برچسب: طالبان

 سید علی‌رضا محمودی از فعالان سیاسی در کشور روز دوشنبه(۴اسد) در یک بحث تلویزیونی گفت هیئت مذاکره کننده دولت جمهوری اسلامی افغانستان با آمادگی بیشتر و یک برنامه مشخص به دوحه می‌رود.
قرار است در روزهای آینده هیئتی از جانب دولت افغانستان در سطح بلند روانه دوحه شود و با هیئت طالبان رایزنی کند.
محمودی گفت: در آخرین مذاکراتی که میان هیئت بلندپایه افغانستان و جانب گروه طالبان انجام شد، توافقاتی شد باید چنین نشست‌ها ادامه یابد. ولی این بار قرار است هیئت جانب افغانستان با یک برنامه مشخص‌تر بروند.
این فعال سیاسی اما به این باور است که گروه طالبان برای تصرف اراضی بیشتر وقت کشی می‌کنند. او می‌گوید به رغم تعهد این گروه در توافقنامه دوحه، همزمان با خروج امریکایی‌ها که باید به مذاکرات حاضر می‌شدند، ماشین جنگی خود را تقویت کرده و جنگ را شدت بخشیدند.
وی تصریح کرد که ماشین جنگی طالبان اکنون متوقف شده و دیگر توان پیشروی ندارد.
محمودی تاکید کرد ادامه جنگ و اوضاع کنونی به سود طالبان هم نیست و آنان نیز درک کرده‌اند که اگر جنگ برنده می‌داشت در بیست سال گذشته اتفاق می‌افتاد.
به باور او، کشورهای منطقه و ایالات متحده نیز باور خود را بر نیت صلح خواهی طالبان از دست داده‌اند؛ زیرا به رغم تلاش تمام کشورها این گروه تن به مذاکرات معنادار نداده است.
آقای محمودی تصریح کرد که بمباران مواضع طالبان در قندهار از سوی امریکایی‌ها و دیدار جنرال مک‌کنزی با رییس جمهور غنی در واقع پیامی است به طالبان که اگر به مذاکرات معنادار تن ندهند، حملات بر آنان افزایش خواهد یافت.
این فعال سیاسی به این باور است که طالبان متحد نیستند و هر قدر که اراضی بیشتر را تصرف می‌کنند، توان مدیریتی خود را از دست می‌دهند.
محمودی: طالبان هم آن صدای واحد را ندارند. هر قدر که اراضی شان گسترش می‌یابد توان مدیریتی خود را از دست می‌دهد.
با این همه، سید علی‌رضا محمودی تاکید کرد که مذاکرات تنها راه حل بحران کشور است.

احمد ولی مسعود، رییس بنیاد احمدشاه مسعود از دولت خواست مقاومت ملی و مردمی علیه طالبان را حمایت کند.

آقای مسعود، روز دوشنبه، چهارم اسد، در یک  نشست خبری از وضعیت کنونی انتقاد کرد و گفت به دلیل بی‌برنامه‌گی و سوء مدیریت دولت، وضعیت امنیتی کشور بحرانی شده است.

او یاد آور شد که اگر مردم خود دست به سلاح نمی‌بردند و از مناطق‌شان در برابر طالبان دفاع نمی‌کردند، شاید اکنون وضعیت به گونه‌ی دیگر می‌بود. از این رو رییس بنیاد احمدشاه مسعود از حکومت خواست که مقاومت مردمی و ملی را حمایت و آنان را تجهیز و اکمال کند.

به هیمن ترتیب مسعود گفت: «اگر ممکن بود، مقاومت ملی را در چارچوب نظام رسمیت دهید نه در چارچوب نیروهای امینتی و دفاعی؛ چرا که ان‌ها کار خود را دارند. اگر صدای مقاومت از شمال، شرق و غرب بلند نمی‌شد، وضعیت بحرانی می‌شد. مقاومت در ابعاد مختلف باید تقویت شود.»

با این حال  احمد ولی مسعود مقاومت مردمی علیه طالبان را موثر خواند و از دولت خواست که به آنان اجازه دفاع از مناطق‌شان را بدهد. به گفته او در زمان جنگ انگلیس و روس‌ها، این مردم بوده‌اند که از این سرزمین دفاع کردند و آن‌ها را شکست داده‌ند.

او افزود که طالبان در زیر چتر صلح، بالای مردم لشکرکشی کردند و حکومت نیز به عقب‌نشینی‌های تاکتیکی خود ادامه داد. مسعود تصریح کرد که مسوولیت عقب‌نشینی‌های تاکتیکی را دولت به دوش گرفت اما مسوولیت کشتار و آواره شدن مردم را کی به عهد می‌گیرد؟

هم‌چنان احمدولی مسعود از چند دسته بودن نیروهای امنیتی انتقاد کرد و از نهادهای امنیتی خواست که توازن بین نیروهای امنیتی و دفاعی را مراعات کنند. او به دولت پیشنهاد داد که برای مدیرت وضعیت کنونی، از همه افسران با تجربه و از اقوام متنوع جامعه استفاده کند.

از سوی دیگر او خاطر نشان کرد که پیروزی در جنگ به معنای پیروزی صلح نیست. رییس بنیاد احمدشاه مسعود افزود که تنها راه رسیدن به صلح، مذاکرات و راه حل سیاسی است.

او اما افزود که نظام سیاسی متعادل و عدالت در چارچوب صلح باید در نظر گرفته شود، در غیر آن صلح معنا ندارد.

احمدولی مسعود در حالی خواستار حمایت دولت از مقاومت مردمی شده است که چندی پیش دولت اعلام کرد که به هیچ صورت نیت مسلح کردن بسیج‌های مردمی را ندارد.

فضل‌محمود فضلی، رییس اداره امور ریاست جمهوری در سفرش به بلخ گفته بود که اشتباهات شکل‌گیری تفنگ‌داران غیرمسوول در برخی از ولسوالی‌ها نباید تکرار شود. به گفته او کسانی که می‌خواهند از کشور دفاع و به نیروهای امنیتی کمک کنند، باید تحت چتر ارتش، پولیس و امنیت ملی سوق داده شود.

طالبان به تازگی کناره گیری غنی از قدرت و تشکیل یک دولت قابل قبول برای تمام جناح ها و طرف های افغان را به عنوان پیش شرط صلح و اتش بس اعلام کرده اند.

داکتر محسن خاوری حکمت در این ارتباط به فرضیه را مطرح کرده است:

اول: دیدگاه بد بینانه به طالبان؛ که بعد از پیشرط اول به نیروهای خارجی و آمریکایی مبنی بر خروج از افغانستان و پیوستن به صلح که محقَق شد ؛ با حمله گسترده به شهرهای مختلف و تنگ کردن عرصه سیاسی و جغرافیایی بر حکمت و مردم و ایجاد فشار حداکثری ، حال در مرحله دوم پروژه خود را عملیاتی ساخته و خواهان کنار گذاشتن حکومت فعلی و بگونه ای در صدد ایجاد یک خلا سیاسی بعد از خلا نظامی و امتیتی می باشند تا سریعتر و مطمئن تر به اهداف خود دست یابند. البته خیزش های مردمی و مقامت نیز بر این پیشنهاد مسالمت آمیز بی تاثیر نبوده است.

دوم: دیدگاه بد بینانه به حکومت؛ سران اصلی حکومت با سران طالبان در یک سناریویِ از پیش نوشته شده قدم به قدم پیشرفته و در تلاش برای سلطه کامل و انحصاری قدرت و حکومت آینده هستند و با تسلیم جبهات مختلف و عقب نشینی های تاکتیکی از شهرها و عملکرد صرفاً تدافعی نیروها خواستار القای این تفکر هستند که جهت برقراری صلح دائم راه حلی جز واگذاری حکومت به طالبان نیست.

سوم: دید خوشبینانه و آرمانی؛ حکومت برای استیفای مجدد مشروعیت اجتماعی و سیاسی و حتی بین المللی جهت حفظ دستاوردهای ۲۰ ساله تلاش میکند و این پیشنهاد طالبان نقطه عطفی در این امر محسوب می شود. که مردم و جوامع بین المللی بین طالبان و حکوت فعلی، نظام جمهوریت را برگزینند و حکومت با رویکردی متفاوت از قبل دست به اقدامات اصلاحی در عرصه های سیاسی، نظامی و ساختار اداری و ….زده و جبهه ای یکپارچه در مقابل طالبان و مخالفین ایجاد می گردد.

آقای یوسف روز گذشته (شنبه، ۲ اسد) در مصاحبه با شبکه‌ی تلویزیونی «د وایر» که در هند نشرات دارد گفته است که هند افراد خود را در هیأت کارگرانی که برای توسعه کار می‌کنند به افغانستان می‌فرستد تا آنان از آن طریق تروریسم را به پاکستان بکشاند.

مشاور امنیت ملی پاکستان گفت این کار هند برای پاکستان پذیرفتنی نیست و افغانستان نباید هیچگاه به پناهگاه تروریست‌ها مبدل شود.

یوسف در مورد پرسشی راجع به آینده افغانستان گفت پاکستان از هر تصمیمی که افغان‌ها در مورد آینده‌ی خود می‌گیرند، استقبال می‌کند.

او تأکید کرد: «ما علایق مشخص و خطی که چه کسی به کجا برود نداریم. اگر هر کسی تلاش کند، از بیرون چیزی را تحمیل کند، کارگر نمی‌افتد.»

مشاور امنیت ملی پاکستان همچنین تأکید کرد کشورش از توافق سیاسی که منجر به صلح در افغانستان شود حمایت می‌کند.

آقای یوسف در پاسخ به این پرسش که اگر طالبان قدرت را با زور بگیرد، پاکستان حاکمیت طالبان را به رسمیت می‌شناسد یا خیر، گفت: «ما خواهیم دید که واکنش جهان چه خواهد بود و مطابق به آن تصمیم خواهیم گرفت.»

مشاور امنیت ملی پاکستان درحالی هند را به تمویل تروریسم در افغانستان متهم می‌کند که خود پاکستان متهم اصلی تمویل تروریسم در افغانستان است. هم افغانستان و هم جامعه‌ی جهانی بارها با صراحت پاکستان را به تمویل تروریسم در منطقه متهم کرده است.

پس از آنکه ایالات متحده‌ی امریکا توافق‌نامه‌ی آوردن صلح به افغانستان را امضا کرد و بر مبنای آن نیروهایش را از افغانستان خارج کرد، سازمان ملل متحد بارها اعلام کرد که هنوز رابطه‌ی گروه‌های تروریستی از جمله القاعده با این گروه قطع نشده است.

گزارش‌های سازمان ملل نشان می‌دهد که طالبان به گروه‌های تروریستی پناه داده‌اند. این درحالی است که هسته‌ی رهبری طالبان در پاکستان بسر می‌برند.

محمود احمدی‌ نژاد، رییس جمهور پیشین ایران در مصاحبه‌ای با رادیو نوروز می‌گوید: «اینکه طالبان می‌گویند ما می‌خواهیم حکومت اسلامی ایجاد کنیم، آن هم بعد از فتح سرزمین، ادعایی غیرعقلانی است. ما چنین چیزی نداریم. این کار نه عقلانی است، نه انسانی است و نه اسلامی. این کار یک قهقرا است. این کار بازگشت به چند هزار سال قبل است.»

احمدی نژاد در این مصاحبه گفت روش طالبان برای تحمیل عقیده بر دیگران «کاملا غیر عقلانی و این روش طالبان غلط است.»

احمدی نژاد خطاب به طالبان گفت که قدرت‌هایی که از بیرون این گروه را حمایت می‌کنند، این قدرت‌ها فردا پشت‌ طالبان را خالی و در مقابل آنها خواهند ایستاد.

رییس جمهور پیشین ایران گفت که مردم افغانستان از طریق برگزاری انتخابات آزاد می توانند در مورد آینده تصمیم بگیرند و در چارچوب قانونی که برای مردم قابل قبول باشد، حکومت تشکیل بدهند. او در این مصاحبه تاکید کرده است که «کاری که طالبان می‌کنند، صد در صد اشتباه است، و نفعی برای مردم افغانستان ندارد.»

احمدی نژاد در این مصاحبه مدعی شد که هیچ فردی در دولتی به رهبری او تا روز آخر با طالبان ملاقات نداشته است.

نی است و نه اسلامی

خانواده شهدا و زخمیان، بیجا شدگان و بازماندگان قربانیان جنگ در مالستان طی یک کنفرانس مطبوعاتی از اوضاع نابسامان امنیتی در این ولسوالی و وضعیت وخیم آوارگان جنگی به شدت گلایه کردند، اقدامات طالبان را جنایت جنگی خواندند و خواستار توجه حکومت و جامعه جهانی در رسیدگی به امور این ولسوالی شدند.

جنگجویان گروه طالبان پس از ورود به خاک مالستان، مرتکب جنایت جنگی شده و غیرنظامیان را که در جنگ دخیل نیستند، به رگبار بسته‌اند. آن‌ها بر خانه‌های مردم یورش برده و پس از غارت اموال، منازل مسکونی را به آتش کشیده‌اند. در مرکز ولسوالی مالستان دکان‌ها را نیز تخریب و غارت کرده‌اند.»

حمله‌ی طالبان بر ولسوالی مالستان علاوه بر وارد کردن تلفات بر غیرنظامیان و خسارات مالی، باعث بیجا شدن هزاران نفر شده است.

در حال حاضر ده‌ها خانواده که بیشتر اعضای آن زنان و کودکان اند، خانه‌های خود را ترک کرده‌اند و در شرایط بد در مناطق همجوار مالستان و شهر کابل کوچیده‌اند.

علاوه بر این حضور گسترده جنگجویان طالبان باعث شده است تا فعالیت‌های خدمات دولتی در مالستان متوقف و ارایه خدمات صحی در شرایط سخت کرونایی نیز متوقف شده است.

در حال حاضر آسیب‌دیدگان جنگ و آوارگان از دسترسی به هرگونه خدمات صحی و اولیه محروم اند.

ملا طالب، از جمله ۵۰۰۰ زندانی آزاد شده گروه طالبان که چندی پیش طی یک توافق ناکام رها شده بود و به عنوان یکی از والیان این گروه، جنگ هلمند را مدیریت می کرد دوباره توسط نیروهای دفاعی و امنیتی دستگیر شد.

این تنها یک نمونه از تعدادی زیادی از آزادشدگان دیگر طالبان هستند که در این اواخر از میدان های جنگ دستگیر شده اند.

آزادی ۵۰۰۰ زندانی طالبان دلیل اصلی شدت جنگ ، پیشروی طالبان و سقوط ولسوالی ها است.

اکنون چه کسی مسئول رهایی زندانیان خطرناک طالبان و خلق وضعیت فعلی شناخته می شود: آمریکا، حکومت و یا لویه جرگه ؟

شاید آمریکا مقصر باشد چون بر اساس توافق اش با طالبان بر حکومت فشار آورد تا زندانیان را رها کند، شاید هم حکومت مقصر است چون از آمریکا ضمانت رهایی این زندانیان را نگرفت. شاید هم لویه جرگه که تصمیم نهایی آزادی این تعداد زندانی طالبان را گرفت.

فشار و تصمیم از هر جانب به شمول حکومت که باشد همه مسوول اند و همان طور که خودشان اعتراف کردند متاسفانه اشتباه بزرگی را انجام دادند.

بلی اشتباه خیلی بزرگی بود اما وقتی اشتباهی را دوبار تکرار کنی، دیگر اشتباه نیست حماقت است.

دیگر اشتباه نخواهیم کرد چون آزادی ۷۰۰۰ زندانی طالب به معنی تسلیم دادن کامل حکومت به آنهاست است.

جواد پوپلزی

 سرور دانش معاون دوم ریاست جمهوری با انتشار مطلبی در فیسبوکش در رابطه به تقدیر علمای بامیان و شورای هماهنگی مدارس دینی بامیان از نیروهای امنیتی و دفاعی، گفته است که از این موضع معقول ملی و اسلامی علمای بامیان صمیمانه تقدیر و سپاسگزاری می‌کند.
او می گوید که «ما از همه علمای کشور جداً می‌خواهیم همان طور که تا کنون به مسئولیت‌های دینی و ملی خود به وجه احسن عمل کرده‌اند، از این بعد نیز در افشای چهره کریه افراطیت و تحجر و در تقبیح اعمال غیر اسلامی و غیرانسانی طالبان از هیچ کوششی دریغ نورزند».
دانش نوشته که گروه طالبان با ارتکاب جنایات ضد بشری و جنایات جنگی خود و با قتل عام و تیرباران مردم بی‌گناه در هر منطقه‌ای که تسلط یافتند، از مالستان غزنی گرفته تا سپین‌بولدک قندهار و تا غور و بادغیس و ولایات شمال کشور و همچنین با تخریب اموال عامه و زیربناهای کشور و با ربودن زنان و دختران برای نکاح اجباری و با سرکوب آزادی بیان و خاموش ساختن صدای رسانه‌های آزاد محلی و تیرباران هنرمندان و فرهنگیان و چپاول دارایی‌های شخصی مردم به نام عشر و زکات و کمک به «مجاهدین»! و درخواست اعاشه و اباته اجباری از مردم و با سربازگیری اجباری و کوچ دادن اجباری مردم از خانه و کاشانه شان و سپر ساختن خانه‌های مردم و ده‌ها عمل نامشروع دیگر نشان دادند که نه تنها حقوق بشر و حقوق زنان و آزادی بیان و حقوق مدنی شهروندی برای آنان مفهومی ندارد، بلکه اعمال آنان کاملاً در مغایرت و بلکه در تضاد با احکام شریعت محمدی قرار دارد.
معاون رییس جمهور گفته که تا دیروز که مذاکرات صلح آغاز یافته بود، کسانی یا از روی ناآگاهی و یا از ذوق زدگی و یا از عقده‌های شخصی به تطهیر و توجیه طالبان می پرداختند و چنین وانمود می کردند که گروه طالبان کاملاً تغییر یافته و طالبان امروز طالبان دهه هفتاد نیست و اگر کسی در این مورد چیزی می‌گفت وی را به مخالفت با پروسه صلح متهم می ساختند. اما خوشبختانه طالبان گروهی است که به هیچ صورت نمی تواند چهره واقعی خود را کتمان و پنهان کند. طالبان با تسلط چند روزه در برخی از مناطق با اعمال خود نشان دادند که همان طالبان دیروز است و هیچ تغییری در بینش و منش و تفکر آنان ایجاد نشده است.
به گفته دانش، تنها تغییری که به میان آمده این است که با اشتباهات جامعه بین‌المللی و کشورهای دور و نزدیک، این گروه مشروعیت نسبی به دست آورده و امروز خود را فاتح جنگ خیال می کند.
وی می گوید که برخورد نادرست و خوش بینی ناسنجیده نسبت به پروسه صلح و دعوت گروه طالبان به هر نشست و کنفرانس بین‌المللی و قباحت زدایی و بلکه مشروعیت دادن به این گروه تروریستی و فشار آوردن بر حکومت افغانستان برای رهایی زندانیان طالبان و سرانجام هم خروج شتابزده نیروهای خارجی و تنها گذاشتن دولت و مردم افغانستان در مقابل حملات تروریستی و تهاجمات وحشیانه طالبان، اشتباه نابخشودنی جامعه بین‌المللی بود که هرگز قابل جبران نیست و در قبال آن، جامعه جهانی تا ابد در مقابل ملت بزرگ افغانستان شرمسار بوده و احساس گناه خواهد کرد.
این در حالیست که در دو ماه اخیر طالبان با حملات گسترده خود موفق شدند که بیش از صد ولسوالی را به کنترول خود درآورند.
همزمان با تصرف این ولسوالی ها، گزارش‌هایی منتشر شده که جنگجویان این گروه، دختران و زنان جوان را وادار به نکاح اجباری کردند.

لوید آستین، وزیر دفاع امریکا، گفت ارتش افغانستان، باید در گام نخست، سرعت پیش‌روی طالبان را کاهش دهد.

به نقل از رویترز، آقای آستین، روز شنبه -۲ اسد در دیدار از آلاسکا، به خبرنگاران گفت ارتش افغانستان، در حال مستحکم‌کردن مواضع خود در مراکز مهم است.

او افزود: «در باره‌ی این که آیا این استراتژی می‌تواند جلوی پیش‌روی طالبان را بگیرد و یا خیر، حرفی نمی‌زنم؛ اما فکر می‌کنم اولین کار، باید این باشد که اطمینان حاصل شود تا سرعت پیش‌روی طالبان کاهش یابد. بعد از آن، آزادسازی مناطق آغاز شود.»

وزیر دفاع امریکا، گفت نیروهای دفاعی و امنیتی افغانستان، توانایی پیش‌روی را دارند.

این در حالی است که اخیرا، دامنه‌ی جنگ در افغانستان گسترش یافته و جنگ‌جویان طالب، در ‏برخی موارد، خود را تا نزدیکی دروازه‌های شهرها رسانده اند‎.‎

مارک میلی، رییس ستاد مشترک ارتش امریکا، روز چهارشنبه -۳۰ سرطان در ‏واشنگتن، به خبرنگاران گفته بود از میان ۴۱۹ مرکز ولسوالی در افغانستان، کنترل بیش‌تر از ‌‏۲۰۰ مرکز در دست طالبان است‎.‎

به گفته‌ی او، جنگ‌جویان طالب، نتوانسته اند مراکز ولایت‌ها را تصرف کنند؛ اما حمله‌های شان ‏را در اطراف نیمی از مراکز ولایت‌ها افزایش داده اند‎.‎

با این حال، اخیرا، رییس‌جمهور غنی، از تدوین طرح شش‌ماهه‌ای برای بهبود وضعیت امنیتی در ‏افغانستان، خبر داده است‎.‎

از سویی هم، اجمل‌عمر شینواری، سخن‌گوی مشترک نهادهای دفاعی و امنیتی، چند روز پیش در ‏یک نشست خبری، گفت نیروهای دفاعی و امنیتی، در برخی از مناطق افغانستان از حالت ‏دفاعی به حالت تهاجمی تغییر موضع داده اند‎.‎

به گفته‌ی آقای شینواری، نیروهای دفاعی و امنیتی، توانسته اند بیش‌تر از ۲۵ ولسوالی را از ‏کنترل جنگ‌جویان طالب آزاد کنند‎.‎

در تاریخ ۴ اکتوبر ۲۰۱۱، روزی که هند توافق‌نامه مشارکت استراتژیک را با افغانستان امضا کرد، به قندهار سفر کردم. می‌توانستم خوش‌بینی و موفقیت را در میان مقامات افغانستان، سیاسیون، بازرگانان و گروه‌های زنان در این ولایت احساس کنم. امید غالب وجود داشت که هند یک دوست قابل اعتماد و پایدار باشد. هدف توافق‌نامه مشارکت استراتژیک این بود که دستاوردهای دهه گذشته را از طریق سیاست کمک‌های توسعه‌ای نهادینه کند.
از داستان ربوده شدن هواپیمای IC-814 در دسمبر ۱۹۹۹ و مذاکرات در قندهار برای رهایی هواپیما تا پایان ماموریتش در افغانستان در زمان رژیم طالبان، هند برای احیای حضور خود در این کشور جنگ‌زده پس از ۲۰۰۱، راهی طولانی را طی کرده بود. با این حال، دو دهه بعد، با بسته‌شدن کنسول‌گری و تخلیه کارکنان دیپلماتیک از قندهار به تاریخ ۱۰ جولای، هند مانده است که از دو دهه تعامل خود چه می‌تواند نجات دهد.
با تصرف ولسوالی پس از ولسوالی توسط طالبان، سقوط کابل قریب‌الوقوع به نظر می‌رسد، مگر این‌که ایالات متحده و جامعه بین‌المللی حماقت تسلیم این کشور را به شورشیان درک کنند. دهلی‌نو با این نااطمینانی مواجه است که چطور می‌تواند با تغییر سریع سناریوها در افغانستان کنار بیاید. پاسخ آن، از حمایت دولت افغانستان گرفته تا پشتیبانی از مذاکرات صلح تا حتی ارتباط با طالبان. به طور حتم طالبان دیگر نیازی به تظاهر به روند صلح برای به دست گرفتن قدرت ندارند. این امر می‌تواند طی چند ماه با استفاده از خشونت شدید و تضعیف روحیه نیروهای امنیتی افغانستان(ANDSF)، محقق شود. کابل تنها می‌تواند امیدوار باشد که با ایجاد پادگان نیروهایش و حفظ کنترول بر برخی از مراکز شهری، و اجازه دادن به شورشیان برای اشغال مناطق وسیعی از کشور، امر اجتناب‌ناپذیر را به تأخیر بیندازد.
بعید به نظر می‌رسد که رییس جمهور جو بایدن با پیوند دادن روند خروج به شرایط موجود، خروج نظامیان امریکایی را متوقف کند، چه رسد به این‌که تصمیم خود را لغو و نیروهای خارج‌شده را دوباره به این کشور اعزام کند. با توجه به تسلط احتمالی طالبان بر مناطق وسیع، این گروه نیازی به تعامل و ادامه روند صلح دارد؟ حتی اگر این کار را به خاطر توافق‌نامه ۲۰۲۰ فبروری با ایالات متحده انجام دهد، دولت افغانستان اهرمی برای مذاکره از موضع قدرت ندارد. با متلاشی‌شدن مقاومت نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان، سیاسیون و فرماندهان احتمالاً آخرین جبهه‌ای است که طالبان مجبور به شکستن آن هستند. با این وجود، آن‌ها نیز با حمایت از نیابتی‌های منطقه‌ای به دنبال قدرت و نفوذ هستند.
این تحولات شبیه به بدترین سناریو برای دهلی‌نو، بازگشت به اواسط دهه ۱۹۹۰، است. مذاکراتی پشت‌پرده ممکن بین مقامات امنیتی هند و اعضای طالبان در دوحه انجام شده باشد، چنانچه وزیر قطری فاش کرد. با این وجود، بعید به نظر می‌رسد که این تلاش‌های دیرهنگام برای برقراری ارتباط با شورشیان، نتیجه‌ای در پی داشته باشد.
از سویی دیگر، رجوع به دوست دیرینه‌اش در اتحاد شمال، دیگر گزینه‌ای برای دهلی‌نو نیست. اتحاد شمال، نهاد منسجم و نظامی تأثیرگذار، امروز آن انسجام گذشته را ندارد. فرماندهانی که شامل اتحاد شمال هستند، در بهترین حالت می‌توانند امیدوار باشند مناطق اندک زیر نفوذ را با شبه‌نظامیان خود حفظ کنند، زیرا طالبان بیشتر مناطق حومه را تصرف می‌کنند.
دیپلماسی جدید اس. جی‌شنکر وزیر امور خارجه را به سفرهایی به قطر، ایران و روسیه برد. با این حال، این اقدامات همانند اقدامات قبلی که با طالبان صورت گرفت، تلاش‌های دیرهنگام است و بعید به نظر می‌رسد که اوضاع را نجات دهد.
در حالی که افغانستان به هرج و مرج کشیده می‌شود، دهلی‌نو برای جبران فرصت‌های از دست‌رفته تنها باقی مانده است. به دنبال تلاش‌ها به رهبری ایالات متحده در سکتور امنیتی و روند صلح، هند از سال ۲۰۱۴ بدینسو در عرصه نهادسازی پایدار، ثبات وضعیت امنیتی، ترویج روند صلح فراگیر، ایجاد اجماع میان‌افغانی و حفظ دستاوردها تلاش چندانی نکرد. پروژه‌ها و ساختارهای ایجاد‌شده توسط هند برای مقاومت در برابر پیشرفت و تسلط طالبان بسیار اندک است. در حالی که حسن‌نیت هند در افغانستان برجسته است، اما تعلل در کمک به مردم افغانستان، صفحه شطرنج را به ضرر خود سوق می‌دهد. به لحاظ استراتژیک، باخت هند به نفع پاکستان و چین خواهد بود. در حقیقت، این به معنی از بین‌رفتن حسن‌نیت یک همسایه دوست است که در زمان نیاز، چشم امید به هند دارد.

منبع: هندوستان تایمز

ترجمه: سید طاهر مجاب

تکان دهنده ترین قسمت جنگ که توسط یک خبرنگار پوشش داده شده است.

«پروانه» با صدای لرزان و در حالیکه از ترس تمام صورتش را پوشانیده بود، می خواست صدایش شنیده شود. «ساعت ۱۱ شب بود که نیروهای امنیتی عقب نشستند و طالبان وارد سیغان شدند. ما شایعات و خبرهای بدی شنیده بودیم. چند ساعت بعد پدر سراسیمه خانه آمد و به من و دیگر زنان خانه گفت که فقط یک لباس بردارند چون همه باید فرار کنید».

سیغان ولسوالی بامیان و هم مرز با تاله و برفک است که ساکنان محل، تاله و برفک را پایگاه اصلی طالبان در منطقه می دانند. اکثریت بافت جمعیتی مرکز سیغان تاجیک هستند و قریه های هزاره ها نیز در اطراف مرکز پراکنده اند.

وقتی والی جدید بامیان آقای زهیر ایجاد سه کمیسیون توسط طالبان در سیغان را به ما اطلاع داد، باورم نمی شد! از خود می پرسیدم که مگر ما به کدام سال ها برگشته ایم!

کمیسیون اول طالبان از هر «کله» زنده انسان، مبلغ ۸۰۰۰ افغانی طلب می کرد و نامش را «حشر شرعی» گذاشته بودند!

کمیسیون دوم امر بالمعروف می کرد و به زنان اجازه بیرون شدن از خانه را نمی داد.

و اما کمیسیون سوم با همکاری ملای سیغان که سالها در کنار دیگر مردمان سیغان زندگی کرده بود، به جمع آوری لیست و اطلاعات در مورد دختران جوان و‌ مجرد و «بیوه های نیروهای امنیتی» می پرداخت.

شوهر «نظیفه» که یک طفل کوچک شیرخواره داشت، برای کار به ایران رفته بود. نظیفه با عصبانیت همراه با ناراحتی و ترس می گفت که طالبان پسران جوان زیادی را مسلح ساخته و از مناطق روستایی خود به اینجا کشانیده اند. وی افزود که طالبان قصد دارند دختران جوان را به جنگجویان جوان و با زور نکاح کنند و بیوه های نیروهای امنیتی را برای رهبران خود تصاحب کنند! در افغانستان یا پاکستان!

نظیفه می گفت هنگامی که نیروهای امنیتی دولتی به دستور والی سابق بامیان عقب نشستند، او از پنجره خانه اش در بالای تپه ای خشک و سوزان عقب نشینی آنان را تماشا می کرد و بدنش سرتاپا از ترس می لرزید.

«پدرم ۱۲۰۰۰ افغانی قرض کرده و یک کرولا را کرایه کرد تا من و طفل شیر خوارم را به کابل برساند!»

«عاطفه» که دو‌ماه می شود با «نعمت الله» ازدواج کرده است می گوید: یک لباس و بقچه کوچک را با عجله به دست گرفته و با پرداخت ۸۰۰۰ افغانی به یک کرولا به سمت میدان وردک حرکت کرده است تا خود را به کابل برساند! «در راه چک پوست های طالبان ما را از موتر پیاده کردند و ۲۱ نفرمان را به زور در یک زرنج کوچک بار زدند! در چک پوینت دیگر طالبان، ما را مجبور کردند که در کراچی گک های یک چرخه بشینیم! گرد و خاک همه جا را گرفته بود! مردان با موها و ریش های دراز همه جا بودند و دستوراتی می دادند!»

نعمت الله که پس از فرستادن عروس دو ماهه اش در سیغان مانده بود تا از اموالشان محافظت کنند می گفت که برخی از افراد طالبان و کته سرهایشان با ما سخن نمی گفتند! زیان ما را بلد نبودند! آنها به طالبان محلی تاله و برفک دستوراتی می دادند! اما زیان ما را نمی فهمیدند!

نعمت الله در اتاق کوچک و نوی که برای شب زفاف آماده کرده بود، روی تشک قالیچه ای کنار عروس دو ماه اش که روز قبل از کابل برگشته بود، نشسته بود! حس امنیت و اطمینان عاطفه را از اینکه در کنار شوهرش نشسته است، از لبخندهای پنهانی و زود گذری که در گوشه لبانش بعد از هر نگاه به سمت نعمت الله، نقش می بست، درک کردم!

نعمت الله قصه می کرد که یک طالب وحشی با موترسیکل به خانه ما آمد. از من پرسید که چه قرابتی با مسولین دولتی دارم و اسلحه ها را کجا پنهان کرده ایم. و سپس بدون اینکه بفهمد من چه می گویم، با قنداق کلاشنیکوفش به شانه و شکمم کوبید! او می گوید که جنگجوی طالب از من خواست که خانه ولسوال را نشان دهم! سپس وارد خانه ولسوال شد و گفت که صندوق لباس های خانم ولسوال را به وی نشان دهم! طالبان برای اینکه بدانند در خانه های مردم چند دختر و زن جوان زندگی می کند، ابتدا لباسهای آنان را پیدا می کنند و تلاش می کنند تا بدانند که چند زن و دختر جوان در آن خانه زندگی می کند!

صبح روز بعد از ورود طالبان، ملایی که سالها همسایه شان بود و سالها در سیغان زندگی کرده بود، در مسجد مردان و بزرگان سیغان را جمع کرده و به آنها گفته بود که لیست و اطلاعات دختران جوان و بیوه های نیروهای امنیتی را هر چه زودتر آماده کرده و به دست طالبان بسپارند! این ملای طالب، بعد از یورش نیروهای مردمی برای آزادسازی سیغان، با طالبان یکجا فرار کرده است.

و اما چرا لیست دختران جوان و بیوه های نیروهای امنیتی!؟

طالبان جنوب که فرهنگی بسیار کهنه و بدوی دارند، زنان را «مال بر روی زمین» می دانند. با مجبور ساختن دختران جوان به ازدواج با جنگجویان جوان و بی سواد طالبان، در واقع طالبان در مال و زمین سیغان شریک می شوند و به راحتی می توانند بافت جمعیتی سیغان را به نفع خود تغییر دهند. بیوه های نیروهای امنیتی نیز یا به عقد فرماندهان مسن تر و یا به پاکستانی ها فروخته می شود تا هم از انتقام احتمالی در آینده در امان باشند و هم از نیروهای امنیتی «انتقام جنسی» گرفته باشند! در حمله عبدالرحمان به مناطق هزاره نشین مرکزی نیز چنین اتفاقاتی رخ داده بود! عبدالرحمان دستور قتل عام و به «غنیمت گرفتن زنان و اموال» ساکنان مناطق مرکزی را صادر کرده بود.

در مرکز سیغان اما اکثریت یا تاجیک های سنی مذهب است. بنابراین طالبان مثلن با هم مذهبانشان مدارا کرده و فقط می خواستند به اجبار دختران جوان را به نکاح سربازان جوان شان در آورند.

نظیفه می گفت که طالبان و جنگجویانشان جنایتکارانی هستند که برای جنایت علیه بشریت تربیت شده اند تا با ایجاد وحشت زمین ها و زن‌های دیگران را از خود کنند. پنجابی های جوان را آورده اند که دختران ما را برای خودشان ببرند!

پروانه که ۱۸ سال اش را تمام کرده و برای امتحان کانکور آمادگی می گرفت، اولین دختر باسواد خانواده بود. او آماده می شد که افتخاری برای خانواده و روستای خشک و سوزانشان باشد! وقتی با صدای لرزان و گلوی بغض کرده از ترس اش می گفت و اینکه چگونه در تاریکی شب فرار کرده، در روان زخمی من، غم بزرگ دیگری حک می شد! می گفت که برخی از «همشیره ها و دوستانش» شبانه کابوس می بینند و بحث های ترسناک و گریه آور تنها موضوع صحبت بین دختران جوان سیغان شده است!

به بامیان که رسیدم، با عجله زیر شاور رفتم. وقتی آب سرد به پوست بدنم تماس پیدا کرد، درست مثل این بود که بر روی آهن گداخته آب سرد بپاشی! دستانم را به دیوار تکیه دادم و بلند گریستم.

نوشته‌ای از مسعود حسینی، خبرنگاری که در ولسوالی سیغان ولایت بامیان برای تهیه گزارش رفته بود.

ذکریا رادمنش

مشاور شورای امنیت ملی بیان داشت: «امسال دستکم ۱۰ هزار نفر از مدرسه‌های پاکستان برای جنگ وارد خاک افغانستان شده اند. گزارش‌های اطلاعاتی نشان می‌دهند که قرار است بیش از ۱۵هزار جنگجوی تازه به افغانستان بیایند.»

محب ارتش پاکستان را به پشتیبانی نظامی، مالی و عاطفی از طالبان متهم کرد و تاکید کرد که طالبان هیچگاه راهشان را از گروه‌های هراس افکن جدا نکرده اند.

وی گفت: «تحریک اسلامی ازبکستان همکار طالبان است، در حالی که با داعش بیعت کرده است. این سه گروه با هم در بی ثبات کردن افغانستان همکاری می‌کنند. ما نمی‌توانیم این گروه‌ها را از هم مجزا بدانیم. عدم قطع رابطه طالبان با گروه‌های هراس افکن چندین بار از سوی حکومت افغانستان با بازداشت کردن اعضای گروه القاعده در ساحات زیر حاکمیت طالبان، اثبات شده است.»

مشاور شورای امنیت ملی افزود: «ما شاهد مذاکرات جدی از سوی طالبان نبوده ایم. آن‌ها می‌خواهند از این مذاکرات به عنوان پیشبرد آجندای نظامی و همچون لابی برای اهداف نظامی خود استفاده کنند.»

گفتنی است که طالبان حملات خود را در ماه‌های گذشته شدت بخشیده و ده‌ها ولسوالی تحت اداره این گروه درآمده است.

براساس فرمان نخست، ۱۰۰ میلیون دالر از صندوق کمک امور اضطراری و مهاجرت آمریکا برای تأمین نیازهای فوری و جدی مهاجران غیرمنتظره، قربانیان جنگ و دیگر افرادی که در نتیجۀ وضعیت کنونی افغانستان آسیب می‌بینند به‌شمول متقاضیان ویزای ویژۀ مهاجرت، کمک می‌شود.

کاخ سفید گفته است این کمک‌ها ممکن است به‌صورت دوجانبه یا چندجانبه در صورت نیاز، از طریق کمک به سازمان‌های بین‌المللی، از جمله سازمان‌های بین‌المللی غیردولتی، اداره‌ها و نهادهای آمریکایی ارایه شود. در فرمان دوم نیز آمده است، برای کمک به پناهندگان، قربانیان جنگ و دیگر افرادی که در نتیجۀ وضعیت افغانستان در معرض خطر قرار دارند، از جمله متقاضیان ویزای ویژۀ مهاجرت، ۲۰۰ میلیون دالر اختصاص داده شود.

ایالات متحدۀ آمریکا در حالی ۳۰۰ میلیون دالر را برای رسیدگی به وضعیت مهاجران و متقاضیان ویزای ویژۀ مهاجرت این کشور کمک کرده است که پیش از این نهادهای بین‌المللی از جمله کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهنده‌گان نسبت به وخامت وضعیت در افغانستان هشدار داده بود.

این در حالی‌ست که آمریکا قرار است به‌زودی انتقال نخستین گروه از مترجمان و هم‌کاران افغان سربازان آمریکایی را آغاز کند. رسانه‌ها گزارش داده‌اند که در این گروه، ۲۵۰۰ تن به‌شمول هم‌کاران افغان سربازان آمریکایی با خانواده‌های‌شان به آمریکا منتقل می‌شوند. طبق گزارش‌ها، تاکنون ۲۶ هزار و ۵۰۰ ویزای ویژۀ به هم‌کاران محلی سربازان آمریکایی اختصاص داده شده است.

پنج‌شنبۀ هفتۀ گذشته مجلس نماینده‌گان آمریکا طرحی را تصویب کرد که بر بنیاد آن ۸ هزار شهروند دیگر افغانستان به شمار افرادی که قرار است ویزای ویژۀ مهاجرت آمریکا را دریافت کنند، افزوده می‌شود. این طرح تاکنون از سوی مجلس سنای آمریکا تصویب نشده است.

دفتر رسانه‌های والی هرات اعلام کرد از حمله‌ی گسترده جنگ‌جویان گروه طالبان بر پاسگاه‌های محافظتی بند سلما در ولسوالی چشت این ولایت جلوگیری شده است.

در خبرنامه‌ی دفتر والی هرات آمده است جنگ‌جویان گروه طالبان روز گذشته (جمعه، ۱ اسد) پس از ماین‌گذاری مسیرهای منتهی به بند سلما، حملات تهاجمی گسترده‌ای را بر پاسگاه‌های محافظتی این بند سازماندهی کرده بودند.

به نقل از خبرنامه، در کمین نیروهای امنیتی و دفاعی، دو طالب کشته و پنج طالب دیگر زخمی شده‌اند. نیروهای امنیتی و دفاعی چهار حلقه ماین دست‌ساز را که قدرت تخریب آن بالا گفته شده است، کشف کرده‌اند.

نیروهای امنیتی و دفاعی ماه گذشته مرکز ولسوالی چشت را تخلیه کردند. در حال حاضر تنها بند سلما در کنترل دولت است و باقی تمام ساحات ولسوالی چشت را طالبان تحت کنترل دارند.

ولسوالی چشت با ولایت‌های ناامن غور و بادغیس مرز مشترک دارد. بند سلما در این ولسوالی بارها مورد حملات طالبان قرار گرفته است.

چندی پیش نسبت به حملات طالبان بر بند سلما و تخریب آن هشدار داده شده بود، اما عبدالصبور قانع، والی هرات گفته بود که هیچ تهدیدی متوجه بند سلما نیست و اگر هم وجود داشته باشد، نیروهای امنیتی و دفاعی آن را دفع خواهند کرد.

بند سلما به هزینه حدود ۲۹۰ میلیون دالر توسط کشور هند روی رودخانه هریرود ساخته شده است. این بند ظرفیت ذخیره ۶۳۳ میلیون متر مکعب آب و تولید ۴۲ میگاوات برق را دارد.

تلفات طالبان در ولسوالی کرخ

در یک خبر دیگر، عبدالصبور قانع، والی هرات گفته است در ادامه‌ی عملیات پاکسازی در ولسوالی کرخ این ولایت، بیش از ۷۰ جنگ‌جوی گروه طالبان کشته و زخمی شده‌اند. به‌گفته‌ی او، در میان کشته‌شدگان سه سردسته‌ی طالبان نیز شاملند.

آقای قانع در یک پیام ویدیویی گفته است که ده‌ها جنگ‌جوی طالب از ولایت بادغیس به سوی ولسوالی کرخ در حرکت بودند که با کمین نیروهای امنیتی و دفاعی برخوردند.

طالبان تا کنون در این باره چیزی نگفته‌اند.

ولسوالی کرخ ولایت هرات در تصرف طالبان بود. روز گذشته عملیات پاکسازی راه‌اندازی شد و این ولسوالی به تصرف دولت درآمد. مقام‌های محلی در هرات می‌گویند که عملیات پاکسازی در سایر ولسوالی‌ها نیز آغاز می‌شود.

کاخ سفید امروز شنبه(۲ اسد) در اعلامیه‌ای گفت جو بایدن رییس جمهور امریکا در تماس تلفنی با رییس جمهور اشرف غنی در باره اوضاع افغانستان صحبت کرده و بر تعهد خود برای مشارکت پایدار دوجانبه تأکید کرده است.
رییس جمهور بایدن بر تداوم حمایت امریکا از توسعه و کمک‌های بشردوستانه برای مردم افغانستان، از جمله زنان، دختران و اقلیت‌ها تأکید کرده است.
روسای جمهور دو کشور توافق کردند حملات تهاجمی فعلی طالبان با ادعای این گروه برای حمایت از حل و فصل درگیری از طریق مذاکرات در تناقض مستقیم قرار دارد.
بایدن همچنین بر ادامه تعهد امریکا در حمایت از نیروهای امنیتی افغانستان پافشاری کرد.
کاخ سفید در این اعلامیه به کمک‌ ۳.۳ میلیارد دالری این کشور از بودجه سال مالی ۲۰۲۲ به نیروهای امنیتی افغانستان اشاره کرده است. ۱ میلیارد دالر برای اطمینان از این‌که قوای هوایی افغانستان و ماموریت ویژه قابلیت و توانایی حمایت از عملیات‌های جنگی را داشته باشد؛ ۱ میلیارد دالر برای خرید تجهیزات کلیدی قوای مسلح افغانستان مانند سوخت، مهمات و قطعات ضروری و ۷۰۰ میلیون دالر برای پرداخت معاش سربازان افغانستان.
بایدن در این مکالمه تیلفونی خواستار ادامه تلاش‌ها برای وحدت میان رهبران افغانستان به نمایندگی از جمهوری اسلامی افغانستان و ارزش‌های آن شده است.
دو طرف در مورد اهمیت اتحاد افغان‌ها در حمایت از منافع مشترک در زمینه امنیت و صلح گفت‌وگو کرده و رییس جمهور بایدن بر ادامه تعامل دیپلماتیک ایالات متحده در حمایت از توافق سیاسی پایدار و عادلانه تأکید کرده است.

روزنامه «دان» چاپ اسلام آباد، روز شنبه، دوم اسد با نشر گزارشی گفته است وزیر امور داخله این کشور از جابه‌جای نیروهای منظم ارتش در نوار مرزی با افغانستان خبر داده است. این روزنامه به نقل از رشید احمد نوشته است که این تصمیم در پی افزایش حملات طالبان بر شماری از گذرگاه‌های تجاری روی دست گرفته شده است.

وزیر امور داخله پاکستان هم‌چنان تصریح کرده است این تصمیمش نه تنها از ورود مهاجران افغان به پاکستان جلوگیری می‌کند، بلکه مانع ورود شبه نظامیان مسلح به خاک این کشور می‌شود.

شیخ رشید احمد گفته است نیروهای نظامی از جمله نیروهای پاسبانان مرز، «نیروهای لویز و رنجر» در مرزهای مشترک با افغانستان مستقر می‌شوند تا از عبور غیرقانونی و قاچاق جلوگیری کنند.

او افزود اوضاع نابسامان فعلی افغانستان ایجاب می‌کند که نیروهای منظم نظامی در امتداد مرزی مستقر شوند.

این تصمیم پس از آن گرفته شده است که طالبان برگذرگاه اسپین بولدک حمله کردند و این گذرگاه تجارتی را تصرف کردند.

پیش از پاکستان، تاجیکستان نیز از جابه‌جایی نیروهایش در امتداد مرزش با افغانستان خبر داده بود. این کشور  گفته بود بیش از ۲۰ هزار نیرو را در مرزهایش با افغانستان مستقر کرده است.

با افزایش جنگ در افغانستان موجی از فرار شهروندان افغانستان به کشورهای همسایه از جمله ایران و پاکستان و دیگر مقاصد نامعلوم شدت گرفته است.

در این بحبوحه شنیده می شود  حاج محمد محقق رهبر حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان از نزدیکان خود خواسته است افغانستان را ترک کنند.

فرهاد موسوی یکی از کاربران فیس بوک با نشر این خبر نوشته است حاجی محمد محقق رهبر حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان و از مشاورین ریاست جمهوری از نزدیکان خود خواسته است هرچه زودتر افغانستان را ترک کنند زیرا افغانستان دیگر به هیچ عنوان برای آنان امن نیست.

به گفته یکی از نزدیکان آقای محقق، او در یک جلسه خودمانی خطاب به دیگران گفته در صورت گرفتاری از وی کاری ساخته نیست.

او گفته :«فقط برای تان خبر دادم که وضعیت خراب است و هرکدام مسئولیت خود را دارید و من فقط میتوانم شما را کمک مالی کنم تا از کشور خارج شوید زیرا دیگر افغانستان برای هیچ کدام مان امن نیست.»

این در حالیست که با گسترش حملات تهاجمی طالبان و سقوط ولسوالی ها و روستا در مناطق مختلف کشور به دست این گروه، بیشتر مامورین حکومتی به شمول وزرا، روسا، وکلای پارلمان و سایر نهاد های دولتی اعضای فامیل شان را از کشور خارج و به یکی از کشورهای خارجی منتقل کرده و خودشان منتظر پروازهای بعدی اند!

در این روزها با در نظر داشت صف طویل هزاران شهروند کشور برای اخذ پاسپورت در کابل دیده می شود که همه قصد ترک وطن را دارند.

با این حال مردم غریب و بیچاره که طی سال های متعددی چوب سوخت مسئولین بودند همچنان در آتش جنگ خواهد سوخت.

مقام‌ها در ولسوالی کلکان کابل می‌گویند طالبان دو بریدمل ارتش را تیرباران کرده‌اند.

به گفته منابع، این دو منسوب ارتش در حالی که جمعی از دوستان خود را در منطقه مغل‌بیک مهمان کرده بودند از سوی طالبان ربوده شدند. افراد وابسته به گروه طالبان به این مهمانی حمله کردند.

این رویداد پیش از چاشت روز پنج‌شنبه، سوم عید (۳۱ سرطان) رخ داد.

احمدجابر چکری، فرمانده پولیس ولسوالی کلکان، می‌گوید مهمانان این دو منسوب ارتش موفق به فرار می‌شوند، اما طالبان این بریدملان را با وجود «ناله و زاری مادرشان» به جای نامعلومی انتقال داده و آن‌جا تیر باران می‌کنند.

شماری از منابع گزارش داده‌اند طالبان این دو بریدمل را در روستای سیدآباد تیر باران کرده‌اند.

گروه طالبان تا هنوز در این مورد چیزی نگفته‌اند.

شاهین این اظهارات را در مصاحبه با خبرگزاری اسوشیتدپرس مطرح کرده است. شاهین در این مصاحبه که امروز (جمعه، ۱ اسد) منتشر شده، گفته است طالبان سلاح‌های خود را زمانی به زمین خواهند گذاشت که یک دولت جدید قابل قبول برای همه از راه مذاکره به میان آید.

او گفته است: «من می‌خواهم روشن کنم که ما به انحصار قدرت باور نداریم؛ زیرا هر دولتی که در گذشته در صدد انحصار قدرت در افغانستان بوده، دولتی موفق نبوده است. ما نمی‌خواهیم آن فرمول را تکرار کنیم.»

سخن‌گوی طالبان با اشاره به مذاکرات سطح بلند چند روز پیش میان این گروه و نمایندگان جمهوری اسلامی افغانستان در دوحه، گفته است خواسته‌های مکرر دولت برای آتش‌بس درحالی که غنی در قدرت باقی است، برابر با تسلیمی طالبان است: «آنان سازش نمی‌خواهند، اما می‌خواهند تسلیم شویم.»

سهیل شاهین تأکید کرده است قبل از هر گونه آتش‌بس، باید توافق نامه‌ای در مورد دولت جدید مورد قبول طالبان و سایر افغان‌ها وجود داشته باشد.

شاهین افزوده است که در دولت جدید زنان اجازه‌ی کار، مکتب رفتن و مشارکت در سیاست را دارند، اما مجبورند حجاب یا روسری بپوشند.

به‌گفته‌ی او، زنان برای ترک خانه ملزم به داشتن یک مرد محرم نخواهند بود و فرماندهان طالبان در مناطق تازه تصرف شده اجازه داده‌اند که دانشگاه‌ها، مکاتب و بازارها مانند گذشته با حضور زنان و دختران فعالیت کنند.

این عضو هیأت مذاکره‌کننده‌ی گروه طالبان به اسوشیتدپرس گفته است هیچ برنامه‌ای برای اعمال فشار نظامی بر کابل ندارند و برای تصرف مراکز ولایات نیز تا کنون اقدام نکرده‌اند.

با این حال، سهیل شاهین گفته است بیشتر ولسوالی‌ها در نتیجه‌ی جنگ نه، بلکه از راه مذاکره به تصرف طالبان درآمده است. او تأکید کرده است تصرف ۱۹۴ ولسوالی در مدت هشت هفته از راهی غیر از مذاکره برای‌شان بسیار سخت بود.

در همین حال، وحید عمر، مشاور رییس‌جمهور و رییس اداره ارتباطات عامه و استراتژیک ریاست‌جمهوری به اظهارات سهیل شاهین پاسخ داده است.

آقای عمر در تویتی، گفته است تأکید دولت افغانستان بر قطع کشتار افغان‌ها پیش از هر نوع بحث جدی است. به‌گفته‌ی عمر، اولین چیزی که مردم افغانستان می‌خواهند قطع وحشت کنونی است.

او خطاب به گروه طالبان نوشته است: «شما جنگ را قطع کنید، به میز مذاکره برگردید تا تمام موارد را بحث کنیم. تغییر حکومت آسان‌ترین بخش کار است، مردم در یک روز رأی می‌دهند و حکومت نو را تعیین می‌کنند.»

طالبان پیش از این نیز خواستار کناره‌گیری اشرف غنی از قدرت شده بودند، اما در مقابل، رییس‌جمهور غنی بر انتقال قدرت از راه انتخابات تأکید کرده و حتا انتخابات زودهنگام را نیز پیشنهاد کرده است.

ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی گروه طالبان نیز تأیید کرد مواضع این گروه در ولایت قندهار و شماری دیگر از مناطق از سوی نیروهای آمریکایی بمباران شده است. او گفت طالبان در برابر این حملات بی‌تفاوت نخواهند ماند.

جان اف کربی، سخنگوی وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا (پنتاگون) دیروز (پنجشنبه، ۳۱ سرطان) در یک نشست خبری تأیید کرده بود در روزهای گذشته نیروهای آمریکایی از طریق حملات هوایی به حمایت از نیروهای امنیتی افغانستان اقدام کرده است، اما او از ارائه جزئیات بیشتر در مورد این حملات خودداری کرده است.

ذبیح‌الله مجاهد گفت در قندهار و شماری از مناطق دیگر بمباران صورت گرفته، اما به گفته او این بمباران تلفاتی در پی نداشته است.

آقای مجاهد گفت طالبان نیروهای آمریکایی را مسئول این بمباران می‌دانند و آنرا به شدت تقبیح می‌کنند. به گفته سخنگوی طالبان این حملات “سرپیچی آشکار” آمریکایی‌ها از مواد توافق‌نامه دوحه است و مسئولیت پیامدهای آن به دوش ایالات متحده خواهد بود. او تأکید کرد طالبان در برابر این حملات بی‌تفاوت نخواهند بود.

این نخستین حملات هوایی ایالات متحده بر مواضع طالبان در زمان مأموریت فرانک کنت‌ مک‌کنزی، فرمانده ستاد مرکزی نیروهای آمریکا است که مسئولیت ماموریت افغانستان نیز به عهده او است. آقای مک‌کنزی به تازگی مسئولیت امور نیروهای امریکایی در افغانستان را بر عهده گرفته است.

یکی از مفادهای توافقنامه دوحه کاهش خشونت در افغانستان بود. دولت افغانستان و متحدان بین‌المللی آن بارها طالبان را متهم کرده که خشونت‌ها را در یک سال گذشته افزایش داده است.

پیش از این نیز هواپیماهای بدون سرنشین آمریکایی مواضع طالبان در شمال افغانستان را هدف قرار داده بودند.

کمتر از یک ماه قبل (۲۴ سرطان) هواپیماهای بدون سرنشین آمریکایی دو حمله هوایی را علیه مواضع طالبان در شمال افغانستان انجام دادند.

این دو حمله در ولایت‌های بغلان و قندوز انجام شد و در آن شماری از جنگجویان طالبان کشته شدند.

گروه طالبان در آن زمان با انتشار خبرنامه‌ای این حملات را محکوم کرده بود.