برچسب: تروریزم

محمداشرف غنی، رییس جمهور و عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه ملی، در جریان سفرش به واشنگتن، در کنار دیدار با رییس مجلس نماینده‌گان و مشاور امنیت ملی امریکا، با چارلز شومر و میچ مکانل، رییسان احزاب دموکرات و جمهوری‌خواه این کشور دیدار کردند.

پس از این ملاقات، سناتور میچ مکانل اعلامیه‌ای منتشر کرده و ابراز امیدواری کرده که اداره رییس جمهور جو بایدن روند خروج نیروهای امریکایی از افغانستان را به تعویق بیندازد و در این مورد به نگرانی‌های ابراز شده توجه کند. به گفته او، خطر تروریسم هنوز مهار نشده است.

رییس جمهور غنی و عبدالله عبدالله چهارشنبه‌شب، دوم سرطان، در رأس یک هیأت عالی‌رتبه عازم امریکا شدند.

رییس جمهور در روز اول سفر خود با شماری از مقام‌های امریکایی در رابطه به تقویت بیش‌تر مناسبات دیپلماتیک، تمویل، تجهیز و‌ حمایت از نیروهای امنیتی و دفاعی، همکاری امریکا با بخش‌های اقتصادی و توسعه‌ای افغانستان و مبارزه مشترک با تروریسم، با مقام‌های امریکایی دیدار و صحبت‌ کرده است. رییس جمهور و هیأت همراهش در روز دوم سفر خود با جو بایدن‌، رییس جمهور امریکا، نیز ملاقات می‌کنند.

سناتور مکانل با اشاره به اظهارات وزیر دفاع امریکا در مورد القاعده گفته است القاعده آماده می‌شود تا خود را احیا کند. لویید استن، وزیر دفاع امریکا، پیش از این اعلام کرده بود ممکن است القاعده تا دو سال دیگر از افغانستان دوباره فعال شود.

آقای مکایل هشدار می‌دهد که اگر تغییری در راهکار امریکا نیاید، ممکن است این اتفاق پیش از مدت دو سال رخ بدهد.

وزیر خارجه افغانستان نیز نگرانی‌اش را در مورد ارتباط بین گروه طالبان و القاعده ابراز کرده و گفته است که در این مورد تعهدنامه دوحه عملی نشده است؛ اما طالبان این اتهام را بی‌اساس خوانده‌اند. محمدحنیف اتمر، وزیر خارجه، هم‌چنان از سازمان ملل خواستار عملی شدن توافق‌نامه دوحه از سوی طالبان شده است.

طبق توافق‌نامه دوحه، گروه طالبان باید خشونت‌ در افغانستان را کاهش می‌داد و رابطه‌ خود با القاعده را قطع می‌کرد.

طالبان و امریکا یک‌دیگر را به نقض تفاهم‌نامه دوحه متهم می‌کنند.

طبق این تفاهم‌نامه، تمام نیروهای خارجی از افغانستان باید در اول ماه می سال روان میلادی از افغانستان بیرون می‌شدند، اما اداره بایدن اعلام کرد که نیروهای امریکایی تا یازدهم سپتامبر افغانستان را ترک خواهند کرد.

نیروهای ناتو نیز اعلام کرده‌اند‌ که هم‌زمان با سربازان امریکایی افغانستان را ترک خواهند کرد. طبق اعلام فرماندهی مرکز نیروهای امریکایی، تا هنوز حدود ۵۰ درصد نیروهای ایالات متحده از افغانستان بیرون شده‌اند.

امریکا ۶۵۰ سرباز را پس از تکمیل روند خروج در افغانستان نگه می‌دارد

با این حال اسوشیتد پرس به نقل از مقام‌های امریکایی گزارش داده است که۶۵۰ سرباز امریکایی برای تأمین امنیت دیپلمات‌های این کشور در افغانستان پس از تکمیل روند خروج نیروهای بین‌المللی، باقی می‌مانند.

اسوشیتد پرس در گزارشی که روز جمعه، چهارم سرطان، نشر کرد، نوشته است که این سربازان برای تأمین امنیت سفارت‌ و دیپلمات‌های امریکایی در کابل نگه‌ داشته خواهند شد.

طبق گزارش اسوشیتد پرس، مقام‌های امریکایی گفته‌اند که قرار است صدها سرباز تا ماه سپتامبر به گونه موقتی، نیروهای ترکی را برای تأمین امنیت میدان هوایی کابل، همکاری کنند.

منابعی که با اسوشیتد پرس در مورد ادامه حضور نیروهای امریکایی در افغانستان صحبت کرده‌، حاضر نشده‌اند از آن‌ها نامی برده شود.

طبق گفته‌های مقام‌های امریکایی، بر‌اساس توافق میان امریکا و ترکیه، این کشور قرار است سامانه ضد موشک را در میدان هوایی کابل نصب و نیرویی را برای راه‌اندازی این سیستم در این میدان جابه‌جا کند.

اسوشیتد پرس گزارش داده است که مقام‌های امریکایی و ترکی قرار است در هفته پیش‌رو توافق‌نامه همکاری‌شان برای تأمین امنیت میدان هوایی کابل را در انقره، پایتخت ترکیه، نهایی کنند. به گزارش اسوشیتد پرس، امریکا قصد دارد تا چند هواپیما را به پشتی‌بانی از میدان هوایی کابل اختصاص بدهد.

رییس جمهور غنی و رییس شورای عالی مصالحه ملی در حالی به واشنگتن سفر کرده‌اند که سرنوشت جنگ و صلح افغانستان نا‌روشن است. در ضمن جنگ در افغانستان به شکل ‌بی‌پیشینه‌ای افزایش یافته است.

هم‌اکنون درگیری در بیش‌تر ولایت‌های افغانستان جریان دارد.

در جریان سه هفته گذشته، چندین ولسوالی در ولایت‌های فاریاب، سرپل، جوزجان، بلخ و تخار میان نیروهای امنیتی و گروه طالبان دست‌به‌دست شده است.

چند روز قبل دولت امریکا اعلام کرد که قرار است جو بایدن، رییس‌ جمهور امریکا، در ۲۵ جون سال جاری با محمد‌اشرف غنی، رییس‌ جمهور و عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه ملی در کاخ سفید دیدار کند.

بنا بر اعلامیه کاخ سفید، این دیدار مشارکت پایدار میان افغانستان و امریکا را در حالی برجسته می‌کند که روند خروج نیروهای خارجی از افغانستان ادامه دارد.

در بیانیه کاخ سفید آمده است: «ایالات متحده متعهد است که با ارایه کمک‌های دیپلماتیک، اقتصادی و بشردوستانه به مردم افغانستان، از جمله زنان، دختران و اقلیت‌ها، از آن‌ها حمایت کند.»

مطلق بن ماجد القحطانی نماینده ویژه وزارت خارجه قطر در امور مبارزه با تروریزم و حل درگیری روز گذشته گفت جانب هند به این دلیل با طالبان دیدار کرده است که این گروه بخش مهمی از آینده دولت افغانستان خواهد بود.
القحطانی گفت: من می‌فهمم که مقامات هندی سفری برای صحبت با طالبان داشتند. چرا؟ نه به این دلیل که همه باور دارند طالبان (افغانستان) را تصرف می‌کند، بلکه به این خاطر که طالبان بخش مهمی از آینده افغانستان هستند یا باید باشند.
نماینده ویژه قطر افزود اگر هر نشستی صورت می‌گیرد، باید به این دلیل اصلی تشویق طرف‌ها برای حل اختلافات از طرق صلح‌آمیز باشد.
وی بیان داشت اکنون فرصت طلایی برای تشویق تلاش‌ها در جهت صلح در افغانستان است، در غیر این صورت، قطر هیچ‌گروهی را که از طریق زور کنترول کشور را به دست گیرد، به رسمیت نخواهد شناخت.
نماینده ویژه قطر تأکید کرده است که افغانستان نباید به جنگ نیابتی بین کشورها تبدیل شود و افغانستان باثبات به نفع هند و پاکستان است.

 حامد کرزی رییس جمهور پیشین کشور به تازگی در مصاحبه‌ای با آسوشیتدپرس گفته است که قبل از آن که آخرین نظامی ایالات متحده و ناتو افغانستان را ترک کند تا به جنگ بی‌پایان خود خاتمه دهد، افراط‌گرایی در اوج خود قرار دارد و از خود ننگ و فاجعه بر جای گذاشتند.
وی گفته است: جامعه بین‌الملل ۲۰ سال پیش با هدف واضح مبارزه علیه افراط‌گرایی و آوردن ثبات آمد … اما امروز افراط‌گرایی در اوج خود قرار دارد. بنابراین، آن‌ها شکست خوردند.
به گفته حامد کرزی، میراث غرب برای این ملت‌ جنگ‌زده، «ننگ و فاجعه کامل» بوده است.

رییس جمهور پیشین کشور این سئوال را پرسید و پاسخ داد: ما به عنوان مردم افغانستان ناکامی‌های خود را درک می‌کنیم، اما در مورد نیروها و قدرت‌های بزرگ‌تر چه که دقیقاً برای همین منظور به این‌جا آمدند؟ آن‌ها اکنون ما را در کدام نقطه ترک می‌کنند؟ در کمال ننگ و فاجعه.
وی همچنین بیان داشته است که همان بهتر است که نیروهای خارجی بروند، حضور آن‌ها چیزی جز آنچه اکنون داریم برای مان نداشته است و بهتر است که ما از کشور خود دفاع کنیم و مراقب خود باشیم.
در رابطه به هدف حضور ایالات متحده و ناتو در افغانستان، حامد کرزی بیان داشته است: تلاش‌های (نظامی ناتو/امریکا) علیه افراط‌گرایی و تروریزم نبود، بلکه علیه روستاها و آمال‌های افغانستان بود؛ انداختن مردم افغانستان به زندان، ایجاد زندان در کشور خودمان … و بمبارد کردن روستاهای ما. این بسیار اشتباه بود.

رییس جمهور پیشین کشور همچنین گفت تمایل غالب مردم افغانستان در سراسر کشور برای صلح است.
او خطاب به رهبری نظامی و ملکی پاکستان گفت: افغانستان خواهان روابط متمدنانه است … اگر پاکستان از روش غیر از افراط‌گرایی علیه افغانستان استفاده کند، این روابط می‌تواند به یک رابطه زیبا و به یک رابطه بسیار ثمربخش برای هر دو طرف تبدیل شود.

این دیدار در حاشیه نشست دیپلماسی آنتالیا در ترکیه انجام شد.

اتمر در این نشست راه‌اندازی عملیات مشترک علیه این سه پدیده را برای تقویت روابط دو جانبه مهم خواند.

وزارت امور خارجه روز شنبه، بیست‌ونهم جوزا، با نشر خبرنامه‌ای گفت اتمر با وزیر خارجه تاجیکستان روی تقویت روابط دوجانبه و رفع چالش‌های امنیتی و نیز تحکیم روابط اقتصادی، تجارتی و فرهنگی میان دو کشور گفت‌وگو کرده‌ است.

در این دیدار، برگزاری نهمین نشست وزیران خارجه قلب آسیا- پروسه استانبول و نیز راه اندازی عملیات مشترک مبارزه با تروریسم، قاچاق مواد مخدر و گروه‌های تبه‌کار از شاخص‌های تقویت روابط میان افغانستان و تاجیکستان یاد شده است.

طبق اعلام وزارت امور خارجه، دو طرف هم‌چنان روی افزایش صادرات و واردات میان دو کشور، ایجاد «بازارچه‌های مشترک سرحدی» و راه‌اندازی پروژه‌های مشترک اقتصادی از جمله پروژه دشت جم برای تولید برق نیز گفت‌وگو کرده‌اند.

سراج‌الدین مهرالدین در این دیدار حمایت تاجیکستان را از روند صلح افغانستان اعلام کرده است.

دفاتر معاونین ریاست جمهوری که وعده پیگیری این قضیه را به خانواده شکریه و مردمان محل داده بودند، تا کنون پاسخ روشنی در این خصوص نداده‌اند.

واضح نشدن سرنوشت شکریه، ضمن شدت‌بخشی به غم و افسردگی خانواده و بستگانش، ابهامات زیادی را نیز به وجود آورده است که باید معاونین ریاست جمهوری، پولیس و امنیت ملی کابل به نگرانی‌های مردم و ابهامات به میان آمده پاسخ دهند.

برخی از کاربران فیس بوک با راه اندازی کپاین «شکریه کجاست؟» از تمام شهروندان افغانستانی خواسته اند با خانواده شکریه که 26 روز در فراق دخترشان می‌گریند، همنوا شوید.

باید گفت در حمله تروریستی به مکتب سید الشهدا کابل ده ها محصل مکتب کشته و زخمی شدند.

در این میان یکی از دانش آموزان به نام شکریه ناپدید شد و هنوز از سرنوشت او خبری در دست نیست.

دفتر نماینده‌گی اتحادیۀ اروپا در افغانستان خواستار توقف کشتار هزاره‌ها در کشور شد. این دفتر به بررسی رویدادهایی تأکید دارد این گروه قومی را هدف قرار داده است.

دفتر اتحادیۀ اروپا امروز (پنج‌شنبه، سیزدهم جوزا) در خبرنامه‌یی نوشت حمله‌های هدف‌مند بر گروه قومی هزاره در افغانستان نگران‌کننده است. در خبرنامۀ این اتحادیۀ آمده کشتار هدف‌مند این گروه قومی باید هرچه زودتر متوقف شود.

بر اساس خبرنامۀ اتحادیه اروپا، رویدادهایی که گروه قومی هزاره را در افغانستان هدف قرار داده است باید بررسی شود و عاملان آن مجازات شوند.

این اتحادیه در حالی بر پایان کشتار هزاره‌ها در افغانستان تأکید دارد در جریان سال‌های پسین یک سلسله حمله‌های مسلحانه و انفجارهای هدف‌مند این گروه قومی را هدف قرار داده و از این قوم هزاران قربانی گرفته است.

در تازه‌ترین مورد، یک موتر مملو از مواد انفجاری دانش‌آموزان مکتبی را در غرب شهر کابل هدف قرار داد. در این رویداد دست‌کم ۸۵ دانش‌آموز دختر کشته شد و بیش از ۱۵۰ تن دیگری زخمی شدند.

در پی این حملۀ مرگ‌باری که نمونه‌یی از ده‌ها حملۀ مرگ‌بار بر هزاره‌ها به شمار می‌رود، شماری از مجامع داخلی از جمله کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان مدعی شدند که هزاره‌ها در سال‌های پسین در افغانستان در معرض نسل‌کشی قرار گرفته‌اند.

به تازگی، بخش نظارتی سازمان ملل متحد، گزارش داده است تهدید طالبان نسبت به گذشته افزایش یافته و این گروه در حال گرفتن بخش‌های بیش‌تری از خاک افغانستان است.

به نقل از سی‌ان‌ان، تیم نظارتی سازمان ملل، روز چهارشنبه -۱۲ جوزا-، گزارشی را منتشر کرده که نشان می‌دهد روابط طالبان با القاعده عمیق‌تر شده و طالبان متعهد اند که در صورت نیاز، می‌توانند با زور و فشار، قدرت در افغانستان را به دست گیرند.

در این گزارش آمده است که با توجه به خروج آخرین سربازان باقی‌مانده‌ی امریکا از افغانستان، تصویر تاریکی از وضعیت امنیتی در این کشور وجود دارد؛ زیرا هم‌زمان با خروج نیروهای خارجی، خشونت‌ها به بالاترین سطح در دو دهه‌ی گذشته در افغانستان، افزایش یافته است.

بر اساس این گزارش سازمان ملل، در حالی که در سال ۲۰۲۰ میلادی، آمار بالایی از خشونت در افغانستان ثبت شده بود؛ اما رویدادهای امنیتی در سه ماه اول سال ۲۰۲۱ میلادی در مقایسه با زمان مشابه، بیش از ۶۰ درصد افزایش یافته است.

بخش نظارتی سازمان ملل، در این گزارش گفته که گروه طالبان مسؤول بیش‌تر قتل‌های هدف‌مند در افغانستان استند و افزایش خشونت‌ها نیز به هدف تضعیف دولت و ایجاد ترس در میان شهروندان عادی انجام می‌شود.

در این گزارش، آمده است که بخشی از رهبری گروه طالبان، هیچ علاقه‌ای به روند کنونی صلح و راه حل سیاسی در افغانستان ندارند.

بر بنیاد این گزارش، طالبان نسبت به گذشته جسورتر شده و ادامه‌ی این وضعیت به آن‌ها این قابلیت را داده که مناطق بیش‌تری را در اختیار بگیرند و حملات شان را گسترده‌تر کنند.

بخش نظارتی سازمان ملل، گفته است بسیاری‌ها در افغانستان، به این باور اند که طالبان در تلاش شکل‌دهی عملیات نظامی اند و دیگر نیروهای خارجی‌ای وجود ندارد که حملات متقابل انجام دهد.

در این گزارش، از افزایش سربازگیری طالبان نیز خبر داده شده و آمده است با وجود بیست سال جنگ، روند استخدام سربازان در این گروه ثابت مانده و از ۵۸ هزار نیرو تا ۱۰۰هزار سرباز افزایش یافته است.

این گزارش می‌رساند که طالبان با ناامن کردن مناطق، درآمد بیش‌تری به دست آورده اند. چنانچه گفته شده است که در سال ۲۰۲۰ میلادی، طالبان معادل بیش‌تر از ۴۰۰ میلیون دالر از طریق اخاذی از بخش معدن و کشت و قاچاق تریاک درآمد داشته اند.

بخش نظارتی سازمان ملل، گفته است طالبان با استفاده از این پول، سلاح و تجهیزات پیش‌رفته از قبیل هواپیماهای بدون سرنشین و مواد انفجاری برای افزایش حملات تروریستی خود خریداری می‌کنند.

بخش دیگر این گزارش، به روابط پیچیده و عمیق میان طالبان و شبکه‌ی القاعده اختصاص داده شده است. در گزارش آمده است که هنوز هم بخش قابل توجهی از رهبری القاعده در مناطق مرزی افغانستان و پاکستان حضور دارند؛ حتا گفته شده که گزارش‌هایی از زنده‌ماندن ایمن‌الظواهری، رهبر درجه یک القاعده نیز وجود دارد.

هرچند گروه طالبان بارها در صحبت با رسانه‌ها، از حضور جنگ‌جویان خارجی در افغانستان انکار کرده اند؛ اما بر اساس گفته‌های بخش نظارتی سازمان ملل، بین ۸ تا ۱۰ هزار نیروی جنگی خارجی در این کشور حضور دارند که از سوی طالبان محافظت می‌شوند.

در گزارش آمده است که با توجه به پیوندهای شخصی «ازدواج» میان طالبان و القاعده،  بسیار بعید است که طالبان برای سرکوب القاعده کاری انجام دهند و برعکس  مشارکت این دو گروه از طریق نسل دوم، تقویت و حتا عمیق‌تر شده است.

این گزارش در حالی بر ادامه‌ی روابط طالبان و القاعده مهر تأیید می‌گذارد که بر اساس توافق‌نامه‌ی دوحه میان طالبان و امریکا، این گروه باید روابط خود را با سایر گروه‌های تروریستی از جمله شبکه‌ی القاعده را قطع می‌کرد. پیش از این ذبیح‌الله مجاهد، سخن‌گوی طالبان، به روزنامه‌ی صبح کابل گفته بود که در هیچ جایی از توافق‌نامه، قطع رابطه با شبکه‌ی القاعده ذکر نشده است.

محمد هاشم سلطانی- کابل

سرانجام پس از کش‌وقوس‌های فراوان، دولت بایدن اعلام داشت که از تاریخ اول ماه مه در توافق با طالبان، خروج نظامیان آمریکایی از افغانستان آغاز شده و ۱۱ سپتامبر به پایان خواهد رسید. حضور طولانی‌مدت آمریکا در افغانستان پس از حدود دو دهه، انتقادات فراوانی در جامعه آمریکا و نخبگان سیاسی این کشور پدید آورده است. شعار «پایان جنگ‌های بی‌پایان» معطوف به افغانستان و عراق، در کمپین‌های تبلیغاتی اوباما و ترامپ، برآمده از همین خواست عمومی بود. اکنون که گویا دولت آمریکا اراده نموده تا به حضور نظامی در افغانستان پایان بخشد، این پرسش مطرح است که پس از دو دهه حضور نظامی، چه اهدافی از این تصمیم دارد و این اقدام چه تبعاتی در سطح منطقه برای افغانستان و همسایگانش در پی خواهد داشت؟

هرچند پاسخ به همه این پرسش ها در این نوشتار نمی گنجد اما این خروج را می توان«محوری تاریخی در سیاست خارجی آمریکا پس از جنگ سرد» دانست که به کاهش میلیتاریسم در سیاست‌های مرتبط با امنیت ملی آمریکا می‌انجامد. به نظر می رسداین خروج باید آغاز و نه پایان یک حرکت باشد که حضور طولانی‌مدت نیروهای نظامی گسترده را با «عملیات‌های پنهان، پیمان‌کاران خصوصی و هواپیماهای بدون سرنشین» جایگزین می کند. هرچند دلیل این جابجایی از اول مه به یازده سپتامبر، «مسائل لجستیکی» یا عدم امکان فنی و تهیه تجهیزات لازم برای خروج ذکر شده است، اما در عین حال به نظر می‌رسد انتخاب این تاریخ، یک اقدام نمادین به معنای پایان نبردی است که به بهانه حادثه یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، موجی از کشتار و ویرانی و جنگ طولانی را برای افغانستان به ارمغان آورد.

دولت ایالات متحده در یک بازی باخت‌باخت در افغانستان گرفتار آمده است. اگر بماند، مجبور است هزینه‌های نبرد با گروه‌های شبه‌نظامی بویژه طالبان را تحمل کند و اگر برود، عملاً به شکست دو دهه نظامی گری اقرار کرده است. به همین سبب منتقدان این تصمیم که آن را به «جناح چپ حزب دموکرات، انزواگرایان و راست‌گرایان» نسبت می‌دهند، معنقدند این اقدام، پایمال‌شدن خون بیش از ۳۵۰۰ نظامی کشته‌شده در افغانستان خواهد بود. ولی این منتقدان، گزارش‌های جامعه اطلاعاتی آمریکا را مد نظر قرار نمی‌دهند که طبق آن، تهدید آمریکا از سوی القاعده و داعش از مبدأ افغانستان، به دلیل تسلط طالبان بر این محدوده، بسیار کم‌احتمال ارزیابی شده است. علاوه بر اینکه عملیات‌های کم‌تعداد ضد تروریسم و فعالیت‌های اطلاعاتی آمریکا در افغانستان تداوم خواهد داشت. بایدن معتقد است حضور نظامی آمریکا در افغانستان پس از ۲۰۱۱ به دلیل دفع خطر احتمالی القاعده، غیرضروری بوده است. حال آن‌که تداوم حضور نظامیان آمریکایی در افغانستان، جز هزینه‌های انسانی و مادی، دستاوردی برای دولت ایالات متحده ندارد. در عین حال که زمان طولانی و فرسایشی آن، دیگر پشتوانه‌ای برای حمایت از آن در افکار عمومی آمریکا باقی نگذاشته است. علاوه بر اینکه ایالات متحده نیازمند آن است که با خروج نظامی از افغانستان و غرب آسیا، منابع مادی و انرژی سیاسی و اجتماعی دولت را برای مهار رشد روزافزون چین به کار بگیرد.

اشاره: خشونت‌ها در افغانستان ادامه دارد، هفته‌ی گذشته نزدیک به ۲۰۰ نفر که بیش‌ترشان دختران دانش‌آموز مکتب بودند، کشته شدند. هم‌زمان با آغاز روند خروج نیروهای امریکایی و ناتو، خشونت‌ها در این کشور افزایش یافته است. امنا‌ نواز ـ خبرنگار شبکه‌ی PBS – گفت‌وگویی را در مورد وضعیت پسا خروج نیروهای امریکایی با محمداشرف غنی، رییس‌جمهور افغانستان انجام داده است.

متن دقیق گفت و گو به صورت زیر است:

امنا نواز: انتظار دارید که ادامه‌ی خشونت‌ها پس از خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، ادامه یابد؟
اشرف غنی: این قابل درک است و شرایط جنگی بدون‌شک نگرانی‌هایی را به بار می‌آورد؛ اما ماه‌ها می‌شود که آمادگی گرفته‌ایم. خروج نیروهای امریکایی، تصمیم استراتژیک از سوی آن‌ها است که ابعاد متفاوت مسأله‌ی جنگ را روشن ساخت. جنگ افغانستان روزبه‌روز ساده‌‌ می‌شود؛ زیرا همه‌ی ادعا، توطیه‌ و توجیه‌هایی که برای حضور نیروهای بین‌المللی وجود داشت، اکنون از سوی طالبان به پایان رسیده است.
فکتور دومی، منطقه‌ است. در حال حاضر منطقه‌ از این تصمیم‌ امریکا پس از حضور طولانی‌مدت، استقبال می‌کند. در نتیجه ما نیاز داریم در تبانی با یک‌دیگر به یک راهبرد امنیتی جمعی دست یابیم.

امنا نواز: فکر کنم شما گفتید که آماده هستید؛ به این معنا که شما افزایش خشونت‌ها را پس از خروج نیروهای امریکایی و ناتو پیش‌‌بین هستید؛ اما در حال حاضر، جنگ در ۲۸ از ۳۴ولایت افغانستان جریان دارد و طالبان به بیش‌تر ساحات مرکزی دست یافته اند. زمانی که ادعا می‌کنید؛ آمادگی دارید؛ اما نیروهای‌تان توانایی عقب‌راندن طالبان را ندارند. پس از خروج، چگونه انتظار پیشروی را دارید؟
اشرف غنی: من به درک شما حیرانم – درک شما برای من قابل پرسش است؛ البته بی‌احترامی تلقی نشود. طالبان تهاجم نمی‌کنند، طالبان حملات پراکنده انجام می‌دهند. این یک گروه شکننده است که هیچ جغرافیایی را در تسلط ندارند. ارغنداب تنها ولسوالی‌ای بود که آن‌ها تلاش برای گرفتن آن داشتند و در حال حاضر مردم نیز نسبت به آ‌ن‌ها نفرت دارند.

امنا نواز: می‌دانیم که هئیت گفت‌وگو کننده‌ی دولت شما چند روز پیش با نمایندگان طالبان در قطر دیدار کردند، آیا در روند گفت‌وگوها پیشرفتی دیده می‌شود؟
اشرف غنی: این بحث کلیدی، سیاسی است؛ طالبان بپذیرند که نظام سیاسی آینده‌ی افغانستان باید بر اساس انتخابات رقم بخورد و این کلیدی‌ترین دکمه‌ی روند صلح است. روی سایر موارد بحث و کنکاش صورت می‌گیرد؛ اما اگر ضمانت برای این گزینه‌ی بنیادی وجود نداشته باشد، تمام حقوق و دست‌آوردهای ۲۰ سال گذشته؛ به ویژه حقوق زنان، اقلیت‌ها، جوانان و تمام زندگی‌شان زیر پرسش قرار خواهد گرفت.

امنا نواز: طالبان گفتند که به گفت‌وگوها ادامه می‌دهند، من دوست دارم در رابطه به آخرین نوشته‌ی تان بپرسم که در مورد چگونگی پیشرفت این روند اشاره کردید، شما دوست دارید که یک حکومت عبوری کوتاه‌مدت روی کار آید و در مورد پیش‌برد صلح و انتخابات تصمیم بگیرد. شما گفتید که در آن انتخابات نامزد نیستید و پیش از آمدن جانشین‌تان برای پیش‌برد صلح و انتخابات، ارگ را ترک می‌کنید، آیا راه دومی هم وجود دارد که شما آن را انتخاب کنید و کنار بروید؟
اشرف غنی: نخیر!
امنا نواز: به هیچ صورت؟
اشرف غنی: اگر جنگ جریان داشته باشد، نخیر! اگر جنگ ادامه یابد، «من سر قومندان اعلای کشور هستم». من مردم خود را فراموش نمی‌کنم، من نیروهای خود را فراموش نخواهم کرد. من از کشته‌شدن برای کشورم خوش هستم. هیچ علاقه‌‌ی به قدرت ندارم. من دستور به کاری می‌دهم که جامعه‌ی افغانستان آن را دوست دارند.

امنا نواز: آقای رییس‌جمهور! طالبان گفته‌ اند، تا زمانی که شما در قدرت باشید، راه‌حل سیاسی وجود نخواهد داشت. آنان تأکید کرده اند که هر قدر ماندن شما در قدرت ادامه یابد، جنگ نیز ادامه خواهد داشت. اگر این روند منتج به رسیدن به توافق صلح می‌شود، بهتر نیست شما کنار برود تا روند صلح پیشرفت داشته باشد؟
اشرف غنی: من پاسخ شما ارایه کردم. آن‌ها انتخابات را به عنوان یک گزینه‌ی کلیدی برای رفتن به طرف آینده قبول دارند، یانه؟ من مانع نیستم، من این روند را قبول دارم و روشن ساخته‌ام و اجماعی را نیز در این مورد ایجاد کرده‌ام. آنها [طالبان] نیاز دارند که در ابتدا بگویند، برای رسیدن به توافق، اسپ تروجان ( Trojan horse) در اختیار دارند که در یک چشم به‌هم‌زدن، پیش از رسیدن به توافق روی نظام، ظرفیت‌‌ها را نابود کنند. این ترفند از سوی طالبان بسیار تخنیکی است. می‌خواهند زمان را ضایع کنند و بهانه اش من استم؛ چون راه‌حل دیگری را سراغ ندارند.

امنا نواز: آقای رییس جمهور، اجازه بدهید در مورد زمانی «آینده» بپرسم که شما روی آن فکر کردید. اگر حکومت عبوری طولانی‌تر از گمانه‌ها شود، چه؟ نظر به گفته‌های شما، اداره‌ی عبوری باید زمان محدودی را در بر بگیرد تا در مورد انتخابات تصمیم گرفته شود، اگر چنین نشود، چه؟ اگر زمان طولانی شد و انتخابات برگزار نشد، تصمیم شما چیست؟
اشرف غنی: نخیر، انتخابات برگزار خواهد شد، بدون آن نمی‌توانیم مورد حمایت مردم باشیم، مسأله‌ی که مشروعیت ما وابسته به آن است؛ روی آن دو دهه کار کرده‌ام، این یک درس است. رسیدن به صلح، به معنای صدای [ شنیدن] «جاز» است؛ اما برای نواختن «جاز»، شما نیاز به ۱۰هزار ساعت آمادگی دارید؛ شنیدن با نواختن‌آن تفاوت زیادی دارد و نواختن در یک ساعت امکان‌پذیر نیست.
امناز نواز: معلوم می‌شود که شما مخالف خروج نیروهای امریکایی نیستید، شما در مصاحبه‌ی قبلی‌تان گفتید که هیچ خیانت در این مورد وجود ندارد و هم‌چنان در پاسخی گفتید که منافع مشترک‌ما دروغ بود. بنا بر این، منافع امریکایی‌ها برآورده شد؟ گرفتاری اسامه بن‌لادن، اطمینان حاصل کنند که دیگر افغانستان پناه‌گاه امن برای تهدید امریکا نیست. در مورد افغانستان چه؟ اکنون منافع مشترک میان کشور شما و دولت امریکا چیست؟
اشرف غنی: تهدید تروریزم گونه‌ دیگری به خود گرفته و یا بهتر است که بگویم تغییر کرده است؛ اما آنان نابود نشدند. روی این مسأله همه‌ی ما توافق داریم.
دوم؛ امریکا به حمایت افغانستان تعهد کرده و آن را تا هنوز انجام داده است. در بخش‌های امنیتی و اقتصادی، انسانی، خوشبختانه دست‌آوردهای ۲۰ سال گذشته با حمایت امریکا به دست آمده و بحث میان افغانستان و امریکا خیلی پیچیده‌تر از این مسأیل است. در عین حال، فرصت‌ها و چالش‌های ما به اعضای ناتو و غیر ناتو که متحد ما هستند، ارتباط دارد.

امنا نواز: وقتی شما در مورد حمایت صحبت می‌کنید، چیز ملموسی است که ما در موردش صحبت می‌کنیم؟ کمک‌های بشردوستانه. قسمی که اشاره کردید، نوسازی و بازسازی زیربناها هم‌چنان ادامه دارد. همکاری با نیروهای امنیتی – دفاعی چه؟
اشرف غنی: بلی، بلی!
امنا نواز: و شما با دیدگاه متفاوتی از امریکا خوشنود هستید؟
اشرف غنی: بلی من هستم.
امنانواز: آیا به ادامه‌ی همکاری‌ها اعتماد دارید؟
اشرف غنی: بلی، ما به آن‌ها اعتماد داریم.

امناز نواز: اجازه بدهید در مورد زنان بپرسم. قسمی که شما اشاره کردید، بخشی از کشور دست طالبان است و در مناطق تحت تسلط آن‌ها برخی قوانین بدوی مانند دهه‌ی ۹۰ وجود دارد که زنان به حقوق‌شان دست‌رسی نداشتند. من کنجاو شدم که شما به این ساحات چگونه می‌بینید؛ آیا برنامه‌ا‌ی برای زنانی دارید که به حقوق‌شان دست‌رسی یابند؟ آیا در آینده، حقوق زنان نسبت به مکانی که زندگی می‌کنند، تعیین می‌شود؟
اشرف غنی: موضوع اصلی حقوق شهروندی است. در قانون اساسی ما دو موضوع استثنا قرار داده شده است. اول؛ دولت اسلامی قابل تعویض نیست و دوم؛ حقوق شهروندی باید توسعه یابد. بنابراین ما روی ارزش‌های اجتماعی تمرکز کردیم و این تمرکز امیدوارکننده است. اگر طالبان صلح می‌خواهند، باید به حقوق شهروندان و دست‌آوردهای بشری، به ویژه حقوق زنان پابند باشند و آن را در اولویت شان قرار بدهند. اگر آن‌ها قدرت را از طریق خشونت و یک رژیم دیکتاوری می‌خواهند، در آن صورت نیروهای«وطن پرست» افغانستان تصمیم خواهند گرفت. آن تصمیم متأسفانه در میدان جنگ خواهد بود.

امنا نواز: آقای رییس‌جمهور با تمام احترام، بخش از کشور نیز دچار تنش است. گزارش بی بی سی، نشان می‌دهد که طالبان در سایه‌ی دولت در مزار شریف حاکمیت دارند، گزارش‌ها از سایر بخش‌های کشور نیز وجود دارد؟
اشرف غنی: من انکار نمی‌کنم.
امنا نواز: شما گفتید که در آینده شما آماده‌ی دفاع هستید، شما پیش از پیش برای دفاع چه کردید؟
اشرف غنی: نه من – ما ۴۰ هزار نیروهای امنیتی خود را از دست دادیم. در کل این قربانی نیروهای دواطلب امنیتی است که آمادگی ما را نشان می‌دهد. شبکه‌های حمایتی طالبان باید به صورت واضح و روشن مورد بحث قرار گیرند و کسانی که از آن‌ها حمایت می‌کنند، برایشان گوش‌زد کنند که در میز مذاکره حاضر شوند.

امنا نواز: شما به برخی از همسایه‌ها در منطقه اشاره کردید، پاکستان درست است؟
اشرف غنی: تنها پاکستان نیست، تنها همسایه‌های‌ منطقه‌ای نیست. یک اجماع بین‌المللی برای حمایت از طالبان ایجاد شده است. شبکه‌های جرمی، کسانی که به قاچاق مواد مخدر دست دارند، شریک این معضل استند؛ شبکه‌‌های تروریستی تنها در منطقه‌ نیست. به غیر از شهروندان کشورما، شهروندان ۱۶ کشور دیگر در گروه داعش استخدام شدند.

امنا نواز: در مورد خودتان چقدر نگرانی دارید؟
اشرف غنی: من نگران نیستم.

امنا نواز: شما نگران نیستید؟ شما از حملات زیاد نجات یافتید. طالبان شما را به عنوان رژیم دست‌نشانده غرب می‌شناسند. شما در مورد خودتان نگران نیستید؟
اشرف غنی: نخیر! ببین من باورمندم که من نجات یافتم. صحبت در مورد سوءقصد، عمل ماشینیزه غیر قابل انکار است. این تنها بالای من بود. من برای گروه‌های ارتجاعی غیر قابل قبول نیستم. من نیاز به ریسک‌پذیری دارم. من گفت‌وگو با مردمم را توقف نمی‌کنم. من تمرکز خود را از دست نمی‌دهم. تا لحظه‌ی که زنده هستم، در مورد توسعه‌ی زندگی مردمم فکر می‌کنم، تاریخ در این مورد قضاوت خواهد کرد.
امنا نواز: رییس‌جمهور غنی، ممنون از این‌که وقت گذاشتید.
اشرف غنی: تشکر!

نویسندگان این تحقیقات می‌گویند ایالات متحده نه تنها برای مبارزه با ترویزم بلکه برای افزایش نفوذ و رقابت با روسیه و چین و به چنین ترکیبی نیاز دارد. نشریه “Newsweek” پس از دو سال تحقیقات گزارش می‌دهد در ده سال گذشته، پنتاگون یک ارتش مخفی عظیم را متشکل از 60 هزار نفر ایجاد کرده است.

این نشریه همچنان تاکید دارد که شماری از این تشکیلات نظامی زیر دست سازمان استخباراتی امریکا ” ” کار می‌کنند.

در تحقیقات آشکار شده است که این نظامیان به صورتی در داخل امریکا و بیرون از این کشور کار می‌کنند، بیشتر وظایف این سربازان با لباس های نظامی و غیر نظامی انجام می‌شود.

هزینه این ارتش مخفی را حدود 130 شرکت خصوصی تمویل می‌کند، بودجه مصرفی سالانه آن بیش از 900 میلیون دالر است.

نیروهای های ویژه ارتش امریکا که بیش از نیمی از قدرت کل نیروهای مخفی را تشکیل می‌دهند، وظیفه اصلی آنها تعقیب ترویست‌ها در مناطق جنگی و کشورهای دشمن است.

گزارش شده است که جدیدترین و سریع ترین گروه ارتش جنگنده های سایبری اند، که با نام‌های جعلی، فعالیت و به صورت آنلاین اطلاعات جمع آوری می‌کنند، حتی ممکن آن‌ها در کمپین های که در شبکه های اجتماعی ایجاد می‌شود، شرکت کنند.

نویسندگان این تحقیقات می‌گویند که ایالات متحده نه تنها برای مبارزه با ترویزم بلکه برای افزایش نفوذ و رقابت با روسیه و چین و به چنین ترکیبی نیاز دارد.

حمدالله محب، مشاور امنیت ملی افغانستان، می‌گوید برای مجبورکردن گروه طالبان به صلح، باید از تمامی اهرم‌های فشار از جمله وضع تحریم‌های سازمان ملل متحد علیه این گروه استفاده شود.

دفتر شورای امنیت ملی با نشر خبرنامه‌ای گفته است آقای محب این موضوع را روز گذشته (دوشنبه، ۲۷ ثور) در یک صحبت تلفنی با وانگ یی، وزیر امور خارجه چین مطرح کرده است.

به نقل از خبرنامه، او تأکید کرده است استفاده از «تلاش‌ها که توانایی‌های منحصر به فرد کشور چین» است نیز برای مجبورکردن گروه طالبان به صلح، مفید است.

وزیر خارجه‌ی چین در این صحبت تلفنی ضمن ابراز حمایت کامل این کشور از صلح در افغانستان گفته است که چین می‌تواند تلاش‌هایش را در منطقه برای حمایت از صلح در افغانستان افزایش دهد.

او افزوده است توافق سیاسی تنها راه‌حل مناسب پایان جنگ در افغانستان است.

وانگ یی در بخشی از صحبت‌هایش همچنان گفته است که چین خواهان افغانستان مستقل، با اقتدار و یک پارچه است.

دفتر شورای امنیت ملی افزود حمدالله محب و وزیر خارجه‌ی چین همچنان در این صحبت تلفنی تروریسم را تهدید مشترک خوانده و تأکید کرده‌اند هر دو طرف باید با آن مبارزه کنند.

قبلا نیز دولت افغانستان گفته بود که در رابطه به وضع تحریم بر گروه طالبان و سایر گروه‌های تروریستی از سوی شورای امنیت سازمان ملل متحد با شماری از کشورها از جمله هند که ریاست کمیته‌ی تعزیرات این شورا را به عهده دارد، مصروف رأی‌زنی است.

رهبران گروه طالبان از سال‌ها به این طرف زیر تحریم‌ها و تعزیرات سازمان ملل متحد و شماری از اعضای این نهاد قرار دارند. کمیته‌ی تعزیرات شورای امنیت سازمان ملل متحد از سال ۱۹۸۸ میلادی به این طرف تعزیرات این شورا بر طالبان را نظارت می‌کند.

ناروی، ایرلند، کنیا و مکزیک عضو این کمیته اند.

گروه طالبان بارها خواستار رفع تحریم‌ها براساس توافق‌نامه‌ی صلح دوحه میان این گروه و امریکا شده‌اند.

بر اساس اطلاعات تازه‌ی مسؤولان امریکایی، اروپایی و افغانستانی، سازمان استخباراتی امریکا در تلاش یافتن رهبری بومی بیرون از چارچوب حکومت افغانستان است که بتواند در رابطه‌ به تهدید درازمدت تروریزم پس از خروج نیروهای امریکایی در افغانستان، اطلاعات کافی را فراهم کند. این بخشی از پیش‌بینی‌ برای بازگشت جنگ است. در مکانی که ارتش چندملیتی آموزش دید، امروز به اطلاعات استخباراتی نیاز مبرم است. با این ‌که دیپلمات‌های غربی باور دارند که ارتش –نیروهای امنیتی و دفاعی– افغانستان توانایی دفاع از خود را دارند؛ اما سازمان استخباراتی امریکا در تلاش یافتن راه ‌بدیل در صورت سقوط حکومت مرکزی افغانستان و برگشت جنگ داخلی است.
تجربه‌‌ی جنگ‌ سال‌های ۱۹۸۰-۱۹۹۰؛ زمانی که نیروهای اتحاد جمهوری‌های شوروی در این کشور حضور داشت و تنش‌ جدی‌ای میان رهبران بومی شکل گرفت. استخبارات غرب روابط خود را با فرماندهان ضدشوروی ـ تفنگ‌سالاران– نزدیک کرد و هم‌زمان به حمایت‌های مالی و تجهیزاتی آن پرداخت و روابط خود را با مردم نزدیک کرد. این حمایت‌ها سبب شد تا قوت‌های بلامنازعه‌ای ظهور کنند که متهم به نققض قوانین بشری هستند.
در میان افراد مورد نظر، فرزند احمدشاه مسعود، فرمانده مشهور که در سال‌های ۱۹۸۰ در برابر اتحاد جماهیر شوروی جنگید و بعد در برابر طالبان فرماندهی‌ ایتلاف شمال –مقاومت- برای یک دهه به عهده داشت، جنگید، نیز شامل است.
احمد مسعود ۳۲ساله، قسمت‌های از زندگی خود را برای سازماندهی دوباره‌ی نیروهای جهادی برای دفاع از جنگ در شمال کشور سپری کرده است.
مسؤولان امریکایی، افغانستانی و اروپایی، گفته اند که هیچ هم‌کاری ساختارمند -رسمی- میان آقای مسعود و سازمان استخباراتی غربی وجود ندارد؛ اما برخی از نشست‌های مقدماتی صورت گرفته است.
در حالی که بورد هم‌کاری استخباراتی و تحلیلی‌ای که میان سازمان استخباراتی امریکا – CIA- و فرانسه (D.G.S.E) وجود دارد، به این عقیده‌ است که احمد مسعود فرد قابل اعتماد است و تعهد قابل‌مکث برای کشورش دارد.
در خواست ایجاد هم‌کاری با آقای مسعود و سایر فرماندهان محلی روشن است. کشورهای غربی به طالبان اعتماد ندارند تا این گروه‌ تررویستی را پیش از رسیدن به توافق سیاسی، بیرون از کشور نگه ‌دارد؛ چون در صورت نرسیدن به توافق سیاسی، احتمال سقوط حکومت نیز وجود دارد. نیروهای فرمانده جوان -احمد مسعود- که تازه قد علم کرده اند، مخالف طالبان، القاعده و سایر گروه‌هایی که در زیر سایه آن‌ها فعالیت دارند، استند.
اعضای ارشد سازمان استخباراتی امریکا -CIA- ویلیام جمیز برونز، مدیر این نهاد، به این درک است که پس از خروج نیروهای امریکایی، آن‌ها به دنبال یک‌ متحد جدید اطلاعاتی در افغانستان استند تا در رابطه به فعالیت و دامنه‌ی تروریزم، متحدانه‌ٰ عمل کند.
با این حال، مسعود هنوز در مرحله‌ی ابتدایی با فقدان حمایت و مشروعیت مواجه است. جریان او متشکل از هزاران تنی است که در گذشته در برابر شوروی و طالبان جنگیده اند و اکنون هزارها تن آن‌ها در شمال این کشور حضور دارند. احمد مسعود گفته است که دولت در میان جبهه‌ی او تفرقه‌افگنی می‌کند و رییس‌جمهور محمداشرف غنی اعتقادی به روند او -مجاهدان- ندارد.
آقای مسعود در یک گفت‌وگو، گفته است: «ما آمادگی لازم داریم؛ حتا اگر به نقد جانم تمام شود.»
نشان -سمبول- احمد مسعود، صدای دوره‌ی جنگ‌های داخلی است؛ پرچم و سرود ملی ایتلاف شمال–مقاومت. برخی از تحلیل‌گران می‌‌گویند که همه اقدامات احمد مسعود در آخرین محفل – محفل گرامی‌داشت از ۸ ثور، ۲۶مین سال‌روز پیروز مجاهدان- این تفکر را تقویت کرد که ایتلاف شمال –گروه مقاومت- دوباره بازسازی می‌شود، با آن که شماری از مسؤولان -ایتلاف شمال– در پست‌هایی چون سفارت، معاونت ریاست‌جمهوری و فرماندهی ارشد نظامی در حکومت افغانستان ایفای وظیفه کرده اند؛ آیا آن‌ها به دنبال کسی می‌روند که به انداز‌ه‌ی نیم عمرشان عمر دارد و تجربه‌ی کافی از جنگ واقعی ندارد.
لیزا ماداکس، تحلیل‌گر پیشین در سازمان استخباراتی امریکا -CIA-که در افغانستان مأموریت کرده است، می‌گوید: «اکنون حمایت از جریان تروریستی و یا ایجاد ایتلاف‌های بومی-محلی هردو چالش‌زا است.»
او گفت: «نگرانی این است که ایتلاف جدید برای چیست و هدف ما از این ایتلاف چیست؟ من هراس دارم که این روند منجر به جنگی دیگر در افغانستان شود.» او گفت: « به اساس چیزی که فکر می‌کنم و چیزی که آموخته‌ام، ما نمی‌توانیم برنده شویم.»
تحلیل‌گران نظامی به این باور اند؛ فرض را بر این می‌گریم که پس از ترک نیروهای بین‌المللی، فرمانده‌ای برای مبارزه با تروریزم که در دهه‌ی اخیر برای دفاع از دولت، شکل گرفته، تفکر برگشت به جنگ داخلی را دوباره تقویت می‌کند. چنین وضعیتی، استثماری برای طالبان است.
ایالات متحده‌‌ی امریکا رابطه‌ی تنگاتنگی با ایتلاف شمال دارد. این رابطه‌ی استخبارات امریکا با این جریان را مشکل‌تر می‌سازد. فرانسه و بریتانیا هردو از فرمانده ارشد مجاهدین در سال ۱۹۸۰ حمایت کردند، زمانی که امریکا در کنار سازمان استخبارات پاکستان روی گروه‌ها کار می‌کرد. تا سال ۱۹۹۶ ارتباط سازمان استخباراتی امریکا با مسعود و افرادش خیلی کم‌رنگ بود. در این زمان بود که این نهاد برای به‌دست‌آوردن اطلاعات در مورد القاعده، حمایت خود را سرعت داد.
یکی از دلایلی که سیا با مسعود رابطه‌ی نظامی خود را حفظ کرده بود، بی‌‌اعتمادی از قاچاق مواد مخدر در جریان سال‌های ۱۹۹۰ بود؛ زمانی که نیروهای مسعود وارد کابل شدند و درگیری میان گروه‌ها [مجاهدان] اتفاق افتاد. در حال حاضر، افرادی از جریان‌ گذشته که در حکومت استند، دیدگاه‌های متفاوتی در مورد احمد مسعود و جریان او دارند. فرانسه که از حامیان پدر او بود، مسعود را یک چهر‌ه‌ی برجسته و متعهد در برابر طالبان می‌داند.
دیوید مارتینون (David Martinon) سفیر فرانسه در کابل که از نزدیک با احمد مسعود دیدار داشته است، او را به پاریس دعوت کرده تا با رهبران فرانسه از جمله رییس‌جمهور این کشور دیدار کند. آقای مارتینون گفت: «او مرد زیرک است و کشورش را به قمیت جانش دوست دارد.»
در واشنگتن دو دستگی وجود دارد؛ برخی از تحلیل‌گران در حکومت فکر نمی‌کنند که مسعود بتواند به عنوان متحدی جدی عمل کند.
لیزا کورتیز، عضو شورای امنیت و زلمی خلیل‌زاد، فرستاده‌ی ویژه امریکا در امور مصالحه‌ی افغانستان، ۱۸ ماه قبل با احمد مسعود در رابطه به روند مذاکرات، صحبت کردند. خانم کورتیز گفت: «او یک فرد کاریزمای به تمام معنا است و به صورت روشن، روی نکات کلیدی و ارزش‌های دموکراسی بحث می‌کند.»
او گفت: «او ذهن عالی دارد. به صورت واضح و روشن برای توسعه‌ی‌ ارزش‌هایی که در سال‌های اخیر به دست آمده، بحث می‌کرد.»
برخی‌ها در داخل افغانستان به جریان و رهبری «احمد مسعود» به دید شک می‌نگرند. مرزامحمد یارمند، معاون پیشین وزارت داخله، گفت: «تجربه نشان می‌دهد که هیچ کسی جایگاه‌ پدر او را [احمد شاه مسعود] را گرفته نمی‌تواند.» او گفت: «پسرش در زمان و مکان متفاوت زندگی کرده است و تجربه‌ی پدرش را ندارد.»
برخی‌ها در داخل نظام افغانستان، آقای مسعود را به عنوان مرد مزاحم می‌شناسند که می‌تواند در آینده برای رسیدن به منافع خود، چالش‌زا باشد.
در رابطه به مسعود و نهادش دیدگاه‌های متفاوت وجود دارد؛ یک توافق بیرونی وجود دارد، چنان‌چه چشم‌وگوش غرب متوجه آن اند، احمد مسعود ظرفیت ایجاد ایتلاف را دارد؛ مانند پدرش که بیست سال پیش انجام داد.
احمد مسعود پس از تحصیل در دانشگاه (Royal Military College at Sandhurst) در بریتانیا در سال ۲۰۱۶ به افغانستان برگشت. پیش از این‌ که به صورت عمومی در ۲۰۱۹ ظاهر شود، به کارهای حمایتی و ایجاد جریان‌هایی در شمال کشور پرداخت.
آقای مسعود در آخرین محفل خود در ماه‌های اخیر در کابل، شعارهای ضد رویکردهای غنی را سر داد و تلاش‌های او را در امور بین‌المللی مداخله‌جویانه خواند. به اساس اطلاعات نزدیکانش، در کنار این‌ که مسعود با فرانسه، امریکا و انگلیس رابطه دارد، با هند، ایران و روسیه نیز رابطه دارد.
مدارک استخباراتی افغانستان حاکی از آن است که مسعود از روسیه اسلحه می‌خرد؛ اما امریکا و اروپا او را فرد قابل اعتماد و سفت در برابر طالبان، القاعده و داعش می‌دانند. یک نسل پیش پدر آقای مسعود در خطر تررویزم هشدار داده بود. اگر پسرش همین جرأت را در برابر طالبان نداشته باشد، شک نیست، هشدار پدرش را تکرار کند.
مارتینون به عنوان یک دیپلمات جوان، سخنان و هشدار احمدشاه مسعود را در اپریل ۲۰۰۱ به خاطر دارد. مارتینون گفت: «چیزی که او گفت حقیقت داشت؛ طالبان از القاعده میزبانی می‌کنند و برنامه‌‌ای در سر دارند.»
یادداشت: جولیان برنیز از واشنگتن، نجیم رحیمی و فاطمه فیضی از کابل، در تهیه‌ی این گزارش هم‌کاری کرده ‌اند.

منبع: نیویورک تایمز

ترجمه: ابوبکر صدیق

اردوغان در جریان یک ضیافت افطار با مادران دیاربکر ( مادرانی که فرزندانشان از سوی سازمان تروریستی پ ک ک ربوده شده ) دیدار کرد. 

رئیس جمهوری طی سخنرانی در این ضیافت گفت:” خواهان متوقف شدن هر چه زودتر حملات خائنانه علیه مسجدالاقصی و مسلمانان قدس هستیم. “

اردوغان با اعلام اینکه دنیایی که قادر به محافظت از قدس و مسلمانان نباشد، به خود خیانت کرده و گویی پیم بمبی را کشیده که خودش را نابود خواهد کرد، کل جهان به ویژه کشورهای مسلمان را به وارد عمل شدن در برابر حملات علیه مسجد الاقصی، قدس و خانه‌های فلسطینیان دعوت کرد. 

 رئیس جمهوری ترکیه هشدار داد، هر کسی که با سکوت در قبال حملات اسرائیل و یا عدم اتخاذ موضعی قابل توجه به طور تلویحی از این جنایات حمایت کند، شریک ظلمی است که در آنجا اعمال می‌شود. 

اردوغان با بیان اینکه اسرائیل ظالم و دولت ترور این‌کشور ، به مسلمانان قدس که بجز حفظ خانه و سرزمین‌های هزار ساله‌شان، هدف دیگری ندارند، وحشیانه حمله می‌کند، گفت:”به عنوان ترکیه همانند همیشه امروز نیز در کنار برادران فلسطینی‌مان در قدس و کلیه مسلمانان در جغرافیای فلسطین هستیم. “

گفتنی است، در جریان حملات پلیس اسرائیل علیه فلسطینیان در مسجد الاقصی، دروازه شام و محله شیخ جراح، بیش از 200 تن زخمی شدند. 

حملات پلیس اسرائیل در منطقه همچنان ادامه دارد.

بی تفاوتی در برابر ناملایمات، ستم، کشتار، تبعیض و تعصب، نشانه ای غیر مسوول بودن یک شهروند است. وقتی با ژنوساید روبرو هستیم، نباید سکوت پیشه کنیم. احترام به بزرگان به معنای بی تفاوتی در برابر منافع جمعی نیست. هیچ کس به شمول بزرگان نباید بر خلاف خواست عمومی و منافع جمعی قدم بردارد. ما مسوولیت داریم تا با حفظ حرمت بزرگان بویژه کنشگران سیاسی، کژتابی های آنان را تذکر دهیم. چرا در شرایط حاضر با وجود تهدیدات چشمگیر، پرخطر و خطیر، کنشگران سیاسی ما یک مسیر واحد را انتخاب نمی کنند؟ اتفاقی که در استانه ورود مجاهدین به کابل صورت گرفت و عده ای گفتند در باره هزاره و زن بعدا تصمیم می گیریم، در شرف وقوع است. حق مردم است که از آینده سیاسی خود بیمناک باشند. حق مردم است که از نمایندگان رسمی خود در درون حاکمیت بپرسند که چرا در برابر رویدادهای هولناک و ناگوار، دایم السکوت و حتی در مواردی، توجیه گر تداوم ستم و سیاست حذف و سرکوب است! مردم مسوولیت شهروندی و دغدغه امنیتی دارند از این که می بینند عالی ترین نماینده شان در حاکمیت، در نشست های مهم و تصمیم گیری های کلیدی، همیشه غایب است.

کسانی که شرایط غم اندود امروز مردم را درک نمی توانند و از رویداد هایی حزین، چون رویداد تلخ مکتب سید الشهدا جلوگیری نمی کنند یا نمی توانند اما هم چنان در حاکمیت، حضور سمبلیک دارند، سزاوار نقد و نکوهش اند. مگر نه این که انتحار و انفجار زنجیره ای در غرب کابل، نشان از توطئه خطرناک و پیچیده و چند لایه ضد یک هویت مشخص، چندین سال است که به راه افتاده است؛ پس تا دیر نشده باید با شجاعت جلو آن را گرفت. اگر دولت‌ در سیاست‌گذاری‌های امنیتی، تدابیری در این باره اتخاذ نمی‌کند، خود ما باید اراده‌ای راسخ برای پیشگیری و مقابله در برابر این نوع جنایت‌ها که ناقض حق‌های اساسی افراد و برهم زننده نظم جامعه است، داشته باشیم. اراده‌ای که از رهگذر آن ها می‌توان جان ارزشمند ده‌ها کودک و افراد گناه ناکرده را از هر گزندی مصون نگاه داشت.

ما باید بپذیریم که در عصر افول ارزش ها قرار داریم؛ نوع‌دوستی در جامعه کم رنگ و رعایت و تضمین حقوق بشری در ابهام است.

نهادهای مسئول بین‌المللی به وظیفه خود عمل نمی کنند و دولت‌ در ناکارآمدی بسر می برد، در چنین وضعیتی که هر روزه شاهد مرگ عدالت و انسانیت هستیم، عناصری چون دیپلماسی، صلح خواهی و مدنیت طلبی، به تنهایی تامین کننده امنیت مردم ما نیست. اگر چنین بود امروز غرب کابل که شهروندان ان، مدنی ترین و صلح جو ترین مردم پایتخت هستند، باید امن ترین نقطه کشور می‌بود. به این ترتیب، امنیت راس همه امور است و بدون قدرت در حوزه میدان هرگز این مهم محقق نمی‌شود. تسلیت به ملت رنجدیده افغانستان بویژه خانواده های داغدیده مکتب سیدالشهدا و مسجد شکر دره. روح شهدا شاد، به امید صلح پایدار.

داکتر عبداللطیف نظری

در پی شهادت دانش آموزان مکتب سیدالشهدا ٕ (نسل کشی سیستماتیک شیعیان افغانستان)، جمهوری اسلامی ایران هم به عنوان نزدیکترین همسایه (همزبان، هم دین و هم مذهب) و هم در جایگاه قطب مبارزه با تروریزم و دواعش، به طور همه جانبه اعم از مقامات رسمی، دولتی، دانشگاهی، شاعران، روحانیون، شهرداری، مجلس، قوه قضائیه، رسانه ها و مردم عادی، با حکومت و مردم افغانستان احساس همدردی و غم شریکی کردند.
در پیام های رهبر و مسؤولان ایرانی در کنار ابراز تسلیت، هشدارهایی نیز به تروریستان و دواعش دیده می شد.
ایران می داند در عقب این حملات هدفمند و سیستماتیک دست های کثیف استخباراتی از جمله سیا و موسات نهفته است و اگر کمی دیرتر بجنبد امنیت داخلی خودش نیز در کنار مرزهای مشترک در خطر است.
با توجه به تجربیات موفقی که جمهوری اسلامی ایران در مبارزه علیه تروریسم و دواعش در عراق و سوریه دارد، امیدوارم این واکنشها و هشدارها چراغ سبزی باشد برای قدم ماندن ایران در میدان مبارزه با تروریسم در افغانستان.
بدون شک از ورود ایران به میدان مبارزه با تروریسم و دواعش در افغانستان، تمام شیعیان و هزاره ها، تاجیکها و اوزبیکها و اکثریت پشتونها برای ساختن نیروی مردمی نظیر حشدالشعبی عراق، حمایت خواهند کرد.
ایران طی سالیان متمادی مبارزه با تروریزم افراطی، قاچاق بران و مافیای مواد مخدر و گروه های تکفیری/داعشی که در واقع همه اذناب آمریکا و اسرائیل در منطقه هستند، ثابت نموده است که مدافع راستین مردم منطقه علیه تروریسم است.
همزمان با خروج نیروهای آمریکایی، من این همدردی ها و هشدارهای مقامات ایرانی را به فال نیک می گیرم و اگر واقعاً چنین برنامه ای در استراتیژی بازدارندهٔ ایران موجود باشد، به حشد الشعبی افغانستان خوش آمد می گویم.

داکتر سیدعلی موسوی چکاوک

چین افزایش حملات در سراسر افغانستان را به خروج ناگهانی امریکا از این کشور جنگ زده مرتبط دانست.

پکن از انفجارهای چندگانه در کابل در روز شنبه هفته جاری شوکه شده است.

به گزارش بخش ترجمه خبرگزاری رها و به نقل از خبرگزاری آناتولی هوا چونینگ، سخنگوی وزارت امور خارجه چین، روز یک شنبه طی اعلامیه ای تاکید کرد اعلام خروج ناگهانی امریکا از افغانستان سبب افزایش حملات انفجاری پی در پی در سراسر این کشور شده، اوضاع امنیتی را بدتر ساخته و صلح و ثبات و زندگی شهروندان افغان را تهدید کرده است.

قابل ذکر است در حمله انفجاری روز شنبه هفته جاری بر یک مکتب در دشت برچی کابل، منطقه ای که بیشترین اقلیت هزاره و شیعه را در خود جای داده، دست کم 58 محصل که اکثرا دختر بودند، کشته شدند.

در حملات پی در پی به مکتب سید الشهداء در غرب کابل دست کم 150 نفر دیگر زخمی شدند.

انفجارها زمانی اتفاق افتاد که محصلین دختر از مکتب رخصت شده و روانه خانه هایشان بودند.

سخنگوی وزارت امور خارجه چین گفت پکن از نیروهای خارجی مستقر در افغانستان می خواهد امنیت مردم این کشور و منطقه را به طور کامل مد نظر بگیرند، خروج مسئولانه داشته باشند و رنج و قربانی بیشتر بر مردم افغانستان تحمیل نکنند.

هوا چونینگ تاکید کرد چین با خشونت های ناشی از افراط گرایی از هر نوعی که باشد مخالف است و چین به همکاری های خود با دولت و مردم افغانستان برای مبارزه تروریزم و برقراری امنیت و ثبات ملی ادامه می دهد.

وی افزود چین در کنار جامعه بین الملل ایستاده است تا به برقراری صلح در زودترین فرصت ممکن در افغانستان کمک کند.

جوبایدن، رییس‌جمهور ایالات متحدۀ امریکا همزمان با ده ساله‌گی کشته‌شدن اسامه بن لادن، رهبر شبکۀ القاعده می‌گوید واشنگتن آماده است در برابر هر تهدید تروریستی در خاک افغانستان دست به اقدام بزند.

به نقل از شبکۀ تلویزیونی «سی. ان. ان» امریکا، آقای بایدن عصر دیروز (یک‌شنبه، سیزدهم ثور) به وقت امریکا هنگام سخنرانی در واشنگتن گفته است که شبکۀ القاعده در افغانستان تضعیف شده و توان حملۀ دوباره بر منافع امریکا را ندارد.

آقای بایدن تأکید کرد واشنگتن جنگ درازمدتی را که در افغانستان آغاز کرده بود، به زودی به پایان می‌رساند؛ جنگی که به سخن آقای بایدن پس از حملۀ القاعده بر امریکا در خاک افغانستان آغاز شد و حدود بیست سال به درازا کشید.

رییس‌جمهور امریکا خاطرنشان می‌سازد که این کشور وضعیت افغانستان را پس از خروج نیروهای خارجی نظارت می‌کند و در برابر هر تهدید تروریستی در خاک این کشور اقدام نظامی خواهد کرد.

آقای بایدن علاوه می‌کند که واشنگتن هر اقدام ضروری را برای مصونیت شهروندانش در برابر گروه‌های تروریستی از جمله شبکۀ القاعده انجام خواهد داد.

گفتنی است که ده سال پیش اسامه بن لادن، رهبر شبکۀ القاعده از سوی نیروهای ویژۀ امریکایی در شهر ایبت‌آباد در ۱۵۰ کیلومتری شهر اسلام‌آباد، پایتخت پاکستان کشته شد.

رهبر مهم‌ترین شبکۀ تروریستی بین‌المللی در حالی در خاک پاکستان کشته شد که ده سال پیشتر از آن امریکا پس از حملۀ شبکۀ القاعده بر مرکز تجارت جهانی در امریکا به افغانستان حمله کرد و حکومت متحد شبکۀ القاعده و طالبان (امارت طالبان) را سقوط داده بود.

وزارت امور خارجه‌ی امریکا در یک دستورالعمل تازه گفته است شمار زیادی از کارمندان سفارت خود در افغانستان را خارج می‌کند.

این دستورالعمل روز گذشته (سه‌شنبه، ۷ ثور) صادر شده است. در این دستورالعمل شمار دقیق کارمندانی که قرار است افغانستان را ترک کنند، مشخص نشده، اما گفته شده است که تنها کسانی در افغانستان باقی خواهند ماند که وظایف‌شان غیرحضوری قابل اجرا نیست.

وزارت خارجه‌ی امریکا در این دستورالعمل به شهروندانش توصیه کرده است به دلیل «شیوع کرونا، جنایت، تروریزم، ناآرامی‌های داخلی و درگیری‌های مسلحانه» به افغانستان سفر نکنند.

به امریکایی‌هایی که قصد ترک افغانستان را دارند، نیز توصیه شده است به‌زودترین فرصت با پروازهای غیرنظامی به امریکا عزیمت کنند.

از سوی هم، وزارت خارجه‌ی امریکا گفته است که سفر به تمام مناطق افغانستان به‌دلیل آدم‌ربایی، گروگان‌گیری، بمب‌گذاری‌های انتحاری، عملیات جنگی و حملات تروریستی، مصون نیست.

با این حال، راس ویلسن، سرپرست سفارت امریکا در کابل گفته است که تعداد کمی از کارمندان این سفارت افغانستان را ترک می‌کنند. او در رشته‌تویتی تأکید کرده است که این موضوع سبب تغییر در مأموریت سفارت امریکا در کابل نخواهد شد.

وزیر دفاع استرالیا می‌گوید نیروهای کشورش برای همیشه افغانستان را ترک خواهند کرد. خطر تروریزم هنوز در افغانستان جدی است اما راه‌های مقابله دیگری غیر از مستقر کردن نیروها وجود دارد.

پیتر داتون، وزیر دفاع استرالیا امروز (یک‌شنبه، ۵ ثور) در گفتگو با شبکه ABC این کشور گفته‌است: «در صورت وخیم‌تر شدن وضعیت در آن کشور، بسیار بعید است که نیروهایی استرالیایی به افغانستان بازگردند.»

به گفته او خطر تروریزم در افغانستان هنوز جدی است؛ اما راه دیگر مقابله با این پدیده غیر از مستقر کردن نیروها نیز وجود دارد.

وزیر دفاع استرالیا همچنین به شبکه تلویزیونی ناین نتورک (Nine Network) گفته‌است که خروج نیروهای استرالیایی به این کشور اجازه می‌دهد تا بر منطقه خود، جایی که چین در حال تغییر محیط امنیتی است، تمرکز کند.

داتون با اشاره به فجایع طبیعی و همه‌گیری کرونا گفته‌است: «اکنون تمرکز ما بر منطقه خودمان و حمایت از همسایگان نزدیک است. ما باید تشخیص دهیم که منطقه ما در حال تغییر است. چین بنادر سراسر منطقه ما را نظامی می‌کند. ما باید با همه این‌ها کنار بیاییم و این دقیقاً همان چیزی است که اکنون روی آن متمرکز شده ایم.»

از سوی دیگر، اسکات موریسون؛ نخست‌وزیر استرالیا در روز ملی استرالیا و نیوزلند (انزاک) گفته‌است: «جهان از تهدید تروریزم نسبت به زمانی که به برج‌های دوگانه در نیویارک حمله شد، ایمن‌تر شده‌است. جنگ با تروریزم، هزینه‌های زیادی داشته‌است. ما امروز از آن‌ها یاد می‌کنیم و یاد آن‌ها را گرامی می‌داریم.»

نخست‌وزیر استرالیا افزوده‌است که نیروهای استرالیایی با از دست‌دادن ۴۱ سرباز در افغانستان، در آینده نزدیک این کشور را ترک خواهند کرد.

کشورهای استرالیا و نیوزیلند همه ساله به تاریخ ۲۵ اپریل، از خدمات ارتش و کشته‌شدگان استرالیایی و نیوزیلندی به نام روز انزاک یادبود به عمل می‌آورند.

رییس‌جمهور جو بایدن تصمیم گرفته است تا نیروهای امریکایی را در ۱۱ سپتمبر سال روان میلادی از افغانستان بیرون کند و تا اکنون، متحدان امریکا نیز تصمیم دارند که نظامیان خود را هم‌زمان با نیروهای امریکایی از افغانستان بیرون کنند.
برای حفظ و ادامه‌ی حیات دستگاه کنونی دولت ضعیف کابل و ایستادگی در برابر تهدید طالبان، احتمال دارد که حمایت‌های مالی از این نظام ادامه پیدا کند؛ اما به نظر می‌رسد که نتیجه [حروج نیروهای امریکایی] خیلی خوش‌‌آیند نیست؛ پیامد چشم‌گیر منفی در پی‌خواهد داشت: یک یا دو سال بعد از خروج نیروهای امریکایی و متحدانش از‌ این کشور، اداره‌ی ضعیف کابل توسط طالبان سقوط داده خواهد شد؛ اما برگشت طالبان بر قدرت در کابل، چه تاثیری روی این کشور خواهد گذاشت؟
همه‌ی این بحث‌ها به طالبان مرتبط است؛ اگر طالبان، آن‌چه را که در توافق‌نامه با اداره‌ی دونالد ترامپ امضا کرده اند، عملی کنند؛ رابطه‌ی خود را با القاعده قطع کنند، برگشت شان به قدرت از نظر امریکایی‌ها و غربی‌ها خیلی ناخوش‌آیند نیست؛ اما قدرت‌گرفتن طالبان، روی اقلیت‌های جنسیتی مانند زنان افغانستان تاثیر دارد.
رهبری ارشد طالبان باید درک کرده باشد که به دلیل حمایت شان از القاعده و حمله‌ی ۱۱ سپتمبر از جغرافیای افغانستان بود که پای نیروهای امریکایی را به این کشور کشید. طالبان دوباره به چنین رویکردی مبادرت نمی‌ورزند؛ اگر طالبان حاضر به ایجاد یک نظام طبق رویکردهای کنونی باشند، با القاعده و گروهایی مانند آن رابطه‌ی خود را قطع کنند، در چنین وضعیتی، امریکا دوست ندارد که دوباره به افغانستان نیرو بفرستد؛ اما شرط این است که در نظام ایجاده شده، طالبان باید با جهان بیرون و جامعه‌ی بین‌المللی همکاری داشته باشند.
این اما خیلی متفکرانه است؛ طالبان از گروهای استند که امریکا و سایر طرف‌ها، هم‌زیستی با آن‌ها به راحتی تصور نمی‌کنند. اگر طالبان دوباره به ضرب‌وشتم و تهدید شهروندان دست ببرند، کشورهای دیگر مانند ایالات متحده‌ی‌ امریکا، در رابطه به این پالیسی طالبان، نگرانی جدی دارند. این رویکرد، افکار عمومی را در غرب و سایر جهان در برابر امریکا و کسانی که با طالبان توافق کردند بر می‌انگیزاند؛ زیرا آن‌ها تعهد کرده بودند که طالبان توافق کرده اند رویکردهای –سنتی گذشته‌ی‌ خودرا اصلاح کرده و عمل‌گرایی بهتر یا مدرن نسبت به گذشته خواهند داشت.
به عبارت دیگر؛ اگر طالبان تک‌روی کنند، امریکا و سایر متحدانش نیز رویکرد مشابه را در برابر طالبان پیش خواهند گرفت و چشم‌های خود را [از توافق موجود] خواهند پوشاند و روی انتقادهای پالیسی داخلی خود تمرکز خواهد کرد.
حقیقت اما این است؛ با وجود تعهد طالبان برای قطع رابطه با القاعده، [این گروه] هنوز با این شبکه رابطه‌ دارند. این احتمال به صورت خیلی ظریف وجود دارد؛ در صورتی طالبان به قدرت برسند، بدون القاعده ادامه‌ نخواهند یافت؛ برای القاعده زمینه حضور را در افغانستان فراهم می‌کنند و یک بار دیگر حمله‌ی شبیه ۱۱ سپتمبر اتفاق خواهد افتاد. هر آن‌چه اتفا می‌افتد، امریکا مسئول آن است و این خیلی ملموس است. همان‌گونه که در نظام طالبان این قابل پیش‌بینی است؛ طالبان برای واردشدن در نظام دموکراتیک که پس از حمله‌ی ۱۱ سپتمبر به حمایت جورج دبلیو بوش ایجاد شد، اشتراک می‌کنند. با این حال، نکته‌ی قابل مکثی وجود دارد؛ رویکرد آن‌ها در رابطه به حملات شان هیچ‌گاه تغییر نکرده، نظر شان چیست؟ امریکا می‌تواند تضمین کند؟

نیاز نیست کارهای خارق‌العا ده انجام دهید، دلایلی متفاوت بر آن وجود دارد.
یک: امریکا مدافع هوایی خود را پس از حمله‌ی ۱۱ سپتمبر افزایش داده است؛ برای القاعده خیلی دشوار خواهد بود تا دوباره حملاتی مانند ۲۰۰۱ که بر کاخ‌های دوقلوی امریکا انجام داد را، دوباره راه‌اندازی کند. (چیزی که امریکا پیش از حادثه ۱۱ سپتمبر نداشت) داشتن پناهگاه امن برای القاعده در داخل افغانستان که حملات و بمب‌گذاری‌ها را سازمان‌دهی کند، خیلی مهم نیست. این کار می‌تواند در داخل امریکا و سایر کشورهای غربی و از راه‌های مختلف سازمان‌دهی شود.
دوم: با این که اسامه بن لادن و القاعده پیش از حمله‌ی ۱۱ سپتمبر، حملات خویش را بر دشمن دور – امریکا- متمرکز کرده بود؛ اما رفته‌رفته، اکنون القاعده و گرو‌های مرتبط با این شبکه، با دشمن نزدیک خود در کشورهای اسلامی روی گروه‌های جهادی‌ای مانند داعش، بیشتر تمرکز می‌کنند.
حضور دوباره‌ی القاعده در افغانستان بدون حضور نیروهای غربی، به معنای این است که با دشمن نزدیک خود مانند داعش که با شاخه‌های القاعده در سایر کشورهای درگیر استند، درگیر می‌شوند.
سوم: اگر طالبان در نظام شان از القاعده میزبانی کنند، بدون شک سایر گرو‌های جهادی -که در کشورهای همسایه و منطقه‌ مانند آسیای میانه، سینکیانگ، ایران و احتمالا شمال‌غرب پاکستان، اهدافی را تعین کرده اند- نیز در این کشور حضور خواهند یافت.
پیش از حمله‌ی ۱۱ سپتمبر، رژیم طالبان نه تنها به القاعده که به جنبش اسلامی اوزبیکستان که حملات زیادی را بر کشورهای آسیای میانه در «دره‌ی فرغانه» در سال‌های ۱۹۹۹ – ۲۰۰ از دورن افغانستان راه‌اندازی کرده بود، پناه داده بود. با حضور نه‌‌چندان طولانی نیروهای امریکایی و ناتو در افغانستان، تهدید حملات از این کشور به آسیای میانه که متحدانی اصلی مسکو استند، کاهش داشته است. زمانی که امریکایی‌ها درافغانستان حضور داشتند، روسیه، چین و ایران توانایی این را داشتند که تا گذرگاه‌های مرزی خود را به صورت مقام زیر نظر داشتند باشند و با گروهای جهادی که منافع شان را تهدید می‌کرد، وارد جنگ شوند؛ اما اکنون که نیروهای امریکایی و ناتو در آستانه‌ی بیرون‌شدن از افغانستان استند، این فرصت را نخواهند داشت.
چهارم: پاکستان از طالبان حمایت می‌کند؛ زیرا افغانستان یک خط فرضی -گذرگاه مشترک طولانی- با پاکستان دارد. بنا بر این، پاکستان از گروهای اسلام‌گرای افغانستانی که ادعا می‌کنند پشتون‌های ساحه‌ی مرزی پاکستان-افغانستان هستند، حمایت می‌کند و دلیل آن خیلی روشن است؛ به باور پاکستان، این گروه‌ها حداقل نمی‌توانند متحد دشمن سنتی ‌اش –هند- باشند.
در حقیقت هند با رابطه‌ی دوستانه‌ای که با دولت افغانستان -که به حمایت امریکا ایستاده است دارد-، با ایجاد فشار مبنی بر این ‌که پاکستان از طالبان حمایت می‌‌کند، نقش پاکستان را ضعیف کرده است؛ اما اگر طالبان یک بار دیگر به قدرت برسند، خود را به پاکستان کمتر مطلق می‌دانند و فضای این رابطه تغییر خواهد کرد. اگر چنین شود، جای حیرت نیست؛ پاکستان در نظام طالبانی از گروه‌های مخالف طالبان به ویژه داعش حمایت کند، به این‌ دلیل که حکومت نوظهور با پاکستان رابطه‌ی نزدیک ندارد و در این فرصت، افغانستان یک بار دیکر به منجلاب جنگی داخلی گرفتار خواهد شد.
برگشت طالبان به قدرت برای امریکا خیلی مفید نخواهد بود، به خصوص اگر طالبان از القاعده حمایت کنند؛ اما برگشت طالبان به قدرت نسبت به امریکا، برای روسیه، چین، ایران و حتا پاکستان خطرناک‌تر است. خروج نیروهای امریکایی به این معنا است که کشورهای همسایه و روسیه باید آماده‌ی مبارزه با تهدید دوباره‌ی قدرت‌گرفتن طالبان باشند؛ زیرا عواقب این روند به نفع هیچ کسی نخواهد بود. البته این روشن است که برخی یا همه‌ی این کشورها، تعهد همکاری با واشنگتن داشته اند؛ حالا ممکن در لفظ بوده باشد یا عملی شده باشد؛ اما قدرت‌گرفتن دوباره‌ی یک گروه تندرو، بدون شک که تهدیدی برا ی منافع این کشورها است.
یادداشت: مارک کارتز؛ استاد حکومت‌داری سیاست در دانشگاه‌ (George Mason University Schar School of Policy and Government و یکی از اعضای اتلانتیک کانسل است.

منبع: دنشنال اینترست

مترجم: ابوبر صدیق