برچسب: امریکا

دیوید پترائوس فرمانده پیشین نیروهای ایتلاف در افغانستان روز گذشته گفته است که طالبان هر آنچه را می‌خواستند از مذاکرات صلح به دست آوردند و دیگر تمایلی به حل جنگ در افغانستان ندارند.
وی گفته است که گروه طالبان تمایل به توافق معنی‌دار، قابل تایید و پایداری که منجر به نوعی تقسیم قدرت و حل دیپلماتیک شود، ندارند.
این جنرال چهار ستاره امریکایی که سابقه خدمت به عنوان رییس سی‌آی‌ای را نیز دارد، افزوده است طالبان هر آنچه را که می‌خواستند از مذاکرات به دست آوردند؛ آزادی رهبران و جنگجویان‌شان از زندان‌های افغانستان و اکنون خروج نیروهای خارجی.
وی با اشاره به اوضاع افغانستان از بروز جنگ داخلی هشدار داده است.
پترائوس در رابطه به نیروهای امنیتی افغانستان گفته است: نیروهای افغان نیازی به مشوره شرکای قدیمی خود ندارند…در مورد اینکه نیروهای افغان برای کشورشان می‌جنگند و جان می‌دهند هیچ سوالی وجود ندارد. اما من واقعیت عینی را می‌دانم، من می‌دانم که وظیفه نیروهای امنیتی افغانستان این است که آن‌ها باید از همه چیز محافظت کنند، یا حداقل از همه زیربناهای مهم، مراکز والسوالی‌ها و مراکز ولایات، خطوط ارتباطی، جمعیت شهرها و غیره، اما طالبان فقط به تعداد مشخصی از این اماکن نیاز دارند.
وی همچنین نسبت به توانایی امریکا برای نظارت کامل از اوضاع افغانستان پس از خروج نیروهای خارجی ابراز نگرانی کرده است.

دیوید پترائوس فرمانده پیشین نیروهای ایتلاف در افغانستان روز گذشته گفته است که طالبان هر آنچه را می‌خواستند از مذاکرات صلح به دست آوردند و دیگر تمایلی به حل جنگ در افغانستان ندارند.
وی گفته است که گروه طالبان تمایل به توافق معنی‌دار، قابل تایید و پایداری که منجر به نوعی تقسیم قدرت و حل دیپلماتیک شود، ندارند.
این جنرال چهار ستاره امریکایی که سابقه خدمت به عنوان رییس سی‌آی‌ای را نیز دارد، افزوده است طالبان هر آنچه را که می‌خواستند از مذاکرات به دست آوردند؛ آزادی رهبران و جنگجویان‌شان از زندان‌های افغانستان و اکنون خروج نیروهای خارجی.
وی با اشاره به اوضاع افغانستان از بروز جنگ داخلی هشدار داده است.
پترائوس در رابطه به نیروهای امنیتی افغانستان گفته است: نیروهای افغان نیازی به مشوره شرکای قدیمی خود ندارند…در مورد اینکه نیروهای افغان برای کشورشان می‌جنگند و جان می‌دهند هیچ سوالی وجود ندارد. اما من واقعیت عینی را می‌دانم، من می‌دانم که وظیفه نیروهای امنیتی افغانستان این است که آن‌ها باید از همه چیز محافظت کنند، یا حداقل از همه زیربناهای مهم، مراکز والسوالی‌ها و مراکز ولایات، خطوط ارتباطی، جمعیت شهرها و غیره، اما طالبان فقط به تعداد مشخصی از این اماکن نیاز دارند.
وی همچنین نسبت به توانایی امریکا برای نظارت کامل از اوضاع افغانستان پس از خروج نیروهای خارجی ابراز نگرانی کرده است.

سربازی از ارتش ملی افغانستان، پشت تانکی نظامی‌ در ایست‌بازرسی‌ای در حومه‌ی شهر کابل نشسته است. سه تن از مقامات خارجی آگاه از توافق انجام‌شده، به رویترز گفته ‌اند که جنگ‌جویان طالبان طی یک سال گذشته از پایگاه‌های نظامیان خارجی در افغانستان در برابر حمله‌های رقیبانش یا گروه‌های افراطی اسلام‌گرا، حفاظت کرده‌ اند، آن‌هم بر مبنای یک توافق مخفیانه برای خروج کامل نیروهای امریکایی تا اول ماه می از افغانستان.
وزارت خارجه‌ی امریکا در باره‌ی وجود سندی که ادعای چنین رابطه‌ای را تأیید کند، پاسخ فوری‌ای به رویترز نداده است. هم‌چنان توضیحی فوری در مورد ادعای این سه مقام مسؤول در مورد پروژه‌ی «حلقه‌ی حفاظتی طالبان» از خارجی‌ها ارایه نکرده است. از زمان توافق و معامله‌ی ایالات متحده‌ی امریکا با طالبان در فبروری ۲۰۲۰، برای امریکا مسیر پایان‌دادن به طولانی‌ترین جنگش، فراهم شده و از آن‌ زمان، امریکا تلفات جنگی‌ای در افغانستان نداشته و تنها حملات پراکنده‌‌ای بر پایگاه‌های امریکایی انجام شده؛ اما برعکس، طالبان حملاتش را علیه نیروهای دولتی افغانستان شدت داده و همین باعث افزایش تلفات غیرنظامیان شده است.
گفت‌وگوهای صلح میان جنگ‌جویان طالب و دولت افغانستان که در ماه سپتمبر آغاز شد، هیچ پیش‌رفت چشم‌گیری نداشته است. بنا بر این، گزارش سازمان ملل متحد نشان می‌دهد که تلفات غیرنظامیان در سه ماه اخیر سال ۲۰۲۰ نسبت به سال گذشته، ۴۵ درصد افزایش یافته است. برای آزمایش تحمل و شکیبایی طالبان، جو بایدن، رییس‌جمهور امریکا، هشدار داده که ممکن است خروج نیروهای امریکایی در اول ماه می که با دولت قبلی توافق شده بود، صورت نگیرد؛ در حالی‌که اطمینان داده است این روند تا ۱۱ سپتمبر -در بیستمین سال‌گرد حملات القاعده به ایالات متحده-، کامل و اجرایی خواهد شد.
به گفته‌ی یک مقام امنیتی خارجی در کابل، در حالی که این مهلت شنبه به پایان می‌رسد، حدود دو هزار نیروی امریکایی هم‌چنان در افغانستان باقی خواهند ماند. موضوعی که ژنرال اسکات میلر، فرمانده‌ی کل نیروهای خارجی در افغانستان، در هفته‌ی اخیر اعلام کرد و گفت که خروج نیروها، انتقال پایگاه‌ها و تجهیزات نظامی به نیروهای امنیتی افغانستان، طبق برنامه‌ی طرح‌شده آغاز شده است. محافظت از این پایگاها توسط نیروهای افغانستانی، نیازمند نیروی انسانی و تجهیرات نظامی زیادی است تا بتوانند در برابر حملات جنگ‌جویان طالب که نقاط استراتژیکی را در اختیار دارند، مقاومت کنند.
تنها طی همین دو هفته‌ی گذشته، جنگ‌جویان طالب، بیش‌تر از صد نیروی امنیتی افغانستان را کشتند، آن‌هم به دلیل تشدید اوضاع ناشی از اعلامیه‌ی جو بایدن مبنی بر این که ممکن است خروج نیروهای امریکایی از افغانستان تا چند ماه دیگر به طول بکشد. دو تن از مقامات خارجی، گفتند که واشنگتن پیشنهاد طالبان مبنی بر حفاظت از پایگاه‌های نظامیان خارجی را در برابر حملاتی مانند دولت اسلامی یا داعش پذیرفته است. این مقامات گفته اند؛ تقاضای مهمی که امریکا در توافق ماه فبروری آن را مطرح کرده بود، این است که طالبان پذیرفتند با عمل به تعهد و حسن نیت‌اش مبنی بر این که از خاک افغانستان برای حمله علیه منافع امریکا استفاده نشود. یک دیپلمات خارجی دخیل در این ماجرا، گفت: «آن‌ها یک لایه‌ی مخفی ایجاد کردند؛ مانند یک کمربند امنیتی و به جنگ‌جویان‌شان دستور داده‌ اند که در این بازه‌ی زمانی، حق زخمی‌ردن یا کشتن هیچ سرباز خارجی را ندارند.»
مقامات خارجی گفته ‌اند که برای طالبان هم مهم است توانایی خودشان را در کنترل حرکات و اقدامات خودسرانه‌ی جناح‌های مخالف‌شان نشان بدهند؛ مانند شبکه‌ی حقانی، که اغلب آجندای خودش را پیش می‌برد، هر چند که رهبر آن سراج‌الدین حقانی، دومین فرمانده ارشد طالبان محسوب می‌شود. یک مقام امنیتی خارجی مستقر در کابل، گفت که جنگ‌جویان به تعهدات توافق‌ ‌خود عمل کرده ‌اند. او گفت: «طالبان به سرعت حتا به حملات جزئی كه توسط شبكه‌ی حقانی و جنگ‌جویان دولت اسلامی –داعش- به اطراف پایگاه‌ها انجام شده بود، پاسخ دادند.»

شنبه‌ی موعود و ضرب‌الاجل
ذبیح‌الله مجاهد، سخن‌گوی طالبان، از اظهارنظر در مورد توافق‌نامه‌ی موسوم به «حلقه‌ی حفاظتی» خودداری کرد. او، با صراحت گفت که هیچ تضمین امنیتی‌ای فراتر از موعد مقرر تا شنبه‌ی موعود به ایالات متحده داده نشده است؛ اما گفت‌وگوها بین رهبران گروه طالبان و با طرف امریکایی ادامه دارد. مجاهد گفت: «تا اکنون تعهد ما به حمله‌نکردن به نیروهای خارجی فقط تا اول ماه می بوده است. این که بعد از این تاریخ حمله‌ای صورت بگیرد یا نه، مسئله‌ای‌ست که زیر بحث و بررسی است.» سهیل‌ شاهین، یکی دیگر از سخن‌گویان طالبان، در پست تویترش نوشت که ملا برادر، معاون سیاسی طالبان، با زلمی خلیل‌زاد، فرستاده‌ی ویژه‌ی امریکا برای صلح افغانستان، روز پنجشنبه در باره‌ی روند مذاکرات صلح گفت‌وگو كرده است. از آن‌جا که بدیهی است حضور گستره‌ی جنگ‌جویان طالب در اطراف پایگاه‌های خارجی در صورتی که توافقی صورت نگیرد، می‌تواند خطرناک باشد، اشلی ‌جکسون، مدیر مشترک مرکز مطالعات گروه‌های مسلح در انستیتیوت توسعه‌ی خارجی در واحد «اتاق تفکرات» واقع در لندن، می‌گوید: «آن‌ها دقیقاً به اندازه‌ی کافی به پایگاه‌های نظامیان افغانستانی و خارجی نزدیک‌تر شده ‌اند. با محاصره‌ی پایگاه‌های امریکایی، ناتو و نیروهای افغانستانی، به نظر می‌رسد که طالبان قدرت استراتژی‌شان را به نمایش گذاشته و بعد از خروج نیروهای خارجی، آماده‌ی تهاجم و حمله استند.»
فواد امان، سخن‌گوی وزارت دفاع ملی افغانستان، گفت که طالبان خشونت علیه مردم افغانستان و دولت این کشور را افزایش داده ‌اند؛ در حالی که جنگ با نیروهای خارجی را متوقف کرده ‌اند. بر اساس گزارش سازمان ملل متحد، در سال ۲۰۲۰ بیش‌تر از ۳۰۰۰ غیرنظامی افغانستانی کشته و تقریباً ۵۸۰۰ غیرنظامی دیگر زخمی شده است. امان افزود: «طالبان با عدم حمله به نیروهای خارجی، بلکه هدف قراردادن مداوم نیروهای امنیتی افغانستان و غیرنظامیان، ثابت کرده ‌اند که آن‌ها علیه مردم افغانستان می‌جنگند.»
مایکل ‌کوگلمن، معاون برنامه‌ی آسیایی در مرکز وودرو ویلسون در واشنگتن، با این موضوع هم‌دردی کرده، گفت: «مردم افغانستان حق دارند که از توافق‌‌نامه‌ی طالبان و ایالات متحده‌ی امریکا به دلیل عدم موفقیت و آسایش برای مردم افغانستان وضاحت خواسته و آن را به باد انتقاد بگیرند.»

منبع: رویترز

مترجم: اسدالله جعفری پژمان

افغانستان به گورستان امپراطوری های بزرگ معروف است و این دلیل خوبی ست که بگوییم بدون شک ایالات متحده امریکا اولین قدرت بزرگ جهانی ست که در افغانستان در هرج و مرج و خشونت گیر کرد. مباحث جدی سیاسی در مورد اینکه چه کسی جنگ در افغانستان را باخت مدت ها نقل محافل خواهد بود.  البته بررسی تاریخ سیاسی و درس های فراگرفته شده نیازمند تلاش های جدی تر می باشد. تمام طرف های جنگ و کشورهای دخیل می بایست به از نگاهی کلی جنگ را تجزیه و تحلیل کنند و از دید کشور مربوطه به جنگ نگاه نمایند تا نتایج به دست آمده برای استفاده های آکادمیک مناسب باشد. بودجه جنگ و هزینه های استراتژیک باید با حضور چند دهه ای قبل از خروج از افغانستان سنجیده شود تا مشخص گردد ارزش داشته است یا خیر. 

پس از حمله تروریستی یازده سپتامبر سال 2001 میلادی، ایالات متحده امریکا برای تحمیل دموکراسی یا رفاه اقتصادی در افغانستان و عراق عملیات آزادی پایدار را انجام نداد. هدف امریکا از حمله به افغانستان در مقایسه با تلاش های اساسی که علیه عراق صورت گرفت، یک حمله فرعی و کمکی بود. امریکا برای نابودی القاعده و لانه پرورش تروریزم به افغانستان حمله کرد. هدف اصلی امریکا از حمله به عراق رفع تمام تهدیدات علیه اسرائیل بود که به نوعی ایالت پنجاه و سوم امریکا محسوب می شود. حمله به عراق به معنای تضعیف قدرت نظامی و اقتصادی دنیای عرب به شمار می رفت و این مطلوب اسرائیل بود.

تصور غالب نشان می دهد ایالات متحده امریکا از آنجایی که نتوانست در نهایت صلح و ثبات را در افغانستان برقرار کند، در رسیدن به اهداف سیاسی خود پس از  یکی از طولانی ترین جنگ های تاریخ نظامی گری ناکام بوده است. اما سوالی که پاسخ نداده باقی می ماند این است که آیا امریکا واقعا از این جنگ به دنبال ثبات و آرامش در افغانستان بود؟ این سوال همچنان در کتاب های تاریخ نظامی گری همچنان بی پاسخ خواهد ماند. در مقایسه با دیگر کشورهای متخاصم در هر دو طرف جنگ، امریکا در جنگ افغانستان اما کمترین تلفات را متحمل شد: در جنگ افغانستان از سال 2001 میلادی به بعد 2400 سرباز امریکایی کشته و  بیش از 20 هزار دیگر زخمی شدند. در جنگ امریکا علیه تروریزم پاکستان به تنهایی متحمل هشت هزار کشته نظامی و بیست و پنچ هزار تلفات ملکی شده است: بیشتر افراد ملکی در حملات تروریستی داخل این کشور کشته شدند. می توان گفت همین تعداد شهروند پاکستانی به عنوان جنگجویان گروه های مختلف طالبان کشته شده اند. افغانستان اما در این میان کشوری ست که بیشترین قربانی را داده است. متضررترین کشور و ملت در جنگ امریکا علیه تروریزم افغانستان است. رهبران امریکا که مدعی بازسازی، مدرن سازی و متمدن سازی جامعه افغانستانی پس از یک جنگ طولانی بودند سخت احمقانه فکر می کردند.

سوال اساسی اینجاست که آیا این جنگ طولانی ارزش هزینه های سنگین را داشت؟ نگاهی به برچست هزینه های جنگ و فقدان یک منطق استراتژیک مناسب و سازگار نشان می دهد امریکا طرح استراتژیک مهمی برای توجیه دو دهه جنگ و هدر دادن دارایی ها و منابع مالی در افغانستان را ندارد. 

برای درک اینکه طالبان یک نیروی مقاوم و دمدمی مزاج هستند و قادرند مخالفان خود را تعقیب نموده وادار به تغییر مسیر نمایند و سپس از میدان جنگ ناپدید شوند، لازم نیست حتما به این گفته کلیشه ای که افغانستان گورستان امپراطوری های بزرگ است، استناد شود. مساله اینجاست که چرا باید تصور شود امریکا در جائیکه کمونیست ها شکست خورده بودند، پیروز شود؟ مساله دیگر چگونگی شکل گیری منافع استراتژیک آینده امریکا در منطقه افغانستان-پاکستان می باشد. هدف از جنگ ایجاد تغییر در محیطی بود که به تندروها فرصت ظهور و رشد و قدرت داد و تروریزم را خلق کرد، تروریزمی که احتمال دارد از این محیط به کل دنیا سرایت کند.

نباید فراموش کرد افغانستان امروز دیگر آن کشور دهه 1990 میلادی نیست. طالبان ممکن است کابل را تصرف کنند اما اینکه این گروه انتظار داشته باشد از طریق مذاکرات صلح کنترل کامل بر افغانستان داشته باشد تقریبا غیر ممکن است. در توجیه این گفته هم باید به دامنه انشعابات، سطح تاثیر و مواضعی که نیروهای ضد طالبان و عناصر وابسته به آنها به تدریج به دوباره به دست می آورند، اشاره کرد. این همه در حالی ست که جناح های مختلف دیگر نظیر داعش شاخه خراسان که پس از نابودی در خاورمیانه در افغانستان جابه جا و رشد کرده است را نباید فراموش کرد. داعش شاخه خراسان یک گروه مزدور است که برای دیگران در افغانستان می جنگد.

آیا پاکستان جنگ در افغانستان را برده است؟

نگاهی به چالش هایی مانند «تجزیه جمعیتی و فرقه ای، مشکلات مالی و فساد» در پاکستان در دو دهه اخیر نشان می دهد که اسلام آباد هم از جنگ افغانستان سودی نبرده است. از سویی هم اسلام آباد همانند واشنگتن در پروسه صلح افغانستان دخیل بوده است. دور تازه مذاکرات بین الافغانی یک بار دیگر پاکستان را در «کتاب خوب» امریکا قرار داده است و این به معنای منافع اقتصادی از طریق صندوق بین المللی پول و کمک های ویژه مالی امریکا به پاکستان است. پاکستان پس از حمله تروریستی یازده سپتامبر در امریکا به دلیل برخی انگیزه های سیاسی و استراتژیک به جمع ائتلاف بین المللی به رهبری امریکا برای مبارزه با تروریزم پیوست. درک همراهی پاکستان با جامعه بین الملل و امریکا و چرایی این اقدام پاکستان نیازمند بررسی های ویژه روابط بین الملل می باشد.

موقعیت استراتژیک پاکستان در منطقه به گونه ای ست که شکننده می باشد و نباید تمام تخم مرغ هایش را در سبد طالبان بگذارد. در غیر اینصورت در طولانی مدت پاکستان می تواند بر جنگ داخلی در افغانستان تاثیر منفی بگذارد.

با این وجود یک درس واضح و روشنی که از خروج  مورد انتظار امریکا از افغانستان می توان گرفت تنوع فکری ست، چیزی که اخیرا به عنوان یک دستور اخلاقی و شیوه عدالت نژادی ارائه شده است. تنوع فکری به عنوان یک ضرورت عملی می تواند از مشکلات مخرب بین المللی در آینده جلوگیری کند.

اسکندر مقدونی بزرگ می گوید:«ما با مردها و ارواح در جنگ ها می جنگیم. وقتی به میادین جنگی شیطانی و مرموز می رسیم، افغانستان در صدر قرار می گیرد.»

منبع: دیلی تایمز

مترجم: آروین نوری  

 شاه محمود قریشی وزیر امور خارجه پاکستان امروز شنبه(۱ جوزا) در رشته توییتی گفت در مورد نقش کلیدی پاکستان برای تسهیل راه‌حل صلح‌آمیز در افغانستان با رهبری کمیته فرعی مجلس نمایندگان امریکا بحث و تبادل نظر کرده است.
قریشی در حاشیه نشست عمومی سازمان ملل متحد در مورد فلسطین، روز گذشته با سناتوران امریکایی، از جمله لندسی گراهام در رابطه به تقویت همکاری‌های اقتصادی امریکا-پاکستان و روند صلح افغانستان رایزنی کرد.
وزیر خارجه پاکستان گفته است که امیدوار است تلاش‌ها برای صلح منجر به آتش‌بس جامع و خروج منظم و مسئولانه نیروهای خارجی از افغانستان شود.
وی تأکید کرده است که صلح در افغانستان مسئولیت مشترک تمام جناح‌ها در این کشور و ذینفعان بین‌المللی است.
در همین حال، عمران خان نخست‌وزیر پاکستان که روز گذشته در مراسمی در اسلام‌آباد سخنرانی می‌کرد، بر اهمیت افزایش تلاش‌ها برای برقراری صلح بین جناح‌ها در افغانستان پافشاری کرد.
وی با بیان این که جنگ در افغانستان راه‌حل نظامی ندارد، ابراز امیدواری نموده که خشونت‌ها در این کشور کاهش یابد.
این در حالی است که به تازگی وزیر خارجه پاکستان با انتقاد از مقامات افغانستان گفته بود، رهبران افغانستان واضح بگویند که از پاکستان چه می‌خواهند.

پاکستان در مورد آینده افغانستان تصمیم خواهد گرفت، زیرا ایالات متحده پس از حدود ۲۰ سال حضور نظامی بی‌وقفه اکنون نقش جزئی دارد.
این ادعای رییس جمهور غنی در هفته جاری سر و صدای زیادی در کانگرس ایالات متحده ایجاد کرد، جایی که قانون‌گذاران دموکرات و جمهوری‌خواه نسبت به آینده افغانستان پس از خروج نیروهای امریکایی و ناتو ابراز نگرانی نموده و در باره نقش اساسی که باید در این زمینه توسط پاکستان انجام شود، رایزنی کردند.
دولت بایدن قصد دارد تمام نیروها را تا ۱۱ سپتمبر، بعد از حدود ۲۰ سال حضور، از این کشور خارج کند.
رییس جمهور غنی در مصاحبه‌ای اوایل هفته جاری با روزنامه «اشپیگل» آلمان گفت که اکنون آوردن صلح در افغانستان به پاکستان بستگی دارد و نقش ایالات متحده کاهش یافته است.
آقای غنی گفت: ایالات متحده اکنون فقط نقش جزئی دارد. مسئله صلح یا خصومت اکنون در دستان پاکستان است».
این پیام هشدار دهنده در کمیته روابط خارجی کانگرس ایالات متحده وقتی سر و صدای زیادی به پا کرد که «سارا جیکوبز» نماینده دموکرات از ایالت کالیفرنیا سخنان اشرف غنی را در جلسه احضاریه پیرامون «روابط امریکا-افغانستان پس از خروج» به خوانش گرفت.
وی در ادامه از زلمی خلیلزد نماینده ویژه امریکا در امور صلح افغانستان خواستار توضیحات در باره مسیر پیش‌رو شد و گفت: « شما برای تحت فشار قرار دادن رهبران پاکستان و اطمینان از اینکه آن‌ها آن‌طور که ما می‌خواهیم قدم بر می‌دارند، چه کاری انجام می‌دهید؟»
خلیلزاد گفت که وی معتقد است که رهبران غیرنظامی و نظامی پاکستان هر دو تصدیق می‌کنند آوردن صلح در افغانستان، منافع اقتصادی دارد.
وی افزود: جنرال قمر جاوید باجوا رییس ستاد ارتش و عمران خان نخست‌وزیر، هر دو می‌دانند که منفعت اقتصادی مسیر آینده است. جنرال باجوا گفته است که کشورها توسعه نمی‌یابند، منطقه‌ها توسعه می‌کنند. من می‌دانم که چالش‌هایی در داخل پاکستان وجود دارد، اما معتقدم که آخرین سفر جنرال باجوا به کابل مثبت بود.
سفیر خلیلزاد روابط پاکستان و افغانستان را «پاشنه آشیل» تاریخ اخیر افغانستان خواند که با توجه به تحولات اخیر باید بر آن غالب شد و ایالات متحده امیدوار است.
نماینده امریکا تأکید کرده‌اند که به اظهارات غنی باید از دیدگاه منطقه‌ای نگریست و افزوده‌اند: «رییس جمهور غنی درست می‌گوید به این معنا که منطقه برای توافق صلح و آوردن ثبات پایدار به افغانستان مهم است».
«تد لیو» نماینده دیگر امریکا گفته است که اگر پاکستان برای موفقیت روند صلح افغانستان بسیار مهم است، پس چرا با آن برخورد مناسب نمی‌شود.
وی گفت: «من در مورد این که اوایل سال جاری چه اتفاقی افتاد وقتی رهبران ۴۰ کشور جهان در نشست اقلیم دعوت شدند، از جمله رهبران هند و بنگلادیش، کنجکاو هستم و رهبران پاکستان دعوت نشد، حتی با وجود این که پاکستان پنجمین کشور آسیب‌پذیر از نظر آب و هوا است.
خلیلزاد در پاسخ گفته است: البته، شما درست می‌گویید. پاکستان کشور مهمی است. ما دوره‌هایی همکاری عالی با پاکستان داشتیم و پاکستان در پیشبرد افغانستان و تعدادی از موضوعات دیگر نقش اساسی دارد.
نماینده ویژه امریکا در امور صلح افغانستان در پاسح به سئوال «مایکل مک‌کول» نمایند دیگر کانگرس مبنی بر این که ایالات متحده چگونه از منافع خود در افغانستان پس از خروج دفاع خواهد کرد، گفت: «ما دارایی‌هایی را در منطقه حفظ خواهیم کرد. ما در حال پیشبرد فرصت‌هایی برای همکاری بیشتر با شرکای منطقه‌ای هستیم».

منبع: نیشن

مترجم: طاهر مجاب، دید

وزارت خارجه روسیه درباره احتمال انتقال نیروهای امریکایی از افغانستان به آسیای میانه واکنش نشان داد.

آندری رودنکو، معاون وزیر امور خارجه روسیه در امور آسیای مرکزی و قفقاز درباره احتمال انتقال نیروهای امریکایی از افغانستان به آسیای میانه گفت کشورهای این ناحیه توان تامین امنیت خود، بدون امریکایی ها را دارند.

وی در این مورد در حاشیه کنفرانس کشورهای آسیای مرکزی «والدای» گفت: «به نظر می رسد، کشور های آسیای مرکزی می‌توانند چه امنیت مرزی و چه امنیت داخلی خود را بدون حضور نیروهای آمریکا در خاک خود تامین کنند».

قابل ذکر است که جو بایدن رئیس‌جمهور امریکا روز 14 اپریل رسما از تصمیم واشنگتن برای خروج نیروهای خود از افغانستان تا یازدهم ماه سپتمبر یعنی تا بیستمین سالروز حادثه یازده سپتمبر (2001) خبر داد. این در حالی است که طبق توافق با طالبان، خروج نیروهای خارجی بایستی زودتر از این موعد انجام می گرفت.

در پایان ماه فبروری سال 2020 هیئت دولت امریکا و طالبان در قطر طی یک مراسم رسمی نخستین توافقنامه صلح پس از 18 سال جنگ در افغانستان را به امضا رسانیدند. در این توافقنامه آمده بود که نیروهای خارجی باید در ظرف 14 ماه از افغانستان خارج شوند و پس از ختم روند تبادله زندانیان، مذاکرات صلح بین‌الافغانی آغاز شود. در چارچوب این توافقنامه، نیروهای امریکایی پنج پایگاه نظامی در افغانستان را ترک کردند.

در خبرنامه‌ای که روز چهارشنبه (۲۹ ثور)، از سوی این نهاد به نشر رسیده، آمده است که ترور خبرنگاران و کارمندان رسانه‌ای و مدافعان حقوق بشر، وضعیت را در افغانستان به مراتب بدتر ساخته است.

نی با نشر بخشی از اعلامیه‌ای چندی پیش سازمان عفو بین‌الملل، خواستار اقدام موثر حکومت برای تأمین امنیت خبرنگاران افغانستان شده است.

در خبرنامه آمده است: «خواست نی از حکومت افغانستان، این است تا قضایای قتل و خشونت علیه خبرنگاران را به صورت جدی بررسی کرده و امنیت خبرنگاران و فعالان رسانه‌ای را در اولویت کاری خویش قرار بدهد.»

نی از نهادهای بین‌المللی به ویژه ایالات متحده‌ی امریکا و سازمان ملل نیز، خواسته است، طالبانی را که در قتل خبرنگاران و فعالان رسانه‌ای متهم استند، از «رده‌ی گفت‌وگوهای صلح» بیرون کند. «کسانی که از آدرس طالبان گفت‌وگو می‌کنند، متعهد به سپردن قاتلان خبرنگاران به پنجه‌ی عدالت گردند تا بر مبنای آن فرایند صلح به پیش برود.»

این در حالی است که چندی پیش، سازمان عفو بین‌الملل، از مقام‌های حکومت افغانستان خواست که برای محافظت از خبرنگاران، اقدام فوری کنند.

این سازمان، روز دوشنبه (۱۳ ثور)، به مناسبت گرامی‌داشت از روز جهانی آزادی مطبوعات اعلامیه‌ای را منتشر کرد که در آن آمده است: «پس از یک سال تهدیدها‌ی گسترده، ارعاب، آزار و اذیت و حملات خشونت‌آمیز علیه کارمندان رسانه‌ای در افغانستان، مقام‌های این کشور باید اقدامات فوری برای محافظت بیشتر از روزنامه‌نگاران انجام دهند.»

سازمان عفو بین‌الملل، گفته است که در سال ۲۰۲۰ میلادی، حداقل ۱۱ روزنامه‌نگار در حملات هدف‌مند در افغانستان کشته شده اند و چهار خبرنگار دیگر در سال روان میلادی توسط افراد ناشناس کشته شده اند که تقربیا تمام این قتل‌ها مورد بررسی قرار نگرفته است.

سرانجام پس از کش‌وقوس‌های فراوان، دولت بایدن اعلام داشت که از تاریخ اول ماه مه در توافق با طالبان، خروج نظامیان آمریکایی از افغانستان آغاز شده و ۱۱ سپتامبر به پایان خواهد رسید. حضور طولانی‌مدت آمریکا در افغانستان پس از حدود دو دهه، انتقادات فراوانی در جامعه آمریکا و نخبگان سیاسی این کشور پدید آورده است. شعار «پایان جنگ‌های بی‌پایان» معطوف به افغانستان و عراق، در کمپین‌های تبلیغاتی اوباما و ترامپ، برآمده از همین خواست عمومی بود. اکنون که گویا دولت آمریکا اراده نموده تا به حضور نظامی در افغانستان پایان بخشد، این پرسش مطرح است که پس از دو دهه حضور نظامی، چه اهدافی از این تصمیم دارد و این اقدام چه تبعاتی در سطح منطقه برای افغانستان و همسایگانش در پی خواهد داشت؟

هرچند پاسخ به همه این پرسش ها در این نوشتار نمی گنجد اما این خروج را می توان«محوری تاریخی در سیاست خارجی آمریکا پس از جنگ سرد» دانست که به کاهش میلیتاریسم در سیاست‌های مرتبط با امنیت ملی آمریکا می‌انجامد. به نظر می رسداین خروج باید آغاز و نه پایان یک حرکت باشد که حضور طولانی‌مدت نیروهای نظامی گسترده را با «عملیات‌های پنهان، پیمان‌کاران خصوصی و هواپیماهای بدون سرنشین» جایگزین می کند. هرچند دلیل این جابجایی از اول مه به یازده سپتامبر، «مسائل لجستیکی» یا عدم امکان فنی و تهیه تجهیزات لازم برای خروج ذکر شده است، اما در عین حال به نظر می‌رسد انتخاب این تاریخ، یک اقدام نمادین به معنای پایان نبردی است که به بهانه حادثه یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، موجی از کشتار و ویرانی و جنگ طولانی را برای افغانستان به ارمغان آورد.

دولت ایالات متحده در یک بازی باخت‌باخت در افغانستان گرفتار آمده است. اگر بماند، مجبور است هزینه‌های نبرد با گروه‌های شبه‌نظامی بویژه طالبان را تحمل کند و اگر برود، عملاً به شکست دو دهه نظامی گری اقرار کرده است. به همین سبب منتقدان این تصمیم که آن را به «جناح چپ حزب دموکرات، انزواگرایان و راست‌گرایان» نسبت می‌دهند، معنقدند این اقدام، پایمال‌شدن خون بیش از ۳۵۰۰ نظامی کشته‌شده در افغانستان خواهد بود. ولی این منتقدان، گزارش‌های جامعه اطلاعاتی آمریکا را مد نظر قرار نمی‌دهند که طبق آن، تهدید آمریکا از سوی القاعده و داعش از مبدأ افغانستان، به دلیل تسلط طالبان بر این محدوده، بسیار کم‌احتمال ارزیابی شده است. علاوه بر اینکه عملیات‌های کم‌تعداد ضد تروریسم و فعالیت‌های اطلاعاتی آمریکا در افغانستان تداوم خواهد داشت. بایدن معتقد است حضور نظامی آمریکا در افغانستان پس از ۲۰۱۱ به دلیل دفع خطر احتمالی القاعده، غیرضروری بوده است. حال آن‌که تداوم حضور نظامیان آمریکایی در افغانستان، جز هزینه‌های انسانی و مادی، دستاوردی برای دولت ایالات متحده ندارد. در عین حال که زمان طولانی و فرسایشی آن، دیگر پشتوانه‌ای برای حمایت از آن در افکار عمومی آمریکا باقی نگذاشته است. علاوه بر اینکه ایالات متحده نیازمند آن است که با خروج نظامی از افغانستان و غرب آسیا، منابع مادی و انرژی سیاسی و اجتماعی دولت را برای مهار رشد روزافزون چین به کار بگیرد.

اشاره: خشونت‌ها در افغانستان ادامه دارد، هفته‌ی گذشته نزدیک به ۲۰۰ نفر که بیش‌ترشان دختران دانش‌آموز مکتب بودند، کشته شدند. هم‌زمان با آغاز روند خروج نیروهای امریکایی و ناتو، خشونت‌ها در این کشور افزایش یافته است. امنا‌ نواز ـ خبرنگار شبکه‌ی PBS – گفت‌وگویی را در مورد وضعیت پسا خروج نیروهای امریکایی با محمداشرف غنی، رییس‌جمهور افغانستان انجام داده است.

متن دقیق گفت و گو به صورت زیر است:

امنا نواز: انتظار دارید که ادامه‌ی خشونت‌ها پس از خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، ادامه یابد؟
اشرف غنی: این قابل درک است و شرایط جنگی بدون‌شک نگرانی‌هایی را به بار می‌آورد؛ اما ماه‌ها می‌شود که آمادگی گرفته‌ایم. خروج نیروهای امریکایی، تصمیم استراتژیک از سوی آن‌ها است که ابعاد متفاوت مسأله‌ی جنگ را روشن ساخت. جنگ افغانستان روزبه‌روز ساده‌‌ می‌شود؛ زیرا همه‌ی ادعا، توطیه‌ و توجیه‌هایی که برای حضور نیروهای بین‌المللی وجود داشت، اکنون از سوی طالبان به پایان رسیده است.
فکتور دومی، منطقه‌ است. در حال حاضر منطقه‌ از این تصمیم‌ امریکا پس از حضور طولانی‌مدت، استقبال می‌کند. در نتیجه ما نیاز داریم در تبانی با یک‌دیگر به یک راهبرد امنیتی جمعی دست یابیم.

امنا نواز: فکر کنم شما گفتید که آماده هستید؛ به این معنا که شما افزایش خشونت‌ها را پس از خروج نیروهای امریکایی و ناتو پیش‌‌بین هستید؛ اما در حال حاضر، جنگ در ۲۸ از ۳۴ولایت افغانستان جریان دارد و طالبان به بیش‌تر ساحات مرکزی دست یافته اند. زمانی که ادعا می‌کنید؛ آمادگی دارید؛ اما نیروهای‌تان توانایی عقب‌راندن طالبان را ندارند. پس از خروج، چگونه انتظار پیشروی را دارید؟
اشرف غنی: من به درک شما حیرانم – درک شما برای من قابل پرسش است؛ البته بی‌احترامی تلقی نشود. طالبان تهاجم نمی‌کنند، طالبان حملات پراکنده انجام می‌دهند. این یک گروه شکننده است که هیچ جغرافیایی را در تسلط ندارند. ارغنداب تنها ولسوالی‌ای بود که آن‌ها تلاش برای گرفتن آن داشتند و در حال حاضر مردم نیز نسبت به آ‌ن‌ها نفرت دارند.

امنا نواز: می‌دانیم که هئیت گفت‌وگو کننده‌ی دولت شما چند روز پیش با نمایندگان طالبان در قطر دیدار کردند، آیا در روند گفت‌وگوها پیشرفتی دیده می‌شود؟
اشرف غنی: این بحث کلیدی، سیاسی است؛ طالبان بپذیرند که نظام سیاسی آینده‌ی افغانستان باید بر اساس انتخابات رقم بخورد و این کلیدی‌ترین دکمه‌ی روند صلح است. روی سایر موارد بحث و کنکاش صورت می‌گیرد؛ اما اگر ضمانت برای این گزینه‌ی بنیادی وجود نداشته باشد، تمام حقوق و دست‌آوردهای ۲۰ سال گذشته؛ به ویژه حقوق زنان، اقلیت‌ها، جوانان و تمام زندگی‌شان زیر پرسش قرار خواهد گرفت.

امنا نواز: طالبان گفتند که به گفت‌وگوها ادامه می‌دهند، من دوست دارم در رابطه به آخرین نوشته‌ی تان بپرسم که در مورد چگونگی پیشرفت این روند اشاره کردید، شما دوست دارید که یک حکومت عبوری کوتاه‌مدت روی کار آید و در مورد پیش‌برد صلح و انتخابات تصمیم بگیرد. شما گفتید که در آن انتخابات نامزد نیستید و پیش از آمدن جانشین‌تان برای پیش‌برد صلح و انتخابات، ارگ را ترک می‌کنید، آیا راه دومی هم وجود دارد که شما آن را انتخاب کنید و کنار بروید؟
اشرف غنی: نخیر!
امنا نواز: به هیچ صورت؟
اشرف غنی: اگر جنگ جریان داشته باشد، نخیر! اگر جنگ ادامه یابد، «من سر قومندان اعلای کشور هستم». من مردم خود را فراموش نمی‌کنم، من نیروهای خود را فراموش نخواهم کرد. من از کشته‌شدن برای کشورم خوش هستم. هیچ علاقه‌‌ی به قدرت ندارم. من دستور به کاری می‌دهم که جامعه‌ی افغانستان آن را دوست دارند.

امنا نواز: آقای رییس‌جمهور! طالبان گفته‌ اند، تا زمانی که شما در قدرت باشید، راه‌حل سیاسی وجود نخواهد داشت. آنان تأکید کرده اند که هر قدر ماندن شما در قدرت ادامه یابد، جنگ نیز ادامه خواهد داشت. اگر این روند منتج به رسیدن به توافق صلح می‌شود، بهتر نیست شما کنار برود تا روند صلح پیشرفت داشته باشد؟
اشرف غنی: من پاسخ شما ارایه کردم. آن‌ها انتخابات را به عنوان یک گزینه‌ی کلیدی برای رفتن به طرف آینده قبول دارند، یانه؟ من مانع نیستم، من این روند را قبول دارم و روشن ساخته‌ام و اجماعی را نیز در این مورد ایجاد کرده‌ام. آنها [طالبان] نیاز دارند که در ابتدا بگویند، برای رسیدن به توافق، اسپ تروجان ( Trojan horse) در اختیار دارند که در یک چشم به‌هم‌زدن، پیش از رسیدن به توافق روی نظام، ظرفیت‌‌ها را نابود کنند. این ترفند از سوی طالبان بسیار تخنیکی است. می‌خواهند زمان را ضایع کنند و بهانه اش من استم؛ چون راه‌حل دیگری را سراغ ندارند.

امنا نواز: آقای رییس جمهور، اجازه بدهید در مورد زمانی «آینده» بپرسم که شما روی آن فکر کردید. اگر حکومت عبوری طولانی‌تر از گمانه‌ها شود، چه؟ نظر به گفته‌های شما، اداره‌ی عبوری باید زمان محدودی را در بر بگیرد تا در مورد انتخابات تصمیم گرفته شود، اگر چنین نشود، چه؟ اگر زمان طولانی شد و انتخابات برگزار نشد، تصمیم شما چیست؟
اشرف غنی: نخیر، انتخابات برگزار خواهد شد، بدون آن نمی‌توانیم مورد حمایت مردم باشیم، مسأله‌ی که مشروعیت ما وابسته به آن است؛ روی آن دو دهه کار کرده‌ام، این یک درس است. رسیدن به صلح، به معنای صدای [ شنیدن] «جاز» است؛ اما برای نواختن «جاز»، شما نیاز به ۱۰هزار ساعت آمادگی دارید؛ شنیدن با نواختن‌آن تفاوت زیادی دارد و نواختن در یک ساعت امکان‌پذیر نیست.
امناز نواز: معلوم می‌شود که شما مخالف خروج نیروهای امریکایی نیستید، شما در مصاحبه‌ی قبلی‌تان گفتید که هیچ خیانت در این مورد وجود ندارد و هم‌چنان در پاسخی گفتید که منافع مشترک‌ما دروغ بود. بنا بر این، منافع امریکایی‌ها برآورده شد؟ گرفتاری اسامه بن‌لادن، اطمینان حاصل کنند که دیگر افغانستان پناه‌گاه امن برای تهدید امریکا نیست. در مورد افغانستان چه؟ اکنون منافع مشترک میان کشور شما و دولت امریکا چیست؟
اشرف غنی: تهدید تروریزم گونه‌ دیگری به خود گرفته و یا بهتر است که بگویم تغییر کرده است؛ اما آنان نابود نشدند. روی این مسأله همه‌ی ما توافق داریم.
دوم؛ امریکا به حمایت افغانستان تعهد کرده و آن را تا هنوز انجام داده است. در بخش‌های امنیتی و اقتصادی، انسانی، خوشبختانه دست‌آوردهای ۲۰ سال گذشته با حمایت امریکا به دست آمده و بحث میان افغانستان و امریکا خیلی پیچیده‌تر از این مسأیل است. در عین حال، فرصت‌ها و چالش‌های ما به اعضای ناتو و غیر ناتو که متحد ما هستند، ارتباط دارد.

امنا نواز: وقتی شما در مورد حمایت صحبت می‌کنید، چیز ملموسی است که ما در موردش صحبت می‌کنیم؟ کمک‌های بشردوستانه. قسمی که اشاره کردید، نوسازی و بازسازی زیربناها هم‌چنان ادامه دارد. همکاری با نیروهای امنیتی – دفاعی چه؟
اشرف غنی: بلی، بلی!
امنا نواز: و شما با دیدگاه متفاوتی از امریکا خوشنود هستید؟
اشرف غنی: بلی من هستم.
امنانواز: آیا به ادامه‌ی همکاری‌ها اعتماد دارید؟
اشرف غنی: بلی، ما به آن‌ها اعتماد داریم.

امناز نواز: اجازه بدهید در مورد زنان بپرسم. قسمی که شما اشاره کردید، بخشی از کشور دست طالبان است و در مناطق تحت تسلط آن‌ها برخی قوانین بدوی مانند دهه‌ی ۹۰ وجود دارد که زنان به حقوق‌شان دست‌رسی نداشتند. من کنجاو شدم که شما به این ساحات چگونه می‌بینید؛ آیا برنامه‌ا‌ی برای زنانی دارید که به حقوق‌شان دست‌رسی یابند؟ آیا در آینده، حقوق زنان نسبت به مکانی که زندگی می‌کنند، تعیین می‌شود؟
اشرف غنی: موضوع اصلی حقوق شهروندی است. در قانون اساسی ما دو موضوع استثنا قرار داده شده است. اول؛ دولت اسلامی قابل تعویض نیست و دوم؛ حقوق شهروندی باید توسعه یابد. بنابراین ما روی ارزش‌های اجتماعی تمرکز کردیم و این تمرکز امیدوارکننده است. اگر طالبان صلح می‌خواهند، باید به حقوق شهروندان و دست‌آوردهای بشری، به ویژه حقوق زنان پابند باشند و آن را در اولویت شان قرار بدهند. اگر آن‌ها قدرت را از طریق خشونت و یک رژیم دیکتاوری می‌خواهند، در آن صورت نیروهای«وطن پرست» افغانستان تصمیم خواهند گرفت. آن تصمیم متأسفانه در میدان جنگ خواهد بود.

امنا نواز: آقای رییس‌جمهور با تمام احترام، بخش از کشور نیز دچار تنش است. گزارش بی بی سی، نشان می‌دهد که طالبان در سایه‌ی دولت در مزار شریف حاکمیت دارند، گزارش‌ها از سایر بخش‌های کشور نیز وجود دارد؟
اشرف غنی: من انکار نمی‌کنم.
امنا نواز: شما گفتید که در آینده شما آماده‌ی دفاع هستید، شما پیش از پیش برای دفاع چه کردید؟
اشرف غنی: نه من – ما ۴۰ هزار نیروهای امنیتی خود را از دست دادیم. در کل این قربانی نیروهای دواطلب امنیتی است که آمادگی ما را نشان می‌دهد. شبکه‌های حمایتی طالبان باید به صورت واضح و روشن مورد بحث قرار گیرند و کسانی که از آن‌ها حمایت می‌کنند، برایشان گوش‌زد کنند که در میز مذاکره حاضر شوند.

امنا نواز: شما به برخی از همسایه‌ها در منطقه اشاره کردید، پاکستان درست است؟
اشرف غنی: تنها پاکستان نیست، تنها همسایه‌های‌ منطقه‌ای نیست. یک اجماع بین‌المللی برای حمایت از طالبان ایجاد شده است. شبکه‌های جرمی، کسانی که به قاچاق مواد مخدر دست دارند، شریک این معضل استند؛ شبکه‌‌های تروریستی تنها در منطقه‌ نیست. به غیر از شهروندان کشورما، شهروندان ۱۶ کشور دیگر در گروه داعش استخدام شدند.

امنا نواز: در مورد خودتان چقدر نگرانی دارید؟
اشرف غنی: من نگران نیستم.

امنا نواز: شما نگران نیستید؟ شما از حملات زیاد نجات یافتید. طالبان شما را به عنوان رژیم دست‌نشانده غرب می‌شناسند. شما در مورد خودتان نگران نیستید؟
اشرف غنی: نخیر! ببین من باورمندم که من نجات یافتم. صحبت در مورد سوءقصد، عمل ماشینیزه غیر قابل انکار است. این تنها بالای من بود. من برای گروه‌های ارتجاعی غیر قابل قبول نیستم. من نیاز به ریسک‌پذیری دارم. من گفت‌وگو با مردمم را توقف نمی‌کنم. من تمرکز خود را از دست نمی‌دهم. تا لحظه‌ی که زنده هستم، در مورد توسعه‌ی زندگی مردمم فکر می‌کنم، تاریخ در این مورد قضاوت خواهد کرد.
امنا نواز: رییس‌جمهور غنی، ممنون از این‌که وقت گذاشتید.
اشرف غنی: تشکر!

زلمی خلیل‌زاد، نمایندۀ ویژۀ امریکا در امور صلح افغانستان هشدار می‌دهد، اگر طالبان صلح نکنند، با تعزیرات بین‌المللی روبه‌رو خواهند شد.

آقای خلیل‌زاد این موضوع را دیروز (سه‌شنبه، ۲۸ ثور) در نشست استماعیۀ کمیتۀ روابط خارجی کانگرس امریکا مطرح کرد. آقای خلیل‌زاد از طالبان می‌خواهد راه نظامی را در پیش نگیرند؛ بلکه از راه سیاسی به جنگ جاری در افغانستان پایان دهند.

نمایندۀ ویژۀ امریکا می‌افزاید، اگر طالبان تلاش کنند از راه نظامی قدرت را در افغانستان تصاحب کنند، با جامعۀ جهانی مواجه خواهند شد. به سخن او، اما طالبان قصد ندارند از راه نظامی قدرت سیاسی در افغانستان را به دست بگیرند.

زلمی خلیل‎زاد توضیح می‌دهد که این گروه می‌خواهد نام رهبرانش از فهرست‌ سیاه سازمان ملل متحد بیرون شود.

نمایندۀ ویژۀ امریکا در امور صلح افغانستان خاطرنشان می‌سازد که طالبان باید به صلح تن دهند و به عنوان یک حزب سیاسی در آیندۀ سیاسی این کشور سهم بگیرند.

سنتکام از ماه اپریل که رئیس جمهو جو بایدن دستور خروج نیروهای امریکایی از افغانستان را صادر کرد مواد و تجهیزات معادل ۱۱۵ طیارۀ (C-17) کاملاً بار گیری و از افغانستان خارج شده و بیش از ۵۰۰۰ قطعات تجهیزات برای تخریب به پنتاگون تحویل داده شده است.

وزارت دفاع امریکا (پنتاگون) مجبور است ۲،۵۰۰ نظامی و حدود ۱۶ هزار قراردادی ملکی خود را تا ۱۱ سپتمبر از افغانستان خارج کند.

خروج نیروهای امریکایی از افغانستان حمله‌های طالبان بر اهداف نظامی و ملکی دولت افغانستان را متوقف نکرده است.

امرالله صالح گفته است حمله بر دانش آموزان بر مکتب سیدالشهدا کار طالب است.

زلمی خلیل‌زاد، نماینده ویژه امریکا در صلح افغانستان، روز سه‌شنبه در کمیته امور خارجی مجلس نمایندگان امریکا سخن می‌زد گفته است: «به نظر م‌رسد داعش مسئول است اما در نهایت، این خشونت و هرج و مرج مداوم است که چنین حملاتی را ممکن می‌سازد.»
اما درهمین حال، امرالله صالح معاون اول ریاست جمهوری افغانستان گفته است: «هیچ مدرک قابل انکار که نشان دهد شاخه خراسان داعش مربوط به گروه طالبان نیست وجود ندارد.»

این حمله که حدود 10 روز قبل در غرب کابل رخ داد، از دید حکومت کار طالبان است؛ اما این گروه هم گفته داعش مسئول است. در این حمله دست‌کم 85 نفر کشته و ده ها تن زخمی شدند. اکثریت قربانیان دانش‌آموزان هستند.

منابع معتبر تایید می‌کنند ارگ ریاست‌جمهوری افغانستان با ایجاد شورای عالی دولت، موافقت کرده و قرار است این شورا تا چند روز دیگر ایجاد شود. از سویی هم تلاش‌ها از راه‌های دیگر بر طالبان شدت یافته و حکومت افغانستان از تصمیم عالمان دین مبنی بر دیدارشان با طالبان استقبال کرده است.
فریدون خوزون، سخن‌گوی شورای عالی مصالحه‌ی ملی افغانستان، ایجاد شورای عالی دولت را در وضعیت فعلی، یک نیاز مبرم می‌داند و تأکید دارد که ایجاد این شورا، یکی از مواد توافق‌نامه‌ی سیاسی میان آقای غنی و عبدالله بود.
به گفته‌ی او، وظایف اساسی این شورا، مشوره‌دهی برای رییس‌جمهور در موارد مختلف است. سخن‌گوی شورای عالی مصالحه‌ی ملی، ایجاد این‌شورا را در مخالفت با شورای مصالحه نمی‌داند و تأکید دارد که نقش بیش‌تر شورای دولت، مشوره‌دهی است. پیش از این انتقادها بر این بود که ایجاد چنین شورایی بدون میکانیزم فعالیت، کارا نخواهد بود و در واقع موقف شورای عالی مصالحه را زیرپرسش قرار خواهد داد.
با این حال مقام‌های حکومت افغانستان، اعلام کرده‌اند رییس‌جمهور غنی از پیشنهاد شماری از عالمان دین مبنی بر دیدارشان با طالبان و رای‌زنی در مورد روند صلح، استقبال کرده و قرار است این عالمان دین با طالبان جرگه برگزار کنند.
محمداکرم خپلواک، مشاور ریاست‌جمهوری در امور سیاسی، می‌گوید این عالمان و بزرگان قومی در جرگه‌ای با طالبان از این گروه خواهند خواست که اراده‌ی شان را برای یک صلح دایمی در کشور نشان دهند.
آقای خپلواک، می‌گوید: « این یک اقدام مثبت است که تأکید عالمان دینی و بزرگان قومی در این جرگه بیش‌تر روی این مسأله خواهد بود که چگونه روند صلح را به یک روند کاملا افغانی و مردمی تبدیل کنیم و چگونه به یک صلح دایمی برسیم.»
گروه طالبان تااکنون در این مورد چیزی نگفته است.
وزارت دولت در امور صلح افغانستان نیز، تأکید دارد که این نهاد از هر اقدامی که به پیشرفت روند صلح کمک کند، استقبال می‌کند.
ناجیه انوری، سخن‌گوی این وزارت، می‌گوید: «حکومت افغانستان و شورای عالی مصالحه‌ی ملی تلاش می‌کند از تمام راهکارها استفاده کنند تا بر اساس آن به یک صلح دایمی برسیم.»

افزایش فشارها بر طالبان
مقام‌های حکومت افغانستان، می‌گویند که از همه‌ی هرم‌های فشار برای کشاندن طالبان به صلح استفاده می‌کنند.
محمد حنیف اتمر، وزیر امور خارجه‌ی افغانستان دیروز (سه‌شنبه،۲۸ ثور)، در یک نشست خبری در کابل، گفت که پاکستان نقش و تاثیر عمده‌ی بر طالبان دارد و فشاری که اخیرا بر پاکستان وارد شده، بی‌سابقه بوده است.

او تأکید کرد تمام کشورهای جهان بر پاکستان فشار آورده؛ چون در این مسأله تنها منافع افغانستان دخیل نیست. او تأکید کرد: «در بیست سال گذشته هیچ وقت تمرکز دیپلماسی منطقه‌ای و بین‌المللی به اندازه‌ی امروزی روی پاکستان و کشورهای منطقه نبوده است.»
وزیر خارجه‌ی افغانستان هم‌چنان، تأکید کرد که بیش‌تر جنگ‌جویانی که در حال حاضر در افغانستان می‌جنگند، جنگ‌جویان خارجی استند: « یک چهارم گروه‌هایی که علیه دولت و مردم افغانستان می‌جنگند، گروه‌های خارجی استند. طوری‌که در مورد خروج نظامیان خارجی تصمیم شجاعانه گرفته شد؛ همان‌طور در مورد اخراج جنگ‌جویان خارجی نیز تصمیم مسئولانه باید گرفته شود و این مسئولیت طالبان است.»
پیش از این حمدالله محب، مشاور امنیت ملی افغانستان نیز، تأکید کرده بود که باید از همه‌ی هرم‌های فشار برای مجبورسازی طالبان به صلح به صورت جدی استفاده شود. او وضع تحریم‌های سازمان ملل علیه طالبان را یکی از این اهرم‌ها یاد کرده بود.
مقام‌های حکومت افغانستان در حالی از افزایش فشارها بر پاکستان سخن می‌زنند که در مقابل برخی از مقام‌های پیشین حکومت افغانستان، تأکید کرده اند که یک «معامله‌ی پنهانی» میان حکومت افغانستان و پاکستان جریان دارد.
اشرف غنی، رییس‌جمهور افغانستان یک هفته پیش با قمر جاوید باجوه، رییس ستاد ارتش پاکستان و سرنیک کارتر، فرمانده‌ی عمومی نیروهای بریتانیایی در کابل نشست سه‌جانبه داشته است.
هرچند جزئیات این دیدار به گونه‎‌ی رسمی منتشر نشد؛ اما رحمت الله نبیل، رییس پیشین امنیت ملی افغانستان، اعلام کرده که در این دیدار سه‌جانبه که حدود دو و نیم ساعت در پشت درهای بسته انجام شده، روی یک «توافق نظامی میان کابل و اسلام آباد» بحث شده است.
آقای نبیل که از منتقدین حکومت است، در صفحه‌ی فیس‌بوکش نوشته است: «همین اکنون با میانجی‌گری انگلیس‌ها، بعضی معاملات “شرم آور” دیگری جریان دارد و در حال تکمیل‌شدن است که در آن سود شخصی افراد در نظر گرفته شده و زیان آن متوجه افغانستان است.»
به گفته‌ی آقای نبیل، در این نشست سه‌جانبه، روی مسأیل جدیدی، از جمله «کاهش کمیت نظامیان افغانستان، آموزش نظامیان افغان توسط آموزگاران نظامی پاکستان، انجام عملیات‌های مشترک نظامی و استخباراتی در خاک افغانستان و فراهم‌سازی کمک‌های تسلیحاتی و تخنیکی برای استخبارات افغانستان از جانب پاکستان، ترمیم اسلحه و طیاره‌های نظامی نیروهای دفاعی و امنیتی افغانستان توسط پاکستان و سرکوب جنبش تحفظ پشتون‌ها»، بحث و گفت‌وگو شده است.
این مقام پیشین استخبارات افغانستان یادآور شده است که اشرف غنی در این نشست سه‌جانبه به رهایی ۷۰۰۰ زندانی طالبان تعهد کرده و گفته است که در این مورد لویه‌جرگه برگزار خواهد کرد؛ اما وحید عمر، مشاور ارشد رییس‌جمهور افغانستان در واکنش به این ادعاهای ریيس پیشین امنیت ملی در صفحه‌ی توییترش نگاشته است: «برخی از کاربران توییتر در مورد محتوای صحبت‌های سری جنرالان باجوه و کارتر معلوماتی را به نشر سپرده اند. منبع این معلومات به گمان اغلب موش‌های دیوار باشند. قصه کوتاه، این موش‌ها خیلی دروغ‌گو هستند.»
هم‌زمان با خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، شماری از کشورها با اعلام حمایت از حکومت افغانستان و شهروندان این کشور، اعلام کرده اند که آن‌ها برای شکل‌گیری یک زندگی مسالمت‌آمیز برای شهروندان این کشور تلاش می‌کنند.
وانگ یی، وزیر امور خارجه‌ی چین، روز دوشنبه‌ی این هفته (۲۷ ثور) در صحبت تلفنی با حمدالله محب، مشاور امنیت ملی افغانستان، حمایت کامل کشورش را از روند صلح افغانستان اعلام و گفته که چین خواهان افغانستان مستقل، با اقتدار و یک‌پارچه است.
این مقام چینی، توافق سیاسی را تنها راه‌حل مناسب برای پایان جنگ افغانستان دانسته است.
وانگ یی، هم‌چنان پیشنهاد داده که چین می‌تواند تلاش‌هایش را در منطقه برای حمایت از صلح در افغانستان افزایش دهد.
از سویی هم ولادیمیر پوتین، رییس‌جمهور روسیه، می‌گوید که توسعه‌ی افغانستان بسیار مهم است و کمک فدراسیون روسیه برای تسهیل زندگی صلح‌آمیز در افغانستان ادامه خواهد داشت.
او در مراسم پذیرش اعتماد نامه‌های سفرای کشور خارجی در کاخ کرملین، گفت: «توسعه‌ی صلح‌آمیز افغانستان کلید امنیت و ثبات در آسیای مرکزی و جنوبی است. روسیه به کمک در شکل‌گیری یک کشور مستقل از نظر اقتصادی، عاری از تروریسم و ​​جرایم مرتبط با مواد مخدر ادامه خواهد داد.»

افغانستان بار دیگر در آتش توطئه و کینۀ دشمنان خرد و ترقی، سوخت و این بار جان دختران دانش‌آموز روزه دار مکتبی در غر‌ب کابل، دستخوش این «کینه مداوم» شد.

به عبارت دیگر، از شنبه سیاه کابل و شهادت مظلومانۀ دختران دانش‌آموز روزه دار، ده روز گذشت و طی این مدت، بسیاری از قلب‌ها در داغ این عزیزان گداخت و جمع زیادی از زنان، مردان، خواهران و برادران ما همچنان از ناله و درد درون و‌اندوه فراوان، به خود می‌پیچند. این مصیبت بزرگ و واقعه هولناک، به اندازه ای درد آور و سوزناک است، که حتی با گذر ایام نیز التیام بخش داغدیدگان نخواهد بود.

از بعد احساسی قضیه اگر صرف نظر کنیم، مهم ترین پرسش از بعد سیاسی اما این است که این گونه حوادث، چه پیامدی در سطح کلان برای افغانستان به همراه دارد؟

واقعیت این است که هنوز کم نیستند حلقه های مشکوک و پر ابهام در داخل و خارج از کشورکه هم اکنون برای نا امن ‌سازی افغانستان، به قدر کافی برنامه و انگیزه دارند؛ طی روزهای اخیر، مقامات کاخ سفید ادعا کرده بودند با رفتن نیروهای آمریکایی از افغانستان، جنگ دوباره به این کشور بر می‌گردد. نوام چامسکی نیز اخیرا در مقاله ای از ماندن امریکا در افغانستان سخن گفته است. بنابراین، به نظر می رسد که حلقه های معین و مجموعه ای افراطی، به دستور و با چراغ سبز استخبارات خارجی، شنبه سیاه را در کابل رقم زدند تا این پیام مخابره شود که «افغانستان امن نیست پس آمریکا نباید از آن خارج شود»!

انفجار‌های مشکوک در برهه کنونی نشان می‌دهد که خروج امریکا با تنش‌های گسترده‌ای همراه شده است. پرتنش‌سازی افغانستان با خروج امریکایی‌ها نشانگر این است که تلاش می‌شود اینگونه وانمود شود که در نبود امریکایی‌ها، افغانستان رنگ آرامش به خود نخواهد دید. امریکایی‌ها هرچند در ظاهر به دنبال خروج از افغانستان هستند، اما در اصل مقدمات بازگشت دوباره خود به افغانستان را چیده‌اند. یعنی همان کاری که در عراق نیز دنبال کردند و سه سال پس از خروج از این کشور با سرازیر شدن تروریست‌های داعش، راه بازگشت مجدد به عراق را باز کردند و در افغانستان نیز این سناریو ممکن است اتفاق بیفتد. همچنان که، پس از هشدار طالبان مبنی بر اینکه با تأخیر در خروج از افغانستان، این گروه حمله به نیرو‌های خارجی را برای خود محفوظ می‌داند، جنرال اسکات میلر فرمانده نیرو‌های امریکایی و ناتو روز یک شنبه تأکید کرد که این نیرو‌ها ابزار نظامی لازم برای پاسخگویی به هرگونه حمله را دارد.

در امریکا نیز تصمیم بایدن برای خروج نه تنها در میان جمهوریخواهان بلکه حتی از جانب دموکرات‌ها هم با انتقاد‌هایی مواجه شده است. هیلاری کلینتون و کاندو لیزا رایس، وزرای خارجه دولت‌های باراک اوباما و جرج بوش رؤسای جمهور اسبق امریکا در جریان نشست مجازی روز چهار شنبه گذشته با اعضای کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان امریکا به این موضوع پرداختند. یکی از اعضای این کمیته به آکسیوس گفت: «رایس و کلینتون در جلسه صحبت کردند. اندکی اختلاف درباره افغانستان وجود دارد، اما هر دوی آن‌ها موافق بودند که ما باید به نوعی یک مأموریت مبارزه با تروریسم را در خارج از آن کشور ادامه دهیم. حرف کاندولیزا رایس این بود که شاید ما مجبور شویم به آنجا بازگردیم، خصوصاً در بحبوحه افزایش بالقوه تروریسم.»

به این ترتیب، افزایش خشونت‌ در قالب انفجار، انتحار و نبرد روانی و میدانی، همان‌طور که برخی گمانه‌زنی‌ها در مورد آن آغاز شده، در نهایت می‌تواند بهانه خوبی برای بازنگری خروج امریکا و متحدانش از افغانستان شود.

و نکته آخر اینکه، ادامه حملات سیستماتیک و هدفمند علیه هزاره ها و شیعیان که معمولاً گروه داعش مسئولیت آن را به عهده می گیرد، اما در پشت پرده آن، دست‌های پنهانی بسیاری از داخل گرفته تا خارج وجود دارد، زنگ خطر را در مورد ادامه این‌گونه حملات حتی با وجود صلح و تغییر ماهیت و نوعیت جنگ به صدا درآورده است.

در نتیجه آنچه امروز در افغانستان رخ می‌دهد، در ادامه سیاست‌های کلان قدرت هژمون در منطقه و احتمالاً طرح جدیدی برای فرداست.

داکتر عبداللطیف نظری

رییس‌جمهور غنی، حضور جنگ‌جویان طالب در مناطق مختلف افغانستان را می‌پذیرد؛ اما می‌گوید که این گروه، جغرافیایی را در تسلط خود ندارد.

آقای غنی، به تازگی در گفت‌وگو با شبکه‌ی (PBSO) گفته است: «طالبان حمله‌ی تهاجمی نمی‌کنند؛ بلکه حملات شان بیشتر پراکنده است. طالبان یک گروه شکننده است که هیچ جغرافیایی را در تسلط خود ندارد. ارغنداب تنها یک ولسوالی بود که آن‌ها برای گرفتن آن تلاش داشتند؛ اما موفق نشدند. در حال حاضر مردم نسبت به طالبان حس نفرت دارند.»

رییس‌جمهور، هم‌چنان در پاسخ به این پرسش که احتمال افزایش خشونت‌ها پس از خروج نیروهای امریکایی و ناتو از افغانستان وجود دارد و یا خیر، گفته است: «این قابل درک می‌باشد که شرایط جنگی نگران‌کننده است، ما آماده ایم و این آمادگی، از ماه‌ها پیش جریان داشت.»

او هم‌چنان گفته است که با خروج نیروهای امریکایی و ناتو از افغانستان، دیگر هیچ بهانه‌ای برای ادامه‌ی جنگ از سوی گروه طالبان باقی نمانده است.

آقای غنی، با اشاره به این که کشورهای منطقه از تصمیم خروج ایالات متحده و ناتو از افغانستان، استقبال کرده اند، گفته است که در حال حاضر، نیاز است تا کشورهای منطقه و افغانستان، روی یک راهبرد امنیتی جمعی با یک‌دیگر کار کنند.

او هم‌چنان بار دیگر به انتخاب رهبری حکومت توسط برگزاری انتخابات تأکید کرده و گفته است: «بحث سیاسی کلیدی این است که طالبان، نظام سیاسی آینده‌ی افغانستان را به اساس انتخابات بپذیرند. سایر موارد مورد بحث است؛ اما اگر ضمانت برای انتخابات که یک گزینه‌ی بنیادی است وجود نداشته باشد، تمام دست‌آوردهای ۲۰ سال گذشته به ویژه حقوق زنان، اقلیت‌ها و جوانان با خطر مواجه خواهد شد.»

روند خروج سربازان امریکایی و ناتو از افغانستان، در اول می آغاز شد و قرار است تا یازدهم سپتمبر تکمیل شود.

پیش از این، کارشناسان سیاسی و نظامی افغانستان و خارجی، نسبت به عواقب خروج ‌‏عجولانه‌ی سربازان امریکایی و ناتو، هشدار داده بودند؛ اما رییس‌جمهور غنی، بارها گفته است که نیروهای ‌‏دفاعی و امنیتی افغانستان، توانایی دفاع از خاک و شهروندان این کشور را دارند‎.

دولت جو بایدن، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا با امکان فروش ۷۳۵ میلیون دلار تجهیزات نظامی به اسرائیل موافقت كرد و منابعی در كنگره آمریکا نیز روز دوشنبه اعلام کردند با توجه به درگیری‌های اخیر اسرائیل و فلسطینیان، احتمالا قانونگذاران کنگره نیز با صدور چنین مجوز فروشی مخالفت نخواهند کرد.

موضوع فروش این تجهیزات نظامی پیش‌تر از سوی روزنامه واشنگتن‌ پست رسانه‌ای شده بود و سه منبع آگاه در واشنگتن نیز اعلام کردند کنگره در ماه آوریل به طور غیر رسمی و در نهایت در ۵ مه به طور رسمی، به عنوان بخشی از روند رایج در موضوع توافق نامه‌های فروش عمده اسلحه به کشورهای دیگر، در جریان این توافق تجاری قرار گرفته است.

بر اساس قوانین ایالات متحده، کنگره پس از این اعلام رسمی مدت ۱۵ روز فرصت دارد تا در صورت نیاز با چنین توافقی مخالفت کند؛ اما با توجه تداوم خشونت‌ها میان اسرائیل و فلسطینی‌ها و تداوم حملات حماس به خاک اسرائیل، انتظار نمی‌رود چنین مخالفتی اعلام شود.

در شرایط عادی و غیرجنگی، فروش جنگ افزارهای هدایت ماهواره‌ای موسوم به «مهمات تهاجم مستقیم مشترک» یا JDAM به اسرائیل، کاری معمول محسوب می‌شود اما اکنون که این کشور در وضعیت جنگی قرار دارد، مسأله فروش این بمب‌های ساخت شرکت بوئینگ، توجه‌های بیشتری را جلب کرده است.

سه دستیار در کنگره آمریکا اعلام کردند که تا کنون هیچ اعتراضی در این باره از سوی رهبران دموکرات‌ها یا جمهوریخواهان آمریکا در کمیته امور خارجه کنگره که مسئول بررسی این قراردادهاست، مطرح نشده است.

همزمان، سخنگوی وزارت خارجه آمریکا نیز ضمن خودداری از بیان جزئیات این قرارداد فروش، مقابل خبرنگاران اعلام کرد که واشنگتن «عمیقا» از خشونت‌ها در منطقه نگران است و برای بازگشت آرامش تلاش می‌کند.

موضوع فروش این تجهیزات، واکنش محمد جواد ظریف، وزیر خارجه ایران را در پی داشت.

وزارت امور خارجه ایران بامداد سه‌شنبه از قول او پیامی به این شرح در صفحه توییتر خود منتشر کرد: «همزمان با آنکه تسلیحات آمریکایی بر سر مردم بیگناه فلسطین فرود می‌آید، ایالات متحده بار دیگر موشک‌های «نقطه زن» به ارزش ۷۵۳ میلیون دلار را به اسرائیل با هدف کشتن شمار بیشتری از کودکان با دقت بیشتر و دقیق‌تر تحویل داده است. در عین حال ایالات متحده مانع بیانیه احتمالی شورای امنیت سازمان ملل با ملایم‌ترین لحن شده است. جهان در حالی نظاره‌گر است که اسرائیل و حامی آن، چهره کریه خود را به نمایش گذاشته‌اند.»

ایالات متحده در جریان نبرد یک هفته اخیر میان نیروهای اسرائیل و شبه‌نظامیان فلسطینی حماس و جهاد اسلامی، بارها حمایت قوی خود را از اسرائیل و حق این کشور برای دفاع از خود اعلام کرده است و حمایت از اسرائیل، یک ارزش مشترک و اساسی، هم در میان دموکرات‌ها و هم جمهوریخواهان کنگره محسوب می‌شود.

با این وجود در این مدت شماری از نمایندگان دموکرات نیز خواستار موضع گیری سخت‌تر وانشگتن علیه دولت بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل بودند.

نویسندگان این تحقیقات می‌گویند ایالات متحده نه تنها برای مبارزه با ترویزم بلکه برای افزایش نفوذ و رقابت با روسیه و چین و به چنین ترکیبی نیاز دارد. نشریه “Newsweek” پس از دو سال تحقیقات گزارش می‌دهد در ده سال گذشته، پنتاگون یک ارتش مخفی عظیم را متشکل از 60 هزار نفر ایجاد کرده است.

این نشریه همچنان تاکید دارد که شماری از این تشکیلات نظامی زیر دست سازمان استخباراتی امریکا ” ” کار می‌کنند.

در تحقیقات آشکار شده است که این نظامیان به صورتی در داخل امریکا و بیرون از این کشور کار می‌کنند، بیشتر وظایف این سربازان با لباس های نظامی و غیر نظامی انجام می‌شود.

هزینه این ارتش مخفی را حدود 130 شرکت خصوصی تمویل می‌کند، بودجه مصرفی سالانه آن بیش از 900 میلیون دالر است.

نیروهای های ویژه ارتش امریکا که بیش از نیمی از قدرت کل نیروهای مخفی را تشکیل می‌دهند، وظیفه اصلی آنها تعقیب ترویست‌ها در مناطق جنگی و کشورهای دشمن است.

گزارش شده است که جدیدترین و سریع ترین گروه ارتش جنگنده های سایبری اند، که با نام‌های جعلی، فعالیت و به صورت آنلاین اطلاعات جمع آوری می‌کنند، حتی ممکن آن‌ها در کمپین های که در شبکه های اجتماعی ایجاد می‌شود، شرکت کنند.

نویسندگان این تحقیقات می‌گویند که ایالات متحده نه تنها برای مبارزه با ترویزم بلکه برای افزایش نفوذ و رقابت با روسیه و چین و به چنین ترکیبی نیاز دارد.

پورتال اطلاعاتی “آکسیوس” به نقل از منابع می‌نویسد دونالد ترامپ، رئیس جمهور پیشین ایالات متحده امریکا پس از شکست در انتخابات ریاست جمهوری در نوامبر سال گذشته، قصد داشت در زمان محدود همه سربازان امریکایی را از آفریقا، افغانستان، آلمان، عراق و سوریه به خانه بازگرداند.

در ادامه این نوشته آمده است، در 9 نوامبر سال گذشته، یکی از نزدیک‌ترین دستیاران رئیس جمهور امریکا، جان مک آنتی، که در همان روز با تصدی پست مشاوریت ارشد در وزارت دفاع موافقت کرده بود، در یادداشتی به داگلاس مک گرگور، دگروال متقاعد ارتش امریکا روی چند موارد که ترامپ می‌خواهد انجام دهد، اشاره کرده بود.

در این یادداشت روی چهار موارد تاکید شده بود، که شامل: “خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، عراق و سوریه، و خروج کامل نیروهای امریکایی آلمان و آفریقا” بود.

این پورتال تاکید دارد که داگلاس مک گرگور، شوکه شده بود و به مک آنتی گفت که شک دارد که پنتاگون بتواند تا قبل از برگزاری مراسم تحلیف جو بایدن، این همه موارد تکمیل کند.

یکی از مشاور ترامپ گفته بود: “پس هر قدر می‌توانید بیرون کنید”.

این در حالی‌ست روند خروج نیروهای خارجی از افغانستان در اول می رسما آغاز شده است. طبق برنامه‌ی امریکا و ناتو، قرار است تمامی نیروهای خارجی تا 11 سپتامبر سال جاری از افغانستان خارج شوند.

 وانگ یی دوشنبه شب در تماس با «حمدالله محب» مشاور امنیت ملی رئیس جمهور افزود: خروج یک جانبه نیروهای آمریکایی در مرحله کلیدی روند آشتی داخلی افغانستان، عوامل نامشخصی در تغییرات اوضاع افغانستان ایجاد کرده است.  

وی ادامه داد: چین با اصل  «رهبری افغانها و تعلق به افغانستان» موافق است و از همه طرفهای افغانستان برای یافتن ترکیب سیاسی گسترده و فراگیر از طرق صلح آمیز حمایت می کند.

وزیر خارجه چین با اشاره به ضرورت گفت وگوهای صلح در افغانستان تصریح کرد پکن مایل است شرایط برای مذاکرات داخلی افغانستان فراهم شود.

وی افزود جین و افغانستان همسایه و دوست سنتی یکدیگرند وپکن مایل به اصل عدم دخالت در امور داخلی و رفتار برابر است.

وانگ یی گفت که  چین از افغانستان در حفاظت از استقلال ،حق حاکمیت، تمامیت ارضی  و عزت ملی خود حمایت می کند . چین مایل است به حمایت متقابل در زمینه های مربوط به منافع اصلی  دو طرف ادامه دهد.

حمدالله محب هم در این تماس ضمن تشکر از چین به خاطر حمایت قاطعانه از روند صلح در افغانستان ابراز امیدواری کرد همکاری دوجانبه کشورش با چین و همکاری دو کشور در چارچوب شورای امنیت سازمان ملل تقویت شود.

وی تأکید کرد که افغانستان به سیاست چین واحد پایبند است و قاطعانه از چین در حفاظت از حق حاکمیت و تمامیت ارضی  حمایت می کند.

اسکات میلر در گفت‌وگو با رسانه‌ها از احتمال افزایش خشونت‌ها در افغانستان ابراز نگرانی می‌کند. آقای میلر در گفت‌وگو با «بی.بی.سی» می‌گوید که احتمال می‌رود طالبان در ماه‌های پیش‌رو خشونت‌ها را در افغانستان افزایش دهند.

فرمانده عمومی نیروهای خارجی اما می‌افزاید که نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان ظرفیت کافی برای مهار حمله‌های طالبان دارند. او علاوه می‌کند که حمایت‌های مالی و تخنیکی امریکا و ناتو از ارتش افغانستان ادامه می‌یابد و نهادهای امنیتی افغانستان توانایی کنترل وضعیت افغانستان را دارند.

آقای میلر این اظهارات را در حالی مطرح می‌کند که روند خروج نیروهای خارجی حدود سه هفته پیش کلید خورد و تا یازدهم سپتمبر امسال قرار است به پایان برسد.

این در حالی است که با وجود آغاز مجدد گفت‌وگوهای صلح میان هیأت‌های مذاکراتی دولت افغانستان و گروه طالبان در قطر پس از آتش‌بس روزهای عید، این پروسه هیچ پیشرفتی نداشته است.