برچسب: شورای عالی مصالحه ملی

یک عضو ارشد طالبان برای مذاکره وارد کابل شده است.

امیرخان متقی عضو رهبری طالبان در دوحه برای مذاکره با عبدالله عبدالله، رئیس شورای مصالحه ملی و حامد کرزی رئیس جمهور پیشین افغانستان، به کابل آمده است.

درعین حال، منابع نزدیک به طالبان می گویند او با داکترعبدالله عبدالله، حامدکرزی و گلبدین حکمتیار دیدار کرده است.

حامد کرزی، رئیس جمهور پیشین افغانستان با نشر یک ویدیو در صفحه فیس‌بوک اش می گوید با رئیس شورای عالی صلح، گلبدین حکمت‌یار، رهبر حزب اسلامی برای آرامش بیشتر در کابل کوشش خود را ادامه دادیم.

توافق نامه صلح امریکا با طالبان اگرچه زمینه خروج نیروهای امریکایی وناتو را از افغانستان را فراهم نمود اما برای صلح افغانستان وختم جنگ چندین ساله در این کشور تاثیر مهمی برجای نگذاشت.

یکی از اشکالاتی که به مذاکرات صلح امریکا با طالبان از همان ابتدا وارد می شد به حاشیه راندن سهامداران بزرگ منطقه ای و بین المللی در جنگ و صلح افغانستان بود. این داستان در مورد حکومت افغانستان نیز صدق می کرد.

دیگر کشورهای بزرگ تاثیر گذار در روند صلح و جنگ افغانستان که با دیده تردید به توافق نامه صلح امریکا با طالبان نگاه می کردند اما بیکار ننشستند و نشست های متعددی را در این راستا برگزار کرده اند.

در تازه ترین مورد نشست سه روزه ای تحت عنوان «تروئیکای پیشرفته» با حضور کشورهای «چین، امریکا، انگلستان، ازبکستان، پاکستان» و «سازمان ملل و اتحادیه اروپا» با موضوع صلح افغانستان روز گذشته در دوحه قطر برگزار شده است.

دکترعبدالله عبدالله، رئیس شورای عالی مصالحه افغانستان، و زلمی خلیلزاد نماینده ویژه امریکا در امور صلح افغانستان نیز در این نشست شرکت کرده اند.

اینکه این نشست برخلاف مذاکرات بین الافغانی صلح می تواند در عمل تاثیری روی صلح افغانستان داشته باشد موضوعی ست که به روشنی مشخص نیست.

اسدالله سعادتی، معاون شورای عالی مصالحه ملی افغانستان، در گفت و گو با خبرگزاری رها در این مورد می گوید:«مشخص نیست چه اتفاقی قرار است بیفتد اما حضور رئیس شورای عالی مصالحه ملی افغانستان در نشست تروئیکای پیشرفته در دوحه از این لحاظ مهم است که نمایندگان کشورهای تاثیرگذار در امور صلح و جنگ افغانستان در آن حضور دارند و افغانستان می تواند دیدگاه خود در مورد قضایای جاری از جمله جنگ و صلح به ویژه تشدید جنگ از سوی طالبان و ضرورت صلح را به اطلاع کشورهای دخیل در جنگ و صلح افغانستان برساند.»

معاون شورای عالی مصالحه ملی افغانستان می افزاید بحث صلح افغانستان یک بعد بسیار کلان منطقه ای و جهانی دارد و این نشست فرصت خوبی ست که پیام کشورهای مهم منطقه و جهان در مورد صلح و جلوگیری از تشدید خشونت در افغانستان به طرف های درگیر رسانده شود.

به طالبان گوشزد می شود که از طریق زور نمی توانند در افغانستان به قدرت برسند

نشست سه روزه تروئیکای پیشرفته که روز گذشته در دوحه قطر آغاز شد با جلسات متعددی همراه بود. تمام شرکت کنندگان در یک توافق جمعی تاکید کردند تنها راه حل بحران افغانستان و ختم جنگ رسیدن به یک راه حل سیاسی از طریق گفت و گو می باشد. احترام به «تمامیت ارضی، حاکمیت ملی و استقلال افغانستان» از دیگر مواردی بود که توسط شرکت کنندگان مورد تاکید قرار گرفت. شرکت کنندگان همچنین از طرف های درگیر در افغانستان خواستند روی موضوعات اساسی مورد اختلاف به توافق برسند و پروسه صلح را برای رسیدن به آتش بس دائمی به پیش ببرند.

اما اینکه طالبان تا چه حد از مواضع قبلی خود پایین می آیند و حاضر به آتش بس می شوند آن هم در شرایطی که درصد بالایی از خاک افغانستان را در  اختیار گرفته اند، سئوالی ست که به راحتی نمی توان جواب داد.

اسدالله سعادتی، معاون شورای عالی مصالحه ملی، در ادامه سخنانش در این مورد می گوید:«امیدواریم طالبان از خود انعطاف پذیری نشان دهند و واقعیت های عینی داخلی افغانستان، منطقه و جهان را درک کنند. مردم افغانستان صلح می خواهند، کشورهای منطقه صلح می خواهند و جهان نیز خواستار صلح در افغانستان است. مردم از تشدید جنگ نگران هستند و ویرانی بیشتر کشورشان را نمی خواهند.»

نماینده پیشین دایکندی در پارلمان تاکید می کند طالبان باید این پیام روشن را درک کنند که جنگ راه حل نیست و از تشدید جنگ دست بردارند و با روی آوردن به مذاکره اعلام آتش بس کنند.

معاون شورای عالی مصالحه ملی می گوید در نشست تروئیکای پیشرفته در دوحه این پیام به طالبان تفهیم می شود که از طریق جنگ نمی توانند در افغانستان به قدرت برسند.

آقای سعادتی می گوید:«مطمئن نیستم طالبان در نشست تروئیکای پیشرفته مواضع و شروط پیشین خود را تغییر بدهند اما این نشست به هر حال پیام واضح مردم افغانستان، منطقه و جهان را به این گروه گوشزد می کند و از این جهت بسیار حائز اهمیت است.»

توافق نامه صلح امریکا با طالبان موضع جمهوریت را تضعیف نمود

معاون شورای عالی مصالحه ملی افغانستان در بخش دیگری از سخنان خود به توافق نامه صلح امضاء شده میان امریکا و طالبان در دوحه قطر در زمان ریاست جمهوری دونالد ترامپ اشاره می کند و می گوید این توافق نامه موقف طالبان را تقویت و موضع جمهوریت را تضعیف نمود.

وی تاکید می کند:«این توافق نامه سبب شد زندانیان طالب رها شود اما هیچ تاثیری بر پیش برد مذاکرات بین الافغانی نداشته باشد، در توافق نامه به جای آتش بس از کلمه کاهش خشونت استفاده شده بود و دیگر اینکه تضمین های لازم از طالبان برای کاهش خشونت و در نهایت رسیدن به آتش بس گرفته نشده بود.»

اسدالله سعادتی اما خاطرنشان می سازد نقش امریکا در صلح افغانستان مهم است ولی مذاکرات صلح بین الافغانی ست و کشورهای دیگر به صورت مستقیم نقش نداشته به عنوان تسهیل کننده عمل می کنند.

فریدون خزون در توییتی نوشته است اولین نشست با اشتراک وزیر خارجه قطر و نماینده‌های ویژه کشورها برای افغانستان برگزار می‌شود.

او گفته است هیات جمهوریت پیام خود را به کشورهای منطقه و جهان ارایه خواهد کرد.

قرار است طی سه روز آینده دو نشست در مورد صلح افغانستان در دوحه برگزار شود.

گزارش شده در این نشست‌ها امریکا، قطر، سازمان ملل متحد، روسیه، چین، انگلستان، ایران، پاکستان، ترکیه و ازبکستان اشتراک می‌کنند.

در این زمینه وزارت خارجه امریکا گفته است زلمی خلیلزاد؛ نماینده ویژه این وزارت در امور صلح افغانستان برای اشتراک در این نشست‌ها به قطر رفته است و او در دوحه، طالبان را برای توقف جنگ و خشونت در افغانستان زیر فشار خواهد گرفت.

این وزارت افزوده‌است: «زلمی خلیلزاد در جریان چندین جلسه که از قبل برنامه‌ریزی شده، روی کاهش خشونت‌ها، آتش‌بس و همچنین این تعهد که حکومت تحمیلی از راه زور قابل قبول نخواهد بود، تأکید خواهد کرد.»

وزارت خارجه امریکا همچنین از کشتار غیرنظامیان و نقض حقوق بشر در افغانستان ابراز نگرانی کرده و گفته‌است که تنها راه رسیدن به صلح در افغانستان گفتگو است و ایالات متحده در این زمینه برای رسیدن به توافق سیاسی به کارش با تمام طرف‌های منطقه‌ای و بین‌المللی ادامه خواهد داد.

این نشست‌ها همزمان با تشدید حملات طالبان بر مراکز شهرها برگزار می‌شود. این گروه با افزایش حملات در روزهای اخیر توانسته‌است چندین مرکز شهر را در غرب و شمال کشور تصرف کند.

عبدالله عبدالله رییس شورای عالی مصالحه ملی قرار است امروز دوشنبه(۱۸ اسد) در رأس هیأتی به دوحه سفر کند.
بر بنیاد گزارش‌ها، داکتر عبدالله قرار است فردا در نشستی با حضور نمایندگان کشورهای همسایه، امریکا، روسیه و سازمان ملل متحد شرکت کند.
نشست ترویکای گسترده نیز قرار است در روزهای آینده در قطر برگزار شود و در مورد اوضاع افغانستان گفت‌وگو کند.
این نشست‌ها در حالی برگزار خواهد شد که درگیری شدید بین نیروهای امنیتی و طالبان در نقاط مختلف کشور ادامه دارد.

به راستی «صلح» چگونه به دست می‌آید؟ بر سر چه موضوعاتی باید توافق صورت بگیرد تا نتیجه آن قطع جنگ و صلح پایدار باشد؟ توافق بر سر آتش‌بس و آزادی زندانیان طالب؟ توافق در جهت کنار رفتن رئیس‌جمهور غنی و ایجاد دولت توافقی جدید؛ آنگونه که طالبان گفته‌اند؟ توافق بر سر چگونگی مشارکت گروه‌های مختلف در دولت جدید؟ یا توافق بر سر موضوعات و اصول اساسی‌تر دیگری که این‌همه، فرعی بر آن‌ اصول اساسی تلقی می گردد؟

ماه‌ها است که نمایندگان دو طرف منازعه با هم بحث می‌کنند؛ اما تا هنوز، حتی فهم مشترک از مسئله اصلی به دست نیاورده‌اند. یا عامدانه بر مسئله اصلی چشم بسته‌اند. این چشم بستن بر مسئله اصلی را در اظهارات سهیل شاهین، از سخنگویان پیشین و عضو کنونی هیأت طالبان بیشتر می‌توان درک کرد. شاهین در گفتگویی با آسوشیتیدپرس، کنار رفتن رئیس جمهور غنی و ایجاد یک دولت توافقی جدید را چونان اصل مسئله صلح مطرح کرده است. درحالی‌که، کنار رفتن آقای غنی و ایجاد دولت توافقی جدید، حد اکثر می‌تواند برایند توافق بر سر مسائل بنیادین باشد؛ نه اصل مسئله.

اصل مسئله چیست؟ تا آنجا که نگارنده درک می‌کند، اصل مسئله به سرچشمه‌های فکری و گفتمانی دو طرف، در سه مبحث بنیادین برمی‌گردد: ۱- در مورد منشاء، ماهیت و حق حاکمیت؛ ۲- در مورد منبع و ماهیت قانون و ۳- در مورد چیستی و گستره حق و فعالیت شهروند. بنابراین، دستیابی به صلح، مستلزم توافق بر سر اختلافات بنیادین، در سه حوزه یادشده است. نمی‌توان به صلح رسید؛ مگر اینکه مقدم بر همه چیز، اختلافات بنیادین در این سه حوزه سیاسی مهم، به صورت دقیق و روشن حل گردد.

اسدالله سعادتی در مطلبی ارسالی به بی بی سی تاکید کرده در مبحث حاکمیت، پرسش اصلی این است که حق حاکمیت از آن کیست؟ تردیدی وجود ندارد که «حق حاکمیت»، از «حکومت» و «حاکمیت» متمایز و مجزا است و همواره چونان عنصر مجرد بر فراز شکل‌های تحقق حکومت و حاکمیت قرار دارد. «حاکمیت» به مفهوم ادعای داشتن اقتدار سیاسی نهایی، در عرصه سیاست داخلی و خارجی است. اقتداری که در رابطه با اتخاذ و اجرای تصمیمات سیاسی، در عرصه داخلی و بین المللی، حرف آخر را می زند و تابع هیچ قدرت برتر نیست. حالا این حق از آن کیست؟ در دولت-ملت‌های جدید، این حق از آن ملت است. یعنی ملت‌ها حق دارند که در اداره زندگی سیاسی خود، مستقلانه و آزادانه تصمیم بگیرند و این تصمامیم را مستقلانه و بدون اینکه با ممانعت قدرت فرادست دیگر برخورد کند، به منصه اجرا بگذارند. این حق تصمیم‌گیری یا حق حاکمیت در دو بخش، یا در دو قالب مجزا نمود عینی پیدا می‌کند. اول در قالب حکومت یا نظام سیاسی؛ و دوم در قالب سرکرده یا شخص حاکم.

در دنیای جدید، نظام سیاسی یا حکومت، اصولاً می‌تواند به انواع و اشکال مختلفی پدیدار گردد؛ اما تصمیم‌گیری در مورد انتخاب نوع و شکل آن -که فی‌المثل ریاستی باشد، یا پارلمانی؟ متمرکز باشد یا غیر متمرکز؟ بسیط باشد یا فدرال؟- در صلاحیت مرجعی است که حق حاکمیت از آن اوست. به همین ترتیب، شخصی که متولی اعمال حاکمیت، در رأس دولت یا حکومت قرار می‌گیرد نیز، در یک فرایند شفاف و آزاد و رقابتی توسط مرجعی انتخاب می‌شود که حق حاکمیت را به او متعلق می‌دانیم. براساس اعتقاد ما این مرجع فرادستی که حق انحصاری حاکمیت به آن تعلق دارد، ملت افغانستان است. این ملت افغانستان است که در مورد شکل و نوع حکومت و در مورد اینکه چه کسی و با چه شرایطی می‌تواند به نمایندگی از آن‌ها به اعمال حاکمیت بپردازد، تصمیم نهایی را اتخاذ می‌کند.

دشواری کار این است که به باور طالبان، حق حاکمیت سیاسی از آن ملت نیست. ملت نمی‌تواند در مورد نوع و شکل و محتوای نظام سیاسی تصمیم نهایی را اتخاذ کند. به همین ترتیب، در مورد اینکه چه کس، یا کسانی در رأس حکومت قرار گیرد نیز، تا هنوز طالبان به ملت حق انتخاب قائل نشده است. آن‌ها در هردو مورد نسخه از پیش تعیین شده دارند. افزون برآن، شخص حاکم از نظر طالبان، تام الاختیار، جامع القوا، غیر مسئول و نقدناپذیر است و به جز حالات استثنایی، مادام‌العمر در قدرت باقی می‌ماند.

در مبحث قانون، مسئله این است که قانون بیان اراده کیست؟ به باور ما، قانون نیز بیان اراده همان مرجعی فرادستی است که حق حاکمیت سیاسی را در اختیار و انحصار خود دارد؛ و آن مرجع، مردم است. مردمی که حق و توانایی اداره زندگی سیاسی خویش را دارند و از طریق نمایندگان مشروع و منتخب خویش به وضع و تصویب قانون اقدام می‌کنند؛ و بدینسان زندگی سیاسی و اجتماعی خویش را سامان می‌بخشند.

در مبحث قانون نیز اختلاف اساسی دقیقا از نقطه‌ای آغاز می‌شود که طالبان، قانون را نه بیان اراده مردم؛ بلکه بیان اراده شخص حاکم می‌دانند. حاکمی که نه در فرایند احراز قدرت وامدار مردم است و در فرایند اعمال قدرت خود را در برابر مردم مسئول و پاسخگو می‌داند.

تعلق داشتن حق حاکمیت به مردم، در حوزه قانون‌گذاری به این معنا است که اگر در امر قانون‌گذاری بین نظر شخص حاکم -باوجودی که منتخب مردم است- و مرجع قانون‌گذار، اختلاف نظری به میان آمد، نظر قانون‌گذاران رجحان دارد. چرا؟ برای اینکه از جانب مردم به مثابه مرجعی که حق حاکمیت به آن تعلق دارد، بین شخص حاکم و مرجع قانون‌گذار، تقسیم کار صورت گرفته و حرف آخر را در مورد قانون‌، قانون‌گذاران می‌زنند. این در حالی است که در نظام مورد نظر طالبان حرف آخر را در همه عرصه‌های اجرایی، تقنینی و قضایی شخص حاکم می‌زند.

در مبحث شهروندی مسئله این است که شهروند کیست؟ گستره کارکرد و فعالیتش کجا است؟ و از چه حقوقی برخوردار است؟ به نظر می‌رسد در منظومه فکری طالبان شهروند با تمام عرض و طول و حقوق وکارکرد و فعالیت خود غایب است. در نظام مورد نظر طالبان، نه انتخاب حاکم و انتخاب نوع و شکل نظام سیاسی از صلاحیت‌های شهروند است؛ نه نقد و نظارت بر حاکم حق شهروند است؛ و نه تأثیرگذاری شهروند بر سیاست‌ها و کارکردهای دولت عملاً فراهم می‌گردد.

البته مفهوم شهروند، در مسیر رسیدن تا این‌جا، تحولات عظیمی را از سر گذرانده است. قرن‌های متمادی، حتی در غرب «شهروند فرد» نداشتیم. منظور از «شهروند فرد» این است که همه افراد یک جامعه اعم از زن و مرد و عالم و عامی و اشراف و کارگر و فرادست و فرودست، بتوانند به صورت برابر و بدون تبعیض، در امور سیاسی کشور خود سهیم باشند و آن حق حاکمیت را مطابق قوانین و قواعدی که بیان اراده خود شان است؛ بدون موانع اعمال کنند.

«شهروند فرد» را در مبحث کیستی شهروند، به ترتیب تاریخ، در مقابل «شهروند تبار و نسب؛» در مقابل «شهروند دین و مذهب و کلیسا؛» در مقابل «شهروند مالک؛» و بالاخره در مقابل «شهروند مرد،» استفاده می‌کنیم. وقتی تاریخ تحول کیستی شهروند را در غرب مطالعه می‌کنیم، می‌بینیم که در گذشته‌ها، همه افراد بالغ بشر، شهروند نبودند. بنابراین در پاسخ به این پرسش که شهروند کیست؟ مدت‌های زیادی گفته می‌شد که فقط اسقف‌ها، کشیشان، اشراف و نجیب زادگان، شهروند اند. یعنی تنها این طبقه از مردم حق دخالت در امور سیاسی را داشتند. انقلاب فرانسه، در سال ۱۷۸۹ تحولی در مفهوم شهروند به وجود آورد و همه مردانی را که مالک زمین بودند، فارغ از نسب و جایگاه دینی-مذهبی شان به درجه شهروندی -شهروند فعال- ارتقا داد؛ و بدینسان «شهروند مالک» پدید آمد.

تحول دوم در مبحث کیستی شهروند، با انقلاب دوم فرانسه در سال ۱۸۴۸ نمایان گردید. به این معنی که بعد از انقلاب، به همه مردان، قطع نظر از جایگاه اجتماعی و دینی شان؛ و قطع نظر از دارایی و مالکیت شان، حق رأی داه شد؛ و «شهروند مالک» جایش را به «شهروند مرد» خالی کرد. زنان، تا آن زمان شهروند به حساب نمی‌رفتند. سرانجام، با آغاز قرن بیست، زنان نیز به حیث شهروند، از حقوق برابر با مردان برخوردار گردیدند؛ و بدینسان، «شهروند فرد»، جانشین «شهروند مرد» شد. اکنون و در زمانه ما، همه انسان‌های بالغ، اعم از زن و مرد، عالم و عامی و مالک و بی‌زمین، قطع نظر از جنسیت و عقیده و جایگاه دینی-اجتماعی شان شهروند به حساب می‌روند و فعالانه در امور سیاسی کشور شان دخالت دارند.

گستره حقوق و کارکرد و فعالیت شهروند امروز نیز، با شهروند دیروز قابل مقایسه نیست. حق آزادی بیان، حق انتخاب شدن و انتخاب کردن، حق تشکیل حزب سیاسی، حق نقد و اعتراض، حق تظاهرات و تجمعات و مارش‌های خیابانی، حق آزادی مذهب و عقیده، حق مسکن و محرمیت مکاتبات، حق دادرسی منصفانه، حق آموزش به زبان مادری و حقوق بسیار دیگری که در این‌جا مجال ذکر شان نیست، در زمره حقوق شهروندی قرار گرفته است که با گذشته‌ها تفاوت اساسی دارد. به لحاظ گستره کارکرد و فعالیت نیز، اگر شهروند دیروز، به اشکال مستقیم یا غیر مستقم در تعیین حاکم سهم می‌گرفت و یا حداکثر به کار صندوق رأی می‌آمد، شهروند امروز، با استفاده از حقوقی که در بالا اشاره شد، از طریق نقدها و دادخواهی‌ها و اعتراض‌ها و مارش‌های خیابانی، سیاست حکومت‌ها را کاملا به نفع عدالت، آزادی، تأمین امنیت، رفع تبعیض و ارائه خدمات رفاهی سمت-و-سو می‌دهد. مشکل طالبان اما این است که در منظومه فکری آن‌ها، نه کیستی شهروند روشن است؛ نه از گستره کارکرد و فعالیت و تأثیرگذاری‌های شهروند، حرفی در میان است؛ و نه از حقوق شهروندی -آنگونه که در دولت-ملت‌های مدرن بحث می‌شود- چیزی وجود دارد. آنچه تا اکنون می‌دانیم، در نظام مورد نظر طالبان، صندوق رأیی درکار نیست؛ مجال نقدی وجود ندارد؛ و به اعتراض و مارش‌های خیابانی نیز، مجالی داده نخواهد شد.

از اتفاقاتی که توسط جنگ‌جویان طالبان در مناطق تحت کنترل شان رخ می‌دهد می‌گذریم. و الا اتفاقاتی که در اسپین بولدک رخ داد؛ اتفاقاتی که در مالستان رخداد و اتفاقاتی که در حواشی شهر غزنی و مناطق دیگر رخداد نشان می‌دهد که در نزد طالبان تا هنوز اساسی ترین حق انسانی و شهروندی که همان حق حیات و حق مصونیت مسکن است، رعایت نمی‌شود. در اسپین بولدک و مالستان غیر نظامیان را تیر باران کردند و حریم خانه‌ها را شکستند. در حواشی شهر غزنی نیز با شکستن حق مصونیت مسکن، در خانه‌های مردم سنگر گرفتند و عملاً از منازل فوقانی خانه‌ها به مثابه سنگر و محل بود-و-باش جنگ‌جویان شان استفاده کردند/می‌کنند.

در خوش‌بینانه‌ترین حالت اگر بپذیریم که در نظام فکری طالبان، نوعی از مفهوم شهروند وجود دارد؛ آن شهروند، شهروند دستگاه مدرسه و مذهب است؛ آنهم با قرائت سخت‌گیرانه خودشان. هدف از شهروند مدرسه و مذهب این است که به باور طالبان تنها عده معدودی از مردانی که در مدارس دینی درس خوانده اند، از طریق بیعت می‌توانند در تعیین حاکم نقش بازی کنند. با این توضیح که این نقش، نه از آن جهت است که حق حاکمیت از “آنِ” بیعت کنندگان دانسته شود و آنان از طریق بیعت این حق را به نماینده شان منتقل کنند؛ بلکه از آن جهت است که بیعت کنندگان، از طریق بیعت، تکلیف خویش را در قبال حاکم به انجام می‌رسانند.

با توجه به آنچه گفته شد، صلح پایدار قبل از همه در گرو توافق بر سر این موضوعات بنیادین است. بعد از اینکه دو طرف در مورد منشاء، ماهیت و حق حاکمیت؛ در مورد منبع و ماهیت قانون؛ و در مورد چیستی و گستره حق و فعالیت شهروند و چگونگی انعکاس آن در قانون اساسی به توافق رسیدند، فرصت طرح مسائل فرعی‌تر و مجال توافق بر سر آن‌ها فراهم می‌گردد. توافق بر سر آتش‌بس و آزادی زندانیان طالب؛ توافق در جهت ایجاد دولت توافقی جدید؛ توافق بر سر چگونگی مشارکت گروه‌های مختلف در دولت جدید؛ توافق بر سر تعدیلات قانون اساسی، در روشنایی توافقات به وجود آمده در سه حوزه یاد شده؛ توافق بر سر زمینه‌سازی تخنیکی و حقوقی یک انتخابات شفاف، عادلانه و سراسری؛ و توافق بر سر چگونگی خلع سلاح نیروهای مسلح طالبان و ده‌ها مورد دیگر، فرعی بر آن سه اصل اساسی است و بعضاً به مثابه نتیجه و برایند صلح مطرح است.

محمداشرف غنی، رییس‌جمهور کشور در پیامش به مناسب عید قربان از طرح برنامه‌یی برای تغییر وضعیت جنگ در کشور خبر می‌دهد.

آقای غنی امروز (سه‌شنبه، ۲۹ سرطان) در سخنرانی‌اش به مناسب عید قربان در ارگ می‌گوید طالبان نیت و اراده‌یی برای صلح ندارند. آقای غنی می‌افزاید دولت برای اتمام حجت هیأتی بلندپایه‌یی را برای مذاکره با طالبان به قطر فرستاد تا ثابت بسازد که دولت و ملت افغانستان خواهان برقراری صلح در کشورند.

محمداشرف غنی به نقل از عبدالله عبدالله، رییس‌ شورای عالی مصالحۀ ملی تصریح کرد رهبران طالبان قصد دارند با زور قدرت سیاسی را به دست بگیرند و به گفت‌وگوهای صلح اهمیتی قایل نیستند.

رییس‌جمهور خاطرنشان می‌سازد که طالبان در پی کسب قدرت سیاسی از طریق زور هستند و هیچ اراده‌یی برای صلح ندارند. به سخن او، نیروهای خارجی افغانستان را ترک کرده‌اند و هیچ بهانه‌یی برای طالبان باقی نمانده تا جنگ را زیر نام «جهاد» ادامه دهند.

رییس‌جمهور غنی علاوه می‌کند که به تازه‌گی یک برنامۀ عملی و فوری جهت تغییر وضعیت جنگ در کشور آماده ساخته و این برنامه در جریان سه تا شش ماه آینده تطبیق خواهد شد.

هرچند آقای غنی به طور واضح این برنامه را شرح نمی‌دهد، اما اشاره می‌کند که بسیج ملت و تمرکز نیروهای امنیتی به جنگ با طالبان بخش مهم این برنامه است.

آقای غنی رهایی پنج هزار زندانی طالبان از زندان‌های دولت افغانستان را اشتباه کشورهای غربی می‌داند و می‌گوید که اکنون همۀ این جنگ‌جویان طالبان به میدان‌های نبرد حضور یافته‌اند.

رییس‌جمهور در بخش دیگری از سخنانش از سربازان و خانواده‌های آنان سپاس‌گزاری می‌کند. او به سربازان و شهروندان اطمینان می‌دهد که قصد معامله با طالبان را ندارد و برای بقای نظام کنونی با طالبان مبارزه خواهد کرد. آقای غنی همچنان تأکید می‌ورزد که طالبان هنوزهم با گروه‌های تروریستی از جمله جیش محمد، القاعده و لشکر طیبه رابطه دارند و در تبانی با پاکستان در پی تخریب افغانستان هستند.

آقای غنی در حالی تأکید دارند که طالبان اراده‌یی برای صلح ندارند که به تازه‌گی هیأت بلندپایۀ دولت به رهبری عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحۀ ملی برای مذاکره با رهبران طالبان به قطر رفت. آقای عبدالله در این سفرش با ملاعبدالغنی برادر، معاون سیاسی گروه طالبان دیدار کرد. دیدار آقای عبدالله با معاون سیاسی طالبان اما برای پیشرفت روند صلح هیچ سودی در پی نداشت. آقای عبدالله پس از دیدار با ملابرادر گفته است که او از رهبران طالبان شناخت بیشتری به دست آورده است.

این همه در حالی است که انتظار می‌رفت با خروج نیروهای خارجی از کشور، جنگ طالبان با دولت پایان یابد و دو طرف از طریق گفت‌وگو به صلح دست یابند. اکنون اما دامنۀ جنگ بیش از پیش گسترش یافته و در حال حاضر جنگ در بیش از یازده ولایت کشور عملاً جریان دارد.

عبدالله عبدالله، رییس‌ شورای عالی مصالحه‌ی ملی، می‌گوید جنگ افغانستان راه حل نظامی ‏ندارد و هیچ گروهی، نمی‌تواند از راه جنگ به نتیجه‌ی دل‌خواه برسد.‌‎ ‎

آقای عبدالله، روز دوشنبه -۲۸ سرطان-، در پیامی به مناسبت عید قربان، گفت تنها گزینه‌ ‏برای پایان جنگ و بحران ۴۳ساله‌ی افغانستان، گفت‌وگوی سازنده و معناداری است که منجر به ‏یک تفاهم سیاسی شود.‌‎ ‎

او افزوده است: «جای تأسف است که هنوز هم مخالفان مسلح از راه نظامی و مسلحانه اهداف ‏سیاسی شان را دنبال می‌کنند. تأکید بر گزینه‌ی نظامی و مسلحانه، نشان‌دهنده‌ی این است که از ‏منازعه‌ی چهاردهه و اندی، درس لازم گرفته نشده است.»‌‎ ‎

رییس‌ شورای عالی مصالحه‌ی ملی با اشاره به خروج نیروهای خارجی از افغانستان، تأکید کرده ‏است طالبان هیچ بهانه‌ای برای ادامه‌ی جنگ و خشونت‌ها ندارند.‌‎ ‎

آقای عبدالله، تأکید کرده است که آخرین فرصت‌ها برای رسیدن به یک توافق سیاسی و تأمین ‏صلح عادلانه و پایدار باقی است و به همین دلیل، مردم افغانستان انتظار دارند با تسریع ‏گفت‌وگوها، از این فرصت استفاده شود‎.‎

او هم‌چنان در مورد سفر اخیرش به قطر، توزیع داده و گفته است: «به دوحه رفتیم تا با طرف ‏طالبان برای بیرون‌رفت از مشکل گفت‌وگو کنیم. دیدگاه‌های خویش را در مذاکرات دوحه با طرف ‏طالبان با وضاحت و روشنی مطرح کردیم و از آنان نیز، خواستیم تا بیایند و مشکل را از طریق‌ ‏گفت‌وگو کنیم و به جنگ و خون‌ریزی در کشور پایان دهیم.»‏

آقای دانش، روز دوشنبه -۲۸ سرطان-، در پیامی به مناسبت عید قربان، گفت تلاش‌های ‏دوام‌دار به منظور پایان جنگ در افغانستان، نه ‌تنها که خشونت‌ها را کاهش نداده؛ بل که سبب ‏گسترده‌ترشدن دامنه‌ی جنگ نیز شده است.‌‎ ‎

آقای دانش دلیل گسترش جنگ را اهداف غیرانسانی‌ای گفته است که در عقب فعالیت‌ گروه‌های ‏تروریستی و افراطی نهفته است. «متأسفانه هنوز کشورهای حامی‌ طالبان، اهداف خود را در تداوم ‏بحران در کشور ما و در گسترش خشونت بیش‌تر، جست‌وجو می‌کنند‎.‌‏»‏

به گفته‌ی سرور دانش، دولت افغانستان در همه‌ی مراحل گفت‌وگوهای صلح، مکلفیت‌های خود را ‏به خوبی انجام داده و به خاطر حسن‌ نیت، نزدیک به ۶ هزار زندانی طالبان را آزاد کرده است.‌‎ ‎

آقای دانش با اشاره به نشست اخیر میان هیئت دولت افغانستان و طالبان، گفته است که ‌‏«عقیم‌شدن» روند صلح، نتیجه‌ی برخورد دوگانه‌ی طالبان و حامیان این گروه با روند صلح است. ‌‏«گروه طالبان تا اکنون نه‌ تنها به هیچ یک از تعهدات خود در قبال مردم افغانستان عمل نکرده؛  ‏بل که کارشکنی‌های گسترده و معناداری را در روند صلح انجام داده است که بر همگان آشکار ‏است.»‌‎ ‎

او تأکید کرده است که هیچ تغییری در دیدگاه‌ و ماهیت طالبان به میان نیامده و این گروه، هنوز ‏تلاش می‌کند که از طریق زور، سایه‌ی شوم و اقتدار غیرانسانی خود را بر مردم افغانستان تحمیل ‏کند‎.‎

این در حالی است که گفت‌وگوهای صلح میان هیئت دولت ‏به رهبری عبدالله عبدالله و طالبان ‏برای دو روز در قطر برگزار شد و ناوقت روز گذشته -یک‌شنبه، ۲۷ ‏سرطان-، پایان یافت‎.‎

از سویی‌هم، به تازگی نمایندگی‌های دیپلماتیک آسترالیا، کانادا، جمهوری چک، دنمارک، ‏نمایندگان اتحادیه‌ی اروپا، ‏فلند، فرانسه، آلمان، ایتالیا، ژاپان، کوریا، هالند، دفتر نماینده‌ی ارشد ‏ملکی ناتو، اسپانیا، سویدن، ‏انگلستان و ایالات متحده در افغانستان، تأکید کرده اند که حملات ‏نظامی طالبان، تلاش‌ها برای ‏دست‌یابی به یک راه‌ حل سیاسی و در کل گفت‌وگوهای صلح را ‏ناکام کرده است. ‏

در اعلامیه‌ی مشترکی که روز دوشنبه -۲۸ سرطان-، از سوی سفارت امریکا در کابل به نشر رسیده، ‌‏آمده است که حملات طالبان افزون بر ناکام‌کردن گفت‌وگوهای صلح، سبب متضررشدن غیرنظامی ‌‏و به‌خطرانداختن دست‌آوردهای بیست ‌سال گذشته، شده است. ‏

شورای عالی مصالحه‌ی ملی، اعلام کرد گفت‌وگوهای صلح که در سطح بلندی میان هیئت دولت ‏به رهبری عبدالله عبدالله و طالبان برای دو روز در قطر برگزار شد، ناوقت روز گذشته -یک‌شنبه، ۲۷ ‏سرطان-، پایان یافته است.‌‎ ‎

این نشست با صدور اعلامیه‌ی مشترک به پایان رسید. در اعلامیه‌‌ای که از سوی دو طرف به نشر ‏رسیده، آمده است آن‌ها بر «لزوم» تسریع گفت‌وگوهای صلح توافق کردند تا این گونه، به یک راه‌ ‏حل عادلانه و پایدار برای  پایان جنگ در افغانستان دست یابند.‌‎ ‎

در اعلامیه، آمده است: «آن‌ها نیاز به یک توافقی را که پاسخ‌گوی منافع و خواسته‌های همه‌ی زنان ‏و مردان افغانستان در روشنای اصول اسلامی باشد، درک می‌کنند.»‏

دو طرف هم‌چنان توافق کردند تا رسیدن به یک توافق سیاسی، گفت‌وگوها در سطح بلند باید ‏ادامه داشته باشد و چنین نشست‌هایی باز هم برگزار شود.‌‎ ‎

در اعلامیه، آمده است همه‌ی طرف‌ها، اطمینان داده اند که در سراسر کشور از زیربناهای ‏غیرنظامی محافظت و از وارکردن تلفات بر غیرنظامیان نیز جلوگیری شود.‌‎ ‎

هیئت مشترک دولت و سیاست‌مداران افغانستان به رهبری آقای عبدالله، پس ‏از چاشت روز جمعه ‌‏‌‏-۲۵ سرطان-، برای گفت‌وگو با طالبان، به قطر رفت. افزون بر عبدالله عبدالله، ‏یونس قانونی، ‌‏محمدکریم خلیلی، عطامحمد نور، محمد محقق، ‏سعادت‌منصور نادری، فاطمه گیلانی، باتور ‌‏‌‏دوستم و شماری دیگر از سیاست‌مداران افغانستان نیز، ‏در ترکیب این هیئت حضور داشتند‎.‎

روز دوم مذاکرات صلح میان دولت افغانستان و گروه طالبان در قطر جریان دارد.

عبدالله عبدالله، رهبر شورای عالی مصالحه و رئیس هیات مذاکره کننده افغانستان، در پایان روز نخست در توییتی نوشته بود او انتظار دارد گفت‌وگوها نتیجه مثبت و سازنده داشته باشد.

در این نشست طالبان بیشتر روی «آزادی زندانیان، بیرون شدن رهبران طالبان از فهرست سیاه» و هیأت دولت بیشتر روی «یک نقشه راه برای آینده سیاسی افغانستان» تمرکز کرده بودند.

در روز دوم گفت‌وگوها تمرکز بییشر روی یک اعلامیه‌ خواهد بود. اعتماد سازی، قانون اساسی و یک نقشه راه برای آینده سیاسی افغانستان، همراه با تعهد بر اینکه با هیأت بزرگتر عالی‌رتبه به زودی دوباره بنشینند، مواردی است که در اعلامیه خواهد آمد.

به نظر می‌رسد هیأت‌های دو طرف احتیاط دارند تا در ارتباط به محتوای گفت‌وگوها، مسایل مورد بحث و مناقشه، معلوماتی بیرون درز نکند.

زلمی خلیلزاد، نماینده ویژه آمریکا برای صلح افغانستان هم در قطر به سر می‌برد. ولی در مذاکرات جدی دو طرف که از هر طرف هفت نفر نمایندگی می‌کند، حضور ندارد.

در ترکیب هیأت دولت، عبدالله عبدالله، محمد کریم خلیلی، رهبر حزب وحدت اسلامی افغانستان، عطا محمد نور، رهبر یک شاخه جمعیت اسلامی، عبدالسلام رحیمی، محمد معصوم استانکزی، باتور دوستم و فاطمه گیلانی حضور دارند.

اعضای هیأت طالبان شامل ملا برادر اخند، شیخ عبد الحکیم، شیخ محمد فرید، ملا محمد فاضل مظلوم، قاری دین محمد حنیف، شیخ شهاب الدین دلاور و مولوی عبد السلام حنفی هستند.

مذاکرات صلح افغانستان حدود دو سال است شدت گرفته است ولی این روند در ماه‌های اخیر پراکنده و دلسردکننده بود.

در هفته‌های گذشته خشونت‌ها در سراسر افغانستان افزایش چشمگیری داشته و گروه طالبان توانسته پیشروی‌های قابل ملاحظه‌ای داشته باشد. ولسوالی‌های زیادی میان دولت و گروه طالبان دست‌به‌دست شده است.

افزایش خشونت‌ها در افغانستان کشورهای همسایه را نیز نگران کرده است. براساس آمار در خشونت‌های اخیر ۲۷۰ هزار نفر آواره شده‌اند. این روند کشورهای همسایه افغانستان را از هجوم سیل مهاجران به این کشورها نگران کرده است.

با چنین وضعیتی، انتظارات زیادی از نشست دوحه در مورد آینده افغانستان در داخل و خارج وجود دارد.

فریدون خوزون، سخنگوی شورای عالی مصالحه ملی، می‌گوید که طبق برنامه نشست ساعت ۱۰:۰۰ پیش از چاشت امروز به وقت دوحه برگزار می‌شود.

تاکنون اجندای مورد بحث این نشست به صورت رسمی اعلام نشده است.

اما منابع می‌گویند که آتش‌بس، تشکیل حکومت انتقالی و رهایی زندانیان طالبان از محورهای مورد بحث این نشست خواهد بود.

هیأت اعزامی افغانستان با عضویت محمدکریم خلیلی، عطامحمد نور، سید سعادت منصور نادری، باتور دوستم و برخی از اعضای هیأت مذاکره‌کننده دولت روز گذشته به دوحه رفت.

آقای عبدالله که در روز سه‌شنبه، بیست‌ودوم سرطان در نشست کمیته این شورا صحبت می‌کرد گفت همکاری جامعه‌ی جهانی پس از خروج نظامیان خارجی هم‌چنان ادامه خواهد داشت.

از سوی، آقای عبدالله در دیدار جداگانه، با فرانک کنت مک کینزی، فرمانده ستاد فرماندهی مرکزی امریکا، سنتکام که مسوولیت فرماندهی نیروهای امریکایی در افغانستان را بر عهده گرفته، از تغییر فرماندهی در حوزه افغانستان و انتقال مسوولیت به او ابراز امیدواری کرده است.

عبدالله از کارکردهای اسکات میلر قدردانی کرده و نیز افزوده است که امیدوار است این تغییر در فصل جدید روابط میان دو کشور به تقویت و گسترش همکاری‌های مشترک میان نیروهای نظامی دو کشور بیانجامد.

عبدالله در این دیدار از آخرین تحولات روند صلح صحبت کرده و نیز افزوده است که هیچ‌ نیرویی نمی‌تواند اراده‌ خود را با زور بر مردم افغانستان تحمیل کند.

رییس شورای مصالحه ملی کشور خاطرنشان کرده است که طالبان از تاریخ درس بگیرند و از فرصت پیش‌آمده برای رسیدن به صلح عادلانه و پایدار استفاده کنند.

فرمانده ستاد فرماندهی مرکزی امریکا، سنتکام نیز بر ادامه همکاری‌های مشترک، حمایت از نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان و نیز حمایت از تلاش‌های مبارزه با دهشت‌افگنی تأکید کرده است.

معاون سیاسی شورای عالی مصالحه‌ی ملی اسدالله سعادتی، قبل از پرداختن به فرآیند کاری و چگونگی موثریت کمیته هماهنگی پوشش رسانه‌یی مذاکرات صلح، روی وضعیت عمومی و آخرین پیشرفت ها در روند صلح صحبت کرده، نشست تهران و دیگر ابتکارات منطقه‌یی به منظور بازگرداندن طالبان به میز مذاکره را امیدوار کننده توصیف کرد.

محترم سعادتی، ایجاد و معرفی اعضای کمیته همآهنگی پوشش رسانه‌یی ‌مذاکرات صلح را یک گام موثر در راستای دسترسی عادلانۀ رسانه ها و خبرنگاران به روند مذاکرات و سایر موضوعات مربوط به روند صلح عنوان کرده گفت که؛ شورای عالی مصالحه ملی حق دسترسی مردم به اطلاعات و پیشرفت های روند صلح را به رسمیت می‌شناسد و همواره کوشیده است تا آزادی بیان و ارزش های مدنی و شهروندی و در مجموع فعالیت های مربوط به روند صلح رعایت شود که ایجاد کمیته همآهنگی پوشش رسانه‌یی مذاکرات صلح نیز گام دیگری در همین راستا میباشد.

در این کمیته 11 تن از نمایندگان نهاد های رسانه یی و خبرنگاران از سوی جامعه خبرنگاری کشور معرفی شده و نمایندگان کمیسیون دسترسی به اطلاعات، وزارت دولت در امور صلح و دفتر رسانه‌های شورای عالی مصالحه ملی نیز حضور خواهند داشت. همچنین دارالانشای کمیسیون رسانه ها و آگاهی عامه سکرتریت این کمیته را به عهده خواهد داشت.

گفتنی است که تعدادی از خبرنگاران ولایات در این جلسه به صورت آنلاین اشتراک ورزیدند.

در جلسۀ شورای عالی مصالحۀ ملی از تلاش های نیروهای شجاع امنیتی و دفاعی کشور قدردانی صورت گرفت و تاکید شد در وضعیت کنونی باید تمام اقشار جامعه در یک صف و صدای واحد قرار بگیرند و مسئولیت خویش را ادا نمایند.

همچنان با اشاره به قیام مردمی در ولایات مختلف در حمایت از جمهوریت و نیروهای امنیتی و دفاعی کشور، بر انسجام و مدیریت هرچه بهتر آنان در چارچوب حاکمیت دولت، تاکید صورت گرفت.

ارگ با نشر خبرنامه‌یی نوشت رییس‌جمهور و رییس شورای عالی مصالحۀ ملی شام دیروز (چهارشنبه، دوم سرطان) به امریکا سفر کرده‌اند. در این خبرنامه آمده است امرالله صالح، محمدحنیف اتمر، حمدالله محب، شهرزاد اکبر و شماری از اعضای هیأت مذاکراتی دولت افغانستان نیز در این سفر آقای غنی را همراهی می‌کنند.

بر اساس خبرنامۀ ارگ، رییس‌جمهور و رییس شورای عالی مصالحۀ ملی در جریان این سفر با جوبایدن، رییس‌جمهور ایالات متحدۀ امریکا، اعضای کانگرس این کشور و شخصیت‌های تأثیرگذار امریکایی روی روابط دو جانبۀ کابل – واشنگتن و روند صلح کشور به گونۀ جداگانه دیدار و گفت‌وگو خواهند کرد.

گفتنی است این سفر رییس‌جمهور و رییس شورای عالی مصالحۀ ملی به دعوت جوبایدن، رییس‌جمهور امریکا صورت گرفته است. بر اساس اعلامیۀ کاخ سفید، دیدار آقای عبدالله و آقای غنی با رییس‌جمهور امریکا فردا (جمعه، چهارم سرطان) صورت خواهد گرفت.

شورای عالی مصالحه ملی در اعلامیه‌ای گفت افغانستان و ایران دو کشور همسایه، برادر، هم‌دین، هم‌فرهنگ و هم‌زبان اند که دارای روابط حسنه و نیک تاریخی است.
عبدالله عبدالله علاوه کرد انتظار داریم با پیروزی رییسی، روابط میان دو دولت و دو ملت در عرصه‌های فرهنگی، اقتصادی، مبارزه با قاچاق مواد مخدر، مبارزه با تروریزم و هراس‌افگنی بیشتر از پیش گسترش یابد و تقویت گردد.
ابراهیم ریيسی با کسب ۱۷ میلیون و ۹۲۶ هزار و ۳۴۵ در انتخابات ریاست جمهوری ایران به عنوان رییس جمهوری منتخب این کشور انتخاب شده است.

پس از انفجار مرگبار موتر حامل استادان و دانشجویان دانشگاه البیرونی پروان، موجی از واکنش ها نسبت به این رویداد در کشور صورت گرفت.

در پی انفجار مرگبار مین کنار جاده حین عبور موتر حامل استادان و دانش جویان دانشگاه البیرونی در پروان که منجر به کشته و زخمی شدن ۱۴ تن بعد از ظهر روز گذشته گردید، مقام های حکومتی و اقشار مختلف مردم نسبت به این جنایت مرگبار واکنش نشان دادند.

واکنش ارگ ریاست جمهوری

ارگ ریاست جمهوری با نشر خبرنامه‌ای ضمن محکومیت این حمله تروریستی گفت: «دشمنان افغانستان یک بار دیگر ضدیت شان را با علم و دانش و ترقی و تعالی کشور نشان دادند. تروریستان با انجام اینگونه جنایات‌شان نمی‌توانند عزم و اراده استادان و دانشمندان ما را برای تربیت نسل آینده، تضعیف نمایند.»

واکنش رئیس شورای عالی مصالحه ملی

 عبدالله عبدالله رئیس شورای عالی مصالحه ملی این حمله را عملی ددمنشانه، ضد انسانی و یک جنایت ضد بشری خوانده است. او گفته است: «تروریستان جنایت پیشه با حمله با کاروان دانش، آگاهی و تعلیم، آینده افغانستان را هدف قرار داده‌اند».

واکنش وزیر تحصیلات عالی 

دکتر عباس بصیر وزیر تحصیلات عالی با نشر اعلامیه‌ای این انفجار را محکوم کرد و خاطر نشان کرد: «حمله به جان افراد ملکی و آن هم هدف قرار دادن مراکز علمی و اکادمیک و به خاک و خون کشانیدن محصلان و استادان، یک عمل غیر انسانی، خلاف ارزش های اسلامی و نورم های بشر دوستانه بوده و با قوانین بشری نیز در تضاد است».

وی گفت: «حمله به مشعل‌داران راه علم و معرفت در حالی صورت می گیرد که در دین مقدس اسلام فراگیری علم و دانش یک وجیبه و مکلفیت عنوان شده و رسیدن به یک جامعه سالم در گرو اهتمام علم و دانش بیان گردیده است.»

واکنش دکتر محمد امین احمدی

دکتر محمدامین احمدی عضو هیئت مذاکره‌کننده دولت در صفحه فیسبوک خود گفت: «شیخ اجل سعدی می‌گفت: هنرمند هر جا رود قدر بیند و بر صدر نشیند. مراد ایشان از هنرمند در این عبارت حاملان علم و آگاهی است‌. اما ما به جای تکریم عالمان خود، آن‌ها را گروهی و دسته جمعی می‌کشیم. این همه خشم و خشونت در یک نفرت عمیق فرهنگی ریشه دارد که در طی چهل سال اخیر چون زهر در تار و پود فرهنگ این سرزمین تحت عنوان تکفیر و جهاد تزریق شده است و ما را از اسلام تاریخی و فرهنگی این سرزمین دور کرده است. از این رو لازم است که به یک توبه فرهنگی جمعی چون نماز استسقا (نماز باران) روی آوریم . چون تا زمانی نفرت و خشونت فرهنگی را در تار و پود فرهنگ خود درمان نکنیم، دشمنان صلح و آرامش این کشور از خود ما علیه زندگی جمعی ما سرباز گیری می‌کنند.»

گفتنی است هنوز گروهی مسئولیت این انفجار را به عهده نگرفته است

این درحالی است که در یک ماه اخیر حمله به مراکز آموزشی در نقاط مختلف کشور افزایش پیدا کرده است. چند هفته پیش شاهد حمله به دانش‌آموزان لیلیه‌ای در لوگر بودیم. سه انفجار تروریستی پی هم در ۱۸ ثور در غرب کابل جان ۸۰ نوجوان را گرفت و بیش از ۱۵۰ کودک و نوجوان را زخمی کرد.

قرار است شورای عالی دولت توسط چهره های تکراری، ناکام، بی برنامه، عامل بحران و فاقد تحلیل از تحولات داخلی و بین المللی تشکیل شود.

نخست این که با وجود شورای عریض و طویل مصالحه اما ناکارامد، چه نیاز به تشکیل شورای عالی دولت است؟

دوم اینکه حافظه جمعی مردم افغانستان پر از شوراهایی مصلحتی و غیرقانونی است که تا کنون هیچیک موثر نبوده اند و تنها هزینه های مالی و سیاسی سنگین بر مردم افغانستان تحمیل کرده است.

سوم همواره واقعیت های موجود افغانستان در این گونه شوراها نادیده گرفته می شود و چند چهره تکراری و فرسوده و کم سواد، خود را به جای مردم افغانستان و نماینده های اقشار مختلف سیاسی و قومی جا می زنند در حالی که پایگاه اجتماعی و سیاسی بسیاری از این افراد متزلزل و لرزان است و حضور اینها هیچ تاثیری در جبهه نبرد و میدان ندارد.

چهار با وجود صدها مشاور کم سواد یا بعضا بی سواد( با احترام به برخی ها) چه نیاز به شورای عالی دولت است که باز هم نقش مشوره دهی را ایفا کند.

در نتیجه این که به نظر می رسد حکومت افغانستان در دور باطل گرفتار امده است و نمی تواند در شرایط حساس کنونی، تصمیمی اتخاذ کند که حداکثر منافع ملی را تامین کرده و از مخمصه نا امنی و زوال سیاسی خود را رهایی بخشد. به یاد داشته باشید که دادن امتیاز به چند چهره معامله گر سیاسی، توازن قدرت را به نفع حکومت تغییر نخواهد داد. این در حالی است که بسیاری از این چهره های امتیاز طلب و احیانا باج گیر، در شورای عالی مصالحه نیز عضویت دارند که تا کنون اندک تاثیری در روند صلح نداشته است.

البته وجود چنین معامله گران در ساختار قدرت سیاسی برای طالبان فرصتی است مغتنم؛ زیرا طالبان از میزان نارضایتی شهروندان از حضور این افراد در قدرت، استفاده بهینه و شایان می کنند و هر روز ضریب موفقیت خود را افزایش می دهند.

داکتر عبداللطیف نظری

شورای عالی مصالحۀ ملی از عملی نشدن بخش‌هایی از موافقت‌نامۀ سیاسی میان غنی و عبدالله انتقاد می‌کند.

فریدون خوزون، معاون سخنگوی این شورای امروز (دوشنبه، ۲۷ ثور) در برگۀ تویترش نوشت بخش‌هایی از موافقت‌نامۀ سیاسی میان رییس‌جمهور و رییس شورای عالی مصالحۀ ملی کشور عملی نشده است.

آقای خوزون می‌افزاید این موافقت‌نامه با هدف مهار بحران در کشور امضا شده بود و اجرایی شدن تعهدات درج شده در این سند می‌تواند تنش‌های اخیر در ولایت فاریاب را مهار کند.

معاون سخنگوی شورای عالی مصالحۀ ملی از ارگ ریاست جمهوری می‌خواهد بخش‌های عملی‌ناشدۀ این موافقت‌نامۀ سیاسی را عملی کند.

این در حالی است که از حدود یک ماه به این‌سو و پس از معرفی شدن محمد داوود لغمانی به عنوان والی جدید فاریاب هزاران تن از هواداران مارشال عبدالرشید دوستم، از متحدان دستۀ انتخاباتی عبدالله عبدالله با این اقدام مخالفت کرده‌اند. آنان تأکید دارند که یکی از باشنده‌گان فاریاب به عنوان والی این ولایت تعیین شود.

در تازه‌ترین اقدام گزارش شده است که این معترضان دروازۀ ساختمان ولایت فاریاب را مسدود کرده‌اند. اما بر اساس معلومات منابع محلی، آقای لغمانی در داخل قرارگاه ارتش به عنوان والی فاریاب معرفی شده و کارش را رسماً آغاز کرده است.

شورای عالی مصالحۀ ملی از اعلام آتش‌بس توسط گروه طالبان در روزهای عید فطر استقبال می‌کند، اما می‌گوید آتش‌بس موقت راه حل نیست.

شورای عالی مصالحۀ ملی امروز (دوشنبه، ۲۰ ثور) با نشر خبرنامه‌یی می‌نویسد هرچند این آتش‌بس سه روزه فرصت کوتاهی را برای آرامش مردم فراهم می‌سازد، اما راه حل اساسی برای ختم جنگ در کشور نیست.

در خبرنامۀ این شورا آمده است تسریع مذاکرات صلح، اعلام آتش‌بس دایمی و قطع دایمی جنگ از خواست‌های اصلی شهروندان کشور است و طالبان باید به آن تن دهند.

در خبرنامۀ این شورا همچنان آمده بحران کشور راه حل نظامی ندارد و تجربۀ چهل سال جنگ در کشور نیز نشان می‌دهد که نسخۀ خشونت و کشتار راه حل نیست؛ بلکه به عمق بحران و منازعه می‌افزاید.

این شورا از گروه طالبان می‌خواهد که با دوام آتش‌بس پس از روزهای عید فطر به میز مذاکره برگردند و برای پایان جنگ در کشور گفت‌وگوهای مستقیم را آغاز کنند.

گفتنی است که طالبان سه روز عید فطر را آتش‌بس اعلام کرده‌اند. حکومت تاکنون در این پیوند موقف خود را اعلام نکرده است.