسیون سمع شکایات انتخاباتی در کابینه تایید شده است، و پس از فرمان رئیس جمهوری، کمیته گزینش انتخاباتی رسما کار خود را آغاز می کند.

    آقای دانش گفت “انتخابات پارلمانی و شوراهای ولسوالی ها به طور قطع در سال آینده برگزار خواهد شد، و دولت وحدت ملی در این باره هیچ تردیدی ندارد؛ اما پیش از این انتخابات برخی اصلاحات باید در زمینه صورت بگیرد که اصلاحات در کمیسیون های انتخاباتی جزیی از این اصلاحات می باشد.”

    معاون ریاست جمهوری کشور همچنین می گوید “در میان رهبران دولت وحدت ملی هیچ گونه اختلافی در خصوص انتخابات وجود ندارد، اما برخی اشخاص و حلقات وجود دارد که درصدد مغشوش جلوه دادن اوضاع هستند، اما این اشخاص به اهداف خود نخواهند رسید و انتخابات برگزار می شود.”

    دفتر مطبوعاتی معاونت ریاست جمهوری با ارسال خبرنامه ای به خبرگزاری رها نوشت که استاد سرور دانش امروز شنبه با سفیر سویدن در افغانستان دیدار کرد، که این موضوعات در این دیدار توسط آقای دانش مطرح گردید.

    خبرنامه می افزاید که آقای دانش در این دیدار همچنین از کمک های کشور سویدن تقدیر کرد.

    معاون ریاست جمهوری کشور به سفیر سویدن گفت که کمک ها باید بر اساس اولویت ها و ضرورت های دولت افغانستان باشد و با استفاده درست از این کمک ها باید نتایج موثری کسب شود.

    آقای دانش با اشاره به اینکه کمک های کشور سویدن در بخش توانمندی زنان باید مطابق با استراتژی وزارت امور زنان افغانستان صورت بگیرد، گفت “در طول 13 سال گذشته کمک های قابل ملاحظه ای برای بهبود وضعیت زنان در افغانستان صورت گرفته، اما نتایج قانع کننده ای نداشته است.”

    وی تصریح کرد دولت افغانستان استراتژی مشخصی در زمینه بهبود وضعیت زنان دارد و در عرصه محو خشونت علیه زنان، اصلاح قوانین، و اصلاح بخش های عدلی و قضایی کارهای موثری را نیز انجام داده است که تشکیل دادستانی ها و محاکم مخصوص محو خشونت علیه زنان نمونه ای از این اقدامات می باشد.

    آقای دانش همچنین گفت که 15 درصد از مجموع استادان دانشگاه کشور را زنان تشکیل می دهند و همچنین بخش رو به افزایشی از 300 هزار دانشجو در دانشگاه های دولتی و خصوصی را زنان تشکیل می دهند.

    وی علاوه کرد “با تشکیل کمیته جندر/جنسیتی در بدنه دولت و اولویت های حکومت برای بهبودی وضعیت زنان و توجه ویژه به زنان در عرصه معارف کشور، امید می رود وضعیت زنان به طور منطقی بهبود یابد.”

    معاون رئیس جمهوری همچنین در بخشی دیگر از صحبت های خود از برخورد منطقی، معقول و انسان دوستانه مردم و دولت سویدن نسبت به مهاجرین در این کشور اظهار قدردانی و سپاس گزاری کرد.

    در این دیدار هم چنین سفیر سویدن با اشاره به اینکه افغانستان و سویدن در اواخر سال گذشته میلادی هفتاد و پنجمین سالروز روابط خود را تجلیل کردند، گفت “تعهدات ما در افغانستان 10 سال دیگر نیز ادامه خواهد داشت و در این مدت 1.2 میلیارد دالر دیگر به افغانستان کمک خواهد شد.”

    این کمک ها در سه بخش توانمند سازی زنان، حمایت از معارف/آموزش و پرورش و رشد اقتصادی افغانستان به مصرف خواهد رسید.