برچسب: امریکا

زلمی خلیلزاد بعد از ظهر روز دوشنبه(۲۵حوت) با داکتر عبدالله رییس شورای عالی مصالحه ملی دیدار کرد.
سپیدار گزارش داد در این دیدار، دو طرف در باره‌ آخرین پیش‌رفت‌ها و تحولات در باره‌ صلح افغانستان، تصامیم اجلاس اخیر کمیته رهبری شورای عالی مصالحه‌‌، کنفرانس مسکو و ترکیه در باره‌ صلح افغانستان، مذاکرات دوحه، تسریع روند مذاکرات و کاهش خشونت‌ها بحث و تبادل نظر کردند.
گفتنی است روز گذشته خلیلزاد با سران طالبان در قطر و شیخ محمد بن عبدالرحمان آل ثانی وزیر خارجه قطر نیز دیدار کرده بود.

روزنامه‌ی نیوریارک تایمز، گزارش داد ایالات متحده‌ی امریکا، یک هزار سرباز بیشتر از حد اعلام‌شده در افغانستان دارد.

در گزارشی که روز یک‌شنبه (۲۴ حوت/ ۱۴ مارچ)، به نقل از چند مقام افغانستانی، امریکایی و اروپایی از سوی نیویارک تایمز به نشر رسید، آمده است امریکا در حال حاضر ۳۵۰۰ سرباز در افغانستان دارد.

بر اساس این گزارش، برخی از فرماندهان و نیروهای عملیات ویژه‌ که در افغانستان، زیر نظر پنتاگون و سازمان اطلاعاتی امریکا یا سیا کار می‌کنند، شامل هزار سرباز اضافی این کشور در افغانستان می باشند.

نیویارک تایمز، نوشت وجود سربازان بیشتر در افغانستان از آن چه که پنتاگون اعلام کرده، یک امر معمول است و این در سوریه، یمن و حتا مالی هم اتفاق افتاده است.

ایالات متحده‌ی امریکا، معمولا جزییات نیروهای نظامی‌اش را به سیا و یا سازمان‌های نظامی دیگر اعلام می‌کند و به دلیل این که جزییات نیروها، اطلاعات طبقه‌بندی شده است، از تایید علنی آن خوددرای می‌شود.

پیش از این، ایالات متحده‌ی امریکا اعلام کرده بود که بر اساس توافق‌نامه‌ی دوحه با طالبان، شمار سربازان خود را در افغانستان به ۲۵۰۰ نفر کاهش داده است؛ هرچند بر اساس توافق‌نامه، باید امریکا نیروهای خود را تا ماه می، به گونه‌ی کامل از افغانستان خارج کند.

وی در مصاحبه‌ای گفت: «به تجربیات گذشته کشورمان طی ۴۰ سال گذشته و جنگ‌هایی که شاهد آن بوده، ببینید. حکومت‌های انتقالی پس از اشغال امریکا تشکیل شده، برخی انتقالی، برخی مشارکتی، اما هیچ‌یک مشکلات این کشور را حل نکرده است.»
سخنگوی گروه طالبان در ادامه افزود: «ما خواهان نظام اسلامی قوی و مستقل برای حل مشکلات کشور هستیم و به این (سوالات) اساسی باید توجه کرد.
این سخنان را سخنگوی طالبان در حالی مطرح کرده است که قبلاً گفته بود این گروه در حال بررسی طرح تازه ایالات متحده است و تا کنون موضع رسمی خود را اعلان نکرده است.»
همچنان ملا عباس استانکزی از اعضای هیئت سیاسی این گروه در قطر، در سفری به مسکو گفته بود اگر رییس جمهور غنی کنار برود، این گروه آماده است که در دولت موقت شرکت کند.

مسأله ائتلاف چین و روسیه در برابر هژمونی آمریکا، از چالش‌های اصلی ایالات متحده در سال‌های اخیر بوده است. نکته‌ای که عمده توجه و تمرکز نخبگان تصمیم‌ساز در آمریکا را به خود مشغول داشته است. روند روبه‌رشد همراهی این دو دولت علیه امریکا در دوران ترامپ به واسطه سیاست «اول آمریکا»ی این دولت، تسریع یافت. با این حال دولت بایدن قصد دارد اولاً با تنظیم دوباره روابط آمریکا و متحدانش جبهه متحدی در برابر این دو قدرت ضدهژمون غرب، شکل دهد و ثانیاً با روش‌های مختلف درصدد شکاف و اختلاف در این ائتلاف برآید. فروپاشی شوروی، تصور شکل‌گیری جهان تک‌قطبی به محوریت آمریکا را ایجاد کرد.

بازسازی روسیه از خاکستر شوروی، به زمان زیادی نیاز داشت. چین نیز که در مسیر رشد اقتصادی قرار گرفته بود، برای تداوم مسیر نیازمند ثبات بود. هژمونی غرب بر فضای روابط بین‌الملل پس از جنگ سرد، به‌تدریج چین و روسیه را به یکدیگر نزدیک کرد. ابتدای دهه ۱۹۹۰ بر حل مشکلات مرزی همت گماشتند. در میانه این دهه، روابط تجاری سرعت گرفت و مبادله تسلیحاتی از مبدأ روسیه به مقصد چین نیز آغاز شد. تشکیل سازمان همکاری شانگهای در ۱۹۹۶ نقطه عطف مهمی در همکاری‌های چندجانبه با محوریت این دو دولت بود که سطح روابط را به استراتژیک ارتقا داد. استقرار پوتین در کرملین به رشد روابط دوجانبه سرعت بخشید. چنانچه حجم تجارت دوجانبه از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۹، بیش از ۶ برابر شد. همکاری‌های مهم در حوزه انتقال نفت و گاز از روسیه به چین، بُعد دیگری از روابط مؤثر دو کشور طی دهه ۲۰۰۰ بوده است. به‌مرور و با توسعه توان اقتصادی چین و قدرت نظامی روسیه، فضا برای رویکرد توسعه‌طلبانه در سیاست خارجی این دو کشور بیش‌ازپیش فراهم شد.چین از روابط با مسکو برای تکمیل خلأهای نظامی‌اش استفاده می‌کند تا علناً موقعیت نظامی آمریکا در حوزه‌های ژئوپلتیک شرق آسیا را به چالش بکشد. همکاری چین و روسیه به عنوان دو قدرت مهم غیرغربی در سطح جهانی، تبعات جدی برای هژمونی جبهه لیبرال‌دموکراسی با محوریت آمریکا در ابعاد سخت، نیمه‌سخت و نرم دارد و توسعه نفوذ جهانی ایالات متحده را به خطر می‌اندازد.

این مسأله در نظرات بسیاری از اندیشمندان آمریکایی طی سال‌های اخیر منعکس شده است. برژینسکی بیان داشته که مرکز ثقل سیاسی و اقتصادی جهان در حال حرکت از اقیانوس اطلس به اقیانوس آرام است. فرید زکریا در «جهان پساآمریکایی» از جابجایی قدرت به سوی قدرت‌های نوظهور اقتصادی سخن می‌گوید. هانتینگتون معتقد است دوران جهان تک‌قطبی به سر آمده و میرشایمر نبرد میان چین و آمریکا را گریزناپذیر توصیف کرده است. مهم‌ترین چالش‌های این هم‌افزایی برای آمریکای امروز را در سه محور نظامی(سخت)، اقتصادی(نیمه‌سخت) و الگوی حکمرانی(نرم) می‌توان برشمرد.در حوزه نطامی، روسیه در حال حاضر سیستم‌های تسلیحاتی پیشرفته‌ای با قابلیت دفاع هوایی، ضدکشتی و زیردریایی برای تقویت ارتش جمهوری خلق چین ارائه می‌کند تا ایالات متحده را از حیاط خانه خود دور نگه دارد. این دو همچنین در حال افزایش همکاری‌های فناوری هستند که در نهایت می‌تواند به آنها اجازه دهد سریع‌تر از آمریکا نوآوری‌های نظامی و امنیتی را به دست آورند. زیرا از یک‌سو بودجه دفاعی آمریکا به دلایل بحران‌های اقتصادی تحت فشار قرار دارد و اختلاف‌نظرها پیرامون دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه بر سر این مسأله در کنگره خودنمایی کرده و از سوی دیگر سیاست‌های مداخله‌جویانه‌اش در عراق، افغانستان و سوریه نیز با ناکامی مواجه شده است. اولویت‌بندی تیم سیاست خارجی بایدن بر دیپلماسی به جای ابزارهای سخت، نشان از همین محدودیت‌ها دارد و این فضا را برای توسعه‌طلبی‌های چالش‌برانگیز چین و روسیه فراهم‌تر می‌کند.در حوزه اقتصادی، همکاری‌های پکن و مسکو، اهرم‌های اقتصادی سیاست خارجی آمریکا مانند تحریم، کنترل صادرات یا هژمونی در نهادهای بین‌المللی اقتصادی مانند سازمان تجارت جهانی را با معضل روبرو خواهد ساخت.

این همکاری اگر به شبکه‌ای از کشورهای تحت هجمه آمریکا وصل شود، می‌تواند حصاری در برابر ابزارهای اجبارآمیز اقتصادی بسازد که مداخله‌جویی‌های ایالات متحده را مانع شود. برای مثال توافق‌های دو یا چندجانبه استفاده از ارزهای بومی و تقویت روابط بین‌بانکی چین و روسیه، از مهم‌ترین اقدام‌هایی است که در صورت توسعه به دولت‌های غیرغربی، هژمونی اقتصادی دالر را خدشه‌دار خواهد ساخت. این مسأله اکنون که دولت بایدن با تبعات اقتصادی کرونا دست‌به‌گریبان است و از سوی دیگر چشم‌انداز رشد اقتصادی و اشتغال در ایالات متحده مبهم می‌نماید، بیش‌ازپیش رخ خواهد نمود. به‌ویژه که چین با مهار کرونا توانسته موقعیت برتری برای گسترش نفوذ خود بیابد.در حوزه الگوی حکمرانی، هم‌سویی روسیه و چین خطرات قابل توجهی برای ارزش‌های آمریکایی دارد. تقویت دولت‌ها و رهبران غیرلیبرال در حوزه‌های پیرامونی‌شان مانند حمایت روسیه از بلاروس و یا چین از کوریای شمالی در کنار حمایت‌ها از یکدیگر در برابر ادعاهای حقوق‌بشری غرب در مجامع جهانی، از نمونه‌های این امر است.

دولت بایدن که اولویت بیشتری به مسائل حقوق‌بشری و ارزش‌های دموکراتیک می‌دهد، با این بحران روبروست که روایتی از الگوی حکم‌رانی مقتدر و تمرکزگرا از سوی این دو دولت به‌خصوص درباره غلبه بر کرونا منتشر شود که ارزش‌مندی الگوی لیبرال‌دموکراسی را با چالش روبرو سازد. چالشی که بخشی از آن را نیز به دلیل بی‌توجهی ترامپ به این ارزش‌ها در دوران حکمرانی‌اش از جمله قتل جرج‌فلوید توسط پلیس آمریکا و تشنج‌ها و آشوب‌های پس از انتخابات، به ارث برده است. هم‌چنین چین در جریان مقابله با اعتراض‌های اخیر در هنک‌کنگ و روسیه در مقابله با حامیان ناوالنی، دغدغه مشترکی در برابر اظهارات و مواضع مداخله‌جویانه آمریکایی‌ها دارند.

دکتر عبدالطیف نظری

محمد صادق نماینده ویژه پاکستان برای افغانستان که به ایران سفر کرده با محمد جواد ظریف وزیر امور خارجه آن کشور ملاقات کرد.
محمد صادق شنبه‌شب وارد تهران شد و از سوی سید رسول موسوی معاون وزیر خارجه ایران مورد استقبال قرار گرفت.
بر بنیاد این گزارش، نماینده ویژه پاکستان برای افغانستان روز گذشته با جواد ظریف وزیر امور خارجه ایران در رابطه به تحولات اخیر در افغانستان گفت‌وگو کرده است.
صادق در توییتی در مورد دیدارش گفت:« نشست‌های خیلی مهمی در تهران داشتم، از جمله دیدار با محمد جواد ظریف، وزیر خارجه و دیپلمات شهیر.
تاکنون محتوای مباحث وگفت‌وگوهای فرستاده خان با مقامات ایرانی رسانه‌ای نشده، اما احتمالاً نشست مسکو، نشست انقره و طرح جدید امریکا برای صلح افغانستان از موارد مورد بحث دو طرف بوده است.

قرار است ایالات متحده در ماه می نیروهای باقی مانده خود را مطابق به توافقنامه‌ای که سال گذشته با طالبان در دوحه امضا کرد، از افغانستان بیرون کند.
اما خشونت در حال اوج گرفتن است و گفت‌وگوهای بین‌الافغانی با توافقنامه دوحه پیشرفت کمی داشته است. در صورت خروج سربازان امریکایی، طالبان ممکن روند صلح را رها کرده و قدرت را به زور به دست بگیرند. این می‌تواند مسلماً برای پاکستان که از ابتدای تاسیس طالبان در دهه ۱۹۹۰ ازین گروه برای ایجاد عمق استراتژیک خود برای جلوگیری از نفوذ هند در افغانستان حمایت کرده است «یک ماموریت تمام شده» باشد.
دولت افغانستان روابط نزدیکی با دهلی نو دارد و کنارگذاشتن آن به منافع هند آسیب می‌رساند.
با این حال، ظاهراً اسلام‌آباد خواستار عقب نشینی «مسئولانه» ایالات متحده است و بارها تاکید کرده که یک دولت فراگیر در کابل را ترجیح می‌دهد.
البته ممکن این تلاش پاکستان برای منحرف کردن اتهامات حمایت از طالبان باشد، اما دلایل موجهی برای پاکستان برای مخالفت با به قدرت رسیدن این گروه شبه نظامی و احیای حکومت دینی آنها وجود دارد.
طوری که تریسیا بیکن مسئول پیشین مبارزه با تروریزم ایالات متحده متذکر می‌شود: «اگرچه پاکستان و طالبان منافع مشترک دیرینه دارند، اما این منافع میان آن‌ها دوستی ایجاد نکرده است».
سازمان امنیت پاکستان تا حد زیادی به طالبان افغانستان به نظر حقارت می‌نگرد، در حالی که طالبان غالباً از مداخلات پاکستان انتقاد می‌کنند.
سال‌هاست که اسلام‌آباد تلاش کرده است که به دستور واشنگتن طالبان را تحت فشار قرار دهد. قبل از ۱۱ سپتمبر، ایالات متحده از پاکستان خواست که ملاعمر رهبر پیشین طالبان را برای تسلیم‌دهی اسامه بن لادن تحت فشار قرار دهد که وی حاضر به انجام چنین کاری نشد.
پرویز مشرف رییس جمهور پیشین پاکستان نیز سعی کرد – و نتوانست – از تخریب مجسمه‌های بودای بامیان توسط طالبان جلوگیری کند. تلاش‌ها برای اعمال فشار بالای طالبان پس از سقوط این گروه از قدرت ادامه یافت.
هنگامی که درگیری افغانستان به بُن‌بست رسید و ایالات متحده در جستجوی راه حل دیپلماتیک شد، از اسلام‌آباد خواست تا طالبان را بر سر میز مذاکره بیاورد. اما طالبان پاکستان را دور زده و گفت‌وگوهای پنهانی را با دولت افغانستان آغاز کردند. این کار طالبان پاکستان را که می‌خواست مذاکرات را در کنترول داشته باشد خشمگین کرد.
اطلاعات پاکستان یا (آی اس آی) با دستگیری نیمی از رهبری آن‌ها در سال ۲۰۱۰، به شمول ملا برادر معاون فعلی امیر، اقدام به مجازات طالبان کرد. برخی از طالبان در بازداشت پاکستان مورد بدرفتاری قرار گرفتند، ملا عبیدالله وزیر دفاع رژیم طالبان ممکن است زیر شکنجه آی اس ای کشته شده باشد.
در حالی که پاکستان میزبان طالبان بود و به آن‌ها کمک می‌کرد، در عین زمان آن‌ها را مورد آزار و اذیت نیز قرار داد . و این کار را تا حدی به درخواست امریکا انجام داد و در واقع در کنار دشمنان اصلی طالبان قرار گرفت.
در واقع، اسلام‌آباد در کارزار نظامی به رهبری ایالات متحده در برکناری این گروه از قدرت در سال ۲۰۰۱ همکاری مهمی انجام داده است. جنگجویان دستگیر شده به شمول ملا ضعیف، سفیر پیشین طالبان در پاکستان را تحویل ایالات متحده داد که بعداً وی به خلیج گوانتانامو منتقل شد. ضعیف در خاطرات خود نهاد اطلاعاتی پاکستان را خیلی بد گفته است، نظری که بعدها بیشتر اعضای طالبان در مصاحبه‌های خود منعکس کردند.
به عبارت دیگر، خصومت بین گروه شبه نظامی و حامیان پاکستانی آن وجود دارد که می‌تواند بر ادامه روابط آنها تاثیر منفی بگذارد.
به طور کلی در افغانستان به پاکستان با دیده تردید نگریسته می‌شود و رژیم طالبان انگیزه سیاسی دارد تا از اسلام‌آباد فاصله بگیرد تا از حمایت مردمی در داخل افغانستان برخوردار شود.
در دهه ۱۹۹۰ طالبان از اسلام‌آباد اطاعت نکردند و سیاست رد «خط دیورند» مرز مورد مناقشه با پاکستان را مانند دولت‌های قبلی افغانستان دنبال کردند. جنگجویان طالبان اخیراً تأکید کرده‌اند که مناطق پشتون‌نشین پاکستان به افغانستان تعلق دارد.
بازگشت طالبان به قدرت می‌تواند به نقطه اشتعال تبدیل شود، بیشتر به این دلیل که پاکستان در حال ساخت و ساز یک حصار مرزی در امتداد خط دیورند است که مناطق قبایلی و خانواده‌های دو طرف را از هم جدا می‌کند و مانع فعالیت اقتصادی در آنجا می‌شود. ظاهراً طالبان در بعضی از نقاط سعی کردند مانع ساخت و ساز حصار کشی در مرز شوند.

یک رژیم طالبانی همچنین ممکن میزبان گروه‌های شبه نظامی متخاصم پاکستان باشد.
اسلام‌آباد یک استراتژی دوگانه را با شبه نظامیان دنبال می‌کند، از برخی (مانند طالبان افغانستان یا لشکر طیبه) که بیشتر به آن کشور نفع می‌رساند حمایت می‌کند و با دیگران مانند ( داعش شاخه خراسان، القاعده و تحریک طالبان پاکستان) که بر‌نیروهای پاکستانی حمله می‌کنند، مخالفت می‌کند.
اما طالبان چنین رویکردی ندارند. در حالی که این گروه در واقع مخالف دولت اسلامی است، القاعده را همچنان در پناه دارد و هرگز بر تحریک طالبان پاکستان که در سال ۲۰۱۴ ‌‌توسط ارتش پاکستان از مناطق قبایلی تبعید و به افغانستان پناهنده شده بودند، محکوم یا حمله نکرد.
بین سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۱۵ ، تی تی پی با حملات مکرر با تلفات بالا، از جمله حمله وحشیانه به مدرسه‌ای در سال ۲۰۱۴ پاکستان را به وحشت انداخت.
چشم انداز ایجاد یک تحریک طالبان پاکستانی که توسط تحریک طالبان افغانستان کمک و انگیزه داده شده باشد، باید مورد توجه رهبران پاکستان باشد.
همچنین این خبر بدی برای چین است که کارگران آن در پاکستان مورد حمله این گروه قرار گرفته‌اند.
اگر طالبان به قدرت برگردند و همانند دهه ۱۹۹۰ میزبان افراط گرایان باشند، ایالات متحده احتمالاً از اسلام‌آباد می‌خواهد تا آن‌ها را برای اخراج مهمانان شان تحت فشار قرار دهد. آن زمان نتیجه‌ای نداشت و ممکن است این بار هم چنین کاری نکند. پاکستان مقصر شناخته خواهد شد و در نتیجه روابط ایالات متحده و پاکستان آسیب خواهد دید و اسلام‌آباد را بیشتر در آغوش پکن سوق خواهد داد.
اسلام‌آباد اکنون از قدرت نفوذ کمتری بر رژیم طالبان‌نسبت به دهه ۱۹۹۰ زمانی که پاکستان به عنوان یکی از‌‌ سه کشور، دولت آنها را به رسمیت شناخته بود، برخوردار است.
اخیراً این گروه روابط دیپلماتیکی را با اکثر کشورهای منطقه، از جمله مخالفین پیشین خود مانند ایران و روسیه، یا قطر جایی که دفتر سیاسی دارند برقرار کرده است.
اگر طالبان قدرت را به دست بگیرند، ممکن است روابط اقتصادی پاکستان با افغانستان نیز مختل شود؛ زیرا احتمالاً ایالات متحده و جامعه جهانی بر افغانستان تحریم‌هایی را اعمال کنند که باعث محدود شدن تجارت و سرمایه گذاری می‌شود.
آرزوهای دیرینه اسلام‌آباد برای ارتباط با آسیای میانه از طریق افغانستان از بین خواهد رفت. علاوه بر این، ممکن دیگر گروه‌های مسلح افغانستان در برابر تصرف قدرت توسط طالبان مقاومت کنند.
درگیری و ادامه بی‌ثباتی، فعالیت اقتصادی را بیشتر مختل می‌کند و ممکن است سیل آوارگان را به پاکستان جاری کند و بار سنگینی بر دوش اقتصاد متشنج پاکستان بگذارد و نفوذ شبه نظامیان و قاچاقچیان به آن کشور را سهل کند.
تجارت و کاروبار مواد مخدر نیز مطمئناً تحت رژیم طالبان تشدید خواهد شد. این گروه به شدت در کار و بار مواد مخدر دخیل است و می‌تواند از اهرم‌های دولت خود برای تسهیل کشت و قاچاق استفاده کند.
تریاک منبع اصلی درآمد افغانستان است و سال‌ها چه که دهه‌ها طول می‌کشد تا کشور ویران شده گزینه‌های مناسب اقتصادی را ایجاد کند.
رونق قاچاق مواد مخدر در افغانستان برای پاکستان به منزله کابوس است. این کشور در حال حاضر جمعیت قابل توجهی از معتادان را دارا است. در سال های اخیر مصرف شیشه کریستال به طور فزاینده‌ای در میان جوانان پاکستانی شیوع یافته است‌ و با آغاز تولید شیشه ارزان از گیاه افدرین در افغانستان احتمالاً این وضعیت بدتر هم خواهد شد.
علی‌رغم همه این مشکلات، یک افغانستان تحت اداره طالبان حداقل نسبت به دولت فعلی با هند، رقیب پاکستان، کمتر روابط دوستانه خواهد داشت. دهلی یکی از معدود قدرت‌های منطقه‌ای است که روابط دیپلماتیک با این گروه برقرار نکرده و در صورت قدرت گرفتن مجدد طالبان، آن را در یک نقطه ضعف مشخصی قرار خواهد داد. اما این یک پوشش نقره‌ای روی ابر بسیار تاریک است.
هزینه‌های به قدرت رسیدن طالبان برای اسلام‌آباد بسیار گزاف خواهد بود و سرنوشت افغانستان را به عنوان یک کشور فقیر، بی‌ثبات، آغشته به مواد مخدر و ماشین جوجه کشی تروریزم که امنیت ملی و منافع اقتصادی پاکستان را تهدید می‌کند، مهر و موم خواهد کرد.
به همین دلیل، از پاکستان انتظار می‌رود تلاش‌های خود برای تسهیل حل و فصل سیاسی در افغانستان و جلوگیری از فروپاشی دولت و آغاز جنگ داخلی گسترده ادامه دهد.
اما، با توقف گفت‌وگوهای صلح و‌ خروج احتمالی ایالات متحده از افغانستان، توفانی در حال شکل گیری است.
مرتضی احمدزاده

 واشنگتن پست اعلام کرد امکان تعویق یک ساله خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان وجود دارد.

این روزنامه افزود: تا زمان پایان طرح تقسیم قدرت بین دولت افغانستان و طالبان، این گروه با حضور آمریکا مخالفتی ندارد و به صورت غیرمستقیم با تعویق خروج نظامیان آمریکایی موافقت کرده است.

این در حالی است که گروه طالبان به خروج نظامیان غربی و آمریکایی مطابق توافقنامه صلح دوحه در ماه می آینده تأکید دارد و نسبت به هرگونه تخطی از این توافق هشدار داده و گفته است در آن صورت در تصمیم خود پیرامون حمله به نظامیان خارجی تجدیدنظر خواهد کرد.

آمریکا همچنین طرح جدیدی را برای صلح افغانستان مطرح کرده است.

بر اساس این طرح قرار است با همکاری سازمان ملل متحد، کشورهای همسایه و منطقه و جهان نشستی برای ایجاد دولت مشارکتی به منظور خروج از بحران کنونی راه اندازی شود اما این طرح آمریکا با مخالفت مقامات دولت افغانستان مواجه شده و آنها تأکید کرده اند انتقال قدرت تنها از طریق انتخابات ممکن است.

اخیرا تلاش‌ها برای روند صلح افغانستان با سرعت بیشتری آغاز شده و آمریکا می‌خواهد که این روند را هر چه زودتر به نتیجه برساند و نیروهای خود را از افغانستان خارج کند

زلمی خلیل‌زاد نمانیده ویژه آمریکا در امور صلح افغانستان، در سفر تازه اش به کابل، بعد از رویکار آمدن اداره جوبایدن، طرح حکومت موقت یا عبوری را با خود آورد و آن‌را در ملاقات‌هایش با سران دولتی و سیاسیون بیرون از دولت در میان گذاشت.

خلیل‌زاد در سفر ۳ روزه‌اش به کابل، با رئیس جمهور غنی، عبدالله عبدالله، رئیس شورای عالی مصالحه‌ی ملی و حامد کرزی رئیس جمهور پیشین و هم چنان با برخی از سیاسیون، فعالان مدنی و نماینده‌های زنان دیدار کردو گفتگو کرد.

وزارت امور خارجه امریکا، پیش از سفر آقای خلیل‌زاد به کابل، از آغاز سفر او به افغانستان، قطر و منطقه خبر داده و در خبرنامه‌ای نوشته بود که نمایندۀ ویژه امریکا برای صلح افغانستان در این سفرش با رهبران دولت افغانستان، طالبان و کشورهای منطقه که منافع‌شان در توافق عادلانۀ‌سیاسی و آتش‌بس در افغانستان است، گفت‌وگو می‌کند.

در حالی‌که سفر زلمی خلیل‌زاد به کابل به پایان رسید، حکومت امریکا می‌گوید، تلاش دارد که جنگ طولانی‌اش در افغانستان را مسوولانه به پایان برساند و این موضوع در رهنمود راهبرد موقت امنیت ملی ایالات متحدۀ امریکا نشر شده است.

در این رهنمود که در ۲۴ صفحه به نشر رسید از افغانستان هم یاد شده است. گفته می‌شود این رهنمود که در بخش امنیت ملی، منافع امریکا را در کوتاه‌مدت حفظ می‌کند و خط سرخ این کشور خوانده می‌شود، هم چنان جنگ افغانستان را بی‌پایان خوانده و تأکید کرده که ایالات متحده نباید در یک جنگی مصروف باشد که در آن هزاران انسان کشته شد و تریلیون‌ها دالر هزینه برداشت.

این رهنمود اما تأکید کرده که افغانستان نباید دیگر به جای امنی برای تروریزم بدل شود و یا هم منافع امریکا را تهدید کند.

در این راهبرد به پایان مسؤولانۀ جنگ افغانستان تأکید شده و افزوده که ایالات متحده با متحدانش به گونۀ مشترک کار می‌کند.

ایالات متحده‌ امریکا در حالی به پایان جنگ افغانستان و پایان دادن به مداخله اش در این جنگ خبر می‌دهد که زلمی خلیل‌زاد، نماینده ویژه امریکا برای صلح افغانستان در پایان سفرش به کابل، از حکومت افغانستان و گروه طالبان خواسته که راهی برای یک توافق سیاسی و رسیدن به آتش‌بس دوامدار بیابند.

آقای خلیل‌زاد در صفحۀ توییترش با اشاره به این دیدارها نوشت که در جریان این دیدارها، روی گزینه‌های مختلفی برای پیش‌برد گفت‌وگوهای صلح بحث کرده‌اند.

از سوی دیگر، آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه آمریکا، در نامه‌ای به محمد اشرف غنی، رئیس‌جمهور افغانستان ضمن هشدار در مورد وضعیت افغانستان، بر ضرورت فوری«راه حل‌سیاسی»برای آیندۀ این کشور و به نتیجه رسیدن روند صلح تاکید کرده است.

در این نامه آمده که واشنگتن قرار است از سازمان ملل بخواهد که نشستی بین‌المللی با حضور وزیران خارجه کشورهای منطقه از جمله روسیه، چین، پاکستان، ایران و هند برگزار کند.

در نامه هم‌چنین گفته شده است که نامۀ مشابهی به عبدالله عبدالله، رئیس‌ شورای مصالحه ملی، نیز فرستاده شده است.

آقای بلینکن خطاب به رئیس‌جمهور غنی گفته است که آمریکا پس از موافقت طرح ارایه شده از سوی افغانستان و گروه طالبان، از ترکیه خواهد خواست که نشستی در سطح مقام‌های بلندپایه برگزار کند تا طی آن دو طرف توافقنامه صلح را نهایی کنند.

نامه وزارت خارجه آمریکا با لحنی جدی و فوری ارایه شده و هم‌چنین هشدار داده شده که آقای بلینکن نگران است پس از خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان حتی با وجود ادامه کمک‌های مالی به افغانستان اوضاع امنیتی بدتر شود و طالبان بتوانند مناطق بیشتری را به تصرف خود درآورند.

در بخشی از نامه هم از پیامدهای فاجعه بار دهه ۱۹۹۰ میلادی در پی بی‌اتفاقی رهبران افغانستان اشاره شده و تاکید شده که چنین رویدادی نباید تکرار شود.

آقای بلینکن به آقای غنی نوشته است که طرحی برای کاهش ۹۰ روزه خشونت‌ها در آستانۀ عملیات بهاری طالبان نیز از سوی آمریکا ساخته شده است.

او هشدار داده ‌است که نبود اجماع میان رهبران افغانستان، سبب پیامد فاجعه‌بار در دهه نود شد و نباید چنین کاری باردیگر تکرار شود.

در پی انتشار نامه، رییس جمهور غنی با واکنش تندی با آن مخالفت کرد و گفت که هر نهادی می‌تواند خیال و خوابی را در کاغذ بنویسد و به عنوان راه حل به مردم افغانستان توصیه کند.

به گفته او از این نوع کاغذها در گذشته نوشته، حال هم نوشته می‌شود و در آینده نیز نوشته خواهد شد. او گفت که وثیقه (سند) افغانستان قانون اساسی این کشور است و افغانستان به وثیقه دیگر ضرورت ندارد.

هم‌چنین عبدالله عبدالله تایید کرد که در روزهای اخیر نظرات و طرح‌های مکتوبی(نامه وزیرخارجه آمریکا) با هدف سرعت بخشیدن به مذاکرات صلح این کشور مطرح شده است. عبدالله ضمن موافقت با این طرح، تاکید کرد که از چنین طرح هایی نباید ترسید و آن را باید مورد مطالعه دقیق قرار داد.

از سوی دیگر رونالد کوبیا، نمایندۀ اتحادیه اروپا برای افغانستان در توییتی نوشته است که افغانستان دارای قانون اساسی است، انتخابات و لویه جرگه برگزار کرده و و توافقنامه مشترک با آمریکا دارد و در روند صلح دوحه دخیل است.

او بدون اشاره به تحولات اخیر اضافه کرده است که افغانستان حمایت بخش بزرگی از جامعه بین‌المللی، سازمان ملل را دارد و نشست ژنو متعهد به محافظت از دستاوردها و جمهوریت شده است.

هم‌زمان با این، زلمی خلیلزاد به دیدارهایش با مقام‌های ترکیه در بارۀ تلاش‌های صلح در افغانستان ادامه داده و با مقامات آن کشور گفتگو کرد.

خبرگزاری انادولوی ترکیه به نقل از بیانیۀ ریاست جمهوری آن کشور گزارش داده که ابراهیم کالین سخنگوی ریاست جمهوری از خلیلزاد پذیرایی کرد و هردو در مورد گفتگوهای صلح بین‌افغانان در دوحۀ قطر بحث کردند.

کالین گفته است که ترکیه به حمایتش از این مذاکرات برای دستیابی به یک راه حل سیاسی جامع و فراگیر در افغانستان ادامه می‌دهد.

او افزوده که ثبات در افغانستان به صلح و رفاه منطقه‌ای کمک می‌کند و ترکیه به همکاری خود با تمام ذینفعان به شمول ایالات متحده دوام خواهد داد.

خلیلزاد پیش از سفر به ترکیه از پاکستان، قطر و کابل دیدن کرده بود، به اساس گزارش‌ها، او در دیدار با مقام‌های دولتی و سیاسی در کابل و با نمایندگان دولت و هم‌چنان با طالبان در دوحه همان طرح جدید را مطرح کرده است.

در این حال روسیه می‌گوید که طالبان باید بخشی از حکومت موقت در افغانستان باشند.

ماریا زخارووا سخنگوی گفته که در باره ایجاد یک حکومت ائتلافی موقت باید توسط خود افغان‌ستانی‌ها در جریان گفت‌وگوهای مصالحۀ ملی تصمیم گرفته شود.

این در حالی است که روسیه در نظر دارد تا نشستی را در باره صلح افغانستان در هفته جاری میزبانی کند.

حکومت افغانستان تا حال رسماً نگفته که در این نشست اشتراک خواهد کرد و یا نه.

هم‌چنان یکی از خبرگزاری ها، به نقل از یک منبع نزدیک به طالبان که نامش ذکر نشده گزارش داده که چهار یا پنج عضو دفتر سیاسی طالبان در دوحۀ قطر در نشست مسکو اشتراک خواهند کرد.

از سوی دیگر مولود چاووش اوغلو وزیر خارجه ترکیه روز جمعه ( ۲۲ حوت) گفت که کشورش در نظر دارد تا گفت‌وگوهای صلح افغانستان را به درخواست مقام‌های افغان و طالبان در ماه اپریل میزبانی کند.

پیش از این در بخشی از نامه انتونی بلینکن وزیر خارجه امریکا، که به رئیس جمهور محمد اشرف غنی فرستاده گفته شده بود که امریکا از ترکیه خواهد خواست تا نشستی را به سطح بالا در خصوص صلح افغانستان میزبانی کند.

حکومت افغانستان از اشتراک در نشست ترکیه به گونه روشن سخن نگفته، اما وزارت خارجه در پیامی از ابراز آمادگی ترکیه و برخی از کشورهای دیگر برای میزبانی از مذاکرات صلح افغانستان استقبال کرده است.

از طرفی هم، واشنگتن‌پست نوشته است که انتظار می‌رود نخست نشست وزیران خارجه امریکا، روسیه، چین، هند، پاکستان وایران از سوی سازمان ملل برگزار شود و این کشورها از آتش بس و مذاکرات برای انتقال سیاسی میان افغان‌ها پشتیبانی کنند.

بربنیاد این نوشته، سپس نشست مسکو با اشتراک طرف های افغان و نیز با حضور روسیه، چین، امریکا، پاکستان و ایران برگزار می شود و پس از آن نشست استانبول در ماه اپریل برگزار خواهد شد و اگر حکومت و طالبان درباره چارچوب انتقال سیاسی و آتش بس توافق کنند، امریکا شاید به گونه آهسته به سوی خروج به پیش برود.
با این حال، انتونی بلینکن وزیر خارجه امریکا با انتونیو گوترش سرمنشی ملل متحد در مورد افغانستان گفت‌وگو کرده است.

وزارت خارجۀ امریکا در بیانیۀ روز جمعه گفت که بلینکن از گوترش به خاطر تعهدش در زمینۀ کمک برای پیشبرد گفت‌وگو در بارۀ توافق سیاسی عادلانه و دوامدار و آتش‌بس دائمی و جامع تشکر کرد.

معاون شورای عالی مصالحه ملی افغانستان می‌گوید که کمیته موظف این شورا به بحث هایش در باره طرح امریکا امروز شنبه (۲۳ حوت) هم ادامه می‌دهد.

مولوی عطاالرحمن سلیم به رادیو آزادی گفت این کمیته ۱۵ عضو دارد و دیدگاه‌هایش را در مورد طرح به زودی به کمیته رهبری شورا پیشکش خواهد کرد.

او افزود” امیدواریم که امروز ما جمع بندی داشته باشیم و در یکی – دو روز دیگر که نشست کمیته رهبری شورای عالی مصالحه ملی برگزار می‌شود، دید خود را با این کمیته شریک سازیم و کمیته رهبری در رابطه با این طرح نظر واحد خود را داشته باشد تا اگر خدا خواسته باشد از این فرصت به نفع ثبات، امنیت، رفاه و آسایش افغانستان بهره خوبی گرفته شود.”

این تلاش‌ها در حالی صورت میگیرد که ادارۀ جوبایدن رئیس جمهور ایالات متحده سرگرم بررسی توافق‌نامۀ امریکا و طالبان است.

مردم افغانستان در یک حالت سردرگمی به سر میبرند و از آیندۀ مبهمی که در پیش رو دارند و نمی‌دانند چه خواهد شد، هراسناک و نگران اند. در عین حال، انتظار دارند، طرف‌های گفتگوکننده صلح و کشورها و نهادهای دخیل در قضیه افغانستان، همه راهی را برای برون از این مشکل جستجو کنند که به صلح منجر شود و دست‌کم خشونت‌ها و انسان‌کشی متوقف شود و زمینه زندگی انسانی در این سرزمین مساعد گردد و از سویی هم، دستاوردهای دودهۀ اخیر نباید فراموش شود. زیرا این دستاوردها به بها و قربانی‌های سنگینی به دست آمده است.

ماندگار

شمار نظامیان امریکایی جا به جا شده در افغانستان، هزار نفر بیشتر از ۲۵۰۰ نفری است، که از سوی مقام های امریکایی اعلام شده است.

در آستانه تصمیم‌گیری امریکا برای بیرون شدن کامل از خاک افغانستان، مشخص شده است شمار نیروهای امریکایی در کشور هزار نفر بیش از چیزی است که اعلام شده است.

به نوشته روزنامه «نیویورک تایمز» به نقل از مقامات اروپایی، آمریکایی و افغانستانی، تعداد نیروهای آمریکایی اعلام شده خاک افغانستان ۲۵۰۰ نفر است اما شمار واقعی آن‌ها حدود ۳۵۰۰ نفر بوده و این مسئله بر پیچیدگی‌ توافق دولت قبلی آمریکا با طالبان درخصوص خروج کامل نیروهای آمریکایی از افغانستان می‌افزاید.

اعضای کنگره آمریکا مکرراً از دولت درخواست کرده‌اند اگر قرار است نیروهای آمریکایی تا بعد از موعد مقرر نیز همچنان در افغانستان بمانند، شمار آن‌ها افزایش یابد.

به گفته یک مقام ارشد آمریکایی، علت مبهم بودن تعداد نیروهای حاضر در افغانستان این است که برخی نیروهای عملیات ویژه در این کشور، به طور رسمی ثبت نشده‌اند و علاوه بر این، یگان‌های موقتی و انتقالی نیز در افغانستان حضور دارند.

یک مقام دیگر آمریکایی گفت، این نیروها شامل «یگان‌های فرماندهی عملیات‌های ویژه مشترک» هستند که برخی از آن‌ها تکاورهای برجسته ارتش هستند که تحت نظارت سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سی‌آی‌اِی) و پنتاگون فعالیت می‌کنند.

آمریکا از یمن تا سوریه و مالی، نیروهایی را مستقر کرده است که فقط نهاد‌هایی مانند سی‌آی‌اِی از جزئیات آن مطلع است و اطلاعات مربوط به آن‌ها «محرمانه» تلقی می‌شود.

سال گذشته زمانی که «دونالد ترامپ» رئیس جمهور آمریکا فشار برای خروج سریع نیروها از افغانستان را تشدید کرد، وزارت دفاع و دیگر آژانس‌های امنیت ملی آمریکا شمار این نیروها را طوری تغییر دادند که اینطور به نظر برسد تعداد سربازان حاضر در افعانستان با سرعت بیشتری در حال کاهش است.

به نوشته نیویورک تایمز، این امر با اتفاقات سال ۲۰۱۹، هنگامی که ترامپ خروج نیروهای آمریکایی از سوریه را خواستار شد، قابل مقایسه است. «باراک اوباما» رئیس جمهور اسبق آمریکا نیز از روش مشابهی در مناطق جنگی استفاده کرده بود.

به گفته «لورل ای. میلر»، از مقامات سابق وزارت امور خارجه آمریکا در دوره اوباما و ترامپ در این‌باره گفت: «سرهم‌بندی اعداد، تا حدی نشان‌گر خودسرانه بودن تغییر تعداد اعلام شده با اهداف سیاسی است».

از ماه مارچ سال گذشته، تعداد نیروهای آمریکایی حاضر در افغانستان از ۱۲۰۰۰ به تعداد فعلی که به گفته پنتاگون ۲۵۰۰ نفر هستند، کاهش یافته است. این در حالی است که مقامات ارشد پنتاگون اصرار داشتند تعداد نیروهای حاضر در افغانستان باید دستکم ۸۶۰۰ نفر باشد تا بتوانند از نیروهای افغان پشتیبانی کرده و مأموریت‌های ضد تروریستی در این کشور انجام دهند.

افزون بر ۳۵۰۰ نیروی آمریکایی حاضر در افغانستان، حدود هفت هزار نیروی ناتو نیز در این کشور حضور دارند که از نظر لجستیک و محافظت از نیروهایشان به آمریکایی‌ها متکی هستند. به گفته کارشناسان، اگر واقعاً آمریکا قصد داشته باشد تا یکم ماه می (حدود یک ماه و نیم آینده) از افغانستان خارج شود، به‌لحاظ لجستیکی خروج هردوی نیروهای آمریکا و متحدانش در زمان مقرر غیرممکن خواهد بود.

شخص بایدن نیز در دوره‌ای که معاون اوباما بود، بر لزوم کاهش شمار نیروها تأکید داشت. اما او اکنون در مقام رئیس جمهور باید این خطر را در نظر داشته باشد که با انجام چنین کاری ممکن است طالبان دولت افغانستان را شکست داده و به شهرهای مهم تسلط یابد. بسیاری از فرماندهان نظامی آمریکایی همچنین مدعی هستند که خروج کامل از افغانستان خطر بازگشت گروه‌هایی مانند القاعده در این کشور را نیز به همراه خواهد داشت.

شورای عالی مصالحۀ ملی امروز (یک‌شنبه، ۲۴ حوت) با نشر خبرنامه ‎یی اعلام کرد آقای عبدالله این مطلب را در نشست کمیتۀ رهبری این شورا مطرح کرده است.

در خبرنامۀ این شورا آمده است طرح پیشنهادی وزارت خارجۀ امریکا برای صلح افغانستان در نشست امروز این کمیته به بحث گذاشته شده و در این پیوند بحث مفصلی میان رهبران سیاسی کشور صورت گرفت.

به نقل از این خبرنامه، آقای عبدالله یادآور شد رهبران سیاسی باید موقف واضح و یک‌سانی را در پیوند به این طرح اتخاذ کنند. اعضای کمیتۀ رهبری شورای عالی مصالحۀ ملی تأکید می‌کنند آنان از هر اقدامی که به موفقیت روند صلح در کشور منجر شود، حمایت خواهند کرد.

گفتنی است زلمی خلیل‌زاد، نمایندۀ ویژۀ ایالات متحدۀ امریکا در امور صلح افغانستان دو هفته پیش طرح ایجاد حکومت مشارکتی صلح را با رهبران دولت و سیاسیون کشور در میان گذاشت. در این طرح برگزاری نشستی در مورد صلح افغانستان تا دو هفتۀ دیگر با اشتراک رهبران دولت و طالبان در انقره، پایتخت ترکیه پیش‌بینی شده است.

دولت افغانستان اعلام کرد نماینده‌گان سیاسی کشور در این نشست شرکت خواهند کرد. دولت همچنان اعلام کرده است که در نشستی دیگری که در مسکو قرار است برگزار شود، نیز شرکت می‌کند. گروه طالبان اما تاکنون در این باره اظهار نظری نکرده است.

حمدالله محب، مشاور امنیت ملی اعلام کرد که نماینده‌گان افغانستان در نشست‌های مسکو و استانبول که به میزبانی روسیه و ترکیه در ارتباط با روند صلح افغانستان برگزار می‌شود، شرکت می‌کنند.

مشاور امنیت ملی که روز شنبه، بیست‌وسوم حوت در نشست مسوولان امنیتی صحبت می‌کرد، گفت افغانستان در هر دو نشست شرکت می‌کند.

محب افزود وزارت امور خارجه و شورای عالی مصالحه ملی کار می‌کنند تا سطح سایر شرکت‌کنندگان به شمول طالبان را مشخص کنند.

به گفته محب، اگر هیأت مذاکره‌کننده طالبان در این نشست‌ها شرکت کند، از جانب افغانستان نیز هیأت مذاکره‌کننده دولت شرکت خواهد کرد.

قرار است نشست مسکو که دعوت‌نامه‌ا‌ی آن از سوی روسیه، چین و امریکا به علاوه پاکستان فرستاده شده است، در ۲۸ حوت در مسکو برگزار شود.

هم‌زمان با تلاش‌ها برای برگزاری این نشست‌، روسیه اعلام کرده است طرف‌دار ادغام طالبان در حکومت موقت است، اما تصمیم‌گیری در این مورد از صلاحیت مردم افغانستان است.

حمدالله محب در واکنش به این موضوع گفت که حکومت موقت دردی را دوا نمی‌کند و این موضوع از سوی طالبان که صلح واقعی نمی‌خواهند، مطرح می‌شود.

از جانب دیگر، وزیر امور خارجه ترکیه اعلام کرده است که از نشست صلح افغانستان در شهر استانبول در ماه اپریل میزبانی می‌کند.

آقای سالیوان که روز گذشته در کنفرانسی خبری به رسانه‌ها پاسخ می‌داد تصریح کرد کاخ‌سفید از طریق این گفتگوهای غیرمستقیم موضع خود را برای ایران تبیین کرده و منتظر آن است که ببیند تهران چه خواهد کرد.

مشاور امنیت ملی آمریکا همچنین تاکید کرد به دنبال حل مساله هسته‌ای ایران از طریق دیپلماسی می باشد.

در همین حال، آنتونی بلیکن، وزیرخارجه آمریکا هم از سوی نمایندگان کنگره این کشور تحت فشار قرار گرفته که درباره عملکرد واشنگتن برای حل مساله هسته‌ای ایران توضیح دهد.

جو بایدن، رئیس جمهوری جدید آمریکا، با وعده بازگرداندن کشورش به توافق هسته‌ای میان قدرت‌های جهانی و ایران (موسوم به برجام) در انتخابات سال گذشته شرکت کرد اما از زمان ورود به کاخ‌سفید، عملی کردن این شعار را مشروط به بازگشت کامل ایران به تعهدات برجامی خود کرده است.

ایلهان عمر، عضو مجلس نمایندگان آمریکا، روز گذشته در جریان جلسه کمیته روابط خارجی با آنتونی بلیکن، از وزیرخارجه کشورش پرسید: “مگر ما (آمریکا) اول از این توافق (برجام) خارج نشده‌ایم، چرا نباید ما اول به آن بازگردیم … و چه طور می‌شود از ایران انتظار داشت که قبل از بازگشت ما به این توافق، مفاد آن را رعایت کند؟”

آقای بلینکن در پاسخ به این نماینده کنگره گفت: «اول این که ما بارها گفته‌ایم که مشتاق دیپلماسی در این زمینه هستیم و همان طور که پرزیدنت بایدن گفته اگر آنها بازگردند ما هم باز می‌گردیم… اما بازگشت ما (به برجام) مانند فشار دادن یک دکمه نیست و فرآیند آسانی نیست. از زمان خروج ما سه سال گذشته و در این مدت اتفاقات متعددی روی داده است.

آقای بایدن ماه پیش اعلام کرد که دولتش حاضر است با ایران و سایر طرف های برجام برای احیای آن وارد گفت و گو شود اما ایران این پیشنهاد را رد کرده است و می‌گوید آمریکا ابتدا باید تحریم ها را لغو کند تا این کشور حاضر به از سرگیری تعهداتش در برجام باشد. آمریکا در مقابل می‌گوید ایران ابتدا باید به طور کامل برجام را اجرا کند.

فضای سیاسی در افغانستان پر التهاب است. موضع جدید دولت امریکا به رهبری بایدن در رابطه به روند صلح افغانستان بر گمانه‌زنی‌ها در باب جنگ و صلح در این کشور افزوده است و همه‌چیز خبر از رویدادهای جدیدی می‌دهد که قرار است بازی دراماتیک صلح با طالبان را در شکل و قاعده جدید بار دیگر شتاب ببخشد.

کابل بیش از هر زمانی در تلاطم سیاسی است. دولت افغانستان که به بازنگری توافق صلح امریکا – طالبان توسط دولت بایدن چشم دوخته بود، با طرح تقسیم قدرت زلمی خلیل‌زاد که اشرف غنی کاغذ پاره‌اش خواند و نامه وزیر خارجه امریکا که امرالله صالح آن را هم‌ردیف بمب، دسیسه و غوغا خواند، غافل‌گیر شده است. در این میان، رییس جمهور افغانستان برای ایستادن بر موضع اخیرش در برابر طرح تقسیم قدرت خلیل‌زاد و موضع جدید دولت امریکا این روزها در پی چاره‌اندیشی برآمده است. در این نوشته، به این نکته پرداخته می‌شود که چاره‌اندیشی نابهنگام آقای غنی چقدر می‌تواند درد بی‌پناهی سیاسی او را در این وهله پرآشوب درمان کند و گفت‌وگوهای صلح افغانستان را در مسیر درست قرار دهد. آقای غنی از زمان به قدرت رسیدن در سال ۲۰۱۴ تاکنون، هیچ‌گاهی چنین تنها و بی‌پناه نبوده است. این بی‌پناهی او و نزدیکانش را حتا معاون اولش به تنهایی امام حسین در دشت کربلا تشبیه کرده است. سوال اما اینجا است که این تنهایی و بی‌پناهی از کجا می‌آید؟ آقای غنی که ۷ سال قبل، در آغاز دور اول ریاست جمهوری‌اش، حمایت خارجی‌ها به شمول تعهد مالی کشورهای کمک‌کننده و حمایت نظامی ناتو و امریکا، دل‌بسته‌گی افغان‌ها به دانش و تجربه‌اش و همکاری و همراهی نسبی کشورهای منطقه در تامین صلح و ثبات در افغانستان را به همراه داشت، چرا امروز خود را در دشت کربلا می‌بیند؟

بی بی سی در مطلبی در این مورد می نویسد آقای غنی سرخورده از حمایت خارجی‌ها و احتمالاً پشیمان از اشتباهات وحشتناک خود، در ماه‌های اخیر در صدد جلب حمایت کانون‌های سنتی قدرت در افغانستان برآمده است. او با وجود این‌که در طول زمان ریاست جمهوری‌اش دیوار بی‌اعتمادی میان خود و بسیاری از رهبران قومی – سیاسی افغانستان را از دیوار ارگ بالاتر برده بود، بار دیگر از سر ناگزیری دست به دامان همین چهره‌ها شده است. محمد محقق از جمله چهره‌های سیاسی که رابطه پر تنش با آقای غنی داشت، در پی یک سازش در همین اواخر به عنوان مشاور ارشد سیاسی او منصوب شد. آقای محقق اندکی قبل یا بعد از منصوب شدنش در این سمت، در یکی از مصاحبه‌هایش با یک رسانه داخلی، رهبران مجاهدین را به درخت تشبیه کرده بود و گفته بود هرکسی درخت را با تکیه به زورش بیش از حد کش کند، نافش می‌رود. واضح است که در سال‌های اخیر هیچ‌کسی به اندازه آقای غنی در صدد کش و قوس با رهبران مجاهدین نبوده است. چند ماه قبل، نظام‌الدین قیصاری، فرمانده اسبق نیروهای خیزش مردمی در ولایت فاریاب نیز از طرف دولت به کابل دعوت شد. آقای قیصاری قبلاً یک‌بار توسط نیروهای امنیتی دستگیر و زندانی شده بود. نیروهای دولتی هم‌چنان به تاریخ ۲۵ قوس ۱۳۹۸ مجهز با سلاح سبک و سنگین بر خانه آقای قیصاری در شهر مزار شریف حمله نموده بودند تا او را دستگیر کنند. آقای غنی به تاریخ ۱۹ حوت در ارگ ریاست جمهوری با مارشال دوستم دیدار و گفت‌وگو کرده است. آقای دوستم پس از دو سال از جوزجان به کابل برگشته است. همین دوری مارشال جدید افغانستان از مرکز قدرت خود نشان دیگری از کش و قوس آقای غنی با رهبران مجاهدین است. آقای دوستم که معاون نخست آقای غنی در دور اول ریاست جمهوری او بود، به عوض ماندن در مقام معاون ریاست جمهوری، به دست غنی از کابل رانده شد و مدتی را در ترکیه در تبعید به سر برد. حالا پس از این همه سال دیدار غنی با مارشال دوستم و اصرار بر گرفتن او در آغوش خود در ارگ ریاست جمهوری، بدون شک بی‌ربط به حکایت «رفتن ناف» که آقای محقق روایت کرده بود، نیست.

آقای غنی که هفت سال قبل با تکیه بر کرسی ریاست جمهوری، خود را تک بازی‌گر شطرنج قدرت می‌دید، حالا باید قاعده بازی را از نو مرور کند. توهم همه‌چیز دانی او که دیگران را سرباز بی‌ارزش تخته شطرنج می‌دید، تفرقه و تعصب قومی را به شدت افزایش داد، قدرت‌طالبان را بیش‌تر ساخت، نیروهای امنیتی را در سطح بی‌پیشنیه‌ای قربانی کرد، فساد را بیش‌تر ساخت، ثبات کشور را در معرض تهدید جدی قرار داد و همه‌چیز را به سوی آشفته‌گی سوق داد.

محمد اشرف غنی هفت سال قبل وقتی حمایت مالی و نظامی متحدان بین‌المللی افغانستان را داشت و چشم امید مردم افغانستان پس از یک دوره طولانی رهبری ضعیف آقای کرزی به او دوخته شده بود، به جای جبران فرصت‌های از دست رفته و پیشه کردن درایت در رهبری با پاسخ به انتظارهای مردم افغانستان، تلاش برای اتحاد و همبسته‌گی، تقویت جبهه ضد طالب در سطح ملی، مبارزه جدی، موثر و صادقانه با فساد، راه‌اندازی یک دیپلماسی فعال برای تقویت موضع افغانستان در سطح بین‌المللی و وارد شدن به بحث صلح از راه اقتدار و مشروعیت، دل نگران توازن قومی در زندان‌های کشور شد، با طالبان مدارا پیشه کرد، سیاست قومی را بر هر چیزی ارجحیت داد، در امر مبارزه با فساد بازی سیاسی – قومی کرد، انرژی و وقت دستگاه اجرایی دولت را صرف رقابت‌های داخلی نمود و در آخر هم جمهوریت را به چهار فرد اطراف خودش خلاصه کرد.

توهم همه‌چیز دانی آقای غنی برای افغانستان بسیار سنگین تمام شده است. گروه طالبان امروز به لطف او با یک افغانستان چند پارچه و ضعیف روبه‌رو است. رهبران سیاسی – قومی به آقای غنی اعتماد ندارند. متحدان بین‌المللی از او ناامید شده‌اند و دست‌آوردهای مردم افغانستان در دو دهه گذشته با مخاطرات جدی روبه‌رو است.

دست بردن آقای غنی به دامان کانون‌های سنتی قدرت و نزدیک شدن به رهبران سیاسی – قومی آشکارا از سر ناچاری است. آقای غنی خیلی دیر به فکر چاره‌اندیشی افتاده است. سرقوماندان اعلی قوای مسلح اگر هفت سال قبل با ایجاد اعتماد در سطح ملی و با بسیج کردن جبهه ضد طالب در کنار اردوی ملی به تقویت موضع نیروهای امنیتی افغانستان می‌پرداخت، نیروهای امنیتی کشور گوشت دم تیغ طالبان نمی‌شدند. خود آقای غنی در نشست مجمع جهانی اقتصاد در سال ۲۰۱۹ در داووس سویس گفت که از زمان به قدرت رسیدن او ۴۵۰۰۰ تن از نیروهای امنیتی افغانستان کشته شده‌اند. این رقم بسیار درشتی است. پس از ۲۰۱۹ نیز رقم تلفات نیروهای امنیتی بسیار بالا بوده است. اکنون، پس از رفتن هزار راه غلط، سرقوماندان اعلی ظاهراً چاره جبران اشتباهات را در آغوش کشیدن رهبران قومی – سیاسی می‌بیند. بعید به نظر می‌رسد که این چاره‌اندیشی‌های نابهنگام ره به جایی ببرد. رهبری خیال‌پردازانه که با از دست دادن فرصت‌های کلان برای تامین ثبات و حفظ دست‌آوردهای مردم افغانستان ۷ سال را ضایع کرد، با چاره‌اندیشی‌های کوتاه‌مدت و فرصت‌طلبانه ره به جایی نخواهد برد. آنچه جای نگرانی دارد، این است که افق آینده برای مردم افغانستان تاریک و مه‌آلود است، قربانی‌های مردم افغانستان انگار برای هیچ بوده است و انگار ما این همه سال به دور خود چرخیده‌ایم تا پس به نقطه اول برسیم. در میان عوامل متعدد ناکامی ما، در مورد یک عامل مهم اما نمی‌توان تردید کرد و آن رهبری بد آقای غنی است.

آمارهای ثبت شده در میدان‌های جنگ نشان می‌دهد میانگین روزانه کشته‌گان جنگ افغانستان در سال ۲۰۲۱ میلای با گذشت هر روز افزایش می‌یابد. در حالی که هنوز فصل جنگ نرسیده، روزانه به گونه میانگین ۷۵ تن از نیروهای امنیتی، جنگ‌جویان طالب و غیرنظامیان در نتیجه درگیری‌ها، حملات هوایی و انفجارها کشته می‌شوند. بدین ترتیب تنها در ۶۴ روز اول سال ۲۰۲۱ میلادی، نزدیک به پنج هزار نفر در ۳۳ ولایت کشته شده‌اند. این آمار در مجموع سال گذشته میلادی به حدود ۲۰ هزار تن می‌رسید. میانگین روزانه کشته‌شده‌گان جنگ افغانستان در سال ۲۰۲۰ حدود ۵۷ نفر تشخیص داده شده بود. براساس آمارها، حوزه جنوب به ویژه ولایت‌های قندهار و هلمند بیش‌ترین میزان درگیری‌ها و تلفات را در سال ۲۰۲۰ و اوایل ۲۰۲۱ داشته است. پیش‌تر وزارت امور خارجه ایالات متحده امریکا در نامه‌ای به مقام‌های افغان، در مورد وخامت اوضاع کشور و احتمال سقوط مناطق بیش‌تر به دست طالبان، هشدار داده بود. طالبان نیز در جریان یک ساله‌گی توافق‌نامه دوحه تصریح کرده بودند که با فناوری پهباد و موشک مجهز اند و در صورت خلاف‌ورزی امریکا از توافق‌نامه صلح، خشونت‌ها را به شکل بی‌سابقه‌ای افزایش می‌دهند. گفتنی که امریکا و کشورهای دخیل در جنگ افغانستان هم اکنون تلاش‌ها برای برگزاری نشست استانبول را ادامه داده‌اند تا با ایجاد دولت انتقالی صلح، زمینه را برای کاهش خشونت‌ و تسریع روند صلح فراهم کنند.

آمارهای پروژه داده‌های رویدادها و نقاط درگیری مسلحانه یا «ACLED» نشان می‌دهد که آتش جنگ افغانستان در سال ۲۰۲۱ با گذشت هر روز شعله‌ورتر می‌شود. براساس آمارهای این نهاد، دست‌کم یک هزار و ۷۷۷ رویداد از درگیری، انفجار، حمله هوایی و شورش در ۶۴ روز اول سال جاری میلادی رخ داده است. این آمار یک هزار و ۱۵۱ درگیری، ۵۰۳ انفجار و حمله هوایی، ۱۲۱ مورد خشونت مستقیم علیه غیرنظامیان و دو مورد شورش را شامل است. بدین ترتیب در نتیجه این خشونت‌ها، چهار هزار و ۸۳۴ تن در افغانستان کشته شده‌اند. کشته‌گان نیروهای امنیتی، جنگ‌جویان طالب و غیرنظامیان را در برمی‌گیرد. این تلفات در فصل سرما به طرف‌های درگیر جنگ و غیرنظامیان وارد شده است.

نقشه اکلد که براساس میزان آمار رویدادها ترسیم شده است

مبتنی بر آمارها، باشنده‌گان قندهار، ننگرهار، هلمند و بلخ از یکم جنوری سال روان میلادی تا پنج مارچ، شاهد بیش‌ترین موارد درگیری‌ و انفجار بوده‌اند. در مجموع ۳۴ ولایت، در ۳۳ ولایت مواردی از درگیری، حمله هوایی و انفجار ثبت شده و تنها در ولایت پنجشیر هیچ رویدادی در دو ماه اول سال میلادی رخ نداده است. براساس آمارهای تلفات، قندهار با یک هزار و ۵۱ نفر، هلمند با ۴۹۹ نفر، ننگرهار با ۳۸۹ نفر، ارزگان با ۲۷۵ نفر، کندز با ۲۶۳ نفر و بلخ با ۲۶۱ نفر به ترتیب در صدر فهرست بیش‌ترین میزان قربانیان قرار دارند. در کابل نیز ۲۶ مورد درگیری، ۴۷ مورد انفجار و ۱۳ مورد خشونت مستقیم علیه غیرنظامیان ثبت شده است که در نتیجه آن، دست‌کم ۱۲۱ تن کشته شده‌اند.

شماره	ولایت	رویداد	درگیری	انفجار	خشونت علیه غیرنظامیان	کشته
۱	ارزگان	۵۴	۴۱	۱۲	۱	۲۷۵
۲	بادغیس	۳۴	۲۵	۶	۳	۱۱۷
۳	بامیان	۳	۳			۲
۴	بدخشان	۲۹	۲۰	۷	۳	۷۹
۵	بغلان	۶۹	۵۰	۱۵	۴	۱۷۳
۶	بلخ	۱۱۷	۷۸	۲۸	۱۱	۲۶۱
۷	پروان	۹	۱	۷	۱	۵
۸	پکتیا	۴۷	۳۳	۷	۷	۹
۹	پکتیکا	۱۴	۱۲	۲		۳
۱۰	پنجشیر
۱۱	تخار	۲۸	۱۷	۴		۶۲
۱۲	جوزجان	۲۳	۱۸	۵		۳۴
۱۳	خوست	۴۴	۲۳	۱۳	۸	۹
۱۴	دایکندی	۵	۲	۲	۱	۶
۱۵	زابل	۴۹	۳۲	۱۶	۱	۱۶۰
۱۶	سرپل	۱۲	۸	۳	۱	۲۰
۱۷	سمنگان	۵	۳	۲		۳
۱۸	غزنی	۱۰۱	۷۴	۲۰	۷	۱۱۱
۱۹	غور	۱۶	۱۰	۴	۲	۳۲
۲۰	فاریاب	۶۵	۴۱	۲۰	۴	۱۹۹
۲۱	فراه	۱۹	۱۰	۹		۱۰۷
۲۲	قندهار	۲۱۰	۱۵۱	۴۹	۱۰	۱۰۵۱
۲۳	کابل	۸۶	۲۶	۴۷	۱۳	۱۲۱
۲۴	کاپیسا	۵۲	۳۶	۱۲	۲	۹۷
۲۵	کندز	۸۳	۶۵	۱۴	۳	۲۶۳
۲۶	کنر	۴۷	۳۴	۹	۴	۲۹
۲۷	لغمان	۳۲	۱۹	۱۲	۱	۱۲
۲۸	لوگر	۷۲	۴۳	۲۵	۴	۵۴
۲۹	ننگرهار	۱۶۷	۹۳	۶۲	۱۲	۳۸۹
۳۰	نورستان	۷	۵	۱	۱	۲
۳۱	نیمروز	۱۶	۱۰	۵	۱	۵۴
۳۲	میدان‌‌وردک	۵۹	۴۲	۱۶	۱	۹
۳۳	هرات	۶۷	۴۲	۱۶	۸	۱۳۷
۳۴	هلمند	۱۳۸	۸۴	۵۰	۴	۴۹۹
مجموع	۱۷۷۷	۱۱۵۱	۵۰۳	۱۲۱	۴۸۳۴
نوت: این آمار هفت مورد شورش را نیز شامل می‌شود که در زندان‌های هرات، قندهار، غزنی، غور، پکتیا و پکتیکا رخ داده است.

با ثبت آمارها در ۶۴ روز اول سال ۲۰۲۱ میلادی، افغانستان بار دیگر در صدر مرگ‌بارترین کشورهای جهان قرار گرفته است. بدین ترتیب میانگین کشته‌شده‌گان به گونه روزانه به بیش از ۷۵ نفر می‌رسد. پس از افغانستان، یمن با ثبت یک هزار و ۲۷۸ رویداد و سه هزار و ۲۳۳ کشته در رده دوم و سوریه با ثبت یک هزار و ۸۴۷ رویداد و یک هزار و ۳۲۷ کشته در مقام سوم قرار گرفته است. میانگین روزانه کشته‌‌های جنگ یمن در سال جاری میلادی حدود ۵۰ نفر و از جنگ سوریه به حدود ۲۰ نفر می‌رسد. گفتنی است که اکلد آمارهای جنگ افغانستان را با اتکا بر آمارهای وزارت دفاع ملی و گروه طالبان جمع‌آوری و پس از دقیق‌سازی آن توسط رسانه‌ها و تیم کاری‌اش، به گونه هفته‌وار کُدگزاری و ثبت می‌کند. این نهاد در مجموع تنها آمار کشته‌شده‌گان را گزارش می‌دهد و در جزییات رویدادها، به آمار زخمیان و افراد بازداشت شده می‌پردازد. گفتنی است که اکلد همه رویدادها را با درج کُد اختصاصی، زمان رویداد، محل رویداد و شمار کشته‌های آن ثبت می‌کند.

کاهش اندک در تلفات؛ افغانستان در ۲۰۲۰ نیز مرگ‌بارترین کشور جهان بود

افزون بر ثبت این آمارها در سال ۲۰۲۱،  افغانستان در سال ۲۰۲۰ نیز خونین‌ترین کشور جهان بوده است. بررسی‌های اکلد از جنگ سال گذشته میلادی نشان می‌دهد که با وجود مذاکرات صلح، ۲۰ هزار و ۷۶۰ شهروند افغانستان در نتیجه درگیری‌ها، انفجارها و حملات هوایی کشته شده‌اند. این تلفات در پی وقوع شش هزار و ۹۹۵ رویداد ثبت شده که چهار هزار و ۵۹۹ درگیری، یک هزار و ۹۶۷ انفجار و حمله هوایی، ۴۲۲ مورد خشونت مستقیم علیه غیرنظامیان و هفت مورد شورش را در بر می‌گیرد. خشونت‌ها در ۲۰۲۰ بیش‌تر در حوزه جنوب کشور رخ داده است. قندهار با ۳۵۵ درگیری، ۱۹۶ انفجار و حمله هوایی، ۲۳ مورد خشونت مستقیم علیه غیرنظامیان و یک مورد شورش در زندان با دو هزار و ۹۲۲ کشته در صدر فهرست مرگ‌بارترین ولایات کشور در ۲۰۲۰ قرار گرفته است. در این فهرست، هلمند، ارزگان و زابل در رده‌های دوم تا چهارم قرار گرفته‌اند.

مبتنی بر آمارهای اکلد، همه ولایت‌های کشور به شمول پنجشیر در ۲۰۲۰ شاهد خشونت‌ بوده‌اند. با این حال، هیچ موردی از تلفات در ولایت آرام پنجشیر ثبت نشده است. پس از این ولایت، بامیان با ۳۰ نفر، نورستان با ۴۷ نفر و دایکندی با ۶۷ نفر، کم‌ترین آمار کشته‌شده‌گان را دارند. در مجموع میانگین کشته‌شده‌گان جنگ افغانستان در ۲۰۲۰ به ۵۷ نفر کاهش یافته بود. این آمار در سال ۲۰۱۹  به ۱۱۳ نفر، در ۲۰۱۸ به ۱۱۷ نفر و در ۲۰۱۶ به ۹۶ نفر می‌رسید. با مقایسه میانگین آمار کشته‌شده‌گان افغانستان،‌ یمن و سوریه پس از سال ۲۰۱۶، می‌توان دریافت که افغانستان در چهار سال از پنج سال اخیر، بیش‌ترین میانگین روزانه کشته‌گان جنگی را داشته است. تنها سوریه در سال ۲۰۱۶ بیش‌ترین میانگین روزانه کشته‌‌گان را در میان کشورهای جنگ‌زده ثبت کرد. در آن زمان میانگین روزانه کشته‌گان در آن کشور به ۱۴۴ نفر می‌رسید.

شماره	ولایت	رویداد	درگیری	انفجار	خشونت علیه غیرنظامیان	کشته
۱	ارزگان	۲۹۷	۲۱۹	۷۶	۲	۱۲۹۱
۲	بادغیس	۲۱۸	۱۴۰	۵۹	۱۹	۷۰۰
۳	بامیان	۶	۳	۳		۳۰
۴	بدخشان	۱۷۴	۱۲۸	۳۵	۱۱	۶۲۱
۵	بغلان	۲۳۳	۱۶۵	۵۵	۱۳	۶۳۶
۶	بلخ	۵۰۸	۳۵۰	۱۳۸	۲۰	۱۱۵۸
۷	پروان	۶۲	۳۵	۱۹	۸	۱۱۲
۸	پکتیا	۲۲۲	۱۵۲	۵۶	۱۳	۳۷۰
۹	پکتیکا	۱۱۷	۷۸	۲۷	۱۱	۴۴۴
۱۰	پنجشیر	۳	۳			ندارد
۱۱	تخار	۱۲۷	۹۲	۲۲	۱۳	۵۶۷
۱۲	جوزجان	۱۳۱	۸۹	۳۶	۶	۴۰۶
۱۳	خوست	۱۵۶	۷۳	۶۵	۱۸	۲۱۹
۱۴	دایکندی	۲۰	۱۰	۱۷	۳	۶۷
۱۵	زابل	۲۰۹	۱۳۳	۶۲	۱۴	۸۱۴
۱۶	سرپل	۸۷	۶۳	۱۸	۶	۲۰۳
۱۷	سمنگان	۴۱	۳۴	۵	۲	۱۳۵
۱۸	غزنی	۳۶۰	۲۴۲	۹۶	۲۱	۹۹۳
۱۹	غور	۱۲۱	۷۷	۳۵	۸	۴۹۰
۲۰	فاریاب	۳۰۶	۲۲۰	۶۲	۲۵	۱۰۰۰
۲۱	فراه	۱۴۵	۸۳	۴۸	۱۴	۴۱۵
۲۲	قندهار	۵۷۵	۳۵۵	۱۹۶	۲۳	۲۹۲۲
۲۳	کابل	۲۶۴	۱۱۳	۱۰۵	۴۶	۴۶۲
۲۴	کاپیسا	۱۴۳	۱۰۵	۲۵	۱۳	۲۳۵
۲۵	کندز	۳۹۴	۲۸۵	۹۷	۱۲	۱۵۶۲
۲۶	کنر	۱۲۶	۸۰	۴۴	۲	۲۸۶
۲۷	لغمان	۱۵۵	۱۰۰	۴۵	۱۰	۲۸۰
۲۸	لوگر	۲۱۷	۱۳۷	۶۵	۱۵	۴۰۶
۲۹	ننگرهار	۳۲۳	۲۰۵	۱۰۲	۱۶	۸۸۷
۳۰	نورستان	۲۱	۱۹	۲		۴۷
۳۱	نیمروز	۷۴	۵۴	۲۰		۱۵۰
۳۲	میدان‌‌وردک	۲۱۶	۱۳۳	۶۲	۱۴	۸۱۴
۳۳	هرات	۳۰۰	۱۹۶	۸۰	۲۴	۷۶۲
۳۴	هلمند	۶۴۱	۴۲۹	۱۹۹	۱۳	۱۶۵۳
مجموع	۶۹۹۵	۴۵۹۹	۱۹۶۷	۴۲۲	۲۰۷۶۰
نوت: این آمار هفت مورد شورش را نیز شامل می‌شود که در زندان‌های هرات، قندهار، غزنی، غور، پکتیا و پکتیکا رخ داده است.

اکلد با  آغاز سال ۲۰۱۶ میلادی آمار رویدادها و تلفات جنگ افغانستان را ثبت کرده است. براساس آمارهای رسمی این نهاد، از ۲۰۱۶ تا حال بیش از ۱۴۵ هزار نفر در جنگ افغانستان کشته شده‌اند. باید تصریح کرد که با توجه به پیچیده‌گی‌ ابعاد جنگ افغانستان، تلاش طرف‌ها برای پنهان‌ کردن آمارها و هم‌چنان احتمال مرگ برخی از زخمیان، ممکن است شمار قربانیان بیش‌تر از این آمار باشد. پروژه داده‌های رویدادها و نقاط درگیری مسلحانه یا «ACLED» یک سازمان غیردولتی است که از سال ۱۹۹۷ بدین‌سو در امر ثبت داده‌های رویدادها و نقاط درگیری فعالیت می‌کند. این نهاد رویداد، نوعیت رویداد، تاریخ رویداد، عامل رویداد، قربانیان رویداد و مکان رویداد را جمع‌آوری، با درج کُد مشخص ثبت و در ادامه تجزیه و تحلیل می‌کند. اکلد در حال حاضر ۱۹۱ کشور جهان را پوشش می‌دهد و از آغاز کارش تا حال، حدود یک میلیون مورد از درگیری‌ها را ثبت کرده است. این درگیری‌ها، اعتراضات و خشونت‌های کوچک سیاسی در کشورهای مختلف را نیز شامل است.

هم‌زمان با افزایش میانگین روزانه کشته‌شده‌گان جنگ افغانستان، امریکا برای آغاز یک نشست شبیه بن اول در استانبول مقدمه‌چینی می‌کند. آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه این کشور، در نامه‌ای عنوانی محمداشرف غنی، رییس جمهور کشور و عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه ملی، پیرامون دیدگاه اداره بایدن در مورد روند صلح افغانستان وضاحت داده است. او با تأکید بر ضرورت به نتیجه رسیدن روند صلح، درباره وخامت وضعیت افغانستان پس از خروج نیروهای امریکایی به مقام‌های حکومت هشدار داده است. پیش از این، سراج‌الدین حقانی، معاون گروه طالبان، در یک نوار صوتی به جنگ‌جویانش اطمینان داده بود که در صورت نقض توافق‌نامه دوحه از سوی امریکا، با استفاده از امکانات دست‌ داشته‌‌شان به ویژه پهباد و موشک، خشونت‌ها را به شکل بی‌سابقه‌ای افزایش می‌دهند. این در حالی است که نهادهای امنیتی در جریان ماه‌های گذشته بارها از آماده‌گی‌ها برای فصل جنگ خبر داده‌اند. بدین ترتیب احتمال دارد که در صورت ورود دو طرف به فصل جنگ، شمار تلفات و میانگین قربانیان در مقایسه با ۶۴ روز اول سال ۲۰۲۱ میلادی به مراتب افزایش یابد.

هشت صبح

ارگ ریاست جمهوری از برگزاری نشست مشورتی در رابطه با صلح خبر داد. این نشست به رهبری اشرف غنی و با حضور شماری از رهبران سیاسی و جهادی برگزار شده است.

در این نشست عبدالله عبدالله، رئیس شورای عالی مصالحه، حامد کرزی، رئیس جمهوری پیشین، عطامحمد نور، والی سابق بلخ، عبدالرشید دوستم، معاون پیشین ریاست جمهوری، عبدالرب رسول سیاف، رهبر جهادی، محمد محقق، رهبر حزب وحدت، معاونین ریاست جمهوری و روسای شورای ملی حضور داشته‌اند.

ارگ ریاست جمهوری اعلام کرد در این نشست بر بهبود وضعیت عمومی امنیتی کشور، تقویت اجماع ملی و تداوم نشست های مشورتی تاکید شده است.

در این نشست ضمن اینکه همه اشتراک کنندگان بر حمایت دوامدار از تیم مذاکراتی صلح دولت افغانستان تاکید ورزیدند، خاطرنشان کردند دولت افغانستان و شورای عالی مصالحه ملی به تلاش های بیشتر خویش در این زمینه ادامه دهند.

این نشست مشورتی در حالی برگزاری می‌شود که اخیرا آنتونی بلینکن، وزیر خارجه آمریکا در نامه شدیدالحن به اشرف غنی بر اجماع ملی تاکید کرده بود. بلینکن از عبدالله، کرزی و سیاف نام برده و از اشرف غنی خواسته که با این افراد از نزدیک کار کند. بلینکن هشدار داده نباید فاجعه دهه نود که ناشی از عدم اجماع داخلی افغانستان بود، تکرار شود.

اخیرا آمریکا برای تسریع روند صلح افغانستان طرحی را پیشنهاد کرده که تشکیل حکومت انتقالی را پیش بینی می‌کند. این طرح در کابل با حکومت و رهبران سیاسی شریک شده است.

حبیبه سرابی، عضو هیئت مذاکره‌کننده دولت در دوحه گفت، هنوز معلوم نیست در ترکیب هیئت دولت در نشست ترکیه زنان حضور خواهند داشت یا خیر.

بانو سرابی در مورد طولانی شدن روند گفت‌وگوهای بین‌افغانی دوحه بیان داشت ما از اول پیشبینی می‌کردیم که این روند به درازا خواهد کشید، از همین‌رو هیئت مذاکره‌کننده دولت با آمادگی‌های لازم وارد دوحه شدند. از سوی هم روند صلح نیاز به بحث و مذاکره طولانی جهت تجزیه و تحلیل موارد مورد مناقشه از سوی طرف‌های درگیر دارد تا به یک نتیجه مطلوب دست یابند. بناءً طولانی شدن روند مذاکرات یک امر معمول محسوب می‌شود.

او در پاسخ به این پرسش که پیام اساسی زنان افغانستان در مورد مذاکرات بین‌الفغانی دوحه چه بود، تصریح کرد ما پیش از رفتن به دوحه با اقشار مختلف زنان در سراسر افغانستان در ارتباط بودیم و نظریات، نگرانی‌ها و پیام‌های آنان را جمع‌آوری کردیم.

به گفته او، زنان افغانستان سه پیام اساسی در مورد روند گفت‌وگوهای بین‌الافغانی صلح در دوحه داشتند؛ دستاوردهای دو دهه گذشته آن‌ها نباید قربانی شوند، حقوق اساسی آن‌ها نباید مورد معامله قرار بگیرند و آتش‌بس سراسری در افغانستان برقرار شود.

این عضو هیئت مذاکره‌کننده دولت بیان داشت در جریان گفت‌وگوها و پس از آن با گروه‌های مختلف زنان در داخل و بیرون از افغانستان در ارتباط هستیم و همه روزه برنامه‌های گوناگونی با آن‌ها برای شریک ساختن دیدگاه‌های مان برگزار می‌کنیم.

بانو سرابی علاوه کرد ما در مذاکرات بین‌الافغانی صلح به دنبال این هستیم که نسل‌های بعدی افغانستان در آرامش و امنیت زندگی کنند و تجربه تلخ گذشته را نداشته باشند. او تاکید کرد که ما به عنوان نمایندگان زنان افغانستان در مذاکرات صلح در برابر نادیده گرفتن حقوق بانوان کشور ایستادگی خواهیم کرد و نمی‌گذاریم که حقوق اساسی آن‌ها مورد معامله قرار بگیرند.

او در مورد تغییر دیدگاه طالبان نیز خاطرنشان ساخت که این گروه به چند بخش تقسیم شده که شامل بخش سیاسی و نظامی آن می‌شود و هیئت مذاکره‌کننده‌ای این گروه در دوحه برای یافتن یک راه‌حل سیاسی به اینجا آمده‌اند. این هیئت همواره گفته‌اند که به حقوق زنان احترام قایل‌اند، اما توقع ما از طالبان این است که گفته‌های خود را در عمل ثابت کنند.

خانم سرابی در مورد سفر زلمی خلیل‌زاد، نماینده ویژه وزارت خارجه آمریکا برای صلح افغانستان گفت، در زمان که هیئت مذاکره‌کننده دولت در دوحه حضور داشت، در کنار رفت و آمد آقای خلیل‌زاد، یک تیم قوی از آمریکایی‌ها نیز در این شهر حضور داشت و ما همواره باهم در تماس بودیم. اما سفر اخیر زلمی خلیل‌زاد به دوحه، هم در جهت تسریع روند گفت‌وگوهای بین‌الافغانی صلح صورت گرفت هم برای شریک ساختن طرح تازه ایالات متحده آمریکا با طرف‌های درگیر و نظرخواهی از آن‌ها.

این عضو هیئت مذاکره‌کننده دولت اظهار داشت که در نشست مسکو و استانبول اشتراک افراد و اشخاص مهم نیست، بلکه خود این روند برای افغانستان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است که چه کارهای صورت می‌گیرد. به باور او کنفرانس مسکو یک تصمیم عجولانه است و هدف آن نیز سهم‌گیری بیشتر روسیه در روند صلح افغانستان می‌باشد. به گفته بانو سرابی، پیش از این نشست بهتر بود که ایالات متحده آمریکا برای ایجاد اجماع منطقه‌ای نظریات همه‌ای کشورهای این حوزه را جمع‌آوری می‌کرد، زیرا اجماع منطقه‌ای برای تامین صلح در افغانستان با توجه به ابعاد بیرونی جنگ در کشور، مهم و ارزنده است.

خانم سرابی به این باور است طرح تازه ایالات متحده آمریکا برای صلح افغانستان از پختگی لازم برخوردار نیست و از سوی هم برگزاری کنفرانس‌های مانند نشست استانبول نمی‌تواند بحران داخلی افغانستان را به گونه درست تجزیه و تحلیل کند، زیرا مسائل عمیق و پیچیده‌ای در این بحران وجود دارد که باید گره‌گشایی شود، لذا این امر نیازمند زمان بیشتر است و نمی‌توان آن را در مدت چند روز حل کرد.

او با انتقاد از عمل‌کرد جامعه جهانی و دولت افغانستان در برخورد با زنان افغان، تصریح کرد سیاست‌ها هم در درون افغانستان و هم در سطح جهانی به گونه عجولانه و با مشوره با یک گروه کوچک مردانه صورت می‌گیرد و زن‌ها در این زمینه کاملا به حاشیه رانده شده‌اند. این عضو هیئت مذاکره‌کننده دولت گفت، تاکنون مشخص نیست که در نشست استانبول از زنان کسی حضور خواهند داشت یا خیر. گفتنی است که بر اساس طرح تازه ایالات متحده آمریکا برای صلح افغانستان، قرار است یک نشست بین‌المللی به رهبری سازمان ملل متحد در شهر استانبول ترکیه به تاریخ ۲۷ ماه مارچ برگزار شود که در آن روی یک حکومت انتقالی صلح و کارشیوه ایجاد نظام سیاسی آینده افغانستان توافق صورت گیرد.

خامه پرس

آقای بلینکن، چهارشنبه و در جریان جلسه استماع کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان با یادآوری دعوت اتحادیه اروپا برای آغاز مذاکرات و رد این ابتکار عمل از سوی جمهوری اسلامی گفت: «توپ در زمین آن‌ها [ایران] است. باید دید آیا واقعا خواهان گفت‌وگوهای دیپلماتیک هستند. ما خواهان آن هستیم.»

باوجود اعلام آمادگی دولت جو بایدن برای بازگشت ایالات متحده به برجام، تهران و واشنگتن هرکدام دیگری را مسئول برداشتن گام اول برای اجرای دوباره تعهدات مندرج در توافق هسته‌ای می‌دانند.

در جلسه کمیته روابط خارجی و هنگامی که یکی از نمایندگان جمهوریخواه از آقای بلینکن خواست تا بگوید برای آغاز مذاکره با ایران «به‌عنوان بزرگ‌ترین حامی مالی تروریسم» هیچ نرمشی نشان نخواهد داد، وزیر امور خارجه ایالات متحده با تاکید بر چنین تعهدی به نمایندگان گفت که تا زمانی که ایران به تعهدات برجامی خود به‌طور کامل عمل نکند یا دست‌کم مذاکراتی در این باره آغاز نشود، خبری از رفع تحریم‌ها نخواهد بود. وی گزارش‌های منتشر شده درباره چراغ سبز ایالات متحده به برخی کشورها، مانند کره جنوبی و عراق برای آزاد کردن بخشی از پول‌های بلوکه شده فروش نفت ایران را «اطلاعات غلط» خواند و تکذیب کرد.

پس از توقیف یک نفت‌کش کره جنوبی در خلیج فارس در ماه ژانویه، از قرار معلوم تهران و سئول مذاکراتی را برای آزادی این نفت‌کش در قبال آزاد شدن میلیاردها دلار پول بلوکه شده ایران در کره جنوبی آغاز کردند. رسانه‌های کره‌ای ماه گذشته به نقل از منابع آگاه گزارش کردند این گفت‌وگوها با آگاهی و رایزنی با واشنگتن به پیش می‌رود.

یک روز پیش از جلسه کمیته روابط خارجی، ۱۴۰ عضو مجلس نمایندگان از هر دو حزب با ارسال نامه‌ای از رئیس جمهوری ایالات متحده خواسته بودند تا با هدف دستیابی به یک توافق به‌شدت سخت‌گیرانه‌تر از برجام با ایران مذاکره کند.

با وجود امید به حل اختلاف میان ایران و ایالات متحده با پیروزی جو بایدن و بازگشت هر دو طرف به تعهدات توافق هسته‌ای سال ۲۰۱۵، کاخ سفید و سه طرف اروپایی برجام می‌گویند با گذشت زمان و تغییر شرایط ژئوپلیتیک در منطقه، برجام پاسخگوی نگرانی‌ها نیست و باید توافقی جدید و جامع‌تر با ایران منعقد شود.

سیگار یا بازرس ویژه ایالات متحده‌ی امریکا در گزارش تازه‌اش به کنگره و وزارت‌های دفاع و خارجه‌ی این کشور‌ خطراتی را بررسی کرده است که تلاش‌های ۲۰ سال اخیر ایالات متحده‌ی امریکا برای بازسازی افغانستان را در سال ۲۰۲۱ و پس از توافق صلح تهدید می‌کند.

بر اساس این گزارش، دوام ناامنی، نبود اطمینان از تمویل افغانستان پس از توافق صلح، چالش ادغام جنگجویان طالب پس از توافق صلح، فساد همه‌گیر و گسترده، رشد کسالت‌آور اقتصادی و اجتماعی، خطراتی که حقوق زنان را تهدید می‌کنند، قاچاق مواد مخدر و نظارت ناکافی تمویل‌کنندگان از خطراتی جدی است که افغانستان در سال ۲۰۲۱ با آن روبه‌رو است.

در این گزارش تصریح شده است که با/بدون توافق صلح مطئمن و پایدار و آتش‌بس سرتاسری، افغانستان احتمالا با تهدیدهای متعددی از سوی گروه‌های بنیادگرا مواجه خواهد بود: «هر توافق سیاسی این خطر را در پی دارد که گروه‌های شورشی جرمی جامه عوض کنند و از یک شکل به شکل دیگر شورشگری تغییر دهند.»

 «اگر نیروهای امریکایی فعالیت‌های آموزشی، حمایوی و تجهیزاتی خود را متوقف کنند، این موضوعات می‌تواند برجسته‌تر شود.»

نیروهای امریکایی در افغانستان به کم‌ترین حدش از وقتی که این کشور به افغانستان حمله کرد، رسیده است. تمامی نیروهای امریکایی در کشور به ۲۵۰۰ تن می‌رسد. بر اساس توافق امریکا و طالبان اگر طالبان به تعهداتش که قطع رابطه با گروه‌های تروریستی است عمل کند، نیروهای امریکایی تا آخر ماه اپریل یعنی حدود یک ماه دیگر افغانستان را ترک می‌کنند.

ناکامی دولت افغانستان در امر مبارزه با فساد

سیگار در این گزارش خود نوشته که ناکامی در امر مبارزه‌ی مؤثر با فساد سیستماتیک در افغانستان به این معنا است که برنامه‌های بازسازی امریکا در بهترین حالت درهم می‌شکند و در بدترین حالت شکست می‌خورد.

بر اساس این گزارش، دولت افغانستان برای محدود کردن فساد سیستماتیک گام‌های محدودی برداشته است: «در عوض حکومت معمولا تلاش کرده که در روی کاغذ با فساد مبارزه کند.»

در گزارش سیگار آمده است که دولت به‌جای اینکه مقام‌های فاسد را بازداشت و بالای آن قانون را تطبیق کند، به تدویر نشست‌ها و تدوین مقررات مبارزه با فساد بسنده کرده است.

در این گزارش تأکید شده است که جامعه‌ جهانی و تمویل‌کنندگان دولت افغانستان باید از مصرف کمک‌هایی که به افغانستان اختصاص می‌دهند نظارت دقیق کنند و از مؤثریت آن حساب پس بگیرند: «تمویل‌کنندگان باید دسترسی بی‌حد و حصر به بودجه‌ی تمویلی وزارتخانه‌ها داشته باشند.»

بی‌ثباتی مالی دولت جدی‌ترین خطر در سال ۲۰۲۱ است

در گزارش سیگار آمده است که افغانستان به‌طور استثنایی متکی به کمک‌های خارجی است. بنا براین، این وابستگی برای روند صلح هم‌زمان هم فرصت است و هم چالش. فرصت از این‌رو که تمویل‌کنندگان می‌توانند در تحولات پس از خروج نیروهای خارجی همچنان دخیل باشند و سبب تقویت ثبات در افغانستان شوند. در عین‌حال، این وابستگی از آنرو خطرناک است که اگر تمویل‌کنندگان کمک‌های‌شان را بیش از حد و سریع کاهش دهند و یا بر شرایطی پافشاری کنند که از سوی طرف‌های درگیر قابل دست‌یابی نباشد، صلح بالقوه به خطر می‌افتد.

بر اساس این گزارش، در بخش تمویل افغانستان دو پرسش جدی مطرح است: نخست این که آیا آیا شرایطی که تمویل‌کنندگان برای کمک تعیین کرده‌اند کافی است که یک توافق صلح قابل قبول را حفظ و تسهیل کند؟ دوم اینکه در این شرایط نامطمئن سطح کمک‌های خارجی برای این که از سقوط دولت جلوگیری کند، کافی است؟

سیگار در این گزارش ادامه‌ی برنامه‌های بازسازی را به عنوان ابزار ابتدایی مطرح کرده است که نفوذ ایالات متحده‌ی امریکا را برای تأمین صلح و ثبات در افغانستان تأمین می‌کند.

جامعه‌ی جهانی سالانه به طور اوسط ۸.۶ میلیارد دالر برای دولت افغانستان کمک می‌کنند. این بسته شامل کمک‌های ملکی و نظامی می‌شود که نزدیک به ۸۰ درصد از ۱۱ میلیارد کل مصرف دولت افغانستان را دربر می‌گیرد.

بر اساس این گزارش، ظرفیت محدود مالی افغانستان ممکن برای حفظ زیرساخت‌ها مثل ساخت سرک، تأمین انرژی پایدار و زنجیره‌های تأمین اقتصادی و مصارف عادی حکومت کافی نباشد: «این زیرساخت‌ها هرچند ناقصند، اما برای رشد اقتصادی لازم هستند. بی‌ثباتی مالی و اقتصادی دولت افغانستان موضوعی است که تمام نقاط خطری که سیگار در این گزارش آن را شناسایی کرده است متأثر می‌کند.»

در این گزارش به نقل از جان ساپکو، بازرس ویژه امریکای برای بازسازی افغانستان آمده است: «هرچند دولت افغانستان اعلام کرده که هدفش خودکفایی است، اما افغانستان امروز، هنوز با خودکفایی فاصله زیادی دارد؛ به خصوص تمویل کارهای عملیاتی دولت شامل اردو و پولیس از منابع خودش.»

آقای ساپکو افزوده که وضعیت نامعلوم جنگ و صلح افغانستان، سرمایه‌گذاری ملت امریکا و دست‌آوردهای دو دهه در افغانستان را با خطرهای متعددی مواجه کرده است.

کمک‌های اختصاص‌داده‌شده‌ی ایالات متحده برای بازسازی افغانستان از سال ۲۰۰۲ به این‌سو در کنار دیگر مأموریت‌های این کشور، در بخش‌های تجهیز و تقویت نیروهای امنیتی، پاگیری و تقویت نهادهای دولتی، ترویج و تقویت حاکمیت قانون، تأکید بر حقوق بشر به ویژه حقوق زنان، پیشرفت در عرصه‌ی صحت و آموزش و پرورش و تحریک توسعه‌ی اقتصادی در افغانستان به مصرف رسیده است. بر اساس آمار سیگار، دولت امریکا از سال مالی ۲۰۰۲ تا کنون بیش از ۱۴۳ میلیارد دالر را برای برنامه‌های بازسازی افغانستان اختصاص داده است.

ناامنی

بر اساس این گزارش، با توجه به این که طالبان هنوز به طور قابل ملاحظه‌ای تاکتیکش را عوض نکرده، سطح خشونت همچنان بالا است و این امر امنیت را به عنوان خطر جدی در سال ۲۰۲۱ مطرح می‌کند.

با تازگی آنتونی بلنکن، وزیر خارجه امریکا نیز در نامه‌ای که به غنی و عبدالله فرستاده، تصریح کرده است که پس از خروج نیروهای امریکایی از افغانستان حتا اگر ایالات متحده‌ی امریکا به کمک‌های مالی‌اش ادامه دهد، خطر این که طالبان به قلمروی بیشتری دست یابند با جدیت وجود دارد.

ادغام جنگجویان طالب

بر بنیاد آمار سازمان ملل متحد شماری مجموعی جنگجویان طالب بین ۵۵ تا ۸۵ هزار تخمین شده است. در گزارس سیگار آمده است که بر اساس مواد توافقنامه‌ی صلح، شماری از جنگجویان طالب در اردو و پولیس ملی افغانستان جذب می‌شوند و باقی این جنگجویان هم نیاز دارند که به عنوان افراد غیر مسلح به زندگی عادی و مدنی برگردند.

بر اساس این گزارش، عوامل متعددی چون اقتصاد ضعیف که در حال حاضر گزینه‌‌های معیشت‌ پایدار کمی را ارایه می‌کند، ناامنی جاری، بی‌ثباتی سیاسی، همبستگی اجتماعی ضعیف در بین مردمی که از ده‌ها سال جنگ زخم خورده‌اند، دولت‌داری و حاکمیت قانون ضعیف، تلاش‌های ادغام مجدد این جنگجویان را تضعیف می‌کند.

نگرانی از وضعیت زنان

در گزارش سیگار احتمال شکست پروسه صلح و کشیده‌شدن کشور به خشونت‌ بدتر، خطر درازمدت برای زنان عنوان شده است. در گزارش آمده است که ناامنی فیزیکی مستقیم و غیرمستقیم از بزرگ‌ترین چالش‌هایی است که زنان با آن درگیر و مواجه‌اند.

«رنج زنان افغان مضاعف است. آنان نه تنها از از جان باختن، زخمی‌شدن، معلولیت و بیماری‌های روانی رنج می‌برند که از از دست دادن نان‌آوران خانه‌هاشان که مردانند، فقر در حال افزایش و گسترده، ننگ اجتماعی و تبعیض که با بیوه‌گی همراه است نیز رنج می‌برند.»

 «در تولید مواد مخدر کاهش رونما نشده است»

در این گزارش آمده است که اثرات مخرب تجارت غیرقانونی مواد مخدر در افغانستان فراتر از تأثیرات صحی آن است. این پدیده تمویل‌کننده‌ی شورشگری، تقویت‌کننده‌ی فساد و محرک جرایم جنایی است. حتی در میانه‌ی همه‌گیری کرونا، تجارت تریاک در افغانستان همچنان مقاوم و ثابت ماند. دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرایم سازمان ملل متحد گزارش داد که کرونا روی حاصلات تریاک در افغانستان اثر منفی نگذاشته است.

سیگار این گزارشش را در زمانی منتشر کرده است که گفت‌وگوهای صلح افغانستان رنگ و رخ دیگری به خود گرفته است. زلمی خلیلزاد، فرستاده‌ی ویژه‌ی وزارت خارجه‌ی امریکا در سفر دوره‌ای اخیرش به افغانستان و منطقه، طرح تازه‌ای را به دوحه و کابل آورده است. بر اساس این طرح، سرنوشت جنگ و صلح افغانستان در نشستی در استانبول ترکیه تعیین خواهد شد. این طرح با دولت افغانستان و طالبان شریک شده است.

گروه طالبان اعلام کرده که این طرح را بررسی می‌کند. اینجا در کابل اما سخن‌های ضد و نقیضی در مورد این طرح بیان شده است. رییس‌جمهور غنی و امرالله صالح، معاون اولش این طرح را «خواب و خیال» خواندند و بر انتخابات به عنوان تنها راه انتقال قدرت تأکید کردند. در سوی دیگر، شماری از مقام‌های عالی‌رتبه‌ی حکومتی مثل نادر نادری، سخن‌گوی هیأت مذاکره کننده‌ی هیأت جمهوری اسلامی افغانستان و محمد حنیف اتمر، وزیر امور خارجه‌ی کشور گفتند که حکومت این طرح را بررسی می‌کند.

این دیدار در حالی انجام شده که پیش‌تر امریکا طرحی را به حکومت، طالبان و سیاسیون سپرد که در آن سناریوهای احتمالی برای ایجاد دولت انتقالی صلح پیش‌بینی شده است.

زلمی خلیل‌زاد،‌ فرستاده ویژه وزارت امور خارجه امریکا برای صلح افغانستان، در جریان شریک‌سازی این طرح، به دولت و گروه طالبان تنها چند روز فرصت داده است که در مورد آن تصمیم بگیرند.

آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه امریکا، نیز با فرستادن یک نامه به ارگ و سپیدار،‌ گفته است امریکا برای رسیدن به راه‌حل سریع و برقراری آتش‌بس دایمی و جامع، تلاش دیپلماتیک سطح بالا را با طرف‌های دخیل در افغانستان،‌ کشورهای منطقه و سازمان ملل متحد دنبال می‌کند.

وزیر امور خارجه امریکا گفته است که این کشور در آینده نزدیک یک نشست سطح بلند را در ترکیه برای نهایی‌ کردن توافق صلح میان دو طرف برگزار می‌کند و از رییس جمهور غنی دعوت کرده که در این نشست شرکت کند.