برچسب: امریکا

موید یوسف مشاور امنیت ملی پاکستان در سفرش به واشنگتن به تازگی با جیک سالیوان مشاور امنیت ملی امریکا در باره افغانستان، امنیت منطقه و موضوعات مورد علاقه رایزنی کرده است.
جیک سالیوان روز گذشته در توییتی در مورد دیدارش با موید یوسف نوشته است: من امروز با مشاور امنیت ملی پاکستان ملاقات کردم تا در باره اتصال و امنیت منطقه و سایر عرصه‌های همکاری مشترک رایزنی کنم.
وی افزود دو طرف در مورد کاهش فوری خشونت‌ها در افغانستان و حل و فصل سیاسی درگیری از طریق مذاکرات گفت‌وگو کرده است.
موید یوسف مشاور امنیت ملی پاکستان نیز در مورد این دیدار گفته است که پیرامون مسایل مشترک دوجانبه، منطقه‌ای و جهانی با همتای امریکایی‌اش گفت‌وگو کرده است.
دو طرف همچنین توافق کرده‌اند که شتاب در همکاری‌های دوجانبه پاکستان و امریکا را حفظ کنند.

ادراه‌ی بازرس ویژه‌ی امریکا در امور افغانستان، در گزارش تازه‌ اش، نسبت به سقوط دولت هشدار داده و وضعیت نظامی دولت را نگران‌کننده توصیف کرده است. در گزارشی که روز چهارشنبه -۸ اسد- از سوی این اداره نشر شده، آمده است: «روند کلی به وضوح برای دولت افغانستان نامساعد است و در صورتی که به این وضع، رسیدگی نشود و اوضاع به حال قبل بازنگردد، بیم آن می‌رود که دولت آن کشور با بحران موجودیت روبه‌رو شود.»

از آغاز اعلام خروج سربازان ناتو تا اکنون، چندین مقام امریکایی از سقوط دولت هشدار داده و در آخرین مورد، سیگار که یک نهاد معتبر تحقیقاتی امریکا در افغانستان است، این هشدار را تکرار کرده است. این هشدارها، خبر از برداشت بدی می‌دهد که اگر بر اساس واقعیت‌های پشت پرده تحلیل شده باشد، قابل نگرانی است. مقامات و اداره‌های امریکایی، به اطلاعات دست اول دست‌رسی دارند و چنین هشدارهایی از این مرجع، بیش‌تر از هر مرجعی نگرانی مردم را افزایش می‌دهد؛ چون باور مردم به مؤثق‌بودن اطلاعات امریکایی، باعث می‌شود که بی‌باوری عمومی نسبت به دولت افزایش یافته و زمینه برای سقوط بیش‌تر فراهم شود.

هرچند مشخص نیست که امریکا، در فصل جدید افغانستان، به دنبال چیست؛ اما نشر این اطلاعات از سوی منابع وابسته به امریکا، این را نشان می‌دهد که عملا سیاستی در امریکا، به دنبال خلق نگرانی در افغانستان است. افزایش کمک مالی به افغانستان در بخش نظامی و ملکی، هم‌زمان با چنین ابرازنظرهایی، در تضاد قرار دارد. اگر امریکا از توان دولت افغانستان و طالبان آگاه است و می‌داند که طالبان دولت را سقوط می‌دهند، پس کمک‌ها و وعد‌ه‌هایی که به مردم و دولت می‌دهد، چیست؟

آن چه که شاید امریکا در پیش‌روی نظامی طالب و ضعف دولت نمی‌تواند ببیند، زمینه‌سازی دولت برای طالبان است. دولت، اگر طی دو ماه اخیر، به گونه‌ی عمدی میدان را برای طالبان خالی نمی‌کرد، طالبان توان و نیروی نظامی آن را نداشتند که در فاصله‌ی دو ماه، بیش‌تر از صد ولسوالی را سقوط داده و چندین شهر را به محاصره بکشانند. این سیاست دوگانه‌ی دولت بود که توانست از این مجرا، از یک سو توجه کشورهای کمک‌کننده را جلب کند و از سویی، امکان شکل‌گیری گروه‌های خودمختار قومی را خنثا کند که دولت دچار توهم شکل‌گیری آن شده بود.

دولت، باید بداند که تا این حد استفاده‌ی ابزاری از ارزش‌ها و جلوه دادن به طالب، قاعده‌ی بازی را از دستش بیرون می‌کند. تا کنون نیز موقعیت طالبان به حد کافی برجسته شده است. اگر طالبان بتوانند در مناطقی که به دست آورده اند، هم‌چنان حاکمیت داشته باشند و بندرهای تجارتی به دست شان باشد، در صورت آتش‌بس و شکل‌گیری حکومت عبوری، پافشاری بیش‌تری بر خواست‌های شان خواهند کرد و به سهم بیش‌تری، خواهند رسید. وضعیت بی‌نتیجه‌ی نظامی طی هفته‌های اخیر، این احتمال را به وجود آورده که هر دو طرف؛ دولت از نبود اراده و طالب از نبود نیرو و امکانات، به بن‌بست نظامی خورده است. این بن‌بست، گزینه‌ی حکومت عبوری را افزایش داده و این احتمال را به وجود آورده است که هر دو سمت، باقی چانه‌زنی‌های شان را در زمان حکومت عبوری خواهند کرد.

خطری که در صورت به‌واقعیت‌رسیدن این سناریو متوجه دولت می‌شود، تن‌دادن به خواست‌های طالبان است. اگر دولت جغرافیای طالبان را محدود نکند و این گروه بتواند با فشار، حکومت عبوری‌ای را به وجود بیاورد، به شیوه‌های ممکن، می‌توانند خواست‌های شان را بر دولت به وجود آمده اعمال کنند؛ چون دولتی که به اثر فشار این گروه مشروعیت یافته و به وجود آمده است، مبنای قانونی ندارد و نمی‌تواند برای دفاع از ارزش مشخصی، چانه‌زنی یا طرف‌داری کند. این سناریو، دولت عبوری را بی‌صلاحیت و بازی‌چه‌ی دست طالب خواهد کرد.

دولت، در صورتی می‌تواند خودش را از این سناریو نجات بدهد که وضعیت نظامی را بر طالبان دشوار کند. طالبان، با حمله‌های بی‌باکانه‌ بر شهرها، تلفات سنگینی داده و به قدر کافی آسیب نظامی دیده اند. این، فرصتی است برای دولت تا نیروهای باقی‌مانده‌ی طالبان را سرکوب و موقعیت نظامی و سیاسی ‌اش را بازآفرینی کند.

ترکیه اخیراً در بسیاری از مسائل بین‌المللی نقش فعالی داشته است و بعد از امریکا، بیش‌ترین حضور نظامی در جهان را دارد. این کشور در سه قاره آسیا، اروپا و آفریقا در 13 کشورحضور نظامی دارد. حضور نظامی ترکیه در بخش ترک‌نشین قبرس، سوریه، عراق، لیبیا، افغانستان، لبنان، کوزوو، بوسنی، آلبانی، سومالی، قطر، پاکستان و جمهوری آذربایجان، حکایت از نقش فعال و نظامی این کشور در سطح جهان دارد.

بعد از اعلام جدول خروج نیروهای ناتو تا 11 سپتامبر 2021 و مطرح شدن بحث تأمین امنیت میدان هوایی بین‌المللی کابل برای ادامه کمک‌های غیرنظامی اعضای این پیمان، ترکیه علاقه‌مندی خود را برای پیش‌برد این مأموریت ابراز داشته است. در تازه‌ترین مورد، رجب طیب اردوغان، رییس جمهور ترکیه گفته که این کشور تنها گزینه مناسب برای مدیریت اوضاع افغانستان است. این‌که چرا ترکیه بعد از خروج نیروهای سایر اعضای ناتو، علاقه‌مند است در افغانستان حضور نظامی داشته باشد و ثبات در این کشور را حفظ کند، دلایل متعددی دارد. محوریت جهان اسلام، هم‌سویی و اشتراک منافع با امریکا، اتحاد جهان ترک، نزدیکی به کشورهای بلوک شرق، سیاست نوعثمانی‌گری، مسائل تاریخی و فرهنگی و نظامی‌گری، از عمده‌ترین دلایل حضور این کشور در افغانستان محسوب می‌شود.

1 – محوریت جهان اسلام :

ترکیه در سال‌های اخیر به شدت تلاش دارد تا نقش محوری در جهان اسلام داشته باشد. این کشور تلاش می‌کند، رقبای سنتی‌اش در جهان اسلام مانند عربستان سعودی، امارات متحده عربی، مصر، ایران و قطر را کنار بزند و نقش محوری در جهان اسلام داشته باشد. روابط ترکیه با عربستان سعودی که از رقبای سنتی‌اش در میان کشورهای اسلامی است، در سال‌های اخیر به سردی گراییده است. ترکیه تلاش دارد در میان اعضای شورای همکاری خلیج فارس که رهبری آن در دست عربستان سعودی است، نفوذ کند و روابط خود را با قطر گسترش دهد. حتا این کشور در مسأله تحریم قطر توسط اعضای شورای همکاری خلیج فارس، از قطر حمایت و یک پایگاه نظامی در این کشور ایجاد کرد. هم‌چنان روابط این کشور با مصر بر سر مسأله بهار عربی به تیره‌گی گراییده است. ترکیه از گروه اخوان‌المسلمین در بهار عربی حمایت می‌کرد که با ساقط شدن حکومت محمد مرسی و اخوان‌المسلمین توسط ارتش مصر و به قدرت رسیدن عبدالفتاح السیسی، روابط این کشور با ترکیه دچار تنش است. برعلاوه، در مسأله مداخله نظامی ترکیه در لیبیا هم این کشور در تقابل با مصر، امارات متحده عربی و عربستان سعودی قرار گرفته است.

ترکیه در مسأله افغانستان هم کوشش می‌کند، نقش محوری خود در جهان اسلام را ایفا کند. این کشور در این اواخر تلاش کرد تا ابتکار عمل گفت‌وگوهای صلح میان دولت افغانستان و گروه طالبان را برعهده بگیرد و از مذاکرات صلح میان دو طرف میزبانی کند. اگرچه این کشور تاهنوز موفق به برگزاری این کنفراس نشده است؛ اما تلاش‌هایش برای برگزاری این کنفرانس حکایت از این دارد که انقره می‌خواهد یک محوریت را در جهان اسلام ایجاد کند تا یک میانجی مناسب برای حل‌وفصل مشکلات و تنش‌ها میان کشورهای اسلامی باشد. هم‌چنان علاقه‌مندی ترکیه به حضور نظامی در افغانستان، نیز ناشی از همین امر است که این کشور می‌خواهد بعد از خروج نیروهای ناتو ثبات را در افغانستان حفظ و از یک جنگ داخلی تمام‌عیار جلوگیری کند. این کشور هم با دولت افغانستان و هم با احزاب سیاسی این کشور روابط خوب دارد و با طالبان به صورت مستقیم وارد درگیری نظامی نشده است. بنابراین، ترکیه می‌تواند اوضاع را در افغانستان پس از خروج نیروهای خارجی، مدیریت کند.

2 – هم‌سویی و اشتراک منافع با امریکا :

انقره می‌خواهد از طریق حضور در افغانستان، خود را با ایالات متحده امریکا هم‌سو کند و با این کشور قدرتمند عضو ناتو، اشتراک منافع به وجود آورد. حمایت ایالات متحده از کردهای سوریه و خرید سیستم دفاع موشکی اس 400 توسط ترکیه از روسیه، از جمله موضوعات اختلاف‌برانگیزی است که روابط دو کشور هم‌پیمان در ناتو را دچار تنش کرده و اقتصاد ترکیه از سوی امریکا تحت تحریم قرار گرفته است. ترکیه برای این‌که بتواند یک منافع مشترک با ایالات متحده پیدا کند، می‌خواهد بعد از خروج امریکا و ناتو، در افغانستان حضور نظامی داشته باشد تا از یک‌سو بتواند اوضاع افغانستان را مدیریت کند و از جانب دیگر یک هم‌سویی با واشنگتن در مسائل بین‌المللی به وجود آورد. این هم‌سویی باعث می‌شود، اختلافات واشنگتن و انقره در مسائل جهانی تا حدودی کاهش یابد.

3 – اتحاد جهان ترک :

ترکیه می‌خواهد از طریق حضور در افغانستان با کشورهای ترک‌زبان آسیای میانه مانند اوزبیکستان، ترکمنستان، قزاقستان و قرقیزستان ارتباط بیش‌تر برقرار کند و یک اتحاد مشترک میان کشورهای ترک‌زبان به وجود آورد. این اتحاد از یک‌طرف جنبه هویتی و فرهنگی و از جانب دیگر هدف تجارتی – ترانزیتی دارد. با اتحاد کشورهای ترک‌زبان، یک هویت مستقل تباری و فرهنگی برای این کشورها تعریف می‌شود که این امر برای ترکیه که رهبری این حوزه فرهنگی را دارد، منفعت سیاسی کلان در پی خواهد داشت. هم‌چنان، اتحاد کشورهای ترک‌زبان منجر به افزایش تجارت و ترانزیت منطقه‌ای خواهد شد که برای تمام کشورهای این حوزه منفعت اقتصادی در پی دارد.

4 – نزدیکی با کشورهای بلوک شرق (چین و روسیه) :

ترکیه در سیاست خارجی خود در سال‌های اخیر بیش‌تر چندجانبه‌گرایی را دنبال کرده است. این کشور در تلاش است با کشورهای قدرتمند بلوک شرق مانند روسیه و چین روابط خود را گسترش دهد. گسترش روابط با بلوک شرق ناشی از دو دلیل است. نخست، از دید ملی‌گرایان و محافظه‌کاران ترکیه، این امر ریشه در جهان اسلام و آسیا دارد، بنابراین، در سیاست خارجی خود می‌خواهند اولویت نخست را به آسیا بدهند. دوم، گرایش ترکیه به شرق ناشی از برخورد سرد امریکا و اروپا با این کشور است. به طور مثال، ترکیه در چند سال گذشته به صورت مکرر تلاش کرده است تا عضویت اتحادیه اروپا را به دست آورد؛ اما از سوی این اتحادیه پاسخ منفی دریافت کرده است. هم‌چنین ایالات متحده از کردهای سوریه حمایت به دریغ کرده است که در تضاد با منافع انقره قرار دارد.

5 – سیاست نو عثمانی‌گری :

ترکیه بعد از سال 2002 و به دست گرفتن قدرت از سوی حزب عدالت و توسعه، بیش‌تر سیاست نوعثمانی‌گری را تعقیب می‌کند. نوعثمانی‌گری، تغییر عمده سیاست خارجی سنتی ترکیه کمالیسم است که بیش‌تر گرایش به غرب دارد؛ اما این سیاست حامی همکاری بیش‌تر در درون امپراتوری سابق عثمانی است. به عبارت دیگر، عثمانیسم نو سعی دارد جای پای ترکیه بین همسایه‌گانش را بدون از دست دادن تصویر بزرگ‌تر، محکم کند.

امپراتوری عثمانی در اوج قدرت خود، بالکان، خاورمیانه کنونی، شمال آفریقا و قفقاز را در کنترل داشت. سیاست نوعثمانی‌گری درگیر شدن ترکیه در این مناطق را تشویق می‌کند.

حضور نظامی ترکیه در افغانستان نیز در راستایی همین سیاست است. ترکيه با حضور در افغانستان از یک‌طرف می‌خواهد دست‌رسی بیش‌تر به کشورهای آسیایی میانه و قفقاز داشته باشد و از جانب دیگر سعی دارد با حضور در این کشور آسیای جنوبی، نفوذ خود را در دو کشور رقیب پاکستان و هند افزایش دهد.

6 – مسائل تاریخی و فرهنگی :

ترکیه روابط تاریخی با افغانستان داشته است. روابط این کشور به صورت رسمی در زمان امان‌الله خان با افغانستان ایجاد شده است. امان‌الله خان بیش‌تر تمایل به غرب داشت، سفرهایی به ترکیه داشت و می‌خواست از مصطفی کمال ” اتاترک “، بانی ترکیه امروزی، الگوگیری کند. بعد از امان‌الله خان، ظاهر شاه به دلیل حساسیتی که مردم نسبت به تجددخواهی و گرایش به فرهنگ غربی داشتند، به گسترش روابط با ترکیه علاقه‌مند نبود. داوود خان، نخستین رییس جمهور افغانستان به دلیل حمایت حزب دموکراتیک خلق افغانستان از کودتای او، بیش‌تر علاقه‌مند به روابط با مسکو بود. در زمان جهاد افغانستان، ترکیه از مجاهدین حمایت کرد و بعد از حادثه 11 سپتامبر، این کشور در چارچوب ناتو به افغانستان نیروی نظامی فرستاد و تلاش کرد تا میان افغانستان و پاکستان به حیث میانجی عمل کند.

برعلاوه، ترکیه با قوم اوزبیک افغانستان اشترکات فرهنگی دارد و بورسیه‌های تحصیلی زیادی را سالانه برای آنان فراهم می‌کند. هم‌چنان از لحاظ روابط سیاسی، مقامات این کشور با مارشال عبدالرشید دوستم، رهبر حزب جنبش ملی اسلامی افغانستان روابط بسیار مستحکمی دارد و در بسیاری از تنش‌‎هایی که بین دولت مرکزی افغانستان و مارشال دوستم پیش آمده، میانجی‌گری کرده است.

ترکیه در حال حاضر با بسیاری از جریان‌های سیاسی افغانستان روابط خوبی دارد و در تلاش است تا به یک بازیگر مهم در قضایای سیاسی این کشور مبدل شود.

7 – نظامی‌گری :

ترکیه در این اواخر در سیاست خارجی‌اش به قدرت سخت روی آورده است. این کشور می‌خواهد برای دست‌یابی به منافع ملی‌اش از گزینه نظامی استفاده کند. هم‌اکنون این کشور از لحاظ قدرت نظامی رتبه نهم را در جهان دارد و بعد از امریکا در پیمان ناتو بیش‌ترین پرسونل نظامی را دارد. هم‌چنان این کشور در سه قاره اروپا، آسیا و آفریقا – 13 کشور جهان- حضور نظامی دارد. مداخله نظامی ترکیه در لیبیا و حمایتش از دولت وفاق ملی آن کشور به رهبری فائز سراج، مداخله نظامی این کشور در شمال سوریه برعلیه کردها و ارتش سوریه، ایجاد پایگاه‌های نظامی در قبرس شمالی، حضور نظامی در سومالی و افغانستان، حمایت تسلیحاتی و نظامی از آذربایجان در جنگ قره‌باغ، همه از استفاده از گزینه نظامی در سیاست خارجی این کشور حکایت دارد.

ترکیه با حضور نظامی و قدرت سخت در افغانستان، می‌خواهد از یک‌طرف اوضاع این کشور بعد از خروج نیروهای خارجی را مدیریت کند و از جانب دیگر به سایر اهدافش دست یابد.

عمران خان، نخست‌وزیر پاکستان می‌گوید پاکستان در قبال اقدامات طالبان پس از خروج نیروهای خارجی از افغانستان مسئول نیست.

عمران خان امروز (پنجشنبه، ۷ اسد) در نشستی با خبرنگاران افغان گفت کارهایی که طالبان انجام می‌دهند یا نمی‌دهند، به پاکستان هیچ ربطی ندارد. به نقل از روزنامه «دان»، او گفته است: «ما مسوولیتی نداریم و سخنگوی طالبان نیستیم.»

نخست‌وزیر پاکستان به خبرنگاران افغان گفت مردم افغانستان یک راه برای انتخاب دارند. او تشریح کرده است شهروندان افغانستان یا راه حل نظامی مورد حمایت امریکا را دنبال کنند و یا این‌که در این کشور یک دولت فراگیر و توافق سیاسی را دنبال کنند. به گفته او راه دوم تنها راه حل قضایای افغانستان است.

او بار دیگر تأکید کرد شروع جنگ داخلی در افغانستان به نفع پاکستان نیست و این کشور علاقه‌ای به حمایت از شخصی برای تصرف افغانستان ندارد.

عمران خان گفته است که هیچ یکی از طرف‌های درگیر جنگ افغانستان، به تنهایی قادر به تصرف این کشور نیست. به گفته او، دولت پاکستان به این باور رسیده است که افغانستان هرگز از خارج قابل کنترل نیست.

او افزود پاکستان با هر دولتی مردم افغانستان انتخاب کنند، روابط خوبی برقرار خواهد کرد.

نخست‌وزیر پاکستان هم‌چنان از امریکا انتقاد کرد و گفت این کشور زمانی‌ که ۱۵۰ هزار نیروی ناتو در افغانستان حضور داشتند، باید از راه قدرت با طالبان صحبت می‌کرد. به گفته او اکنون که چند هزار سرباز باقی مانده، چگونه انتظار دارد که طالبان مصالحه کنند؟ پیش‌تر نیز عمران خان گفته بود با خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، طالبان خود را فاتح میدان می‌دانند و بعید است که تن به مصالحه دهند.

این گفته‌ها در حالی ابراز شده که طالبان با خروج نیروهای خارجی از افغانستان، حملات‌شان را تشدید کرده‌اند. طبق معلومات وزارت دفاع امریکا، طالبان در جریان دو ماه اخیر بیش از ۲۱۰ ولسوالی را تصرف کرده‌اند.

از سویی خبرگزاری نشانه به نقل از روزنامه «دان» پاکستان که شام روز چهارشنبه (۶ اسد) می‌نویسد: در گزارشی آمده است که فؤاد حسین چودهری وزیر اطلاعات پاکستان در نشستی در اسلام‌آباد می‌گوید که برای اتصال این کشور به آسیای مرکزی و اروپا تأمین ثبات در افغانستان حیاتی است.

وی می‌افزاید که اسلام‌آباد در پی ایجاد یک خط آهن میان بندر گوادر و شهر تاشکند است تا پاکستان را از طریق افغانستان به اوزبیکستان و آسیای مرکزی وصل سازد که برای تطبیق این برنامۀ مهم، تأمین ثبات در افغانستان حیاتی است. به بیان او، پاکستان در چوکات این برنامۀ بزرگ منطقه‌ای تلاش دارد اقتصاد خود را توسعه دهد.

نقشۀ راه احداث خط آهن میان پاکستان و اوزبیکستان از راه افغانستان سال گذشته بین سه کشور توافق شده است، اما به باور رییس‌جمهور غنی با افزایش خشونت‌ها در کشور این برنامۀ بیش از پیش با چالش روبه‌رو شده است.

آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه آمریکا گفته است در صورتی که چین به دنبال “حل مسالمت‌آمیز منازعات” و یک دولت “واقعا انتخابی و فراگیر” در افغانستان باشد، مداخله و حضور احتمالی آن کشور در امور افغانستان می‌تواند “یک اقدام مثبت” تلقی شود.

این اظهارات آقای بلینکن یک روز پس از سفر نمایندگان گروه طالبان به چین و دیدار آن‌ها با مقام‌های آن کشور بیان شده است.

وزیر خارجه آمریکا که در سفری رسمی به هند رفته است در پاسخ به سوالی درباره مذاکرات صلح افغانستان گفته است:”هیچ کس علاقه‌ای به تصرف نظامی کشور توسط طالبان و احیای امارت اسلامی ندارد.”

او از طالبان خواسته که به شکل “صلح آمیز” سر میز مذاکره حاضر شوند.

روز گذشته (۶ اسد) ملا عبدالغنی برادر، معاون گروه طالبان و هیأت همراهش با ونگ یی، وزیر خارجه چین دیدار کردند.

در این دیدار وزیر خارجه چین به هیأت طالبان گفته است انتظار می‌رود این گروه” نقش مهمی در روند صلح‌آمیز آشتی و بازسازی افغانستان داشته باشند”.

وزارت خارجه افغانستان نیز در اعلامیه‌ای گفت چین قبلا دولت افغانستان را از این سفر مطلع ساخته است. در این اعلامیه همچنین آمده است که افغانستان انتظار دارد تا “دولت چین در راستای تقویت اجماع منطقه‌ و اعمال فشارهای بین‌المللی بر طالبان در جهت قطع خشونت‌ها، برقراری آتش‌بس، تأمین صلح و ختم حضور تروریستان خارجی در افغانستان، نقش ارزندۀ خود را ایفا نماید.”

یک سخنگوی طالبان در توییتی نوشته است طرف چین در این دیدار “به تعهد خود برای ادامه کمک به افغان‌ها تاکید کرده است و گفته است آنها در مسائل افغانستان دخالت نخواهند کرد اما به حل مشکلات و برقراری صلح در این کشور کمک خواهند کرد.”

وزارت امور خارجه چین در اعلامیه‌ای گفته است این کشور سیاست “عدم دخالت” در امور داخلی افغانستان را در پیش خواهد گرفت.

در این اعلامیه آمده است:”خروج عجولانه نیروهای آمریکا و ناتو از افغانستان در واقع نشان‌دهنده ناکامی سیاست آمریکا در قبال افغانستان است و مردم افغانستان اکنون فرصت مهمی برای ثبات و توسعه کشور خود دارند.”

گروه در ماه‌های گذشته با تصرف بخش‌هایی از ولایت بدخشان که مرزی باریک با چین دارد، خود را با این کشور نزدیک کرده است. روندی که می‌تواند برای پکن نگران کننده باشد.

در ماه‌های گذشته رهبری طالبان به کشورهای مهم منطقه از جمله ایران و ترکمنستان هم سفر کرده‌اند و سفر اخیر نمایندگان طالبان به چین نشان می‌دهد این گروه در حال شناخته شدن به عنوان یک نیروی مهم سیاسی در صحنه بین المللی است.

دفتر مشاوریت امنیت ملی هند در بیانیه‌ای در مورد دیدار یک ساعته وزیر خارجه امریکا و اجیت دوول گفته است: نشست با گرمی و همگرایی همراه بود و وزیر خارجه بلینکن دیدگاه خود را در مورد افغانستان و تخاصم چین در دریای جنوب چین و هند – پاسفیک شریک کرد. مشاور امنیت ملی، از طرف خود، دیدگاه امنیتی هند را در منطقه افغانستان-پاکستان، حملات تهاجمی طالبان در افغانستان و وضعیت در لداخ شرقی شریک ساخت.
دو طرف همچنین در رابطه به سناریوی امنیتی در منطقه و راه‌های آوردن ثبات به افغانستان تبادل نظر کردند.
اهمیت موضوعات استراتژیک در عرصه امنیتی، دفاعی، اقتصادی و تکنالوجی از جمله مسایل دیگر دیدار دو طرف بوده است.
مشاور امنیت ملی هند و وزیر خارجه امریکا همچنین در مورد اجلاس آینده گروه موسوم به کواد در ایالات متحده گفت‌وگو کردند.
از سویی هم، اس. جی‌شنکر وزیر خارجه هند در توییتی گفت که امروز دیدار «پربار» با همتای امریکایی‌اش پیرامون موضوعات مختلف داشته است.
وی در مورد این دیدار گفت: همگرایی قوی دیدگاه‌ها در مورد بسیاری از نگرانی‌های منطقه‌ای وجود داشت. توافق کردیم در زمینه مسایل چندجانبه و جهانی از نزدیک کار کنیم.
گفتنی است که آنتونی بلینکن قرار است تا ساعات دیگر با نارندرا مودی نخست‌ هند نیز ملاقات کند.

در یک تصویر کلی، وضعیت امنیتی افغانستان، هم‌چنان شکننده‌ و تاریک است. با گذشت هر روز به رقم تلفات شهروندان کشور افزوده می‌شود. پس از شروع گفت‌وگوهای صلح، انتطار می‌رفت که شهروندان افغانستان روزهای خوشی در پیش ‌رو داشته و بیش‌تر از این شاهد جنگ و خون‌ریزی نباشند؛ اما هر روز که به پایان خروج کامل سربازان خارجی نزدیک می‌شویم، شعله‌های جنگ در جغرافیای کشور گسترده‌تر‌ شده و زندگی افراد بیش‌تری را می‌سوزاند.

از زمانی که ریاست‌جمهوری ایالات متحده، اعلام کرد که نیروهای خارجی تا ۱۱ سپتمبر سال روان، افغانستان را ترک می‌کنند، اوضاع امنیتی کشور شکننده‌تر شده است. طالبان در ماه‌های اخیر، حمله‌های شان را افزایش داده و نتیجه‌ی این تحرک، سقوط بیش‌تر از ۱۵۰ ولسوالی بوده است. حمله‌های این گروه هنوز هم به شدت ادامه دارد.

به دنبال گسترش جغرافیای جنگی، نیروهای امنیتی و دفاعی در کشور، از حالت دفاعی به تهاجمی درآمده و در نتیجه‌ی راه‌اندازی حمله‌های هوایی و عملیات پاک‌سازی، توانسته اند که بیش‌تر از ۳۰ ولسوالی را از کنترل هراس‌افگنان طالب، آزاد کنند.

اجمل‌عمر شینواری، سخن‌گوی مشترک نهادهای دفاعی و امنیتی، روز دوشنبه -۴ اسد-، در یک نشست خبری، گفت که در جریان یک هفته‌ی گذشته، در نتیجه‌ی ۱۵۴ عملیات نظامی در مناطق مختلف افغانستان، هزار و ۵۲۸ جنگ‌جوی طالب کشته، ۸۰۱ جنگ‌جو زخمی و ۱۶ نفر دیگر شان بازداشت شده اند.

همین‌ گونه، وزارت دفاع، می‌گوید که در جریان یک شبانه‌روز گذشته، در نتیجه‌ی ضدحمله‌ی نیروهای ارتش، ۱۸۷ هراس‌افگن طالب در کشور کشته، ۱۱۲ تن دیگر زخمی و ۲ نفر شان نیز بازداشت شده اند. هرچند نیروهای امنیتی-دفاعی افغانستان نیز تلفاتی داشته اند؛ اما، نهادهای امنیتی از شریک‌سازی تلفات نیروهای امنیتی به رسانه‌ها خودداری می‌کنند.

بر اساس معلومات سخن‌گوی مشترک نهادهای امنیتی و دفاعی، طالبان در یک هفته‌ی گذشته، ۱۴ غیرنظامی را کشته و ۲۹ غیرنظامی را زخمی کرده اند.

از آن‌ جایی که حمله‌های طالبان و سقوط ولسوالی‌ها به دست طالبان، نگرانی‎‌ و انتقاد شدید شهروندان کشور را به هم‌راه داشت، ریاست‌جمهوری، اعلام کرد برنامه‌ی منظمی برای تغییر وضعیت امنیتی در سه تا شش ماه آینده وجود دارد. رییس‌جمهور غنی در روز نخست عید قربان، از این برنامه خبر داد و گفت:‌ «هفته‌ی گذشته را روی این سپری کردم تا یک برنامه‌ی فوری عملی ترتیب شود و وضعیت جنگ را تغییر دهد. این برنامه، تهیه شده و از نظر امنیتی دو بخش دارد؛ بخشی از این برنامه، تعیین اولویت‌ها برای نیروهای امنیتی و دفاعی کشور است.»

در همین حال، محمد امیری، معاون سخن‌گوی ریاست‌جمهوری، به روزنامه‌ی صبح کابل، می‌گوید این برنامه‌ در سه بخش اساسی -مدیریت بهتر، هماهنگی بهتر و سوق اداره‌ی قوت‌ها و منابع- ترتیب شده و با عملی‌شدن آن، وضعیت تا اندازه‌ی زیادی مدیریت خواهد شد.

آقای امیری، گفت:‌ «فعلا یک حالت استقرار به وجود آمده و تلاش رهبری حکومت، این است که با هماهنگی بیش‌تر و مدیریت بهتر، منابع را در جاهایی که ضروری است، سوق و اداره بدهد و توقع این است که در اثر آن، حمایت مردم از یک طرف و از طرف دیگر، رهبری حکومت سفری به ولایت دارد تا هم خطوط جنگ را از نزدیک می‌ببیند، حاصل آن یک استقرار نسبی است.»

او ضمن این که اطمینان می‌دهد، با عملی‌شدن این برنامه در سه الی شش ماه آینده، وضعیت امنیتی و جبهات جنگ تغییر می‌کند، هم‌چنان می‌گوید که بر اساس این برنامه، از خیزش‌های مردمی در چهارچوب ارتش ملی و تحت رهبری نیروهای امنیتی، پشتیبانی مدیریت می‌شود.

این در حالی که به تازگی ینس استولتنبرگ، دبیر کل ناتو نیز، گفته است که وضعیت امنیتی در افغانستان، چالش‌برانگیز است و نیاز به گفت‌وگو و توافق دارد تا ادامه‌ی جنگ و درگیری.

دبیر کل ناتو، روز سه‌شنبه -۵ اسد-، پس از تماس تلفنی با رییس‌جمهور غنی، در برگه‌ی تویترش، نوشته است که ناتو به حمایت از افغانستان، از جمله تأمین بودجه‌ی نظامی، حضور غیرنظامی و آموزش نیروهای امنیتی افغانستان در خارج از این کشور، ادامه خواهد داد.

جنگ افغانستان تبدیل به جنگ داخلی شده است

هم‌زمان با این که میدان‌های نبرد در افغانستان داغ‌تر شده، هیئت‌های گفت‌وگوکننده‌ی دولت و طالبان نیز در قطر سرگرم رأی‌زنی در مورد آینده‌ی افغانستان هستند؛ آینده‌ای که تا اکنون روزنه‌ی روشنی از آن نیست.

حدود ۱۲ روز پیش، یک هیئت مشترک از دولت و چهره‌های سیاسی افغانستان به رهبری عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه‌ی ملی، به قطر رفت تا با طالبان در مورد سرعت‌‌دادن گفت‌وگوها، بحث و تبادل نظر کنند. حاصل این سفر دوروزه، تنها اعلامیه‌ای بود که سرور دانش، معاون دوم ریاست‌جمهوری، آن را بی‌معنا خواند. دو طرف پس از دو روز گفت‌وگو پشت درهای بسته، تنها بر ادامه‌ی گفت‌وگوها توافق کردند.

با این حال، شماری از اعضای هیئت گفت‌وگوکننده‌ی دولت افغانستان، می‌گویند که نشست‌ها میان دو طرف ادامه دارد و یک سلسله ابتکارعمل‌ها از سوی هیئت جمهوری وجود دارد.

داکتر امین احمدی، عضو هیئت گفت‌وگوکننده‌ی دولت ابراز امیدواری می‌کند گفت‌وگوهای جدی میان دو طرف هرچه زودتر آغاز شود تا در مورد مسأیل بنیادی بحث و تبادل نظر صورت بگیرد.

آقای احمدی با اشاره به این که حضور نظامی نیروهای خارجی در افغانستان رو به پایان است، تأکید می‌کند جنگ کنونی طالبان در افغانستان، توجیه اخلاقی، ملی و سیاسی ندارد و با توجه به رویکرد طالبان، «جنگ تقریبا به جنگ داخلی تبدیل شده است.»

این عضو هیئت گفت‌وگوکننده‌ی دولت، می‌گوید: ‌«طالبان که ادعا می‌کردند، جنگ شان در مقابل خارجی است و به آن، یک وجهه‌ی دینی می‌دادند، او [دلیل] از بین رفته است. یک جنگ بسیار ویران‌گر که سبب شده، ۱۳ میلیون نفر دچار فقر غذایی شود. در واقع عواقب فاجعه‌آمیز جنگ، این جنگ را از هر گونه توجه اخلاقی عاری ساخته.»

پیش‌تر راس ویلسن، سرپرست سفارت امریکا در کابل نیز، گفته است که عدم تمایل طالبان به گفت‌وگوهای معنادار صلح، نشان‌دهنده‌ی بی‌تفاوتی این گروه نسبت به زندگی غیرنظامیان است.

آقای ویلسن، روز دوشنبه -۴ اسد-، در تویتی گفته است که شهروندان افغانستان همه‌روزه، دچار مرگ و ویرانی بیش‌تر می‌شوند و ممکن است، ادامه‌ی این وضعیت، با تلاش‌های خیرخواهانه در میز گفت‌وگوها، متوقف شود.

با این همه‌ اعضای هیئت‌ گفت‌وگوکننده‌ی دولت افغانستان، می‌گویند که آن‌ها برای رسیدن به یک توافق صلح، به قطر آمده اند و پافشاری‌ای بر ادامه‌ی جنگ ندارند. احمدی، گفت: «این جنگ را طالبان ادامه می‌دهند، جمهوریت جنگ نمی‌کند.»

ستاد فرماندهی مرکزی امریکا (سنتکام) می‌گوید حدود ۹۵ درصد از نیروهای امریکایی از افغانستان خارج شده‌اند.

سنتکام شام روز سه‌شنبه، پنجم اسد، با نشر توییتی گفت از آغاز روند خروجی نیروهایی امریکایی از افغانستان، وزارت دفاع این کشور ۹۸۴ بار هواپیمایی c-۱۷ را از افغانستان خارج کرده است و بیش از ۱۷ هزار و ۷۴ قطعه تجهیزات نظامی را برای تخریب به آژانس دفاع لجستیکی تحویل داده است.

ستاد فرماندهی مرکزی امریکا هم‌چنان گفته است با خروج نیروهایی این کشور از افغانستان، هفت ساختمان را به ارتش افغانستان تحویل داده است.

با این حال جنرال کنت مکنزی، فرمانده ستنکام در افغانستان گفته است امریکا طی چند روز گذشته، حملات هوایی خود را در حمایت از نیروهای امنیتی افغان افزایش داده است.

به گفته او در صورت ادامه حملات طالبان، امریکا آماده است در هفته‌های آینده نیز حملاتش را بر مواضع این گروه ادامه دهد.

کنت مکنزی تصریح کرده است او در دیدار با رییس جمهور غنی اطمینان داده است امریکا به حمایت از نیروهای امنیتی افغان حملات هوایی خود را ادامه می‌دهد.

به همین ترتیب فرمانده ستاد فرماندهی مرکزی امریکا گفته است که این کشور به پشیبانی لجیستکی، حمایت مالی، اشتراک اطلاعات و مشورت دهی با دولت و نیروهای امنیتی افغانستان ادامه می‌دهد.

گفتنی است که روند خروج نیروهای امریکایی از افغانستان از اول ماه می آغاز شد. طبق اعلام کاخ سفید، قرار است که این روند تا آخر ماه آگست تکمیل شود.

به گفته آقای پتریوس، ادامه جنگ به شیوه امروز و خروج نیروهای خارجی از افغانستان می‌تواند باعث ایجاد جنگ داخلی در این کشور شود.

وی در ادامه از حکومت‌داری نامناسب، فساد گسترده و نبود اتحاد سیاسی در افغانستان انتقاد و تاکید ورزید اصرار آمریکا برای خروج به وضعیت برحال در این کشور ختم شده است.

به باور این مقام پیشین آمریکایی، عوامل متعددی در بدتر شدن وضعیت افغانستان نقش دارند.

آقای پتریوس اذعان کرد گام‌های اشتباهی در میدان نبرد افغانستان برداشته شده که بخش بزرگی از آن در نبود حکومت داری مناسب است که از سطح محلی تا سطح ملی گسترش دارد.

شایان ذکر است رییس پیشین سازمان سیا تصریح کرده است که پناهگاه‌های پیکارجویان طالب در پاکستان چالش دیگری است که افغانستان با آن درگیر است.

جو بایدن که پذیرای مصطفی کاظمی نخست وزیر عراق در کاخ سفید بود، روز گذشته (دوشنبه) از امضای توافق‌نامه‌ای خبر داد که به ‌طور رسمی پایان ماموریت نظامی (رزمی) واشنگتن در عراق، ۱۸ سال پس از اعزام نیرو به این کشور را تا پایان سال ۲۰۲۱ اعلام می‌کند.
بایدن در جمع خبرنگاران پس از گفت‌وگو با نخست وزیر عراق گفت: «نقش ما در عراق با آموزش، یاری‌رسانی و مقابله با داعش ادامه می‌یابد.»

رییس جمهور امریکا تصریح کرد در صورت لزوم، نیروهای این کشور در عراق باقی می‌مانند.
در حال حاضر ۲۵۰۰ سرباز امریکایی در عراق حضور دارند.

سال گذشته با دستور دونالد ترامپ رییس جمهور وقت امریکا این نیروها کاهش پیدا کردند.
ایتلاف تحت رهبری امریکا در ماه مارچ ۲۰۰۳ به عراق حمله کرد و صدام حسین از قدرت ساقط شد. امریکا، عراق را متهم کرده بود که سلاح‌های کشتار جمعی دارد، اما چنین سلاح‌هایی هرگز پیدا نشد.

فواد امان، معاون سخن‌گوی وزارت دفاع امروز (دوشنبه، ۴ اسد) در صفحه‌ی رسمی فیسبوک خود نوشت مک‌کنزی در این دیدار از ادامه‌ی حملات هوایی نیروهای امریکایی در حمایت از نیروهای هوایی افغانستان خبر داده است.

آقای امان همچنین نوشت فرمانده سنتکام از ادامه‌ی کمک و همکاری‌های کشورش به نیروهای دفاعی و امنیتی افغانستان، به‌ویژه نیروهای هوایی این کشور اطمینان داده است.

به‌گفته‌ی امان، سرپرست وزارت دفاع ملی کشور از کمک و همکاری ایالات متحده‌ی امریکا به نیروهای دفاعی و امنیتی قدردانی کرده است. آقای محمدی تأکید کرده است که ادامه‌ی همکاری‌های امریکا با افغانستان در امر مبارزه با تروریسم بسیار موثر و مهم است.

این درحالی است که فرمانده سنتکام روز گذشته نیز در صحبت با خبرنگاران گفته بود که اگر طالبان به حملات نظامی‌شان پایان ندهند، هدف حملات هوایی نیروهای امریکایی قرار خواهند گرفت.

نیروهای امریکایی چند روز پیش مواضع طالبان را در بخش‌های مختلف قندهار و هلمند در جنوب افغانستان هدف قرار داده بودند.

سخن‌گوی پنتاگون در یک نشست خبری گفته بود که این حملات هوایی در حمایت از نیروهای دفاعی و امنیتی افغانستان انجام شده است.

گروه طالبان حملات هوایی نیروهای امریکایی را سرپیچی از توافق‌نامه‌ی دوحه دانسته و نسبت به عواقب آن هشدار داده بود.

 سید علی‌رضا محمودی از فعالان سیاسی در کشور روز دوشنبه(۴اسد) در یک بحث تلویزیونی گفت هیئت مذاکره کننده دولت جمهوری اسلامی افغانستان با آمادگی بیشتر و یک برنامه مشخص به دوحه می‌رود.
قرار است در روزهای آینده هیئتی از جانب دولت افغانستان در سطح بلند روانه دوحه شود و با هیئت طالبان رایزنی کند.
محمودی گفت: در آخرین مذاکراتی که میان هیئت بلندپایه افغانستان و جانب گروه طالبان انجام شد، توافقاتی شد باید چنین نشست‌ها ادامه یابد. ولی این بار قرار است هیئت جانب افغانستان با یک برنامه مشخص‌تر بروند.
این فعال سیاسی اما به این باور است که گروه طالبان برای تصرف اراضی بیشتر وقت کشی می‌کنند. او می‌گوید به رغم تعهد این گروه در توافقنامه دوحه، همزمان با خروج امریکایی‌ها که باید به مذاکرات حاضر می‌شدند، ماشین جنگی خود را تقویت کرده و جنگ را شدت بخشیدند.
وی تصریح کرد که ماشین جنگی طالبان اکنون متوقف شده و دیگر توان پیشروی ندارد.
محمودی تاکید کرد ادامه جنگ و اوضاع کنونی به سود طالبان هم نیست و آنان نیز درک کرده‌اند که اگر جنگ برنده می‌داشت در بیست سال گذشته اتفاق می‌افتاد.
به باور او، کشورهای منطقه و ایالات متحده نیز باور خود را بر نیت صلح خواهی طالبان از دست داده‌اند؛ زیرا به رغم تلاش تمام کشورها این گروه تن به مذاکرات معنادار نداده است.
آقای محمودی تصریح کرد که بمباران مواضع طالبان در قندهار از سوی امریکایی‌ها و دیدار جنرال مک‌کنزی با رییس جمهور غنی در واقع پیامی است به طالبان که اگر به مذاکرات معنادار تن ندهند، حملات بر آنان افزایش خواهد یافت.
این فعال سیاسی به این باور است که طالبان متحد نیستند و هر قدر که اراضی بیشتر را تصرف می‌کنند، توان مدیریتی خود را از دست می‌دهند.
محمودی: طالبان هم آن صدای واحد را ندارند. هر قدر که اراضی شان گسترش می‌یابد توان مدیریتی خود را از دست می‌دهد.
با این همه، سید علی‌رضا محمودی تاکید کرد که مذاکرات تنها راه حل بحران کشور است.

آقای یوسف روز گذشته (شنبه، ۲ اسد) در مصاحبه با شبکه‌ی تلویزیونی «د وایر» که در هند نشرات دارد گفته است که هند افراد خود را در هیأت کارگرانی که برای توسعه کار می‌کنند به افغانستان می‌فرستد تا آنان از آن طریق تروریسم را به پاکستان بکشاند.

مشاور امنیت ملی پاکستان گفت این کار هند برای پاکستان پذیرفتنی نیست و افغانستان نباید هیچگاه به پناهگاه تروریست‌ها مبدل شود.

یوسف در مورد پرسشی راجع به آینده افغانستان گفت پاکستان از هر تصمیمی که افغان‌ها در مورد آینده‌ی خود می‌گیرند، استقبال می‌کند.

او تأکید کرد: «ما علایق مشخص و خطی که چه کسی به کجا برود نداریم. اگر هر کسی تلاش کند، از بیرون چیزی را تحمیل کند، کارگر نمی‌افتد.»

مشاور امنیت ملی پاکستان همچنین تأکید کرد کشورش از توافق سیاسی که منجر به صلح در افغانستان شود حمایت می‌کند.

آقای یوسف در پاسخ به این پرسش که اگر طالبان قدرت را با زور بگیرد، پاکستان حاکمیت طالبان را به رسمیت می‌شناسد یا خیر، گفت: «ما خواهیم دید که واکنش جهان چه خواهد بود و مطابق به آن تصمیم خواهیم گرفت.»

مشاور امنیت ملی پاکستان درحالی هند را به تمویل تروریسم در افغانستان متهم می‌کند که خود پاکستان متهم اصلی تمویل تروریسم در افغانستان است. هم افغانستان و هم جامعه‌ی جهانی بارها با صراحت پاکستان را به تمویل تروریسم در منطقه متهم کرده است.

پس از آنکه ایالات متحده‌ی امریکا توافق‌نامه‌ی آوردن صلح به افغانستان را امضا کرد و بر مبنای آن نیروهایش را از افغانستان خارج کرد، سازمان ملل متحد بارها اعلام کرد که هنوز رابطه‌ی گروه‌های تروریستی از جمله القاعده با این گروه قطع نشده است.

گزارش‌های سازمان ملل نشان می‌دهد که طالبان به گروه‌های تروریستی پناه داده‌اند. این درحالی است که هسته‌ی رهبری طالبان در پاکستان بسر می‌برند.

مصطفی الکاظمی، نخست‌وزیر عراق در گفتگو با آسوشیتدپرس گفت عراق هنوز از ایالات متحده امریکا درخواست آموزش و کمک اطلاعاتی دارد.

با این حال وی افزود: «دیگر نیازی به نیروهای نظامی خارجی در خاک عراق نیست. نیروهای امنیتی و ارتش عراق قادر به دفاع از کشور بدون نیروهای ائتلاف تحت رهبری ایالات متحده هستند».

ایالات متحده و عراق در ماه اپریل توافق کردند که تغییر نقش امریکا برای آموزش و مشاوره، به معنای پایان یافتن مأموریت جنگی ایالات متحده است. اما آنها هنوز یک جدول زمانی برای تکمیل آن در نظر نگرفته‌اند. انتظار می‌رود در جلسه روز دوشنبه در کاخ سفید، رهبران دو کشور یک جدول زمانی را برای این انتقال مأموریت مشخص کنند. احتمال داده شده که این تغییر تا پایان سال جاری صورت گیرد.

الکاظمی با فشار قابل توجهی از طرف احزاب سیاسی شیعه برای اعلام جدول زمانی خروج نیروهای امریکایی روبرو شده است. حملات راکتی به مواضع نیروهای امریکایی و طیاره‌های بدون سرنشین نیز فشارها بر دولت را افزایش داده‌اند.

گفته می‌شود که این حملات توسط گروه‌های شبه‌نظامی عراقی انجام می‌شوند. در این شرایط اعلامیه‌ای مبنی بر خروج نیروهای نظامی ممکن است برای جلب نظر احزاب شیعه باشد، اما تأثیر چندانی در زمین نخواهد داشت.

پس از ترور قاسم سلیمانی به همراه ابومهدی المهندس، فشار برای خروج نیروهای امریکایی از عراق افزایش یافته است.

اعزام نیروهای امریکایی برای آموزش و مشاوره نیروهای عراقی توسط ایالات متحده بر اساس تصمیم باراک اوباما در سال 2014 آغاز شد. این اقدام در پاسخ به اشغال بخش وسیعی از مناطق غربی و شمالی عراق توسط داعش (گروه تروریستی ممنوع در روسیه) صورت گرفت که به نظر می‌رسید امنیت بغداد را نیز تهدید می‌کند. اوباما، هشت سال پس از حمله امریکا، در سال 2011 نیروهای امریکایی را کاملاً از عراق خارج کرده بود.

ملا طالب، از جمله ۵۰۰۰ زندانی آزاد شده گروه طالبان که چندی پیش طی یک توافق ناکام رها شده بود و به عنوان یکی از والیان این گروه، جنگ هلمند را مدیریت می کرد دوباره توسط نیروهای دفاعی و امنیتی دستگیر شد.

این تنها یک نمونه از تعدادی زیادی از آزادشدگان دیگر طالبان هستند که در این اواخر از میدان های جنگ دستگیر شده اند.

آزادی ۵۰۰۰ زندانی طالبان دلیل اصلی شدت جنگ ، پیشروی طالبان و سقوط ولسوالی ها است.

اکنون چه کسی مسئول رهایی زندانیان خطرناک طالبان و خلق وضعیت فعلی شناخته می شود: آمریکا، حکومت و یا لویه جرگه ؟

شاید آمریکا مقصر باشد چون بر اساس توافق اش با طالبان بر حکومت فشار آورد تا زندانیان را رها کند، شاید هم حکومت مقصر است چون از آمریکا ضمانت رهایی این زندانیان را نگرفت. شاید هم لویه جرگه که تصمیم نهایی آزادی این تعداد زندانی طالبان را گرفت.

فشار و تصمیم از هر جانب به شمول حکومت که باشد همه مسوول اند و همان طور که خودشان اعتراف کردند متاسفانه اشتباه بزرگی را انجام دادند.

بلی اشتباه خیلی بزرگی بود اما وقتی اشتباهی را دوبار تکرار کنی، دیگر اشتباه نیست حماقت است.

دیگر اشتباه نخواهیم کرد چون آزادی ۷۰۰۰ زندانی طالب به معنی تسلیم دادن کامل حکومت به آنهاست است.

جواد پوپلزی

لوید آستین، وزیر دفاع امریکا، گفت ارتش افغانستان، باید در گام نخست، سرعت پیش‌روی طالبان را کاهش دهد.

به نقل از رویترز، آقای آستین، روز شنبه -۲ اسد در دیدار از آلاسکا، به خبرنگاران گفت ارتش افغانستان، در حال مستحکم‌کردن مواضع خود در مراکز مهم است.

او افزود: «در باره‌ی این که آیا این استراتژی می‌تواند جلوی پیش‌روی طالبان را بگیرد و یا خیر، حرفی نمی‌زنم؛ اما فکر می‌کنم اولین کار، باید این باشد که اطمینان حاصل شود تا سرعت پیش‌روی طالبان کاهش یابد. بعد از آن، آزادسازی مناطق آغاز شود.»

وزیر دفاع امریکا، گفت نیروهای دفاعی و امنیتی افغانستان، توانایی پیش‌روی را دارند.

این در حالی است که اخیرا، دامنه‌ی جنگ در افغانستان گسترش یافته و جنگ‌جویان طالب، در ‏برخی موارد، خود را تا نزدیکی دروازه‌های شهرها رسانده اند‎.‎

مارک میلی، رییس ستاد مشترک ارتش امریکا، روز چهارشنبه -۳۰ سرطان در ‏واشنگتن، به خبرنگاران گفته بود از میان ۴۱۹ مرکز ولسوالی در افغانستان، کنترل بیش‌تر از ‌‏۲۰۰ مرکز در دست طالبان است‎.‎

به گفته‌ی او، جنگ‌جویان طالب، نتوانسته اند مراکز ولایت‌ها را تصرف کنند؛ اما حمله‌های شان ‏را در اطراف نیمی از مراکز ولایت‌ها افزایش داده اند‎.‎

با این حال، اخیرا، رییس‌جمهور غنی، از تدوین طرح شش‌ماهه‌ای برای بهبود وضعیت امنیتی در ‏افغانستان، خبر داده است‎.‎

از سویی هم، اجمل‌عمر شینواری، سخن‌گوی مشترک نهادهای دفاعی و امنیتی، چند روز پیش در ‏یک نشست خبری، گفت نیروهای دفاعی و امنیتی، در برخی از مناطق افغانستان از حالت ‏دفاعی به حالت تهاجمی تغییر موضع داده اند‎.‎

به گفته‌ی آقای شینواری، نیروهای دفاعی و امنیتی، توانسته اند بیش‌تر از ۲۵ ولسوالی را از ‏کنترل جنگ‌جویان طالب آزاد کنند‎.‎

براساس فرمان نخست، ۱۰۰ میلیون دالر از صندوق کمک امور اضطراری و مهاجرت آمریکا برای تأمین نیازهای فوری و جدی مهاجران غیرمنتظره، قربانیان جنگ و دیگر افرادی که در نتیجۀ وضعیت کنونی افغانستان آسیب می‌بینند به‌شمول متقاضیان ویزای ویژۀ مهاجرت، کمک می‌شود.

کاخ سفید گفته است این کمک‌ها ممکن است به‌صورت دوجانبه یا چندجانبه در صورت نیاز، از طریق کمک به سازمان‌های بین‌المللی، از جمله سازمان‌های بین‌المللی غیردولتی، اداره‌ها و نهادهای آمریکایی ارایه شود. در فرمان دوم نیز آمده است، برای کمک به پناهندگان، قربانیان جنگ و دیگر افرادی که در نتیجۀ وضعیت افغانستان در معرض خطر قرار دارند، از جمله متقاضیان ویزای ویژۀ مهاجرت، ۲۰۰ میلیون دالر اختصاص داده شود.

ایالات متحدۀ آمریکا در حالی ۳۰۰ میلیون دالر را برای رسیدگی به وضعیت مهاجران و متقاضیان ویزای ویژۀ مهاجرت این کشور کمک کرده است که پیش از این نهادهای بین‌المللی از جمله کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهنده‌گان نسبت به وخامت وضعیت در افغانستان هشدار داده بود.

این در حالی‌ست که آمریکا قرار است به‌زودی انتقال نخستین گروه از مترجمان و هم‌کاران افغان سربازان آمریکایی را آغاز کند. رسانه‌ها گزارش داده‌اند که در این گروه، ۲۵۰۰ تن به‌شمول هم‌کاران افغان سربازان آمریکایی با خانواده‌های‌شان به آمریکا منتقل می‌شوند. طبق گزارش‌ها، تاکنون ۲۶ هزار و ۵۰۰ ویزای ویژۀ به هم‌کاران محلی سربازان آمریکایی اختصاص داده شده است.

پنج‌شنبۀ هفتۀ گذشته مجلس نماینده‌گان آمریکا طرحی را تصویب کرد که بر بنیاد آن ۸ هزار شهروند دیگر افغانستان به شمار افرادی که قرار است ویزای ویژۀ مهاجرت آمریکا را دریافت کنند، افزوده می‌شود. این طرح تاکنون از سوی مجلس سنای آمریکا تصویب نشده است.

وزیرخارجۀ امریکا می‌خواهد حمایت هند از افغانستان را جلب کند.

انتونی بلینکن فردا عازم این‌کشور می‌شود.

او با همتای هندی خود ایس جی شنکر و صدراعظم نریندر مودی ملاقات خواهد کرد.

دین تامپسن، دیپلمات ارشد امریکا درامور آسیای جنوبی به خبرنگاران گفت چون نیروهای امریکایی درحال خروج از افغانستان اند وزیرخارجۀ امریکا تلاش خواهد کرد حمایت هند از افغانستان را جلب کند.

آقای تامپسن از طریق یک کنفرانس تیلفونی به خبرنگاران گفت که واشنگتن انتظار دارد که همه کشورهای منطقه درافغانستان با ثبات و مصون منافع مشترک داشته باشند.

امریکا و هند که از سال‌های ۱۹۹۰ به این سو روابط نزدیکتری باهم ایجاد کرده اند دربارۀ چین نگرانی مشترک دارند.

همچنین دربارۀ گروه‌های افراطی اسلامگرا و تهدید‌های دیگر نیز نظر مشترک دارند.

رییس‌جمهور اشرف غنی با جو بایدن، رییس‌جمهور ایالات متحده‌ی امریکا تلفنی صحبت کردند.

این تماس تلفنی شام روز گذشته (جمعه، ۱ اسد) انجام شد.

دو جانب در مورد ادامه‌ی روابط میان دو کشور بحث و گفت‌وگو کردند.

براساس اعلامیه‌ی ارگ ریاست‌جمهوری، جو بایدن در این تماس یک بار دیگر از ادامه‌ی حمایت‌های کشورش از نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان به رییس‌جمهور غنی اطمینان داده است.

در این تماس همچنین گفته شده است که نیروهای امنیتی و دفاعی از افغانستان حراست و دفاع خواهند کرد.

به نقل از اعلامیه، رییسان جمهور دو کشور بر تشریک تلاش‌های افغان‌ها برای تامین صلح و امنیت و همچنین مشارکت پایدار، ادامه‌ی کمک‌های دیپلماتیک و اقتصادی با دولت افغانستان، نیروهای امنیتی و دفاعی و حفظ دستآوردهای دو دهه گذشته تاکید کرده‌اند.

کاخ سفید امروز شنبه(۲ اسد) در اعلامیه‌ای گفت جو بایدن رییس جمهور امریکا در تماس تلفنی با رییس جمهور اشرف غنی در باره اوضاع افغانستان صحبت کرده و بر تعهد خود برای مشارکت پایدار دوجانبه تأکید کرده است.
رییس جمهور بایدن بر تداوم حمایت امریکا از توسعه و کمک‌های بشردوستانه برای مردم افغانستان، از جمله زنان، دختران و اقلیت‌ها تأکید کرده است.
روسای جمهور دو کشور توافق کردند حملات تهاجمی فعلی طالبان با ادعای این گروه برای حمایت از حل و فصل درگیری از طریق مذاکرات در تناقض مستقیم قرار دارد.
بایدن همچنین بر ادامه تعهد امریکا در حمایت از نیروهای امنیتی افغانستان پافشاری کرد.
کاخ سفید در این اعلامیه به کمک‌ ۳.۳ میلیارد دالری این کشور از بودجه سال مالی ۲۰۲۲ به نیروهای امنیتی افغانستان اشاره کرده است. ۱ میلیارد دالر برای اطمینان از این‌که قوای هوایی افغانستان و ماموریت ویژه قابلیت و توانایی حمایت از عملیات‌های جنگی را داشته باشد؛ ۱ میلیارد دالر برای خرید تجهیزات کلیدی قوای مسلح افغانستان مانند سوخت، مهمات و قطعات ضروری و ۷۰۰ میلیون دالر برای پرداخت معاش سربازان افغانستان.
بایدن در این مکالمه تیلفونی خواستار ادامه تلاش‌ها برای وحدت میان رهبران افغانستان به نمایندگی از جمهوری اسلامی افغانستان و ارزش‌های آن شده است.
دو طرف در مورد اهمیت اتحاد افغان‌ها در حمایت از منافع مشترک در زمینه امنیت و صلح گفت‌وگو کرده و رییس جمهور بایدن بر ادامه تعامل دیپلماتیک ایالات متحده در حمایت از توافق سیاسی پایدار و عادلانه تأکید کرده است.