برچسب: پاکستان

دانشمند هسته‌ای مشهور پاکستان که به «پدر بمب اتمی» این کشور معروف است، امروز درگذشت.

عبدالقدیر خان، دانشمند هسته‌ای مشهور پاکستان، امروز در سن ۸۶ سالگی درگذشت.

این فیزیکدان هسته‌ای که بنیانگذار برنامه غنی‌سازی اورانیوم پاکستان محسوب می‌شود، از سال ۲۰۰۴ به دلیل برخی نگرانی‌های امنیتی، تحت مراقبت قرار گرفته بود و نهادهای امنیتی این کشور از بیم خطر احتمالی برای زندگی این دانشمند پاکستانی، دید و بازدید و حضور وی در محافل اجتماعی را محدود کردند.

دولت گذشته افغانستان از آزادی سه عضو برجسته‌ شبکه‌ حقانی ازجمله فرزند سرکرده و بنیان‌گذار این گروه تروریستی خبر داده بود و این در حالی است که روابط این گروه با سرویس‌های جاسوسی غربی و منطقه بر کسی پوشیده نیست.

 دولت پیشین افغانستان از آزادی سه عضو برجسته‌ شبکه‌ تروریستی حقانی ازجمله «انس حقانی» خبر داده بود. اقدامی که گفته می‌شود به درخواست دولت آمریکا و در قالب مذاکرات این کشور با طالبان برای تبادل اسیران و زندانیان دو طرف انجام شده بود.

کمتر کسی است که در منطقه نداند این گروه تروریستی با سرویس‌های جاسوسی غربی و منطقه ارتباط دارند. درواقع انس حقانی، فرزند سرکرده و بنیان‌گذار این گروه تروریستی در ازای آزادی دو شهروند آمریکایی در بند طالبان از زندان «بگرام» آزاد شد. البته چندی پیش منابع نزدیک به طالبان اعلام کرده بودند این گروه در ازای آزادی دو استاد دانشگاه آمریکایی– افغانستان خواهان آزادی 80 زندانی طالبان ازجمله انس حقانی و حافظ رشید، از اعضای برجسته این شبکه شده بودند.

«کوین کینگ»، شهروند استرالیا و «تیموتی ویکس»، شهروند آمریکا دو نفر از شهروندان دانشگاه آمریکایی افغانستان بودند که در سال 2016 میلادی از سوی افراد مسلح در کابل ربوده شدند و نزد گروه طالبان نگهداری می‌شدند.

شکل‌گیری شبکه حقانی

شبکه حقانی در شرق و جنوب شرق افغانستان به ویژه در ولایت «خوست» و «پکتیکا» فعال است. این گروه عملیات‌های زیادی در کابل، پایتخت افغانستان انجام دادند و حتی تلاش کردند حامد کرزی، رئیس‌جمهور این کشور را ترور کنند. آنها ارتباط خوبی با طالبان پاکستان و القاعده برقرار کردند و در به قدرت رساندن دوباره طالبان در افغانستان نقش مهمی ایفا کردند. این گروه حملات زیادی علیه نظامیان خارجی مستقر در افغانستان انجام دادند.

اواخر دوره مبارزه افغانستان علیه «ارتش سرخ» شوروی بود که به تدریج نام شبکه حقانی بر سر زبان‌ها افتاد. در آن زمان این شبکه  بخشی از حزبی به نام شاخه «یونس خالص» بود که در جنوب شرق افغانستان فعالیت می‌کرد. در دوره مجاهدین و طالبان، شبکه حقانی بیشتر به نام بنیان‌گذار خود یعنی گروه جلال‌الدین حقانی شناخته می‌شد، اما پس از سقوط طالبان نام شبکه حقانی برای یک جریان مسلحانه به رهبری جلال‌الدین حقانی و سپس فرزندش سراج‌الدین حقانی تثبیت شد.

با وجود اینکه شبکه حقانی ساختار و مدیریت جدا از طالبان دارد، اما هیچ‌گاه از طالبان جدا نبوده است. طالبان نیز همواره شبکه حقانی را زیرمجموعه رهبری این گروه و سران شبکه حقانی نیز خود را تابع رهبر طالبان دانسته‌اند. این شبکه مرگبارترین حملات را در مناطق مختلف افغانستان به ویژه شهر کابل انجام داده است. بیشتر عملیات‌های شهری شبکه حقانی با استفاده از خودروهای بمب‌گذاری شده و مهاجمان انتحاری انجام شده است.

روابط حقانی و آمریکا

روابط شبکه حقانی با آمریکایی‌ها همواره تیره نبوده است و دو طرف در دهه 80 میلادی همچون یک متحد در کنار یکدیگر به مقابله با شوروی می‌پرداختند. گفته می‌شود «چارلی ویلسون»، سناتور جمهوری‌خواه در سال 1987 میلادی به شرق افغانستان سفر کرد و چهار روز میهمان جلال‌الدین حقانی بود.

جلال‌الدین حقانی روابط بسیار استثنایی و نزدیک با سیا داشت که این روابط سیل کمک‌های مالی و تسلیحاتی ازجمله موشک‌های دوش‌پرتاب استینگر را برای جنگجویان حقانی به همراه داشت، موشک‌هایی که ده‌ها بالگرد و هواپیمای شوروی را سرنگون کرد. پس از سقوط طالبان، جلال‌الدین حقانی نقش مبارزاتی خود را به فرزندانش به ویژه سراج‌الدین واگذار کرد.

تعداد نیروهای حقانی

شبکه حقانی حدود چهار هزار نیرو دارد که در پیوند با گروه‌های دیگر، گاه تا 10 هزار نیرو می‌تواند سازماندهی کند. آمریکایی‌ها معتقدند شبکه حقانی بازوی دستگاه اطلاعاتی پاکستان برای انجام عملیات‌های تروریستی در راستای منافع این کشور است، اما پاکستان همواره این موضوع را رد می‌کند. آمریکایی‌ها در سال های گذشته با پهپاد مقرهای این شبکه را هدف قرار دادند و همین موضوع موجب اعتراضات پی در پی اسلام‌آباد به واشنگتن بوده است.

از شورای کویته، شورای «شمشاتو باجاوا» و شورای «میرانشاه» به عنوان همکاران شبکه حقانی یاد می‌شود. مقر اصلی شورای کویته در شهر کویته پاکستان و رهبر آن ملاعمر بود که با بن لادن پیوند سببی برقرار کرده بود و به دلیل همین پیوندهای عمیق، پس از اشغال افغانستان بن لادن را تحویل آمریکا نداد.

منبع: انا پرس

رسیدن دوباره طالبان به قدرت در افغانستان پس از سال ها جنگ علیه نیروهای اشغالگر نه تنها اعتبار نظم سیاسی موجود را به چالش کشید و گفتمان تازه ای در مورد جایگاه و اقتدار امریکا در سیاست جهانی را باز نمود که از همه مهمتر بی تفاوتی آشکار جهان عرب نسبت به واقعیت های سیاسی در افغانستان را نیز نشان داد.

تصاویر هولناک شهروندان افغانستانی که به هواپیمای نظامی امریکایی در میدان هوایی بین المللی حامد کرزی در کابل چسپیدند تا با تسلط دوباره طالبان و سرنگونی دولت غنی از این کشور بگریزند، موج شوکه کننده ای در جهان به راه انداخت. امریکا به رفتار غیرمسئولانه و خیانت به متحدینش متهم شد. همیشه پیش بینی هایی در مورد شکست نیروهای امنیتی و دفاعی افغان در صورت تشدید حملات طالبان مطرح بود اما هیچ کس حتی تصورش را هم نمی کرد این شکست به این سرعت اتفاق بیفتد.  

کشورهای عرب ساکت مانده اند

در حال حاضر و با تسلط دوباره طالبان بر افغانستان جامعه جهانی با معضلات متعددی روبرو شده است اما واکنش محتاطانه یا حمایت صریح جهان عرب از طالبان خود موضوع مهمی ست.  بیشتر کشورهای عربی به شمول کشورهای شورای همکاری خلیج اظهارات محتاطانه ای داشته اند و نشانه هایی از همراهی و اشتیاق در سخنان آنان به چشم نمی خورد. این سکوت معنا دار جهان عرب در تضاد با ارتباطات نزدیک آنها با طالبان قرار دارد: در گذشته و در زمان تجاوز ارتش سرخ اتحاد جماهیر شوروی به افغانستان بیشتر کشورهای عربی از مجاهدین افغان حمایت مالی و تسلیحاتی کردند و در ادامه برخی کشورهای عربی از طالبان حمایت نمودند.

 در گذشته بین مجاهدین افغان و جهان عرب رابطه ای تنگاتنگ و پیوند روحی و ایدئولوژیک وجود داشت و یکی از پیشگامان جهاد در افغانستان، عبدالرب رسول سیاف، فارغ التحصیل دانشگاه الاظهر مصر بود. آقای سیاف در سال 1971 میلادی وارد این دانشگاه شد و در ادامه به یکی از چهره های سرشناس جنگ افغانستان تبدیل گشت. به همین ترتیب برهان الدین ربانی نیز در دانشگاه الاظهر مصر درس خواند و مسئولیت تربیت نسلی از مجاهدین افغانستانی را بر عهده گرفت. جدای از نزدیکی مذهبی و ایدئولوژیکی ارتباط اقتصادی عمیقی نیز وجود داشت. عربستان سعودی حامی اصلی مالی عملیات سلکون به رهبری امریکا در حمایت از مجاهدین افغان به شمار می رفت. بر اساس برآوردها بین سال های 1979 تا 1992 میلادی عربستان سعودی در حدود چهار میلیارد دالر به جنگ افغانستان تزریق کرد و تنها سقف کمک های موسسه خیریه شاه فهد به مجاهدین افغان به بیست میلیون دالر می رسید. جدای از این کمک های شخصی در قالب صدقه سالانه، خیرات، کمک های مالی هفتگی مساجد نیز به مجاهدین افغان می رسید و موسسات مالی در کشورهای اسلامی مختلف نیز به افغانستان پول تزریق می کرد. سقوط کابل به دست طالبان در میانه خروج نیروهای امریکایی و غرب از افغانستان برای بسیاری از کشورهای عربی یک انتخاب دیپلماتیک گیج کننده ای را به همراه داشت. حضور دو دهه یی بازیگران سیاسی منطقه ای و جهانی در افغانستان به نوعی تغییرات دیپلماتیک و کاهش علاقه مندی کشورهای عرب به افغانستان را به همراه داشت.

با نابودی طالبان در سال 2001 میلادی، جهان شاهد یک پیشرفت کامل درحوزه دیپلماتیک و استراتژیک بوده است و حکومت داری کشورهای عربی نیز در حال گذر از دوران ضرب و شتم و غیرقابل پیش بینی بودن بود، روندی که با شروع بهار عربی در سال 2011 سرعت بیشتری به خود گرفت. ترکیب تازه واقعیت های سیاسی و و تحمیل حکومت داری تازه در جهان عرب سبب بازنگری استراتژی و سیاست گشت و اولویت های سیاسی و دیپلماتیک در جهان عرب باز تعریف شد. عربستان سعودی تحت حاکمیت ولیعهد محمد بن سلمان مدت هاست تلاش می کند چهره ارتدوکسی این کشور را تغییر دهد چون خانواده پادشاهی حاکم بر این کشور به دنبال رسیدن به یک جامعه لیبران با اقتصاد باز می باشد.

تلاش عربستان به مدرن سازی شاید یکی از دلایل بی میلی عربستان سعودی به طالبان باشد. حتی در جریان حملات نظامی طالبان برای تصرف  افغانستان نیز «لیگ جهانی مسلمانان»، یک سازمان مستقر در مکه، طالبان را سرزنش نمود و اعلام کرد جنگ طالبان در افغانستان نمی تواند یک تلاش عادلانه قلمداد شود. سازمان همکاری های اسلامی، صدای اسلامی دیگر برای مسلمانان، هم جنایات طالبان در افغانستان را نسل کشی  مسلمان به دست مسلمان خواند. در سال 2018 میلادی، عربستان سعودی میزبان نشست علمای اسلامی بود و شرکت کنندگان در این نشست به اتفاق جنایات طالبان را محکوم کردند. بعد از حادثه یازده سپتامبر، نیز عربستان سعودی از طالبان خواست اسامه بن لادن را تحویل دهد و همین طور القاعده را به صورت عمومی محکوم نمود. طالبان اما از این کار خودداری کردند.

با تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، واکنش مقامات عربستان سعودی بسیار هوشمندانه بود: شاه سلمان در اظهاراتی رسمی اعلام کرد عربستان به انتخاب مردم افغانستان احترام می گذارد. در این اظهارات پادشاه عربستان هیچ اشاره ای به طالبان نشده بود.    

به نظر می رسد سیاست کنونی عربستان سعودی در قبال رسیدن دوباره طالبان به قدرت، در راستای نیاز مبرم این کشور به کنار گذاشتن گذشته مذهبی-ایدئولوژیک و تغییر در شیوه حکومت داری باشد. این در حالی ست که طالبان هنوز مقید به همان ایدئولوژی سابق خود می باشند. عربستان سعودی اما در مسیر مدرن سازی قرار گرفته است. گذشته از این، حاکمان عرب هنوز خاطرات تلخ گذشته را فراموش نکرده اند: مجاهدینی که در گذشته به حاکمان عرب وفادار بودند اما به یکباره به یک دشمن تبدیل شدند و حاکمان عرب که زمانی حامی آنها بود را هدف قرار دادند. مثال واضح این گفته اسامه بن لادن است که به دشمنی با حاکمان عرب پرداخت.

مرکز زلزله نگاری آمریکا عمق این زلزله را 20 کیلومتر و مرکز آن را ولسوالی «هرنای» در ایالت بلوچستان پاکستان اعلام کرده است.

این زلزله حوالی ساعت 3 بامداد امروز (پنجشنبه 15 میزان) در منطقه کوهستانی ولسوالی هرنای در نزدیکی شهر کویته بوقوع پیوست.

براساس گزارش های اولیه از مقام های محلی این کشور تاکنون دست کم 20 تن بر اثر این زلزله جان خود را از دست داده اند و بیش از 200 تن دیگر زخمی شده اند.

سی ان ان به نقل از مقام های محلی می گوید به دنبال این زلزله برخی خانه ها در ولسوالی هرنای فرو ریختند و تیم های عملیات نجات برای کمک به آسیب دیدگان اعزام شده اند.

سهیل آفریدی کمیشنر ولسوالی هرنای می گوید تیم های عملیات نجات برای کمک به آسیب دیدگان اعزام شده اند و زخمیان نیز توسط هلی کوپتر به مراکز درمانی منتقل شده اند.

ولسوالی هرنای در منطقه کوهستانی واقع شده و صعب العبور است. یک جاده ی منتهی به این ولسوالی از شهر کویته مرکز ایالت بلوچستان نیز به دلیل رانش زمین مسدود شده است.

بخش مطبوعاتی سازمان استخبارات پاکستان (آی اس آی) گفته است که جنرال فیض حمید از ریاست این سازمان کنار گذاشته شده و به جای وی جنرال ندیم احمد انجم منصوب شده است.

جنرال «ندیم احمد انجم» وابسته به قطعه پنجاب ارتش و فرمانده قول اردوی سوم کراچی بود که به عنوان رییس جدید سازمان استخبارات نظامی پاکستان گماشته شده است.

جنرال ندیم احمد انجم مدرک ماستری خود را از «کینگ کالج» لندن گرفته است و دوره های آموزش نظامی متفاوتی را در بریتانیا، آمریکا و شهرهای کویته و اسلام آباد پاکستان گذرانده است.

جنرال فیض حمید تقریبا به مدت 27 ماه رئیس سازمان استخبارات پاکستان بود؛ او پیش از این سمت نیز به عنوان رئیس بخش ضد جاسوسی استخبارات پاکستان فعالیت می کرد.

از آنجایی که او تاکنون فرماندهی قول اردویی را در پاکستان بر عهده نداشته است، هم اکنون پس از برکناری از سمت ریاست آی اس آی به عنوان فرمانده قول اردوی پیشاور تعیین گردیده است.

جنرال فیص حمید به عنوان رئیس آی اس آی پس از تسلط طالبان بر افغانستان در سفری سوال برانگیز به کابل آمد و با رهبران طالبان دیدار نمود.

هدف از این سفر جنرال فیض حمید به افغانستان که بسیاری آن را دخالت آشکار پاکستان در امور داخلی افغانستان عنوان کردند رفع اختلاف رهبران طالبان بر سر تقسیم قدرت عنوان شد.

جبهه مقاومت افغانستان آماده است با طالبان مذاکره کند و معتقد است تاجیکستان گزینه مناسبی برای این گفت و گو ها می باشد.

داکتر عبداللطیف پدرام، رهبر حزب کنگره ملی، که از حامیان جبهه مقاومت می باشد روز چهارشنبه چهاردهم میزان به خبرگزاری تاس گفت نیروهای مقاومت هیچگاه مذاکره با طالبان را رد نکرده و تاجیکستان می توان سکوی خوبی برای چنین گفت و گوهایی باشد.

وی خاطر نشان کرد جبهه مقاومت انتظار کمک های روحی، انسانی و سیاسی را از تاجیکستان دارد. تاجیکستان کانون توجه مردم افغانستان محسوب می شود و دیگر در حاشیه نیست. تاجیکستان تصمیم مهمی اتخاذ کند و در این راستا پیشگام باشد.

دوشنبه می تواند نقش حیاتی در رسیدن به صلح و ثبات در افغانستان بازی کند در صورتیکه این ابتکار را به خرج دهد. نقش تاجیکستان در ایجاد صلح و ثبات در افغانستان شدنی است و ان کشور در صورت اقدام به این ابتکار حتی می تواند جلوتر برود.

پدرام تاکید کرد جبهه مقاومت در بخش همکاری های احتمالی می تواند با امریکا، چین، روسیه، ایران و پاکستان نیز در تماس باشد.

به گفه وی جبهه مقاومت به حمایت جامعه بین المللی نیاز دارد اما در نبود چنین کمکی جبهه مقاومت نباید بیکار بنشیند و به وظایف خود در قبال وطن عمل کند اما در نهایت این مردم افغانستان هست که می بایست تصمیم بگیرد چگونه با طالبان تعامل کند.

این در حالی ست که در هفدهم سپتامبر، امام علی رحمان، رئیس جمهور تاجیکستان، در دیدار با عمران خان، نخست وزیر پاکستان، موافقت نمود مذاکرات بین طالبان و تاجیک های افغانستان را ترتیب بدهد.

رئیس جمهور تاجیکستان در این دیدار بر ختم بحران و تنش در ولایت پنجشیر افغانستان در اسرع وقت تاکید کرد و افزود آتش بس باید اعلام شود و مسیرها برای کمک های انسانی به منطقه باز گردد.

مجله اکونومیست به تازگی نوشته است پیروزی طالبان در افغانستان ممکن است مشکلات سیاسی و اقتصادی اسلام‌آباد را بیشتر کند.

مجله اکونومیست در مطلبی نوشته است «هرچند پاکستان با پیروزی طالبان راه نفوذ خود در افغانستان را باز کرد، اما این پیروزی ممکن است باعث افزایش مشکلات سیاسی و اقتصادی اسلام‌آباد شود.»

به نوشته اکونومیست، به قدرت رسیدن طالبان در افغانستان، باعث ترغیب طالبان پاکستان به ادامه خشونت در آن کشور خواهد شد.

گفتنی است تحریک طالبان پاکستان پیشتر نیز از جنگجویانش خواسته بود که به حملات شان در برابر حکومت این کشور ادامه دهند.

 رحمت‌الله‌ نبیل؛ رییس پیشین امنیت ملی می‌گوید، دیدارها و معاملات پنهان اشرف‌غنی؛ رییس جمهور فراری و حمدالله محب؛ مشاور امنیت ملی او با سران استخبارات پاکستان باعث فروپاشی نظام افغانستان شد.

نبیل، امروز (دوشنبه، ۱۲ میزان) در توییتی نوشت: «معاملات و سفرهاى مخفىانه غنى و محب به پاکستان و دیدارهاى پنهانی محب با سران آى‌اس‌آى (سازمان اطلاعات ارتش پاکستان) در کشورهای بحرین و سویس بالاخره باعث فروپاشى نظام شد».

به گفته او، غنی و نزدیکانش روابط داومدار با آی‌اس‌آی داشته‌اند.

نبیل همچنین گفت «اشرف‌غنى جزء یک پروژه بود». او در مورد این پروژه چیزی نگفته‌است.

اخیرا برخی رسانه‌ها به جزئیات فرار اشرف‌غنی از کشور پرداخته و شماری از مقام‌های دولت او هم در این زمینه اظهار نظر و افشاگری کرده‌‌اند.

به تازگی عادله راز؛ سفیر دولت پیشین افغانستان در واشنگتن گفته‌است فرار مخفیانه اشرف‌غنی از کابل از پیش تعیین‌شده بود.

او در گفتگو با سایت خبری آکسیوس گفته‌است غنی در مورد فرار مخفیانه از کشور و واگذاری کابل به طالبان بدون جنگ باید توضیح دهد. او افزوده‌است غنی مرتکب «خیانت» به مردم شده و باید پاسخگو باشد.

خانم راز گفته‌است عبدالمتین بیگ شوهرش که رییس دفتر غنی بود به او گفته‌بود متوجه شده غنی فقط با دو نفر از دستیاران اصلی خود ملاقات می‌کند. بیگ این ملاقات‌ها را به طور غیرعادی محرمانه می‌دانسته‌است.

پیش‌تر، مسعود اندرابی؛ وزیر پیشین داخله هم گفته‌بود حمدالله محب؛ مشاور امنیت ملی ‌اشرف‌غنی با خلیل حقانی؛ عضو شبکه حقانی به طور مداوم در تماس بوده‌ و در سقوط کابل وساطت کرده‌است.

اندرابی این مطلب را در یادداشتی در صفحه فیسبوک خود در واکنش به انتشار جزئیات فرار اشرف‌غنی منتشر کرده‌است.

مسعود اندرابی نوشته‌است موضوعی که در یاداشت روزنامه ۸ صبح درباره فرار اشرف‌غنی شاید «عمدا بحث نشده و یا منبع ممکن به آن دسترسی نداشته‌است، تماس‌های مداوم حمدالله محب با خلیل حقانی است».

او نوشته‌است: «مطمئن هستم که این بخش از آن فرار و چگونگی تسلیمی ننگین نظام به گروه حقانی با همدستی و وساطت محب و پاکستان، بعدها نیز افشا شود».

آقای محب یکی مهره‌های مهم غنی بود که نهادهای امنیتی را مدیریت می‌کرد.

مقام‌های دولت پیشین او را مسئول اصلی پیش‌روی سریع طالبان و فروپاشی ارتش می‌دانند.

طبق اطلاعات منتشرشده، محب هنگام فرار غنی نیز او را همراهی کرده‌است.

گفته شده غنی و همراهانش با چهار چرخبال پس از ترک افغانستان، وارد قلمرو تاجیکستان شده؛ اما آن کشور اجازه فرود به چرخبال‌ها را نداده‌است. سپس چرخبال‌های غنی به صورت غیرقانونی در میدان هوایی ترمذ ازبکستان نشست کرده و از آن‌جا پس از ۳۱ ساعت محاصره توسط نظامیان ازبک به امارات عربی منتقل شده‌است.

این یک واقعیت است که سه فاکتور «دفاع، آموزش و صحت» در پیشرفت و آقایی یک کشور در جهان نقش اساسی را بازی می کند. افغانستان نیز از این قاعده مستثنی نیست.
یکی از مشکلاتی که کشوری جنگ زده ای مثل افغانستان از دیرباز و به ویژه پس از سال دو هزار و یک و استقرار نظام جدید سیاسی با آن همواره روبرو بوده محتوای کتب درسی در مکاتب و حتی دانشگاه ها بوده است. اینکه مواد درسی تا چه اندازه به تربیت یک نیروی انسانی متبحر، متعهد به اسلام و ارزش های دینی و ملی در افغانستان کمک کرده سوال بزرگی ست که بی پاسخ مانده است و آنچه مسلم است این حیطه چه در زمان حمله اتحاد جماهیر شوروی سابق و استقرار حکومت کمونیستی در افغانستان، دوران امارت اسلامی طالبان در گذشته، نظام جدید سیاسی افغانستان پس از سال 2001 و اینک استقرار دوباره طالبان در افغانستان از دخالت کشورهای خارجی حامی نظام های سیاسی در امان نبوده است: در دوران حکومت کمونیستی مفاهیم کمونیستی، در دوران امارت اسلامی مفاهیم افراط گرایی اسلامی برگرفته از مدارس دینی پاکستان و در دوران کرزی و غنی مفاهیم غربی در کتب درسی به خورد کودکان و دانشجویان افغانستانی داده شده است.
وب سایت «دی پرینت» در مطلبی منتشر شده در چهارم اکتبر (دوازدهم میزان) محتوای کتب درسی مکاتب افغانستان و پاکستان را مقایسه کرده است.
«محصلین افغان پس از نابودی رژیم طالبان به رهبری ملا عمر در سال 2001 میلادی چه چیزهایی می خواندند؟ برنامه آموزشی مدارس برای محصلین چه بود و مهم تر از همه چه تفاوتی با برنامه آموزشی ملی واحد مربوط به «تحریک انصاف پاکستان» دارد؟» دو سئوال عمده ای است که بازگشایی مکاتب پسرانه به دستور طالبان در ذهن نویسنده مطلب طرح کرده است.
پاسخ سریع به این دو سئوال کار راحتی نبود چراکه سایت وزارت معارف افغانستان با تسلط طالبان محو شده بود. اما خوشبختانه نویسنده مطلب به کمک گوگل توانسته است به صدها کتب درسی که در مدارس افغانستان تدریس می شد دست پیدا کند. این کتب درسی به صورت رایگان در اختیار محصلین در مدارس افغانستان قرار داده می شد. کتب درسی بدون شک به عنوان ابزار اصلی برای ارائه آموزش در توسعه کشورها مهم تلقی می شوند.
به عنوان یک خارجی انتظارات اولیه من پایین بود: افغانستان قرن بیست و یکم به طور عمده قبیله ای و عقب افتاده است، قربانی جنگ های خارجی و دشمنی های بی شمار خانوادگی، قبیله ای و اختلافات مذهبی بوده است. دو زبان ملی و شش تا هشت زبان منطقه ای دارد. آیا آموزش افغانستان به طور کامل به هم ریخته و پایین تر از پاکستان، میراث دار یک سیستم توسعه یافته عصر استعمار قرار دارد؟
تصورات من تا حد زیادی اشتباه بودند. حین دانلود کتب درسی به طور تصادفی به دنیایی برخوردم که حتی برای متخصصین آموزشی پاکستانی نیز ناشناخته بود. خوانندگانی که زبان فارسی دری و پشتو(دو زبان ملی افغانستان) را می دانند در صورت چک دوباره به همان نظراتی می رسند که من رسیدم:

اولا

کتب علمی برای صنوف یک تا دوازده را بررسی کردم. این کتب شامل مضامینی چون «ریاضی، فیزیک، شیمی، بیولوژی و کامپیوتر ساینس بود. ژئولوژی(زمین شناسی) از صنف ده به بعد تدریس می شود و به طور ضمنی تاکید می کند که آینده افغانستان به ثروت منابع معدنی آن وابسته است. محتویات روشن است و به طور سیستماتیک از گراف های دسته بندی شده و توضیحات رنگی استفاده شده است. اگرچه مشکلات انتهای فصول کتب ساده تر از کتاب های سطح اُ تا اِی می باشند، اما کیفیت و محتوا با هم رقابت می کنند.
کتب درسی پاکستان بسیار متفاوت است. من و همکارانم سالهاست از مسئولین آموزشی پاکستان خواسته ایم به طور عمده کتب درسی که در سطح یک منطقه بومی چاپ می شوند را تغییر دهند: این کتاب ها در محتوا و آموزش و تربیت فقیر هستند و خیلی بد مطالب را ارائه کرده اند. در سال 2015 مطلبی در همین مورد از اینجانب در روزنامه داون پاکستان چاپ شد که می گفت «لطفا این کتاب ها را بسوزانید». این درخواست من ثابت کرد که کتب درسی سیستم آموزشی پاکستان زشت ترین و بی محتوا ترین کتب درسی در جهان است. دکتر انجم الطاف، رئیس پیشین علوم مدیریتی دانشگاه لاهور، به تازگی مضمون «پیش-1 آغاز گر ریاضیات» را تجزیه و تحلیل کرده است. این مضمون که تحت نظارت برنامه آموزشی ملی واحد تهیه شده چند هفته پیش به تمام مدارس پاکستان اعم از عمومی و خصوصی برای تدریس تحمیل شد.

دوما

با درنظرداشت تفرقه های مذهبی در افغانستان و جلوگیری از نظرات شخصی ملاها، مطالعات اسلامی(حنفی) به صورت جدا از مطالعات اسلامی جعفری تدریس می شود. موضوعات اسلامی به صورت سختگیرانه ای از موضوعات سکولار جدا شده اما کتب درسی جامع هستند و مضامینی چون«قرآن، شریعت النبوی(زندگی پیامبر گرامی اسلام(ص)، اخلاق، تفسیر، تجوید، فقه و غیره در کتب اسلامی مکاتب تدریس می شود.
کتاب های خاصی که در مدرسه ها(مدارس دینی) مورد استفاده قرار می گیرد به موضوعات معمولی در ریاضی، علوم، انگلیسی و تاریخ می پردازد. این سیسم دو سطحی و محدود کردن موضوعات در قالب کتاب های دینی کار خوبی ست. اما برنامه آموزشی ملی واحد پاکستان به صورت عکس عمل می کند: موضوعات دینی در کتبی که مضامینی چون اردو، انگلیسی و دانش عمومی را تدریس می کند نفوذ کرده است: این کار کاملا بی معناست و مدرسه ها(مدارس دینی) و مکاتب عادی با هم اتصال نزدیکی یافته اند. محصلین مکاتب عادی مجبورند در مورد دنیای مدرن مطالعه کنند اما در مدارس دینی نودونه درصد محصلین(طلبه ها) هرگز به صورت حرفه ای ریاضی و دیگر علوم را فرا نمی گیرند. بنابراین، چرا باید کتاب های مشابه استفاده شود و محصلین را مجبور نمود امتحانات مشابه بدهند؟ این بدان معناست که دولت تحریک انصاف پاکستان به دنبال کمترین مخرج مشترک هست، حتی پایین تر از حد فعلی.

سوما

دولت پیشین افغانستان برای ایجاد هویت افغانستانی در کشوری با تکثر زبان های رایج از  کسانی که یک زبان را صحبت می کردند خواسته بود اساس زبان های دیگر را نیز فرا بگیرد. متون دری/عربی در صنوف یک تا دوازده تدریس می شد، تدریس پشتو از طریق فارسی و تدریس فارسی از طریق پشتو در برنامه آموزشی گنجانده شده بود. برای صنوف یک تا نه برای تدریس زبان های محلی به شمول «بلوچی، ازبکی، تاجیکی، ترکمنی، عربی و پشه ای» از فارسی و پشتو استفاده می شد.

در پاکستان اما از سال 1947 به بعد توجهی به زبان ها محلی نشده و بنگالی برای شروع در نظر گرفته شده است. یک فرد در پاکستان کجا می تواند یک کتاب رسمی یپدا کند که در آن برای آموزش زبان های «سندی، پشتو، بلوچی، پنجابی، هندکو، سرایکی، برهوی، شینا یا کشمیری استفاده شده باشد؟ در عوض اردو به همه تحمیل شده است. به طرز خنده اوری، بیشتر رهبران سیاسی در پاکستان تسلط کافی بر دیگر زبان های رایج در کشورشان ندارند. ناتوانی در بیان نظرات و منظور سبب شده ترکیبی از انگلیسی و اردو که می توان آن را «مینگلیس یا اردیش» خواند صحبت می شود.

کسی دقیق نمی داند صدها کتاب درسی که در سیستم آموزشی افغانستان استفاده می شود را چه کسی نوشته و تولید کرده است. اگر استثنائات را در نظر نگیریم، باید گفت نام نویسندگان بر روی کتاب ها درسی ذکر نشده است اما از آنجایی که محتویات محلی به وفور در کتاب ها گنجانده شده می توان گفت که نویسندگان کتب خارجی نبوده اند. منابع مالی و تمویل کننده چاپ کتاب که احتمالا «سازمان توسعه بین المللی امریکا» بنابر دلایل امنیتی هم روی جلد کتاب ها نوشته نشده است.

برای جالب تر نشان دادن کتاب ها تاریخ چاپ آنها به تاریخ هجری- 1398 ذکر شده است. این معادل سال میلادی 1978 یک سال قبل از حمله اتحاد جماهیر شوروی سابق به افغانستان می باشد. اما چاپ با کیفیت کتاب ها نشان می دهد که خیلی تازه اند.

اما سئوال اینجاست که آیا کتاب های درسی کنونی در حکومت آینده طالبان در  افغانستان استفاده خواهد شد؟ احتمال این کار خیلی زیاد است چون: در کتاب های تاریخ به جنایایت طالبان از سال 1996 تا 2001 آن طور که باید پرداخته نشده است. از سوی دیگر حکومت تازه طالبان به دلیل فرار نیروهای انسانی توانمند و با تجربه از افغانستان و کمبود بودجه قادر به ایجاد یک سیستم آموزشی با کیفیت نخواهد بود. هزاران تن از معلمین سخت کوش و با هوش و ویرایشگرانی که کتاب های کنونی را تهیه و تولید کردند اکنون افغانستان را ترک کرده اند.  

دولت های کرزی و  غنی ضعیف و فاسد بودند اما حداقل یک میراث محکم برای نسل آینده افغانستان از خود برجای گذاشتند. نمی توان گفت این سیستم آموزشی و کتاب های چاپ شده تماما به خاطر کمک های مالی خارجی ها در افغانستان بوده است چون پاکستان نیز سالهاست از کمک های مالی امریکا استفاده کرده است.

وضعیت کنونی آموزشی در پاکستان نشان می دهد که رهبران این کشور، نخست وزیر و به طور ویژه وزیر معارفش قبل از اینکه به بیشتر از این سیستم آموزشی پاکستان را به نابودی بکشانند می بایست مدل آموزشی افغانستان را مطالعه کنند. برنامه آموزشی ملی واحد کیفیت را کاهش داده سبب می شود نابرابری های آموزشی همچنان نادیده باقی بمانند. مشارکت پاکستان در دنیای مدرن تهوع آور است. رهبران ملی ما فقط یاد دارند دستور بدهند. آنها فکر نمی کنند، نمی شنوند و نمی خوانند. بیست سال بعد پاکستانی ها خواهند پرسید چه میراثی این رهبران از خود بر جای گذاشته است؟

مسعود اندرابی؛ وزیر پیشین داخله می‌گوید، حمدالله محب؛ مشاور امنیت ملی ‌اشرف‌غنی با خلیل حقانی؛ عضو شبکه حقانی مداوم در تماس بوده‌ و در سقوط کابل وساطت کرده‌است.

اندرابی این مطلب را روز (یک‌شنبه، ۱۱ میزان) در یادداشتی در صفحه فیسبوک خود در واکنش به انتشار جزئیات فرار اشرف‌غنی منتشر کرد.

اخیرا روزنامه هشت صبح یادداشتی را در مورد فرار غنی نوشته‌است.

مسعود اندرابی گفته‌است موضوعی که در این یاداشت شاید “عمدا بحث نشده و یا منبع ممکن به آن دسترسی نداشته‌است، تماس‌های مداوم حمدالله محب با خلیل حقانی است”.

او نوشته‌است روزی که سلام رحیمی و متین بیک مصروف تماس‌ با قطر بودند و توافق شد که طالبان به کابل داخل نشوند و رحیمی به همین منظور از طالبان در خواست صدور اعلامیه کرد و طالبان بلافاصله از قطر اعلامیه دادند، محب با خلیل حقانی چندین تماس داشته است.

اندرابی افزوده‌است محب حتی یک بار قرار شده تا با خلیل حقانی در نزدیک کابل ملاقات کند؛ ولی بعدتر آقای محب ترجیح داده است که از طریق تلفن به هماهنگی‌ها ادامه دهند.

وزیر پیشین داخله در ادامه نوشته‌است: «مطمین هستم که این بخش از آن فرار و چگونگی تسلیمی ننگین نظام به گروه حقانی با همدستی و وساطت محب و پاکستان، بعدها نیز افشا شود.»

آقای محب یکی از مهره‌های مهم غنی بود که نهادهای امنیتی را مدیریت می‌کرد.

مقام‌های دولت پیشین او را مسئول اصلی پیشروی سریع طالبان و فروپاشی ارتش می‌دانند.

طبق اطلاعات منتشر شده، محب هنگام فرار غنی نیز او را همراهی کرده‌است.

گفته شده غنی و همراهانش با چهار چرخبال پس از ترک افغانستان، وارد قلمروی تاجیکستان شده؛ اما آن کشور اجازه فرود به چرخبال‌ها را نداده‌است. سپس چرخبال‌های غنی به صورت غیرقانونی در میدان هوایی ترمذ ازبکستان نشست کرده و از آنجا پس از چندین ساعت محاصره توسط نظامیان ازبک به امارات عربی منتقل شده‌است.

به دنبال افشای اسنادی موسوم به پاندورا، رهبر اپوزیسیون و مسلم لیگ نواز پاکستان خواستار استعفای عمران خان از مقام نخست‌وزیری این کشور شد.

احسن اقبال، دبیرکل حزب مسلم لیگ نواز پاکستان در جریان یک کنفرانس مطبوعاتی گفت، عمران خان، نخست وزیر پاکستان که نامش در اسناد افشاگرایانه پاندورا آمده است، باید استعفا دهد.

این سیاستمدار پاکستانی گفت: پس از آنکه نام عمران خان در اسناد پاندورا دیده شد، دیگر هیچ توجیه اخلاقی برای باقی ماندن او در پست نخست‌وزیری وجود ندارد.

احسن اقبال تاکید کرد جعبه پاندورای عمران خان در حال باز شدن است. او همچنین گفت عمران خان که شعار مبارزه با فساد سر می‌دهد، حقایقی را درباره هدایای خارجی خودش و جزئیاتی درباره هدایای دریافتی پنهان کرده است.

براساس اسناد پاندورا که به تازگی فاش شده است، حلقه نزدیکان عمران خان، نخست‌وزیر پاکستان از جمله وزیران دولت و خانواده‌های شان، پنهانی مالک شرکت‌ها و تراست‌هایی به ارزش میلیون‌ها دالر هستند.

مقامات پاکستانی می‌گویند در حمله شب جمعه در وزیرستان شمالی بر یک کاروان نیروهای سرحدی آن کشور، پنج نظامی پاکستانی کشته شده است.

اردوی پاکستان در بیانیه‌ای روز شنبه دوم اکتوبر (۱۰ میزان) گفت این حمله در نزدیکی مرز با افغانستان در وزیرستان شمالی صورت گرفت.

ارتش پاکستان عملیاتی را برای تصفیه دهشت افکنان در وزیرستان شمالی را ه اندازی کرده است.

تحریک طالبان پاکستان مجموعه‌ای از چندین گروه تندرو می‌باشد که از چندین سال به این‌سو برضد نیروهای مسلح پاکستان می‌جنگد و مقام‌های پاکستانی گفته اند که در سال‌های اخیر هزاران نظامی پاکستانی و غیرنظامیان از سوی این گروه کشته شده اند.

اردوی پاکستان بر مراکز طالبان پاکستانی در نزدیکی مرز با افغانستان چندین عملیات بزرگ انجام داده، هزاران جنگجوی طالبان پاکستانی را کشته و توانایی راه‌اندازی عملیات نظامی آنان را تضعیف کرده است.

اما در هفته‌های اخیر، طالبان پاکستانی باردیگر در مناطق شمال غرب و جنوب غرب آن کشور به حملات خود شدت بخشیده و ده‌ها تن از نظامیان پاکستانی را کشته اند.

این در حالی ست که عمران خان نخست وزیر پاکستان به تازگی گفته است مذاکرات صلح میان حکومت پاکستان با تحریک طالبان پاکستان با میانجیگری طالبان افغانستان آغاز شده است.

صادق خان، نماینده ویژه نخست‌وزیر پاکستان در امور افغانستان، اعلام کرد اسلام‌آباد ممنوعیت صادرات مرغ و محصولات مرغ به افغانستان را لغو کرده است.

به گفته او، این امر قیمت مرغ را در افغانستان کاهش می‌دهد و سبب می‌شود عرضه مرغ و تخم مرغ تازه به عموم مردم افغانستان تضمین شود.

صادق خان می‌گوید با تاجران عمده مرغداری همکاری می‌کند تا تاجران افغان به‌صورت مشترک سرمایه‌گذاری کنند و به این ترتیب تولیدات داخلی مرغ در افغانستان به سطح خودکفایی برسد.

پیش از این در مواردی دولت پیشین افغانستان واردات مرغ و محصولات آن از پاکستان را ممنوع اعلام کرده بود.

در صورت عدم به رسمیت شناخته شدن طالبان، پاکستان برای کمک به اقتصاد افغانستان گزینه‌هایی را در دست بررسی دارد که یکی از این گزینه‌ها همکاری در چاپ پول است.

در اطلاعیه‌ای که وزارت امور اقتصادی این کشور روز سه‌شنبه ( ۶ میزان) منتشر کرد، آمده‌است اسلام‌آباد به کشور همسایه خود در غیاب کمک‌های مالی بین المللی و انجماد ذخایر ارزی ۹ میلیارد دالری توسط ایالات متحده، کمک خواهد کرد.

رضا باقر؛ رییس بانک دولتی پاکستان (SBP) گزینه‌های مختلفی را برای حمایت از بانک مرکزی افغانستان به منظور عملکرد صحیح آن و دستیابی به ثبات قیمت‌ها و همچنین کمک به مدیریت نوسانات اقتصادی ارائه کرده‌است.

منابع معتقدند بانک دولتی پاکستان زمینه‌های همکاری را در مواردی که دولت طالبان بلافاصله به کمک پاکستان نیاز داشت، مشخص کرده‌است.

منابع گفتند باقر گفته که برای فعال‌ماندن سیستم بانکی در رژیم طالبان، پاکستان می‌تواند به چاپ پول افغانستان کمک کند.

رییس بانک دولتی پاکستان همچنین تمدید خطوط اعتباری به بانک مرکزی افغانستان و ارائه کمک‌های فنی را مطرح کرده‌است.

او گفته در صورت عدم شناسایی رسمی دولت طالبان از سوی پاکستان، این حمایت را افزایش دهد. او برای اظهارنظر در مورد این توسعه چیزی نگفته‌است.

پاکستان هنوز دولت طالبان را به رسمیت نشناخته و گفته این بار طالبان را در هماهنگی با سایر قدرت‌های منطقه‌ای و بین المللی به رسمیت می‌شناسد.

عمران خان؛ نخست‌وزیر پاکستان با بیان این که حکومت اشرف‌غنی «ناتوان و فاسد» بود، گفت پاکستان مقصر وضعیت پیش آمده در افغانستان نیست.

خان‌ این اظهارات را در گفتگوی ویژه با روزنامه واشنگتن پست مطرح کرد.

وی گفت پاکستان مقصر سقوط ارتش مجهز افغانستان و دولت اشرف غنی نیست، بلکه عامل اساسی وضعیت پیش‌آمده ساختار دولت اشرف غنی بود که از نظر مردم عادی مشروعیت نداشت.

خان در این گفتگو ادعا کرد گروه‌هایی که برای پاکستان تهدید به حساب می‌آمدند، در افغانستان توسط سازمان‌های اطلاعاتی هند و افغانستان برای حمله به پاکستان حمایت و تأمین مالی شدند.

او در بخشی اظهارات خود بیان کرد پس از شکست اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده افغانستان را رها و پاکستان را تحریم کرد.

خان افزود: «طالبان از این خلای امنیتی بیرون آمدند و بسیاری از آن‌ها در اردوگاه‌های مهاجران افغان در پاکستان متولد شده و تحصیل کرده بودند.»

خان به واشنگتن پست گفت: «امروز که افغانستان در یک دوراهی دیگر قرار دارد، باید به آینده نگاه کنیم تا از ادامه درگیری خشونت‌آمیز در آن کشور جلوگیری کنیم.»

او در ادامه گفت همکاری با حکومت طالبان برای جامعه بین‌المللی به منظور تامین صلح و ثبات در افغانستان، مناسب است.

عمران خان تصریح کرد افغانستان دیگر تهدیدی برای جهان نیست‌؛ جایی که افغان‌ها سرانجام می‌توانند پس از چهار دهه درگیری آرزوی صلح را داشته باشند.

سخنرانی نکردن اسحاق زی نماینده دولت پیشین غنی در مجمع عمومی سازمان ملل واکنش های زیادی را در پی داشته است.

محمود صیقل از کاربران فیس بوک و از مقامات پیشین دولت غنی در سازمان ملل در این مورد می نویسد:«وطن به اسارت پاكستان درآمده است؛ جهل آن را می بلعد؛ نظام از غدر و خیانت زیاد فروپاشیده است؛ آخرين اميد مردم رساندن پیام شان با صراحت لهجه به جهانیان است، ولى ديروز نماینده “حکومت غنی” از ایراد خطابه در بزرگترين و مهمترین ارگان سیاست گذاری جهان (مجمع عمومی ملل متحد) انصراف داد.»

قرار اطلاع، دلیل گفته شده است این تصمیم در “مشوره با کشور های مطرح و دوستان افغانستان به شمول امریکا و ارزیابی خطرات و چالش های تخنیکی و سیاسی که بیشتر متوجه کرسی افغانستان بوده” اتخاذ گردیده است. قرار معلوم، نگرانی ها از ناحیه “طرح اعتراض و مخالفت قبل از ایراد بیانیه و درخواست رای گیری” توسط پاکستان نیز وجود داشته است که فکر شده به نفع افغانستان تمام نخواهد شد. در نهایت، این تصمیم در مشوره با وزیر خارجه “حکومت غنی” گرفته شده است.

ولی موارد فوق هرکدام قابل بحث است. آیا مشوره ها با امریکا طی چند سال اخیر، ما را به سیه چال موجوده نکشانده است که یک بار دیگر مشوره امریکا برای موضعگیری ما در ملل متحد مهم شود؟

از طرفی، به اساس قواعد داخلی مجمع عمومی هیچگونه ممانعتی (به شمول طرح هرگونه اعتراض و مخالفت) الی تصمیم کمیته اعتباردهی ملل متحد، جلو بیانیه افغانستان را گرفته نمیتوانست. کمیته اعتباردهی شاید در چند هفته و حتی دو ماه دیگر هم جلسه نداشته باشد. قواعد داخلی به هیچ عضو اجازه نمیدهد که قبل از تصمیم کمیته اعتباردهی، ایراد بیانیه یک کشور را به رای گیری ببرد.

وزیر خارجه قبلی کشور بار ها اعتراف کرده بود که سفر های رسمی طالبان به کشور های منطقه در مشوره با ایشان صورت گرفته بود. اتفاقاً، ایشان خود در مطرح ساختن سیاسی طا لبان نقش داشتند. پس شکی وجود ندارد که در این مورد نیز مشوره شان انصراف دادن از بیانیه باشد.

اجلاس سران مجمع عمومی که سال یک بار در نیمه دوم سپتمبر در نیویارک دایر میگردد، از مهمترین رویداد جهان است که طی آن روسای دولت و حکومت ها، وزرای امور خارجه و نمایندگان دایمی کشور ها مواضع کشور شانرا در مورد قضایای داخلی، منطقه یی و جهانی اظهار می دارند. فکر میکنم که یک فرصت طلایی برای افغانستان بود تا مسائل رسیدگی به اشغال نیابتی پاکستان، نشناختن حکومت طالبان، وضع ناگوار بشری، نقض حقوق بشر در ابعاد مختلف، کووید 19، خشکسالی و موضعگیری ها در قبال مسایل منطقه یی و جهانی را به سمع جهانیان می رساند. با این کار از چالش ها در قبال کرسی ما در ملل متحد کاسته می شد و به معقولیت حفظ آن اضافه می گردید.

نگران هستم که از یک طرف در مهمترین اجلاس سران ملل متحد موضع گیری نکرده ایم و صحنه را برای پاکستان خالی مانده ایم و از طرفی هم شاید دفاع ما در جلسه کمیته اعتباردهی ملل متحد که عنقریب دایر خواهد شد، ضعیف تر از آن باشد.

معمولاً، کرسی ملل متحد را به نمایندگی از ملت ها، حکومت های شان مدیریت مینمایند. با فروپاشی حکومت ها، فرصت هائیکه پیش می آید باید به اساس شعور مردم مورد استفاده قرار گیرد، نه به اساس سلیقه بقایای حکومت های فاسد و شکست خورده!

 اداره مبارزه با تروریزم پاکستان اعلام کرد دو عضو گروه تروریستی داعش را در شهر کراچی این کشور بازداشت کرده‌است.

بر بنیاد اعلام این اداره، این افراد «نسیم‌الله» ملقب به نسیم و «عیسی» ملقب به حکیم لقمان امروز در شهر کراچی بازداشت شده‌اند.

مقامات اداره مبارزه با تروریرم پاکستان گفته‌اند این افراد در افغانستان آموزش‌های تروریستی دیده بودند و از نزد شان دو قبضه اسلحه به همراه گلوله به دست آمده‌است.

این اداره گفت بازداشت شده‌ها در زمینه استفاده از سلاح های کوچک و بزرگ تخصص دارند و در خاک افغانستان آموزش دیده‌اند.

پس از تسلط طالبان بر افغانستان حملات داعش در ولایت شرقی ننگرهار و هم‌مرز با پاکستان نیز افزایش یافته است. در چند هفته اخیر این شهر شاهد انفجارها و حمله مسلحانه داعش علیه طالبان بود.

از سویی هم در پاکستان طالبان پاکستانی، ارتش آزادیخواه بلوچستان و داعش فعال‌تر از گذشته شده تا آنجا که وزیر خارجه پاکستان چند روز پیش اعلام کرد که تلاش دارد با همکاری دولت طالبان در افغانستان، جلو فعالیت‌های این گروه‌ها در خاک پاکستان را بگیرد.

مقامات پاکستانی می‌گویند با رهبران طالبان در مورد پیوستن افغانستان به دهلیز اقتصادی پاکستان-چین «CPEC» مذاکره‌ کرده‌اند.

به نقل از هشت صبح، منصوراحمد خان، سفیر پاکستان برای افغانستان روز دوشنبه، پنجم میزان در گفت‌وگو با خبرگزاری رویترز، بحث‌ها روی پیوستن افغانستان به این پروژه را تأیید کرد.

او افزود ارتباطات منطقه‌ای از عناصر مورد بحث میان مقامات پاکستان و سران طالبان است که از راه‌های تعامل اقتصادی میان دو کشور نیز شمرده می‌شود.

به گفته منصور خان، «پروژه مهم» دهلیز تجاری پاکستان-چین ظرفیت خوبی برای ایجاد زیرساخت‌ها و اتصال انرژی میان افغانستان  پاکستان و هم‌چنان اتصال آسیاسی جنوبی به آسیاسی میانه را فراهم می‌شود.

سفیر پاکستان برای افغانستان تصریح کرد در حال حاضر علاقه‌مندی زیادی برای توسعه ارتباطات اقتصادی افغانستان-پاکستان از طریق این پروژه و پروژه‌ها مربوط به چین، ایران و سایر کشورهای آسیای میانه وجود دارد.

به گفته این مقام پاکستانی، موضوعات امنیت و توسعه اقتصادی از مسایل مهم در بحث‌ها میان نماینده‌گان حکومت سرپرست طالبان، پاکستان، روسیه و چین است.

نماینده‌گان طرف‌ها در روزهای اخیر بارها با هم دیدار و روی این موارد گفت‌وگو کرده‌اند.

طالبان اما هنوز در مورد این دیدارها و نتایج آن چیزی نگفته‌اند.

چین در سال ۲۰۱۵ اعلام کرد راه‌اندازی پروژه دهلیز پاکستان-چین «CPEC» را در چارچوب پروژه کمربند و جاده «BRI» آن کشور در نظر گرفته است.

شی جین پینگ، رییس جمهور چین تعهد کرد که چین ۴۶ میلیارد دالر روی این پروژه هزینه کند.

ارزش این پروژه در ادامه به ۷۰ میلیارد دالر  و سپس ۸۷ میلیارد دالر افزایش یافت و کار روی آن هم‌چنان ادامه دارد.

دولت پاکستان روز شنبه، سوم میزان از سرمایه‌گذاری ۳.۵ میلیارد دالری مستقیم چین برای بازسازی خط ساحلی کراچی زیر چتر CPEC خبر داد.

به این ترتیب مساحت منطقه ساحلی کراچی برای جابه‌جایی کشتی‌ها و ساخت محل ماهی‌گیری، به یک هزار و ۵۸۱ هکتار افزایش می‌یابد که در نتیجه آن، محلات فقیرنشین آن نیز بازسازی می‌شود.

براساس گزارش‌ها، از ۱۳۲ پروژه زیر مجموعه CPEC، تاکنون بیش از یک چهارم پروژه‌های آن به ارزش ۲۰ میلیارد دالر تکمیل شده است.

گفتنی است که با وجود پیشبرد مذاکرات برای توسعه اقتصادی منطقه، پاکستان هنوز در مورد به رسمیت شناختن حکومت طالبان تصمیم نگرفته‌ است.

سفیر پاکستان برای افغانستان گفت که این مسایل در آینده مطرح خواهد شد؛ زیرا پاکستان بخشی از جامعه جهانی است.

بیش‌تر کشورها پیش از این گفته‌اند که در صورت عملی نشدن تعهدات مبارزه با تروریسم و حفظ حقوق بشری، طالبان را به رسمیت نمی‌شناسند و تا زمان روشن شدن این قضیه منتظر می‌مانند.

حکومت سرپرست طالبان در حال حاضر با توجه به اعمال محدودیت‌ها از سوی امریکا و برخی دیگر از کشورها، با چالش‌های جدی اقتصادی روبه‌رو است.