برچسب: امریکا در افغانستان

اینکه ایالات متحده آمریکا نزدیک به بیست سال است در باتلاقی که خود در افغانستان ایجاد کردند، گیرمانده اند و این روزها برای فرار آبرومندانه از افغانستان، کشور به کشور دنبال طالبان می دوند خود نشان می دهد که واشنگتن هم تاکتیک و هم استراتژی را در جنگ افغانستان اشتباه رفته است. براساس تعریف ژنرال کلاوزویتس، تئوری پرداز و استراتژیست جنگ، که «تاکتیک را هنر به کارگیری نیروهای  نظامی در جنگ ها و استراتژی را هنر به کارگیری نبردها برای در جهت پیروزی جنگ می داند » امریکا در جنگ افغانستان در هر دو بخش اشتباه کرده است: امریکایی ها که برای مبارزه با تروریزم بین الملل در سال 2001 وارد  افغانستان شدند، هرگز در نبرد با این پدیده شوم و خطرناک روش های جنگی درستی انتخاب نکردند، تنها خانه های افغانستانی ها را در قریه جات و روستاها به بهانه هدف قرار دادن تروریست ها بمب باران کردند و غیرنظامیان را کشتند. واشنگتن در کنار اشتباهات در انتخاب تاکتیک مناسب جنگی  در افغانستان در بخش دستاوردهای نظامی هم اکنون چیزی برای گفتن ندارد: پس از نوزده سال حضور نیروهای نظامی امریکا و متحدان غربی اش در افغانستان، براساس شواهد موجود اکنون جنگ افغانستان بیش از اینکه به نفع امریکا و حکومت افغانستان پیش برود به نفع طالبان و دیگر گروه های تروریستی از جمله داعش نوظهور در این کشور به جلو می رود.

اینک که سال 2019 میلادی پایان یافته هنوز امریکا از اشتباهات گذشته اش درس نگرفته و در همان باتلاق ساخته شده به دست خود که بسیاری آن را به ویتنام تشبیه کرده اند، دست و پا می زند.

رسانه پاکستانی «دی اکسپرس تریبون» در مطلبی منتشر شده در 29 دسامبر به اشتباهات امریکا در افغانستان پرداخته است.

به نوشته این رسانه، ایالات متحده امریکا در جنگ افغانستان بیش از حد بر گزینه نظامی تأکید تأکید کرد تا متوسل شدن به یک راه حل سیاسی و دیپلماتیک برای پایان دادن به خشونت و جنگ در این کشور! امریکا به جنبه نظامی جنگ در افغانستان پافشاری کرد و موفقیت پالسی و پیروزی استراتژیک خود را در ادامه جنگ دید تا اعتقاد به یک راه حل دیپلماتیک برای  ختم جنگ در افغانستان. برای واشنگتن چیزی که در این سال های طولانی حضورش در افغانستان مهم بود تضمین پیروزی های نظامی اش بود.   

اشتباه بزرگ امریکا در افغانستان که مطلب فوق به آن اشاره می کند ناتوانی امریکا در ایجاد یک افغانستان سیاسی(دولت قدرتمند سیاسی) در کنار یک نیروی نظامی(ارتش) قوی در این کشور بود. هر استراتژی سیاسی که در افغانستان ایجاد شد، تحت  تأثیر استراتژی جنگی قرار گرفت و ژنرالان امریکایی به افغانستان به عنوان یک مشکل جنگی نگاه کردند تا یک مشکل سیاسی. فرماندهان امریکایی به استراتژی های جنگی خود بیش از حد باور داشتند و فرهنگ نظامی دستور گرفتن و دستور دادن و اطاعت بی چون و چرا از دستورات را اجرا و گسترش دادند. اذهان این فرماندهان از یک چیز پر شده بود و آن « ادامه جنگ و دلیل نظامی برای برنده شدن آن.»

جنرال دیوید پترائوس زمانیکه در سال 2010 فرماندهی نیروهای امریکایی در افغانستان را به دست گرفت طرح «حفاظت از غیرنظامیان در عملیات های نظامی» نیروهای امریکایی را مطرح کرد اما زمان دیگر برای این کار خیلی دیر شده بود.

در دوره اول ریاست جمهوری اوباما،  اتاق فکر واشنگتن کمتر به پالسی و برقراری صلح در افغانستان با استفاده از روش های دیپلماتیک بحث می کرد؛ بازبینی سیاست امریکا در افغانستان که توسط اوباما صورت گرفت و جلسات متعددی که وی در مورد استراتژی ایالات متحده در افغانستان برگزار کرد همه در نهایت بر پیروزی در افغانستان از راه جنگ تاکید نمود.

در ادامه مطلب می خوانیم:«امریکا با اعتقاد بیش از حد به توان نظامی اش در جنگ افغانستان در حقیقت به راه حل های دیپلماتیک برای پایان جنگ در این کشور ضربه زد.» ایالات متحده در تمام سال هایی که مشغول جنگ در افغانستان بود و هر روز این تنور را گرم تر می کرد می بایست به شعارهای زیبا و فریبنده خود در زمان ورود نظامی اش به افغانستان توجه می کرد و راه حل  های سیاسی را یکی پس از دیگری نمی بست. واشنگتن به جای عمل به وعده هایی که در مورد «ایجاد ثبات سیاسی و تشکیل یک دولت قدرتمند و مستقل در افغانستان، گسترش دموکراسی و تقویت حقوق مدنی» داده بود تنها بر ادامه جنگ تا پیروزی تأکید کرد و سیاست بازان کاخ سفید هرگز به گزینه دیگری غیر از جنگ توجه ننمود.

به هر صورت همان طور که مطلب فوق نیز به آن اشاره نمود مشکل اساسی عدم موفقیت امریکا در ختم جنگ در افغانستان اختلاف دیدگاه و نوع عملکرد دستگاه سیاسی و دستگاه جنگی این کشور بود: ژنرالان امریکایی با غرور خاصی از جنگ تا پیروزی سخن گفتند و به همین منوال عمل کردند و دیپلمات های کارکشته و دستگاه سیاسی دراین میان اگر هم تلاشی  کردند راه به جایی  نبردند.

جنگ امریکا در افغانستان سال ها طول کشید تا شرایط آنچه شود که امروز می بینیم: هزینه های جانی و مالی جنگ برای امریکایی ها سنگین تر از همیشه شده و گزینه نظامی دیگر جواب نمی دهد. سفرهای متعدد زلمی خلیل زاد به قطر و پافشاری برای امضای توافق صلح با طالبان همه و همه نشان می دهد که امریکا تازه به گفت و گو برای ختم جنگ در افغانستان رو آورده است و به شکست نظامی خود در این کشور اگر نگوییم به صراحت که در دل اعتراف کرده است.  

سید ناصر عطایی -کابل

کیرستن گیلیبرند، سناتور نیویورک در مجلس سنای امریکا گفت این مجلس باید جلسات دادرسی را برای بررسی چگونگی انجام جنگ در افغانستان برگزار کند.

واشنگتن پست اسناد حکومتی را یک ماه گذشته منتشر کرده که نشان می داد رهبران غیرنظامی و نظامی امریکا بعضی از رازها در مورد دست آوردهای جنگ در افغانستان را پنهان کرده اند.

گیلیبرند گفت: «من ده سال در کمیته خدمات تسلیحاتی  امریکا خدمت کرده ام، بنابراین در این جلسات حضور داشته ام. من در این جلسات نشسته ام و دقیقا می دانم که یک شیشه نیمه تمام به ما داده شده است.»

وی در این مصاحبه یا یکی از شبکه های امریکایی افزود: «عدم موفقیت مقامات کاخ سفید و رهبران نظامی برای گفتن واقعیت به کنگره در مورد جنگ افغانستان، قانونگذاران را از انجام وظایف خود باز داشته است.»

این سناتور امریکایی خاطرنشان کرد: «من فکر می کنم که این رویکرد در واقع کنگره را گمراه کرده است تا بتواند میلیاردها دالر هزینه کند، تا زندگی زن و مردهای ما را برای مأموریت هایی که شاید کار نمی کند و برای استراتژی های ناکارآمد به کار ببندد. من فکر می کنم زن و مردی که در خدمت ملت ما هستند، سزاوار بهترین ها هستند. سنا باید تحقیقاتی را انجام دهد و بفهمد ما چطور در این آشفتگی قرار گرفتیم. فکر می کنم داشتن جلسات دادرسی در کمیته خدمات مسلح سنا اولین گام باشد.»

انتخابات ریاست جمهوری ششم میزان در حالی برگزار شد که یکی از مخالفان سرسخت برگزاری آن ایالات متحده امریکا بود. شاید در نگاه اول، حیرت انگیز به نظر برسد؛ اما این کاملا واقعیت داشت که اشرف غنی به بهانه دفاع از جمهوریت و تأسی از قانون اساسی و حمایت از مردم سالاری، بر برگزاری انتخابات تأکید می کرد؛ اما امریکا با مقاومت در برابر این ایده، صلح را اولویت و نیاز اصلی مردم افغانستان می دانست.

بدیهی است که هیچکدام از طرفین تنش در مدعای خود، صادق نبودند؛ زیرا نه جمهوریت و پیروی از قانون اساسی و دفاع از مردم سالاری اشرف غنی، درست همان چیزی بود که از این مفاهیم و مقوله ها به طور معمول می شناسیم و نه صلح مورد تأکید سران واشنگتن، کمترین سنخیت و تناسبی با خواست و اراده و انتخابات و اولویت و نیاز مردم افغانستان داشت و دارد. با این حال، اینکه امریکا پس از ۱۸ سال به این نتیجه می رسید که دموکراسی در افغانستان، شیوه ای مطلوب برای تعریف نظام سیاسی و برگزیدن حاکمان نیست، تأمل برانگیز بود؛ زیرا یکی از شعارهای اولیه امریکا در پی لشکرکشی نظامی آن کشور به افغانستان، دولت‌سازی و ملت‌سازی بربنیاد الگوهای دموکراتیک بود؛ پروسه‌ ای که هرگز عملیاتی نشد و از همان آغاز، تردیدهایی درباره آن وجود داشت.

امریکا از کنفرانس اول بن تا امروز، همواره در پی تحمیل اراده خود بر مردم افغانستان بوده است. به بیان بهتر، جنگ اراده ها میان امریکا و مردم افغانستان، طبق انتظار به شکست مردم انجامید و به همین دلیل، مردم به مرور با بی باوری و بی اعتمادی نسبت به شعارهای دروغین ایالات متحده درباره انتخابات و دموکراسی و دولت سازی و… از شرکت در روندهای انتخاباتی، آگاهانه امتناع کردند تا نشان دهند که همزمان با پروسه دولت سازی، پروژه تحمیق توده از سوی امریکایی ها نیز شکست خورده و آنها چندین بار از یک سوراخ گزیده نمی شوند.

موضوع تأمل برانگیز اما این بود که امریکایی ها از همان دموکراسی و مردم‌ سالاری ای که خود وارد افغانستان کرده و به عنوان الگویی برتر و شاخصی قابل اعتبار برای تشکیل نظام، تعریف حاکمیت و تعیین حاکمان، از آن دفاع می کردند، بیش از کسانی که دل در گرو استبداد و تجربیات طولانی تاریخ استبدادزده این سامان داشتند، از دموکراسی مولود بسترهای فرهنگی  و ایدئولوژيکی لیبرالیسم هراس داشتند و همین هراس مدام، موجب می شد تا به جای آنکه به رأی و انتخاب مردم افغانستان در روندهای انتخاباتی، تمکین کنند و احترام بگزارند، سعی داشتند با فعال کردن گروه های فشار سفارتخانه ای، تزریق هدفمند پول و اعمال نفوذهای مافیایی در کار کمیسیون های انتخاباتی، نتایج مورد نظر خود ا از دل انتخابات بیرون بکشند. در همه سه انتخابات ریاست جمهوری قبلی و همچنین روندهای انتخاباتی پارلمانی، این رویه، کاملا مشهود بود. این یعنی امریکا از برایند واقعی مردم سالاری در افغانستان، ترسیده بود و نمی خواست در برابر رأی و انتخاب مردم، بازی را واگذار کند و مجبور به حمایت از حاکمیت های مردم نهاد و حاکمان مشروع و برگزیده شود.

این فوبیای بیمارگونه امریکایی ها از دموکراسی مهندسی شده از سوی خود شان اما در نهایت، نتیجه عکس داد و نه تنها به شکست مفتضحانه پروسه دولت‌سازی در افغانستان منجر شد؛ بلکه پس از مبارزه با تروریزم، دومین شکست بزرگ ایالات متحده و متحدانش را در مأموریت مرگبار افغانستان، رقم زد.

بربنیاد آنچه در انتخابات ششم میزان و تحولات پس از آن، مشاهده شد، اکنون امریکا دیگر در اندیشه مدیریت و مهندسی آرای مردم افغانستان نیست؛ زیرا مردم دیگر رأی نمی دهند تا مهندسی شود؛ بلکه درگیر پیامدهای فاجعه بار دومین شکست سنگین خود در عرصه دولت سازی و حمایت از حاکمان فاسد و اقتدارگرا و قانون گریز است که حالا حتی به دستورات و دیکته های واشنگتن هم تمکین نمی کنند. تقابل های کرزی و امریکا در اواخر دوران ریاست جمهوری خود و نیز تنش هایی که بر سر اولویت صلح یا انتخابات، میان اشرف غنی و امریکا بروز کرد، این برداشت را تأیید می کند.

شاید اندکی طول بکشد؛ اما امریکا سرانجام به این نتیجه خواهد رسید که حمایت از یک دموکراسی واقعی و مبتنی بر اراده و انتخاب مردم، بسیار بهتر از دخالت های مدام در یک فرایند مردم سالارانه به منظور مدیریت آرای مردم افغانستان بود؛ زیرا در آن صورت، ایالات متحده می توانست دست کم یک میراث ارزشمند و قابل دفاع را از خود برای افغان ها به یادگار بگذارد؛ اما اکنون، تاریخ و نسل های امروز و آینده، کرزی و احمدزی را به عنوان بخشی از پیامدهای ترس امریکا از دموکراسی ساخت خودش، به حساب خواهند آورد و کارنامه ننگین آنان را به پای امریکا هم خواهند نوشت.

جمهور

او بر این باور است که بر طالبان به عنوان یک نیروی وفادار ضد هراس‌افگنی نمی شود اعتماد کرد و از همین رو امریکا باید هزاران سربازاش را درافغانستان نگه خواهد داشت.

او هرچند ازکاهش شمار نیروهای امریکایی ازمرز سیزده هزار به هشت هزار وشش صد تن درآینده نزدیک خبرمی دهد اما می گوید که این کار نتیجه بلند رفتن ظرفیت های نیروهای امنیتی افغان است.

او گفت: «ما به شیوه یی بیرون نخواهیم شد که هراس افگنی بار دیگر در این جا جای بگیرد. نمی توان به طالبان همچون یک نیروهای وفادار در برابر هراس افگنی اعتماد کرد. این برای امریکا مهم است القاعده وداعش هم پیمانان ما وامنیت امریکا را تهدید نکند. پس هرگونه توافقی که با طالبان امضا داشته می‌توانیم، دربرگیرنده نیروهای ضد هراس افگنی خواهد بود.»

سناتور گراهام ، افغانستان کنونی را غیرقابل مقایسه با افغانستان دوهزار و یک میلادی می‌داند و می افزاید که هیچ کسی نمی‌خواهد که روزهای تاریک طالبان برگردد و زنان افغانستان به عقب برگردانیده شوند.

آقای گراهام گفت: «بسیاری از جوانانی‌که در حضور ما در افغانستان بزرگ شده اند نمی‌خواهند  تنها گذاشته شوند و اگر چنین شود یک اشتباه راهبردی خواهد بود.»

آقای گراهام امیدوار است در روزهای آینده یک حکومت تازه درافغانستان شکل گیرد وزمینه برای گفت وگوهای افغانان بااین گروه فراهم گردد.

او گفت: «امید است درهفته‌های آینده ، یک حکومت تازه داشته باشیم و آرا به شیوه مناسب و مشروع شمارش شوند. تا حکومت تازه بتواند یک تیم گفت و گو کننده یی ایجاد کند که از مردم افغانستان نماینده گی کند و ممکن است در آن صورت ما وارد بحث های جدی با طالبان برای پایان دادن به جنگ شویم.»

در این حال، رییس جمهور غنی در دیدار با سناتور امریکایی گفت که تروریزم هنوزهم به عنوان تهدید مشترک در برابر امنیت ملی دوکشور قرار دارد، و نیاز است تا به گونه‌ی مشترک در برابر آن مبارزه صورت گیرد.

او هم‌چنین بیان داشت که اجماع عمومی در مورد صلح وجود دارد، اما؛ آتش بس و پرداختن به پناه گاه‌های امن طالبان درخارج ازافغانستان، پرسش‌های مردم ما است که به آن‌ها پاسخ داده شود.

آقای غنی ضمن قدردانی از همکاری‌های هجده سالۀ دولت و مردم امریکا، آقای گراهام را دوست و پشتیبان دولت و ملت افغانستان خواند.

او با اشاره به عملیات‌های نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان گفت که ۹۰ درصد عملیات‌های نظامی از سوی نیروهای امنیتی افغانستان به پیش برده می‌شود.

رییس جمهور تاکید کرد که بر بنیاد برنامۀ حکومت افغانستان تا پنج سال آینده سهم حکومت در تمویل بودجه‌ی نیروهای امنیتی افغان، بیشتر خواهد شد.

لیندسی گراهام، با ستایش از نیروهای امنیتی افغانستان که بیشترین مسوولیت تامین امنیت و مبارزه با تروریزم را به عهده گرفته اند، گفت که امیدوار است تا پروسه‌ی صلح بدون قربانی دستاوردهای هجده ساله‌ی مردم افغانستان به ویژه حقوق زنان، نتیجه بدهد.

گراهام تاکید کرد، چگونگی پایان جنگ در افغانستان، برای دولت امریکا مهم است و هدف اصلی سفر وی به کابل، ارزیابی وضعیت افغانستان بوده تا روی چگونگی کاهش مسوولانۀ نیروهای امریکایی درافغانستان بحث کنند.

آقای گراهام با رییس اجرایی حکومت نیز دیدار کرد. آقای عبدالله با قدردانی از قهرمانی‌های قوای مسلح کشور و بالارفتن تواناهایی رزمی آنان در مبارزه با دهشت‌افگنی از کمک‌های ایالات متحده و متحدان افغانستان برای تقویت نیروهای مسلح کشور امتنان کرد. رییس اجرایی همچنان بر اصل بی‌طرفی قوای مسلح تأکید نمود و هرنوع استفاده سیاسی-شخصی از این نیروها را خلاف منافع ملی دانست. رییس اجراییه با اشاره به حادثه‌ی دیروز مزار گفت: نباید از نیروهای مسلح و قوای هوایی در داخل شهر برای حمله بالای کسی استفاده شود. قضایایی از این دست را می‌توان با استفاده از راه‌های مسالمت‌آمیز حل کرد.

سناتور گراهام گفت نتایج شفاف و قابل اعتبار انتخابات اعلان گردد. سناتور گراهام علاوه کرد ایالات متحدۀ امریکا به استقرار صلح و ثبات و دفع تهدید دهشت‌افگنی در افغانستان متعهد است و به همکاری‌های خود برای این کشور همچنان ادامه می‌دهد.

سناتور گراهام افزود صلح مورد قبول افغان‌ها از اولویت‌های حکومت امریکا است و در این مسیر آقای زلمی خلیل‌زاد به تلاش‌های خود ادامه می‌دهد.

سناتور گراهام ابراز امیدواری کرد که مذاکرات بین‌الافغانی با کاهش خشونت و امضای توافق میان امریکا و طالبان آغاز گردد و یک هیئت همه شمول و فراگیر به نمایندگی از افغانستان در این مذاکرات اشتراک نماید.

روزنامه واشنگتن ‌پست در مقاله اخیر خود تأکید کرده است طی ۱۸ سال گذشته دولت‌های مختلف در کاخ‌سفید برای “موفق نشان دادن” طولانی‌ترین جنگ در تاریخ آمریکا، حقایق را از مردم این کشور پنهان کرده‌اند.

اما متیس که گفته است خود تمام گزارش تحقیقی روزنامه واشنگتن ‌پست را خوانده است، بیان کرد: “خب این یک گزارش تحقیقی است. من فکر می کنم این کار به همین منظور انجام شده است. دشواری های افغانستان خیلی زودتر از این ها درک شده بود. این ایده که این تلاش ها را می خواهند پنهان و نادرست جلوه بدهند، مرا متعجب می کند.”

ماتیس در رابطه با این مقاله خاطرنشان کرد هدف طالبان تسخیر این کشور است و آن‌ها با هزینه های زیادی که برای ارتش افغانستان مصرف شده، متوقف شده اند.

او گفت: “اگر این مقاله را بخوانید، تقریبا فکر می کنید که این یک فاجعه کامل است، اما اصلا این طور نیست. جنگ در افغانستان به سختی جهنم بوده است، اما جنگ در افغانستان فقط یک شکست ناخوشایند پس از دیگری نیست. آن‌ها دلیل اصلی هستند.”

مطابق به گزارش واشنگتن پست، متیس اعتراف کرد که نیروهای امریکایی در امر ملت سازی واقعا خوب نبوده اند، اما تاکید کرد که باید در افغانستان و خاورمیانه ماند تا از رشد مجدد گروه های اسلامی رادیکال جلوگیری شود.

 وی اضافه کرد: “ما باید برای مقابله با نیروهای ضد تروریزم مدتی در آنجا حضور داشته باشیم تا از ترمیم القاعده و باز نگه داشتن داعش جلوگیری کنیم.”

روزنامۀ آمریکایی واشنگتن پُست به مدارک محرمانه‌یی دست یافته که نشان می‌دهد طی 18 سال گذشته دولت‌های مختلف در کاخ سفید برای موفق نشان‌دادن جنگ افغانستان، حقایق را از مردم ایالات متحده پنهان کرده‌اند.

خبرنگاران واشنگتن پُست برای به دست‌آوردن این مدارک دوهزار صفحه‌یی، سه سال در دادگاه با استناد به قانون «جریان آزاد اطلاعات»، مبارزه کرده‌اند.

این مدارک که شامل حدود ۴۰۰ مصاحبه با افراد مسئول در جنگ افغانستان و هم‌چنان یادداشت‌های دونالد رامسفلد، وزیر دفاع وقت آمریکا است، به گفتۀ گزارش‌گران واشنگتن‌ پُست حکایت از این دارد که چه طور گفته‌های روسای جمهور آمریکا، وزرا، دیپلمات‌ها و جنرال‌ها در تضاد با حقایق بوده است.

در این گزارش صدها نظامی و مقام دولتی طی مصاحبه با بازرسان دولتی از نظر خود در بارۀ علت ناکامی در جنگ افغانستان سخن گفته‌اند و در مجموع این جنگ را غیر قابل فتح توصیف کرده‌اند.

بر اساس گزارش واشنگتن پُست، مقام‌های آمریکایی به گمان این که گفته‌های آنان همگانی نخواهد شد، پذیرفته‌اند که استراتژی‌های جنگ افغانستان کاستی داشته و ایالات متحده در تلاش تبدیل افغانستان به یک کشور باثبات و دموکراتیک، صدها میلیارد دالر را ضایع کرده است.

جورج دبلیو بوش، باراک اوباما و دونالد ترامپ، روسای جمهور ایالات متحده هر یک تعهد کردند که از افتادن در منجلاب ملت‌سازی در افغانستان جلوگیری خواهند کرد، اما این گزارش نشان می‌دهد که حتی در روزهای نخست جنگ، مقام‌های بلندپایه‌یی که مسئول پالیسی ایالات متحدۀ آمریکا بودند، در مورد این که اهداف اساسی واشنگتن چه بوده و استراتژی برای کسب آن چگونه است، اظهار سردرگمی کرده بودند.

جیمز دابینز، نمایندۀ ویژۀ آمریکا در افغانستان و پاکستان گفته است: «ما کشورهای فقیر را اشغال نمی‌کنیم که آن‌ها را ثرومتمند کنیم، ما به دیکتاتوری‌ها حمله نمی‌کنیم که آن‌جا دموکراسی را جاری کنیم، بلکه ما به کشورهای پرخاش‌جو و خشن حمله می‌کنیم تا آن‌جا صلح برقرار کنیم و آن‌چه آشکار است، این است که در انجام این مأموریت در افغانستان ناکام ماندیم.»

رایان کراکر، سفیر پیشین آمریکا در افغانستان در گفت‌وگویی که از سوی دفتر بازرس کل آمریکا انجام شده، نوشته است: «شما نمی‌توانید این حجم پول را به یک دولت نوپا و جامعۀ در حال شکل‌گیری تزریق کنید و انتظار داشته باشید که فساد روی ندهد، چنین چیزی محال است.»

به گفتۀ این مقام‌ها، آمریکا برای کاهش فساد، ایجاد یک اردوی خوب و کاهش تجارت تریاک تلاش کافی به خرج نداده است.

جنرال اسکات میلر، فرمانده عمومی نیروهای ناتو در افغانستان گفته است ایالات متحده‌ی امریکا از سال گذشته تا کنون حدود دوهزار سرباز را به تدریج و مخفیانه از افغانستان خارج کرده است.

نیویارک تایمز به نقل از آقای میلر گزارش داد با کاهش دوهزار نفری، در حال حاضر شمار نیروهای امریکایی در افغانستان به حدود ۱۲ هزار سرباز رسیده است.

در همین حال شماری دیگر از مقام‌های امریکایی و افغان مشروط به افشانشدن نام‌شان به نیویارک تایمز گفته‌اند شمار نیروهای امریکایی در افغانستان در نهایت به ۸ هزار و ۶۰۰ سرباز [تقریبا به اندازه‌ ای که در پیش‌نویس توافق‌نامه‌ی طالبان با امریکا که ماه گذشته از سوی ترمپ منتفی اعلام شد] کاهش خواهد یافت.

به نقل از این مقام‌ها، امریکا به‌جای یک دستورالعمل رسمی برای خروج، نیروها را به تدریج خارج می‌کند. نیویارک تایمز همچنان به نقل از این مقام‌ها گزارش داد امریکا حتی بی آنکه با طالبان به توافق برسد، چند هزار نیرویش را به تدریج از افغانستان خارج می‌کند.

از سویی هم یک مقام بلندپایه افغان گفت دولت افغانستان با این شیوه‌ی کاهش نیروهای امریکایی مستقر در افغانستان موافقت کرده، اما در مورد زمان‌‎بندی آن چیزی نگفته است.

این در حالی است که مارک اسپر، وزیر دفاع امریکا روز گذشته (یک‌شنبه، ۲۹ میزان) هنگام سفرش به افغانستان به خبرنگارانی که با او در این سفر همراه بوده‌اند، گفت امریکا می‌تواند شمار نیروهای خود را در افغانستان تا به ۸ هزار و ۶۰۰ سرباز کاهش دهد و این امر روی مبارزه علیه تروریزم در افغانستان تاثیر نمی‌گذارد. او گفت خروج این نیروها تنها در صورت توافق صلح با طالبان انجام خواهد شد.

براساس گزارش ارتش آمریکا، جنگنده‌های این کشور در طول یک ماه گذشته(ماه سپتمبر) سال ۲۰۱۹ بیش از هر زمان دیگری در ۱۰ سال اخیر در افغانستان بمب به کار برده است.

 در گزارش ارتش امریکا که سه‌شنبه(۱۶ میزان) به نشر رسید، آمده است جنگنده‌های آمریکایی در ماه سپتمبر ۹۴۸ حمله هوایی در افغانستان انجام داده‌اند که بیشترین رقم از سال ۲۰۱۰ به این سو می‌باشد.

 ایالات متحده تاکنون ۵۴۳۱ بمب را در مأموریت جنگنده‌های بی‌سرنشین در افغانستان پرتاپ کرده است که در مقایسه به آمار سال گذشته، افزایش قابل ملاحظه ای را نشان می دهد.

 نظر به گزارش ارتش امریکا، ارتش این کشور در سال ۲۰۱۸ نیز بمب‌های بیشتری را در مقایسه با سال های ۲۰۱۱ به بعد استفاده کرده بود.  اما جنگنده‌های بی‌سرنشین امریکایی در سال ۲۰۱۹ تا کنون، ۱۸۳۸ بمب در افغانستان استفاده کرده‌اند؛ تقریبا چهار برابر بیشتر از سال ۲۰۱۸.

 فرماندهی مرکزی نیروی هوایی آمریکا گفته است که ارتش این کشور امسال در مقایسه با سال گذشته، تاکنون ۱۳ هزار و ۱۵۸ پرواز اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی در افغانستان داشته است.

ایالات متحده تاکنون ۵۴۳۱ بمب را در مأموریت جنگنده‌های بی‌سرنشین در افغانستان پرتاپ کرده است که در مقایسه به آمار سال گذشته، پیشی گرفته است.

 به طور کلی، عملیات ایالات متحده در افغانستان طوری سریع پیش می‌رود که در سال‌های گذشته مشاهده نشده است. هفده عضو خدمات آمریکایی امسال در این کشور کشته شدند .

 ایالات متحده آمریکا تا اکتوبر ۲۰۱۰ نزدیک به ۱۰۰ هزار سرباز در افغانستان داشت که به عنوان بخشی از افزایش نیروهای رئیس‌جمهور وقت، باراک اوباما یاد می‌شد. اما امروز تقریبا ۱۴ هزار سرباز امریکایی در افغانستان فعالیت می‌کنند.

 رئیس جمهور، دونالد ترامپ پس از کشته شدن یک سرباز آمریکایی در اوایل ماه سپتمبر، مذاکرات صلح بین آمریکا و طالبان را متوقف کرد.

 ترامپ در مراسم ۱۱ سپتمبر در پنتاگون نیز گفت که دشمنان امریکا در افغانستان به طور شدیدتری نسبت به هر وقت دیگر ضربه خورده‌اند.

 در ماه سپتامبر، وزیر امورخارجه امریکا اظهار کرد که نزدیک به ۱۰۰۰ جنگجوی طالبان طی ۱۰ روز کشته شدند.

 رئیس‌جمهور اشرف غنی نیز تخمین زده که طالبان در تلاش ناکام خود برای تصرف یک شهر افغانستان، نزدیک به ۲۰۰۰ مبارز خود را از دست دادند.

به نقل از تلوزیون ای.بی.سی نیوز، الیزابت وارن، سناتور آمریکایی گفت: «ما باید سربازان خود را به خانه برگردانیم و سپس باید تغییر بزرگی انجام دهیم. ما نمی توانیم از ارتش خود بخواهیم مشکلاتی را حل کند که به طور نظامی قابل حل نیست.»
وی خاطرنشان کرد حضور نظامی مداوم آمریکا در افغانستان، ارتقاء امنیت ایالات متحده، آسیای مرکزی و کل جهان نیست.

برنی ساندرز ، سناتور دیگر نیز با تأکید بر این که او تنها کسی بود، که مخالف عملیات در افغانستان و عراق بود، افزود: واشنگتن نباید بدون درک صحیح ۷۵۰ میلیون دالر برای نیروهای مسلحی خرج کند، که دشمن ایالات متحده است.
جو بایدن، معاون اسبق ریاست جمهوری امریکا نیز قول داد سربازان این کشور را از افغانستان به خانه بازگرداند، او خاطرنشان کرد از افزایش نیرو در این کشور حمایت نکرده است.
ایالات متحده و متحدانش در سال ۲۰۰۱ پس از حملات ۱۱ سپتامبر توسط گروه تروریستی القاعده، که توسط دولت آن زمان تحت رهبری طالبان حمایت می شد، یک عملیات نظامی وسیع را در افغانستان آغاز کردند.

در حالی که به نظر می‌رسد دولت ترامپ به نهایی شدن یک توافق صلح با طالبان در افغانستان نزدیک می‌شود، بسیاری از اعضای سیاستگذاری در ایالات متحده به دولت تاکید می‌کنند تا اشتباهات اوباما در عراق را در افغانستان تکرار نکند.

لارنس کورب، از اعضای ارشد «مرکزی برای پیشرفت امریک» که زمانی معاونت وزرات دفاع این کشور را هم در دهه ۱۹۸۰ میلادی بر عهده داشت، در تحلیلی برای پایگاه خبری نشنل اینترست به بیان دیدگاه‌هایش درباره توافق صلح احتمالی امریکا با طالبان پرداخته و نظراتش را نوشته است: بسیاری از سیاستگذاران امریکا نگران این هستند که دونالد ترامپ، رییس جمهوری امریکا همان اشتباه باراک اوباما، رئیس جمهوری سابق را در خروج نیروها از عراق در دسمبر ۲۰۱۱ در افغانستان هم تکرار کند. اوباما این کار را با وجود هشدارها درباره شدت گرفتن خشونت در عراق انجام داد.

دیوید پتریوس، جنرال بازنشسته ارتش امریکا و ونس سرچوک، مفسر سیاست خارجی در وال استریت ژورنال و واشنگتن‌پست، اوباما را بابت خروج غیرضروری از عراق مقصر دانستند. همچنین سناتور لیندسی گراهام، وفادار به ترامپ با تاکید بر این که اوباما مقصر است، گفت: ترامپ باید از اشتباهات اوباما درس بگیرد.

اما من بر اساس گفته‌های مطرح شده از سوی مقام‌های دولت عراق در سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱، می‌دانم که چنین ادعاهایی نادرست است و اینکه تقصیر خروج نیروهای امریکایی از عراق را نباید بر گردن اوباما بلکه باید بر گردن بوش پسر انداخت که ما را در ابتدا به یک تهاجم و اشغال احمقانه و سپس توافق برای خروج نیروها وادار کرد.

در تابستان ۲۰۰۸ و زمانیکه من مشاور کمپین انتخاباتی اوباما در امور سیاستگذاری خارجی بودم، با هشیار زیباری، وزیر خارجه وقت عراق دیدار داشتم و در آن دیدار، وی گفت که دولت مالکی با امضای وضعیت توافق نیروها توافق نمی‌کند، چون بر اساس این توافق، نیروهای امریکایی اجازه دارند تا به صورت قانونی در عراق بمانند مگر آنکه ایالات متحده بپذیرد تمامی نیروهایش را تا پایان ۲۰۱۱ از عراق خارج کند؛ اقدامی که دولت بوش پیش از پایان دوران ریاست جمهوری با آن توافق کرد. دنیس مک‌دونو، که در نهایت رئیس دفتر اوباما شد و در آن زمان در کمپین اوباما بود، با شنیدن این اطلاعات شگفت زده شد.

در اکتبر ۲۰۰۹ و در جریان سفر به عراق برای کمک به برنامه‌ریزی خروج که توسط جنرال “ری اودیرنو”، فرمانده وقت امریکایی در عراق برنامه‌ریزی شده بود، من مساله مذکور را با چند تن از مقام‌های عراقی در میان گذاشتم و بار دیگر در دیدار با نوری المالکی، نخست وزیر وقت عراق این مساله را مطرح کردم؛ وی در دسمبر ۲۰۱۱ به واشنگتن سفری داشت که در نشست دسامبر، مالکی بار دیگر تاکید کرد که امریکایی‌ها باید توافقی را امضا و آن را حفظ کنند.

در آن نشست، جنرال جیمز جونز، نخستین مشاور امنیت ملی اوباما گفت:‌ رییس جمهوری به دنبال خارج کردن ده‌ها هزار نیرو از عراق است.

اوباما با خارج کردن نیروهای امریکایی از عراق در ۲۰۱۱، آنچه را که دولت منتخب این کشور می‌خواست و دولت بوش روی آن توافق کرده بود، انجام داد. این کار درستی بود. اگر بغیر از این انجام می‌شد، معیارهایی را که ما به ظاهر برایش جنگ کردیم، نقض می‌کرد.

شرایط در افغانستان طور دیگر و کاملا متفاوت است. برخلاف عراق که در ۲۰۱۱ نسبتاً صلح در آن در جریان بود و تا سه سال بعد هم به همین ترتیب گذشت و تا پیش از آغاز جنگ داخلی سوریه،‌ جنگ در افغانستان هنوز هم ادامه‌دار است. علاوه بر طالبان، داعش نیز حضور گسترده‌یی در افغانستان دارد. در اگست، یک عامل انتحاری خودش را در یک مراسم عروسی منفجر کرد که در نتیجه آن، هشت تن کشته و ۱۶۵ تن دیگر زخمی شدند. در حالیکه طالبان از امریکا می‌خواهد تا به صورت کامل از افغانستان خارج شود، همانطور که دولت مالکی خواسته بود، دولت کابل اما از امریکا نمی‌خواهد خیلی زود این کشور را ترک کند.

در ضمن، اگر دولت ترامپ به مشاوره معاونان امنیت ملی و نهاد سیاست گذاری‌اش توجه کند و برخلاف توافق با طالبان تصمیم به خروج نیروهایش از افغانستان نگیرد و بعدا یک حضور دائم داشته باشد، حمایت دولت به رسمیت شناخته شده بین‌المللی کابل را به دست می‌آورد- چیزی که اوباما در زمان تصمیم برای خروج از عراق نداشت.

آقای پمپیو در ایالت اندیانا در نشستی در مورد پالسی خارجی امریکا گفت جنگ افغانستان از ۱۸ سال گذشت و کودکانی که در هنگام آغاز جنگ متولد شدند، اکنون به عمر دانشگاه رسیده‌اند.

او گفت: “حقیقت این است که امریکا حضور دایمی در افغانستان نخواسته و تمام جوانب به این موضوع آگاه‌اند که اکنون زمان رفتن به جلو رسیده است”.

او در مورد گفت‌وگوهای صلح گفت :”مذاکرات از یک سال به این طرف آغاز شده؛ اما نمی‌داند که روند صلح و مصالحه چگونه پایان می‌یابد.”

وزیر خارجۀ ایالات متحده تاکید کرد رییس جمهور ترمپ متعهد است که توافق صلح درست صورت گیرد.

آقای پمپیو افزود: “هدایت او (رییس جمهور ترمپ) به من و همکارانم این است که خواهان برگشت حداکثری سربازانمان از افغانستان هستیم. این کار را هم یقینا می‌کنیم تا از خاک آن کشور بر امریکا حملات دهشت‌افگنی انجام نشود.”

وزیر خارجۀ ایالات متحده از عساکرش سپاسگزاری کرد و گفت خدمات آنها ستودنی است.

وزیر خارجۀ ایالات متحده در حالی چنین اظهاراتی را بیان می‌کند که گفت‌وگوها با نمایندگان طالبان در قطر جریان دارد و دو جانب امیدوار اند که به یک نتیجۀ نهایی برسند.

اما دونالد ترمپ، رییس جمهور ایالات متحده امریکا، یک روز قبل گفته بود برای بیرون‌شدن نیروهای خارجی از افغانستان زمان‌بندی مشخصی نشده و امریکا نیز برای خروج سربازانش از افغانستان عجله ندارد.

وی در گفتگو با شبکه ان بی سی گفت: امریکا باید افراد آموزش دیده در آنجا داشته باشد که در مواقع بحرانی سریع به منطقه اعزام شود.

این کاندیدای دمکرات ادامه دهد: اما در نهایت افغانستان باید بتواند از کشور خود دفاع کند.

کلابچر که طرفدار خروج عمده سربازان از افغانستان است، تصریح کرد: در حال حاضر سربازانی که به افغانستان اعزام می‌شوند، زمانی که این جنگ شروع شد، حتی به دنیا نیامده بودند.

وی خاطر نشان کرد: امریکا باید با طالبان یک توافق دست یابد که اصلاحات سیاسی و اجتماعی سال‌های اخیر در آن تضمین شده باشد.

این کاندیدای ریاست جمهوری در خاتمه تأکید کرد: باید مطمین بود دستاوردهای در حوزه زنان و دمکراسی در افغانستان حفظ شود، اما در نهایت ما باید سربازان خود را افغانستان بیرون بیاوریم.

امریکا در حال حاضر ۱۴ هزار نظامی در افغانستان دارد و ترامپ به دنبال این است که بخش عمده ای از این سربازان را از این کشور خارج کند.

آقای ترمپ که روز گذشته دوشنبه ۲۶ اگست (چهارم سنبله) در حاشیۀ نشست سران جی۷ در فرانسه با خبرنگاران صحبت می‌کرد، با اشاره به مذاکرات جاری صلح میان امریکا و طالبان گفت: “جدول زمانی وجود ندارد. هرآنچه است، عجله نداریم.”

این در حالی است که زلمی خلیلزاد، نمایندۀ ویژۀ ایالات متحدۀ امریکا در امور مصالحۀ افغانستان سرگرم نهمین دور مذاکرات با طالبان در قطر است؛ مذاکراتی که خروج قوای خارجی از افغانستان بخشی از آن است.

رییس جمهور ترمپ با اشاره به تلاش‌های جاری صلح گفت امریکا با طالبان، حکومت افغانستان و دیگران سرگرم کار است.

آقای ترمپ بار دیگر نقش کنونی امریکا را در افغانستان صلح‌بانی عنوان کرد و گفت: “در واقع بیش از هر چیز دیگر ما نقش صلح‌بانی را در آنجا (افغانستان) داریم. در مدت کم در این جنگ پیروز شده می‌توانیم، اما نمی‌خواهم ده میلیون نفر کشته شود”.

علا وه بر خروج قوای خارجی از افغانستان، تضمین طالبان برای اینکه دیگر از خاک افغانستان بر ضد کشور دیگری استفاده نشود، مذاکرات بین افغانان و آتش بس پایدار و دوامدار از مسایل عمدۀ مورد بحث میان نمایندگان امریکا و طالبان است.

داکتر اسپنتا مشاور پیشین شورای امنیت ملی در مقاله جدیدی خود، تقویت حضور استخباراتی امریکا در افغانستان را خطرناک می‌داند.

آقای اسپنتا تاکید کرده سیاسیون افغانستان باید وهم و خیال صلح را از خود دور کرده و با قاطعیت در برابر تقویت حضور استخباراتی امریکا بایستند.

او در این مقاله خود هشدار داده که امریکا به بهانه صلح در تلاش است تا یک مرکز بزرگ استخباراتی همراه با بخشی از نیروهای ویژه عملیاتی در افغانستان ایجاد کند تا در مواقعی که اهداف امریکا مورد تهدید قرار می‌گیرند، وارد عمل شوند.

اسپنتا خاطرنشان کرده است ایجاد مرکز استخباراتی امریکا در افغانستان برای حفظ امنیت کشور نه بلکه برای تقویت طالبان و حضور پاکستان در افغانستان خواهد بود تا از طریق آن بازی استخباراتی خود را به پیش ببرد.

به گفته او، این مساله سبب افزایش رقابت‌های منطقه‌ای خواهد شد و جنگ‌های شدید و دوامدار استخباراتی را در قبال خواهد داشت.

او تاکید دارد امریکا در سال‌های متمادی به شکل غیر قانونی جنگ افغانستان را دوام داده و هم اکنون نیز در یک معامله آشکار و پنهان با طالبان می‌خواهد که جنگ را در کشور دوامدار بسازد.

مشاور پیشین شورای امنیت ملی کشور از سیاسیون افغان خواسته در برابر اهداف وحشیانه امریکا ایستادگی کنند.

او تاکید کرده، اگر نیروهای امریکایی از افغانستان خارج می‌شوند، ضرور است تا این خروج، کلی و قطعی باشد.

این در حالی است که دور هشتم مذاکره میان امریکا و طالبان به تازگی پایان یافته و قرار است به زودی توافقنامه نهایی این مذاکرات از سوی دوطرف امضا شود.

پیش از این برخی سیاسیون دیگر نیز از مذاکره امریکا با طالبان ابراز نگرانی کرده و گفته اند با ختم پروژه طالب، امریکا از طریق راه اندازی پروژه داعش، جنگ را در افغانستان تقویت خواهد کرد.

همزمان با پایان دور هشتم مذاکرات میان نمایندگان امریکا و گروه طالبان در دوحه رسانه‌ی امریکایی «نیوزویک» به نقل از مقام‌های ارشد وزارت دفاع این کشور (پنتاگون) گزارش داد به تمامی نیروهای امریکایی در افغانستان دستور داده شده تا تمامی عملیات جنگی تهاجمی در برابر طالبان را محدود و مشورت دهی به نیروهای امنیتی و دفاعی افغان را متوقف کنند.

در این گزارش که امروز (سه‌شنبه، ۲۲ اسد/ ۱۳ آگست) منتشر شده تأکید شده دولت رییس‌جمهور ترمپ کاهش قدرت/حضور نیروهای امریکایی در افغانستان (شش هزار سرباز) را به‌عنوان ابزاری برای نهایی کردن جزئیات فنی گفت‌وگوهای صلح بین رهبری طالبان، پیشنهاد داده است.

مقام‌های پنتاگون همچنان گفته‌اند آمار کاهش نیروهای امریکایی در افغانستان هرچند بسته به روند درگیری دوام‌دار و مذاکرات برای پایان دادن به آن است، اما موضوعی است که تغییر خواهد کرد. براساس این گزارش، مأموریت حمایت قاطع حاضر به ارایه‌ی دیدگاه در این مورد نشده است.

در همین حال سانی لِگِت، یک سخن‌گوی نیروهای امریکایی در افغانستان در صحبت با رسانه‌ها این گزارش را رد و گفته است تا کنون هیچ دستوری مبنی بر محدودسازی عملیات جنگی در برابر طالبان را دریافت نکرده و تغییری در عملیات جنگی‌شان رخ نخواهد داد.

از سویی هم این گزارش در حالی منتشر شده است که در تاریخ یازدهم اسد روزنامه واشنگتن‌پُست نیز گزارش کرده بود حکومت ایالات متحده‌ی امریکا به رهبری رییس‌جمهور ترمپ در حال آمادگی برای بیرون کردن حدود شش هزار سربازش از افغانستان است.

در گزارش این روزنامه به نقل از چند مقام امریکایی آمده بود آمادگی‌ها برای خروج هزاران سرباز، براساس یک توافق اولیه میان امریکا و طالبان، گرفته می‌شود.

هرچند تا کنون از توافق اولیه میان امریکا و طالبان گزارشی منتشر نشده، اما دو طرف روز گذشته (دوشنبه، ۲۱ اسد) همزمان با پایان هشتمین دور مذاکرات اعلام کردند این مذاکرات بسیار مفید بوده است. دو طرف همچنان اعلام کردند که در مورد گام‌های بعدی مذاکرات صلح با رهبران‌شان مشورت خواهند کرد.

امریکا در حال حاضر ۱۴ هزار سرباز در افغانستان دارد که هشت هزار و ۴۷۵ نفرشان در چارچوب مأموریت حمایت قاطع به رهبری ناتو برای آموزش، مشوره‌دهی و کمک به نیروهای امنیتی افغانستان کار می‌کنند و باقی سربازان نیز نقش حمایتی، انجام عملیات هوایی، آموزش نیروهای ویژه‌ی افغان را دارند.

در گزارش واشنگتن‌پُست آمده بود با کاهش نیروهای امریکایی در افغانستان، شمار این نیروها به هشت تا نُه هزار نفر خواهد رسید. موضوعی که در گزارش «نیوزویک» نیز به آن اشاره شده است.

آقای پومپئو طی سخنانی در “باشگاه اقتصادی واشنگتن” در پاسخ به این سوال که آیا انتظار شروع خروج نیروها از افغانستان پیش از انتخابات نوامبر آینده را دارد گفت: “این دستوری است که من از رییس جمهور ایالات متحده دارم.”

به نقل از بی بی سی مایک پومپئو دستور دونالد ترامپ در این زمینه را “بی ابهام – یعنی پایان دادن به جنگ های بی پایان” توصیف کرد.

زلمی خلیلزاد، مذاکره کننده ارشد امریکا، اخیرا مذاکرات دوجانبه خود با طالبان را شدت بخشیده است و هر دو طرف ابراز خوشبینی می کنند که به توافق نزدیک هستند.

طالبان تا به حال از پذیرش درخواست های بین المللی برای حضور دولت افغانستان در این مذاکرات خودداری کرده است، چون می گوید مشروعیت آن را به رسمیت نمی‌شناسد.

آقای ترامپ پیش از پیروزی در انتخابات 2016 قول داده بود نیروهای امریکایی را از این کشور خارج کند و به طولانی ترین جنگ آمریکا پایان دهد.

اما او پس از روی کار آمدن با اعزام سربازان بیشتری به این کشور موافقت کرد به طوری که هم اکنون حدود 14 هزار سرباز امریکایی در افغانستان مستقر هستند.

دولت امریکا در یک سال گذشته مشغول مذاکره با طالبان برای رسیدن به یک توافق صلح برای پایان این جنگ 18 ساله بوده است.

آقای پومپئو روز دوشنبه گفت که گفتگوها در این زمینه “پیشرفتی جدی” داشته و افزود که او به آینده خوشبین است.

او گفت امریکا با همه بخش های جامعه افغانستان گفت و گو می کند: “ما می خواهیم آنها کشورشان را پس بگیرند، و می خواهیم آنچه که برای ما معادل ده ها میلیارد دالر هزینه سالانه و ریسک بالا برای فرزندان و نوه های شما که برای آمریکا می جنگند است، را کم کنند.”

به گفته ناظران با آماده شدن افغانستان برای انتخابات ریاست جمهوری ماه سپتامبر و نزدیک شدن انتخابات 2020 امریکا، دولت این کشور برای تسریع مذاکرات مشتاق به نظر می رسد.

آقای خلیلزاد هم اکنون در کابل به سر می برد و ظرف چند روز برای دور تازه مذاکرات با طالبان به قطر خواهد رفت.

توافق خروج؟

سهیل شاهین، سخنگوی دفتر طالبان در قطر در ماه جون گفته بود که امریکا خروج کامل نیروهایش از را افغانستان پذیرفته و وعده داده که در آینده هیج نوع دخالتی در افغانستان نخواهد کرد.

اما آقای خلیلزاد روز 19 جون در واکنش گفت که درباره خروج نیروهای از افغانستان توافقی صورت نگرفته است.

او آن زمان گفت که امریکا در پی‌ موافقتنامه جامع صلح است نه خروج نیروهایش از افغانستان و موافقتنامه جامع صلح شامل چهار بخش است.

آقای خلیلزاد توضیح داد این چهار بخش عبارتند از تضمین مبارزه با “تروریسم،” خروج نیروها از افغانستان، مذاکرات بین‌الافغانی که منجر به ثبات سیاسی شود و یک آتش بس دایمی و جامع.

نماینده ویژه وزارت خارجه امریکا در روند صلح افغانستان تاکید کرد که طالبان بر سر این ساختار توافق کرده است و افزود تا زمانیکه بر سر همه اینها توافق نشده باشد بر سر هیج یک از موارد آن به طور جداگانه توافق نخواهد شد.

مأموریت حمایت قاطع در افغانستان اعلام کرد دو سرباز امریکایی روز گذشته (۷ اسد/ ۲۹ جولای) در افغانستان کشته شده‌اند.

در اعلامیه‌ی این مأموریت در مورد هویت و مکان کشته‌شدن این سربازان امریکایی چیزی گفته نشده است.

مأموریت حمایت قاطع در این اعلامیه گفت جزئیات در مورد هویت و مکان کشته شدن این سربازان بعدا ارایه خواهد شد.

شماری از رسانه‌ها اما گزارش دادند این سربازان امریکایی از سوی یک سرباز ارتش افغانستان در یکی از پایگاه‌های ارتش در ولسوالی شاه‌ولیکوت ولایت قندهار کشته شده‌اند. مأموریت حمایت قاطع تا کنون این گزارش‌ها را تأیید نکرده است.

در همین حال، گروه طالبان نیز گفته است این حمله از سوی یک سرباز نفوذی این گروه در ولسوالی شاه‌ولیکوت قندهار صورت گرفته است. طالبان در اعلامیه‌ای همچنان گفته است در این حمله چهار سرباز امریکایی کشته و دو سرباز دیگر زخمی شده‌اند.

در اعلامیه‌ی این گروه همچنان گفته شده است که فرد حمله کننده نیز در درگیری متقابل زخمی شده‌ است.

ایالات متحده‌ی امریکا از ماه اکتوبر سال ۲۰۰۱ میلادی به این طرف در افغانستان حضور نظامی دارد که طی این مدت بیش از دوهزار سرباز امریکایی در افغانستان کشته شده‌اند.

با کشته‌شدن این سربازان، شمار سربازان امریکایی که در سال جاری میلادی در افغانستان کشته شده‌اند، به دوازده نفر رسیده است. سال گذشته‌ی میلادی ۱۵ سرباز امریکایی در افغانستان کشته شده بودند.

در آخرین مورد، در تاریخ بیست‌ودوم سرطان سال جاری یک سرباز امریکایی در افغانستان کشته شده بود.

امریکا در حال حاضر حدود ۱۴ هزار سرباز در افغانستان دارد که مصروف آموزش و مشورت دهی به نیروهای امنیتی و دفاعی افغان می‌باشند.

برخی از مقام‌ها نسبت به امتیازات فراوانی که دولت ترامپ در مدت زمان کوتاه در اختیار گروه شبه‌نظامی طالبان گذاشته، آن هم در شرایطی که این شبه‌نظامیان همچنان به کشتار سربازان افغان در سراسر افغانستان ادامه می‌دهند، ابراز نگرانی کرده‌اند.
شما چطور جنگی را به پایان می‌رسانید که ذاتا بی‌پایان توصیف شده است؟ احتمالات دستیابی به نتیجه‌ای موفقیت‌آمیز که ریسک را به حداقل برساند، کدامند؟ و چه مدل توافق صلحی برای دستیابی به این امر نیاز است؟
این‌ها سوالاتی اساسی است که زلمی خلیل‌زاد، سفیر امریکا و تیم مذاکره‌کنندگان او در هشت ماه گذشته با آن‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کنند. خلیل‌زاد که از سوی ترامپ برای هدایت مذاکرات با طالبان منصوب شده است، بین دو هدفی قرار گرفته است که در ظاهر غیر قابل تطبیق به نظر می‌رسند. اول، امضای توافقی است که به کاهش چشمگیر نیروها پس از ۱۸ سال جنگ میدانی بینجامد. دوم، اطمینان از اینکه افغانستان به وضعیت قبلی باز نمی‌گردد و به پناهگاه امنی برای شبکه‌های افراطی که تهدیدی برای ایالات متحده و متحدانش باشند، تبدیل نمی‌شود.
چطور به این مشکل غلبه می‌کنید؟ با سه کلمه؛ احتیاط، پشتکار و صبر.
امریکایی‌ها بهای سنگینی به لحاظ نیرو و پول پرداخته‌اند. قابل درک است که اراده امریکا برای ادامه کار رو به کاهش برود. با توجه به مخالفت گسترده‌ امریکایی‌ها با مساله جنگ، صبر تنها چیزی است که آنها نمی‌خواهند حرفش را بشنوند. دلیل خوبی هم دارند. آمارهای این درگیری سرسام‌آور است. بیش از ۷۴۴ میلیارد دالر از پول مالیات‌دهندگان امریکایی هزینه شده است. ۲۴۳۰ سرباز امریکایی کشته شدند. طبق محاسبات شخص اشرف غنی، رییس‌جمهوری افغانستان، ده‌ها هزار سرباز و افسر پولیس افغان از سال ۲۰۱۴ کشته شده‌اند. حجم اسراف مالی، دزدی و سوء استفاده حین این سال‌های جنگ چشمگیر بوده است. هنوز یک ماه تا زمان گزارش بعدی بازرس کل ویژه در امور بازسازی افغانستان درباره برنامه کمک‌رسانی واشنگتن به این کشور زمان باقی مانده است.
احتیاط امری ضروری است زیرا اقدامات عجولانه برای پایان دادن به جنگ می‌تواند به اندازه ورود کورکورانه به درگیری، خطرناک باشد. آنچه باید عمیقا درک شود، این است که برقراری ثبات در کشوری که عمیقا با خشونت دست و پنجه نرم می‌کند، وظیفه‌ای بسیار پیچیده است. زمامداری آگاهانه، سنجیده و صبورانه یک باید است. هیچ جایگاهی برای خوش‌بینی جانبدارانه یا رویکردهای حکومی ایدئولوژیکی وجود ندارد.
با توجه به اینکه افغانستان حدود ۴۰ سال در وضعیت جنگی بوده است، در این مورد به خصوص، این وظیفه به طور تصاعدی دشوارتر می‌شود. با این اوصاف، با توجه به بهایی که تاکنون داده شده است، ابتکارهای دیپلماتیک متمرکز تنها گزینه‌های معتبر برای جنگ‌های بی‌پایان یا خروج اجباری هستند.
چرا دیپلماسی؟ چون یک راهکار صرفا نظامی، یک گزینه محتمل نیست. صرفا یک قوه قهریه به حل مشکلات پیچیده نمی‌انجامد. اگر حذف پیاده‌ نظام‌های طالبان راه‌حل بود، افغانستان مدت‌ها پیش به صلح می‌رسید. موفقیت‌های تاکتیکی نمی‌تواند بر اثرات یک استراتژی ناقص غلبه کند.
مذاکرات کنونی صلح میان ایالات متحده و طالبان، منتقدانی توفانی دارد. راین کروکر، افسر سرشناس سرویس خارجی امریکا که در دوره ریاست جمهوری باراک اوباما سفیر افغانستان بود، پیشتر رویکرد خلیل‌زاد را به تسلیم مذاکره‌ شده‌ای همانند مذاکرات صلح پاریس در ویتنام (۱۹۷۳) تشبیه کرد. حسین حقانی، سفیر سابق پاکستان در امریکا ۱۶ جولای در مطلبی برای وال استریت ژورنال گفت، واشنگتن بهتر است با رعایت جانب احتیاط مذاکرات را متوقف کند و شانس خودش را در میدان بسنجد. برخی نسبت به امتیازات فراوان دولت ترامپ در مدت زمان کوتاه به گروه شبه‌نظامی طالبان، آن هم در شرایطی که این شبه‌نظامیان همچنان به کشتن سربازان افغان در سراسر افغانستان مبادرت می‌ورزند، ابراز نگرانی می‌کنند.
به هر حال، هیچکس جایگزینی معتبر در اختیار ندارد. تعلیق گفت‌وگوها با طالبان آن هم پس از برگزاری هفت دور از مذاکرات، عملا به معنای حمایت از یک راهکار نظامی است، آن هم در شرایطی که هیچ راهکار نظامی‌ای وجود ندارد. به همین شکل، توقف مذاکرات تا زمانی که طالبان با دیدار دوجانبه با دولت کابل موافقت کند، در واقع محروم کردن مابقی جامعه افغانستان از فرصت ورود به مذاکرات سخت درباره توزیع سیاسی قدرت، حفاظت از حقوق زنان و ادغام مجدد طالبان خواهد بود که برای یافتن مسیری برای خروج از خشونت ضروری است.
پس از دو جلسه گفت‌وگوی این ماه در دوحه، افغان‌ها از حامیان حقوق زنان و رهبران جامعه قومی تا شبه‌نظامیان طالبان و مقام‌های دولت افغان، سرانجام درباره برخی از این مسائل کلیدی صحبت کردند. طرفین در خاتمه این گفت‌وگوها روی چارچوب یک بیانیه عمومی توافق داشتند که برای پیشبرد نشست‌های آتی است. همین حقیقت که این نشست برگزار شد، نشانه‌ای از پیشرفت است.
در یک جهان ایده‌آل، گفت‌وگو به سرعت به نتیجه می‌رسد. طالبان ارتباط با القاعده را کنار می‌گذارد و با جامعه بین‌المللی برای مبارزه با شبکه‌های تروریستی خارجی در خاک افغانستان همکاری می‌کند. زنان و مردان یونیفورم‌پوش امریکا دم و دستگاه خودشان را جمع می‌کنند و به وطنشان باز می‌گردند. افغان‌ها یک توافق صلح جامع و قابل اجرا برای پایان دادن به این جنگ امضا می‌کنند و طالبان وارد روندهای سیاسی می‌شود و برای همه افغان، جدا از جنسیت، قومیت، وابستگی قبیله‌ای یا دین، طبق قانون حقوق و حفاظت فراهم می‌شود.
متاسفانه در این جهان حقیقی چنین ایده‌آلی به خودی خود محقق نمی‌شود. هیچکدام از این موارد به سرعت قابل حصول نیست. اگر هم شدنی باشند، قطعا پس از درگیری‌های بیشتر و چانه‌زنی بیشتر در میز مذاکره خواهد بود. در حقیقت، اصلا جای تعجب ندارد که چندین بار هیات‌های افغان از اتاق مذاکره بیرون بروند.
خشونت همچنان سماجت خواهد داشت. باید به یاد داشته باشیم که دشمن در جنگ گزینه‌هایی دارد. طالبان می‌تواند با مشارکت در دیپلماسی، هزاران مایل دورتر، به حملات علیه افغان‌ها و نیروهای ائتلافی ادامه دهد. اما اشتباه نکنیم: این دیپلماسی کنونی که کسل‌بار است، هنوز ایده‌های بسیاری در خود دارد. پس به خلیل‌زاد می‌گوییم قوی بمان و پشتکار داشته باش و به کسانی که آیه نحس می‌خوانند کوچکترین توجهی نکن.

نشنال اینترست

ماموریت حمایت قاطع ناتو امروز چهارشنبه(۵سرطان) با نشر یک خبرنامه گفته است، دو سرباز آمریکایی در افغانستان کشته شده‌اند.

هویت و جزئیات مربوط به کشته شدن این دو سرباز امریکایی منتشر نشده اما اعلام شده که در مرحله بعد جزئیات نشر می شود.

این در حالی است که چندی قبل نیز در یک حمله موتر بمب بر کاروان نیروهای امریکایی در کابل، چهار سرباز این کشور زخمی شده بودند.