برچسب: امریکا

جوبایدن، رییس‌جمهور ایالات متحدۀ امریکا همزمان با ده ساله‌گی کشته‌شدن اسامه بن لادن، رهبر شبکۀ القاعده می‌گوید واشنگتن آماده است در برابر هر تهدید تروریستی در خاک افغانستان دست به اقدام بزند.

به نقل از شبکۀ تلویزیونی «سی. ان. ان» امریکا، آقای بایدن عصر دیروز (یک‌شنبه، سیزدهم ثور) به وقت امریکا هنگام سخنرانی در واشنگتن گفته است که شبکۀ القاعده در افغانستان تضعیف شده و توان حملۀ دوباره بر منافع امریکا را ندارد.

آقای بایدن تأکید کرد واشنگتن جنگ درازمدتی را که در افغانستان آغاز کرده بود، به زودی به پایان می‌رساند؛ جنگی که به سخن آقای بایدن پس از حملۀ القاعده بر امریکا در خاک افغانستان آغاز شد و حدود بیست سال به درازا کشید.

رییس‌جمهور امریکا خاطرنشان می‌سازد که این کشور وضعیت افغانستان را پس از خروج نیروهای خارجی نظارت می‌کند و در برابر هر تهدید تروریستی در خاک این کشور اقدام نظامی خواهد کرد.

آقای بایدن علاوه می‌کند که واشنگتن هر اقدام ضروری را برای مصونیت شهروندانش در برابر گروه‌های تروریستی از جمله شبکۀ القاعده انجام خواهد داد.

گفتنی است که ده سال پیش اسامه بن لادن، رهبر شبکۀ القاعده از سوی نیروهای ویژۀ امریکایی در شهر ایبت‌آباد در ۱۵۰ کیلومتری شهر اسلام‌آباد، پایتخت پاکستان کشته شد.

رهبر مهم‌ترین شبکۀ تروریستی بین‌المللی در حالی در خاک پاکستان کشته شد که ده سال پیشتر از آن امریکا پس از حملۀ شبکۀ القاعده بر مرکز تجارت جهانی در امریکا به افغانستان حمله کرد و حکومت متحد شبکۀ القاعده و طالبان (امارت طالبان) را سقوط داده بود.

منابع از سقوط دو راکت در نزدیکی پایگاه آمریکایی در فرودگاه بین المللی بغداد خبر دادند.

به نقل از بغداد الیوم، بر اساس اطلاعات اولیه، این حمله هیچ خسارت‌های مادی یا تلفات انسانی به دنبال نداشته است.

شفق نیوز نیز گزارش داد سامانه C-RAM یک راکت را رهگیری کرد.

یک منبع امنیتی امروز (یکشنبه، ۱۲ ثور) تصریح کرد حملات راکتی به مقر نظامی نیروهای آمریکایی در فرودگاه بغداد ناکام گذاشته شد.

این منبع تصریح کرد این حملات از طریق کاتیوشا انجام شد که در اطراف پایگاه نظامی سقوط کرد.

وی ادامه داد، نیروهای آمریکایی سامانه دفاع موشکی C-RAM را فعال کردند که یکی از راکت‌های شلیک شده به سمت پایگاه را رهگیری کرد.

مارک میلی رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا گفت : با خروج آمریکا از افغانستان نیروهای دولتی این کشور با پیامدهای احتمالی بدی در مقابل شورش‌های طالبان روبرو می‌شوند.

اسوشیتدپرس نوشت، میلی فرمانده ارشد آمریکایی روز یکشنبه اضافه کرد نیروهای دولت افغانستان با آینده مبهم مواجه هستند.

به گفته وی، پیامدهای بد احتمالی همزمان با خروج آمریکا و نیروهای ائتلاف از افغانستان در هفته‌های آینده سرعت می‌گیرد.

با این حال وی بر این مساله تاکید کرد که پلیس و ارتش افغانستان کاملا مجهز و کاملا آموزش دیده هستند.

میلی به سالها تجربه سربازان افغان در برابر طالبان اشاره کرد ، اما از گفتن اینکه آنها کاملا آمادگی ایستادگی در برابر این گروه بدون حمایت بین المللی مستقیم را دارند، سر باز زد.

رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا هفته گذشته نیز یکی از پیامدهای احتمالی خروج نظامیان این کشور از افغانستان را احیای القاعده دانست و گفت : این یک خطر است و ما نمی‌خواهیم چشمانمان را بر آن ببندیم.

خروج نظامیان آمریکا پس از دو دهه اشغالگری در خاک افغانستان و بدون دست یافتن به هیچ یک از اهداف ادعایی خود مبنی بر جنگ علیه تروریسم، از امروز بطور رسمی آغاز شد، خروجی خفت بارتر از جنگ ویتنام پیش از این «جو بایدن» رئیس‌جمهوری آمریکا وعده داده بود تا خروج نظامیان آمریکایی از افغانستان را تا ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۱ (۲۰  سنبله) تکمیل کند.

ضمیر کابلوف، نمایندۀ ویژۀ رییس‌جمهور روسیه برای افغانستان از ایالات متحدۀ امریکا می‌خواهد برای جلوگیری از گسترش دامنۀ درگیری‌های مسلحانه در افغانستان با طالبان توافق کند.

ضمیر کابلوف روز (یک‌شنبه، دوازدهم ثور) در گفت‌وگوی ویژه‌یی با شبکۀ روسی (آر. بی. کی) می‌گوید که طولانی شدن حضور نیروهای خارجی در افغانستان ممکن به افزایش دامنۀ درگیری‌ها در این کشور بیانجامد.

آقای کابلوف می‌افزاید ایالات متحدۀ امریکا با هدف جلوگیری از شدت جنگ باید روی زمان‌بندی خروج نیروهای خارجی از افغانستان با گروه طالبان به توافق برسد.

نمایندۀ رییس‌جمهور روسیه یادآور می‌شود که بنابر توافق دوحه، نیروهای امریکایی باید تا اول ماه «می» افغانستان را ترک می‌کردند، در حالی که با تعیین زمان‌بندی جدید برای خروج این نیروها، توافق‌نامۀ دوحه نقض شده است.

نمایندۀ ویژۀ رییس‌جمهور روسیه در امور افغانستان همچنان خاطرنشان می‌سازد که روند جاری صلح در افغانستان باید به نتیجه برسد و روسیه تلاش دارد دولت افغانستان و طالبان را به یک توافق سیاسی تشویق کند.

این در حالی است که طبق توافق صلح دوحه قرار بود نظامیان امریکایی و ناتو تا یازدهم ثور امسال افغانستان را ترک کنند. اما همزمان با تعویق زمان خروج نیروهای خارجی از افغانستان تا پنج ماه دیگری، مقر نظامیان خارجی در ولایت قندهار روز گذشته هدف حملۀ راکتی قرار گرفته است.

طالبان هرچند مسوولیت این حمله را بر عهده نگرفته‌اند، اما ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان گفته است که این گروه پس از یازدهم ثور امسال حمله‌های خود را بالای نیروهای خارجی از سر خواهند گرفت.

در پی توافق‌نامه‌ی دوحه میان طالبان و امریکا، اکنون ناتو و امریکا بر آن است که افغانستان را ترک کنند و خروج نیروهای خارجی از افغانستان، دیروز اول ماه می میلادی آغاز و قرار است تا یازدهم سپتمبر همین سال پایان یابد؛ چیزی که نگرانی قدرت‌یافتن دوباره‌ی القاعده را در افغانستان دامن زده است. خروج نیروهای خارجی از افغانستان و افزایش خشونت‌ها از سوی طالبان، به نحوی فضای عمومی را در افغانستان ملتهب کرده است. اکثر رسانه‌های داخلی و خارجی نیز در رابطه به پیوند ناگسستنی طالبان و القاعده پرداخته اند و این پیوند بدون شک، تهدیدی جدی در برابر افغانستان و منطقه به شمار می‌رود.

اگر طالبان با دولت افغانستان در میز گفت‌وگوها به توافق برسد، نظر به پیوند القاعده و طالبان، هیچ ضمانتی وجود ندارد که طالبان از حمایت این گروه زیر چتر دولت ابا ورزند. در صورتی که گروه طالبان شریک قدرت در افغانستان باشد و القاعده نیز با طالبان پیوندش را حفظ کند، القاعده نیز در سایه‌ی قدرت طالبان، قدرت خواهد گرفت. با این فرضیه، القاعده به یکی از تهدیدهای جدی منطقه‌ای و جهانی وارد مرحله‌ی تازه‌ای از خشونت‌ها در برابر امنیت جهانی می‌شود.

طبق توافق‌نامه‌ی دوحه، قرار بود امریکا و ناتو در اول ماه می به صورت کامل از افغانستان خارج شود؛ اما پس از تغییر تیم قدرت در امریکا، خروج نیروهای ناتو و امریکا از سوی تیم جدید قصر سپید در حال بررسی قرارداشت و سرانجام به تاریخ ( ۲۵ حمل) رییس‌جمهوری امریکا در نشست خبری‌ای بیان داشت که امریکا تا یازده سپتمبر سال روان افغانستان را ترک می‌کند. پس از اعلام خروج نیروهای امریکایی، اعضای ناتو نیز اعلام کردند که افغانستان را ترک خواهند.

در پی مشخص‌شدن زمان خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، شکاف و دودستگی عمیقی میان دستگاه دیپلماسی و امنیتی امریکا به‌ وجود آمده است و این شکاف، باعث شده است که دستگاه امنیتی امریکا، هم‌واره نگرانی خود را از وضعیت افغانستان اعلام کند و افغانستان را سکان دوباره‌ی القاعده بخواند. از آن‌جا که رییس‌جمهور امریکا، طرف‌دار خروج نیروهای امریکایی از افغانستان است، خروج  از این کشور در اولویت برنامه‌های امریکا قرار دارد و تهدیدهای شبیه به سکان‌گرفتن دوباره‌ی القاعده در این کشور، نادیده گرفته می‌شود.

با این‌که دستگاه دیپلماسی امریکا هم‌واره تأکیده دارد که القاعده از افغانستان کوچ کرده و در جاهای دیگری لانه دارد؛ اما کشته‌شدن یکی از افراد کلیدی القاعده در غزنی، برعکس باورهای دستگاه دیپلماسی امریکا را روایت می‌کند. هم‌چنان چندی پیش وزارت مالیه‌ی امریکا، بیان داشته بود که القاعده به گروه طالبان مشوره داده و برایش امکانات مالی فراهم می‌کند.

در کنار  دیگر مسایل و آستانه‌ی خروج نیروهای خارجی، یکی از اعضای مهم شبکه‌ی القاعده در گفت‌وگو با سی‌ان‌ان گفته است: «شبکه‌ی القاعده گفته که با همکاری گروه طالبان دوباره به جنگ در افغانستان ادامه خواهند داد. این مقام با ستایش از گروه طالبان گفته است: «طالبان پاکستان با القاعده روابط برادری اسلامی دارند و این رابطه هنوز هم دست نخورده باقی مانده است و این در مورد طالبان افغانستان نیز وجود دارد»

درشت‌تر از دیگر نشانه‌ها، دودستگی میان نهادهای قدرت‌مند امریکایی، باعث شده است که این تصور قوی شود که القاعده در افغانستان به قدرت قبلی اش برخواهد گشت. بیست سال پیش طالبان با وجود تهدیدهای مکرر امریکا تا مرز نابودی رفتند؛ اما از حمایت القاعده دست بر نداشت. اکنون که همه چیز بر وفق مراد طالبان به پیش می‌رود و امریکا هم‌پیمان این گروه است، چگونه ممکن است طالبان از حمایت القاعده دست بردارند و پیوند خود را با القاعده نادیده بگیرند؟

به قول  محمد یاسین ضیا، وزیر دفاع افغانستان، رابطه‌ی القاعده و طالبان از رابطه‌ی ایدیولوژیک فراتر رفته و به رابطه‌ی خانوادگی بدل شده است. اگر چنین باشد، نیاز است که امریکا همه‌ی گزینه‌های خروج و امنیت جهانی را بازبینی کند تا القاعده مالکیت کشوری در جنوب آسیا –افغانستان- را در منطقه از آن خود نکند. اگر چنین شود، سرانجام امنیت جهانی با تهدید تازه‌ای روبه‌رو خواهد شد که امریکا را نیز به تصمیم‌های تازه‌ای برای مبارزه با تروریزم و تغییر تعریف تروریزم روبه‌رو خواهد کرد.

صبح کابل

عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه ملی روز گذشته (شنبه ٬ ۱۱ ثور) گفت خروج نیروهای خارجی از افغانستان یک چالش بزرگ است، اما به معنی پایان زندگی برای مردم نیست.

عبدالله در یک گفتگوی با خبرگزاری اسوشیتید پرس گفته که رهبری حکومت افغان باید متحد شود و بر روند صلح تاکید کند.

او در این باره گفت:«من  این (خروج) را به معنی ختم جهان برای مردم ما نمی دانم. من می‌گویم که این یک چالش بزرگ خواهد بود.بنا بر این نظر من این است که تمامی تمرکز برای بدست آوردن صلح باشد.»

عبدالله  می گوید به نیت طالبان در باره صلح شک دارد، اما باز هم تاکید می کند باید همه مشکلات از راه گفتگو حل شود.

او در این مورد گفت:«هر خواستی که دارید، روی میز مذاکره بگذارید، ما آماده استیم روی آنها بحث کنیم. ما آماده استیم تا راه‌هایی را دریابیم که برای هر دو طرف قابل قبول باشد.»

عبدالله تایید کرد گروه طالبان با وی تماس‌های کتبی و غیر کتبی داشته، اما افزود که تا هنوز طالبان تعهد برای صلح ندارد.

او میگوید که خروج نیروهای امریکایی از افغانستان بر هر دو طرف فشار وارد کرده تا به یک توافق صلح برسند.

عبدالله  در این باره گفت:« راه حل سیاسی فراگیر و همه شمول چیزی است که همه بر آن باور دارند. خدای ناخواسته اگر صلح نشود، بدون شک هیچ کسی تاریخ پسین افغانستان را فراموش کرده نمی تواند. بنا بر این همه امکانات باید استفاده شود تا عواقب جدی خروج کاهش یابد.»

این در حالی است که روز گذشته حمدالله محب، مشاور امنیت ملی کشور در یک نشست خبری گفت که طالبان بر خلاف تعهدات شان به‌جنگ ادامه می‌دهند.

محب افزود که طالبان تمام امکانات جنگی و مواد انفجاری را از سازمان استخبارات پاکستان بدست می‌آورد.

عطاجان حق بیان، رییس شورای ولایتی زابل می گوید طالبان شب گذشته بر پاسگاه‌های کمربند امنیتی شهر قلات مرکز این ولایت حمله کردند و سه پولیس جان باختند و دو پولیس دیگر زخم برداشتند.

درهمین حال مقام‌های ارتش در زابل می‌گویند در این درگیری‌ها نُه طالب نیز کشته شده‌اند.

منابع می گویند پس از اعلام زمان خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، به‌ گونۀ میانگین روزانه ۱۱ تا  ۴۹ نظامی و غیرنظامی در نتیجه حمله‌های طالبان جان باخته‌اند.

 فرمانده نظامیان آمریکایی در افغانستان، با هشدار درباره حملات به نیروهای این کشور بعد از گذشتن موعد خروج از افغانستان، مدعی شد آمریکا از ابزارهای نظامی برای مقابله با این حملات برخوردار است.

با گذشتن موعد خروج نظامیان آمریکایی و خارجی از افغانستان، دولت واشنگتن نگران است نیروهایش در این کشور هدف حملات شبه‌نظامیان قرار بگیرد.

«اسکات میلر» فرمانده نظامیان آمریکایی در افغانستان شامگاه شنبه درباره احتمال حمله به نظامیان خارجی که هنوز بعد از تاریخ یکم می (موعد توافق‌شده با طالبان برای عقب‌نشینی نیروهای خارجی از افغانستان) در این کشور حضور دارند، هشدار داد.

دولت پیشین آمریکا به ریاست «دونالد ترامپ» در ماه فوریه سال ۲۰۲۰، با طالبان توافق کرد که نیروهای خارجی تا تاریخ یکم می ۲۰۲۱ از افغانستان خارج شوند. اما «جو بایدن» رئیس‌جمهور جدید ایالات متحده تصمیم گرفت این خروج را تا تاریخ یازدهم سپتامبر به تعویق بیاندازد.

به نوشته خبرگزاری «رویترز»، میلر در پیامی ویدئویی برای توجیه بدعهدی آمریکایی‌ها در خروج از افغانستان، با زبان تهدید شروع به لفاظی کرد: «اشتباه نکنید، ما ابزارهای نظامی برای واکنش محکم به هرگونه حمله‌ای علیه ائتلاف و حمایت از نیروهای امنیتی [افغانستان] را داریم».

روز شنبه گروه طالبان در واکنش به بد عهدی آمریکا در خروج دیر هنگام نیروهای این کشور از افغانستان تهدید کرد که این اقدام بدون جواب نخواهد ماند.

طالبان در بیانیه‌ای اعلام کرد اینکه خروج نیروهای اشغالگر از افغانستان از اول ماه می که در توافقنامه تعیین شده بود، با تأخیر همراه شده، سرپیچی محسوب شده و راه هرگونه اقدام مناسب را برای این گروه در برابر نیروهای اشغالگر باز کرده است.

این در حالی است که نیروی هوایی آمریکا از استقرار دو فروند بمب‌افکن دیگر در پایگاه «العدید» واقع در قطر با هدف ارائه پشتیبانی جهت خروج نظامیان این کشور و ناتو از افغانستان خبر داده بود.

بریتانیا پس از اطمینان از توان باندهای صهیونیستی در فلسطین و حمایت و پشتیبانی آمریکا و جهان غرب و شوروی از برپایی کشوری برای یهودیان، اعلام داشت که از فلسطین بیرون خواهد رفت و چنین نیز شد.

ارتش انگلیس در ۱۹۴۸ میلادی پس از واگذاری مراکز و تسلیحات نظامی خود به باندهای صهیونیستی و ابقای برخی از فرماندهان در خدمت اهداف یهودیان، خاک فلسطین را ترک کرد.

بن گوریون رهبر باندهای صهیونیستی، از این وضعیت سوء استفاده کرد و تأسیس کشور «اسرائیل» در سرزمین‌های اشغالی ۱۹۴۸ میلادی را اعلام نمود.

داوید بن گوریون (زاده ۱۶ اکتبر ۱۸۸۶ – درگذشته ۱ دسامبر ۱۹۷۳) بنیان‌گذار اصلی و اولین نخست وزیر اسرائیل بود. از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۶۳، او هم‌چنین رهبری برجسته جامعهٔ یهودیان مقیم فلسطین تحت قیمومت انگلستان را بر عهده داشت.

مدتی بعد آمریکا، دولت صهیونیستی را به رسمیت شناخت و به دنبال آن اتحاد جماهیر شوروی هم چنین کرد. کشورهای اروپایی یکی پس از دیگری و بعد سازمان ملل متحد، این دولت غاصب را به رسمیت شناختند.

فلسطینیان این ستم و ناروایی را نپذیرفته، به نبرد با صهیونیست‌ها پرداختند.

در این نبردها، نیروهایی از ارتش کشورهای مصر، اردن، سوریه، لبنان، عراق و و نیروهای داوطلب اخوان المسلمین شرکت جستند لیکن به دلیل ضعف تدارکاتی و تسلیحاتی و حضور استعماری بریتانیا و فرانسه در اغلب کشورهای منطقه و خیانت برخی از رهبران، منجر به شکست این نیروها و آوارگی صدها هزار فلسطینی گشت.

به دنبال این جنگ، کرانه باختری، قدس و نوار غزه همچنان در دست فلسطینیان و به دور از اشغالگری صهیونیست‌ها باقی ماند لیکن کرانه باختری‌‏ و قدس تابع اردن و نوار غزه تابع مصر گشت.

پس از جنگ ۱۹۴۸ م. کشورهای آمریکا، فرانسه و انگلیس دولت غاصب صهیونیستی را به سلاح‌های پیشرفته (هسته‌ای، میکروبی و شیمیایی) مجهز ساختند.

به رغم ناکامی، فلسطینیان، آنان دست از مقاومت و پایداری برنداشته و گروه‌های چریکی تشکیل دادند. این نیروها حمله به شهرها و شهرک‌های صهیونیستی را در دستور کار خود قرار دادند.

داکتر سید علی موسوی چکاوک

ذبیح‌الله مجاهد، از سخن‌گویان گروه طالبان امروز (شنبه، ۱۱ ثور) در رشته‌تویتی گفت این سرپیچی «اصولا راه هر گونه اقدام مناسب» را برای جنگ‌جویان این گروه در برابر نیروهای خارجی باز کرده است.

این سخن‌گوی طالبان گفته است اکنون جنگ‌جویان این گروه منتظراند تا رهبری‌شان با درنظرداشت «استقلال کشور، ارزش‌ها و منافع علیای مردم»، تصمیم بگیرند.

مجاهد افزوده است در آینده براساس آنچه که از سوی رهبری طالبان فیصله می‌شود، اقدام خواهد شد.

توافق‌نامه‌ی دوحه در دهم حوت ۱۳۹۸ خورشیدی میان امریکا و طالبان امضا شد که براساس آن، اول می به‌عنوان آخرین مُهلت خروج نیروهای خارجی از افغانستان تعیین شده بود.

براساس برنامه‌ای‌ که از سوی ایالات متحده‌ی امریکا و سازمان پیمان اتلانتیک شمالی (ناتو) اعلام شده، خروج حدود ۹۶۰۰ نظامی خارجی از افغانستان با چند ماه تأخیر، در ۱۱ سپتامبر سال جاری میلادی تکمیل خواهد شد.

طبق گزارش خبرگزاری فرانسه، روند خروج نظامیان خارجی از افغانستان عملا آغاز شده است.

طالبان پیش از این نیز تأخیر در خروج نظامیان خارجی را نقض صریح توافق‌نامه‌ی دوحه عنوان کرده و هشدار داده بودند که نیروهای خارجی را پس از اول ماه می هدف قرار خواهند داد.

امریکا اما به‌خاطر این‌که خروج نیروهای خارجی از افغانستان به‌گونه‌ی مصون انجام شود، ۶۵۰ سرباز ویژه را به افغانستان اعزام و همچنان یک سیستم موشکی توپخانه‌ای با تحرک بالا (HIMRS) را در این کشور مستقر می‌کند.

یاسین ضیا می‌گوید که هیچ تغییری در جدول‌بندی خروج نیروهای خارجی به میان نیامده است و کار روی مسایل لوژیستکی جریان دارد.

به گفته رییس ستاد ارتش، ممکن است نیروهای خارجی روز یک‌شنبه پایگاه شورابک را تخیله کنند و به مراکز عمده‌شان در بگرام جمع و سپس از کشور خارج شوند.

یاسین ضیا افزود، نقاطی که در آن موضوعات لوژیستکی مطرح است، ممکن است تا هفته جاری به افغانستان سپرده شود. سرپرست وزارت دفاع ملی افزود افغانستان در حال تسلیم‌گیری نقاط تخلیه شده است.

محمدیاسین ضیا هم‌چنان گفت نگرانی از خروج نیروهای خارجی وجود ندارد و نیروهای امنیتی افغان به صورت مستقل توانایی دفاع را دارند.

به گفته او، در گذشته این نیروها برای حملات هوایی از نیروهای خارجی کمک می‌گرفتند و در این راستا نیز کار شده و پیش‌رفت عمده به میان آمده است.

براساس جدول‌بندی خروج نیروهای امریکا و ناتو که قبلاً اعلام شده، روند خروج نیروهای خارجی آغاز شده است. رسانه‌ها روز گذشته گزارش دادند این روند کلید خورده است و ۱۰۰ تن از نیروهای امریکایی به کشورشان برگشته‌اند.

امریکا برخی از تمهیدات از جمله استقرار بمب‌‌افگن‌های بی-۵۲ (B-52) در منطقه و استقرار موشک‌ها در افغانستان را برای خروج مصون نیروهایش روی دست گرفته است. این کشور صدها نیروهای ویژه را نیز به افغانستان اعزام کرده است.

طالبان گفته‌اند تأخیر خروج نیروهای خارجی، سرپیچی از توافق‌نامه دوحه است و این گروه برای نشان دادن واکنش به آن منتظر تصمیم رهبری خود است. هم‌چنان طالبان تأکید کرده‌اند تأخیر در خروج نیروهای خارجی، راه هر گونه «اقدام مناسب» را باز گذاشته است.

این هیئت اسرائیلی متشکل از آویو کوخاوی، رئیس ستاد ارتش رژیم اشغالگر، یوسی کوهن،رئیس موساد و تمیر هایمن، رئیس دایره اطلاعات نظامی اسرائیل است.

هرئل بیان کرد:« ارزیابی های سازمان امنیتی اسرائیل اشاره دارد که دولت جوبایدن بازگشت فوری به توافق اصلاح شده را قطعی کرده و اسرائیل برای تهیه لیستی از دیگر درخواست های امنیتی از آمریکاییها پس از امضای توافق نامه آماده میشود».

هرئل به نقل از منابع سیاسی گفت که در این گفتگوها به بهبود توان مازاد نیروی هوایی و در رأس آن، توان هجومی در منطقه سوم، یعنی دور از مرزهای فلسطین اشغالی پرداخته شده است.

وی ادامه داد:« بر اساس گفته های این منابع، در صورت شکست این توافق و مشخص شدن این که ایران آن را نقض کرده و به سمت تولید سلاح هسته ای پیش رفته است، این امر به مثابه بیمه تامین امنیت اسرائیل است».

براساس نوشته این تحلیلگر اسرائیلی، در دیدارهای مقامات اسرائیلی با همتایان آمریکایی همچنین بر سر آمادگی برای برخورد مشترک با تهدیدهای ناشی از پهپادها و موشک های کروز ساخت ایران که از نظر دو طرف خطر محسوب می شود، توافق صورت گرفته است.

هاآرتص درباره اقدامات تحریک آمیز منسوب به اسرائیل علیه ایران نیز آورده است که آمریکایی ها به صورت علنی عصبانیت خود را در این خصوص ابراز نکردند اما به نظر می رسد دولت آمریکا راههای مدبرانه تری را برای ابراز نارضایتی از اقدامات اخیر اسرائیل یافته است.

 داکتر شکیل افریدی که به «سی آی ای» در ردیابی اسامه بن لادن کمک کرد، در امریکا به عنوان یک قهرمان اما در زادگاهش پاکستان به عنوان یک خائن شناخته می‌شود. او ده سال بعد از کشتن بن لادن هنوز هم در سلول انفرادی زندانی است.

به نقل از دویچه وله، حسین حقانی، سفیر سابق پاکستان در واشنگتن می‌گوید: «او فقط به این دلیل زندانی است تا به همه پاکستانی‌ها درس عبرت داده شود که با یک سازمان استخباراتی غربی همکاری نکنند.» به گفته او، مقام‌های پاکستانی به جای این که در مورد اقامت بن لادن در پاکستان توضیح بدهند، افریدی را در سپر بلا ساخته اند.

افریدی سندی را در اختیار «سی آی ای»، سازمان اطلاعات مرکزی ایالات متحده امریکا قرار داد که نشان می‌داد بن لادن واقعاً در خانه مشکوک در شهر ایبت آباد به سر می‌برد. این داکتر یک کمپاین واکسیناسیون را راه اندازی کرده بود و به این ترتیب به یک آزمایش ژنیتکی (دی ان ای) از مخفیگاه بن لادن دست یافت.

این روشن نیست که تا چه حدی افریدی در شناسایی رهبر شبکه القاعده نقش تعیین کننده داشته است. اما پیامدهای کشتن بن لادن برای این داکتر بسیار غمناک بوده است. افریدی چند هفته بعد از حمله واحد ویژه نیروی دریایی ایالات متحده امریکا در ۲ ماه می سال ۲۰۱۱ که منجر به قتل بن لادن شد، در پاکستان زندانی گردید.

جالب اینجاست که داکتر افریدی هیچ گاهی در پیوند به حمله به مخفیگاه بن لادن مقصر شناخته نشد، بلکه از جانب یک محکمه قبایلی براساس یک قانون مورد مشاجره از زمان استعمار بریتانیا به اتهام پرداخت پول به یک گروه شورشی به ۳۳ سال زندان محکوم شد.

ایالات متحده امریکا همواره برای رهایی افریدی از زندان تلاش کرده است و خواسته که با پاکستان در مورد تبادله زندانیان به توافقی برسد، اما این تلاش موفق نبوده است.

تنها خانواده و وکیل مدافع افریدی اجازه تماس با او را دارند. آن‌ها گفته اند که او در سلولی به بزرگی پنج متر مربع در زندان شهر ساهیوال در ایالت پنجاب به سر می‌برد.

به گفته خانواده و وکیل مدافع افریدی، او برای این که حرکت داشته باشد، در همین سلول تنگ حرکات ورزشی انجام می‌دهد. قرآن یگانه کتابی است که در دسترس‌اش قرار دارد و کتاب‌های دیگر و روزنامه‌ها برایش ممنوع است.

اقاربش می‌توانند ماهانه دو بار از او دیدن کنند، اما در این دیدارها یک حصار آهنی آن‌ها را از همدیگر جدا می‌کند و آن‌ها اجازه ندارند که به زبان مادری شان پشتو باهم حرف بزنند.

برادر افریدی می‌گوید: «ما اجازه نداریم در باره سیاست بحث کنیم و یا در باره وضعیت در زندان حرف بزنیم.»

مایکل کوگلمن، کارشناس امور آسیای جنوبی در انستیتوت تحقیقاتی مرکز ویلسون در واشنگتن می‌گوید: «باید کاملاً واضح گفت که افریدی بالاترین بها را می‌پردازد. او بلاگردان دیگران شده است.»

کوگلمن می‌افزاید که احتمال دارد این وضعیت تغییر کند: «خروج ایالات متحده امریکا از افغانستان و بدتر شدن روابط با پاکستان که ممکن است با آن همراه باشد، این گمان را تقویت می‌کند که قضیه افریدی دیگر یک مساله داغ مشاجره برانگیز نخواهد بود، قسمی که در گذشته بوده است.»

در پاکستان فقط شمار کمی از مردم با افریدی همدردی دارند. اسد درانی، رئیس اسبق اداره استخبارات نظامی پاکستان می‌گوید: «کار برای یک سازمان استخباراتی خارجی یک جنایت نابخشودنی است.»

او می افزاید که احتمالاً بازداشت این داکتر او را از محکمه یا اعدام صحرایی در امان نگهداشته است.

بدگمانی‌هایی را که همکاری افریدی با «سی آی ای» در پاکستان دامن زده است، تا امروز هم دیده می‌شود. استفاده داکتر افریدی از کمپاین واکسیناسیون برای یافتن بن لادن باعث شده است که امروز هم خانواده‌ها از واکسین کودکان شان در برابر پولیو خودداری کنند. افزون بر آن شورشیان تیم‌های واکسیناسیون را مورد حمله قرار می‌دهند. ده تن از کارمندان خدمات صحی در ده سال گذشته در این کشور تیرباران شده اند.

در سال ۲۰۰۱ امریکا با شلیک نخستین موشک از راه دور رسما وارد جنگ علیه طالبان شد. به زودی نیروی‌های امریکا و ناتو از زمین و هوا حملات خود را علیه طالبان آغاز کردند.

در ۱۲ نوامبر طالبان از کابل فرار کردند. در اول دسامبر همان سال نشست بن برگزار شد و در ۲۱ دسامبر انتقال قدرت در کابل صورت گرفت.

طالبان برای چند سال حد اقل تا ۲۰۰۶ از صحنه افغانستان گم شدند. اما مدتی نگذشت که تحرکات این گروه دوباره آغاز شد. امریکا با افزایش نیروهای بیشتر به توسعه جنگ و دوام آن سهم گرفت. اما دوام جنگ و هزینه سنگین آن سبب شد تا کاخ سفید در یک رویکرد غیر منتظره راه معامله سیاسی با طالبان را در پیش گیرد.

سرانجام در سال ۲۰۲۰ موافقت‌نامه امریکا و طالبان به امضا رسید. نشست‌های ویدیوی در سطح رییس جمهور امریکا و رهبران طالبان و ملاقات تا سطح وزارت خارجه و مقامات ارشد دیگر انجام شد. با این رویکرد طالبان از انزوا خارج و دوباره احیا شد. امریکا با دور زدن حکومت افغانستان به طالبان غرور کاذب داده و جایگاه برتر برای این گروه قایل شد.

اکنون در گفتگوهای صلح طالبان در یک کفه ترازو و تمام نمایندگان دولت و کشورهای جهان در کفه دیگر قرار گرفته اند. امروز خروج رسمی نیروهای امریکایی آغاز می‌شود. افغانستان برای یک بار دیگر وارد فصل جدید شده، از اتکا به خارجی‌ها به خود اتکایی نایل خواهد شد. این فصل دشواری‌های زیادی را دارد. اما فصل مهم و باعزت برای نسل امروز و فردای ما خواهد بود.

شاه حسین مرتضوی

در سال ۲۰۱۰ اسرائیل رتبهٔ ۱۷ در میان کشورهای جهان از لحاظ توسعه‌یافتگی اقتصاد را از مؤسسهٔ برجسته و بسیار معتبر IMD کسب نمود.

در همین سال اقتصاد اسرائیل با دوام‌ترین اقتصاد جهان در برابر بحران‌ها رتبه‌بندی شد و همچنین رتبهٔ اول را در سرمایه‌گذاری بر روی مراکز توسعه و تحقیق کسب کرد.

بانک اسرائیل در سال ۲۰۱۰ رتبهٔ اول را در میان بانک‌های مرکزی برای داشتن عملکرد کارآمد کسب کرد در حالیکه سال ۲۰۰۹ رتبهٔ ۸ا را داشت.

اسرائیل همچنین به عنوان پیشرو در عرضهٔ نیروی انسانی ماهر رتبه‌بندی شد.

بزرگترین دیش انرژی خورشیدی جهان در مرکز ملی انرژی خورشیدی بن گورین در صحرای نگب واقع در جنوب اسرائیل قرار دارد.

بنا به گزارشی در سال ۲۰۱۰ از سازمان همکاری اقتصادی و توسعه که اسرائیل هم عضو آن است، اسرائیل رتبهٔ اول جهان در صرف هزینه‌های تحقیق و توسعه از تولید ناخالص داخلی را دارد.

اینتل و مایکروسافت اولین مراکز تحقیق و توسعه خارج از کشور (آمریکا) خود را در اسرائیل ساختند و دیگر شرکت‌های چند ملیتی فناوری همچون  IBM،  گوگل،  اپل،  هیولت پکرد (HP)، سیسکو سیستمز، فیسبوک، موتورولا و چند شرکت دیگر تأسیسات تحقیق و توسعه را در این کشور در منطقهٔ سیلیکون وادی باز کرده‌اند که علاوه بر این شرکت‌های خارجی، بسیاری از شرکت‌های فناوری‌های رده بالای اسرائیلی در این منطقه مستقر هستند.

از سال ۱۹۸۵، آمریکا سالانه در حدود ۳ میلیارد دلار به اسرائیل کمک کرده‌است. از سال ۱۹۷۶، اسرائیل بیشترین مقدار کمک‌های خارجی سالانهٔ آمریکا را دریافت کرده‌است. به‌علاوه پس از جنگ جهانی دوم آمریکا در مجموع بیشترین کمک‌های مالی را به اسرائیل ارائه داده‌است.

کمک‌های مالی آمریکا قرار است از سال ۲۰۰۸ به تدریج افزایش یابد و حداکثر به ۳٫۱ میلیارد دلار در سال برسد، با این همه کمک ۳٫۱ میلیاردی آمریکا، بخش کوچکی از بودجه سالیانه اسرائیل را تشکیل می‌دهد.

گفتنی است که امروزه اسرائیل به نسبت جمعیت خود دارای صادرات قابل توجهی است و تکنولوژی و محصولاتی با تکنولوژی بالا را حتی به کشورهای ایالات متحده آمریکا و کشورهای بزرگی چون هند و چین صادر می‌کند.

صنعت گردشگری یکی از منابع مهم درآمد برای کشورهاست و اسرائیل نیز از این قاعده مستثنی نیست. جهانگردان بسیاری به منظور بازدید از مناطق باستانی مذهبی موزه ها مناطق طبیعی جغرافیایی و سواحل از اسرائیل دیدن می‌کنند.

جهانگردی یکی از مهم‌ترین منابع حمایتی صنایع اسرائیل از جمله تجارت هتل‌ها و رستوران‌ها است.

در سال ۲۰۰۹ بیش از ۲٫۷ میلیون نفر جهانگرد از اسرائیل بازدید کردند.

داکتر سیدعلی موسوی چکاوک

نمایندگان کشورهای تروئیکا روز جمعه، ۱۰ ثور با نشر بیانیه‌ای هدف از این دیدارها را یافتن راه‌‌هایی برای حمایت از گفتگوهای صلح و کمک به طرفین برای رسیدن به یک توافق و آتش‌بس دایمی و جامع عنوان کرده‌اند.

در این بیانیه آمده‌است: «ما انتظار داریم که طالبان به تعهدات خود مبنی بر جلوگیری از استفادهٔ گروه‌ها و افراد تروریست از خاک افغانستان برای تهدید امنیت هر کشور دیگر، عمل کنند.»

نمایندگان کشورهای امریکا، روسیه، چین و پاکستان همچنین از بررسی تحریم‌های سازمان ملل متحد بر افراد طالبان حمایت کرده و گفته‌اند که کاهش خشونت و تلاش مداوم برای پیشبرد صلح از سوی طالبان در زمینه بررسی این تحریم‌ها تاثیر مثبتی خواهد گذاشت.

از سوی دیگر، هیات گفتگوکننده دولت نیز در اعلامیه‌ای گفته‌است که در این نشست روی روند صلح و نقش کشورهای منطقه در این روند بحث شده‌است.

نعیم وردک؛ سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر نیز در توییتی نوشته‌است: «طرفین در مورد روند صلح گفتگو و توافق کردند که کار در زمینهه حذف [نام اعضای گروه طالبان] از فهرست سیاه و فهرست تعزیرات ]سازمان ملل[ به گونه عملی آغاز شود.»

پیش از این هم کشورهای عضو تروئیکای گسترش‌یافته در پایان نشست مسکو با نشر اعلامیه‌ای گفته‌بودند که از احیای مجدد امارت طالبان در افغانستان حمایت نمی‌کنند.

این در حالی است که گفتگوهای صلح میان نمایندگان دولت و طالبان از مدتی به این‌سو متوقف است.

قرار بود نشست استانبول که مکمل این گفتگوها خوانده شده‌بود، در ۲۴ اپریل برای ۱۰ روز برگزار شود؛ اما مقامات ترکیه اعلام کردند که این نشست به دلیل بی‌میلی طالبان برای شرکت در آن، تا پس از عید فطر به تعویق افتاده‌است.

بر اساس این گزارش که روز جمعه (۱۰ ثور) نشر شد، جنگجویان طالبان در طول این مدت مانع حملات سایر گروه های تندرو یا گروه‌های رقیب شان بر نظامیان خارجی در افغانستان شدند.

گزارش می افزاید که حفاظت طالبان از پایگاه های نیرو های خارجی مستقر در افغانستان، بر اساس یک ضمیمه مخفی توافقنامه صلح این گروه با ایالات متحده انجام شده است.

وزارت خارجه ایالات متحده تا اکنون در مورد موجودیت این ضمیمه مخفی و همچنین محافظت طالبان از پایگاه های نظامیان خارجی در افغانستان، واکنش نشان نداده است.

دو مقام غربی که نخواسته اند نام شان افشا شود، به خبرگزاری رویترز گفتند که گروه طالبان به ایالات متحده پیشنهاد حفاظت از پایگاه‌های نظامی نیروهای امریکایی را در برابر حملات سایر گروه های تندرو چون داعش داده بود که از سوی واشنگتن پذیرفته شد.

به گفته این مقام‌های غربی، طالبان خواستند با ایجاد حلقه امنیتی برای حفاظت از پایگاه های نیروهای خارجی در افغانستان، حسن نیت خود را در پیوند به این تعهد شان نشان بدهند که از خاک افغانستان برای حمله علیه منافع ایالات متحده استفاده نمی شود.

یک دیپلومات دیگر غربی که در مذاکرات صلح بین ایالات متحده و طالبان دخیل بود، گفت: «آنان [طالبان] یک لایه پوشش، مانند یک منطقه حائل [در اطراف پایگاه های نیرو های خارجی] ایجاد کردند و به جنگجویان خود دستور دادند که هیچ سرباز خارجی را در این مدت زخمی نکنند یا نکشند.»

از زمانیکه ایالات متحده در ماه فبروری ۲۰۲۰ با گروه طالبان توافق صلح امضا کرد، تا کنون هیچ سرباز امریکایی مستقر در افغانستان در اثر حملات طالبان کشته نشده و تنها در چند مورد محدود بر پایگاه های نظامیان امریکایی در افغانستان حمله صورت گرفته است.

ذبیح الله مجاهد، سخنگوی گروه طالبان از واکنش در مورد حفاظت پایگاه‌های نظامی سربازان خارجی در افغانستان توسط جنگجویان طالبان خودداری کرد؛ اما گفت که طالبان پس از اول ماه می هیچ تضمین امنیتی به نیرو های امریکایی نداده اند.

وزارت دفاع امروز (پنج شنبه، ۹ ثور) در خبرنامه‌ای نوشت نیروهای امنیتی در ۹ ولایت با طالبان درگیری شده‌اند.

طبق خبرنامه در این درگیری‌ها، ۱۱۸ جنگجوی طالبان کشته و ۳۰ نفر دیگر زخمی شده‌اند.

وزارت دفاع افزوده در این درگیری‌ها چهار جنگجوی طالبان نیز بازداشت و مقداری از سلاح و مهمات این گروه تخریب شده است. همچنین ۱۶۹ ماین مختلف توسط نیروهای دولتی کشف و خنثی شده است.

وزارت دفاع در مورد تلفات احتمالی نیروهای دولتی چیزی نگفته است.

در حالی که مذاکرات صلح میان دولت و طالبان متوقف است، طی روزهای اخیر آمار بلند از تلفات طالبان منتشر می‌شود که حکایت از تشدید جنگ دارد.

جنگ در حالی ادامه دارد که طالبان به خواسته‌ها برای برقراری آتش‌بس‌ در ماه رمضان پاسخ رد داده‌اند.

بیانیه می‌افزاید که هیمارس یک سیستم تسلیحاتی دقیق است که بطور شبانه‌روزی می‌تواند اهداف را در فاصله ۴۳ مایلی (۶۹.۲ کیلومتر) هدف قرار دهد.

سیستم توپخانه موشکی با تحرک‌پذیری بالا یا به اختصار «هیمارس» یک سامانه موشکی سبک است که روی کامیون نصب می‌شود.

این سیستم موشکی می‌تواند با شلیک کلاهک‌های خوشه‌ای به عنوان یک سلاح ضد نفر با دامنه نفوذ وسیع یا به عنوان یک سلاح ضد زره در برابر تجهیزات سنگین استفاده شود و با توجه به سبک بودن به راحتی در میدان نبرد به نقطه دلخواه حرکت کند.

این سامانه همچنین می‌تواند راکت‌های هدایت‌شونده و غیر هدایت‌شونده را شلیک کرده و یا به جای آن یک موشک بالستیک زمین به زمین تاکتیکی تا برد ۳۰۰ کیلومتر را حمل و شلیک کند.

این سامانه موشکی در حالی به افغانستان منتقل خواهد شد که «جان کربی» سخنگوی وزارت دفاع آمریکا (پنتاگون) پیش‌تر گفته بود؛ برای خروج ایمن نیروها از افغانستان با حضور مدت‌دار یک ناو هواپیمابر و اعزام چند فروند بمب‌افکن B-52 موافقت شده است.

پیش از این نیز «وال‌استریت ژورنال» به نقل از مقامات دفاعی آمریکا نوشته بود که قرار است در مجموع ۶ فروند بمب‌افکن B-52 به منطقه اعزام شوند.

چهار فروند از این بمب‌افکن‌ها در قطر فرود آمده‌اند و مقامات ارشد نظامی آمریکا نیز از اعزام ۶۵۰ نیروی تازه نفس آمریکایی دیگر به افغانستان در آینده نزدیک خبر داده‌اند.

رسانه آمریکایی «گری زون» چندی قبل نوشت که «جو بایدن» در پی خصوصی‎‌سازی جنگ افغانستان است و ۱۸هزار نیروی قراردادی پنتاگون، نیروهای ویژه، سربازان اجیر و نیروهای اطلاعاتی آمریکا در افغانستان باقی خواهند ماند.

این رسانه آمریکایی افزود که حضور گسترده نیروهای قراردادی در افغانستان منعکس‌کننده استراتژی واشنگتن برای برون‌سپاری جنگ افغانستان به‌سود شرکت‌های امنیتی خصوصی و به‌عنوان ابزاری برای فاصله گرفتن از جنگ و انتقادات است.

گری‌زون نوشت که آمریکا به‌دلیل اهمیت بسیار بالای ژئواستراتژیک افغانستان هرگز این کشور را ترک نمی‌کند، این کشور با چین و ایران مرز مشترک دارد و به روسیه نیز نزدیک است و حضور در افغانستان آمریکا را قادر می‌سازد در نزدیکی دشمنان خود پایگاه داشته باشد، از سوی دیگر منابع عظیم معدنی این کشور به‌ارزش ۳ تریلیون دلار را به کنترل در آورد.

استقرار دولت بایدن در امریکا تاثیر چندانی بر روابط دوجانبه پاکستان و آمریکا نداشته است. به نظر می رسد که امریکا می خواهد به توسعه بیشتر روابط خود با پاکستان بپردازد چرا که پاکستان در شرایط کنونی به دلیل رشد طبقه متوسط، توسعه صنایع و جمعیت جوان زیاد پتانسیل بالایی برای کارآفرینی و سرمایه گذاری دارد. همچنین از منظر راهبرد امنیت ملی آمریکا طی سال‌های اخیر، افزایش ارتباط با پاکستان، می‌تواند هم بر روابط با چین اثرگذار باشد و هم تنش‌های پاکستان با متحد آمریکا یعنی هند را کاهش دهد. همچنین در صورت اجرای توافق با طالبان نیز بهبود روابط با اسلام‌آباد می‌تواند برای منافع غرب در افغانستان پس از خروج نظامیان آمریکایی حیاتی باشد.

از طرف دیگر اسلام آباد نیز برای روابط خود با واشنگتن ارزش بالایی قائل است و آماده است این همکاری را هر چه بیشتر تقویت کند. چرا که آمریکا طی یک دهه گذشته یکی از سرمایه‌گذاران برتر در پاکستان بوده و بیشتر سرمایه‌گذاری های آن بر کالاهای مصرفی، مواد شیمیایی، انرژی، کشاورزی، حمل و نقل و ارتباطات متمرکز بوده است. آمریکا همچنین بزرگترین مقصد صادرات پاکستان است. تجارت دو جانبه بین دو کشور در سال گذشته میلادی به ۶٫۵ میلیارد دالر رسید.

چین نیز بزرگترین شریک تجاری پاکستان است. بندر گوادر پاکستان با خط ساحلی ۶۰۰ کیلومتری هم‌اکنون توسط چین در حال توسعه و گسترش می باشد. چین در چارچوب پروژه کریدور اقتصادی پاکستان-چین و با سرمایه‌گذاری ۶۴ میلیارد دالری به دنبال دسترسی مستقیم به اقیانوس هند از طریق بندر گوادر است. چین به کمک این کریدور می‌تواند دسترسی ارزانتری به غرب آسیا و آفریقا داشته باشد. البته باید توجه داشت که پکن و اسلام آباد علاوه بر روابط اقتصادی، دغدغه‌های استراتژیک مشترکی دارند که به تعامل بیشتر آنها در منطقه کمک می‌کند.

رابطه با عربستان نیز برای اسلام اباد مهم است.در سالی که گذشت پاکستان درخواست برگزاری نشست سازمان همکاری اسلامی جهت بررسی مناقشه کشمیر را داشت که با مخالفت عربستان مواجه شد و متعاقب آن از عربستان و سازمان همکاری اسلامی مستقر در آن کشور، به دلیل عدم همراهی در مساله کشمیر انتقاد کرد و بدین جهت عربستان نیز پاکستان را مجبور به پازپرداخت وام ۱ میلیارد دالری نمود و همزمان با آن پرداخت وام و صادرات نفت به این کشور را متوقف نمود.

تعلل عربستان در ورود به مساله کشمیر را می‌توان به دلیل روابط نزدیک عربستان با هند دانست. چرا که تجارت دو طرف در سال به ۲۷ میلیارد دالر می‌رسد در حالی که تجارت با پاکستان ۳٫۶ میلیارد دالر است. معنی این امر بنا بر نظر تحلیلگران این است که عربستان نمی‌خواهد با تاکید بر مسئله کشمیر موجبات عصبانیت هند را فراهم کند. البته شایان ذکر است که نفوذ عربستان در کشور پاکستان تنها محدود به روابط تجاری و سیاسی نبوده است و عربستان در دهه‌های گذشته با تامین مالی مدارس امور دینی منجر به صادرات رادیکالیزم در پاکستان شده است.

نحوه ی رابطه با هند مهم ترین موضوع سیاست خارجی پاکستان است.در رابطه با همکاری های مشترک دو کشور هند و پاکستان باید اذعان نمود که مساله کشمیر همواره روابط دوجانبه دو کشور همسایه را تحت الشعاع خود قرار داده است بخصوص که در سال گذشته وضعیت مردم کشمیر پس از لغو خودمختاری منطقه توسط هند به شدت وخیم شده است ولی سازمان ملل و نهاد های مسئول بین المللی واکنش خاصی نداشته اند. هند مخالف برگزاری همه پرسی است و تلاش می کند به زور کشمیر را بخشی از خاک خود کند و در تمام این مدت حکومت نظامی سنگینی را در کشمیر اعمال کرده است. ضمن آنکه غیر از مساله کشمیر، پاکستان همواره نسبت به استفاده هند از خاک افغانستان برای ایجاد بی‌ثباتی در پاکستان ابراز نگرانی نموده است و مناقشات دو کشور تنها محدود به کشمیر نبوده است.

رابطه با افغانستان، مساله مهم دیگر در سیاست خارجی پاکستان است.

سال گذشته آغاز ترانزیت کالا از پاکستان به افغانستان از طریق بندر گوادر در این کشور بود که نقطه عطفی جهت تبدیل این بندر به بندری ترانزیتی و آغاز عصری جدید در روابط تجاری دو کشور محسوب می شد. اما گذشته از روابط تجاری، پاکستان به عنوان بازیگری کلیدی در تحولات سیاسی افغانستان نقش آفرینی می کند. این کشور همواره اعلان کرده که از کاهش خشونت و آتش‌بس در افغانستان حمایت و امنیت در افغانستان را به معنای امنیت پاکستان تلقی می کند. اما در طی سال گذشته ملاقات سران طالبان با مسئولین پاکستانی بارها موجبات رنجش خاطر مقامات افغانستانی را در پی داشته است. دولت افغانستان بارها اعلام نموده است که حضور علنی و فعالیت‌های سران طالبان در قلمرو پاکستان حاکمیت ملی افغانستان را آشکارا نقض می‌کند و سبب ایجاد چالش در تامین صلح پایدار در کشور می‌شود.

اما از سویی دیگر دولتمردان پاکستانی بر این عقیده اند که ارتباط پاکستان با همه ذی‌نفعان افغان از جمله رهبران طالبان بخشی از تلاش‌های تسهیل‌کننده اسلام‌آباد برای اطمینان از پیشرفت به‌سوی یک توافق سیاسی فراگیر و جامع در روند صلح است. در مجموع، گذشته طالبان و فعالیت مستمر پاکستان در حوزه افغانستان و همچنین حضور برخی رهبران طالبان در خاک پاکستان باعث شده است که اسلام‌آباد به بازیگر کلیدی پروسه صلح افغانستان تبدیل شود.

همانگونه که ظواهر امر پیداست و بسیاری اذعان نموده اند پاکستان نقش مهمی در کمک به مذاکرات امریکا و طالبان و اغاز مذاکرات بین‌الافغانی و نیز شکل دهی اجماع منطقه ای داشته است و مقامات افغان همواره خواستار مشارکت صادقانه پاکستان در روند صلح شده‌اند. چنان که در سفر صادق خان به کابل و دیدار وی با مقامات ارشد سیاسی و دولتی، همگان بر این مساله تاکید داشته و خواستار نقش بیشتر اسلام آباد در روند صلح شده اند. بنابراین به نظر می رسد پاکستان همچنان به ایفای نقش خویش برای صلح افغانستان و رایزنی با کشورهای منطقه ادامه خواهد داد و تلاش خواهد کرد تا کنفرانس استانبول با دستاورد بیشتر همراه شود.

داکتر عبداللطیف نظری