برچسب: تروریزم

طبق اعلام جو بایدن رئیس جمهور امریکا قرار است نیروهای امریکایی تا سپتمبر سال جاری میلادی به طور کامل افغانستان را ترک کند.

خروج نیروهای امریکایی و ناتو از افغانستان با واکنش های منفی و مثبت زیاد داخلی و خارجی روبرو شده و عده ای آن را با سقوط حکومت کابل و سلطه طالبان مساوی دانسته اند.

شاه حسین مرتضوی، مشاور ارشد رئیس جمهور، اما در این مورد می گوید:«اگر از پنجاه در صد عوایدی در گمرک‌ها غارت می‌شود و یا از فساد گسترده جلوگیری شود طبیعی است که وابستگی‌ها کاهش پیدا می‌کند.

افغانستان دارای منابع عظیم طبیعی، آب و خاک خوب است. از این ظرفیت بزرگ برای خود اتکایی باید استفاده شود. تمام کمک جهان در سال چند میلیارد دالر است؟ اما اقتصاد جرمی در این کشور به بیش از چهل میلیارد و پول مواد مخدر به نزدیک به صد میلیارد دالر می‌رسد.

شاه حسین مرتضوی در فیس بوک خود در این مورد نوشته است نیروهای امنیتی و دفاعی کشور در منطقه بی‌نظیر است. جهان‌ و منطقه مدیون افغانستان است. ما در خط اول مبارزه با تروریزم قرار داریم. پس از امضای موافقت نامه دوحه طالبان دچار غرور کاذب شده است. یک مشت محکم به کار است تا این گروه عقلانی فکر کند.

 اعتماد و اتکا به این نیروها مهم است. ۳۵۰ هزار نیروی کار آمد در برابر طالبان و تروریستان به خوبی توان مقاومت دارند. ما با روحیه مقاومت ملی پس از خروج، از کشور حراست خواهیم کرد. هیچ کشوری با وابستگی دوامدار به عزت سیاسی نمی رسد. وابستگی سیاسی و مالی روحیه و احساس مالکیت را نباید از رهبران سیاسی سلب کند. احساس مالکیت نسبت به این وطن باید تقویت شود. در همین جا متولد شده ایم، همین جا دفن خاک خواهیم شد.

قرار است ایالات متحده در ماه می نیروهای باقی مانده خود را مطابق به توافقنامه‌ای که سال گذشته با طالبان در دوحه امضا کرد، از افغانستان بیرون کند.
اما خشونت در حال اوج گرفتن است و گفت‌وگوهای بین‌الافغانی با توافقنامه دوحه پیشرفت کمی داشته است. در صورت خروج سربازان امریکایی، طالبان ممکن روند صلح را رها کرده و قدرت را به زور به دست بگیرند. این می‌تواند مسلماً برای پاکستان که از ابتدای تاسیس طالبان در دهه ۱۹۹۰ ازین گروه برای ایجاد عمق استراتژیک خود برای جلوگیری از نفوذ هند در افغانستان حمایت کرده است «یک ماموریت تمام شده» باشد.
دولت افغانستان روابط نزدیکی با دهلی نو دارد و کنارگذاشتن آن به منافع هند آسیب می‌رساند.
با این حال، ظاهراً اسلام‌آباد خواستار عقب نشینی «مسئولانه» ایالات متحده است و بارها تاکید کرده که یک دولت فراگیر در کابل را ترجیح می‌دهد.
البته ممکن این تلاش پاکستان برای منحرف کردن اتهامات حمایت از طالبان باشد، اما دلایل موجهی برای پاکستان برای مخالفت با به قدرت رسیدن این گروه شبه نظامی و احیای حکومت دینی آنها وجود دارد.
طوری که تریسیا بیکن مسئول پیشین مبارزه با تروریزم ایالات متحده متذکر می‌شود: «اگرچه پاکستان و طالبان منافع مشترک دیرینه دارند، اما این منافع میان آن‌ها دوستی ایجاد نکرده است».
سازمان امنیت پاکستان تا حد زیادی به طالبان افغانستان به نظر حقارت می‌نگرد، در حالی که طالبان غالباً از مداخلات پاکستان انتقاد می‌کنند.
سال‌هاست که اسلام‌آباد تلاش کرده است که به دستور واشنگتن طالبان را تحت فشار قرار دهد. قبل از ۱۱ سپتمبر، ایالات متحده از پاکستان خواست که ملاعمر رهبر پیشین طالبان را برای تسلیم‌دهی اسامه بن لادن تحت فشار قرار دهد که وی حاضر به انجام چنین کاری نشد.
پرویز مشرف رییس جمهور پیشین پاکستان نیز سعی کرد – و نتوانست – از تخریب مجسمه‌های بودای بامیان توسط طالبان جلوگیری کند. تلاش‌ها برای اعمال فشار بالای طالبان پس از سقوط این گروه از قدرت ادامه یافت.
هنگامی که درگیری افغانستان به بُن‌بست رسید و ایالات متحده در جستجوی راه حل دیپلماتیک شد، از اسلام‌آباد خواست تا طالبان را بر سر میز مذاکره بیاورد. اما طالبان پاکستان را دور زده و گفت‌وگوهای پنهانی را با دولت افغانستان آغاز کردند. این کار طالبان پاکستان را که می‌خواست مذاکرات را در کنترول داشته باشد خشمگین کرد.
اطلاعات پاکستان یا (آی اس آی) با دستگیری نیمی از رهبری آن‌ها در سال ۲۰۱۰، به شمول ملا برادر معاون فعلی امیر، اقدام به مجازات طالبان کرد. برخی از طالبان در بازداشت پاکستان مورد بدرفتاری قرار گرفتند، ملا عبیدالله وزیر دفاع رژیم طالبان ممکن است زیر شکنجه آی اس ای کشته شده باشد.
در حالی که پاکستان میزبان طالبان بود و به آن‌ها کمک می‌کرد، در عین زمان آن‌ها را مورد آزار و اذیت نیز قرار داد . و این کار را تا حدی به درخواست امریکا انجام داد و در واقع در کنار دشمنان اصلی طالبان قرار گرفت.
در واقع، اسلام‌آباد در کارزار نظامی به رهبری ایالات متحده در برکناری این گروه از قدرت در سال ۲۰۰۱ همکاری مهمی انجام داده است. جنگجویان دستگیر شده به شمول ملا ضعیف، سفیر پیشین طالبان در پاکستان را تحویل ایالات متحده داد که بعداً وی به خلیج گوانتانامو منتقل شد. ضعیف در خاطرات خود نهاد اطلاعاتی پاکستان را خیلی بد گفته است، نظری که بعدها بیشتر اعضای طالبان در مصاحبه‌های خود منعکس کردند.
به عبارت دیگر، خصومت بین گروه شبه نظامی و حامیان پاکستانی آن وجود دارد که می‌تواند بر ادامه روابط آنها تاثیر منفی بگذارد.
به طور کلی در افغانستان به پاکستان با دیده تردید نگریسته می‌شود و رژیم طالبان انگیزه سیاسی دارد تا از اسلام‌آباد فاصله بگیرد تا از حمایت مردمی در داخل افغانستان برخوردار شود.
در دهه ۱۹۹۰ طالبان از اسلام‌آباد اطاعت نکردند و سیاست رد «خط دیورند» مرز مورد مناقشه با پاکستان را مانند دولت‌های قبلی افغانستان دنبال کردند. جنگجویان طالبان اخیراً تأکید کرده‌اند که مناطق پشتون‌نشین پاکستان به افغانستان تعلق دارد.
بازگشت طالبان به قدرت می‌تواند به نقطه اشتعال تبدیل شود، بیشتر به این دلیل که پاکستان در حال ساخت و ساز یک حصار مرزی در امتداد خط دیورند است که مناطق قبایلی و خانواده‌های دو طرف را از هم جدا می‌کند و مانع فعالیت اقتصادی در آنجا می‌شود. ظاهراً طالبان در بعضی از نقاط سعی کردند مانع ساخت و ساز حصار کشی در مرز شوند.

یک رژیم طالبانی همچنین ممکن میزبان گروه‌های شبه نظامی متخاصم پاکستان باشد.
اسلام‌آباد یک استراتژی دوگانه را با شبه نظامیان دنبال می‌کند، از برخی (مانند طالبان افغانستان یا لشکر طیبه) که بیشتر به آن کشور نفع می‌رساند حمایت می‌کند و با دیگران مانند ( داعش شاخه خراسان، القاعده و تحریک طالبان پاکستان) که بر‌نیروهای پاکستانی حمله می‌کنند، مخالفت می‌کند.
اما طالبان چنین رویکردی ندارند. در حالی که این گروه در واقع مخالف دولت اسلامی است، القاعده را همچنان در پناه دارد و هرگز بر تحریک طالبان پاکستان که در سال ۲۰۱۴ ‌‌توسط ارتش پاکستان از مناطق قبایلی تبعید و به افغانستان پناهنده شده بودند، محکوم یا حمله نکرد.
بین سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۱۵ ، تی تی پی با حملات مکرر با تلفات بالا، از جمله حمله وحشیانه به مدرسه‌ای در سال ۲۰۱۴ پاکستان را به وحشت انداخت.
چشم انداز ایجاد یک تحریک طالبان پاکستانی که توسط تحریک طالبان افغانستان کمک و انگیزه داده شده باشد، باید مورد توجه رهبران پاکستان باشد.
همچنین این خبر بدی برای چین است که کارگران آن در پاکستان مورد حمله این گروه قرار گرفته‌اند.
اگر طالبان به قدرت برگردند و همانند دهه ۱۹۹۰ میزبان افراط گرایان باشند، ایالات متحده احتمالاً از اسلام‌آباد می‌خواهد تا آن‌ها را برای اخراج مهمانان شان تحت فشار قرار دهد. آن زمان نتیجه‌ای نداشت و ممکن است این بار هم چنین کاری نکند. پاکستان مقصر شناخته خواهد شد و در نتیجه روابط ایالات متحده و پاکستان آسیب خواهد دید و اسلام‌آباد را بیشتر در آغوش پکن سوق خواهد داد.
اسلام‌آباد اکنون از قدرت نفوذ کمتری بر رژیم طالبان‌نسبت به دهه ۱۹۹۰ زمانی که پاکستان به عنوان یکی از‌‌ سه کشور، دولت آنها را به رسمیت شناخته بود، برخوردار است.
اخیراً این گروه روابط دیپلماتیکی را با اکثر کشورهای منطقه، از جمله مخالفین پیشین خود مانند ایران و روسیه، یا قطر جایی که دفتر سیاسی دارند برقرار کرده است.
اگر طالبان قدرت را به دست بگیرند، ممکن است روابط اقتصادی پاکستان با افغانستان نیز مختل شود؛ زیرا احتمالاً ایالات متحده و جامعه جهانی بر افغانستان تحریم‌هایی را اعمال کنند که باعث محدود شدن تجارت و سرمایه گذاری می‌شود.
آرزوهای دیرینه اسلام‌آباد برای ارتباط با آسیای میانه از طریق افغانستان از بین خواهد رفت. علاوه بر این، ممکن دیگر گروه‌های مسلح افغانستان در برابر تصرف قدرت توسط طالبان مقاومت کنند.
درگیری و ادامه بی‌ثباتی، فعالیت اقتصادی را بیشتر مختل می‌کند و ممکن است سیل آوارگان را به پاکستان جاری کند و بار سنگینی بر دوش اقتصاد متشنج پاکستان بگذارد و نفوذ شبه نظامیان و قاچاقچیان به آن کشور را سهل کند.
تجارت و کاروبار مواد مخدر نیز مطمئناً تحت رژیم طالبان تشدید خواهد شد. این گروه به شدت در کار و بار مواد مخدر دخیل است و می‌تواند از اهرم‌های دولت خود برای تسهیل کشت و قاچاق استفاده کند.
تریاک منبع اصلی درآمد افغانستان است و سال‌ها چه که دهه‌ها طول می‌کشد تا کشور ویران شده گزینه‌های مناسب اقتصادی را ایجاد کند.
رونق قاچاق مواد مخدر در افغانستان برای پاکستان به منزله کابوس است. این کشور در حال حاضر جمعیت قابل توجهی از معتادان را دارا است. در سال های اخیر مصرف شیشه کریستال به طور فزاینده‌ای در میان جوانان پاکستانی شیوع یافته است‌ و با آغاز تولید شیشه ارزان از گیاه افدرین در افغانستان احتمالاً این وضعیت بدتر هم خواهد شد.
علی‌رغم همه این مشکلات، یک افغانستان تحت اداره طالبان حداقل نسبت به دولت فعلی با هند، رقیب پاکستان، کمتر روابط دوستانه خواهد داشت. دهلی یکی از معدود قدرت‌های منطقه‌ای است که روابط دیپلماتیک با این گروه برقرار نکرده و در صورت قدرت گرفتن مجدد طالبان، آن را در یک نقطه ضعف مشخصی قرار خواهد داد. اما این یک پوشش نقره‌ای روی ابر بسیار تاریک است.
هزینه‌های به قدرت رسیدن طالبان برای اسلام‌آباد بسیار گزاف خواهد بود و سرنوشت افغانستان را به عنوان یک کشور فقیر، بی‌ثبات، آغشته به مواد مخدر و ماشین جوجه کشی تروریزم که امنیت ملی و منافع اقتصادی پاکستان را تهدید می‌کند، مهر و موم خواهد کرد.
به همین دلیل، از پاکستان انتظار می‌رود تلاش‌های خود برای تسهیل حل و فصل سیاسی در افغانستان و جلوگیری از فروپاشی دولت و آغاز جنگ داخلی گسترده ادامه دهد.
اما، با توقف گفت‌وگوهای صلح و‌ خروج احتمالی ایالات متحده از افغانستان، توفانی در حال شکل گیری است.
مرتضی احمدزاده

آقای اندارابی روز گذشته (شنبه، ۲۳ حوت) در یک گفت‌وگوی اختصاصی با آسوشیتید پرس گفت گروه طالبان با شبکه القاعده قطع روابط نکرده، بلکه آن را حفظ کرده است.

وی تصریح کرد نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان با حمایت سربازان آمریکایی بر گروه‌های تروریستی مستقر در منطقه، به ویژه گروه داعش فشار حد اکثری وارد کرده‌اند تا مانع فعالیت‌های گسترده‌ای آن‌ها شوند.

وزیر امور داخله با رد اظهارات آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه آمریکا که گفته بود پس از خروج نیروهای خارجی از افغانستان طالبان بر بیشتر خاک این کشور مسلط خواهند شد، بیان داشت نیروهای امنیتی و دفاعی کشور توان حفظ مناطق زیر تسلط خود را دارند.

اما او در عین حال تاکید کرد نیروهای امنیتی افغانستان برای کنترول مناطق دوردست کشور به حمایت نیروهای خارجی نیاز دارند.

آقای اندرابی خاطرنشان ساخت، سربازان ما توانایی دفاع از پایتخت، شهرها و مناطق زیر تسلط خود را دارند و آنان در سال جاری به طالبان ثابت کردند که اجازه تصرف قلمرو به آن‌ها را نمی‌دهند.

وزیر امور داخله با اشاره به شکایت‌های شهروندان کابل گفت ما از این نگرانی‌ها باخبر هستیم، اما از آن جای که حدود ۷۰ درصد از نیروهای پولیس مصروف نبرد با گروه طالبان اند و روزانه با بیش از ۱۰۰ حمله مواجه هستند، لذا تامین امنیت پایتخت با دشواری‌های همراه است.

وی در مورد ترورهای هدفمند اخیر در کشور نیز گفت که در یک ماه گذشته در پیوند به این رویدادها ۴۰۰ تن را بازداشت کرده‌اند.

آقای اندرابی همچنان علاوه کرد نیروهای پولیس افزون بر جنگ با گروه‌های تروریستی، با کشت، تولید و قاچاق مواد مخدر نیز در حال مبارزه اند.

این در حال است که بر اساس توافق‌نامه صلح ایالات متحده آمریکا با گروه طالبان، نیروهای خارجی تا اول ماه می به طور کامل افغانستان را ترک خواهند کرد.

در مقابل طالبان نیز تعهد کرده که روابط خود را با گروه‌های تروریستی مستقر در منطقه، به ویژه شبکه القاعده قطع می‌کنند و میزان خشونت‌های خود را کاهش داده و وارد روند گفت‌وگوهای بین‌الافغانی می‌شوند.

اما بر اساس گزارش وزارت دفاع آمریکا گروه طالبان نه تنها روابط خود با شبکه القاعده را قطع نکرده که جنگ‌جویان این شبکه را با افراد خود مدغم کرده‌اند.

همچنان بر بنیاد گزارش سازمان ملل متحد میزان خشونت‌های طالبان در ماه‌های اخیر به شدت افزایش یافته و سبب تلفات بی‌پیشینه غیرنظامیان در تناسب با سال‌های گذشته شده‌اند.

رجب طیب ارودغان، رییس ‌جمهوری ترکیه طی سخنانی در نشست گروهی حزب عدالت توسعه ضمن تاکید بر عملکرد موفق کشورش در مقابله با پاندمی کرونا ادعا کرد: اکنون کشورهای غربی از سیستم بهداشتی ترکیه الگوبرداری می‌کنند.

ارودغان با اشاره به مشکلاتی که کشورهای پیشرفته در پاندمی کرونا با آن مواجه شدند، گفت: هیچ مشکلی در مورد زنجیره تولید، تامین و توزیع مواد غذایی که در اقصی‌نقاط جهان دچار بحران شده است، نداریم.

وی با اشاره به تمایل کشورهای خارجی به سرمایه‌گذاری در ترکیه، تصریح کرد: علاقه محافل مالی و سرمایه گذاری بین‌المللی به کشورمان که مدتی‌ است به کندی پیش می‌روند، به تدریج در حال افزایش است.

اردوغان با اشاره به موفقیت‌های نیروهای کشور در مبارزه با تروریسم گفت: حزب حاکم عدالت و توسعه و اتحاد جمهور با قاطعیت به مبارزه با تروریسم ادامه داده و این معضل را ریشه‌کن خواهند کرد. عملیات‌های مبارزه با تروریسم ترکیه در داخل و خارج از کشور، هم حق مشروع هم وظیفه انسانی ما است. مبارزه ترکیه با تروریسم نه تنها دلباختگان تروریسم در داخل کشور، بلکه عده‌ای در خارج از کشور را نیز ناراحت کرده است.

وی افزود: همانطور که نقشه کسانی که از ۴۰ سال گذشته قصد داشتند در شرق و جنوب شرق ترکیه را مانند اتفاقات آغاز اشغال کشورمان از شهر ازمیر در قرن گذشته را تکرار کنند، شکست دادیم، به همدستان سیاسی و بالفعل آن‌ها نیز پاسخ مناسب خواهیم داد.

اردوغان خاطرنشان کرد : برای انجام وظایف برادری، دوستی و انسانیت که هزاران سال در جغرافیای ما حاکم بوده و هست و نیز برای انجام عملیات نظامی با هدف مقابله با تروریسم در خارج از مرزهای کشور از هیچ کس رخصت نمی‌خواهیم و اجازه نمی‌گیریم.

عمران خان نخست‌وزیر پاکستان گفت پاکستان در ازای دریافت پول به بخشی از جنگ‌های خارجی تبدیل شده است و باید از اشتباهات این رویکردهای نادرست درس بگیرد.
عمران خان تصریح کرد: «ما قبلاً اشتباهاتی مرتکب شده بودیم و در جنگ‌های دیگران درگیر شده بودیم. این جنگ ما نبود، ما به دلیل فشار آنان در جنگ دخیل شدیم که به کشور (پاکستان) آسیب زیاد رسانیده است.»
خان از حکومت و مقام‌های پیشین کشورش به دلیل دخالت در جنگ علیه تروریزم به رهبری امریکا در افغانستان انتقاد کرد و آن را اشتباه بزرگ خواند.
دولت افغانستان بارها مدعی شده پاکستان برای گروه‌های هراس‌افگن از جمله طالبان، شبکه حقانی و القاعده در خاک این کشور پناهگاه داده است، اما این ادعاها پیوسته از دولت پاکستان رد شده است.

 وزارت امور خارجه امروز سه‌شنبه(۷ دلو) در اعلامیه‌ای گفت دولت جمهوری اسلامی ایران در مورد سفر هیئت طالبان به ایران، افغانستان را مطلع نموده و در این مورد نظریات دولت افغانستان را قبلاً مطالبه و دریافت کرده است.
در اعلامیه آمده است: «هدف از تنظیم سفر هیئت طالبان به ایران این است تا جانب جمهوری اسلامی ایران، افزون بر شرح دیدگاه‌های خود، طالبان را در مورد موجودیت اجماع منطقه‌ای در خصوص تأمین آتش‌بس فوری، دستیابی به یک توافق جامع صلح در چهارچوب نظام جمهوری و حفظ ارزش‌های قانون اساسی افغانستان، آگاه سازد.

ایران همچنان می‌خواهد اطمینان حاصل کند که افغانستانِ پسامنازعه بار دیگر به‌پایگاه امن گروه‌های تروریستی مبدل نخواهد شد و همچون مرکز اتفاق و همکاری‌های منطقه‌ای و بین‌المللی باقی خواهد ماند».
وزارت خارجه افزود امیدوار است طالبان به خواست برحق مردم افغانستان برای قطع خونریزی و تأمین صلح پایدار تن دهند و به تقاضای پیهم کشورهای منطقه و جهان برای تأمین‌ آتش‌بس و رسیدن به توافق جامع صلح از طریق گفت‌وگوهای معنادار و صادقانه، احترام گذارند.
اعلامیه خاطرنشان کرد: «طالبان باید بدانند که روش کنونی‌شان مبنی بر ادامهٔ جنگ و خونریزی مورد انزجار همگانی هم در افغانستان و هم در منطقه و جهان قرار دارد».
کابل می‌گوید به مشورت‌ها و همکاری‌ها با کشورهای منطقه و جهان، از جمله جمهوری اسلامی ایران، به‌ منظور حفظ و تقویت اجماع منطقه‌ای و بین‌المللی در حمایت از موقف برحق مردم و دولت افغانستان در رابطه به صلح پایدار مبتنی بر ارزش‌های قانون اساسی و تقویت نظام جمهوری اسلامی، ادامه خواهد داد.

جو بایدن چهارمین رییس جمهوری امریکا است که جنگ افغانستان را به ارث می‌برد. او یک گفت‌وگوی شکننده‌ برای صلح را نیز شاهد است که برخی از اعضای گروهش انتظار پیشرفت آن را داشتند.
در ماه فبروری ۲۰۲۰ اداره‌ی ترامپ با گروه طالبان توافق‌نامه‌‌ای را به امضا رساند که در آن به خروج تمام نظامیان امریکایی تا ماه می ۲۰۲۱ اشاره شده است.
در مقابل ایالات متحده‌ی امریکا از طالبان تضمین امنیتی گرفته و طالبان به آغاز گفت‌وگو با دولت افغانستان تعهد کردند.
پس از ۴۰ سال خون‌ریزی و ۲۰ سال مداخله‌ی مستقیم امریکا در جنگ افغانستان، جای پرسشی نیست که اداره‌ی بایدن فرصت پیش‌آمده برای تأمین صلح را از دست بدهد. ایجاد راه‌ حل سیاسی مسالمت‌آمیز که قناعت طالبان را فراهم کند، برای امریکا به‌مراتب مهم‌تر از یک راه‌حل نظامی است.
‌با این‌همه، تحرک آهسته در روند مذاکرات صلح، این پروسه را زمان‌گیر کرده است. هنوز طالبان و دولت افغانستان روی موضوعات کلیدی ازجمله نظام آینده افغانستان که جمهوری دموکراتیک یا غیر دموکراتیک باشد، به توافق نرسیده‌اند. هر دو طرف میز مذاکره، از موضع خود عقب‌نشینی نمی‌کنند.
به‌اساس توافق اداره‌ی ترامپ، اداره‌ بایدن تا بهار سال آینده زمان دارد که نیروهای خود را بیرون کند. برخی از تحلیل‌گران بر این عقیده‌اند که امریکا پیش‌ازاین به یکی از اهدافش در افغانستان که سرنگونی القاعده بود دست ‌یافته است.
برخی از اعضای حکومت پیشین باور دارند که حضور نیروهای امریکا و جلوگیری از به‌قدرت رسیدن طالبان می‌تواند به موفقیت صلح و ایجاد یک روند مسالمت‌آمیز کمک کند اما؛ دو گزینه وجود دارد؛ خروج مسئولانه یا حضور تعریف شده که راه میان‌بر در پالیسی امریکا «خروج مسئولانه» از افغانستان است؛ کانسپت-هدف پروژه- مؤثر برای پایان دادن به جنگ نا‌فرجام و مبازره با تروریزم همچنان ادامه می‌یابد.
به‌نظر می‌رسد که بایدن یکی از طرفداران خروج «مسئولانه» باشد که در جریان کارزارهای انتخاباتی‌اش پیش از توافق‌ اداره‌ی ترامپ در ماه فبروری سال گذشته به آن اشاره کرده بود.
‌ بایدن در مصاحبه‌ی ۲۳ فبروری (Face the Nation) گفت؛‌ ایالات متحده‌ی امریکا باید یک گروه‌ کوچک از نیروها را برای مبارزه با تروریزم و جلوگیری از جای پا باز کردن القاعده و داعش در افغانستان حفظ کند، اما؛ دیدگاه‌های متفاوتی در این مورد وجود دارد که پیش‌بینی در مورد نتیجه صلح را دشوار می‌سازد.
هرچند طالبان به حضور نیروهای امریکایی در امر مبارزه با تروریزم در افغانستان مخالفت می‌کنند؛ زیرا این بحث برای گروه تروریستی قابل‌هضم نیست؛ خواست طالبان خروج تمام نیروها از افغانستان است و این‌ حضور می‌تواند برای طالبان سنگین تمام شود.‌ اعضای ارشد طالبان به‌ زیردست‌شان وعده سپرده‌اند که به اساس توافق (امریکا – طالبان) تمام نظامیان امریکایی تا ماه می از افغانستان بیرون می‌‌شوند. احتمال این‌که طالبان در آینده همکار امریکا باشد وجود دارد، اما؛ واشنگتن از این همکاری مطمین نیست.
تنها طالبان به‌عنوان یک بن‌بست فرا راه مبارزه با تروریزم تلقی نمی‌شود، برای موفقیت در صلح، امریکا به حمایت بازیگران منطقه‌ا‌ی مانند چین، ایران، روسیه و پاکستان نیاز دارد که هیچ‌کدام از این کشورها طرفدار حضور نظامی امریکا در افغانستان نیستند.
این کشورها به این امید از روند صلح افغانستان حمایت می‌کنند که درنتیجه‌ی گفت‌وگوها نیروهای امریکایی افغانستان را ترک خواهند کرد. اگر امریکا به حضور دوام‌دار نیروهای خود در افغانستان تصمیم بگیرد، پاکستان به حمایت خود از طالبان ادامه می‌دهد.

حمایت از تروریستان برای مبارزه با تروریزم در افغانستان
احتمال این‌که روند صلح نتیجه‌ای در پی نداشته باشد وجود دارد. البته حمایت قدرت‌های منطقه قابل‌بحث است، اگر توافق روی مبارزه امریکا با تروریزم صورت نگیرد، امریکا توافق‌نامه و گزینه‌ی خروج را نادیده بگیرد؛ در آن صورت طالبان دوباره ممکن روی حضور نیروهای امریکا بهانه‌تراشی کنند.
در چنین شرایطی حمایت از نیروهای امنیتی در برابر طالبان برای امریکا الزامی است. اگر طالبان دوباره به جنگ در برابر امریکا برگردند، دلیلی به قطع رابطه‌ با القاعده نخواهند داشت و پایبند به توافق‌نامه‌ی ماه فبروری ۲۰۲۰ متعهد به قطع رابطه با گروه‌های تروریستی نخواهند بود.
نهایتاً امریکا ملزم می‌شود با متحدان در مراکز نظامی به حمایت از نیروهای امنیتی – دفاعی افغانستان بپردازد. امریکا نیاز خواهد داشت تا از نیروهای امنیتی – دفاعی افغانستان در برابر طالبان حمایت کند.
اگر دولت افغانستان ناکام شود، امکان حمله بر امریکا را افزایش می‌یابد، به‌عبارت‌دیگر ممکن نیست برای «مبارزه با تروریزم از تروریستان» کار بگیریم؛ دولت افغانستان خواهان حضور نظامیان امریکا در این کشور است.
در این صورت، خروج مسئولانه راه‌ میان‌بر برای اداره‌ی بایدن نیست. در کنار آن امریکا تلاش خواهد کرد تا با طالبان به یک توافق برسد – رسیدن به یک توافق کلی می‌تواند زمینه‌ی بهترین خروج را برای دولت امریکا فراهم کند- البته در این شرایط گزینه‌ی طالبان این است که مخالفان غنی را حمایت کنند و چراغ سبز حمایت امریکا را با خود داشته باشند.
این توافق نمی‌تواند نگرانی‌های امنیتی امریکا را کاهش دهد. در ابتدا پس از توافق و ایجاد راه‌حل سیاسی افغانستان، امریکا روی خروج کلی نیروهای خود تصمیم خواهد گرفت. در غیر این صورت امریکا تلاش می‌کند تا توافق خروج نیروهایش را تا اول ماه می دوباره به بازنگری بگیرد. اگر طالبان از روند مذاکرات بیرون شوند، احتمال برگشت تا شش ماه وجود ندارد.

گفت‌وگوها و خروج زودهنگام
اداره‌ی جو بایدن در شش ماه، تهدید‌ها و حملات را در افغانستان مورد بازبینی قرار می‌دهد.
بیشتر تهدید‌ها در افغانستان متوجه‌ افراد ملکی است و حملات تهاجمی نسبتاً کمتر بوده است. یکی از موضوعاتی که کمتر همگانی شده است، تلاش‌های داعش و القاعده علیه فعالیت‌ امریکا در افغانستان است. مبحث دیگر حملات گروه‌های تروریستی علیه امریکایی‌ها و اروپایی‌ها در عراق و سوریه تحت نام «گرگ تنها» است که توسط گروه‌های جهادی در رسانه‌ها منتشر شده است.
مبارزه با تروریزم، سال‌ها زمان خواهد برد و این تنها مرتبط به افغانستان نیست؛ اداره‌ی بایدن به یک راهبرد کلی مبارزه با تروریزم در منطقه‌ی آسیای مرکزی و جنوب آسیا، نیاز دارد.
پس در این‌صورت خروج مسئولانه یکی از گزینه‌های قابل پیش‌بینی به اداره‌ی بایدن نیست؛ اداره‌ی بایدن نیاز دارد در رابطه به خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، انتخاب متفاوتی داشته باشد.

فارین آفیریس

صبح کابل

هفته گذشته اجیت دوول مشاور امنیت ملی هند سفر طولانی به کابل داشت. این سفر درست پس از آن صورت گرفت که «اس. جیشنکر» وزیر امور خارجه آن کشور به افغانستان پشتیبانی نظامی بیشتر وعده کرد. گرچه چند و چون چنین حمایتی هنوز مشخص نیست، اما هند هر چیزی که پیشنهاد دهد، توازن نظامی احتمالاً بعد از خروج ایالات متحده به نفع کابل نمی‌چرخد. پس، چرا هند باید پشتیبانی خود را از حکومت افغانستان تقویت کند، وقتی جهان شرط خود را بسته و با طالبان مشارکت می‌کند؟
با بن‌بست گفت‌وگوها بین کابل و طالبان در دوحه، تشدید جنگ در افغانستان، از جمله ترورهای هدفمند غیرنظامیان، ظهور جناح‌گرایی در کابل، عدم شفافیت نحوه اقدام جو بایدن رییس جمهور منتخب امریکا و پاکستان پرمدعا، سئوال اصلی که هند با آن مواجه است این است که رییس جمهور اشرف غنی چقدر می‌تواند در برابر این فشارها مقاومت کند و بعد چه می‌شود؟

محرک اصلی سیاست هند نسبت به افغانستان، تمایل این کشور برای اطمینان از توازن استراتژیک بین افغانستان و پاکستان است. با توجه به عدم تقارن قدرت بین این دو کشور، چنین توازنی از دید هند، قادر ساختن کابل برای تأثیر گذاشتن بر شرایط گفت‌وگوها با نیروهای تحت حمایت پاکستان (طالبان) است. برای همین منظور، در صورت درگیر شدن در جنگ، دهلی‌نو متحدان قاطعی را در غنی و معاونش امرالله صالح پیدا کرده است.
اما هیچ تضمینی وجود ندارد که رویکرد دهلی‌نو نتیجه دهد. در حقیقت، با توجه به افزایش چالش‌های امنیتی هند با پاکستان و چین، نگرانی‌های معتبری وجود دارد که هند در صورت سقوط کابل، کاملاً زمین خود را از دست بدهد. پس چرا حتی اگر هند تمایل ندارد به طور آشکار با طالبان وارد گفت‌وگو شود، پس تقویت پشتیبانی از کابل چرا؟ از این گذشته، دیگر نیازی به پیوند بیشتر با دولت غنی نیست. تاریخ سرنخ‌هایی برای درک بهتر تصمیم هند ارائه می‌دهد.
در فبروری ۱۹۸۹، راجیو گاندی نخست‌وزیر هند «ای‌کی ورما» رییس آژانس اطلاعات هند را برای ارزیابی عمر دولت نجیب که تحت فشار حملات مجاهدین بود، اعزام کرد. ورما خوشحال بازگشت و گفت نجیب‌الله با حمایت شوروی می‌تواند «برای مدت نامحدود» دوام بیاورد. به موازات سفر ورما، هند ارتباط با جناح‌های مختلف مجاهدین را آغاز کرد و یک همگرایی جالب توجه را پیدا کرد.
دسترسی موفقیت‌آمیز به مجاهدین که از دید عموم پنهان مانده بود و تا آن لحظه منفور بود، به هند کمک کرد تا واقعیت‌های جدید را پس از سرنگونی نجیب‌الله در سال ۱۹۹۲ هنگامی که حمایت اتحاد جماهیر شوروی پایان یافت، بپذیرد. در حال حاضر، هیچ مدرکی وجود ندارد که ارتباط غیررسمی هند با طالبان و بالعکس درک درستی از این نوع ایجاد کرده باشد. اما حتی اگر چنین درکی وجود داشته باشد، بعید است که توسط هر دو طرف علنی شود – شبیه آنچه در مورد مجاهدین رخ داد.
تعامل آشکار با هند، روابط طالبان با پاکستان را پیچیده خواهد کرد، وقتی این کشور حداقل توانایی پرداخت این هزینه را داشته باشد. برای هند، تنوع آشکار به جای اطمینان از تعادل داخلی در افغانستان، باعث تسریع سقوط سیاسی غنی می‌شود. دهلی‌نو و طالبان می‌دانند که نمی‌توانند برای همیشه از هم دوری کنند، خصوصاً اگر دومی به قدرت برسد. بنابراین، تصمیم هند در حمایت از رییس جمهور غنی نشانۀ این است که هیچ بازی پایانی برای هند در افغانستان وجود ندارد. از این رو، هند ترجیح می‌دهد در پی دستیابی به توازن بین کابل و اسلام‌آباد و حفظ دستاوردهای چند دهۀ گذشته باشد، تا فرصت طلبی.
جنبۀ دیگر تصمیم هند حاشیه تیزتری دارد. در ۱۵ اگست ۱۹۷۵، با ترور شدن شیخ مجیب‌الرحمن در بنگلادیش، هند شوک استراتژیک دید. ظهور ضیاالرحمان رییس طرفدار ارتش پاکستان به عنوان رییس جمهور در «داکا» اضطراب شدیدی در دهلی‌نو ایجاد کرد. در یک گزارش فوق محرمانه، اژانس اطلاعاتی هند (R&AW) ارزیابی کرد که پاکستان «نفوذ گسترده‌ای در وزارت‌خانه‌ها و ادارات مختلف دولت بنگلادش، به ویژه در دفتر امور خارجه اعمال می‌کند [و] … اختلافات هند و بنگلادیش را گسترش می‌دهد.
(نخستین شواهد بایگانی در نوع خود که نویسنده آن را مشاهده کرده است)، سازمان اطلاعاتی هند در واکنش پیشنهاد کرد رهبری سیاسی تمام اقدامات عملی را برای «نرم کردن مناطق نزدیک به قلمرو هند که ما از آن آسیب‌پذیر هستیم» روی دست گیرد و به دنبال ارزیابی مجدد روابط با پاکستان باشد. به عنوان اولین قدم، این سازمان خواست که ایندیرا گاندی به طور جدی «ایدۀ حمایت قوی از فعالیت‌های ضدپاکستانی را در مرزهای شمال غربی(NWFP) و بلوچستان مطرح کرد. R&AW برای از بین بردن فشارهای پاکستان بر هند از طریق بنگلادیش، «تشدید فشار بر پاکستان از طریق افغانستان» را ضروری دانست.

با توجه به چالش‌های امنیتی هند امروز، کاملاً ممکن است که سفر دوول سیگنالی برای پاکستان باشد که اگر این کشور همچنان به دنبال تجدیدنظرطلبی باشد، احتمالاً ناخواسته هرج و مرج پرهزینه، خشن و در نهایت تجاوزکارانه را در افغانستان به ارث می‌برد. این نشانه‌ها با این عقیدۀ هند محکم می‌شود که حتی اگر ایالات متحده افغانستان را ترک کند؟ نه ایران و نه روسیه، به رغم اتحاد با چین و مشارکت با طالبان، امارت اسلامی را در افغانستان ترجیح نخواهد داد؛ در نتیجه به هند فضا برای مانور می‌دهد و برایند جنگ افغانستان را تحت تأثیر قرار خواهند داد.
توییت دقیق صالح: «ملاقات دلپذیر با اجیت دوول مشاور امنیت ملی هند داشتم. ما در مورد دشمن صحبت کردیم. گفت‌وگوی عمیقی بود.» بنابر این، باید درک کنید که چیست، یعنی چالش دوامدار و واقعی برای پاکستان.

ماموریت حمایت قاطع به تازگی در واکنش به کاهش نیروهای امریکایی تا مرز ۲ هزار و ۵۰۰ تن در افغانستان، گفته است موضع ناتو تغییر نکرده است و این سازمان به مامویت آموزش، مشاوره و کمک با نیروهای امنیتی افغانستان ادامه می‌دهد.
در خبرنامه ماموریت حمایت قاطع آمده است: «موضع ناتو تغییر نکرده است. ما ماموریت آموزش، مشوره و مساعدت خود را با یک مقر در کابل و چهار فرماندهی در منطقه در ترکیب فعلی انجام می‌دهیم.»
حمایت قاطع افزوده است این ماموریت به نیروهای امنیتی افغانستان در تلاش شان برای صلح دایمی و تضمین اینکه افغانستان دیگر هرگز به پناه‌گاه امنی برای تروریزم بین‌المللی تبدیل نمی‌شود، کمک می‌کند.
براساس خبرنامه ناتو به پشتیبانی خود از روند صلح ادامه می‌دهد و آماده است با رویکرد مبتنی بر شرایط، حضور خود را بیشتر تنظیم کند.
این در حالی است که سرپرست وزارت دفاع امریکا روز گذشته اعلان کرد شمار نیروهای امریکایی در افغانستان تا مرز ۲ هزار و ۵۰۰ تن کاهش یافته است.

ارگ ریاست جمهوری اعلام کرد محمد اشرف غنی، رییس‌جمهور کشور در ارتباط با اجماع منطقه‌یی پیرامون صلح و مبارزۀ مشترک با تروریسم با مشاور امنیت ملی هند گفت‌وگو کرده است.

دفتر رسانه‌یی ارگ امروز (چهارشنبه، ۲۴ جدی) با نشر خبرنامه‌یی گفت آقای غنی پیش از چاشت امروز با آقای اجیت دوول، مشاور امنیت ملی هند در ارگ ریاست جمهوری دیدار کرده است. مبارزۀ مشترک با تروریسم و تقویت اجماع منطقه‌یی پیرامون صلح در کشور مهم‌ترین موضوع‌های مورد بحث در این دیدار عنوان می‌شود.

به نقل از خبرنامۀ ارگ، آقای غنی در این دیدار گفت نیروهای امنیتی و دفاعی کشور ضامن ثبات در افغانستان بوده و در خط مقدم مبارزه با تروریسم مشغول جنگ‌اند. رییس‌جمهور افزود افغانستان و هند از طریق کار مشترک در کنار ناتو و امریکا می‌توانند در امر مبارزه با تروریسم به موفقیت نایل شوند.

مشاور امنیت ملی هند نیز در این دیدار تأکید کرده است که کشورش آماده است به روابط نزدیک خود با دولت افغانستان ادامه دهد و مبتنی بر منافع مشترک از روند صلح افغانستان حمایت کند.

قابل ذکر است که نماینده‌گی هند در سازمان ملل متحد به تازه‌گی کرسی مدیریت بخش تحریم‌های این سازمان را برعهده گرفته است. نماینده‌گی این کشور در سازمان ملل متحد اخیراً از طالبان خواسته است که خشونت‌ها را در برابر شهروندان افغانستان کاهش دهند. گروه طالبان اما تاکنون به این خواست هند پاسخ مثبتی ارایه نکرده است.

مشاور امنیت ملی جو بایدن رییس جمهور منتخب ایالات متحده امریکا، از ادامه روند صلح افغانستان در دولت پیش روی ایالات متحده خبر داد.

جیک سالیوان گزینه جو بایدن رئیس جمهور منتخب امریکا برای سمت مشاور امنیت ملی امریکا، در مصاحبه با سی ان ان، تلویحاً توافقنامه امریکا و طالبان را تایید کرده و گفت: «این توافقنامه باعث ایجاد تعهداتی میان امریکا و طالبان شده است.»

به گفته او، امریکا روند صلح افغانستان را همانند گذشته ادامه خواهد داد.

جیک سالیوان گفت: «زندگی صلح آمیز، باعث رسیدن همه طرف‌های درگیر به اهدافشان خواهد شد، روندی که باعث پایان درگیری در افغانستان شود و جو بایدن نیز دیپلماسی‌اش را در این راستا براساس استراتژی شورای امنیت ملی امریکا ادامه خواهد داد تا مطمئن شود که افغانستان دوباره تبدیل به پناهگاه تروریستهایی ‌که بخواهند به امریکا حمله کنند، نشود.»

این اظهارات درحالی صورت می‌گیرد که پیش از این از احتمال تغییراتی در توافق نامۀ ۲۹ فبروری ۲۰۲۰ امریکا با طالبان سخن زده می‌شد.

جوبایدن رییس جمهور منتخب امریکا تاکنون دربارۀ توافق نامۀ امریکا با طالبان ابراز نظر نکرده است.

طرف‌های درگیر در افغانستان منتظر تحلیف بایدن و استراتژی ادارۀ جدید امریکا در قبال افغانستان هستند.

اعضای هیأت مذاکره کننده دولت افغانستان و طالبان نیز با احتیاط مذاکرات صلح را تا شروع کار ادارۀ بایدن پیش خواهند برد.

پیش از این جوبایدن از طولانی شدن جنگ و بحران در افغانستان به شدت انتقاد کرده است. او خواهان خروج نیروهای امریکایی از افغانستان و همچنان روابط نزدیک با پاکستان می‌باشد.

امرالله صالح، معاون نخست ریاست جمهوری در واکنش به فهرست نشرشده در شبکه‌های اجتماعی مبنی بر اهداف احتمالی ترورهای هدفمند طالبان می‌گوید، هر کسی که طالب نباشد، طالبان با او دشمن است.

آقای صالح امروز (سه‌شنبه، ۱۶ جدی) در برگه فیس‌بوک خود اعلام کرد در مورد درستی و نادرستی فهرست نشرشده در شبکه‌های اجتماعی که گویا طالبان می‌خواهند این افراد را ترور کنند، معلومات دقیقی در دست نیست.

وی تاکید کرد تلاش داریم تا ریشه این جنگ روانی را پیدا کنیم، اما تاکنون چیزی از درستی و نادرستی آن در اختیار نداریم.

به باور معاون نخست رئیس‌جمهور، طالبان با هر کسی که طالب نیست دشمن است و آن‌ها با هر ساختار و ارزشی که بر بام آن پرچم سه‌رنگ ملی در اهتزاز باشد، دشمنی دارند.

او بیان داشت با بازداشت‌های موفقانه نیروهای امنیت ملی، بخشی از زیربنای ترور و تروریزم در کابل فروریخته است، اما به کار زیاد و جدیت بیشتر نیاز دارد.

آقای صالح خاطرنشان ساخت قرار است در روزهای آینده فهرست تروریستان بازداشت‌شده پس از آغاز جلسات شش‌ونیم را به نشر برسانیم، به ویژه در مورد سرنوشت این تروریستان در دستگاه عدلی و قضایی کشور.

معاون نخست رئیس‌جمهور علاوه کرد یک گروه موتر دزد را که در درون نهادها نفوذ کرده بود، از حوزه پنجم امنیتی شهر کابل بازداشت شده است و جزئیات آن پس فردا اعلام خواهد شد.

این در حال است که یک فهرست از فعالان مدنی، رسانه‌ای و سیاسی در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شود که گویا اهداف احتمالی ترورهای هدفمند طالبان در کشور هستند.

در یک ماه گذشته بیش از ۱۰ فعال مدنی و رسانه‌ای در کشور از سوی افراد مسلح ناشناس ترور شده و مسئولیت بیشتر آن را هیچ کسی به عهده نگرفته است.

عربستان سعودی قلمرو هوایی و بندرهای خود با قطر را از دیروز دوشنبه (۴ جنوری) بازگشایی نمود.

این خبر ازسوی وزیر خارجۀ کویت اعلان شد.

دوحه و ریاض از سه سال به این‌سو باهم اختلاف و خصومت داشتند.

احمد ناصرالصباح وزیر خارجۀ کویت دیروز به تلویزیون دولتی این کشور گفت یک توافق صورت گرفت تا قلمرو فضایی و بندرهای زمینی و بحری میان عربستان سعودی و قطر سر از امشب دوباره گشوده شوند.

عربستان سعودی، امارات متحدۀ عربی، بحرین و‌ مصر در سال ۲۰۱۷ روابط دیپلوماتیک و تجارتی خود با قطر را به اتهام پشتیبانی دوحه از تروریزم قطع کردند.

قطر این اتهام را رد کرده است.

این سه کشور از دوحه ۱۳ خواست را مطرح کرده بودند، از جمله این که نشرات تلویزیون الجزیره و یک پایگاه ترکیه را مسدود و روابط با اخوان‌المسلمین و ایران را قطع کند.

جو بایدن، چهارمین رییس‌ جمهوری امریکا است که هنگام رسیدن به کاخ ریاست جمهوری، شاهد جنگ نیروهای نظامی این کشور در افغانستان است. از این‌رو، بایدن نیاز دارد، روی یک راهبرد موفق‌ نظامی کار کند تا مطابق به آن بتواند به جنگ افغانستان نقطه‌ی پایان بگذارد؛ زیرا پالیسی‌های گذشته در رابطه به پایان دادن جنگ افغانستان، موفقیت چندانی نداشتند.
جو بایدن، نخستین روز کاری خود را در اتاق «دایره‌ای » کاخ سفید روز ۲۵ جنوری آغاز خواهد کرد. این در حالی است که هنوز ۲۵۰۰ نظامی امریکا در افغانستان حضور دارند. این پایین‌ترین آمار از حضور نظامیان امریکایی از آغاز جنگ بیست‌ساله تا کنون است. اگر جو بایدن طبق وعده‌های داده شده در کارزارهای انتخاباتی عمل کند و تصمیم کاهش نیروها را داشته باشد،‌ تمام نظامیان این کشور را از افغانستان بیرون خواهد کرد.
امریکا و طالبان در ماه فبروری در دوحه‌ی قطر توافق کردند که روند خروج نیروهای امریکایی تا اول ماه می‌ میلادی نهایی شود، برنامه‌ای که دولت امریکا متعهد به انجام آن شد.
بیشتر باورها بر این است که خروج نظامیان امریکایی از افغانستان بهتر است؛ زیرا امریکا سال‌ها یک راهبرد ناموفق جنگی را در افغانستان دنبال کرده است و بیست سال نبرد امریکا در افغانستان نتوانسته منجر به از بین‌ بردن پناهگاه‌های امن گروه‌های تروریستی – القاعده و طالبان – در این کشور شود. در ضمن؛ در سایه‌ این گروه‌های تروریستی، گروه‌های کوچک دیگر نیز فعالیت خود را آغاز کرده‌اند.
چنان‌چه جو بایدن در زمان معاونت ریاست جمهوری (دوره‌ی ریاست جمهوری اوباما) با افزایش ۳۰ هزار نظامی برای مبارزه با تروریزم، به‌ویژه طالبان در افغانستان مخالفت کرده بود، اما مشورت پالیسی سازان امریکایی اکنون به رییس جمهور امریکا، حفظ نیروها نظامی در جنوب آسیا-افغانستان- است.
جنرال «جا آلن» تخمین‌هایی زده است که برنامه حفظ نظامیان در جنوب آسیا برای چند سال، حدود ۱۰ – ۲۰ میلیارد دالر هزینه برمی‌دارد. در حالی که «پادمیرال جمیزاستیف‌رایدز» یک نظامی ارشد این کشور گفته است که کاهش نیروهای امریکایی در افغانستان، انگیزه‌ی طالبان را برای سرکشی و طغیان دو برابر می‌سازد.
نگاه ایده‌آل برای خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، برقراری صلح است و خروج نظامیان را برای ایجاد یک راه ‌حل سیاسی صلح‌آمیز درست می‌داند؛ زیرا خروج نظامیان منجر می‌شود تا بازیگران منطقه‌ای و جهانی بالای طالبان فشار وارد کنند که به صلح بپیوندند.
اما چشم‌انداز امریکا در رابطه به روند صلح با طالبان چندان روشن نیست، گروه طالبان در ۲۰ سال گذشته راهبرد آشتی‌پذیری و غیرنظامی شدن را در ذهن خود نداشتند. عملکرد طالبان به‌عنوان یک گروه‌ تروریستی در جهان شناخته‌شده است. نیروهای آنان زودتر از امریکا در مناطق مختلف افغانستان گسترش یافتند، در صورت خروج نیروهای امریکایی این روند هم‌چنان ادامه خواهد داشت. هرچند نیروهای امریکایی در (۲۰۰۱) طالبان را سرنگون کردند و این گروه از هم پاشید؛ اما آن‌ها توانستند دوباره خود را بازسازی کنند.
بنابراین، اگر امریکا ۲۰ سال دیگر، هم‌چنان به حملات ویژه‌ی مبارزه با تروریزم و بمباران ادامه دهد، بازهم چالش‌ها رفع‌شدنی نیست.
شمار زیادی از منتقدان امریکایی باور دارند که حضور نیروهای امریکایی در افغانستان نمی‌تواند به چالش‌های داخلی در این کشور پایان دهند و شواهد برای رسیدن به صلح با گروه با طالبان نیز خیلی ملموس نیست.
آیا حضور نیروهای امریکایی در افغانستان روی گفت‌وگوهای داخلی تأثیر خواهد گذاشت؟ چه دلیلی وجود دارد که این حضور بتواند در موفقیت روند صلح افغانستان کمک کند؟
چالش‌های قومی و … در افغانستان نزد پالیسی‌سازان امریکایی چیست؟ چه قدر زمان می‌برد تا نیروهای امریکایی با درنظرداشت بازیگران منطقه‌ای بتوانند موفقیت در صلح را تضمین کنند؟
موفقیت صلح میان دولت افغانستان و طالبان آسان نیست و نیاز به زمان طولانی دارد. به اساس توافق امریکا و طالبان روند مذاکرات باید در ماه مارچ سال گذشته آغاز می‌شد؛ اما به بنا به دلایلی این روند هفت ماه با تأخیر آغاز شد.
برای مدت طولانی دولت افغانستان و طالبان روی تبادل زندانی‌ها چانه‌زنی کردند، در ماه دسامبر هیئت مذاکره‌کننده‌ی طالبان و دولت افغانستان، روی چارچوب پیشبرد مذاکرات توافق کردند، اما اجرایی کردن آجندا‌ ماه‌ها زمان می‌برد تا چالش‌ها از مسیر روند گفت‌وگوهای صلح برداشته شوند.
آیا جو بایدن هم‌چنان روی تقسیم‌اوقات خروج نیروها تأکید خواهد کرد یا حفظ نیروها را به اساس یک چشم‌انداز تأیید می‌کند؛ اگر چنین باشد، جو بایدن، باید افزایش نیروهای بیشتر، تلفات بیشتر و هدر دادن هزینه هنگفت را در نظر داشته باشد.
مخالفان راهبرد خروج از افغانستان نگرانی دارند که با خروج کامل نظامیان امریکایی احتمال دوباره جنگ‌های داخلی در افغانستان به وجود می‌آید، زیرا تاریخ شاهد چنین روندی بوده است.
جو بایدن یک فرصت طلایی برای پایان دادن به جنگ افغانستان دارد؛ اداره‌ی جدید بایدن نیاز دارد تا یک راهبرد جدید را تدوین کند زیرا خروج از افغانستان در کنار هزینه‌ی هنگفت، متضمن رسیدن به یک صلح پایدار در افغانستان نیز باید باشد.
در کشوری که سرمایه‌های هنگفت مالی و انسانی هزینه شده، نیاز است تا از هدر رفتن این‌همه جلوگیری صورت گیرد و برقراری صلح تنها راه‌حل این معضل است.

منبع: تاون هال

برگردان: ابوبکر صدیق

مقام‌های پاکستانی، از بازداشت ذکی الرحمان لکهوی، فرمانده‌ی گروه تروریستی لشکر طیبه در این کشور خبر داده اند.

به نقل از رادیو فردا، سخن‌گوی اداره‌ی ضد تروریزم ایالت پنجاب پاکستان، روز شنبه (۱۳ جدی) گفت ذکی الرحمان لکهوی را به اتهام تامین مالی گروه‌های تروریستی بازداشت کرده است.

این فرمانده‌‌ی لشکر طیبه، با راه‌اندازی کارزار جمع‌آوری پول برای خدمات دارویی به مردم، آن را به گروه‌های تروریستی می‌داد و یا هم در فعالیت‌های نظامی مصرف می‌کرد.

ذکی الرحمان لکهوی در حملات مرگ‌بار بمبی ۲۰۰۸ که منجر به کشته شدن ۱۶۶ نفر شد دست داشت. شورای امنیت سازمان ملل متحد، لکهوی را به دخالت در عملیات نظامی در کشورهای افغانستان، چچن، عراق و بوسنی متهم کرده است.

لشکر طیبه در فهرست گروه‌های تروریستی امریکا و هند قرار دارد.

پاکستان سال گذشته حافظ سعید، بنیان‌گذار این گروه را به اتهام تامین مالی تروریزم، به ۱۱ سال زندان محکوم کرد.

لکهوی در حالی به اتهام تامین مالی تروریزم از سوی پاکستان بازداشت شده است که این کشور در فهرست خاکستری نهاد ویژه اقدام مالی جهانی قرار دارد.

هدف دشمن از انجام انفجارهای مقناطیسی و ماین‌های کنار جاده‌ای، ایجاد فضای رعب و ترس در میان شهروندان است. دشمنان می‌دانند که با این‌گونه حملات هیچ صدمه‌ای فیزیکی قابل توجه به دولت و کشور وارد نمی‌توانند؛ اما به برد روانی و تاثیر اجتماعی آن کاملا باور دارند.این را ما همه می‌دانیم که طالبان و سایر تروریست‌ها دشمنان همه ما و در کل عزت و اقتدار کشور ما هستند.

این را نیز به خوبی می‌دانیم که دشمنان تلاش دارند، با انجام فعالیت‌های تروریستی همواره در صدر اخبار و تیتر اصلی باشند.با همه این‌ها، رسانه‌ها و شهروندان به صورت ناخواسته نقش بنگاه‌های خبر پراکنی دشمنان را بازی می‌کنند و به صورت مجانی بازار ترور پراکنی آنان را گرم می‌کنند.از جانب دیگر، همه می‌دانیم که نیرو ها و نهادهای امنیتی و دفاعی ما به صورت شبانه روزی در برابر دشمنان مصروف نبرد هستند و در زمینه‌های مختلف، دستاوردهای قابل توجهی نیز دارند که در صفحات رسمی نهادهای امنیتی منتشر می‌شود.

شهروندان و رسانه‌ها کمتر به باز نشر دستاوردها و تلاش‌های نیروهای امنیتی می‌پردازند. در حالی که از کنار کوچک‌ترین اقدام دشمنان بی‌تفاوت نمی‌گذریم و با جزئیات آن را بارها و با تعابیر و بهانه‌های مختلف باز نشر می‌کنیم.با این رویکرد، ما خود حضور نهادها و نیروهای امنیتی را کمرنگ و حضور دشمنان را پر رنگ می‌سازیم. این رویکرد باعث می‌شود، فضای ذهنی و جو روانی جامعه را در اختیار دشمنان قرار دهیم.

لازم است درک کنیم که همه ما شهروندان نفع بران نظام جمهوری اسلامی افغانستان هستیم و در صورت تضعیف آن، زیان آن نیز متوجه همه ما خواهد بود.

برای من اصلا قابل درک نیست که سهم گیری همگانی در اطلاع رسانی اقدامات دشمنان چه سودی به حال شهروندان دارد. البته ناگفته نباید گذاشت که حلقات و جریان‌های خاصی وجود دارند که عامدانه و با برنامه ریزی دست به این کار می‌زنند تا به وسیله آن حکومت و یا افراد خاصی در حکومت را تحت فشار قرار دهند و به چالش بکشند.

از این جریان‌های معلوم الحال و شهروندان نا آگاه که بگذریم، تعداد زیادی از ماموران حکومتی نیز در همین دام گیر افتاده‌اند. کسانی که در سطوح مختلف در ادارات دولتی به کار مشغولند و هزینه زندگی شان به صورت مستقیم از دولت تامین می‌شود، کمتر به نشر اخبار و فعالیت‌های دولت و حکومت می‌پردازند. در مقابل، هر حرکت ضدحکومتی و ضد ملی را با آب و تاب نشر و پخش می‌کنند.

به نظر من، این رویکرد، مخالف رسالت شهروندی و خدمت به مقاصد دشمنان است. دشمنانی که نه فقط مخالفت دولت و حکومت بلکه دشمن همه هست و بود انسانی ماست. دشمنان ما به دنبال تشکیل و برقراری حکومت وحشت و تاسیس شهر مردگان است؛ شهری که در آن نه از زندگی خبری خواهد بود و نه بویی از انسانیت و مدنیت.

سالم حسنی

در روزهای اخیر متاسفانه تعداد زیادی از اشخاص مشهور عرصه های رسانه ای و فعالیت های مدنی هدف قرار گرفتند و کشته شدند. حوادثی چون ترور یما سیاوش در کابل، الیاس داعی در هلمند، ملاله میوند درننگرهار، رحمت الله نیکزاد در غزنی در عرصه رسانه و ترور یوسف رشيد رییس اجرایی بنیاد انتخابات آزاد و فرشته كوهستانى، در عرصه جامعه مدنی یک زنگ خطر جدی را هم برای تمام فعالان عرصه های رسانه ای و مدنی و هم برای حکومت و به خصوص بخش های امنیتی به صدا در آورده است. البته اگر از نگاه رسانه ای نگاه کنیم قتل کسانی چون فردین امینی مجری تلویزیون آریانا و رفیع صدیقی از مسولین سابق تلویزیون خورشید تا حدی مرموز است؛ ولی با توجه به گزارش های اولیه شاید بتوان آن دو حادثه را از نوع حوادث خونین اخیر علیه خبرنگاران جدا کرد.

طیف اشخاص هدف قرار گرفته و گستره جغرافیایی حوادث اخیر نشان می دهد که تروریست ها اهداف خاصی را دنبال می کنند و حوادث اخیر معنای خاصی دارد. به همین خاطر علی رغم پیچیدگی ها در نحوه قتل های هدفمند اخیر و ابهام در کیستی عاملان آن ها، اما اهداف نهفته در پشت این حوادث ظاهرا تا حدودی روشن است. برخلاف معمول مسولیت حوادث اخیر را نه یک گروه مجهول الهویه به نام داعش به عهده گرفته است و نه طالبان. گروه طالبان حتی در مواردی ابراز تاسف هم کرده است. اما به نظر می رسد که در نهایت ریشه این حوادث یا به خود طالبان می رسد و یا به جاهایی که طالبان نیز به عنوان بخشی از پالیسی خشونت افزایی از همان جاها مدیریت می شوند.

اکنون مهم این نیست که چه کسانی در پشت این حوادث قرار دارند. بدون شک کسانی هستند که بیش از سه دهه است که مردم افغانستان را به مسلخ برده اند و ما تروریست می خوانیم و تروریست ها از منبع واحد تغذیه می کنند و دستور می گیرند و به قول معروف سگ زرد برادر شغال است. مهم این است که اهداف قتل های زنجیره ای و یا ترورهای هدفمند چیست؟ چرا تروریست به موازات تداوم جنگ و خشونت و کشتار منسوبین امنیتی و کارمندان دولت به جان خبرنگاران و فعالان مدنی افتاده اند؟

واقعیت این است که ماهیت اصلی همه گروه های تروریستی را خشونت و قساوت های بی بدیل شکل می دهد. اگر گروه تروریستی و افراطی در جایی حضور داشته باشد باید این حضور را با کشتار و خشونت استمرار ببخشد. اگر خشونت و کشتار نباشد به این معنی است که گروه تروریستی و افراطی نابود شده و دیگر حضور ندارد. به همین خاطر افکار عمومی نیز به اعلامیه های مطبوعاتی گروه های تروریستی توجه نمی کند. بلکه زمانی وجود آن را حس می کند و به آن واکنش نشان می دهد که عملیات تروریستی و کشتاری صورت گیرد. طبیعی است که حادثه تروریستی هرچه قوی تر و فجیع تر باشد بودن گروه های تروریستی بیشتر و بهتر حس می شود. به همین خاطر کشتار مساوی با بودن و حضور داشتن است.

گروه طالبان از یک سو با ایالات متحده توافق کرده است که دست به حملات بزرگ نزند و نیز می خواهد از خود یک چهره مثبت و انسانی تر به نمایش بگذارد، به همین خاطر در یک محذور جدی قرار گرفته است. این محذوریت برای طالبان تلخ و کشنده است و برای اعلان حضور قوی و جدی در افغانستان باید کاری انجام دهد. از همین رو در نوع فعالیت های تروریستی خویش تغییراتی ایجاد کرده است که یکی از آن ها کشتار با اهداف نرم است. اگرچه نفس کشتار و خشونت و هم چنین شیوه های آن تفاوت نکرده است ولی در قلمرو اهداف تروریستی افزوده شده است. به این معنی که هنوز کارمندان دولت و منسوبین امنیتی مورد هدف قرار می گیرند؛ ولی اکنون علاوه بر آن ها فعالان مدنی و رسانه ای نیز شامل لیست های ترور قرار گرفته اند. بنابراین تروریست ها از این طریق هم حضور خویش را تقویت می کنند و هم بیشترین تاثیرگذاری در افکار عمومی به لحاظ گسترش رعب و وحشت به جا می گذارند. زیرا هرچه شخص مشهورتر و ارتباط آن با دولت کمتر باشد مورد توجه بیشتر رسانه ها قرار خواهد گرفت. هرچه رسانه به آن حادثه بپردازند اهداف تروریستی که همان ایجاد رعب و وحشت است بیشتر گسترش پیدا می کند.

محمد هدایت، روزنامه افغانستان

همزمان با ادامه انفجارها در شهر کابل امرالله صالح معاون اول ریاست جمهوری که مسوولیت تامین امنیت شهرکابل را نیز برعهده گرفته است می گوید: «خبر های خوشی برای ملت و تکان دهنده برای دشمن در راه است».

آقای صالح امروز شنبه (۶جدی) گفت جلسات شش و نیم با تمرکز بهتر، امکانات بیشتر و صلاحیت گسترده تر ادامه می یابد.

صالح افزود از این پس مانند دو ماه گذشته جزییات فیصله ها و تصامیم این جلسات را منتشر نمی کند اما تمرکز بر ارزیابی داخلی و دستیابی به نتایج ملموس و قابل ارایه به ملت خواهد  بود.

او با بیان اینکه فردا نیز جلسه شصت و دوم دایر می شود از شهروندان خواست اگر می خواهند در تعیین اجندا و مباحث این جلسات نقش داشته باشند نظر بدهند و تمامی کسانی که نظر ارایه می کنند درنظر گرفته می شوند.

معاون اول ریاست جمهوری خاطرنشان کرد: «این جنگ بر ضد تمام داشته های معنوی و مادی ملت افغانستان براه انداخته شده است. نیرو های امنیتی در خط قرار دارند اما سهم گیری نرم فرد فرد شما می تواند در تغییر وضعیت کمک کند.»

صالح تاکید کرد بخش های غیرمحرم ارزیابی های شان را به زودی پس از تکمیلی شریک می کند.

او اصافه کرد: «مطمئن باشید که خبرهای خوش برای ملت و تکان دهنده برای دشمن در راه است.»

ادامه انفجار ها در کابل

این در حالی است که شهر کابل امروز شنبه گواه سه انفجار بود که در آن دست کم دو تن کشته و سه تن زخمی شده اند.

فردوس فرامرز سخنگوی پولیس کابل گفت انفجار نخست حوالی ساعت ۰۷:۰۲ صبح در مربوطات حوزه ۸ ساحه چمن حضوری رخ داد و تلفاتی در پی نداشت.

فرامرز افزود انفجار دومی حوالی ساعت ۰۷:۰۵ صبح در مربوطات ناحیه ۶ جاده فیض محمد کاتب، یک عراده واسطه نوع رنجر را هدف قرار داده که دو منسوب امنیتی زخمی شدند.

انفجار سومی نیز حوالی ساعت ۹:۵ صبح در ساحه چهارراهی شهید از مربوطات ناحیه سوم شهر کابل رخ داد که به گفته سخنگوی پولیس در آن دو منسوب پولیس کشته و یک غیرنظامی نیز زخمی شده است.

پس از افزایش انفجارها و ترور های هدفمند در کابل امرالله صالح که ریاست جلسه امنیتی شهرکابل را برعهده داشت روز پنج‌شنبه هفته گذشته اعلام کرد تصامیم و فیصله های جلسات شش و نیم را همگانی نمی کند.

امرالله صالح، معاون اول ریاست‌جمهوری، گفت شکایت خانواده‌ی یما سیاوش به مراجع جهانی، یکی از بهترین کارها است.

آقای صالح، روز پنج‌شنبه (۴ جدی)، در برگه‌ی فیسبوکش نوشت ای کاش مراجع جهانی بیایند و این پرونده و سایر پرونده‌ها را ببینند که ترور از کجا سرچشمه می‌گیرد و دلیل اش چه است.

او افزود: «متاسفانه برخورد جامعه‌ی جهانی و کشورهای بزرگ با تروریزم، معیار مشخص ندارد و بحث منافع ملی همه ابعاد دیگر را تحت شعاع قرار داده است. من در آغازین روزهای جلسات شش‌ونیم به مردم گفتم که طالب تصمیم گرفته که جامعه‌ی مدنی و هر حلقه‌ای که صدای افغانستان را بلند می‌کند، هدف قرار دهد. هدف از آن اعلامیه، بسیج مردم بر ضد ترور بود.»

به گفته‌ی آقای صالح، خانواده‌های قربانیان می‌توانند با مراجعه به دولت افغانستان، به پرونده‌های زیر کار و حل‌شده، دسترسی داشته باشند.

او گفت این دسترسی، کشته‌شدگان را بر نمی‌گرداند؛ اما حداقل برای خانواده‌های شان تسکین‌دهنده خواهد بود.

این در حالی است که با گذشت حدود ۵۰ روز از ترور یما سیاوش، گوینده‌ی پیشین تلویزیون طلوع و دو همکار او در بانک مرکزی، تا اکنون دولت افغانستان موفق نشده تا عاملان این رویداد را شناسایی و بازداشت کند.

به تازگی، خانواده‌ی یما سیاوش، شکایت‌نامه‌ای را در این زمینه به دادگاه لاهه سپرده است.

رئیس ستاد مشترک ارتش امریکا اعلام کرد که همگام با طرح کاهش نظامیان امریکایی در افغانستان، واشنگتن 2 پایگاه بزرگ خود در این کشور را حفظ خواهد کرد.

به نقل از خبرگزاری رویترز، مارک میلی رئیس ستاد مشترک ارتش امریکا اعلام کرد که همگام با طرح کاهش نظامیان امریکایی در افغانستان به 2 هزار و 500 نفر از 15 جنوری سال 2021 میلادی، 2 پایگاه بزرگ امریکا در این کشور حفظ خواهند شد.

بر اساس اعلام این خبرگزاری، رئیس ستاد مشترک ارتش امریکا در نشست مجازی اندیشکده «بروکینگز» در این خصوص اعلام کرد که علاوه بر 2 پایگاه بزرگ، واشنگتن چندین پایگاه اقماری را نیز در این کشور نگه می دارد.

وی ادعا کرد که ارتش امریکا در افغانستان 2 مأموریت اصلی خود را ادامه خواهد داد؛ اول آموزش نیروهای امنیتی افغانستان برای مقابله با طالبان و دوم، اجرای عملیات‌های ضدتروریستی علیه تروریست‌های داعش و القاعده.

این در حالی است که مارک میلی از اعلام نام پایگاه‌های نظامی که قرار است در افغانستان تعطیل شوند و یا این 2 پایگاه خودداری کرد.

گفتنی است، پس از حمله ائتلاف به سرکردگی امریکا به افغانستان در سال 2001 میلادی به بهانه مبارزه با تروریسم، آمارها آشکارا نشان می دهد که میزان خشونت، حملات تروریستی و ناامنی در این کشور همواره رو به افزایش بوده است.