برچسب: صلح افغانستان

زلمی خلیلزاد بعد از ظهر روز دوشنبه(۲۵حوت) با داکتر عبدالله رییس شورای عالی مصالحه ملی دیدار کرد.
سپیدار گزارش داد در این دیدار، دو طرف در باره‌ آخرین پیش‌رفت‌ها و تحولات در باره‌ صلح افغانستان، تصامیم اجلاس اخیر کمیته رهبری شورای عالی مصالحه‌‌، کنفرانس مسکو و ترکیه در باره‌ صلح افغانستان، مذاکرات دوحه، تسریع روند مذاکرات و کاهش خشونت‌ها بحث و تبادل نظر کردند.
گفتنی است روز گذشته خلیلزاد با سران طالبان در قطر و شیخ محمد بن عبدالرحمان آل ثانی وزیر خارجه قطر نیز دیدار کرده بود.

زلمی خلیل‌زاد، نماینده‌ی ویژه‌ی امریکا در امور صلح افغانستان با ملا عبدالغنی برادر، معاون سیاسی و رییس دفتر طالبان در قطر دیدار کرد.

در این دیدار که شام روز گذشته (یک‌شنبه، ۲۴ حوت) انجام شد شیخ محمد بن عبدالرحمان آل ثانی معاون نخست‌وزیر و وزیر خارجه‌ی قطر و اعضای هیأت مذاکره‌کننده‌ی طالبان نیز حضور داشتند.

محمدنعیم، سخن‌گوی دفتر سیاسی طالبان در قطر در رشته‌تویتی نوشت در این دیدار سه‌جانبه در مورد تطبیق توافق‌نامه‌ی دوحه، وضعیت جاری در افغانستان و جریان مذاکرات بین‌الافغانی بحث و گفت‌وگو شده است.

زلمی خلیل‌زاد از دهم حوت تا کنون در سفر منطقه‌ای خود در ارتباط با صلح افغانستان به‌سر می‌برد. خلیل‌زاد نخست به کابل آمد. او یک طرح دولت انتقالی صلح را به رهبران دولت افغانستان پیشکش کرده است.

او همچنان پس از سه روز اقامت در کابل، به دوحه رفت و طرح دولت انتقالی صلح را با طالبان نیز شریک کرد. طالبان گفته است این طرح را زیر بررسی دارد و موقف رسمی این گروه نیز پس بررسی‌ها اعلام خواهد شد.

حبیبه سرابی، عضو هیئت مذاکره‌کننده دولت در دوحه گفت، هنوز معلوم نیست در ترکیب هیئت دولت در نشست ترکیه زنان حضور خواهند داشت یا خیر.

بانو سرابی در مورد طولانی شدن روند گفت‌وگوهای بین‌افغانی دوحه بیان داشت ما از اول پیشبینی می‌کردیم که این روند به درازا خواهد کشید، از همین‌رو هیئت مذاکره‌کننده دولت با آمادگی‌های لازم وارد دوحه شدند. از سوی هم روند صلح نیاز به بحث و مذاکره طولانی جهت تجزیه و تحلیل موارد مورد مناقشه از سوی طرف‌های درگیر دارد تا به یک نتیجه مطلوب دست یابند. بناءً طولانی شدن روند مذاکرات یک امر معمول محسوب می‌شود.

او در پاسخ به این پرسش که پیام اساسی زنان افغانستان در مورد مذاکرات بین‌الفغانی دوحه چه بود، تصریح کرد ما پیش از رفتن به دوحه با اقشار مختلف زنان در سراسر افغانستان در ارتباط بودیم و نظریات، نگرانی‌ها و پیام‌های آنان را جمع‌آوری کردیم.

به گفته او، زنان افغانستان سه پیام اساسی در مورد روند گفت‌وگوهای بین‌الافغانی صلح در دوحه داشتند؛ دستاوردهای دو دهه گذشته آن‌ها نباید قربانی شوند، حقوق اساسی آن‌ها نباید مورد معامله قرار بگیرند و آتش‌بس سراسری در افغانستان برقرار شود.

این عضو هیئت مذاکره‌کننده دولت بیان داشت در جریان گفت‌وگوها و پس از آن با گروه‌های مختلف زنان در داخل و بیرون از افغانستان در ارتباط هستیم و همه روزه برنامه‌های گوناگونی با آن‌ها برای شریک ساختن دیدگاه‌های مان برگزار می‌کنیم.

بانو سرابی علاوه کرد ما در مذاکرات بین‌الافغانی صلح به دنبال این هستیم که نسل‌های بعدی افغانستان در آرامش و امنیت زندگی کنند و تجربه تلخ گذشته را نداشته باشند. او تاکید کرد که ما به عنوان نمایندگان زنان افغانستان در مذاکرات صلح در برابر نادیده گرفتن حقوق بانوان کشور ایستادگی خواهیم کرد و نمی‌گذاریم که حقوق اساسی آن‌ها مورد معامله قرار بگیرند.

او در مورد تغییر دیدگاه طالبان نیز خاطرنشان ساخت که این گروه به چند بخش تقسیم شده که شامل بخش سیاسی و نظامی آن می‌شود و هیئت مذاکره‌کننده‌ای این گروه در دوحه برای یافتن یک راه‌حل سیاسی به اینجا آمده‌اند. این هیئت همواره گفته‌اند که به حقوق زنان احترام قایل‌اند، اما توقع ما از طالبان این است که گفته‌های خود را در عمل ثابت کنند.

خانم سرابی در مورد سفر زلمی خلیل‌زاد، نماینده ویژه وزارت خارجه آمریکا برای صلح افغانستان گفت، در زمان که هیئت مذاکره‌کننده دولت در دوحه حضور داشت، در کنار رفت و آمد آقای خلیل‌زاد، یک تیم قوی از آمریکایی‌ها نیز در این شهر حضور داشت و ما همواره باهم در تماس بودیم. اما سفر اخیر زلمی خلیل‌زاد به دوحه، هم در جهت تسریع روند گفت‌وگوهای بین‌الافغانی صلح صورت گرفت هم برای شریک ساختن طرح تازه ایالات متحده آمریکا با طرف‌های درگیر و نظرخواهی از آن‌ها.

این عضو هیئت مذاکره‌کننده دولت اظهار داشت که در نشست مسکو و استانبول اشتراک افراد و اشخاص مهم نیست، بلکه خود این روند برای افغانستان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است که چه کارهای صورت می‌گیرد. به باور او کنفرانس مسکو یک تصمیم عجولانه است و هدف آن نیز سهم‌گیری بیشتر روسیه در روند صلح افغانستان می‌باشد. به گفته بانو سرابی، پیش از این نشست بهتر بود که ایالات متحده آمریکا برای ایجاد اجماع منطقه‌ای نظریات همه‌ای کشورهای این حوزه را جمع‌آوری می‌کرد، زیرا اجماع منطقه‌ای برای تامین صلح در افغانستان با توجه به ابعاد بیرونی جنگ در کشور، مهم و ارزنده است.

خانم سرابی به این باور است طرح تازه ایالات متحده آمریکا برای صلح افغانستان از پختگی لازم برخوردار نیست و از سوی هم برگزاری کنفرانس‌های مانند نشست استانبول نمی‌تواند بحران داخلی افغانستان را به گونه درست تجزیه و تحلیل کند، زیرا مسائل عمیق و پیچیده‌ای در این بحران وجود دارد که باید گره‌گشایی شود، لذا این امر نیازمند زمان بیشتر است و نمی‌توان آن را در مدت چند روز حل کرد.

او با انتقاد از عمل‌کرد جامعه جهانی و دولت افغانستان در برخورد با زنان افغان، تصریح کرد سیاست‌ها هم در درون افغانستان و هم در سطح جهانی به گونه عجولانه و با مشوره با یک گروه کوچک مردانه صورت می‌گیرد و زن‌ها در این زمینه کاملا به حاشیه رانده شده‌اند. این عضو هیئت مذاکره‌کننده دولت گفت، تاکنون مشخص نیست که در نشست استانبول از زنان کسی حضور خواهند داشت یا خیر. گفتنی است که بر اساس طرح تازه ایالات متحده آمریکا برای صلح افغانستان، قرار است یک نشست بین‌المللی به رهبری سازمان ملل متحد در شهر استانبول ترکیه به تاریخ ۲۷ ماه مارچ برگزار شود که در آن روی یک حکومت انتقالی صلح و کارشیوه ایجاد نظام سیاسی آینده افغانستان توافق صورت گیرد.

خامه پرس

این دیدار در حالی انجام شده که پیش‌تر امریکا طرحی را به حکومت، طالبان و سیاسیون سپرد که در آن سناریوهای احتمالی برای ایجاد دولت انتقالی صلح پیش‌بینی شده است.

زلمی خلیل‌زاد،‌ فرستاده ویژه وزارت امور خارجه امریکا برای صلح افغانستان، در جریان شریک‌سازی این طرح، به دولت و گروه طالبان تنها چند روز فرصت داده است که در مورد آن تصمیم بگیرند.

آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه امریکا، نیز با فرستادن یک نامه به ارگ و سپیدار،‌ گفته است امریکا برای رسیدن به راه‌حل سریع و برقراری آتش‌بس دایمی و جامع، تلاش دیپلماتیک سطح بالا را با طرف‌های دخیل در افغانستان،‌ کشورهای منطقه و سازمان ملل متحد دنبال می‌کند.

وزیر امور خارجه امریکا گفته است که این کشور در آینده نزدیک یک نشست سطح بلند را در ترکیه برای نهایی‌ کردن توافق صلح میان دو طرف برگزار می‌کند و از رییس جمهور غنی دعوت کرده که در این نشست شرکت کند.

 جنرال قمر جاوید باجوا رییس ستاد ارتش و جنرال فیض حمید رییس آی‌اس‌آی پاکستان در دیدار با فیلد مارشال محمد بن عیسی آل خلیفه در بحرین پیرامون روند صلح افغانستان، امنیت مرزها و گام‌های ضروری بعدی در روند صلح رایزنی کردند.
در این دیدار جوانب در مورد آخرین تحولات در روند صلح افغانستان، امنیت مرزی و گام‌های ضروری بعدی برای تسریع روند صلح به رهبری و مالکیت افغانستان گفت‌وگو کردند.
این تلاش‌ها پس از آن صورت می‌گیرد که دولت بایدن طرح جدید خود را برای تسریع روند صلح افغانستان با طرف‌های ذیدخل در میان گذاشته است.

با نزدیک شدن به مهلت ماه می برای خروج نظامیان امریکایی از افغانستان، مذاکرات صلح میا‌ن‌افغانی در دوحه توقف یافته، خشونت‌ها با ترور فعالان مدنی و خبرنگاران به طور قابل توجهی افزایش یافته و دولت بایدن در حال بازنگری توافق میراثی امریکا-طالبان است. نشست رهبران ناتو در ماه فبروری تصمیم در مورد خروج را به تأخیر انداخت و منتظر تصمیم ایالات متحده است. تحلیل‌ها و مطالعات، تأخیر مهلت ماه می را توصیه می‌کند تا اطمینان حال شود شرایط موجود به اندازه کافی برای حل و فصل ثمربخش است. با این حال، پاسخ طالبان به این معضل، تهدید برای بسته‌ نمودن «مسیر دیپلماسی» و آغاز دوباره جنگ علیه نیروهای امریکایی بوده است. با توجه به یک دولت ضعیف در کابل و تمایل کم جامعه بین‌الملل به افغانستان، بهار خونین دیگر در انتظار مردم افغانستان است.
در این لحظه پیچیده و خطرناک، دولت بایدن هر گونه سیاستی در پیش گیرد، میراث مداخله ایالات متحده را در افغانستان و موضعش را در منطقه و فراتر از آن متأثر خواهد کرد. این امر انتخاب بین خروج غیرمسئولانه که ممکن به فروپاشی دولت و جنگ داخلی تحت نظارت دولت بایدن منجر شود یا حفظ وضعیت موجود و ماندن در افغانستان است که به معنی ادامه جنگ و تلفات افراد ملکی خواهد بود. در هر صورت، دولت بایدن در رابطه به افغانستان در شرایط سختی قرار دارد و در نهایت این مردم افغانستان است که بهای آن را باید بپردازد.
یک پیشنهاد جدید از سوی زلمی خلیلزاد نماینده ویژه امریکا در امور مصالحه افغانستان با حکومت و طالبان شریک شده است. هدف آن برگزاری کنفرانسی شبیه «بن» و تشکیل «حکومت مشارکتی» برای تسریع «روند صلح» است. هرچند این پیشنهاد به گونه غیررسمی از سوی هر دو طرف رد شده، اما هنوز پاسخ رسمی به این پیشنهاد داده نشده است. استدلال بر این است که این ابتکار «استراتژی خروج» جدید برای واشنگتن است و انگیزه کمی برای متعهد کردن طالبان به آتش‌بس یا توافق معنادار برای تقسیم قدرت باشد، به ویژه وقتی به نظر می‌رسد زمان و میدان به نفع طالبان است. با این حال، روشنی انداختن به این تاریکی می‌تواند تلاشی به رهبری ایالات متحده جهت احیای مجدد تلاش‌های دیپلماتیک در سطح بین‌المللی و منطقه‌ای برای رسیدن به یک اجماع قوی و واضح باشد که مخالف تصرف این کشور از سوی طالبان است و اجازه می‌دهد فراتر از مسئله خروج بر افغانستان حکومت کنند.
عدم محبوبیت طالبان در میان مردم افغانستان و همچنین ناکامی‌های دولت افغانستان و شرکای بین‌المللی در دستیابی به ثبات در افغانستان طی دو دهه گذشته به خوبی اثبات شده است. ۲۰ سال پس از اشغال افغانستان، ایالات متحده و جامعه بین‌المللی بیان می‌کنند که تصمیم‌گیری در مورد آینده افغانستان مربوط به مردم این کشور است. این که سرنوشت افغانستان به مردم آن تعلق دارد، یک اقدام قابل استقبال است. با این وجود، گذشته از حرکات سیاسی و لفاظی‌ها، کمک معنادار به مردم افغانستان برای تصمیم‌گیری در مورد آینده شان، بسیار مهم است. این امر نیازمند شرایطی است که صدای آن‌ها شنیده شود و بدون ترس از تصرف نظامی طالبان، قادر باشند بر وضعیت نهایی مطلوب خود تأثیر گذارند.
گزارش گروه مطالعاتی افغانستان دورنمای یک وضعیت نهایی را پیشنهاد می‌کند: «یک دولت مستقل، دموکراتیک و با اقتدار … که از اقلیت‌ها، حقوق زنان، جنبه‌های دموکراتیک دولت و مطبوعات آزاد حمایت و محافظت می‌کند.» چنین برایندی می‌تواند منافع ایالات متحده و متحدانش را حفظ و از دستاوردهای پسا-۲۰۰۱ مردم افغانستان حفاظت کند.
با این حال، چنین نتیجه‌ای که مطلوب جامعه جهانی و مردم افغانستان باشد، ممکن از سوی طالبان پذیرفته نشود، به خصوص وقتی متقاعد کردن جنگجویان این گروه دشوار باشد. چرا طالبان با داشتن حضور قدرتمند در حومه شهر و پشت میز مذاکره، از ساختاری استقبال کند که شبیه به نظام فعلی باشد؟ برخلاف «جمهوریت» که خط سرخ رییس جمهور اشرف غنی است، طالبان در تعیین «خط سرخ» خود تاکتیکی و مبهم عمل کرده‌اند، اما در عین حال همواره خواستار نظام «اسلامی» بوده‌اند. آن‌ها نظام کنونی را به این خاطر که به اندازه کافی اسلامی نیست و تحت تأثیر اشغال خارجی بنا شده، رد می‌کنند.

برای این انعطاف پذیری تاکتیکی ممکن دو دلیل وجود داشته باشد. نخست، یک احساس قوی در جامعه بین‌المللی علیه بازگشت «امارت اسلامی» در افغانستان وجود دارد. طالبان بیش از هر زمانی به دنبال مشروعیت بین‌المللی هستند. آن‌ها با پافشاری نکردن بر کلمه «امارت» برای تعریف وضعیت نهایی تاکتیکی عمل کرده، اما همچنان هدف نهایی مطلوب خود را تحت عنوان «نظام اسلامی» بیان می‌کنند. دوم، امارت طالبان که هرگز بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ رسمیت و مشروعیت بین‌المللی را به دست نیاورد، به عنوان تاریک‌ترین و وحشیانه‌ترین عصر افغانستان برای زنان، اقلیت‌ها و به طور کلی حقوق بشر دیده می‌شود. طالبان از این امر آگاه هستند که اگر بر بازگشت امارت خود تأکید کنند با مخالفت شدید و گستردۀ عناصر جامعه افغانستان مواجه خواهند شد.
ایالات متحده و جامعه جهانی می‌توانند از «مشروعیت سیاسی» برای رد بازگشت طالبان از طریق زور به عنوان اهرم فشار استفاده کنند. برای بدست آوردن این امر، به طالبان گفته شود که باید نسبت به خواسته‌های مردم افغانستان متعهد باشند؛ یعنی توافق سیاسی برای یک ساختار حکومت‌داری فراگیر به دست آید و استفاده از زور برای رسیدن به اهداف سیاسی ممنوع شود. بنا بر این، ایالات متحده و جامعه جهانی می‌توانند حمایت خود را به یک وضعیت نهایی مطلوب معطوف کرده و به طالبان بفهمانند که تصرف از طریق نظامی غیرقابل قبول است و تحت هیچ شرایطی از سوی جامعه بین‌المللی به رسمیت شناخته نخواهد شد.
تعهد به اصل عدم بازگشت طالبان از طریق زور، پیام مهم و روشنی به طالبان و بازیگران دخیل در امور افغانستان می‌دهد، این که مفهوم «هیچ راه‌حل نظامی وجود ندارد» همه جانبه است. این امر شامل طالبان نیز می‌شود. هیچ سطحی از تحمل‌ناپذیری یا تاکتیک‌های طالبان نباید راه را برای تصرف نظامی و بازگشت نظام معدوم، باز کند. خلاصه این که، در صورت عدم وجود یک عامل بازدارنده معتبر بین‌المللی، یورش طالبان به پایگاه‌های روستایی می‌تواند به بدترین نوع جنگ داخلی و کشتار جمعی منجر شود. میزان خشونت و بی‌ثباتی می‌تواند به دلایل بشردوستانه مداخله نظامی دیگر را از سوی کشورهای قدرتمند منطقه رقم بزند. یک اجماع بین‌المللی روی «عدم بازگشت طالبان از طریق زور» می‌تواند هدف درازمدت را تحقق بخشد: با کاهش تهدید‌های القاعده، منافع ایالات متحده در افغانستان تأمین خواهد شد و با غلبه بر خشونت، مردم این کشور نیز می‌توانند زمین‌ها را حاصل‌خیز کنند.
صد سال پس از اعلان استقلال در سال ۱۹۱۹ از سوی امیر امان‌الله خان، افغانستان نظام‌های متعدد حکومت‌داری را تجربه کرده است. نظام سلطنتی، جمهوری، دیکتاتوری، حکومت دینی و دموکراسی تحت حداقل هفت قانون اساسی مختلف. به عنوان یک کشور متشکل از اقوام مختلف با جامعه سنتی، دولت ضعیف و جامعه قوی، تغییر رهبری در افغانستان طی یک قرن گذشته از طریق، ترور، کودتا، تبعید اجباری، جنگ‌های داخلی و مداخلات بین‌المللی انجام شده است. در طول این تغییرات سریع قدرت در افغانستان، مشروعیت حاکم و پاسخگویی نظام همچنان مشکل‌ساز شده و چرخه درگیری را احیا کرده است. هر توافقی – اگر به این مرحله برسد – باید تاریخ سیاسی و واقعیت‌های قرن ۲۱ افغانستان را مرور کند. درسی از یک قرن مبارزه این است که ثبات و صلح پایدار در افغانستان مستلزم یک ساختار حکومتیِ داخلی سیاسی-اجتماعی و عملی است که مستعد هیچ نوع استبداد و دیکتاتوری نیست.
ایالات متحده و جامعه بین‌المللی دست‌کم می‌توانند به مردم افغانستان در تلاش برای دستیابی به یک وضعیت نهایی که با عزت باشد کمک کنند و دولتی را که از طریق خشونت بالای مردم حاکم شود، به رسمیت نشناسند.

دید

 «عمر چلیک» سخنگوی حزب عدالت و توسعه ترکیه روز گذشته گفت کشورش آمده است در روند صلح افغانستان و منطقه میانجی‌گری کند.
سخنگوی حزب حاکم ترکیه گفته است: ترکیه آماده مشارکت در هر نوع تلاش‌ میانجی‌گرانه برای صلح در افغانستان و منطقه است.
این اظهارات در حالی از سوی مقامات ترک مطرح می‌شود که ایالات متحده به تازگی طرح جدید خود را برای تسریع روند صلح افغانستان اعلان کرده و گفت از ترکیه می‌خواهد نشستی را در مورد این روند میزبانی کند.
با این حال، قرار است در چند روز آینده، مسکو نیز میزبان نشستی برای صلح افغانستان باشد، در این نشست طرف دولت افغانستان و گروه طالبان دعوت شده است.

انزواگرایی یک منطق برجسته در سیاست ایالات متحده است که پاتریک کاهان در کتاب خود به نام منطق سیاست خارجی امریکا، آن را به بحث گرفته است. کاهان در واقع در این کتاب نظریه‌های نقش جهانی ایالات متحده را مطرح می‌کند که یکی از این نظریه‌ها منطق انزواگرایی امریکا است که در صورت نیاز در دستگاه سیاست خارجی خود از آن استفاده می‌کند. سوالی که مطرح می‌شود، این است که انزواگرایی ایالات متحده چه تأثیری بر روند صلح افغانستان دارد؟ ادعای نویسنده این است که خارج شدن نیروهای امریکایی از افغانستان، تقابل هند با چین و لحاظ شدن منافع هند در افغانستان، باعث ایجاد صلح در این کشور می‌شود.

ایالات متحده قبل از نیمه اول قرن بیست، سیاست انزواگرایی را دنبال می‌کرد. در سال ۱۹۱۷ این کشور وارد جنگ جهانی اول شد که با شکست آلمان این جنگ خاتمه یافت. بعد از سال ۱۹۲۱، ایالات متحده سیاست انزواگرایی را در پیش گرفت و از سیاست جهانی خود را دور ساخت.

با وقوع جنگ جهانی دوم، بار دیگر امریکا در سال ۱۹۴۱ وارد این جنگ شد و به گروه متفقین پیوست. در ۱۹۴۵ متفقیق پیروز میدان جنگ شد. هرچند اتحاد جماهیر شوروی در جریان جنگ هم‌پیمان ایالات متحده بود، اما بعد از ۱۹۴۵ نه تنها که دوست نبود، بلکه به عنوان یک رقیب بالقوه مطرح بود. فرانسه و انگلستان در جنگ کاملاً فرسوده شده بودند و توان آن را نداشتند که مانع نفوذ شوروی در اروپایی غربی شوند. ایالات متحده از سیاست انزواگرایی بیرون شد و این وظیفه جهانی را بر عهده گرفت و سدی را برای جلوگیری از نفوذ کمونیسم در اروپایی غربی به وجود آورد.

در واقع یکی از اهداف منطق انزواگرایی این است که ایالات متحده از منافع کوچکش، به خاطر منافع بزرگش می‌گذرد و سعی بر این دارد تا منافع شریک‌های جهانی‌اش در نظام بین‌الملل لحاظ شود. هراس و ترس ایالات متحده در نظام بین‌الملل از چین است. چین بعد از ۱۹۸۰ اقتصاد رو به رشد داشته است. اکنون این کشور می‌رود که به یک هژمونی جهانی تبدیل شود و قدرت ایالات متحده را در آینده نزدیک در سطح جهانی به چالش بکشد.

ایالات متحده برای این‌که بودجه نظامی‌اش را کاهش دهد تا مبادا دچار بحران اقتصادی شود، استراتژی احاله مسوولیت را در پیش گرفته است و نیروهای نظامی خود را در منطقه و افغانستان کاهش می‌دهد و این وظیفه را به هند واگذار می‌کند.

در همین حال، هند یکی از شریک‌های استراتژیک امریکا در نظام بین‌الملل و به خصوص در جنوب شرق آسیا و آسیای میانه به شمار می‌رود. هند بعد از چین، بزرگ‌ترین جمعیت جهان را در خود جا داده و از ظرفیت اقتصادی قابل ملاحظه‌ای برخوردار است. هم‌چنان، هند تنها کشوری است که می‌تواند جلو گسترش چین را در آسیای میانه و جنوب شرق آسیا بگیرد.

با این حال، هند هم‌زمان مشکل مرزی با چین و پاکستان دارد. اما مشکلات مرزی هند با پاکستان سابقه دیرینه‌ای دارد که تاکنون حل‌ نشده باقی مانده است. منطقه کشمیر که بین سه کشور چین، هند و پاکستان واقع شده است، محل زورآزمایی سیاسی و اختلافات بین دهلی نو و اسلام‌آباد بوده است. این دو کشور، هرازگاهی اقداماتی را علیه یک‌دیگر در این منطقه انجام می‌دهند. هراس دیگر هند از پاکستان، مربوط به ایالت جامو است. این ایالت ۲۰ میلیون جمعیت دارد که اکثر آن مسلمان‌اند و نفوذ بنیادگرایان به وسیله پاکستان خطر بزرگی برای دهلی نو در این منطقه به شمار می‌رود.

بنابراین، دکترین سیاست خارجی هند، کشورها را به سه دایره متحدالمرکز تقسیم می‌کند که افغانستان در درون دایره نخست قرار می‌گیرد. به بیان روشن‌تر، افغانستان دارای اهمیت ویژه‌ای در سیاست خارجی هند است. هند که در زمان تسلط طالبان بر افغانستان، نفوذ خود را در این کشور از دست داده بود، پس از ۱۱سپتامبر روی‌کرد مثبت و همکاری‌جویانه نسبت به افغانستان داشته است. دهلی نو در صدد است تا با نقش‌آفرینی بیش‌تر در تحولات داخلی افغانستان و کمک به بازسازی این کشور، نفوذ دشمن دیرینه خود، پاکستان را کاهش دهد و به محاصره سیاسی این کشور بپردازد. واقع بودن افغانستان در قلب آسیا باعث شده است، این کشور به مثابه نقطه وصل بین چین، هند و آسیای میانه تلقی گردد. هم‌چنین، لازم به ذکر است که نقش هند در افغانستان پس از سردی روابط میان واشنگتن-  اسلام‌آباد جدی‌تر شده و با سفرهای مکرر مقامات عالی‌رتبه امریکا به هند در یک دهه گذشته همراه بوده است. با توجه به این موارد، امریکا خواهان نقش گسترده و عمیق هند در افغانستان است.

منافع هند در یک افغانستان باثبات نهفته است. افغانستان باثبات باعث می‌شود که دست پاکستان، این دشمن دیرینه هند از منطقه و افغانستان کوتاه شود. با این کار، هند می‌تواند تحرکات پاکستان را در کشمیر نیز خنثا کند. به همین منظور، هند تلاش فراوانی را برای صلح و ثبات افغانستان کرده‌ و در زمینه جاده‌سازی و صنعت ریلی کشور به صورت گسترده سرمایه‌گذاری نموده است. هند از ۲۰۰۱ تاکنون بیش از دو میلیارد دالر برای بازسازی به افغانستان کمک کرده است. بنابراین، به نظر می‌رسد حتا اگر امریکا نسبت به افغانستان سیاست انزواگرایی را دنبال کند، با توجه به روابط استراتژیکش با هند و منافع اقتصادی و استراتژیک هند در افغانستان، نمی‌گذارد، صلح‌سازی در این کشور با مشکل مواجه شود.

8am

سفر هفته گذشته زلمی خلیلزاد نماینده امریکا برای صلح افغانستان به کابل، هیاهوی بسیاری بر پا کرد؛ هیاهویی که بر پایه اظهارات کاخ سفید بر سر هیچ بوده است!
گزارش‌ها حاکی از آن است که خلیلزاد در این سفر، به دولت جمهوری اسلامی افغانستان و گروهی از سیاست‌گران، طرحی پیشنهاد کرده که حاوی نقشه راه تشکیل یک حکومت انتقالی است.
این طرح که گفته می‌شود در ده صفحه تنظیم شده است، گزینه‌های گوناگونی را برای ایجاد «دولت انتقالی صلح» پیشنهاد می‌کند.
بر پایه گزارش‌ها طرح خلیلزاد، حاوی چگونگی ساختار سیاسی جدید افغانستان با نهادهایی مثل قوه مجریه، مقننه، دادگاه عالی و دادگاه‌های محلی است. در کنار این سه نهاد، یک شورای عالی فقه اسلامی و یک کمیسیون تعدیل قانون اساسی نیز از نهادهایی است که در طرح تازه خلیلزاد پیش‌بینی شده است.
همچنین برگزاری نشستی شبیه نشست «بن» اول با حضور رهبران سیاسی به میزبانی سازمان ملل نیز در طرح خلیلزاد پیشنهاد شده ‌است.
بر اساس طرح خلیلزاد، فاتحه جمهوریت در افغانستان خوانده است و همه آنچه در بیست سال گذشته، با خون مردم و نیروهای امنیتی افغانستان برای دفاع و مرزبانی از جمهوریت رشته شده، پنبه شده است، اما آیا آنچه از آن تحت عنوان طرح «ایجاد دولت انتقالی صلح» نام برده می‌شود و زلمی خلیلزاد، حامل و عامل و فاعل آن است، تنها زاده فکر خلیلزاد است یا ممهور به مهر کاخ سفید هم هست و الا و لابد باید در عرصه سیاست افغانستان اجرا و اعمال شود؟ در این میان، جایگاه دولت مشروع و منتخب جمهوری اسلامی افغانستان در تصمیم‌گیری و تصمیم‌سازی برای آینده سرنوشت سیاسی کشور، کجا است؟
زلمی خلیلزاد، معمار افغانستان پساطالبان شناخته می‌شود. او در نشست بن اول نیز در ساخت و ساز ساختار سیاسی کنونی کشور، نقشی محوری داشت، اما با توجه به کاستی‌های ساختاری و محتوایی آن نشست، خشت اولی که خلیلزاد برای ساختار سیاسی افغانستان در ۲۰۰۱ گذاشت، کج بود و دیوار بناشده بر آن نیز قاعدتاً کج بالا رفت و افغانستان را وارد باتلاق بحران‌هایی عظیم کرد.
اما این بدان معنا نیست که همه‌چیز به نقطه اول برگردد و دوباره از صفر بنا شود. ساختاری که خلیلزاد معمار آن بود، با همه کاستی‌ها و کژتابی‌هایش محوری شد که مردم افغانستان را بر مدار خود گرد آورد و آنان برای مانایی و پایایی آن قربانیانی بی‌شمار دادند و به دستاوردهای مبارک و متکثری دست یافتند؛ آن‌گونه که اکنون هزار بار نظام مستقر و موجود را بر امارت طالبانی یا هر ساختاری که مبتنی بر ایدئولوژی رادیکالیست‌های افراطی استوار باشد، از بیخ و بن برنمی‌تابند و برگزاری نشستی شبیه نشست بن نیز برای شان معنا و مفهومی ندارد و طرح خلیلزاد نیز راهی به دهی نخواهد برد.
این مهم مخصوصاً از آنجا قابل تأمل است که خلیلزاد، فراتر از نماینده امریکا برای صلح افغانستان، عمل کرده است..
در این میان، واکنش کاخ سفید به گزارش‌ها مبنی بر ارائه نقشه راه آینده سیاسی افغانستان از سوی خلیلزاد به سیاست‌گران افغانستان، آب سردی بود که روی دست آن طرف‌ها ریخت که خوش باورانه در پی حکومت موقت بودند، بی‌آن‌که عوارض و عواقب این اتفاق با همه تاریکی‌ها و تباهی‌هایی که برای مردم افغانستان به ارمغان می‌آورد، اهمیتی داشته باشد.
کاخ سفید گزارش پیشنهاد خلیلزاد برای برگزاری نشستی شبیه نشست بن را رد کرد و گفت: این گزارش وضعیت فعلی را به طور دقیق احتوا نمی‌کند. ایالات متحده هیچ‌گونه پیشنهاد رسمی نمی‌دهد و به بررسی تمام گزینه‌های مربوط در مورد رویکرد آینده نیروها ادامه می‌دهد.
در بیانیه کاخ سفید همچنین آمده است که خلیلزاد در مورد طیف وسیعی از روش‌ها برای پیش‌برد دیپلماسی بحث کرده است، نه چیزی دیگر.
ند پرایس سخنگوی وزارت خارجه امریکا نیز روز گذشته گفت که خلیلزاد به منطقه رفته تا در مورد مسیر پیش رو بحث کند.
وی گفته است: آن‌ها در حال ملاقات با رهبران افغانستان و منطقه برای گفت‌وگو در مورد یک مسیر رو به جلو هستند؛ مسیری که نتایج بادوام به ارمغان می‌آورد. نتایج مذاکرات صلح افغانستان به عهده مردم افغانستان است. ما معتقدیم که این نتایج باید منعکس‌کننده آرزوهای مردم افغانستان باشد.
همگامی و هم‌نفسی با آزادی و مردم سالاری، تجربه زیسته بیست‌ساله افغانستان است؛ آن‌گونه که له شدن در زیر ظلم و زنجیر و شلاق و شمشیر طالبان و دوباره ققنوس‌وار از خاکستر خود سر برآوردن، تجربه زیسته پنج‌ساله این مردم است.
حال، مردمی که در بیست سال گذشته تجربه ارجمندی در حوزه نهادسازی‌های دموکراتیک را از سر گذرانده و برای رسیدن به این مرحله، عزیزترین و ارزشمندترین هزینه‌ها را پرداخته است، چگونه می‌تواند از خیر و خوبی همه داشته‌ها و دستاوردهای خویش بگذرد؟

با آن که تب تشکیل دولت انتقالی در یکی دو روز گذشته بسیار فراگیر شده است، اما پاسخی که امروز آقای غنی به آن در کابل داد، بیش از هرچیزی تعیین‌کننده بود.
آقای غنی گفت که دولت آماده است در مورد برگزاری انتخابات شفاف و سراسری در افغانستان تحت نظارت جامعه جهانی و زمان برگزاری این انتخابات گفت‌وگو کند و به نتیجه برسد. به گفته او انتقال قدرت تنها از طریق انتخابات ممکن است و این اصل هرگز قابل معامله نیست. او که در مراسم افتتاح سال سوم دوره هفدهم شورای ملی سخن‌ می‌گفت، همچنین تأکید کرد: «من به عنوان خادم ملت، مسئولیت دارم که نگذارم که خون و اشک و عرق مردم افغانستان که در ۲۰ سال برای تحکیم آزادی و صیانت از ارزش‌ها و مردم‌سالاری ریخته شده‌اند، هدر بروند».
او تاکید کرد: «وعده می‌سپارم که هیچ تصمیمی در مورد سرنوشت افغانستان بدون مشورت متداوم و سهم مستقیم و تایید تمام اقشار افغانستان صورت گرفته نمی‌تواند».
آقای غنی با تاکید بر پیروی از قانون اساسی کشور گفت: ‌«هر نهادی می‌تواند خیال و خوابی را در کاغذی بنویسد و راه حل برای افغانستان توصیه کند، این کاغذها هم در گذشته نوشته شده و حال هم و در آینده هم نوشته خواهد شد. وثیقه ما قانون اساسی است و وثیقه دیگری نیاز نیست».
صلابت انعطاف‌ناپذیر آقای غنی در دفاع از روح و جسم قانون اساسی، فصل‌الخطاب همه طرح‌ها و حرف‌ها است و هر برنامه‌ای از سوی هر قدرتی، ناگزیر است در برابر قانون اساسی به مثابه آیینه تمام‌نمای اراده همگانی و مطالبات مشروع یکایک شهروندان افغانستان، سر تسلیم فرود بیاورد.

دفتر شورای عالی مصالحه ملی اعلام کرد عبدالله عبدالله، رییس این شورا با ( مک کری ) معاون سفیر امریکا ( شنبه، ۱۶ حوت ) در کابل در رابطه به طرح تازه امریکا برای صلح افغانستان دیدار و گفتگو کرده است.

بر اساس اعلام شورای عالی مصالحه ملی، در این دیدار آخرین تلاش‌ها در روند صلح، طرح پیشنهادی تازه ایالات متحده آمریکا برای صلح و گام‌های بعدی این روند، مورد بحث و تبادل نظر قرارگرفته است.

همچنان در این گفتگو دو طرف از تسریع روند مذاکرات استقبال کرده و خواهان یافتن یک راه‌حل سیاسی همه‌ شمول و پایان جنگ در افغانستان شدند.

این در حال است که روز گذشته رئیس‌ جمهور غنی در مراسم گشایش شواری ملی با طرح حکومت موقت صلح مخالت کرد.

همچنان آقای غنی در افتتاح دوره سوم شورای ملی گفت، طرح‌‌های که از سوی نهادهای بیرونی برای آینده افغانستان نوشته می‌شود برای ما ارزشی ندارد و جایگاه قانون اساسی کشور را تضعیف کرده نمی‌ تواند.

او تاکید کرد حفظ نظام، قانون اساسی و حق تعیین سرنوشت سیاسی مردم از اولویت‌های دولت افغانستان در روند صلح است.

به گفته آقای غنی، انتقال قدرت تنها از طریق انتخابات باید صورت گیرد، در غیر آن افغانستان با فروپاشی مواجه خواهد شد.

قابل ذکر است زلمی خلیل‌زاد، نماینده ویژه وزارت خارجه آمریکا برای صلح افغانستان در آخرین سفر خود به کابل، طرح حکومت انتقالی صلح را با رهبران سیاسی افغانستان شریک ساخته است.

این طرح از سوی ایالات متحده آمریکا برای پایان بحران سیاسی و ختم جنگ در افغانستان به طرف‌های درگیر در این کشور ارایه شده است.

سعید بن حصین الخیارین فرمانده نیروی زمینی قطر روز گذشته به پاکستان سفر با جنرال قمر جاوید باجوا رییس ستاد ارتش آن کشور ملاقات کرده است.
در این دیدار، دو طرف در مورد روابط دوجانبه، همکاری‌های اقتصادی و امنیتی، وضعیت امنیتی منطقه و نقش پاکستان و قطر در روند صلح افغانستان تبادل نظر کردند.
بر بنیاد این گزارش، هیئت قطر از تلاش‌های صادقانه ارتش پاکستان برای صلح در منطقه قدردانی کرده است.
جنرال باجوا نیز گفت ارتش پاکستان به روابط برادرانه خود با قطر ارزش زیاد قائل است.
سفر فرمانده نیروی زمینی قطر در حالی به قطر صورت گرفته که همزمان با توقف مذاکرات میا‌ن‌افغانی در دوحه، چندی پیش برخی دیپلمات‌های بلندپایه قطر و ایالات متحده نیز به آن کشور سفر کرده بود.

خلیل زاد نماینده ویژه امریکا ( ۵ شنبه، ۱۴ حوت ) در رشته تویتی گفت او در دیدار هایش با مقامات حکومتی، چهره های سیاسی و اعضای جامعه ای مدنی در کابل روی گزینه های مختلف برای پیشبرد روند صلح گفتگو کرده است.

زلمی خلیل ‌زاد، نماینده‌ی ویژه‌ی امریکا در امور صلح افغانستان همزمان با پایان سفر سه روزه‌اش به کابل، می‌گوید دولت افغانستان و گروه طالبان باید راهی برای توافق سیاسی و تأمین آتش‌بس دایمی و همه‌جانبه پیدا کنند.

وی این گفتگورا دلگرم‌ کننده خوانده و گفته است که حمایت گسترده از تسریع در روند صلح و تحقق صلح عادلانه و پایدار در افغانستان وجود دارد.

زلمی خلیل‌زاد افزوده است که در این دیدارها، آنچه را که برای جلب حمایت گسترده‌ی جهانی به‌ منظور کمک برای پیشرفت روند صلح نیاز است، نیز با مقامات حکومتی، چهره‌های سیاسی و اعضای جامعه‌ی مدنی مطرح کرده است.

در همین حال، سفارت امریکا در کابل با نشر خبرنامه‌ای گفته است که خلیل‌زاد در جریان این دیدارهایش تمرکز امریکا را روی افغانستان، دیپلماسی و جلب حمایت بیشتر بین‌المللی برای صلح افغانستان، به‌ صورت اجمالی ارایه کرده است.

در خبرنامه تأکید شده است که او از تعهد جامعه‌ی مدنی به صلح با وجود افزایش خشونت‌های هدفمند، ابراز امیدواری کرده است.

آقای خلیل‌زاد و سفارت امریکا در کابل جزئیات بیشتری از بحث روی گزینه‌های مختلف برای پیشبرد روند صلح افغانستان در دیدار او با مقام‌های حکومتی افغانستان ارایه نکرده است.

همچنان منابعی معتبر از دولت افغانستان گفته بودند که امریکا طرح ایجاد یک حکومت عبوری و انتقال قدرت از دولت فعلی به دولت عبوری را به رهبران دولت افغانستان سپرده است. براساس این طرح، پس از شروع روند جدید در آنکارا و حصول توافق بر سر مسایل اساسی، انتقال قدرت به دولت انتقالی صورت خواهد گرفت.

قابل ذکر است که دور تازه ای سفر های زلمی خلیل زاد در دهم حوت آغاز شده است و با رییس جمهور غنی و رییس شورای عالی مصالحه ملی عبدالله عبدالله و شماری از چهره های سیاسی دیدار و گفتگو کرده است.

وزارت امور خارجه اعلام کرد دو طرف در این دیدار همچنین تلاش‌های مشترک واشنگتن و کابل را در راستای موفقیت روند مذاکرات صلح بررسی کردند.

وزیر امور خارجه از مساعی مشترک افغانستان و ایالات متحده جهت یافتن راه حل صلح‌آمیز برای بحران جاری در افغانستان قدردانی و بر اهمیت حمایت منطقه‌‌ای و بین‌المللی از روند صلح تأکید کرد.

خلیلزاد نیز نقش کشورهای منطقه را در روند صلح بااهمیت توصیف نمود و نسبت به پشتیبانی همه‌جانبهٔ ایالات متحدۀ امریکا از فرآیند صلح افغانستان به‌ویژه ایجاد اجماع منطقه‌‌ای و تقویت اجماع جهانی، به افغانستان اطمینان داد.

 امرالله صالح معاون اول ریاست جمهور امروز چهارشنبه(۱۳حوت) گفت در دیدار خلیلزاد و رییس جمهور غنی فقط روی روند صلح و برنامه‌های مرتبط با آن صحبت شده است.
روز گذشته برخی رسانه‌ها به نقل از منابعی، گزارش دادند در دیدار رییس جمهور غنی با خلیلزاد، روی یک حکومت موقت توافق شده است.
در واکنش به این مسئله صالح می‌گوید: «در دو دور جلسات با هیات امریکایی بریاست آقای خلیل زاد من اشتراک داشتم. محور بحث های ما – به عباره دیگر لب و لباب بحث های ما روی پروسه صلح – تقویت مناسبات دو جانبه میان امریکا و افغانستان – تحلیل و بررسی استراتیژی فریب و چند رویه گی طالبان و پاکستانی ها و اینکه چگونه اراده واقعی مردمی افغانستان در تمام پروسه تمثیل گردد متمرکز بود».
آقای صالح نشر گزارشی را مبنی بر این که در این دیدار روی حکومت موقت توافق شده، شایعه سازی خوانده است.
صالح افزود: «دشمن گاهی از صلح سخن می‌گوید ولی همیشه متوسل به خدعه و نیرنگ و کشتار است. در عمل و کردار ما از طالبان هیچ نوع نشانه ای از صلح و تفاهم نمی بینیم. لطفا اسیاب شایعات نباشید. اساس نطام جمهوری اسلامی افغانستان قانون اساسی است که با رای مستقیم مردم ساخته شده است. کسی صلاحیت لغو و باطل سازی قانون اساسی را ندارد».
حکومت افغانستان همواره با هر نوع حکومت موقت شدیداً مخالفت کرده و آن را انقطاع در نظام سازی و فروپاشی دستاوردهای دو دهه اخیر در کشور عنوان می‌کند.

 زلمی خلیلزاد نماینده خاص امریکا در امور صلح افغانستان دور تازه سفرهایش به منطقه را آغاز کرده است.
بر بنیاد گزارش‌ها، سفیر خلیلزاد نخست به آلمان رفته و قرار است به افغانستان، پاکستان، امارات متحده عربی و برخی کشورهای دیگر نیز سفر کند.
تور جدید سفرهای خلیلزاد در حالی آغاز می‌شود که توافق امریکا و طالبان در حالت تزلزل قرار داشته و دولت بایدن گفته آن را ارزیابی می‌کند.

یوسف کالا معاون اسبق رییس جمهور اندونیزیا در مصاحبه‌ای گفته است وی به طور شخصی با مقامات افغانستان و طالبان ملاقات کرد تا دیدگاه‌های خود را در مورد روند صلح و راه‌های مذاکره موثر شریک سازد.
وی گفته است: «یکی از راه‌های کمک به میانجی‌گری در منازعه، ارائه پیشنهاد به هر دو طرف بر اساس تجارب اندونیزیا در برخورد با مناطق درگیری است.»
معاون اسبق رییس جمهور اندونیزیا افزوده است هدف وی فعالیت در چهارچوب قانون اساسی اندونیزیا با هدف کمک به حفظ نظم جهانی با صلح پایدار است.
او با اشاره به روند صلح افغانستان و گفت‌وگوهای میان‌افغانی بیان کرده است: «مذاکره بدان معناست که آن‌ها اساساً می‌خواهند به صلح برسند.»

 مطلق بن ماجد القحطانی نماینده ویژه وزارت امور خارجه قطر در سفرش به پاکستان با جنرال قمر جاوید باجوا رییس ستاد ارتش آن کشور در راولپندی دیدار کرد. دو طرف در مورد روند صلح افغانستان بحث و تبادل نظر کردند.
این دیدار که روز گذشته صورت گرفته و جنرال فیض حمید رییس عمومی سازمان آی‌اس‌آی نیز حضور داشت، جوانب پیرامون موضوعات مورد علاقه، وضعیت امنیت منطقه‌ای، همکاری‌ها در سطوح مختلف و تسهیل روند صلح در افغانستان گفت‌وگو کردند.
بر بنیاد این گزارش، هیئت قطر از تلاش‌های مداوم پاکستان برای صلح و ثبات در منطقه قدردانی کرده است.
گفتنی است این دیدار پس از سفر ضمیر کابلوف نماینده ویژه روسیه در امور افغانستان به پاکستان صورت گرفته است.

انتونی بلینکن، وزیر خارجه‌ی امریکا، از زلمی خلیل‌زاد، نماینده‌ی ویژه‌ی این کشور در امور صلح افغانستان، خواست است به ماموریتش ادامه دهد.

آقای بلینکن، روز چهارشنبه (۸ دلو)، در یک نشست خبری گفت زلمی خلیل‌زاد به کارش ادامه خواهد داد و توافق‌نامه‌ی امریکا و طالبان که در ماه فبروری در دوحه امضا شد نیز، مورد بررسی قرار خواهد گرفت.

زلمی خلیل‌زاد، بیش از دو سال است که نماینده‌ی ویژه وزارت خارجه‌ی امریکا در امور صلح افغانستان است.

او، در فبروری ۲۰۲۰ میلادی، توافق‌نامه‌ی صلح را با ملا عبدالغنی برادر، معاون سیاسی گروه طالبان در قطر امضا کرد.

به باور کارشناس‌های سیاسی در افغانستان، آقای خلیل‌زاد با امتیازدهی بیش از حد به گروه طالبان، به این گروه اعتماد به نفس کاذب داده است. بسیاری‌ها به این باور بودند که با آغاز کار حکومت جدید امریکا به رهبری جو بایدن، خلیل‌زاد که عضویت حزب جمهوری‌خواه را دارد، از این سمت برکنار خواهد شد.

در فبروری ۲۰۲۰ میلادی، توافق‌نامه‌ی صلح میان امریکا و طالبان در قطر امضا شد. بر اساس این توافق‌نامه، نیروهای امریکایی تا ماه می سال ۲۰۲۱ میلادی، به گونه‌ی کامل از افغانستان خارج خواهند شد. همچنان در این توافق‌نامه، گروه طالبان، متعهد شده که رابطه‌ی خود را با سایر گروه‌های تروریستی قطع کند.

وزارت امور خارجه در واکنش به اظهارات وزیر خارجه پاکستان روز یکشنبه در اطللاعیه ای از اسلام آباد خواست طالبان را واردار به توقف خشونت و عمل به تعهداتش کند .

وزیر خارجه پاکستان چند روز پیش از جوبایدن رئیس جمهوری جدید آمریکا خواست با خروج نظامیان آمریکا از افغانستان به توافقنامه این کشور با طالبان پایبند باشد.

وزارت خارجه در ادامه این اطلاعیه از دولت پاکستان و  شرکای بین المللی خواست تا به طالبان برای عملی کردن تعهداتشان برای کاهش خشونت ها، برقراری آتش بس سراسری و قطع رابطه با گروه های تروریستی فشار وارد کنند تا زمینه گفت وگوی معنادار برای دستیابی به صلح و توافق سیاسی هموار شود.

در ادامه این اطلاعیه اضافه آمده است افغانستان از تلاش تمامی طرف هایی که برای برقراری صلح صادقانه تلاش می کنند قدردانی می کند.

وزارت امور خارجه در  ادامه از همه طرف های دخیل در روند صلح افغانستان خواسته است به تعهدات خود برای دستیابی به صلح عمل کنند.

در ادامه اطلاعیه وزارت امور خارجه آمده است: دولت با آزادی ۶ هزار زندانی طالبان، اعلام آمادگی برای آتش بس فوری و سراسری و شرکت صادقانه در گفت وگوهای صلح تمام تلاش خود را برای هموار کردن راه دستیابی به توافق جامع و عملی به کار گرفته است.

براساس گزارش وزارت امور خارجه، طالبان نه تنها به تعهدات خود برای آتش بس سراسری عمل نکرده، بلکه با دست زدن به ترورهای هدفمند و افزایش خشونت، چالش تازه ای برای دستیابی به صلح ایجاد کرده است.

رئیس جمهور غنی نیز چند روز پیش در سفری به استان هرات در دیدار با مردم این استان از طالبان خواست برای دستیابی به صلح با قطع رابطه خود با پاکستان، دست از تابعیت دوگانه بردارند.

شبکه تلویزیونی سی‌ان‌ان به نقل از سه منبع گزارش داد دولت بایدن، زلمی خلیل‌زاد، نماینده ویژه دولت دونالد ترمپ در امور صلح افغانستان را هم‌چنان در سمتش حفظ خواهد کرد.

گزارش‌گر سی‌ان‌ان تحلیل کرده است این یک حرکت معمولی نیست؛ زیرا هر دولت تازه‌کار در چنین پُست‌هایی تغییر می‌آورد و افراد وابسته به خودش را منصوب می‌کند. به گزارش این رسانه، اقدام دولت بایدن برای حفظ خلیل‌زاد در سمتش در حال حاضر نشان‌دهنده تعهد ابتدایی برای حفظ پای‌بندی امریکا به توافق‌نامه صلح امریکا – طالبان است.

زلمی خلیل‌زاد، نماینده ویژه امریکا در امور صلح افغانستان بیش از دو سال است که در این سمت کار می‌کند. او در دهم ماه حوت سال گذشته توافق‌نامه دوحه را با ملا عبدالغنی برادر، معاون سیاسی طالبان در قطر امضا کرد. روابط خلیل‌زاد که امریکایی افغان‌الاصل است، گاهی با رهبری دولت افغانستان تنش‌آلود بوده است. اخیراً گزارش شده است که رییس جمهور غنی از دیدار با او امتناع کرده است.

این در حالی است که آنتونی بلینکن، نامزد پیشنهادی بایدن برای وزارت امور خارجه امریکا، گفته است توافق‌نامه امریکا – طالبان را بررسی می‌کند تا ببیند روی چه موضوعاتی در آن مذاکره شده است.

توافق‌نامه امریکا – طالبان که در دهم حوت امضا شد، دارای ضمایم محرمانه‌ای نیز بوده است که تاکنون همه‌گانی نشده است.

جیک سالیوان، مشاور امنیت ملی امریکا نیز در گفت‌وگو با همتای افغانی‌اش بر تعهد امریکا در روند صلح تاکید کرده است.

در این گفت‌وگو که جمعه شب، سوم دلو انجام شد، سالیوان به حمدالله محب گفته است که امریکا از روند صلح به منظور رسیدن به توافق سیاسی و آتش‌بس دایمی حمایت می‌کند.

هم‌زمان با این، مشاور امنیت ملی امریکا تصریح کرده است که دولت بایدن توافق‌نامه دوحه را بررسی می‌کند تا میزان پای‌بندی طالبان در راستای قطع ارتباط‌شان با گروه‌های تروریستی، کاهش‌خشونت‌ها و مشارکت در مذاکرات معنادار روشن شود.

سالیوان هم‌چنان از روند مذاکرات به عنوان یک فرصت تاریخی برای صلح و ثبات نام برده و گفته است که امریکا از حفظ دست‌آوردهای زنان،‌ دختران و اقلیت‌ها به عنوان بخشی از مذاکره حمایت می‌کند.

به گفته مشاور امنیت ملی امریکا، این کشور در مورد یک استراتژی جمعی برای حمایت آینده باثبات افغانستان، با دولت، متحدان ناتو و شرکای منطقه‌ای آن مشورت خواهد کرد.

طبق توافق‌نامه دوحه، امریکا متعهد شده است که کلیه نیروهای خود را تا ماه می سال جاری میلادی از افغانستان خارج کند.

در ازای این اقدام، طالبان متعهد شده‌اند به شبکه‌های تروریستی و القاعده اجازه ندهند که خاک افغانستان را علیه منافع امریکا مورد استفاده قرار دهند و این گروه ملزم است که روابط خود را نیز با این شبکه‌ها قطع کند.

به تازه‌گی رییس جمهور غنی و امرالله صالح معاون اول او اظهاراتی را درباره توافق‌نامه – امریکا طالبان مطرح کرده‌اند. رییس جمهور غنی گفته است که این توافق‌نامه نیاز به بررسی دارد و بسیاری از موارد آن مبهم است. امرالله صالح نیز گفته است که در توافق‌نامه دوحه به طالبان امتیازات گسترده داده شده است.