نویسنده: Raha News Agency

امرالله صالح، معاون اول ریاست‌جمهوری می‌گوید از طرف «طالبان داعشی» در یک پیام کتبی هشدار دریافت کرده‌اند که اگر زندانیان‌شان اعدام شد، کابل را به مسلخ (کشتارگاه) شیعیان تبدیل خواهند کرد.

آقای صالح صبح امروز (شنبه، ۲۲ قوس) در صفحه‌ی رسمی فیس‌بوک خود نوشت «طالبان داعشی» همچنان هشدار داده‌اند که افراد اختطاف‌شده را سر خواهند برید.

صالح همچنان نوشته است: «من به ریاست امنیت ملی کابل هدایت دادم که تمام طالبان داعشی که در چنگال قانون هستند به شبکه‌های خود پیام بدهند که دولت همه شجره‌ی آنها را می‌شناسد. این‌که تا اکنون مهار نشده‌اند بحث علیحده است که رابطه‌ی مستقیم به قابلیت‌ها و توانایی ما دارد.»

معاون اول ریاست‌جمهوری در عین حال تأکید کرده است هیچ تهدیدی مانع معرفی چهره‌ی «آدم‌کشان» نخواهد شد. او یک‌بار دیگر از قوه‌ی قضاییه‌ی کشور خواسته است که این «خوانخوارها» را محاکمه‌ی علنی کرده و به روند دادگاهی کسانی‌که قبلا بازداشت شده‌اند، سرعت بدهد.

محمد محقق، رهبر حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان به این یادداشت امرالله صالح واکنش نشان داده است. او در صفحه‌ی رسمی فیس‌بوک خود نوشته است: «مسئولین باید در تبلیغات‌شان مسئولانه عمل کنند، روایت شیعه‌کُشی طالبان در کابل ناامنی روانی را تشدید می‌کند.»

شاه حسین مرتضوی، مشاور فرهنگی رییس‌جمهور اشرف غنی نیز این یادداشت صالح را «شیعه‌هراسی» خوانده است.

مرتضوی نوشته است: «داعش و طالبان دشمن بشریت و افغانستان اند. ما نباید در اطلاع‌رسانی به شیعه‌هراسی دامن بزنیم. نوع و شیوه اطلاع‌رسانی ما باید مسلکی شود و به جنگ روانی دشمن کمک نکند.»

ملا عبدالغنی برادر معاون سیاسی و رییس دفتر طالبان در دوحه در نشستی خواهان رهایی زندانیان و رفع تحریم اعضای گروه طالبان شده است.

نمایندگان بلندپایۀ طالبان در هفتمین دور گفت‌وگوهای Track 2 که از سوی جامعۀ قلب آسیا به همکاری مرکز مطالعات مناقشه و بشری دوحه و مرکز همکاری‌های دانشگاه نیویارک برگزار شده بود، مواضع‌شان را دربارۀ مذاکرات بین‌الافغانی و نظام آیندۀ افغانستان مطرح کرده‌اند.

ملا برادر در این نشست مجازی گفت طبق توافق طالبان با امریکا باید اعضای امارت اسلامی از لیست تحریم بیرون می‌شدند. چگونه امکان دارد که یک طرف مذاکره تحریم باشد و در سفرهایش محدویت وجود داشته باشد و طرف دیگر، آزادانه فعالیت نماید. بیرون‎شدن امارت از تحریم حق انسانی ماست.

معاون سیاسی طالبان همچنان گفت برای کاهش فاصله و اعتمادسازی باید زندانیان باقی ماندۀ طالبان از بند آزاد شوند. رهایی زندانیان باید همزمان با شروع مذاکرات بین الافغانی انجام می‎شد.

ملا برادر افزود ادارۀ کابل ممثل ارادۀ مردم نیست. جهان با آن‌ها به عنوان نماینده مردم تعامل نکند.

این مقام بلندپایۀ طالبان تأکید کرد امارت اسلامی به‌دنبال انحصار قدرت نیست؛ بلکه با حضور تمام افغان‌ها به دنبال یک نظام همه‎شمول اسلامی می‌باشد.

او از سازمان‌های بین‌المللی و کشورهای کمک کننده خواسته که اصل شفافیت و عدالت را در کمک‌های‌شان در نظر گیرند. به گفتۀ او، شفافیت و عدالت زمانی تأمین می‌شود که کمک‌ها در همسویی با امارت اسلامی توزیع شود.

رییس دفتر سیاسی طالبان در قطر گفت: « بر بنیاد مصالح ملی خواهان روابط حسنه با دنیا و همسایگان هستیم. به‌جای سیاست منفی منطقه‌یی، خواستار روابط مثبت هستیم. آجندای خارجی نداریم. در امور دیگر کشورها مداخله نمی‌کنیم و اجازه نمی‌دهیم در کشور ما مداخله صورت گیرد. از خاک افغانستان علیه کشورهای منطقه و جهان استفاده صورت نخواهد گرفت. نمی‌خواهیم که کشور ما محل رقابت نا سالم جهان باشد.»

ملا برادر در بخشی از صحبت‌هایش گفت که امارت اسلامی به ادامۀ توافق‌نامۀ ۲۹ فبروری میان طالبان و امریکا متعهد است. ما باور داریم که این یک توافق‌نامۀ جامع است. همه باید به اجرای آن متعهد باشند.

این اظهارات درحالی صورت می‌گیرد که مرحلۀ دوم مذاکرات بین‌الافغانی آغاز گردیده است. هیأت جمهوری اسلامی افغانستان و طالبان روی آجندای مذاکرات بین‌الافغانی گفت‌وگوها را آغاز کرده‌اند.

همکاران فردین امینی در تلویزیون آریانانیوز این رویداد را تأیید کرده‌اند. برخی از همکاران او می‌گویند که فردین امینی، به گونۀ مرموز به قتل رسیده است.

وزارت داخله با تأیید این خبر اعلام کرد بر بنیاد یافته‌های اولیه فردین امینی، گردانندۀ برنامه‌های تلویزیون آریانانیوز خودکشی کرده است.

طارق آرین، سخنگوی این وزارت در یک رشته توییت نوشته است فردین امینی که پیش از چاشت روز (جمعه، ۲۱ قوس) به شهرک «منشی میرغلام» از مربوطات ناحیۀ هفدهم شهر کابل رفته بود پس از دریافت یک تماس تلفنی دست به خودکشی زده است.

به گفتۀ آقای آرین، امینی توسط سنگ نوک‌تیز گردن خود را بریده است. طارق آرین می‌گوید که شواهد این رویداد موجود می‌باشد.

او می‌افزاید محافظان شهرک منشی میرغلام تلاش کرده‌اند که مانع خودکشی فردین امینی شوند، اما این تلاش‌ها نتیجه نداشته است.

سخنگوی وزات داخله می‌افزاید فردین امینی پس از منتقل‌شدن به شفاخانۀ ایمرجنسی، جان باخته است. او می‌گوید قضیه به گونۀ همه‌جانبه بررسی می‌شود.

این رویداد یک روز پس از ترور ملالی میوند، گوینده خبر تلویزیون خصوصی انعکاس در ننگرهار، رخ داده است. نهادهای دفاع از خبرنگاران گفته‌اند که در جریان سال ۲۰۲۰ ده کارمند رسانه‌یی‌ کشته شده‌اند.

حدود یک‌ماه پیش الیاس داعی، خبرنگار رادیو آزادی در نتیجۀ انفجار ماین در شهر لشکرگاه، مرکز ولایت هلمند کشته شد. به تاریخ هفدهم عقرب امسال یما سیاووش، مشاور روابط عامۀ بانک مرکزی و گردانندۀ پیشین طلوع‌نیوز نیز با دو تن از هم‌کارانش در انفجار بر موتر حامل‌شان جان باختند.

جو بایدن، رئیس جمهوری منتخب آمریکا، گروه دیگری از وزرا و اعضای ارشد کابینه آتی خود را معرفی کرد، گروهی که نام سوزان رایس نیز در آن به چشم می‌خورد.

بایدن، روز جمعه ۱۱ دسامبر (۲۱ قوس) در جریان مراسمی در شهر ویلمینگتون در ایالت دلاویر آمریکا، ضمن اعلام نام چندین عضو جدید کابینه و دیگر گزینه‌های برتر دولت آتی خود گفت برخی از این چهره‌های آشنا و برخی دیگر برای تصدی این پست‌ها جدید هستند، اما همه آنها با «شرایط و چالش‌های تازه‌» روبرو خواهند بود.

نام افرادی که بایدن آنها را معرفی کرد، روز پنجشنبه توسط تیم او رسما اعلام شده بود.

بایدن دنیس مک دونا، رئیس دفتر باراک اوباما، رئیس جمهور پیشین را به عنوان گزینه خود برای پست وزارت امور کهنه‌سربازان (نظامیان بازنشسته) تام ویلساک، وزیر پیشین کشاورزی را به سمت وزیر کشاورزی و مارسیا فاج، نماینده اوهایو در کنگره را به عنوان گزینه خود برای سمت وزیر مسکن و توسعه معرفی کرد.

اما معروف‌ترین فردی که رئیس جمهوری منتخب نام او را اعلام کرد، سوزان رایس، مشاور امنیت ملی سابق در دولت اوباما بود. خانم رایس قرار است در دولت بایدن به عنوان مدیر شورای سیاست داخلی کاخ سفید خدمت کند. کاترین تای نیز که در دولت اوباما مسئول نظارت بر تجارت با چین بود، به عنوان گزینه پیشنهادی بایدن برای پست نماینده تجاری ایالات متحده معرفی شده است.

مک دونا، ویلساک، فاج و تای همگی برای آغاز به خدمت در سمت‌های جدید باید در مجلس سنا مورد تأیید قرار بگیرند، اما سوزان رایس نیازی به تأیید سنا ندارد.

تا پیش از این بسیاری سوزان رایس را گزینه‌ای در رقابت برای پست معاون رئیس جمهور یا وزیر امور خارجه بایدن می‌پنداشتند. رایس در زمان اوباما ابتدا به عنوان سفیر آمریکا در سازمان ملل منصوب شد و سپس به سمت مشاور امنیت ملی رئیس جمهوری رسید. او رابطه نزدیکی با جو بایدن دارد و در زمینه سیاست خارجی نیز دارای تجربه‌ای طولانی است.

وی همچنین در دولت بیل کلینتون به عنوان دستیار ویژه رئیس جمهور و مدیر ارشد امور آفریقا در کاخ سفید، دستیار دبیر دفتر امور آفریقا در وزارت امور خارجه و نیز مدیر سازمان‌های بین‌المللی و صلح‌بانی در شورای امنیت ملی آمریکا فعالیت کرده بود.

اگر سنای آمریکا به کاترین تای رأی اعتماد بدهد، او نخستین زن رنگین‌پوست در تاریخ آمریکا خواهد بود که به سمت نماینده تجاری این کشور منصوب می‌شود.

من تمایل داشتم که مک‌کریستال، مولن و پتروس اعتراف کنند که برنامه‌ی همه‌جانبه برای خروج نیروها نداشته‌اند. در حالی که بخشی از راهبرد مک‌کریستال، به دست وود وارد، در واشنگتن‌پست افتاده بود ارزیابی من این بود که این سه فرد، در مسیر مطمین و درستی قرار دارند. ارزیابی مک‌کریستال، بخشی از یک تعهد – راهبرد نظامی‌ بود که بدون در نظرداشت عواقب سیاسی، نتیجه‌ی آن را با مردم شریک ساخته بود.
گیتس می‌گفت، برخی اوقات صحبت‌های مولن در اداره‌ی پیشین سبب خشم بوش نیز می‌شد. برخی از مقامات در کاخ سفید متهم به پنهان‌کاری می‌شدند، اما من به انس گرفتن با نظامیان پیشین در سال‌های حاکمیت بوش فکر می‌کردم، هم‌چنان در مورد میزان توافق دیدگاه‌های سیاسی در رابطه به جنگ‌و‌صلح؛ و نیز در مورد هزینه‌ی جنگ، اهداف دیپلوماتیک، امنیت و سایر برنامه‌هایی که بیرون از سازمان سیا (CIA)و پنتاگون – وزارت دفاع – امریکا طرح می‌شد.
به‌سادگی می‌توان اعتراف کرد؛ فکتورهای -پسا ۱۱ سپتامبر – که کاخ سفید برای مبارزه و توقف تروریزم روی دست گرفته بود را مطالعه کرده بودم؛ اما پرسش‌های وارد شدن امریکا به عراق این‌که چه اهدافی در آن نهفته است و به چه دلیلی نیروهای این کشور وارد عراق شدند؟ و پرسش‌هایی از این‌دست برای کاخ سفید اعصاب خرد کن بود.
به‌صورت عموم؛ نیروهای غیرنظامی در پی‌ ایجاد یک پالیسی در آن وضعیت بودند، اما کنگره از تصویب یک پالیسی خارجی نظامی مشکل‌آفرین شانه خالی می‌کرد.
تمرکز مولن، پتروس، مک‌کریستال و گیتس، همه روی خلا‌هایی بود که در گذشته به آن مواجه بودند. امریکا شاید یکی از کشورهای موفق بود که افرادی با چنین تجربه‌ی نظامی را در نظام داشت. این گروه، در فرصتی اندک در رابطه به جنگ عراق، تصمیم‌ قابل ملاحظه‌ و درستی گرفتند. نخسین برنامه‌ی پتروس در عراق، قابل تحسین بود و یک رییس جمهور می‌توانست در این مورد بیش‌تر فکر کند؛ یک نگاه همه جانبه در رابطه به هزینه و قدرت کشور نخست جهان. تفاوت‌های زیادی در رابطه به تاکتیک‌های نظامی و موضوعات کلیدی، میان پالیسی‌‌سازان ملکی و چشم‌انداز ریاست جمهوری و مشاوران نظامی وجود داشت. تمام موضوعات با درنظرداشت، قاعده‌‌ی تعریف شده و مرتبط به افغانستان بود.
یکی از موضوعات کلیدی که اختلاف میان من و گیتس را افزایش داده بود، بحث محدودیت هزینه مالی اپراتیفی از طرف کنگره بود. گیتس آن را به‌خوبی درک کرده بود؛ اما این بیش‌تر به یک چالش می‌ماند تا یک گزینه‌ی مشروع که منجر به توسعه اطلاعاتی شود.
راهام و بایدن برای تأیید طرح مک‌کریستال، در رابطه به افغانستان که ۳۰ – ۴۰ میلیارد دالر امریکایی هزینه‌بر می‌شد، نیاز به تأیید کنگره داشتند؛ در غیر آن، پس از دهه‌ها جنگ، ملت از چنین راهبرد سیاسی‌ای بیزاری می‌کرد.
گیتس برخی اوقات در رابطه به راهبرد ماه مارچ و راه‌کار سیاسی من در رابطه به جنگ می‌پرسید. موضوعی که پیش از آن هیچ‌گاه در موردش پرس‌وپال نمی‌کرد. اما اکنون این برایش مهم بود که در رابطه به هزینه‌ی مالی، سیاست و دموکراسی، اطلاعات داشته باشد و راهبردی را روی دست بگیرد که از شکست دشمن مطمین شود.
پرسش‌ها در مورد صدها میلیون دالر هزینه‌ی موشک‌هایی بود که در جنگ استفاده شده‌اند ولی با این وجود، هنوز هم مکاتب و مراکز صحی امنیت نداشتند. او نیاز داشت تا در مورد پیشرفت اعزام نیروها برنامه‌‌ریزی کند. تصورش موفقانه بود؛ زیرا انگیزه‌ی میهن‌دوستی میان نیروهای جوان امریکایی در خط جنگ، اعتمادش را افزایش داده بود. این چیزی نبود که گیتس در موردش فکر کند، ولی ذهن‌اش کنجاو بود. بحث ما در رابطه به «افغانستان» از میانه‌ی ماه سپتامبر تا نوامبر ادامه یافت که این، رکورد بلندترین بحث را در واشنگتن گرفته بود. ما در «اتاق وضعیت» در رابطه به راهبرد مک‌کریستال از ۲ -۹ ساعت بحث می‌کردیم. گاهی صحبت‌ها، تنها با گیتس و مولن – دو جنرال ارشد نظامی، تا ساعت‌ها به درازا می‌کشید.
حدس و گمان‌ها در رسانه‌ها، در رابطه به راهبرد مک‌کریستال هم‌چنان ادامه داشت، اما ما تلاش داشتیم حدس و گمان‌ها را نادیده بگیریم. بیش‌تر منتقدان ما، از مخالفان حمله امریکا به عراق بودند و راهبرد مک‌کریستال (CION) که قرار بود در عراق عملی شود نیز مورد نقد آنان قرار داشت.
در طرح اصلی پتروس؛ تمرکز روی آموزش نیروهای امنیتی – دفاعی و حمایت از مردم محلی در ساحاتی بود که طالبان نفوذ داشتند؛ این طرح در اولویت قرار داشت، اما افغانستان ۲۰۰۹، عراق سال ۲۰۰۶ نبود. دو کشور، با چالش‌ها و راه ‌حل‌های متفاوتی قرار پیش رو ما قرار داشت.
در گفتمان «اتاق وضعیت» بُعدهای تاریک راهبرد مک‌کریستال در مورد افغانستان، هر روز روشن‌تر می‌شد. تطبیق این راهبرد نه‌تنها منجر به نابودی القاعده می‌شد، بل؛ در به‌دست‌آوردن اهداف طرح شده در زمان ریاست جمهوری من نیز قابل پیش‌بینی بود.
تأکید جان بارنین، این بود که القاعده در عراق و گروه طالبان در جامعه‌ی افغانستان، دوباره ریشه دوانده‌اند. طالبان رابطه‌ی نزدیکی با القاعده دارند، اما طوری وانمود می‌کنند که منافع امریکا و متحدانش را در بیرون از افغانستان هدف قرار نمی‌دهند.
کارل آیکن‌بیری، سفیر ما در کابل، تأکید بر اصلاحات در حکومت کرزی داشت. اما با این‌وجود، نگران افزایش انگیزه‌های ضد امریکایی بود.
مک‌کریستال، طرح دوگانه‌‌ی «افزایش و خروج» نیروها را از عراق ارایه کرد. جو بایدن روی طرح هدف قرار دادن رهبران القاعده در پاکستان با هواپیماهای بدون سرنشین تمرکز داشت و آن را بهتر از اعزام ۱۰۰ هزار نیرو، برای مبارزه در کشور دومی (افغانستان) می‌دانست.
مک‌کریستال و برخی از جنرالان ارشد نظامی، در مورد نگرانی‌های موجود تا حد امکان پاسخ ارایه کردند، ولی این پاسخ‌ها قناعت‌بخش نبود. با توجه به تجربه و درایت نظامی آنان، برخی موضوعات گنگ بود و پای استدلال‌ شان در بخش‌هایی از این راهبرد می‌لنگید.
مک‌کریستال هنوز نگران به‌نظر می‌رسید. جو بایدن برای چند مرتبه نیاز وجود یک راهبرد موفق برای مبارزه با تروریزم را شرح داد، ولی هنوز چالش‌های بسیاری در این راه وجود داشت.
افزایش تنش‌ها میان کاخ سفید و پنتاگون نگران کننده بود. گروه «NSC» – دفتر شورای امنیت ایالات متحده‌ی امریکا – فکر می‌کرد که در رابطه به راهبرد موجود، کارشکنی صورت گرفته است.
شورای امنیت تلاش داشت که در این مورد اطلاعات جمع آوری کند، اما گیتس، برخورد جدی‌تری با دفتر شورای امنیت (NSC)داشت.
او آنان را به بی‌کار‌گی متهم می‌کرد و به‌همین دلیل، در برخی اوقات رابطه‌ی کاخ سفید باشورای امنیت به سردی می‌گرایید.

مترجم: ابوبکر صدیق

صلـح یکـی از مهـم‌ترین و پرکاربـردترین واژه‌های عصـر حاضر است. در کنار بازیگـران بـزرگ و قدرت‌منـد، بازیگران غیردولتـی و در بخش‌های پایین‌تـر طیف‌هـای مختلـف ملت‌هـا نقـش مهمـی را می‌تواننـد در برقـراری صلـح بازی کنند. زنـان یکـی از مهمتریـن گروه‌هایی هسـتند کـه هـم مـورد تخاصـم در جنگ‌ها بوده اند و هم تلاش‌هایی در راستای برقـراری صلـح انجام داده اند. با توجـه به اهمیت ایـن مسـئله، بررسی نقش زنان افغان در فرایند صلح افغانستان و نوعیت مشارکت آنان از جملـه انگیـزه‌های اصلـی این نوشتار اسـت.

بررسی‌ها نشان داده که درگیری‌های نظامی، تروریسم و رفتارهای خشونت‌آمیز، زنان را بیشتر از بیش مورد آسیب قرار داده. نقض حقوق انسانی زنان و کودکان در جریان جنگ‌ها و درگیری‌های نظامی نیز به طور آشکار بنیان‌های سلامت و امنیت جامعه بشری را مورد تهدید قرار می‌دهد. روند مهاجرت‌های ناشی از مخاصمات مسلحانه نیز بر مصائب زنان در مناطق درگیر افزوده است. بنابراین،  زنان  نخستین گروهی هستند که با فروپاشی زیرساخت‌های اجتماعی و سیاسی آسیب می‌بینند. از سویی دیگر با توجه به اهمیت این موضوع، ضروری است تا در زمان استقرار صلح، نقش و جایگاهی درخور توجه برای زنان در حوزه تصمیم‌گیری و تصمیم‌سازی در فرآیند صلح  در نظر گرفته شود. از همین‌رو تلاش‌های گسترده‌ای در این راستا صورت گرفته است.

گسترش فرهنگ صلح وحمایت از زنان

سال ۲۰۰۰ سال بین‌المللی فرهنگ صلح و سال ۲۰۰۱ سال گفت‌وگوی تمدن‌ها نامیده شده بود تا زمینه تلاش‌های جهانی برای مبارزه با مشکلات جهان ، به ویژه زنان، فراهم آید. به طور مثال در متن اقدامات یونسکو نیز همواره اجرای برنامه‌های گسترش تساوی و عدالت در میان زنان و مردان جایگاه مهمی داشته است. به همین دلیل تأمین منابع مالی لازم برای حضور فزاینده زنان در عرصه‌های تصمیم‌گیری سیاسی-اقتصادی، تلاش‌ها برای افزایش آگاهی در مورد ضرورت حمایت از قربانیان جنگ‌ها و پایان دادن به خشونت علیه زنان در جریان آن، بررسی و بازبینی عوامل جنسیتی مربوط به فرهنگ صلح، حمایت از زنان در رسانه‌ها و فضای مجازی، تشکیل و گسترش شبکه‌های زنان، آموزش و ارتقای آگاهی و مهارت‌های آنان به منظور ارتقای خودباوری و بهبود فرصت‌های زندگی و شغلی دختران در میان این برنامه‌ها قرار داشت. هم‌راستا با این برنامه‌ها نهادها، دفاتر و نهادهای زیادی در جهت بهبود و ارتقای وضعیت زندگی زنان فعالیت کرده اند. قابل یادآوری است که در سال‌های پسین، نهادهای دیگری نیز چه در سکتور خصوصی و چه در ساختار تشکیلاتی دولت نیز تنها برای تمرکز و فعالیت درین بخش‌ها ایجاد شده و آغاز به فعالیت کرده اند.

زنان در مذاکرات

پس از سقوط طالبان در ۲۰۰۱ دولت افغانستان وارد گفت‌وگوهای زیادی با هدف ایجاد صلح با این گروه شد و توافق‌های جزئی با بعضی عناصر آن را نیز به دست آورد. بسیاری از این مذاکرات به دلایل سیاسی، رسیدن به بست‌ها، عدم برقراری ارتباطات درست و یا کارشکنی‌ها متوقف شدند. در سال ۲۰۲۰ تلاش‌های پیش از مذاکره به پیشرفت‌هایی دست یافت. پس از ۹ دور مذاکره، طالبان و ایالات متحده امریکا در ۲۹ فبروری سال ۲۰۲۰ توافق‌نامه‌ای را امضا کردند که زمینه مذاکرات را در داخل افغانستان فراهم آورد. مذاکرات بین‌الافغانی در ابتدا قرار بود در مارچ ۲۰۲۰ آغاز شود اما با افزایش خشونت و اختلاف نظر بر سر تبادل زندانیان به تأخیر افتاد. در ماه سپتامبر، مذاکرات رسمی صلح بین جمهوری اسلامی افغانستان و طالبان در دوحه قطر آغاز شد که تاکنون نیز ادامه دارد.

در این میان، زنان افغان از ابتدا تا انتها هر لحظه از مذاکرات را با دقت مشاهده و هر بند از توافق‌نامه‌ها را موشکافانه بررسی کردند. مسئله بر سر حذف یا حضور آنان بود. نگرانی آنان از این بود که مذاکره‌کنندگان جهت خاتمه دادن به این جنگ‌فرسایشی و دست‌یابی به صلح با طالبان، حقوق‌زنان را به غنیمت به جانب مقابل واگذار کنند. زنان و دختران از زمان سقوط طالبان که با تفاسیر بنیادگرایانه از اسلام زنان را شهروندان درجه دوم محسوب می کردند، پیشرفت‌های قابل توجهی داشته اند. درحالی که تحت حاکمیت طالبان از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱، زنان افغان از تحصیل و کار، و در یک کلام حضور در جامعه، منع شده بودند. پس از سقوط طالبان زنان از فرصت‌های زیادی برای تحصیل و مشارکت در زندگی سیاسی و اقتصادی برخوردار شدند، گرچه همچنان با محدودیت‌هایی در دسترسی به عدالت، مواجهه با خشونت و آزار و اذیت روبرو بوده و با آنان مقابله می‌کنند.

شورای روابط خارجی Council on Foreign Relations یک سازمان مستقل، اتاق فکر و ناشری است که جهت بررسی بیشتر و بهتر روابط بین الملل و سیاست‌های خارجی کشورهای جهان مخصوصاَ ایالات متحده امریکا در سال ۱۹۲۱ تأسیس شد. این نهاد هیچ موضعی در قبال مسائل سیاسی ندارد اما همواره تحقیقات و تحلیل های موثری درین باره ارائه کرده است. در یک مقاله این نهاد به نام مشارکت زنان در فرایندهای صلح درباره مشارکت زنان افغان دراین روندها چنین آمده است: «زنان فقط در پانزده دور از شصت‌وهفت دور گفت‌وگو، شامل مذاکرات رسمی و غیررسمی، جلسات تحقیقی و مشاوره‌های بین المللی، بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۰ به شکل رسمی شرکت کردند، که ۲۲ درصد را تشکیل می‌دهد. در مذاکرات صلح جولای ۲۰۱۹ نیز از هفتادویک نماینده یازده نفر زن بودند، که ۱۵ درصد را تشکیل می‌دهد. در مذاکرات صلح سپتامبر ۲۰۲۰ ، چهار زن در تیم مذاکره ۲۱ نفره دولت افغانستان حضور داشتند، که ۱۰ درصد را تشکیل می‌دهد.» در حالی که هیچ‌گاه در جانب مقابل، هیچ زنی حضور نداشته است؛ به طور مثال در تیم بیست‌ویک نفره طالبان در مذاکرات قطر. این حضور جزئی و کم‌رنگ نشان‌دهنده این است‌که به‌طور کلی دست‌آوردهای اجتماعی و سیاسی زنان افغان به فرصت‌های محدودی برای حضور آنان در روند صلح تبدیل شده است.

تأثیرات مشارکت زنان

مقاله مذکور همچنان اشاره کرده است که زنان در شورای عالی صلح و شوراهای صلح ولایتی تلاش کرده اند تا در راستای حمایت از ادغام مجدد جنگ‌جویان سابق، تسهیل آزادی گروگان‌ها و مقابله با روایت‌های افراطی تأثیرگذار باشند. در طول روند صلح نیز، زنان در جامعه مدنی دولت افغانستان، طالبان و همه طرف‌های دیگر را تحت فشار قرار داده اند تا از حقوق و فرصت‌های زنان افغان در هر توافق‌نامه محافظت کنند. فراتر از نقش‌های رسمی، زنان در جامعه مدنی تلاش کرده اند تا از طریق مشاوره مستقیم با دولت افغانستان و غیرمستقیم با طالبان، تغییری در روند صلح بیاورند. آنان همچنین در نهادهای تأسیس شده توسط دولت، مانند شورای عالی صلح افغانستان (با حضور داشت ۲۶ درصد زنان) و شوراهای صلح ولایتی (۲۰ درصد اعضای زن) تلاش کرده اند تا حمایت عمومی از این روند را افزایش دهند. به عنوان مثالی دیگر، اعضای زن شورای عالی صلح، در سال ۲۰۱۴، با وجود شرایط خطرناک، یک کمپاین سراسری را در تمام سی‌وچهار ولایت کشور رهبری کردند تا آگاهی عمومی از روند کار را افزایش دهند. سازمان دهندگان زن، بیست‌وپنج هزار امضا از زنان و دختران را برای حمایت از روند صلح جمع‌آوری کردند، که آن را به حامد کرزی رئیس جمهور وقت، رهبران طالبان و سازمان ملل تحویل دادند. اما مسئله اینجاست که فعاليت‌های غيررسمی زنان برای صلح به ندرت در فرآیندهای رسمی صلح منعکس می‌شوند. زنان اغلب از فرآیندهای رسمی صلح کنار گذاشته می‌شوند چون تصميم گيرنده، رهبران نظامی، یا جنگ‌جو نيستند. گاهی نیز به این دلیل دور نگه‌داشته می‌شوند چون تصور می‌شود از مهارت‌های لازم جهت اشتراک در روند صلح و فرایندهای بعدی آن برخوردار نيستند. به همین دلیل است که فرآیندهای صلح ابعاد مختلف دیدگاه‌های جنسيتی را در نظر نمی‌گيرند  و در نتیجه نگرانی‌های اصلی زنان نیز به میز مذاکره راه نمی‌یابند.

چه باید کرد؟

نباید فراموش کرد که بدون مشارکت زنان و دختران و گنجاندن چشم‌اندازهای جنسیتی در فرآیندهای رسمی و غیررسمی صلح، صلح‌پایدار ایجاد نخواهد شد. گرچه دولت افغانستان و بازیگران بین‌المللی متعهد شده اند كه از نمایندگی زنان در روند صلح حمایت كنند. وعده‌ها سپردند، و نیز پالیسی‌سازی‌ها بوجود آمد اما به دلیل نبود اراده سیاسی و بودجه، پیشرفت‌ها تاکنون محدود بوده است. به‌طور نمونه قطع‌نامه ۱۳۲۵ شورای امنیت هنوز روی کاغذ مانده و پیشرفت کندی داشته است. تا زمانی‌که استراتژی روشنی در مورد چگونگی عملی کردن این قطعنامه تدوین نشده باشد، پیش‌رفت چشم‌گیر در نمایندگی زنان در ایجاد صلح کم و چشم‌اندازهای صلح‌پایدار کم‌رنگ خواهد ماند. ضروری می‌نماید که انرژی و حضور فعالانه ی زنان در دیگر عرصه‌ها باید به مشارکت و نفوذ بیشتر در فرآیندهای رسمی تبدیل شود. درحالی‌که درک هنجارها و رسوم‌جنسیتی در یک جامعه می‌تواند اطلاعات مهمی برای مذاکره کنندگان و دیگر نهادهای درگیر فراهم کند اما سازمان‌های‌بین‌المللی همواره تجربه و دخالت غیر رسمی در فرآیندهای صلح را به رسمیت نشناخته و مورد استفاده قرار نداده اند. گروه‌های مذاکره‌کننده تقریباً فقط بر احزاب سیاسی و سایر فعالان سیاسی رسمی متمرکز هستند.

ناگفته پیداست شیوه‌های سنتی اغلب وزن بیشتری نسبت به قانون اساسی یک کشور دارند. اگرچه قوانین کشورها برای به رسمیت شناختن برابری جنسیتی مهم است، اما در عمل  اجرای آن را تضمین نمی‌کنند. سازوکارهای سنتی/مذهبی معمولاً وزن بیشتری نسبت به قانون اساسی کشور دارند، حتی در مکان‌هایی که قانون از زنان خواسته است که در مجامع تصمیم‌گیری نقش بیشتری داشته باشند، این حضور اجرا نمی‌شود. به همین دلیل مشارکت گروه‌های بی‌شماری از نهادهای دولتی، غیردولتی و بین‌المللی در عرصه‌های رسمی و غیررسمی ضروری است و تنها نباید به وزارت امور صلح و یا یک تیم مذاکره کننده اکتفا کرد.

از سوی دیگر ناگفته نباید گذاشت که حضور مذاکره‌کنندگان زن تضمین‌کننده این نیست که مسائل برابری جنسیتی در دستور کار صلح قرار داده خواهند شد. تمام فعالان در فرآیندهای رسمی صلح – مرد یا زن – جهت کار مؤثر برای بهبود وضعیت زنان در توافق‌نامه‌های آتی و رفع نگرانی‌های زنان باید آگاهی و ظرفیت لازم را داشته باشند. به همین جهت ضروری است توافق‌نامه‌های صلح به اهمیت برابری جنسیتی به صراحت بپردازند. به طور مثال به مواردی مانند حقوق بشر و خشونت های جنسی با داشتن آگاهی کافی به طور واضح پرداخته شود.

نهایتاً این‌که منظور از شمولیت نیز تنها ارتقای مشارکت زنان در محیط‌های رسمی نیست، بلکه شناخت جایگاه آن‌ها در تأثیرگذاری است. حضور زنان در عرصه‌های یاد شده باید مؤثر و مفید باشد. هدف برابری جنسیتی و ارتقای نقش زنان در فرایند صلح تنها زیاد کردن تعداد زنان  و به اصطلاح اضافه کردن سیاهی لشکر نباید باشد.

در دنیایی که از درگیری، افراط‌گرایی و آوارگی بسیار رنج کشیده است، نمی‌توانیم تنها به تک موج‌هایی از امید برآمده از اقدامات عاجل و نظر به موقعیت افراد اتکاء کنیم. ما به تمام توان و شجاعت سیاسی رهبران جامعه در هر سطح و اقدام مشترک تمامی آنان نیاز داریم. سالگردهایی همچون روز جهانی صلح و یا کمپاین ۱۶ روزه محو خشونت علیه زنان، بیش از هر چیزی باید فراتر از گذر سال‌ها به شمار آیند. باید فرصتی برای سیاست‌گذاران باشند تا از شعارگفتن‌ها فراتر رفته و گفته‌های‌شان را عملی کنند تا از این طریق بتوان به صلح سراسری در کشور دست یافت.

راضیه دانش

روسله یاسینزی عثمانی

پولیس کابل، گفت در نتیجه‌ی برخورد ۱۰ گلوله‌ی راکت بر مناطق مختلف شهر کابل، یک نفر کشته شده و دو نفر دیگر زخم برداشته اند.

فردوس فرامرز، سخن‌گوی پولیس کابل، به رسانه ها گفت صبح روز شنبه (۲۲ قوس)، ۱۰ گلوله‌ی راکت از ساحه‌ی لب جر خیرخانه از یک موتر سراچه، بر مناطق مختلف کابل پرتاب شده است.

او افزود: «سه راکت در اطرف دورتر از میدان، پنج راکت در مربوطات ناحیه‌ی نهم ساحه‌ی مسکونی هواشناسی، یک راکت در ساحه‌ی زن‌آباد ناحیه‌ی نهم و یک راکت در ساحه‌ی مسکونی خواجه‌رواش برخورد کرده که یک کشته و دو زخمی به جا گذاشته است..»

تا اکنون هیچ گروهی مسوولیت این رویداد را به عهده نگرفته است.

صبح روز گذشته افراد مسلح ناشناس، ملالی میوند، خبرنگار زن را در ولایت ننگرهار کشتند.

یک ماه پیش، الیاس داعی، خبرنگار رادیو آزادی در شهر لشکرگاه مرکز این ولایت کشته شد. آقای داعی ۳۳ ساله بود و از سال ۲۰۰۸ به این سو برای رادیو آزادی کار می‌کرد.

عطاء الله خوگیانی، سخنگوی والی ننگرهار روز (پنجشنبه ۲۰ قوس) گفت که حوالی ساعت هفت صبح به وقت محلی در ناحیه سوم شهر جلال آباد زمانی که ملاله میوند به طرف دفتر کار خود می‌رفت، از سوی افراد مسلح ناشناس به ضرب گلوله کشته شد.

این چندمین حمله مرگبار به روزنامه‌نگاران افغانستان در هفته‌های اخیر است.

به گفته سخنگوی والی ننگرهار خانم میوند از فعالان مدنی این ولایت نیز بود.

او افزون بر خبرنگاری و گویندگی در تلویزیون خصوصی انعکاس، یکی از تحلیلگران بازی کریکت نیز بود.

در حمله روز گذشته راننده خانم میوند نیز کشته شده است.

بوریس جانسون، نخست‌وزیر بریتانیا، می‌گوید به احتمال قوی گفت‌وگوها به دلیل خروج بریتانیا از اتحادیه‌ی اروپا شکست بخورد و این کشور بدون توافق خارج شود.

به نقل از خبرگزاری رویترز، نخست‌وزیر بریتانیا روز پنج‌شنبه (۲۰ قوس/۱۰ دسامبر)، گفت به احتمال قوی، این کشور بدون توافق بر سر تجارت آزاد، از اتحادیه‌ی اروپا خارج شود.

بوریس جانسون، گفت احتمال بالایی وجود دارد که روابط بریتانیا با اتحادیه‌ی اروپا شبیه روابط استرالیا با این اتحادیه باشد، تا روابط تجاری کانادا با این اتحادیه.

نخست‌وزیر بریتانیا از مردم و شرکت‌ها خواسته است که خود را برای یک خروج بدون توافق، آماده کنند.

بریتانیا برای توافق با اتحادیه‌ی اروپا بر سر تجارت آزاد، تا پایان سال روان فرصت دارد و اگر این کشور به توافقی نرسد، با موانع زیاد تجاری رو‌به‌رو خواهد شد و بر اقتصاد بریتانیا اثر منفی خواهد گذاشت.

بریتانیا ماه‌ها است که با اتحادیه‌ی اروپا بر سر ماهی‌گیری، شرایط روابط تجاری و فضای رقابتی عادلانه در حال مذاکره است و آخرین مذاکره‌ی آن‌ها چهارشنبه (۱۹ قوس، ۹ دسامبر)، بدون هیچ دست‌آوردی پایان یافت.

دونالد ترامپ ، رئیس جمهور آمریکا روز پنجشنبه در توئیتر اعلام کرد مراکش به چهارمین کشور مسلمان تبدیل شده که روابط خود با اسرائیل را عادی می‌سازد.

ترامپ با استقبال از این توافق «تاریخی» نوشت که این به معنی «دستیابی به موفقیت بزرگ برای صلح در خاورمیانه» است. او همچنین در توئیتی جداگانه نوشت که ایالات متحده همچنین ادعای مراکش در مورد مالکیت منطقه مورد مناقشه صحرای غربی را به رسمیت می‌شناسد.

خبرگزاری آسوشیتدپرس به نقل از مقامات کاخ سفید گزارش داد محمد ششم، پادشاه مراکش در گفتگو با ترامپ توافق کرده است که کشورش روابط دیپلماتیک با اسرائیل را از سر بگیرد و «برای گسترش ثبات منطقه‌ای، همکاری اقتصادی و فرهنگی (با اسرائیل) را گسترش دهد».

این توافق نتیجه گفتگوهای مشاور ارشد رئیس جمهوری آمریکا، یعنی جارد کوشنر، داماد دونالد ترامپ بوده است. کوشنر گفت: «این مسئله امنیت اسرائیل را بیشتر تقویت کرده و در همان حال فرصت‌هایی برای مراکش و اسرائیل فراهم می‌کند تا روابط اقتصادی خود را تعمیق و زندگی مردم خود را بهبود ببخشند.»

کشورهای مسلمان در خاورمیانه و شمال آفریقا به طور بی‌پیشینه‌ای در حال عادی‌سازی روابط خود با اسرائیل هستند، اما هر کدام از آنها دلایل خود را برای این کار دارند.

پیش از مراکش، امارات، بحرین و سودان نیز عادی‌سازی روابط خود با اسرائیل را آغاز کرده بودند.

روزنامه جروزالم پست در مقاله‌ای تحلیلی به قلم «ست جی فرانتزمن» نوشت که چندین هفته پیش یک کارشناس خاورمیانه و روابط با اسرائیل به این تحلیل‌گر گفته اگر عربستان سعودی علامت‌های خاصی بفرستد، مراکش احتمالا خیلی سریع با اسرائیل رابطه برقرار می‌کند.

ملک محمد ششم، پادشاه مراکش به داشتن روحیه باز و میانه‌روی معروف است، اما برای برقراری روابط با اسرائیل به چراغ سبز ریاض و واشنگتن احتیاج داشت. اکنون به نظر می‌رسد که او این اجازه را یافته است.

مراکش اکنون قرار است با اسرائیل روابط دیپلماتیک کامل برقرار کند و پروازها میان این کشور با اسرائیل، همانند پروازها با دبی از سر گرفته شود. جارد کوشنر، مشاور ریاست جمهوری آمریکا گفته است که اسرائیل دفاتر رابط خود را در رباط بازگشایی می‌کند و مراکش نیز همین کار را در تل آویو انجام می‌دهد.

دفتر رابط مراکش در اسرائیل در سال ۱۹۹۴ افتتاح شد. در سپتامبر ۱۹۹۴، یعنی یک ماه قبل از امضای پیمان صلح اردن، به نظر می‌رسید این کشور آماده عادی‌سازی روابط با اسرائیل است، اما از آن زمان تا کنون پیشرفت چندانی در این امر حاصل نشد و دولت رباط حتی در سال ۲۰۱۳ علناً علیه سیاست عادی‌سازی موضع گرفت.

جروزالم پست می‌نویسد که کوشنر تا کنون کلید فشار در معاملات صلح با اسرائیل بوده و اخیراً به منظور پایان دادن به بحران خلیج فارس بین ریاض و دوحه در قطر حضور یافته است.

جارد کوشنر گفته بود این مسئله امنیت اسرائیل را بیشتر تقویت کرده و در همان حال فرصت‌هایی برای مراکش و اسرائیل فراهم می‌کند تا روابط اقتصادی خود را تعمیق و زندگی مردم خود را بهبود ببخشند.

در اواسط ماه سپتامبر اخبار مبنی بر عادی‌سازی روابط مراکش با اسرائیل به دلیل راکد ماندن این پرونده تحقق نیافت و پروازهای مستقیم میان دو کشور که قرار بود برقرار شود، انجام نشد.

در مورد این که پس از امارات و بحرین کدام کشور آماده عادی‌سازی روابط با اسرائیل است، حدس و گمان‌های زیادی مطرح می‌شد. سودان که به نظر می‌رسید در مسیر نزدیک شدن با اسرائیل قرار دارد، برای این کار منتظر ماند تا واشنگتن نام این کشور را از سیاهه حامیان تروریسم خارج کند. بسیاری می‌گفتند عربستان سعودی هم می‌تواند به سمت یک توافق صلح با اسرائیل برود، اما با توجه به نتیجه به دست آمده از انتخابات ایالات متحده و پیروزی جو بایدن، احتمالا این محاسبه تغییر کرده است.

حساب مراکش در این میان کمی پیچیده‌تر است. این کشور مانند تونس، موریتانی، عمان، قطر و تعداد دیگری از کشورها در گذشته بدون عادی‌سازی روابط با اسرائیل با این کشور پیوندهایی ارتباط داشته است. مراکش به دلیل داشتن جامعه یهودی، با اسرائیل روابط تاریخی داشته است. در حالی که پادشاه مراکش در سال ۲۰۱۹ از اسرائیل به دلیل رفتارش با فلسطینیان انتقاد کرده بود، رئیس جمهور اسرائیل در ماه ژانویه از او به دلیل حمایت از همزیستی با جامعه یهودی تشکر کرد.

به نوشته تحلیل‌گر جروزالم‌ پست این بخشی از شبکه پیچیده روابط اسرائیل با کشورهای مسلمان است.

اگرچه برخی از پیوندهای یهودیان مراکش با اسرائیل در گذشته بحث‌برانگیز بوده است، اما این کشور به طور كلی به عنوان یك كشور مثبت‌نگر در مسئله صلح و ازسرگیری روابط شناخته می‌شود.

«ست جی فرانتزمن» می‌نویسد خوبی مراکش آن است که به دست عناصر طرفدار ایران یا افراط گرایان اخوان المسلمین ربوده نشده است. خاورمیانه که از زمان بهار عربی، ظهور و سقوط داعش و بحران خلیج فارس در سال ۲۰۱۷ و همچنین افزایش نقش ایران در عراق، لبنان، سوریه و یمن اکنون ظاهر جدیدی پیدا کرده، منطقه‌ای است که بیشتر از گذشته دچار پراکندگی شده و همزمان اسرائیل جای خود را در میان کشورهای عربی بیشتر باز کرده است.

مراکش برای برقراری روابط با اسرائیل، از دولت آمریکا خواسته بود که منطقه صحرای غربی را به عنوان بخشی از این کشور به رسمیت بشناسد. مراکش از دهه ۱۹۷۰ تا کنون این منطقه را به کنترل خود در آورده اما جنبشی مخالف با حکومت مراکش به نام جبهه پولیساریو در آنجا هنوز فعالیت دارد.

تا پیش از انتخابات آمریکا تصور، غالب در جهان عرب این بود که در صورت پیروزی ترامپ، کشورهایی چون عمان، قطر، مراکش و احتمالا سایر کشورها از الگوی امارات برای نزدیک شدن به اسرائیل پیروی می‌کنند.

رهنورد زریاب، داستان‌نویس پرآوازه کشور، در سن ۷۶ سالگی درگذشت. او از چندی به این سو به دلیل بیماری که داشت، در شفاخانه بستری بود.

صدیق الله توحیدی، از دوستان نزدیک آقای زریاب درگذشت زریاب را تایید کرد و گفت رهنورد زریاب شب گذشته درگذشت.

برخی از رسانه‌های محلی افغانستان به نقل از پزشک معالج او هم خبر درگذشت آقای زریاب را گزارش داده‌اند.

لطف‌الله نجفی‌زاده، از همکاران آقای زریاب نیز درگذشت او را تایید کرد و گفت آقای زریاب در هفته‌های گذشته به کرونا مبتلا شده بود.

آقای زریاب در کنار نویسندگی، از سال‌ها به این سو در تلویزیون خصوصی طلوع به عنوان ویراستار کار می‌کرد.

محمداعظم رهنورد زریاب (متولد ۱۳۲۳) یکی از موثرترین و مطرح ترین نویسندگان معاصر افغانستان بود که جامعه فرهنگی ایران و تاجیکستان نیز با آثار او آشنایی دارند.

آقای رهنورد لیسانس خود را در رشته روزنامه‌نگاری در دانشگاه کابل خوانده بود و مدرک کارشناسی ارشد را در همین رشته از دانشگاه ویلز جنوبی از بریتانیا به دست آورده بود. او به زبان انگلیسی تسلط داشت و در فلسفه، روانشناسی و جامعه شناسی مطالعاتی زیادی داشت.

رهنورد زریاب ده‌ها اثر ادبی خلق کرده بود و پرکارترین نویسنده از نظر تعداد آثار تولید شده در دهه‌های اخیر بود. آقای رهنورد در انواع و سبک‌های مختلف روایت‌های خود را به خوانندگانش عرضه کرده است.

رهنورد زریاب بیشتر از صد داستان کوتاه و چندین رمان نوشته است که شماری از این داستان‌ها در مجموعه‌های چون آوازی از میان قرن‌ها، مرد کوهستان، دوستی از شهر دور، نقش‌ها و پندارها چاپ شده است. ترجمه ها و مقالات زریاب در کتاب‌های چون پیراهن‌ها، حاشیه‌ها و گنگ خوابدیده منتشر شده است.

مقالات تحقیقی او درباره صادق هدایت و بزرگ علوی از کارهای مورد توجه ایرانیان است.

گزیده‌ای از داستان‌های کوتاه رهنورد زریاب به نام “تصویر” به زبان روسی ترجمه شده و فیلمنامۀ فیلم “اختر مسخره” نیز از آثار اوست.

آقای زریاب همسر سپوژمی زریاب، نویسنده نامدار دیگر افغانستان، بود و سه فرزند دارد.

رهنورد زریاب در اوایل دهۀ هفتاد خورشیدی به فرانسه مهاجرت کرد و پس از سقوط طالبان به کابل برگشت.

راه آهن خواف- هرات به طول ۱۴۰ کیلومتر به شکل ویدیو کنفرانس با حضور روسای جمهوری ایران و افغانستان به بهره‌برداری رسید.

صبح امروز پنجشنبه در سی و ششمین برنامه افتتاح جهش تولید، راه آهن خواف – هرات تا ایستگاه روزنک به طول ۱۴۰ کیلومتر با اعتباری بالغ بر ۴۳۰ میلیارد تومان که ارزش روز آن ۱۸۰۰ میلیارد تومان است به طور رسمی به دستور حجت الاسلام والمسلمین حسن روحانی و محمد اشرف غنی روسای جمهوری ایران و افغانستان به بهره برداری رسید.

روحانی در مراسم بهره برداری از راه آهن خواف – هرات، خطاب به رییس جمهوری و مردم افغانستان، گفت:  «امروز روز سلام، روز رحمت، روز گشایش برای دو ملت بزرگ افغانستان و ایران است. دو ملتی که از یک ریشه از یک تاریخ از یک فرهنگ و از یک منطقه در طول تاریخ برادری و همسایگی خود را به عنوان بهترین یاران یکدیگر حفظ کردند.»

وی افزود: «امروز به عنوان یکی از روزهای تاریخی در روابط دو ملت بزرگ ایران و افغانستان است. روابط ما همیشه از طریق دلها و اندیشه‌ها و فرهنگها،‌رفتارها و تلاش‌ها بوده است. امروز ریل راه آهن این پیوند را مستحکم‌تر می‌کند. »

رییس جمهور ایران یادآور شد: «روزی توام با شادمانی برای دو ملت افغانستان و ایران است که به سهم خودم جناب آقای رییس جمهور [غنی] بسیار خوشحالم که گرچه نشد به دلیل شرایط بهداشتی و کرونایی در کنار همدیگر با حضور فیزیکی این افتتاح را انجام دهیم اما از طریق فضای مجازی این افتتاح بزرگ را با فرمان دو رییس جمهوری شاهد خواهیم بود. به عنوان یک روز تاریخی برای ما فراموش نشدنی است.»

همچنین محمداشرف غنی رییس جمهوری افغانستان در مراسم افتتاحیه این خط آهن، گفت: «خوشحالم که امروز شاهد بهره‌برداری پروژه تاریخی و حیاتی راه آهن هرات – خواف هستیم.»

وی افزود: «افتتاح این مسیر مهم نتیجه تلاش‌های خستگی ناپذیر هر دو کشور در بخش اتصال منطقه ای و رسیدن به رفاه اقتصادی آینده است.»

اشرف غنی در ادامه از کمک‌های جمهوری اسلامی ایران برای مبارزه با موج اول کرونا به مردم و دولت افغانستان قدردانی کرد و همچنین از رئیس جمهوری ایران برای مداوای مهاجرین مبتلا به بیماری کرونا در ایران سپاسگزاری نمود.

رییس جمهور افغانستان گفت تکمیل پروژه هرات- خواف با وجود محدویت های کرونایی نشانه بارز اراده ملی هر دو کشور و محصول زحمات مسئولان دو کشور بود و افتتاح این پروژه تاریخی در راستای احیا توسعه و جهش اقتصادی در هر دو کشور است و آن را به فال نیک گرفته و از آن استقبال می کنیم.

عملیات احداث راه آهن خواف – هرات بطول  ۲۲۵ کیلومتر شامل چهار قطعه است که قطعات ۱ و ۲ واقع در ایران به طول ۷۸ کیلومتر – از خواف تا مرز شمتیغ در استان خراسان رضوی – قطعه سوم نیز از شمتیغ تا ایستگاه روزنک در کشور افغانستان به طول ۶۲ کیلومتر به همراه ساختمان ایستگاه روزنک با هزینه ایران و با هدف کمک به توسعه کشور افغانستان احداث شده است.  

به گفته سعید محمد فرمانده قرارگاه سازندگی خاتم الانبیاء (ص) راه‌آهن خواف – هرات به صورت یک خطه، بـا سرعت ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت برای قطارهای مسافری و ۱۲۰ کیلومتر بر ساعت برای قطارهای باری طراحی شده است که با هزینه جمهوری اسلامی ایران و با همکاری وزارت راه و شهرسازی و قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیاء(ص) اجرا شد و قطعه چهارم در تعهد کشور افغانستان است.

به گفته محمد اسلامی وزیر راه و شهرسازی در خصوص تکمیل بخش تعهد افغانستان، مذاکرات مقدماتی انجام شده تا توسط شرکت‌های ایرانی مسیر در تعهد دولت افغانستان را در قالب تهاتر با اقلام معدنی افغانستان، تکمیل کنیم. شرکت‌های ایرانی این پیشنهاد را ارایه کرده اند، مذاکرات مقدماتی انجام شده است تا راه آهن را از ایستگاه روزنک به هرات و از هرات به مزار شریف متصل کنیم تا خط ریلی ابریشم نیز از این مسیر احداث شود تا هم نقش رونق اقتصادی – اجتماعی افغانستان را دنبال کند و هم ایران از آن بهره مند شود.

همچنین وزیر راه و شهرسازی درباره اجرای این طرح نیز گفت: اجرای این طرح در اجلاس کمک به افغانستان در سال ۸۵ بین روسای جمهوری دو کشور امضا و عملیات اجرایی این پروژه از سال ۸۶ آغاز شد. در بازه زمانی ۶- ۷ ساله به دلیل مسائل امنیتی و شرایطی که در منطقه پیش آمد، این پروژه با وقفه مواجه شد اما از ۲ سال گذشته به صورت کاملا جدی و قاطع موضوع را پیگیری کردیم تا این پروژه را تکمیل و به بهره برداری برسانیم.

توسعه و تقویت روابط اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی دو کشور با تسهیل صادرات و واردات کالا و مسافرت بین دو کشور، دسترسی مناسب ریلی افغانستان از طریق ایران به دیگر مناطق بین‌المللی اعم از آب‌های آزاد جنوب، منطقه قفقاز، ترکیه، عراق و اروپا، ‌ پوشش خدمات ترابری ریلی برای حدود ۱ میلیون نفر از مردم افغانستان در منطقه هرات، جابجایی و ترانزیت بیش از ۶ میلیون تن بار در سال از جمله ابعاد اقتصادی این طرح است.

– شکوفایی فعالیت های عمرانی و اقتصادی منطقه شمال‌غرب افغانستان، امکان توسعه و ایجاد کریدور ریلی از هرات به مزارشریف در شمال شرق افغانستان، خروج از انزوای جغرافیایی منطقه سنگان در خاک ایران و شهر هرات افغانستان، کاهش هزینه نسبی حمل و نقل و رفع انحصار حمل کالا از حمل و نقل جاده ای، افزایش ایمنی در ترابری منطقه کاهش مصرف سوخت در مقایسه با حمل و نقل جاده‌ای  از دیگر ابعاد اقتصادی طرح راه آهن خواف – هرات است.

اتصال کشور افغانستان به شبکه ریلی ایران (از طریق راه آهن مشهد-بافق)، اتصال کشور افغانستان از طریق راه آهن ایران به کریدور بین المللی شمال – جنوب (حوزه خزر، روسیه و شمال اروپا)، اتصال کشور افغانستان از طریق راه آهن ایران به کریدور بین المللی شرقی – غربی اکو و تراسیکا (کشور ترکیه و جنوب اروپا)، اتصال کشور افغانستان از طریق راه آهن ایران به آبهای آزاد (بندرعباس و بندر چابهار در جنوب ایران) و  کمک به رشد و توسعه سواحل مکران و افزایش مبادلات از طریق بندر جابهار به عنوان قطب حمل و نقل بین المللی  از جمله ابعاد بین المللی طرح راه آهن خواف – هرات است.

ایرنا

در اعلامیه پیمان نظامی ناتو، که روز چهارشنبه (۹ دسمبر ۲۰۲۰) به نشر رسیده، آمده است از طرفین درگیر اکیداً تقاضا می‌شود تا برای پایان فوری خشونت و همچنان مذاکرات پیرامون آتش بس و توافق روی یک پلان سیاسی، از فرصت استفاده کنند.

در اعلامیه ناتو گفته شده است یگانه امید دست یافتن به صلح پایدار در این کشور، حل و فصل منازعه و رنج چهار دهه این کشور از طریق گفتگو و مذاکره است.

کشورهای عضو ناتو در مورد بحث پیرامون پایان احتمالی مأموریت این پیمان برای آموزش نیروهای امنیتی افغانستان به طور مشخص چیزی نگفته اند. اما آنها تأکید کرده اند که افغانستان را تنها در صورت ایجاب شرایط ترک می‌کنند.

پس منظر بحث بر سر بیرون کشیدن قطعات ناتو از افغانستان، توافقنامه ای است که حکومت ایالات متحده امریکا با گروه تندرو طالبان عقد کرده است. در این توافقنامه بیرون کشیدن همه نیروهای خارجی از افغانستان تا پایان اپریل ۲۰۲۱ به طالبان وعده داده شده است. گروه طالبان در عوض به مذاکرات بین الافغانی با حکومت افغانستان تعهد کرده و وعده داده است که خشونت در افغانستان را به گونه قابل توجهی کاهش می‌دهد.

اما به باور بسیاری از متحدان ایالات متحده امریکا در پیمان ناتو، طالبان تا هنوز به قدر کافی به تعهدات خود عمل نکرده و به همین دلیل خروج کامل نیروهای بین المللی از افغانستان تا کنون برنامه ریزی نشده است. به قول ینس استولتنبرگ، دبیر کل ناتو، تصمیم نهایی در این زمینه در ماه فبروری ۲۰۲۱ اتخاذ خواهد شد.

در حال حاضر جمعاً حدود ۱۲ هزار سرباز بین المللی در مأموریت موسوم به «حمایت قاطع» نیروهای امنیتی افغانستان را آموزش می‌دهند.

از اولین پیشرفت‌های بزرگ در مذاکرات صلح بین الافغانی در پایان ماه نوامبر امسال گزارش شد. نمایندگان طالبان و حکومت افغانستان در این مذاکرات روی طرزالعمل برای پیشبرد این مذاکرات با هم به توافق رسیدند. در پایان هفته گذشته میلادی شورای مصالحه ملی افغانستان اولین جلسه خود را برگزار کرد.

خلیل اسیر، سخنگوی فرماندهی پولیس ولایت تخار می‌گوید این رویداد حوالی ساعت ۰۱:۳۰ پس از چاشت دیروز (چهارشنبه، نوزدهم قوس) در ساحۀ مرزی ولسوالی بنگی و چال این ولایت رخ داده است.

آقای اسیر می‌افزاید که این درگیری زمانی آغاز شده است که آقای حیدری به سمت شهر تالقان، مرکز ولایت تخار در حرکت بوده است. به گفتۀ او، ولسوال بنگی در جریان درگیری زخم برداشته و هنگام انتقال به شفاخانه جان باخته است.

سخنگوی پولیس ولایت تخار در مورد هویت این تفنگ‌داران غیرمسوول اما چیزی نمی‌گوید. در همین حال، منابع مردمی ادعا دارند که این تفنگ‌داران از افراد مولوی ظاهر، فرمانده پیشین پولیس ولسوالی خان‌آباد ولایت کندز هستند. پولیس تخار اما این موضوع را تأیید نمی‌کند.

ولایت تخار در شمال کشور از ولایت‌های نسبتاً ناامن در کشور تلقی می‌شود. فعالیت گستردۀ افراد مسلح غیر مسوول در این ولایت همواره اعتراض باشنده‌گان تخار را به دنبال داشته است.

اعضای دموکرات مجلس سنای آمریکا روز چهارشنبه در تلاش خود برای جلوگیری از فروش جنگنده های «اف -۳۵» و پهپادهای پیشرفته به امارات عربی متحده ناکام ماندند.

اکثریت سناتورها با دو قطعنامه پیشنهادی دموکرات ها که در راستای ممانعت از معامله تسلیحاتی با ابوظبی تهیه شده بود مخالفت کردند. جمهوریخواهان هم اکنون اکثریت کرسی های مجلس سنا را در اختیار دارند.

دولت دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا ماه گذشته به طور رسمی با یکی از مهمترین معاملات تسلیحاتی دوران ریاست جمهوری او که شامل فروش ۵۰ فروند جنگنده «اف ـ۳۵» (F-35) و ۱۸ پهپاد «ام کیو ۹ ریپر» (MQ-9 Reaper) به امارات عربی متحده می شود موافقت کرده بود.

تصمیم وزارت خارجه ایالات متحده در تائید این معامله ۲۳ میلیارد دلاری به دنبال امضای توافق نامه عادی سازی روابط بین امارات عربی متحده و اسرائيل اتخاذ شد. مقامات دولت دونالد ترامپ این معامله تسلیحاتی را برای راهبرد واشنگتن در راستای مهار ایران در منطقه خاورمیانه «حیاتی» توصیف کرده اند.

در مقابل دموکرات ها بر این باور هستند که انعقاد «شتابزده» چنین قراردادی با امارات عربی متحده برای ثبات در منطقه خاورمیانه «خطرناک» است. تعدادی از سناتورهای دموکرات به طور خاص به نقش امارات عربی متحده در جنگ یمن اشاره کرده بودند.

کاخ سفید پیش از رای گیری در مجلس سنا با انتشار بیانیه ای اعلام کرده بود که دونالد ترامپ قطعنامه های پیشنهادی دموکرات ها را در صورت تصویب وتو خواهد کرد.

در این بیانیه آمده بود که تجهیزات نظامی جدید به عنوان عاملی «بازدارنده» به امارات عربی متحده در برابر رفتار «خصمانه» ایران در منطقه و تهدیدهایی که پس از امضای توافق عادی سازی رابطه این کشور با اسرائیل صورت گرفته است کمک خواهد کرد.

رند پال، سناتور ایالت کنتاکی که در عرصه سیاست خارجی از خط مشی عدم مداخله آمریکا در امور جهانی دفاع می کند تنها عضو جمهوریخواهی بود که به همراه دموکرات ها علیه معامله تسلیحاتی با امارات عربی متحده رای داد. او دلیل مخالفت خود را کارنامه حقوق بشری امارات و نقش این کشور در جنگ یمن عنوان کرد.

امارات عربی متحده طی سال‌ های گذشته همواره به دنبال خرید جنگنده های «اف ۳۵» بود اما اسرائیل با آن به دلیل «برهم زدن موازنه قدرت» در منطقه مخالفت می کرد.

مایک پمپئو، وزیر خارجه آمریکا، با انتقاد از سیاست حزب کمونیست چین از دانشگاه‌های آمریکایی خواست پذیرش دانشجویان چینی را محدود کنند.

آقای پمپئو که روز گذشته در انستیتو فناوری ایالت جورجیا حضور یافته بود دانشگاه‌های آمریکایی را «گرفتار پول نقد حزب کمونیست چین» خواند و گفت این دانشگاه‌ها باید برای دفع تلاش‌های جاسوسی از آمریکا با دولت همکاری کنند.

دولت دونالد ترامپ همواره ادعا کرده است که دانشگاه‌های آمریکایی مقدار پول واقعی را که از چین و سایر کشورهای به گفته آمریکا «رقیب» می‌گیرند کمتر از مقدار واقعی گزارش می‌کنند.

از زمانی که دولت آمریکا دانشگاه‌ها را برای افشای مبالغ دریافتی واقعی تحت فشار گذاشته است، این دانشگاه‌ها جزییات ۶.۵ میلیارد دلار را که قبلا از آن حرفی نزده بودند اعلام کرده‌اند.

به موجب یک قانون آمریکا مصوب سال ۱۹۸۶، موسسات آموزشی باید هدایا و یا قراردادهای بالای ۲۵۰ هزار دلار را که از منابع خارجی دریافت می‌کنند گزارش دهند.

در اکتبر امسال همچنین وزارت آموزش آمریکا ۱۲ دانشگاه شامل هاروارد، استنفورد و جرج‌تاون را مورد تحقیق قرار داد تا دریابد آیا این موسسات به قانون ۱۹۸۶ پایبند بوده‌اند یا نه. بر اساس این گزارش، اغلب این دانشگاه‌ها با شرکت فناوری چینی هوواوی قرارداد داشته‌اند. این در حالی است که مقامات اطلاعاتی آمریکا می‌گویند این شرکت یک تهدید امنیتی است.

وزیر خارجه ایالات متحده در سخنرانی خود در این باره گفت: «هر کسی از هواوی استفاده می‌کند، اطلاعات خود را به دولت چین می‌دهد.»

مایک پمپئو با بیان اینکه دانشجویان چینی برای ربودن حاصل تحقیقات آمریکا به این کشور می‌آیند گفت: «حزب کمونیست چین می‌داند که نخواهد توانست در عرصه نوآوری با ما رقابت کند به همین دلیل است که سالانه ۴۰۰ هزار دانشجو به آمریکا می‌فرستد.»

وزیر خارجه آمریکا همچنین در سخنرانی خود خواستار تعطیلی موسسات «کنفسیوسی» شد. موسسات تحقیقاتی کنفسیوسی موسساتی هستند که بر اساس توافقی بین دانشگاه‌های چینی و دانشگاه‌های خارجی ایجاد شده‌اند با این هدف که فرهنگ، زبان و آموزش چینی را در سراسر جهان گسترش دهند.

پیشتر شماری از اعضای جمهوریخواه مجلس نمایندگان ایالات متحده خواستار تحقیق در مورد ارتباط چین با دانشگاه‌های آمریکا شده بودند.

در نامه گروهی از اعضای جمهوریخواه مجلس نمایندگان به وزیر آموزش کابینه دونالد ترامپ آمده بود: «نمی توانیم اجازه دهیم یک حکومت کمونیستی خطرناک با پول به نهادهای آموزش عالی ما دسترسی پیدا کند.»

مقام‌های محلی ولایت ننگرهار می‌گویند صبح امروز افراد مسلح ناشناس یک خبرنگار زن را در این ولایت کشتند.

عطاء الله خوگیانی، سخنگوی والی ننگرهار امروز (پنجشنبه ۲۰ قوس) گفت حوالی ساعت هفت صبح به وقت محلی در ناحیه سوم شهر جلال آباد زمانی که ملاله میوند به طرف دفتر کار خود می‌رفت، از سوی افراد مسلح ناشناس به ضرب گلوله کشته شد.

این چندمین حمله مرگبار به روزنامه‌نگاران افغانستان در هفته‌های اخیر است.

به گفته سخنگوی والی ننگرهار خانم میوند از فعالان مدنی این ولایت نیز بود.

او افزون بر خبرنگاری و گویندگی در تلویزیون خصوصی انعکاس، یکی از تحلیلگران بازی کریکت نیز بود.

در حمله امروز راننده خانم میوند نیز کشته شده است.

مسئولیت این حمله را کسی به عهده نگرفته است.

نی، نهاد حمایت کننده رسانه‌های آزاد افغانستان با نشر خبرنامه‌ای نوشت با کشته شدن ملاله فضای کار برای خبرنگاران زن محدود می‌شود، و خبرنگاران دیگر جرأت نخواهند کرد تا کار خبرنگاری کنند: “چیزی که دشمنان آگاهی مردم افغانستان از دیر باز بر آن تلاش دارند.

نی خواهان شناسایی عاملان قتل این خبرنگار شده و گفته از بین بردن خبرنگاران بی‌دفاع “جنایت ضد بشری” بوده و نشان می‌دهد که “تروریستان به هیچ‌کسی ترحم ندارند” و دولت نیز در شناسایی آن‌ها، کوتاه آمده است.

برخی از نمایندگان کشورهای خارجی در افغانستان نیز نسبت به کشته شدن این خبرنگار ابراز تاسف کرده‌اند.

مأموریت اتحادیه اروپا در افغانستان با ابراز تأسف از کشته شدن ملاله گفته که حمله به روزنامه نگاران حمله به آزادی بیان است و هرگز تحمل نخواهد شد. این اتحادیه نوشت: “ما امیدواریم که این جنایت فجیع بررسی شود و عاملان این امر به دادگاه کشانده شوند.”

آلیسون بلیک سفیر بریتانیا در کابل نیز کشته شدن این خبرنگار و راننده وی را محکوم کرده است.

سفارت آلمان در کابل نیز در توئیتی نوشت: “روز جهانی حقوق بشر با خبر کشته شدن یک روزنامه‌نگار در افغانستان آغاز می‌شود. ما حملات به رسانه‌ها و نمایندگان جامعه مدنی و غیرنظامیان را به شدت محکوم می‌کنیم و این کار باید متوقف شود.”

افغانستان از کشورهای خطرناک برای خبرنگاران در جهان است.

اواسط ماه گذشته میلادی نیز در ولایت هلمند الیاس داعی، خبرنگار رادیو آزادی، هدف انفجار مین قرار گرفت و جان داد. کمی پیشتر از آن نیز در کابل در رویدادی مشابه یما سیاوش مجری پیشین تلویزیون خصوصی طلوع همراه با دو نفر دیگر کشته شدند.

نهاد حمایت کننده رسانه‌های آزاد افغانستان گفته که تا اکنون عاملان این ترورها از سوی حکومت شناسایی نشده است.

به اساس اطلاعات کمیته مصونیت خبرنگاران افغان در سال جاری پیش از قتل خانم میوند، شش خبرنگار دیگر در این کشور کشته شدند.

مسئولان این نهاد گفته بودند که در ۱۹ سال گشته ۱۳۳ خبرنگار در افغانستان کشته و شماری بیشتر از این رقم زخمی شدند.

سرور دانش، معاون دوم رئیس جمهور غنی در روز جهانی مبارزه با فساد اداری گفت حکومت تعهد سپرده تا سه سال آینده شمار پرونده‌های مبارزه با فساد اداری که در محاکم فیصله می‌شوند، پنجاه درصد افزایش یابد.

او روز ( چهارشنبه ۱۹ قوس) در مراسم بزرگداشت از این روز گفت حکومت افغانستان در نشست ژنو که به تازگی برگزار شد، تعهداتی را در راستای مبارزه با فساد اداری سپرده است.

به گفته او، قرار است تا نیمه سال ۲۰۲۱ کمیسیون مستقل فساد اداری در افغانستان مجهز و آماده شده و تمام نهادهای موازی با آن مدغم گردد.

آقای دانش افزود موثریت قانون و پیگرد قانونی در زمینه فساد اداری نیز قرار است افزایش یابد و در نتیجه شمار پرونده‌های مبارزه با فساد و شمار محاکمه مقام‌های عالی رتبه متهم به فساد نیز افزایش یابد.

شفافیت در گمرکات، جمع آوری درآمدها، الکترونیکی شدن سیستم مالیات، شایسته سالاری در استخدام‌ها، توانمند سازی زنان و افزایش استخدام آنها از دیگر تعهداتی بود که آقای دانش از آنها یادآوری کرد.

او گفت برای تطبیق این تعهدات، تقویت نهادهای اصلی دولت، وجود نهاد قدرتمند و مستقل مبارزه با فساد اداری، نهادهای عدلی و قضایی قدرتمند و مستقل، جامعه مدنی مسئول و همکاری بین‌المللی و بخش خصوصی نیز لازمی است.

معاون دوم رئیس جمهوری همچنین بر تامین صلح تاکید کرد و گفت جنگ و خشونت زمینه را برای گسترده شدن فساد فراهم ساخته و با پیشرفت در روند صلح، بستر اصلی فساد و مافیا و قاچاق نیز برچیده خواهد شد.

در نشست ژنو جامعه جهانی برای چهار سال آینده سیزده میلیارد دلار کمک مشروط به افغانستان تعهد کردند.

راس ویلسون سرپرست سفارت آمریکا در کابل هم در توئیترش نوشته دولت آمریکا از حکومت افغانستان انتظار دارد تا در مبارزه با فساد تعهد معنی دار و قوی داشته باشد.

گزارش دیده‌بان شفافیت

همزمان با روز جهانی مبارزه با فساد، دیده‌بان شفافیت افغانستان نیز گزارش تازه‌ای از وضعیت فساد اداری در افغانستان را منتشر کرد.

در این گزارش آمده که حکومت افغانستان برای مبارزه با فساد زیر فشار جامعه جهانی قرار دارد اما نباید استراتژی های مبارزه با فساد را تنها برای نشست‌های بین‌المللی و با عجله آماده کند بلکه باید یک نقشه راه درست و عملی روی دست گیرد.

اکرم افضلی، رئیس دیدبان شفافیت می‌گوید به رغم ایجاد نهادهای مختلف مبارزه با فساد اداری و تصویب قوانین و مقرارات متعدد، فساد اداری هنوز هم در افغانستان به صورت گسترده وجود دارد و بر قابلیت دولت در تامین امنیت و ارائه خدمات اساسی تاثیر منفی می گذارد.

این نهاد گفته که فساد به طور فزاینده در داد و ستدهای اجتماعی مدغم شده و حاکمیت روابط بر ضوابط و رشوه ستانی به امری معمول در زندگی مردم تبدیل شده است.

حکومت افغانستان گفته که از تحقیق و نشر گزارش‌ها در مورد موجودیت فساد در دولت استقبال می‌کند و از یافته های آن در اجرای برنامه‌های ضدفساد کار خواهد گرفت.

به اساس معلومات دفتر معاون دوم رئیس جمهوری در پنج سال گذشته حکومت ۴۸۲ سند تقنینی در عرصه‌های مختلف برای مبارزه با فساد تصویب کرده است.

وزارت تحصیلات عالی گفت تصمیم جدید وزارت خزانه‌داری آمریکا در مورد تحریم سازمان آموزشی جامعه المصطفی العالمیه را بررسی می‌کند و در مورد شاخه‌ این سازمان در افغانستان تصمیم خواهد گرفت.

وزارت خزانه‌داری آمریکا دیروز اعلام کرد حسن ایرلو، سفیر ایران در یمن و سازمان آموزشی جامعة المصطفی را شامل تحریم کرده است.

حامد عبیدی، سخنگوی وزارت تحصیلات عالی افغانستان به بی‌بی‌سی گفت شاخه دانشگاه جامعة المصطفی در کابل مطابق قانون افغانستان ایجاد و براساس قوانین، مقرره، طرزالعملها و لوایح وزارت تحصیلات عالی فعالیت می‌کند و این وزارت تصمیم جدید وزارت خزانه داری آمریکا را بررسی و تصمیم خود را با رسانه‌ها شریک خواهد ساخت.

جامعه المصطفی العالمیه در افغانستان در چارچوب یک دانشگاه شاخه دارد و صدها دانشجو اکنون در آن مشغول تحصیل هستند.

وزارت خزانه‌داری آمریکا جامعه المصطفی را به این دلیل شامل تحریم کرده که مدعی است این نهاد آموزشی زمینه استخدام افراد را برای سپاه قدس ایران فراهم کرده است.

این نهاد آمریکایی افزود جامعه المصطفی در سراسر جهان شعبه دارد و به عنوان منبع جمع‌آوری اطلاعات برای سپاه پاسداران و زمینه جذب نیروی شبه‌نظامی تحت فرماندهی سپاه قدس را که در سوریه کنار نیروهای بشار الاسد، رئیس جمهوری این کشور می‌جنگند، فراهم می‌کند.

این نهاد افزوده که سپاه قدس سازمان جامعه المصطفی را به عنوان پوشش برای استخدام نیرو در افغانستان به کار می‌برد.

سید عبدالحمید ثابت، رئیس جامعه المصطفی چندی قبل در دیدار با عباس بصیر وزیر آموزش عالی افغانستان گفته بود که شاخه کابل این سازمان “سهولت‌های زیادی را برای جوانان افغانستان فراهم نموده تا نیازمندی‌های جامعه و بازار کار این کشور را مرفوع سازند.”

او افزوده بود که هیأت رهبری جامعه المصطفی تعهد کرده که “فعالیت‌هایش را مطابق به قوانین و مقررات وزارت آموزش عالی افغانستان عیار و از هیأت رهبری جدید این وزارت می‌خواهد تا نهاد یاد شده را در روند تضمین کیفیت و اعتباردهی این وزارت شامل کند.”

چند روز قبل وزارت خارجه آمریکا اعلام کرده بود که سپاه پاسداران جنگجویان بیگانه را برای افزایش نفوذ خود در خارج از ایران استخدام می‌کند.

این نهاد در یک رشته توییت‌ گفته بود سپاه لشکر فاطمیون متشکل از “شیعیان افغانستان و تیپ زینبیون متشکل از شیعیان پاکستانی” را برای مبارزه در درگیری‌های منطقه‌ای به ویژه در سوریه به وجود آورد.

درباره جامعه‌ا‌لمصطفی

به نوشته سایت رسمی جامعه المصطفی العالمیه این نهاد، یک نهاد علمی و بین‌المللی با هویت حوزه‌ای است که با هدف گسترش علوم اسلامی، انسانی و اجتماعی، با رویکرد آموزشی، پژوهشی و تربیتی، اهتمام دارد که انبوهی از داوطلبان را از سراسر جهان تحت پوشش قرار دهد.

این نهاد افزود بیش از ۵۰ هزار دانش‌پژوه مرد و زن را از ۱۲۲ ملیت، تحت تعلیم و تربیت خود داشته که تاکنون، بیش از ۲۵ هزار نفر از آنان دانش‌آموخته شده‌اند.

در جامعه المصطفی العالمیه رشته‌های اسلامی فقه، اصول فقه، قرآن، حدیث، فلسفه، عرفان، اخلاق، کلام و تاریخ اسلام و در حوزه علوم انسانی نیز رشته‌ها و گرایش هایی همچون علوم تربیتی، حقوق، روان شناسی، اقتصاد، جامعه شناسی، علوم سیاسی، بانکداری، ارتباطات، مدیریت و زبان و ادبیات زبان‌های فارسی، عربی، انگلیسی، فرانسوی و روسی، با “رویکرد اسلامی” تدریس می‌شود.

کمیسیون امور داخلی و امنیت ملی مجلس نمایندگان بعد از بررسی دو زندان پلچرخی و بگرام اعلام کرد ۵۲۳ زندانی به اعدام محکوم شده اند ولی حکم آنان اجرا نشده و دروضعیت نا‌مشخص به سر می‌برند.

فدا محمد الفت صالح، رئیس هیات بررسی مجلس نمایندگان که به تازگی از زندان پلچرخی، مهمترین زندان افغانستان و زندان بگرام دیدار کرده، روز چهارشنبه ( ۱۹ قوس) در گزارشش به جلسه علنی مجلس نمایندگان گفت این افراد خواستار مشخص شدن سرنوشت شان هستند، یا اعدام شوند یا از حال بلاتکلیفی رهایی شوند.

دولت افغانستان چند سال قبل بعد از درخواست نهادهای حقوق بشری و جامعه جهانی مبنی بر توقف حکم اعدام اجرای آن را متوقف کرده است.

به گفته آقای صالح در زندان پلچرخی کابل بیشتر از شش هزار و ۷۰۰ زندانی نگهداری می‌شوند، در حالیکه گنجایش این زندان چهار هزار و ۵۰۰ زندانی است.

او گفت از مجموع زندانیان یاد شده ۶۶۰ نفر اعضای گروه طالبان، ۵۳۸ تن آنان زندانیان نظامی و بقیه ۵ هزار و ۵۲ نفر دیگر سایر زندانیان از جمله اعضای گروه موسوم به دولت اسلامی (داعش) هستند.

به گفته او از این میان ۵۲۳ تن محکوم به اعدام هستند.

او گفت که به تعداد بیشتر از یک هزار و ۸۰۰ نفر نیز در بازداشتگاه موقت پلچرخی در بند هستند در حالیکه این بازداشتگاه گنجایش ۵۰۰ نفر را دارد.

به گفته آقای صالح در بازداشتگاه به تعداد ۳۲۷ زن نیز در بازداشت هستنند که ۱۲۶ نفر آنان مربوط به گروه موسوم به داعش بوده و یک جا با سایر زندانیان زن نگهداری می‌شوند.

او افزود که در زندان بگرام نیز به تعداد شش هزار زندانی نگهداری می‌شدند که شامل زندانیان جنایی، نظامی و سیاسی بودند ولی از این مجموع به تعداد دو هزار ۴۸۵ نفر از اعضای گروه طالبان، ۱۲۵ نفر از اعضای حزب اسلامی از بند رها شده که اکنون سه هزار و ۳۹۰ زندانی در این زندان نگهداری می شوند.

مشکلات در زندان

به نقل از بی بی سی آقای صالح عدم توجه به افراد مسن، نگهداری زندانیان در ولایت غیر از محل سکونت خانواده، مشخص نبودن سرنوشت زندانیان اعدامی، عدم اجرای فرامین رئیس جمهوری به صورت یکسان و برخورد سلیقه ای با پرونده را از مشکلات زندانیان عنوان کرد.

او گفت که شماری از زندانیان زمان حبس شان تکمیل شده ولی هنوز در زندان هستند.

این عضو مجلس نمایندگان مشکلات بهداشتی، تغذیه نادرست، نگهداری زندانیان با جرایم متنوع را در یک بند، کمبود فضا، نداشتن اجازه ملاقات، نقض صریح کرامت انسانی و حقوق بشری در زندان را از مشکلات دیگر عنون کرد.

او افزود که به دلیل فراهم نکردن تسهیلات زندانیان دچار مشکل روانی شده اند. به گفته او چالشهای دیگر نیز فراهم نکردن خدمات درمانی، دسترس به مواد مخدر، تغذیه نامناسب، بهداشتی نبودن غذا، نبود زمینه آموزش، نبود استاتید خوب، فراهم نبودن آموزش حرفه و فن بگرام است.

آقای صالح خواستار رسیدگی به وضعیت زندان زنان شد و گفت که نگهداری آنان با زندانیان داعش خطر جدی برای زندانیان زن ایجاد کرده است.