برچسب: هزاره ها

پس از تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، بسیاری از شخصیت های کلان سیاسی که خود را رهبران بلا منازع سیاسی مردم می دانستند از کشور گریختند. این موضوع در مورد جامعه تشییع کشور اما دردناک تر بود چون رهبران بزرگ مردم تشییع و هزاره های افغانستان که زمانی در جهاد علیه شوروی پرچم دار بودند و در دوران تازه سیاسی بانک های رآی مردم به حساب می آمدند کشور را ترک کردند. رهبرانی چون استاد محقق، استاد خلیلی و سرور دانش با فرار خود جامعه تشییع و هزاره را بی سرنوشت رها کردند.

مردم شیعه و هزاره که در دوران جمهوریت با آراء خود نقش مهمی در تعیین رئیس جمهور و وکلای پارلمان داشتند اینک در فضایی مملو از ترس و نگرانی نسبت به آینده به سر می برند.

یکی از نگرانی های مردم شیعه و هزاره برخی برخوردهای سلیقه ای و انتقام جویانه فرماندهان محلی طالبان است که در براساس گزارشات در بسیاری موارد لیستی از افرادی که باید کشته شوند را خود تهیه و  اجرا می کنند.

نادیده گرفته شدن حقوق اقلیت های مذهبی و قومی از دیگر نگرانی های مردم شیعه و هزاره است. نگاهی به کابینه سرپرست امارت اسلامی نشان می دهد که نماینده ای از جامعه شیعه در کابینه وجود ندارد.

در فقدان رهبران سنتی شیعه و هزاره برخی چهره های تازه در قاموس رهبر قد علم کرده اند و برای تعامل با حکومت کنونی وارد گود شده اند.

برگزاری نشست عمومی شیعیان و هزاره ها در غرب کابل از سوی این چهره ها حکایت از تلاش برای سهم گرفتن در حکومت امارت اسلامی می باشد.

اینکه سران امارت اسلامی تا چه اندازه حاضرند به دیگر اقوام در حکومت خود سهم بدهند مساله یی است که گذشت زمان نشان می دهد.

نکته مهم اما جایگاه شیعیان و هزاره ها در امارت اسلامی ست. امارت اسلامی به تازگی دستور داده برای پیگیری حقوق شیعیان به ویژه مشارکت سیاسی آنان کمیسیون خاصی ایجاد گردد.

تشکیل کمیسیون «بررسی حقوق شیعیان» به ریاست مولوی ذاکر اگرچه در نگاه اول خوب جلوه می کند اما نگاهی عمیق تر به این رویداد نشان می دهد که جایگاه هزاره ها و شیعیان نسبت به زمان جمهوریت به شدت تنزل پیدا کرده است. شیعیان و هزاره های افغانستان امروز کته بزرگی از جمعیت افغانستان را تشکیل می دهند و تشکیل یک کمیسیون ساده برای پیگیری حقوق آنها جفای بزرگی در حق آنان می باشد.

از سویی هم آغاز به کار این کمیسیون مشروط به بیعت شیعیان و هزاره ها با طالبان می باشد. به عبارتی امارت اسلامی از شیعیان و هزاره ها خواسته است «اول برادری ات را ثابت کن و بعد ادعای ارث و میراث نما!»

نکته دیگر عضویت در این کمیسیون است، اینکه چه کسانی قرار است به نمایندگی از شیعیان در این کمیسیون حضور یابند.

به هر صورت مبهم بودن و صلاحیت و تاثیرگذاری پایین احتمالی این کمیسیون حتی قبل از تشکیل پر واضح است و چون شیعیان و هزاره ها از دیرباز روی تقاضا برای مشارکت سیاسی متحد و یکپارچه عمل نکرده اند، عملکرد کمیسیون و بیعت شیعیان با اما و اگرهای زیادی روبروست.

حفیظ الله رجبی

مقامات امارت اسلامی طالبان می گویند اقتصاد افغانستان در شش ماه شکوفا خواهد شد.

ذبیح الله مجاهد، سخنگوی امارت اسلامی، در جمع مردم شیعه در غرب کابل افزود زمانیکه رئیس جمهور غنی فرار کرد، مردم از طالبان می خواستند برای جلوگیری از هرج ومرج و چپاول وارد کابل شود و طالبان بدون برنامه ریزی قبلی و به اجبار وارد کابل شدند.

وی تاکید کرد تطبیق عفو عمومی کار آسانی نبود چون جنگجویان طالبان جوان بودند و احتمال داشت دنبال انتقام باشند اما امارت اسلامی توانست وضعیت را به خوبی کنترل کند.

ذبیح الله مجاهد افزود طالبان پس از توافق صلح با امریکا تلاش کرد مذاکرات مستقیم را با دولت غنی آغاز کند اما دولت پیشین مذاکرات صلح را سبوتاژ نمود.

این مقام امارت اسلامی گفت:«اولین چیزی که ما می خواهیم برای مردم هزاره انجام دهیم ساخت سرپناه برای کسانی ست که در بامیان در غارها زندگی می کنند.»

ذبیح الله مجاهد در این گردهمایی افزود اشغال به پایان رسیده است و طالبان جهاد برای توسعه کشور را آغاز خواهند کرد و پروژه های کلانی چون تاپی، مس عینک و دیگر پروژه ها تکمیل می شود.

وی تاکید کرد اقتصاد ما در شش ماه شکوفا می شود.

این در حالی ست که با گذشت صد روز از تسلط دوباره طالبان بر افغانستان هیچ کشوری آنها را به رسمیت نشناخته است. در این مدت پول افغانی در برابر دالر به شدت افت کرده و مردم به سختی قادرند نیازهای اساسی و روزمره خود را خریداری کنند.

این نهاد روز گذشته جمعه گفت که بیشتر این کوچ های اجباری شامل شیعیان هزاره و یا کارمندان سابق دولت پیشین می باشد.

براساس گزارش نهاد دیده بان حقوق بشر، افراد طالبان اوایل ماه جاری میلادی صدها خانواده هزاره را در ولایات هلمند و بلخ مجبور به ترک زمین ها و خانه هایشان کردند. پیش از آن نیز در ولایات دایکندی، ارزگان و کندهار نیز شماری از خانواده ها مجبور به این کار شدند.

این نهاد می افزاید که پس از روی کار آمدن طالبان در افغانستان، شمار زیادی از خانواده های هزاره و یا کارمندان سابق دولت پیشین در این پنج ولایت مجبور به ترک خانه ها و زمین های زراعی شان شده اند؛ در بسیاری از موارد طالبان تنها چند روز بیشتر به آنها مهلت نداده است و حق طرح شکایت حقوقی نیز به آنها داده نشده است.

یک تحلیل گر سیاسی سابق سازمان ملل گفته است که وی شاهد اعلامیه طالبان بوده است که به مردم گفته شده بود اگر به خواسته آنها تن ندهند، حق اعتراض نسبت به عواقب آن را ندارند.  

پاتریشیا گاسمن مدیر بخش آسیای دیده بان حقوق بشر می گوید که طالبان بر اساس تفکیک قومیتی و سیاسی هزاره ها و دیگر ساکنین را مجبور به ترک خانه و زمین هایشان می کنند تا این زمین ها و خانه ها را به طرفداران خودشان بدهد.

وی گفت: «این گونه کوچ های اجباری که با زور و تهدید صورت می گیرد نشانه ای بارز از سوء استفاده از قدرت برای تنبیه جمعی است.»

تاکنون گزارش ها و فایل های تصویری زیادی از کوچ های اجباری مردم به خصوص شیعیان هزاره از چند ولایت منتشر شده است.

طالبان اما می گوید که این کوچ ها اجباری نیست و براساس حکم دادگاه است.

برای مثال، ساکنان ولسوالی میش در ولایت هلمند که مجبور به کوچ شده اند به دیده بان حقوق بشر گفته اند که طالبان به حدود 400 خانواده در اوایل ماه جاری دستور تخلیه با فرصت بسیار کم صادر کرد که مردم حتی قادر به جمع آوری متعلقات و محصولات شان نیستند.

یکی از این ساکنان گفته است که شش تن نسبت به این حکم طالبان اعتراض کرد که اما بازداشت شدند، و هنوز هم چهار تن شان در بازداشت بسر می برند.

بیشتر بخوانید:

 کوچ اجباری مردم در دایکندی! محمد محقق: دایکندی در آستانه فاجعه انسانی است

۱۰۰ خانواده از ولسوالی مردیان جوزجان به صورت اجباری کوچ کردند

طالبان کوچ اجباری هزاره ها را رد کرد

یک مقام ارشد طالبان گفت کوچ اجباری هزاره ها  در ولایت دایکندی صحت ندارد.

مولوی خیرالله خیرخواه وزیر اطلاعات و فرهنگ امارت اسلامی تاکید کرد خبرهای مربوط به کوچ اجباری هزاره ها در ولایات دایکندی، بلخ و هلمند بی اساس است.

مولوی خیرخواه روز گذشته چهارشنبه 28 میزان در حاشیه نشست مسکو به خبرنگارن گفت افرادی که سبب کوچ اجباری هزاره‌ها شوند، توسط نیروهای طالبان بازداشت می‌شوند.

سرپرست وزارت اطلاعات و فرهنگ این گروه تأکید کرد: «یک عده شاید [هزاره‌ها را کوچ بدهند]،‌ اما در هر جایی که واقعا چنین پیش بیاید، او افراد (عاملان) بازداشت می‌شوند. [با این حال] چطور مردم را کوچ می‌دهند از یک ولایت به ولایت دیگر!؟»

 با این حال، او گفت اگر کوچ اجباری هزاره‌ها واقعیت می‌داشت، این موضوع حتما توسط کمیسیون‌ها و دادگاه‌های این گروه بررسی می‌شد. به گفته‌ی خیرالله خیرخواه تاکنون چنین موردی توسط کمیسیون‌ها و دادگاه‌های طالبان بررسی نشده است.

از سویی هم، او احتمال داد ممکن این مورد در میان خود هزاره‌ها اتفاق افتاده باشد. او اما گفت این مسأله «مسأله‌ی داخلی [هزاره‌ها] است و مربوط به ما (طالبان) نمی‌شود.»

سرپرست وزارت اطلاعات و فرهنگ طالبان اما تأکید کرد علی‌رغم این مسائل داخلی هزاره‌ها، طالبان تلاش می‌کنند تا آن را از طریق دادگاه خود حل‌وفصل کنند.

این درحالی است که از هنگام تسلط طالبان بر افغانستان، باشندگان هزاره‌نشین ولایت‌های دایکندی و هلمند گفته‌اند آنان از مناطق‌شان توسط و یا به حمایت نیروهای گروه طالبان بی‌جا شده‌اند.

در جریان ماه گذشته، مطابق «فیصله‌ی طالبان» ساکنان شماری از مناطق در ولسوالی گیزاب دایکندی به‌گونه‌ی جمعی مجبور به ترک خانه‌های‌شان شدند. چندی پیش منابع مردمی گفته بودند دست‌کم ۴۰۰ خانواده از روستای کندیر و ۳۰۰ خانواده هم از روستای تگاب‌دار این ولسوالی وادار به کوچ شده بودند. همچنین خانواده‌های زیادی هم در این ولسوالی تهدید به ترک خانه‌های‌شان شده‌اند.

به‌دنبال آن، ساکنان محل در ولسوالی خدیر  این ولایت گفتند کوچی‌های «مسلح» حدود ۲۰۰ خانواده را در منطقه‌ی «غم‌قول» آن تهدید به ترک خانه‌های‌شان کرده‌اند.

در مناطق هزاره‌نشین ولایت هلمند مردم محل گفته بودند به گونه‌ی جمعی توسط طالبان از مناطق‌شان بیرون شده و به کوه‌های دوردست پناه برده‌اند.

افزون بر این‌ها، ساکنان منطقه‌ی هزاره‌نشین «قبت الاسلام  شهر مزارشریف، مرکز ولایت بلخ هم گفته‌اند شافراد مسلح به حمایت و حکم فرماندهی امنیه‌ی طالبان برای بلخ آنان را تهدید به تخلیه‌ی این منطقه کرده‌اند.

فعالین مدنی مناطق مرکزی در ولایت بامیان طی کنفرانس مطبوعاتی از جامعه بین الملل و موسسات کمک رسان خواست تا برای جلو گیری از وقوع یک فاجعه انسانی، هرچه عاجل کمک های بشر دوستانه به خصوص کمک های غذایی و بهداشتی را به این مناطق ارسال نمایند.

عبدل دانشیار فعال مدنی در کنفرانس امروز یک شنبه 26 میزان خاطر نشان کرد جامعه جهانی و نهاد های حقوق بشری باید حملات هدفمند و سیستماتیک تروریستی بر مردم اهل تشیع و هزاره را به عنوان نسل کشی به رسمیت بشناسند و توجه لازم را در زمینه انجام دهند.

همچنان آقای دانشیار افزود، از طرف سازمان های حقوق بشری هیج گونه توجهی به فعالین مدنی، فعالین حقوق زن و خبر نگاران این ولایت صورت نگرفته و آنان اکثرا در تهدید و زیر بازپرسی قرار دارند.

منصوره واثق فعال مدنی بامیان نیز از دولت های کمک رسان و جامعه بین الملل خواست برای کمک هایش عملی شدن وعده های طالبان را به عنوان پیش شرط تعیین کنند تا آنان به خواست های مردم توجه نموده و میزان خشونت کاهش یابند.

حضور و نقش‌آفرینی هزاره‌ها در تحولاتِ سیل‌آسای اخیر، بسیار ضعیف و نحیف و رقت‌انگیز بود. در قیاس با سایر اقوام و مجموعه‌ها، تأثیرگذاری و نقش‌آفرینی ما هرگز از حدّ تماشاچی و سیاهی‌لشکر فراتر نرفت.

سهم و نقش پشتون‌ها در مدیریت تحولات اخیر، بی‌نیاز از بیان و برهان است. فعالان سیاسی ـ نظامی این قومیت از امریکا و قطر تا افغانستان و پاکستان، مدیریت و کارگردانی هر دو طرف منازعه را در دست داشتند و اکنون حاکم و مالک مطلق کشور هستند.

کارنامۀ فعالان سیاسی ـ نظامی تاجیک‌ها نیز تا حدودی درخور توجه و قابل دفاع بود و حداقل نشان داد که این قومیت هنوز در قید حیات است و نفس می‌کشد. اسماعیل خان و عطا محمد، سنگرهای مقاومت در هرات و مزار دایر کردند. احمد مسعود و امر الله صالح در پنجشیر پرچم مقاومت برافراشتند و تا کنون تنها نیروی مخالف طالبان به شمار می‌روند.

در جبهه‌ی ازبک‌ها نیز مقاومت و ایستادگی مارشال دوستم و فرزندانش در شبرغان و فاریاب و مزار، درخور توجه بود و حداقل نامی از قومیت ازبک برده شد.

اما از سومین قومیت بزرگ افغانستان (هزاره‌ها) در تحولات اخیر هیچ صدایی شنیده نشد و هیچ قیام یا اقدامی به مرحله‌ی عمل نرسید. ما صرفاً تماشاچی و نظاره‌گرِ فروپاشی و تباهی و بربادی وطن خود بودیم. نه با لشکر پیروز طالبان همراه شدیم و نه در جبهه‌ی جمهوریت و دولت، کدام نمود و ظهوری داشتیم و حتی از کانون توجه رسانه‌ها هم غایب شدیم.

نه از سران و رهبرانِ همسو با جمهوریت (دانش و مراد و محقق و خلیلی و مدبر و …) کدام قیام و قعودی در حد اسماعیل خان و دوستم و عطا و صالح و مسعود به مشاهده رسید و نه از سوی جبهه‌های مقاومت شماره یک و دو کدام صدای تفنگ برخاست.

نقش و حضور هزاره‌ها آنچنان بی‌رمق و بی‌رونق بود که طالبان رغبت نکردند به هیچ منطقه‌ای هزاره‌جات لشکرکشی کنند. تمام هزارستان بدون هیچگونه یورش یا اخطار قبلی، توسط عوامل ضعیف النفس حکومت تخلیه شد و سالم در اختیار طالبان قرار گرفت.

به دلیل همین نقش حاشیه‌ای و تماشاچی، مواجه‌ی طالبان با هزاره‌ها آنقدر تحقیرآمیز بود که در اعلامیه‌ای عفو سران جمهوریت، از غنی و معاونش صالح نام برده شد؛ اما از معاون هزاره‌تبارش (دانش) حتی نام هم برده نشد!

مسیح ارزگانی

محمد کریم خلیلی رهبر حزب وحدت اسلامی و رئیس شورای عالی صلح در گفت‌وگو با خبرگزاری تاس روسیه گفته است با توجه به اعلام کابینه طالبان، وضعیت غیرقابل قبول می‌شود و تاجیک‌ها، اوزبیک در کنار هزاره به میدان جنگ باز خواهند گشت.

او افزوده است:« مجبور نشویم تا مسلحانه اقدام کنیم.!»

این در حالیست که طالبان چند روز پیش کابینه خود را اعلام کردند. اعلام کابینه طالبان موجی از اعتراضات را به دنبال داشت و رهبران دیگر اقوام به یک جانبه بودن کابینه طالبان اعتراض کردند.

به باور کارشناسان تک قومی بودن کابینه طالبان ممکن است به کسب مشروعیت و رسمیت بین المللی این گروه ضربه بزند.

طلاب افغان که در نجف در عراق تحصیل می‌کنند نگران خانواده و فامیل خود در مناطق هزاره نشین افغانستان هستند.

خبرگزاری فرانسه در نوشتاری به وضعیت فعلی شیعیان هزاره در افغانستان پرداخته است. طالبان بین سالهای ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ که قدرت را در افغانستان در دست داشت جنایت‎‌های زیادی علیه شیعیان هزاره مرتکب شد که بیم آن می‌رود این اقدامات دوباره تکرار شود؛ هرچند تاکنون که یک ماه از به قدرت رسیدن طالبان گذشته، این گروه تلاش کرده اعتماد جامعه هزاره را به دست آورد؛ با این حال و با سابقه تاریک طالبان، هزاره‌‍‌ها هنوز به این گروه اعتماد ندارند چه اینکه گزارش‌هایی در مورد تخریب سردیس شهید عبدالعلی مزاری نیز مخابره شد که نهایتاً طالبان این تخریب را به گردن نگرفت.

طلبه‌های افغان که از دهه‌ها پیش برای تحصیل علوم دینی وارد حوزه نجف شده‌اند نیز نمی‌توانند نگرانی خود را از وضعیت خانواده و فامیل خود در افغانستان پنهان کنند. آنها نگران تکرار کشتارهای دهه ۹۰ در مناطق هزاره نشین هستند. شیخ علی بصیر ۵۱ ساله که یکی از این طلاب است می‌گوید: من دوست دارم به کشورم بازگردم و علوم دینی را به مردم خودم منتقل کنم؛ اما با وضعیت فعلی نمی‌دانم امنیت در افغانستان پایدار خواهد بود یا نه. با یادآوری کشتارهای دهه ۹۰ خنده نیز روی لبان شیخ علی خشک می‌شود.

با این حال بسیاری از طلاب هزاره می‌گویند دوست دارند خانواده خود را از افغانستان خارج کرده و به نجف بیاورند. بسیاری از آنان که عربی را بسیار خوب صحبت می‌کنند، نجف را شهری آرام، امن و مقدس می‌دانند و دوست دارند با خانواده خود در این شهر زندگی کنند، هرچند فعلاً خبری از ویزا نیست.

 به تازگی چند نوار ویدیویی در رسانه‌های اجتماعی منتشر شده که نشان می‌دهد هزاره‌ها در برخی ولسوالی‌های ولایت دایکندی، توسط افراد زورمند وادار به کوچ اجباری شده‌اند. در این ویدیوها، باشندگان محل مدعی‌اند افراد وابسته به مقام‌های محلی طالبان در دایکندی، تلاش دارند تا زمین‌ها و ملکیت شخصی آنان را تصرف کنند.

به نقل از هشت صبح، یکی از این نوارهای ویدیویی باشندگان روستاهای «نوآباد» و «بالاسر تگاب‌دار» ولسوالی گیزاب دایکندی را در حال اعتراض نشان می‌دهد. گیزاب پیش از این یکی از واحدهای اداری ولایت ارزگان بود؛ اما به تازگی طالبان آن را با ولسوالی پاتوی دایکندی یکی کرده است. براساس گفته‌های متنفذین این روستاها، حدود ۳۰۰ خانواده به تازگی از جانب فردی به‌نام «جمهورخان» و «ظاهرخان تیموری» «اخطار» دریافت کرده‌اند که طی نُه روز خانه‌ها و زمین‌های خود را رها و به جای دیگر کوچ کنند. براساس ادعادی متنفذین این روستا، جمهورخان که ملکیت زمین‌های هزاره‌های این روستاها را ادعا کرده است، در حال حاضر به‌عنوان معاون والی طالبان برای ولایت دایکندی کار می‌کند.

باشندگان روستاهای نوآباد و بالاسر تگاب‌دار می‌گویند بیش‌تر از چهل سال در این مناطق زندگی کرده‌اند و تاکنون هیچ‌کسی بر زمین‌ها و جایداد آن‌ها ادعای ملکیت نکرده بود. اما به‌تازگی پس از به قدرت رسیدن طالبان در کشور، برخی پشتون‌ها با حمایت شماری از طالبان محلی، ادعا کرده‌اند که این مناطق ملکیت آن‌هاست. آنان تأکید می‌کنند جمهورخان، معاون والی طالبان برای ولایت دایکندی، مردم را نُه روز فرصت داده تا خانه‌های شان را ترک کنند و به مناطق دیگر بروند.

مردم این روستاها خواهان توظیف یک هیأت بی‌طرف از جانب اداره محلی طالبان شده‌اند تا قضیه را به گونه دقیق و بی‌طرفانه از نزدیک بررسی و مورد رسیده‌گی قرار دهد. به گفته‌ی متنفذین محل، عدالت در این خصوص باید تطبیق شود و اداره محلی دایکندی موضوع را از طریق مراجع قانونی و رسمی حل کند.

براساس ادعای باشندگان این مناطق، برای آن‌ها گفته شده که تا نُه روز دیگر خانه‌های خود را تخلیه و به محلات دیگر کوچ کنند. در غیر آن، اگر علیه شان هرگونه «ظلم و ستم» صورت بگیرد، حق شکایت را ندارند. آنان مدعی‌اند که به تکرار اخطار دریافت می‌کنند و برای شان گفته می‌شود که از منطقه کوچ کنند و به امید رسیدگی قانونی و اصولی هم نباشند. همین گونه باشنده‌گان محل تأکید می‌کنند که در ۴۰ سال گذشته در این مناطق زنده‌گی کرده‌اند و زمین و ملکیت هیچ‌کسی را هم غصب نکرده‌اند که اکنون به یک‌بارگی چنین وادار به کوچ اجباری می‌شوند. آنان از حکومت طالبان می‌خواهند که عدالت را تطبیق و هرچه زودتر به این مشکل مردم رسیدگی کنند.

با این حال، مسوولان محلی طالبان برای ولایت دایکندی می‌گویند که تحقیقات را در زمینه آغاز کرده‌اند و اگر ثابت شود که چنین مشکلی وجود داشته، به آن رسیده‌گی خواهد شد.

صدیق‌الله عابد، فرمانده امنیه طالبان در دایکندی، به روزنامه ۸صبح گفت ممکن است این خبر حقیقت نداشته باشد و به گفته‌ی وی چنین خبرها «تبلیغات دشمن» است. اما اگر کسی یا گروهی با استفاده از نام طالبان دست به چنین کاری بزند، از طرف طالبان اجازه داده نمی‌شود. به گفته‌ی عابد، کسی حق ندارد ملکیت مردم را با زور تصرف کند و آن‌ها را مجبور به کوچ اجباری کند. عابد هم‌چنان گفت به زورمندان اجازه نیست تا با زیر پا کردن «قانون، محکمه و اصول» ملکیت کسی را تصاحب کند. او همین‌طور از مردم خواست اگر در حق آنان «ظلم» صورت گرفته است، به اداره محلی مراجعه کنند تا به عرایض‌شان رسیدگی صورت می‌گیرد.

فرمانده امنیه طالبان تأکید کرد تاکنون از این موضوع آگاهی نداشت و کسی برای رسیده‌گی به آن به اداره محلی نیز مراجعه نکرده است. فرمانده امنیه طالبان برای ولایت دایکندی، ضمن اظهار بی‌خبری از این موضوع، تأکید کرد که به‌زودی تحقیقات در این خصوص انجام می‌شود و درستی و نادرستی این خبر با رسانه‌ها نیز در میان گذاشته خواهد شد.

از سویی هم، یک منبع که نخواست نامش در گزارش ذکر شود، به روزنامه ۸صبح گفت که در برخی مناطق ولسوالی پاتو که به تازه‌گی گیزاب ارزگان نیز به آن مدغم شده، کوچی‌ها نیز در تلاش تصرف مناطق هزاره‌نشین این ولسوالی هستند. به نقل از منبع، تاکنون خانواده‌های زیادی مجبور به ترک خانه و مناطق شان شده‌اند و پشتون‌ها و کوچی‌ها به جای آن‌ها جابه‌جا شده‌اند. منبع به عنوان نمونه از منطقه «خلج» ولسوالی پاتو یاد می‌کند که در آن‌جا پشتون‌ها ساکنان بومی منطقه کوچ داده و خود در آن مسکن گزین شده‌اند.

دولت افغانستان با کمک‌آمریکا انفجارِ‌”دهمزنگ” را انجام داد، چون دولت هم از قدرتِ هزاره‌ها می‌ترسید و هم اطلاعاتِ ارسالی برای دولت این بود، که “دستِ سپاهِ قدس پُشتِ جنبش قرار‌دارد”

۱۷ روز بعد از انفجار، یکی از مقامات عالی دولت در شورای امنیت، با تٲکید، این مطلب را به من گفت! محقق و دانش را با تهدید از جنبش کنار کشیدند، در حالی‌که رهبران هزاره در مصلی‌، روی خاک‌، نشسته‌بودند سفیر آمریکا به محقق تلفن کرد که سریعاً جلسه‌را ترک کند!

آن‌ها به محقق اندکی پول دادند و گفتند: «پرونده‌ی حقوق بشری شما بیش از حد حجیم است و شما نمی‌توانید منافع ما را تٲمین کنید یا به آن آسیب بزنید» و گفتند: که کریم خلیلی می‌خواهد از شما‌ها برای کسبِ قدرت بهره‌گیرد! پُشتِ صحنه بودنِ “سپاهِ قُدس” دروغ بزرگ بود و دوام نداشت، لذا دو سازمان اطلاعاتی برای احمد بهزاد یک تله گذاشتند؛ افرادی را دالر دادند که توسّط هزاره‌های پاکستان از مسیر ترکیه با بهزاد ارتباط گرفته به عنوان کمک ارائه کنند!

تمام موارد را مستند‌سازی کردند و بعد از برگشتن بهزاد از آمریکا، او را تحتِ فشار اطلاعاتی و اجتماعی قرار دادند و نسبتِ ارتباط با اطلاعات ایران را نیز بر سرِ او کوبیدند! بقیه سرانِ جنبش‌ را فوت کردند چون وزن نداشتند. در طولِ ۶ ماه برای هریک از اعضای جنبش یک نقطه‌ ضعفِ اساسی پیدا و پرونده سازی کردند.

کنترلِ کریم خلیلی، طول کشید، زمانی‌که برای جنبش رمقِ اجتماعی نمانده بود، خلیلی را به یک موقعیتِ سمبلیک در روند صُلح قرار دادند و عوامل آمریکا به او گفتند: “اول و آخر داستان صُلح است، لذا برای شما این افتخار وجود دارد که آن را به نامِ خود جاودانه کنید” کریم خلیلی بار‌ها گیله کرد که دولت” نگذاشت تا یک هزاره این افتخار را به نام خود کند”.

شاید خلیلی به “جایزه‌ی صُلح نوبل” چشم دوخته بود، به همان دلیل تا در توان داشت به پاکستان نزدیک شد. و حال که زمان اهداف سیاست‌ها را در افغانستان روشن‌تر کرده است، کورسویی از حقایق را می‌توان متذکر شد! اما واقعیت مسٲله‌ی “جنبش روشنایی، عدمِ وابستگی به سازمان‌های اطلاعاتی و کشور‌های بیگانه بود. جنبش روشنایی‌ انگیزه‌های متراکم محرومیت‌ِ تاریخی هزاره‌ها برای اندک شراکت‌ِ سیاسی-اجتماعی در متنِ معادلات قدرت و منزلتِ در روند دولت‌سازی در افغانستان بود، که هدفِ مداخله‌گرانِ منطقه و جهان، هر‌گز ایجاد یک دولت-مِلت در افغانستان نبود. صداقت‌ِ سیاسی هزاره‌ها عامل‌ِ اصلی قربانی شدنِ جامعه‌ی هزاره‌ها تا کنون است.

مبارز شارستانی

با افزایش جنگ در افغانستان موجی از فرار شهروندان افغانستان به کشورهای همسایه از جمله ایران و پاکستان و دیگر مقاصد نامعلوم شدت گرفته است.

در این بحبوحه شنیده می شود  حاج محمد محقق رهبر حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان از نزدیکان خود خواسته است افغانستان را ترک کنند.

فرهاد موسوی یکی از کاربران فیس بوک با نشر این خبر نوشته است حاجی محمد محقق رهبر حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان و از مشاورین ریاست جمهوری از نزدیکان خود خواسته است هرچه زودتر افغانستان را ترک کنند زیرا افغانستان دیگر به هیچ عنوان برای آنان امن نیست.

به گفته یکی از نزدیکان آقای محقق، او در یک جلسه خودمانی خطاب به دیگران گفته در صورت گرفتاری از وی کاری ساخته نیست.

او گفته :«فقط برای تان خبر دادم که وضعیت خراب است و هرکدام مسئولیت خود را دارید و من فقط میتوانم شما را کمک مالی کنم تا از کشور خارج شوید زیرا دیگر افغانستان برای هیچ کدام مان امن نیست.»

این در حالیست که با گسترش حملات تهاجمی طالبان و سقوط ولسوالی ها و روستا در مناطق مختلف کشور به دست این گروه، بیشتر مامورین حکومتی به شمول وزرا، روسا، وکلای پارلمان و سایر نهاد های دولتی اعضای فامیل شان را از کشور خارج و به یکی از کشورهای خارجی منتقل کرده و خودشان منتظر پروازهای بعدی اند!

در این روزها با در نظر داشت صف طویل هزاران شهروند کشور برای اخذ پاسپورت در کابل دیده می شود که همه قصد ترک وطن را دارند.

با این حال مردم غریب و بیچاره که طی سال های متعددی چوب سوخت مسئولین بودند همچنان در آتش جنگ خواهد سوخت.

محمدقاسم وفایی‌زاده، سرپرست وزارت اطلاعات و فرهنگ کشور به سرمقالۀ روزنامۀ «جمهوری اسلامی» وابسته به دولت ایران واکنش نشان داده است.

آقای وفایی‌زاده امروز (دوشنبه، ۲۸ سرطان) در برگۀ تویترش نوشت مردم افغانستان به گونۀ متحد و یک‌پارچه در برابر گروه‌های طالب و داعش و نوکران پاکستان می‌ایستند و لازم نیست دولت ایران تفرقۀ مذهبی را در کشور دامن بزند.

آقای وفایی‌زاده می‌افزاید که دولت ایران با این نوع تفرقه‌اندازی ابعاد جنگ را در کشور گسترش می‌دهد. به بیان او، گروه‌های مزدور بین شهروندان کشور جای ندارد.

این در حالی است که در تیتر نخست امروز روزنامۀ «جمهوری اسلامی» نوشته شده برای مقابله با گروه تروریستی طالبان «حشدالشیعی» در افغانستان برپا خاسته است. حشد واژۀ عربی به معنای «قیام گروهی» ست و این واژه در اصطلاحات دولت ایران مروج است.

به دنبال نشر خبرهای تایید نشده در مورد انتصاب تازه محمد طاهر زهیر به عنوان والی بامیان و جنرال مراد علی مراد به عنوان والی دایکندی برخی از شهروندان و کارشناسان واکنش های متفاوتی نشان دادند.

محمد فرهمند، یکی از کاربران فیس بوک، در این مورد می نویسد:«تحقیر استر جنرال، تحقیر یک ملت است !صاف و صادق می نویسم سکوت هم نمی کنم.»  

برخورد تحقیر آمیز اشرفغنی با قوم هزاره پایانی ندارد. خانه نشینی استاد خلیلی مشاوریت استاد محقق، انتخاب استر جنرال مراد علی مراد خان به عنوان والی خلاف مسلک هست.

جناب ظهیر از ولایت به وزارت و از وزارت دوباره تنزل در ولایت چه مسخره است.

آیا این مردم لیاقت وزارت ها را ندارند.  

این انتصابات چه پیامی دارد؟ بدون تردید درک این موضوع برای عوام الناس دشوار است، به همین دلیل در فضای مجازی رقص و پایکوبی راه انداختند!

اما این خبر ها خواص را تلخ کام کرده است.  

پس از اینکه استر جنرال مراد علی خان از ترکیه بازگشت گمان می‌رفت این جنرال سترگ در این شرایط بحرانی به عنوان وزیر دفاع یا داخله معرفی گردد.

چرا باید بپذیریم که ما توانایی وزارت ها را نداریم،خانه نشینی استاد خلیلی مشاوریت استاد محقق والی شدن جنرال مراد زهریست که درکام هزاره ریخته شده است.

هم‌زمان با دیدار محمداشرف غنی، رییس‌جمهور و عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه‌ی ملی با جو بایدن، رییس‌جمهور ایالات متحده، شماری از افغانستانی‌های ساکن واشنگتن، در اعتراض به نسل‌کشی هزاره‌ها در افغانستان، مقابل کاخ سفید دست به اعتراض زدند.
این اعتراض، روز جمعه -۴ سرطان/۲۵ جون- در مقابل کاخ سفید راه‌اندازی شد و معترضان، دولت افغانستان را متهم به کوتاهی در حفاظت از هزاره‌‌ها و شیعیان در برابر حملات هدف‌مند کردند.
معترضان، خواهان توقف فوری نسل‌کشی هزاره‌ها و شیعیان، توقف جنگ و برقراری آتش‌بس و ایجاد نظام غیرمتمرکز در افغانستان شدند.
اکرم گیزابی، رییس شورای جهانی هزاره که در این اعتراض شرکت کرده بود، گفت که دولت افغانستان باید در راستای جلوگیری از نسل‌کشی هزاره‌ها اقدام کند.
آقای گیزابی، هم‌چنان با اشاره به وضعیت روان در افغانستان، گفت: «صلح با یک گروه تروریستی و دادن ارزش و مشروعیت به یک گروه تروریستی که هنوز هم مردان، زنان و کودکان را می‌کشد و مکتب‌ها را سوزانده و همه چیز را از بین می برد، اشتباه بزرگی است.»
معترضان، هم‌چنان تأکید کردند که دولت امریکا با خروج زودهنگام، افغانستان را در وضعیت بدی قرار داده است.
این در حالی است که در ماه‌های اخیر، حملات مرگ‌بار تروریستی در غرب کابل افزایش یافته و قربانیان آن نیز، غیرنظامیان هزاره و شیعه‌مذهب افغانستان استند.
شمار زیادی از شهروندان به ویژه شهروندان مربوط به اقلیت هزاره، کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان و رهبران سیاسی هزاره‌ها، حمله‌های اخیر تروریستی بر این گروه قومی را، نسل‌کشی خوانده اند. تا اکنون اما؛ حکومت افغانستان در این رابطه اظهار نظری نکرده و در برابر خواست شهروندان به ویژه باشندگان غرب کابل مبنی بر نسل‌کشی‌خواندن این حمله‌ها و رسیدگی به آن، هیچ واکنشی نشان نداده است.
گفتنی است که پیش از این نیز، کاربران تویتر، در واکنش به افزایش حملات تروریستی در غرب کابل، هشتگی را زیر عنوان #نسل‌کشی‌هزاره‌ها_متوقف‌_شود، راه‌اندازی کرده بودند.
هم‌چنان، در -۱۵ جوزا/ ۵ جون- صدها تن از هزاره‌های ساکن در ایالات متحده‌، اعتراض‌هایی را در ایالت‌های مختلف این کشور برگزار کردند و خواهان توقف نسل‌کشی هزاره‌ها در افغانستان شدند.
آن‌ها در آن زمان، از نهادهای بین‌المللی به ویژه سازمان ملل متحد خواستند که نسل‌کشی هزاره‌ها در افغانستان را به رسمیت شناخته و آن را متوقف کنند.

شدیدشدن جنگ در شمال افغانستان و حضور مارشال دوستم در خط نخست نبرد در شبرغان، رهبران سیاسی و قومی دیگر در شمال را، به آزمون می‌طلبد؛ آزمون ایستادن در کنار مردمی که سال‌ها با شکم گرسنه کنار رهبران سیاسی و قومی‌شان ایستادند و از بد و خوب آنان با جان‌ومال‌شان حمایت کردند.
از یک ماه به این‌سو، حملات طالبان در شمال شدت یافته و تا اکنون، این گروه توانسته چندین ولسوالی را سقوط دهد. فشار نظامی طالبان در ولایت جوزجان، از چند هفته به این‌سو، پای مارشال دوستم و نیروهایش را به میدان جنگ کشانده است. پس از رفتن دوستم به میدان نبرد، شهروندانی که نگران سقوط شمال استند، اعتراضاتی در شبکه‌های اجتماعی به راه انداخته و از عطامحمد نور و محمد محقق، دو تن از رهبران قومی و سیاسی شمال، خواستند که با بسیج نیروهای‌شان در شمال، مقابل طالبان بجنگند و جلو سقوط احتمالی شمال را بگیرند. در پی اعتراضات در شبکه‌های اجتماعی، به تازگی، عطامحمد نور، در یادداشتی در صفحه‌ی فیسبوکش، اعلام آمادگی کرده و نوشته است که می‌خواهد با دوستم و محقق، ایتلافی را تشکیل بدهد که بتوانند امنیت شمال را تأمین کنند.
زون شمال به دلیل بافت قومی و فرهنگی، برای طالبان و دیگر گروه‌های تروریستی، اهمیت زیادی دارد. اکثریت مطلق تاجیک، اوزبیک و هزاره در شمال، این زون را برای طالبان تبدیل به هدف اساسی کرده است؛ چون، اگر طالبان بتوانند شمال را سقوط بدهند، به دلیل نزدیکی قومی با جنوب و شرق، سقوط این زون‌ها، برای‌شان ساده‌تر می‌شود. هرچند، طالبانی که امروز در شمال می‌جنگند، همه پشتون نیستند؛ اما رهبری تک‌قومی طالبان، برای این گروه این امکان را می‌دهد که اگر شمال را سقوط بدهند، زون‌های جنوب و شرق را به سادگی به دست بیاورند؛ چون، زون‌های جنوب و شرق، به لحاظ فرهنگی، بستر مناسب‌تری برای پذیرش طالبان و اندیشه‌ی طالبانی است.
فشارهای طالبان در شمال، از یک سو، این نگرانی را به وجود آورده است که دولت به گونه‌ی عمدی، امکانات نظامی را به موقع در میدان نبرد نمی‌رساند تا زمینه‌ی سقوط شمال را فراهم کرده و به رهبران سیاسی و قومی در شمال هشدار بفرستد. این نگرانی، پس از اعتراضات در فاریاب و رد والی‌ای که ارگ برای این ولایت معرفی کرده بود، بالا گرفت. اعتراضات در فاریاب که در پی آن مردم خواستار انتخابی‌شدن والی‌ها شدند، برای دولت مرکزی که تأکید بر تمرکزگرایی قدرت دارد، این نگرانی را به وجود آورد که ممکن با بدترشدن وضعیت، شمال از بدنه‌ی حکومت جدا شود. بنا بر این، این احتمال وجود دارد که دولت، در تفاهم با طالبان، شمال را زیر فشار قرار بدهد و به رهبران شمال گوش‌زد کند که در صورت عدم فرمان‌برداری از کابل، با دشمن بدتری که طالبان استند، طرف خواهند شد. فشار طالبان بر شبرغان که چند هفته می‌شود با وجود پیوستن نیروهای مارشال دوستم به نیروهای امنیتی و دفاعی برای مبارزه با طالبان، هیچ پیش‌رفتی نداشته است، این نگرانی را تقویت می‌کند. در روزهای اخیر، شایعاتی نیز در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد که دولت در هم‌کاری با عطامحمد نور و طالبان، تلاش دارد مارشال دوستم را از میان بردارد. اظهارات دوستم علیه دولت در روزهایی که مردم فاریاب علیه والی تعیین‌شده از سوی ارگ، اعتراض کرده بودند، این احتمال را قوت می‌بخشد.
آن‌چه امروز روشن است، فشار نظامی بیش از حد طالبان در ولایت‌های مختلف شمال است و ضعف عمل‌کرد دولت در مقابل طالبان، زمینه را برای مداخله‌ی رهبران قومی و فرماندهان محلی، فراهم کرده است. رهبران شمال به خصوص محقق و عطا که هزاران نفر از آن‌ها پیروی می‌کنند، نباید منتظر این بمانند که طالبان ولسوالی‌ها را یکی پی دیگر سقوط داده و آماده‌ی ورود به شهرها شوند. اگر این رهبران سیاسی، نتوانند به مارشال دوستم بپیوندند و مقابل طالبان بیستند، بدون شک، مارشال دوستم، توان مقابله با طالبان در ولایت‌های مختلف شمال را نخواهد داشت. ساختار جغرافیایی شمال و به خصوص ولایت جوزجان -زادگاه مارشال دوستم-، هموار است و نگه‌داری از آن، به نیروهای بیش‌تری نیاز دارد؛ بنا بر این، در نبود هم‌کاری دیگر رهبران سیاسی، مارشال دوستم، تنها می‌تواند از جوزجان دفاع کند و دفاع از جوزجان، مانع سقوط شمال نخواهد شد.
عطا و محقق که با پشتیبانی مردم شمال صاحب جایگاه سیاسی و اقتصادی شده اند، باید وخامت اوضاع را درک کرده و به کمک مردم بروند. حضور این دو تن در کنار مارشال دوستم، نه تنها مانع نفوذ طالبان به مرکز ولایت‌ها می‌شود؛ بل که جایگاه اجتماعی آنان نزد مردم، این زمینه را فراهم خواهد کرد که ولسوالی‌های تحت کنترل طالبان نیز پس گرفته شود. مردم روستایی در شمال، باور و اعتمادشان به رهبران سیاسی، بیش‌تر از دولت است. بدون شک، اگر رهبران سیاسی شمال، با هم متحد باشند، می‌توانند فرماندهان محلی از اقوام مختلف را، بسیج کرده و وضعیت را برای طالبان دشوار کنند. عطامحمد نور، نباید مانند همیشه به پست‌های فیسبوکی اکتفا کند و به بهانه‌ی قرنتین، پایش ار از میدان جنگ دور نگه دارد. او، سرمایه و قدرت هنگفتی در شمال در اختیار دارد که می‌تواند با استفاده از آن، قوت محکمی در کنار دوستم شکل بدهد.
اگر توافقی بین رهبران شمال به وجود نیاید، بدون شک، حملات روزافزون طالبان، وضعیت را در شمال و برای مارشال دوستم، وخیم خواهد کرد. هرچند، اوزبیک‌ها تا جان دارند، در کنار دوستم خواهند ماند؛ اما برخی اختلافات درونی بین اوزبیک‌های شمال و هم‌چنان پیوستن عده‌ای از اوزبیک‌ها به صفوف طالبان به این دلیل که مناطق‌شان زیر کنترل طالبان است، قوت دوستم در شمال را کم‌تر کرده و امکان مقابله با طالبان را برایش دشوار کرده است. امروز، همان روزی است که مردم باید پاداش پشتیبانی جانی و مالی‌شان از رهبران سیاسی را بگیرند. رهبرانی که با استفاده از نام مردم، دارای قدرت، پول و جایگاه شده اند. عطا و محقق، اگر نتوانند در این شرایط به کمک مردم برسند، دچار نفرین مردم شده و جایگاه‌شان را بین مردم از دست خواهند داد. افغانستان، ظاهرا روزهای بدی پیش‌ رو دارد؛ روزهایی که مردم به رهبران سیاسی و رهبران سیاسی به مردم نیاز شدید پیدا خواهند کرد.

محمدکریم خلیلی، رییس پیشین شورای عالی صلح کشور می‌گوید هزاره‌ها به گونۀ فاجعه‌باری در معرض کشتار و نسل‌کشی باندهای جنایت‌کار قرار دارند.

آقای خلیلی امروز (یک‌شنبه، ۲۳ جوزا) در یک نشست خبری در کابل گفت جنگ جاری در کشور از همۀ گروه‌های قومی قربانی‌ می‌گیرد، اما هزاره‌ها به دلیل هویت قومی‌شان به گونۀ هدف‌مند مورد نسل‌کشی قرار دارند.

رییس پیشین شورای عالی صلح علاوه می‌کند، رویدادهایی که نمونۀ عینی نسل‌کشی هزاره‌ها است در جریان بیست سال گذشته بارها مشاهده شده است. آقای خلیلی خاطرنشان می‌سازد هیچ قوم و گروهی متهم به نسل‌کشی هزاره‌ها نیست و باندهای جنایت‌کار پشت این برنامه قرار دارند.

محمد کریم خلیلی از حکومت به ویژۀ از شخص رییس‌جمهور غنی می‌خواهد نسل‌کشی هزاره‌ها را به رسمیت بشناسد و در کارزار منع نسل‌کشی این گروه قومی که به تازگی به راه افتاده است، مشارکت کند.

آقای خلیلی همچنان می‌گوید که تأمین امنیت شهروندان از مسوولیت‌های اصلی حکومت است و نهادهای امنیتی ضمن اتخاذ برنامه‌های موثری برای جلوگیری از تکرار حمله‌های هدف‌مند بر گروه قومی هزاره، مشخص کند که چه گروه‌ها و باندهای جنایت‌کاری پشت این حمله‌ها قرار دارند.

رییس پیشین شورای عالی صلح هشدار می‌دهد، اگر حکومت به تأمین امنیت هزاره‌ها بی‌توجهی کند، این گروه قومی از حق مشروع خود دفاع خواهد کرد.

این در حالی است که در ادامۀ کشتار هدف‌مند هزاره‌ها و پس از چندین حملۀ مرگ‌بار در غرب کابل که از هزاره‌ها به گونۀ هدف‌مند قربانی گرفت، کارزاری زیر نام «نسل‌کُشی هزاره‌ها را متوقف کنید» در شبکۀ اجتماعی تویتر به راه افتاده است. در ادامۀ این کارزار، اتحادیۀ اروپا و آلمان نیز از کشتار هدف‌مند هزاره‌ها در افغانستان یادآوری کرده خواستار توقف آن شده‌اند.

آقای محقق، روز پنج‌شنبه -۲۰ جوزا- در برگه‌ی فیسبوکش نوشته است: «قبلا در انفجار فاجعه‌بار مكتب سيدالشهدا، گفته بودم كه سازمان ملل متحد بايد كشتار دخترانی که همه دانش‌آموزان صنف ٧ تا ١٢ بودند و نيز حوادث سال‌هاى گذشته در مساجد، آموزشگاه‌ها، زايشگاه‌ها و كلپ‌هاى ورزشى را به عنوان نسل‌كشى هزاره‌ها در افغانستان به رسميت بشناسد.»

به گفته‌ی او، افرادی که در مکتب و مراکز آموزشی قتل‌هام می‌شوند، غیرنظامی، بدون ضرر و خردسال اند و قتل‌عام آن‌ها هيچ توجيهى ندارد و از مصاديق بارز جنايت عليه بشريت و جنوسايد است.

آقای محقق، افزود كشتار ماین‌پاک‌های موسسه‌ی ماین‌روبی هلوترست در بغلان، با تفكيک و شناسايى قوميت و هدف قرار دادن هزاره‌ها، نشان ديگرى از اين جنايت ضدبشرى است كه بايد شوراى امنيت سازمان ملل متحد، تدابير پيش‌گيرانه‌ای را روی دست گیرد و با به رسميت‌شناختن كشتار هزاره‌ها به عنوان نسل‌كشى، عاملان آن را شامل تحريم‌ها کند.

مشاور ریاست‌جمهوری، تأکید کرده است که حكومت افغانستان نيز بايد در قبال چنین حوادثی، اقدام عملى و مؤثرترى را در جهت حمايت از هزاره‌ها روى دست بگيرد و تنها به يک اظهار همدردى اكتفا نكند.

سه‌شنبه‌شب -۱۸ جوزا- مهاجمان وارد کمپ ماین‌روبی در ساحه‌ی دروازه‌كن شيخ جلال ولسوالی بغلان مركزی شده و ماین‌پاکان را تیرباران کردند. در این رویداد، ۱۰ کارمند ماین‌پاکی جان باختند و ۱۶ نفر دیگر زخمی شدند.

جیمز کووان، رییس موسسه‌ی ماین‌روبی هلوترست، گفته است که در حمله بر کمپ کارمندان این موسسه در ولایت بغلان، مهاجمان در جست‌وجوی کارمندان هزاره‌تبار بوده اند.

او افزوده است: «حمله ساعت ۰۹:۵۰ سه‌شنبه‌شب به رخ داد. مهاجمان داخل کمپ هلوترست در ولایت بغلان شدند. ۱۱۰ کارگر در داخل کمپ بودند و مهاجمان می‌خواستند کارمندان هزاره‌تبار و شیعه را جدا کنند. اعضای کمپ نام آن‌ها را ندادند و مهاجمان به داخل اتاق خواب تک تک افراد شده و تلاش کردند تا کارمندان پنهان‌شده را بکشند.»

هرچند گروه داعش مسؤولیت این حمله را به عهده گرفته؛ اما حکومت افغانستان، گروه طالبان را مسؤول این رویداد دانسته است.

با این حال، گروه طالبان گفته است که حمله بر کارمندان ماین‌پاکی در بغلان، کار جنگ‌جویان این گروه نبوده است.

یوناما، اتحادیه‌ی اروپا و آلمان، این حمله را محکوم کرده اند.

سه‌شنبه‌شب -۱۸ جوزا- مهاجمان وارد کمپ ماین‌روبی در ساحه‌ی دروازه‌كن شيخ جلال ولسوالی بغلان مركزی شده و ماین‌پاکان را تیرباران کردند. در این رویداد، ۱۰ کارمند ماین‌پاکی جان باختند و ۱۶ نفر دیگر زخمی شدند.

با این حال، رییس موسسه‌ی ماین‌روبی هلوترست، در مصاحبه‌ای با صدای امریکا، گفته است: «حمله ساعت ۰۹:۵۰ سه‌شنبه‌شب به رخ داد. مهاجمان داخل کمپ هلوترست در ولایت بغلان شدند. ۱۱۰ کارگر در داخل کمپ بودند و مهاجمان می‌خواستند کارمندان هزاره‌تبار و شیعه را جدا کنند. اعضای کمپ نام آن‌ها را ندادند و مهاجمان به داخل اتاق خواب تک تک افراد شده و تلاش کردند تا کارمندان پنهان‌شده را بکشند.»

هرچند گروه داعش مسؤولیت این حمله را به عهده گرفته؛ اما حکومت افغانستان، گروه طالبان را مسؤول این رویداد دانسته است.

با این حال، گروه طالبان گفته است که حمله بر کارمندان ماین‌پاکی در بغلان، کار جنگ‌جویان این گروه نبوده است.

یوناما، اتحادیه‌ی اروپا و آلمان، این حمله را محکوم کرده اند.

گفتنی است که موسسه‌ی ماین‌روبی هلوترست، از سال ۱۹۸۸ به این طرف در افغانستان فعالیت دارد. شمار کارمندان این موسسه در افغانستان، به بیش از سه هزار نفر می‌رسد.

دفتر نماینده‌گی اتحادیۀ اروپا در افغانستان خواستار توقف کشتار هزاره‌ها در کشور شد. این دفتر به بررسی رویدادهایی تأکید دارد این گروه قومی را هدف قرار داده است.

دفتر اتحادیۀ اروپا امروز (پنج‌شنبه، سیزدهم جوزا) در خبرنامه‌یی نوشت حمله‌های هدف‌مند بر گروه قومی هزاره در افغانستان نگران‌کننده است. در خبرنامۀ این اتحادیۀ آمده کشتار هدف‌مند این گروه قومی باید هرچه زودتر متوقف شود.

بر اساس خبرنامۀ اتحادیه اروپا، رویدادهایی که گروه قومی هزاره را در افغانستان هدف قرار داده است باید بررسی شود و عاملان آن مجازات شوند.

این اتحادیه در حالی بر پایان کشتار هزاره‌ها در افغانستان تأکید دارد در جریان سال‌های پسین یک سلسله حمله‌های مسلحانه و انفجارهای هدف‌مند این گروه قومی را هدف قرار داده و از این قوم هزاران قربانی گرفته است.

در تازه‌ترین مورد، یک موتر مملو از مواد انفجاری دانش‌آموزان مکتبی را در غرب شهر کابل هدف قرار داد. در این رویداد دست‌کم ۸۵ دانش‌آموز دختر کشته شد و بیش از ۱۵۰ تن دیگری زخمی شدند.

در پی این حملۀ مرگ‌باری که نمونه‌یی از ده‌ها حملۀ مرگ‌بار بر هزاره‌ها به شمار می‌رود، شماری از مجامع داخلی از جمله کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان مدعی شدند که هزاره‌ها در سال‌های پسین در افغانستان در معرض نسل‌کشی قرار گرفته‌اند.

محمدعارف رحمانی، نماینده‌ی غزنی در مجلس نمایندگان، در نشست روز چهارشنبه-۱۲ جوزا- این مجلس، گفت در فاصله‌ی یک ساعت، دو موتر کاستر مملو از افرادی که از کار روزانه بر‌گشتند، هدف قرار می‌گیرد؛ اما آب از آب تکان نمی‌خورد و هیچ فردی در برابر آن صدا بلند نمی‌کند.

آقای رحمانی از سکوت مجلس نمایندگان و نهادهای مسؤول در کشتار مردم، انتقاد کرد و گفت: «مجلس افغانستان نباید شاهد این نسل‌کشی و قتل‌عام‌ها باشد، اخلاقا بد است. ما و شما، هرکسی که استیم. هزاره، ترک، پشتون، تاجیک، ازبیک، از افغانستانیم. امروز اگر نمایندگان مردم در قبال سریال نسل‌کشی مردم هزاره سکوت کنند، فکر می‌کنم حق وطن‌داری را ادا نکردند. مجلس بعد از ۴۰ تا ۴۱ حمله، حتا یک اعلامیه هم صادر نمی‌کند.»

به گفته‌ی او، وقتی از نهادهای امنیتی در مورد عاملان چنین رویدادهای پرسیده می‌شود، آدرس شان مشخص است که طالبان، داعش و شبکه‌ی حقانی در این‌گونه حملات تروریستی دست دارند. «مردم هزاره از همین نظام جمهوریت دفاع کردند و روزی که امریکایی‌ها آمدند، مردم هزاره سلاح خود را به حکومت تسلیم کردند. آیا این مردم مستحق سلاخی هستند؟.»

این عضو مجلس هشدار داد، در صورتی که جلو نسل‌کشی مردم هزاره گرفته نشود، فاجعه‌ی که در عراق اتفاق افتاد، در افغانستان نیز تکرار خواهد شد.

شمار دیگری از اعضای مجلس، تأکید می‌کنند که اگر حکومت توانایی دفاع از مردم را ندارد، اجازه دهد که مردم خود امنیت شان را تأمین کند. علی‌اکبر قاسمی، نماینده‌ی غزنی در مجلس نمایندگان، گفت بارها مردم غرب کابل هدف حملات تروریستی قرار گرفته اند؛ اما هر بار به فراموشی سپرده می‌شود و حکومت هیچ اقدامی برای تأمین امنیت مردم نمی‌کند.

آقای قاسمی پیشنهاد کرد، در صورتی که حکومت قادر به تأمین امنیت مردم نیست، اجازه دهد که باشندگان غرب کابل، خود از منطقه‌ی شان دفاع کنند.

همین‌گونه، مهدی راسخ، نماینده‌ی میدان‌وردک نیز در این نشست حملات انفجاری شب گذشته در حوزه‌ی سوم امنیتی را هدف‌مند خواند و گفت که حکومت برای جلوگیری آن چنین قضایی هیچ تلاش انجام نداده است.

او تأکید کرد که بیش‌تر از ۳۵ بار است که مردم غرب کابل هدف حملات تروریستی و هدف‌مند قرار می‌گیرند، اما غرب کابل، حتا ۴۰۰ نفر پولیس تشکیلات امنیتی ندارد.

با این حال، احمدجاوید جیحون که ریاست مجلس را به عهده داشت، از حکومت خواست که طرح امنیتی غرب کابل را جدی بگیرد و اقدامات و نتایج کار خود را با مردم و مجلس نمایندگان شریک سازد.

این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که حوالی شام روز گذشته -سه‌شنبه، ۱۱ جوزا-، دو موتر نوع کاستر لینی هدف انفجار ماین جاسازی‌شده قرار گرفت که در نتیجه‌ی آن، ۱۰ غیرنظامی جان باخت و ۱۲ نفر دیگر زخمی شده اند.

تا اکنون فرد و یا گروهی مسؤولیت این رویدادها را به عهده نگرفته است.