برچسب: پاکستان

مقام‌های ارتش در قندهار از درگیری نظامیان پاکستانی با نیروهای امنیتی کشور در مرز اسپین بولدک این ولایت خبر می‌دهند.

غلام‌یحیا علوی؛ سخنگوی قول اردوی ۲۰۵ اتل در قندهار به رسانه‌ها گفت درگیری میان نظامیان پاکستان و نیروهای امنیتی از ساعت ۹:۰۰ صبح امروز دوشنبه، ۶ دلو آغاز شده و پس از ساعتی پایان یافته‌است.

سخنگوی قول اردوی ۲۰۵ اتل افزوده که در این درگیری یک نیروی سرحدی زخمی شده و یک موتر این نیروها نیز تخریب شده‌است.

علوی همچنین گفت که درگیری میان دوطرف پایان یافته و نظامیان پاکستانی عقب زده شده‌اند.

به گفته او، این درگیری به دلیل تلاش نظامیان پاکستانی برای عبور از خط دیورند و نصب سیم خاردار صورت گرفته‌است.

در ماه‌های اخیر این چندمین بار است که نظامیان پاکستانی و نیروهای امنیتی در نقطه مرزی درگیر شده‌اند.

محمد صادق، نماینده ویژه پاکستان در امور افغانستان در راس یک هیات عالیرتبه، امروز (یکشنبه ۵ ثور) وارد کابل شد.

سفارت پاکستان در کابل اعلام کرد نماینده ویژه این کشور در امور افغانستان قرار است در این سفر با مقامات افغانستان درباره گفتگوهای صلح، امنیت و روابط دو جانبه گفتگو کند.

سفر نماینده ویژه پاکستان در کابل و گفتگو درباره روند صلح در حالی صورت می‌گیرد که پیش از این دولت افغانستان همواره پاکستان را به پناه‌دادن و تجهیز گروه‌ طالبان متهم کرده‌است.

این نخستین سفر یک مقام پاکستانی به کابل پس از لغو سفر هیئت پارلمان این کشور به ریاست «اسد قیصر» رئیس پارلمان پاکستان به دلایل «امنیتی» است.

دو هفته پیش یک هیئت ۹ نفره از پارلمان پاکستان قرار بود از کابل دیدن کند اما هواپیمای آن‌ها به دلیل آنچه مسایل امنیتی عنوان شد اجازه فرود در فرودگاه کابل نیافت.

این دیدار در حالی صورت می‌گیرد که نشست استانبول پس از ۲ بار تعویق قرار است پس از ماه رمضان برگزار شود اما طالبان هنوز تمایلی برای حضور در آن ابراز نکرده است همچنین رئیس جمهور افغانستان به دولت پاکستان هشدار داده است.

اشرف غنی چند روز قبل تاکید کرد که پاکستان باید سیاست برد یا باخت را انتخاب کند، آینده آنها با ما مرتبط است. اگر دست دوستی دهند از مسیر افغانستان به آسیای مرکزی دسترسی خواهد داشت.

وی هشدار داد که اگر پاکستان سیاست باخت یعنی تداوم جنگ را انتخابات کند و افغانستان آباد نباشد، هرگز به آسیای مرکزی نخواهد رسید.

رئیس جمهور گفته بود که اسلام‌آباد باید به جنگ اعلام نشده علیه افغانستان پایان دهد.

دو روز پس از آن ‌که کشورهای برگزارکننده‌ی‌ نشست استانبول اعلام کردند؛ این نشست تا بعد از عید سید فطر به تعویق افتاده است؛ هیئتی از گروه طالبان به ریاست شیخ عبدالحکیم حقانی، رییس هیئت گفت‌وگوکننده‌ی طالبان، از دوحه به اسلام‌آباد، رفته است. منبعی از گروه طالبان به روزنامه‌ی صبح کابل، دلیل این سفر را، مشوره در باره‌ی نشست استانبول می‌گوید.
بر اساس طرح زلمی‌خلیل‌زاد، نماینده‌ی ویژه‌ی وزارت خارجه‌ی امریکا، قرار بود که «نشست مهم» برای تسریع روند صلح افغانستان، در ترکیه با حضور جناح‌های سیاسی افغانستان و با محوریت سازمان‌ملل، برگزار شود. چندی پیش، ترکیه از آمادگی کامل برای برگزاری این نشست در ۲۴ اپریل خبر داده بود؛ اما با نزدیک‌شدن به زمان مشخص‌شده، وزارت خارجه‌ی ترکیه اعلام کرد که این نشست به دلیل مقدمه‌چینی به تاخیر افتاده است.
هرچند، وزارت خارجه‌ی ترکیه، جزییات بیشتری از دلیل‌های به‌تعویق‌افتادن این نشست ارایه نکرد؛ اما منابع تایید می‌کند که نبود علاقه‌مندی گروه طالبان برای اشتراک در این نشست و چندپارچگی جانب دولت افغانستان، از دلیل‌هایی بوده است که نشست استانبول در زمان مشخص‌شده‌ی آن برگزار نشود.
پیشتر، نعیم وردک، سخن‌گوی طالبان در قطر، به رسانه‌ها گفته بود؛ تا زمانی که نیروهای خارجی به‌گونه‌ی کامل از افغانستان بیرون نشوند، این گروه، در هیچ نشست به ‌شمول نشست استانبول اشتراک نخواهد کرد.
از سویی هم، وزارت خارجه‌ی پاکستان گفته است که این کشور تلاش می‌کند طالبان را برای ادامه‌ی روند گفت‌وگوهای صلح قانع کند. شاه‌محمود قریشی، وزیر خارجه‎‌ی پاکستان، (۳۰ حمل) به خبرگزاری رویترز، گفت: «ما از طالبان می‌خواهیم که به تعامل شان در روند صلح ادامه دهند، ما تلاش می‌کنیم که آن‌ها را برای موفقیت روند صلح قانع کنیم؛ اما آن‌ها خودشان تصمیم می‌گیرند.»

اسلام‌آباد و نشست استانبول
در بحبوحه‌ی گفت‌وگوها برای صلح افغانستان، چشم‌ها از دوحه به استانبول دوخته شده بود؛ به شهری که قرار بود جناح‌های درگیر جنگ چهل‌ساله‌ی افغانستان، بار دیگر، گرد میز آمده و در باره‌ی نظام آینده‌ی سیاسی افغانستان، چانه‌زنی کنند؛ اما در آستانه‌ی این نشست، شماری از رهبران سیاسی، واکنش‌هایی دیگر در برابر کنش‌گری پاکستان دارند.
رییس‌جمهور غنی که یک‌شنبه (۲۹ حمل)، در برنامه‌ی اهدای مدال به شماری از نیروهای پولیس و امنیت ملی، سخن‌رانی می‌کرد، گفت که انتخاب دوستی و دشمنی به دست پاکستان است. «امروز، روز تصمیم برای پاکستان است. اگر کشور ما امن باشد، آن‌جا [پاکستان] نیز آرام است؛ اگر ما آسایش داشته باشیم، آن‌ها نیز آسایش خواهند داشت.» آقای غنی افزود که اگر پاکستان دوستی را انتخاب کند، افغانستان آماده است که با افزایش همکاری با جهان و منطقه، با این کشور نیز همکاری کند.
با این‌حال که هیئت گفت‌وگوکننده‌ی طالبان در پاکستان به ‌سر می‌برد؛ این پرسش پیش می‌آید که پاکستان تا چه اندازه می‌تواند و یا مصمم است که روی طالبان برای اشتراک در نشست استانبول و برنامه‌های این گروه، تاثیرگذار باشد؟
شماری از کارشناسان سیاسی افغانستان، باور دارند که گروه طالبان در تصمیم‌گیری‌های شان مستقل عمل می‌کنند؛ اما برای مشوره با فرمانده‌هان شان به پاکستان و برخی از ولایت‌های افغانستان سفر می‌کنند. دکتر جعفر مهدوی، کارشناس سیاسی و استاد دانشگاه، در صحبت با روزنامه‌ی صبح کابل، می‌گوید که طالبان گوش به فرمان پاکستانی‌ها نیستند؛ اما پاکستان همانند دیگر کشورهای دخیل در جنگ و صلح افغانستان، تاثیراتی روی برنامه‌های جناح‌های سیاسی افغانستان و به ویژه گروه طالبان دارد. «برخی از چهره‌ها در درون گروه طالبان، ممکن است که وام‌دار پاکستان باشند؛ اما به این معنا نیست که طالبان گوش به فرمان پاکستان است… تمام ظرفیت طالبان در قطر نیست، تعدادی شان در پاکستان اند و تعدادی هم در داخل افغانستان؛ بنابر این، تیم مذاکره‌کننده مجبور است که با آن‌ها مشوره کند.» به گفته‌ی او، پاکستان وانمود می‌کند که طالبان در مشت آن‌ها است؛ در حالی که چنین نیست.
آقای مهدوی، با اشاره به سخنان رییس‌جمهور غنی که انتخاب دوستی و دشمنی به دست پاکستان است، می‌گوید که فهم و درک آقای غنی «اشتباه» است؛ بخش بزرگی از روند صلح به دست افغانستانی‌ها است. «تا زمانی‌که افغان‌هایی چون غنی، منافع و قدرت ‌شان، مهم‌تر از منافع ملی و جان شهروندان افغانستان باشد؛ ما نه باید از کشورهای دیگر توقع داشته باشیم که به منافع ملی ما بیندیشند.»
شماری دیگر از کارشناسان افغانستان اما باور دارند که حرف نهایی طالبان را پاکستان می‌زند و این کشور، برنامه‌های گروه طالبان را در روند صلح افغانستان تعیین می‌کند. علی‌سجاد مولایی، کارشناس سیاسی می‌گوید که در پشت برنامه‌های طالبان، سیاست‌گذاران زبده‌ی پاکستانی قرار دارد. «روشن است که پاکستان طالبان را مدیریت می‌کند. افراد زبده‌ی پاکستانی، برای طالبان برنامه می‌چینند و طرح می‌ریزند. این پاکستان است که تعین می‌کند، طالبان به نشست استانبول اشتراک کنند و یا نکنند.» تاکید آقای مولایی بر این است که پاکستان در موضع‌های طالبان تعیین‌کننده است؛ چون هر باری‌که این گروه به بن‌بست روبه‌رو می‌شود، به پاکستان، سفر کرده و از آن‌ها مشوره می‌گیرد.
با این‌حال، عارف علوی، رییس‌جمهور پاکستان در مصاحبه با صدای امریکا، گفته است که کشورش بیشترین نفع را از برقراری صلح در افغانستان می‌برد. «با برقراری صلح در افغانستان، ما بیشترین نفع را می‌بریم. جنگ در افغانستان، جان ۷۰ هزار شهروند پاکستان را گرفته و میلیاردها دالر به ما ضرر وارد کرده است.»
با آن‌که این مقام بلندرتبه‌ی پاکستانی، افزوده است که کشورش نمی‌خواهد، روند صلح افغانستان به ناکامی بینجامد؛ اما رهبران دولت افغانستان، هم‌واره پاکستان را متهم به حمایت از گروه طالبان می‌کنند. به تازگی، امرالله صالح، معاون دوم رییس‌جمهور (۲ ثور) در مراسمی در ولایت کندهار، گفت؛ ماین‌هایی که جنگ‌جویان طالب از آن استفاده می‌کنند، در پاکستان ساخته می‌شود؛ چون موادی که از آن در ساخت ماین‌ها استفاده می‌شود، در افغانستان وجود ندارد. «تمام تجهیزات نظامی و انفجاری جنگ‌جویان طالب، در پاکستان تولید می‌شود.»

طالبان: هنوز زود است که بگویم در هنگام خروج به خارجی‌ها حمله می‌کنیم یا نه!
یکی از نگرانی‌های عمده‌ی امریکا و کشورهای عضو ناتو، این است که در هنگام خروج سربازان شان مورد حمله‌ی گروه طالبان قرار نگیرد. چندی پیش، پنتاگون- وزارت دفاع امریکا- اعلام کرد که در زمان خروج به شمار نیروهای امریکایی در افغانستان به‌گونه‌ی موقت می‌افزاید. مضاف بر آن، جو بایدن در هنگام توضیح برنامه‌ی خروج گفت که اگر طالبان بخواهد در زمان خروج به سربازان خارجی حمله کند، این کشور با همه‌ی توان از خود و شرکای بین‌الملی اش، دفاع می‌کند.
با این‌حال، گروه طالبان می‌گوید که دانستن این موضوع که پیش از خروج کامل، به سربازان امریکایی حمله می‌کنند یا نه، هنوز زود است. محمدنعیم وردک، سخن‌گوی گروه طالبان، به خبرگزاری آسوشتیدپرس، گفته است: «برای دانستن این مسایل هنوز خیلی زود است، در مورد آینده‌ نمی‌توان چیزی گفت.»
آگاهان می‌گویند که اگر در هنگام خروج، کوچک‌ترین حمله‌ا‌ی به سربازان خارجی شود، خروج کامل آن‌ها به تعویق افتاده و جنگ دوام‌دار خواهد شد. آقای مولایی، تاکید می‌کند که در این صورت، نه به نفع طالبان است و نه به نفع دولت افغانستان. «فکر نکنم که طالبان حمله‌ا‌ی انجام بدهند.»
با این ‌همه، این نگرانی میان شهروندان افغانستان و حتا مقام‌های امریکایی مطرح است که پس از خروج سربازان خارجی و بی‌نتیجه‌بودن نشست استانبول، افغانستان در تلاطم بحران‌ها غرق می‌شود. جان مکنزی، فرمانده‌ی نیروهای امریکایی در خاور میانه و شمال افریقا، گفته است که نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان، پس از خروج کامل نیروهای خارجی هم‌چنان نیاز به حمایت دارند و در غیر آن صورت از هم می‌پاشند. بر اساس گزارش خبرگزاری‌های امریکا و به ویژه اسوشتیدپرس، مقام‌های نظامی امریکایی، خروج کامل سربازان این کشور از افغانستان را پیشنهاد نمی‌کنند.
شماری از کارشناسان سیاسی افغانستان اما باور دارند که اعلام یک‌بارگی و بدون قیدوشرط خروج سربازان امریکایی از سوی بایدن و کشورهای عضو ناتو، همه‌ی جناح‌های سیاسی افغانستان را غافل‌گیر کرده است. آقای مهدوی می‌گوید که جناح‌های سیاسی افغانستان به ‌شمول گروه طالبان، پس از اعلام خروج بی‌قیدوشرط، متعجب و گیج هستند و از همین ‌رو، به کشورهایی چون پاکستان برای مشوره سفر می‌کنند.

روح الله طاهری

رییس‌جمهور جو بایدن تصمیم گرفته است تا نیروهای امریکایی را در ۱۱ سپتمبر سال روان میلادی از افغانستان بیرون کند و تا اکنون، متحدان امریکا نیز تصمیم دارند که نظامیان خود را هم‌زمان با نیروهای امریکایی از افغانستان بیرون کنند.
برای حفظ و ادامه‌ی حیات دستگاه کنونی دولت ضعیف کابل و ایستادگی در برابر تهدید طالبان، احتمال دارد که حمایت‌های مالی از این نظام ادامه پیدا کند؛ اما به نظر می‌رسد که نتیجه [حروج نیروهای امریکایی] خیلی خوش‌‌آیند نیست؛ پیامد چشم‌گیر منفی در پی‌خواهد داشت: یک یا دو سال بعد از خروج نیروهای امریکایی و متحدانش از‌ این کشور، اداره‌ی ضعیف کابل توسط طالبان سقوط داده خواهد شد؛ اما برگشت طالبان بر قدرت در کابل، چه تاثیری روی این کشور خواهد گذاشت؟
همه‌ی این بحث‌ها به طالبان مرتبط است؛ اگر طالبان، آن‌چه را که در توافق‌نامه با اداره‌ی دونالد ترامپ امضا کرده اند، عملی کنند؛ رابطه‌ی خود را با القاعده قطع کنند، برگشت شان به قدرت از نظر امریکایی‌ها و غربی‌ها خیلی ناخوش‌آیند نیست؛ اما قدرت‌گرفتن طالبان، روی اقلیت‌های جنسیتی مانند زنان افغانستان تاثیر دارد.
رهبری ارشد طالبان باید درک کرده باشد که به دلیل حمایت شان از القاعده و حمله‌ی ۱۱ سپتمبر از جغرافیای افغانستان بود که پای نیروهای امریکایی را به این کشور کشید. طالبان دوباره به چنین رویکردی مبادرت نمی‌ورزند؛ اگر طالبان حاضر به ایجاد یک نظام طبق رویکردهای کنونی باشند، با القاعده و گروهایی مانند آن رابطه‌ی خود را قطع کنند، در چنین وضعیتی، امریکا دوست ندارد که دوباره به افغانستان نیرو بفرستد؛ اما شرط این است که در نظام ایجاده شده، طالبان باید با جهان بیرون و جامعه‌ی بین‌المللی همکاری داشته باشند.
این اما خیلی متفکرانه است؛ طالبان از گروهای استند که امریکا و سایر طرف‌ها، هم‌زیستی با آن‌ها به راحتی تصور نمی‌کنند. اگر طالبان دوباره به ضرب‌وشتم و تهدید شهروندان دست ببرند، کشورهای دیگر مانند ایالات متحده‌ی‌ امریکا، در رابطه به این پالیسی طالبان، نگرانی جدی دارند. این رویکرد، افکار عمومی را در غرب و سایر جهان در برابر امریکا و کسانی که با طالبان توافق کردند بر می‌انگیزاند؛ زیرا آن‌ها تعهد کرده بودند که طالبان توافق کرده اند رویکردهای –سنتی گذشته‌ی‌ خودرا اصلاح کرده و عمل‌گرایی بهتر یا مدرن نسبت به گذشته خواهند داشت.
به عبارت دیگر؛ اگر طالبان تک‌روی کنند، امریکا و سایر متحدانش نیز رویکرد مشابه را در برابر طالبان پیش خواهند گرفت و چشم‌های خود را [از توافق موجود] خواهند پوشاند و روی انتقادهای پالیسی داخلی خود تمرکز خواهد کرد.
حقیقت اما این است؛ با وجود تعهد طالبان برای قطع رابطه با القاعده، [این گروه] هنوز با این شبکه رابطه‌ دارند. این احتمال به صورت خیلی ظریف وجود دارد؛ در صورتی طالبان به قدرت برسند، بدون القاعده ادامه‌ نخواهند یافت؛ برای القاعده زمینه حضور را در افغانستان فراهم می‌کنند و یک بار دیگر حمله‌ی شبیه ۱۱ سپتمبر اتفاق خواهد افتاد. هر آن‌چه اتفا می‌افتد، امریکا مسئول آن است و این خیلی ملموس است. همان‌گونه که در نظام طالبان این قابل پیش‌بینی است؛ طالبان برای واردشدن در نظام دموکراتیک که پس از حمله‌ی ۱۱ سپتمبر به حمایت جورج دبلیو بوش ایجاد شد، اشتراک می‌کنند. با این حال، نکته‌ی قابل مکثی وجود دارد؛ رویکرد آن‌ها در رابطه به حملات شان هیچ‌گاه تغییر نکرده، نظر شان چیست؟ امریکا می‌تواند تضمین کند؟

نیاز نیست کارهای خارق‌العا ده انجام دهید، دلایلی متفاوت بر آن وجود دارد.
یک: امریکا مدافع هوایی خود را پس از حمله‌ی ۱۱ سپتمبر افزایش داده است؛ برای القاعده خیلی دشوار خواهد بود تا دوباره حملاتی مانند ۲۰۰۱ که بر کاخ‌های دوقلوی امریکا انجام داد را، دوباره راه‌اندازی کند. (چیزی که امریکا پیش از حادثه ۱۱ سپتمبر نداشت) داشتن پناهگاه امن برای القاعده در داخل افغانستان که حملات و بمب‌گذاری‌ها را سازمان‌دهی کند، خیلی مهم نیست. این کار می‌تواند در داخل امریکا و سایر کشورهای غربی و از راه‌های مختلف سازمان‌دهی شود.
دوم: با این که اسامه بن لادن و القاعده پیش از حمله‌ی ۱۱ سپتمبر، حملات خویش را بر دشمن دور – امریکا- متمرکز کرده بود؛ اما رفته‌رفته، اکنون القاعده و گرو‌های مرتبط با این شبکه، با دشمن نزدیک خود در کشورهای اسلامی روی گروه‌های جهادی‌ای مانند داعش، بیشتر تمرکز می‌کنند.
حضور دوباره‌ی القاعده در افغانستان بدون حضور نیروهای غربی، به معنای این است که با دشمن نزدیک خود مانند داعش که با شاخه‌های القاعده در سایر کشورهای درگیر استند، درگیر می‌شوند.
سوم: اگر طالبان در نظام شان از القاعده میزبانی کنند، بدون شک سایر گرو‌های جهادی -که در کشورهای همسایه و منطقه‌ مانند آسیای میانه، سینکیانگ، ایران و احتمالا شمال‌غرب پاکستان، اهدافی را تعین کرده اند- نیز در این کشور حضور خواهند یافت.
پیش از حمله‌ی ۱۱ سپتمبر، رژیم طالبان نه تنها به القاعده که به جنبش اسلامی اوزبیکستان که حملات زیادی را بر کشورهای آسیای میانه در «دره‌ی فرغانه» در سال‌های ۱۹۹۹ – ۲۰۰ از دورن افغانستان راه‌اندازی کرده بود، پناه داده بود. با حضور نه‌‌چندان طولانی نیروهای امریکایی و ناتو در افغانستان، تهدید حملات از این کشور به آسیای میانه که متحدانی اصلی مسکو استند، کاهش داشته است. زمانی که امریکایی‌ها درافغانستان حضور داشتند، روسیه، چین و ایران توانایی این را داشتند که تا گذرگاه‌های مرزی خود را به صورت مقام زیر نظر داشتند باشند و با گروهای جهادی که منافع شان را تهدید می‌کرد، وارد جنگ شوند؛ اما اکنون که نیروهای امریکایی و ناتو در آستانه‌ی بیرون‌شدن از افغانستان استند، این فرصت را نخواهند داشت.
چهارم: پاکستان از طالبان حمایت می‌کند؛ زیرا افغانستان یک خط فرضی -گذرگاه مشترک طولانی- با پاکستان دارد. بنا بر این، پاکستان از گروهای اسلام‌گرای افغانستانی که ادعا می‌کنند پشتون‌های ساحه‌ی مرزی پاکستان-افغانستان هستند، حمایت می‌کند و دلیل آن خیلی روشن است؛ به باور پاکستان، این گروه‌ها حداقل نمی‌توانند متحد دشمن سنتی ‌اش –هند- باشند.
در حقیقت هند با رابطه‌ی دوستانه‌ای که با دولت افغانستان -که به حمایت امریکا ایستاده است دارد-، با ایجاد فشار مبنی بر این ‌که پاکستان از طالبان حمایت می‌‌کند، نقش پاکستان را ضعیف کرده است؛ اما اگر طالبان یک بار دیگر به قدرت برسند، خود را به پاکستان کمتر مطلق می‌دانند و فضای این رابطه تغییر خواهد کرد. اگر چنین شود، جای حیرت نیست؛ پاکستان در نظام طالبانی از گروه‌های مخالف طالبان به ویژه داعش حمایت کند، به این‌ دلیل که حکومت نوظهور با پاکستان رابطه‌ی نزدیک ندارد و در این فرصت، افغانستان یک بار دیکر به منجلاب جنگی داخلی گرفتار خواهد شد.
برگشت طالبان به قدرت برای امریکا خیلی مفید نخواهد بود، به خصوص اگر طالبان از القاعده حمایت کنند؛ اما برگشت طالبان به قدرت نسبت به امریکا، برای روسیه، چین، ایران و حتا پاکستان خطرناک‌تر است. خروج نیروهای امریکایی به این معنا است که کشورهای همسایه و روسیه باید آماده‌ی مبارزه با تهدید دوباره‌ی قدرت‌گرفتن طالبان باشند؛ زیرا عواقب این روند به نفع هیچ کسی نخواهد بود. البته این روشن است که برخی یا همه‌ی این کشورها، تعهد همکاری با واشنگتن داشته اند؛ حالا ممکن در لفظ بوده باشد یا عملی شده باشد؛ اما قدرت‌گرفتن دوباره‌ی یک گروه تندرو، بدون شک که تهدیدی برا ی منافع این کشورها است.
یادداشت: مارک کارتز؛ استاد حکومت‌داری سیاست در دانشگاه‌ (George Mason University Schar School of Policy and Government و یکی از اعضای اتلانتیک کانسل است.

منبع: دنشنال اینترست

مترجم: ابوبر صدیق

هم‌زمان با اعلام زمان خروج نیروهای بین‌المللی از افغانستان، وزارت دفاع ایالات متحده امریکا گزارش نیم‌ساله خود در مورد تقویت امنیت و ثبات افغانستان که مربوط به نیمه دوم سال ۲۰۲۰ می‌شود را به کانگرس آن کشور ارایه کرده است. در این گزارش به مسایل مربوط به وضعیت و ارزیابی تهدیدها، ارزیابی نیروهای امنیتی افغان، نهادهای امنیتی و بودجه نیروهای امنیتی و دفاعی پرداخته شده است. در بخشی از این گزارش در مورد صلح افغانستان آمده است که امریکا متناسب به استراتژی خود، خواستار یک رویکرد منطقه‌ای برای افزایش ثبات منطقه‌ با ایجاد اجماع گسترده برای افغانستان باثبات است. بدین ترتیب امریکا امنیت و ثبات جنوب آسیا را به امنیت و ثبات افغانستان گره زده و از کشورهای منطقه خواسته است که در این راستا با افغانستان همکاری کنند. در این گزارش دیدگاه‌ها و نگرانی‌های برخی از کشورهای همسایه و منطقه در مورد صلح افغانستان پس از خروج نیروهای بین‌المللی درج شده است. در بخشی از این نگرانی‌ها، تقابلی در اهداف هند و پاکستان نیز دیده می‌شود؛ زیرا هر دو کشور از ماهیت تاثیرگذاری‌شان در افغانستان نگران‌اند. پیش‌تر منابع گفته بودند که امریکا پس از خروج، افغانستان را به کشورهای همسایه و منطقه واگذار می‌کند و در صورت بروز تهدیدهای احتمالی علیه منافعش، اقدام فوری خواهد کرد.

وزارت دفاع ایالات متحده امریکا گزارش خود زیر نام «گزارش نیم‌‌ساله: تقویت امنیت و ثبات در افغانستان» را روز جمعه، سوم حمل، نشر کرد. در این گزارش ارزیابی وضعیت افغانستان از اول جون ۲۰۲۰ تا آخر نوامبر همان سال گنجانیده شد است. این گزارش که پیش‌تر به کانگرس ایالات متحده امریکا ارایه شده بود، در شش محور «اهداف و استراتژی»، «وضعیت فعلی و ارزیابی تهدید»، «ارزیابی نیروهای دفاع ملی و امنیتی افغانستان»، «وزارت دفاع و نیروی دفاع ملی افغانستان» و «وزارت امور داخله و نیروهای امنیتی افغانستان» و «بودجه نیروهای دفاع ملی و امنیتی افغانستان» تهیه شده است.

وزارت دفاع امریکا در این گزارش هدف آن کشور در افغانستان را جلوگیری از استفاده خاک کشور به عنوان پناه‌گاه امن سازمان‌های تروریستی علیه ایالات متحده امریکا و متحدان آن خوانده است. به نقل از گزارش، امریکا این هدف را از طریق دو ماموریت عملیات نگهبانی آزادی «Operation Freedom’s Sentinel» و مبارزه با تروریسم «Counter Terrorism» به کمک نیروهای امنیتی افغان پی‌گیری می‌کند. این کشور ماموریت مبارزه با تروریسم را مکمل ماموریت تربیه، مشوره و کمک ناتو یا (TTA) خوانده و گفته است که از این نیرو علیه داعش، القاعده و دیگر گروه‌های تروریستی استفاده خواهد کرد.

در بخشی از این گزارش به «استراتژی جنوب آسیا» نیز اشاره شده است. وزارت دفاع امریکا گفته است که رویکرد این وزارت برای اجرای استراتژی جنوب آسیا در افغانستان به اصطلاح «R4+S» وابسته است که «تقویت، اصلاح مجدد، منطقه‌سازی، آشتی و پایداری» را شامل می‌شود. در گزارش وزارت دفاع امریکا گفته شده است که طالبان، القاعده و داعش در شبه‌قاره هند هنوز ثبات و امنیت افغانستان را تهدید می‌کنند و با درآمدها از طرق مختلف، از جمله قاچاق مواد مخدر، مالیات غیرقانونی، اخاذی، استخراج غیرقانونی [معادن] و امور مالی خارجی پایدار مانده‌اند. در این گزارش تصریح شده است که طالبان هم‌چنان از سوی پاکستان و برخی دیگر از کشورهای همسایه حمایت می‌شوند و به‌ شمول شبکه حقانی، تهدید اساسی برای ثبات افغانستان شمرده می‌شوند. بدین ترتیب گفته شده که طالبان با افزایش خشونت‌‌، بر نیروهای امنیتی افغان فشار وارد می‌کنند.

امریکا افغانستان را به کشورهای همسایه و منطقه می‌سپارد

با این حال در بخش «تأثیر بازیگران منطقه‌ای» آمده است که استراتژی ایالات متحده امریکا، نیازمند یک رویکرد منطقه‌ای برای افزایش ثبات در جنوب آسیا با ایجاد اجماع گسترده برای یک افغانستان باثبات است. هم‌چنان گفته شده است که این استراتژی بر اقتصاد منطقه‌ای ادغام و همکاری، پشتی‌بانی بین‌المللی از یک افغانستان تحت مالکیت افغان‌ها، روند مذاکرات صلح بین‌الافغانی و مسوول بودن کشورها در راستای تلاش‌ها برای تضعیف ثبات افغانستان تأکید دارد. در این گزارش به دیدگاه‌ها و نگرانی‌های همه کشورهای همسایه و منطقه در مورد روند صلح افغانستان و خروج نیروهای بین‌المللی اشاره شده است.

در بحث روسیه تصریح یافته است که این کشور خواهان خروج کامل، اما مرحله‌ای ارتش امریکا از افغانستان است. در گزارش گفته شده است که روسیه خود را در وضعیت افزایش نفوذ در افغانستان و رسیده‌گی به امنیت بالقوه چالش‌های ناشی از بی‌ثباتی قرار می‌دهد. در این گزارش آمده است که روسیه از مذاکرات صلح بین‌الافغانی به عنوان بهترین راه برای ایجاد دولت موقت و تسهیل خروج مرحله‌ای نیروهای امریکایی از افغانستان پشتی‌بانی می‌کند. هم‌چنان گفته شده است که روسیه در تعامل با دولت مرکزی، سیاسیون افغان، تاثیرگذاران منطقه و گروه طالبان قرار دارد و تاکنون نیز هیچ‌گونه شواهدی مبنی بر تحرک این کشور علیه نظامیان امریکایی در افغانستان دیده نشده است.

در گزارش آمده است که کشورهای آسیای مرکزی، از جمله تاجیکستان، اوزبیکستان، ترکمنستان، قزاقستان و قرقیزستان به آسیای میانه از منظر ثبات و امنیت افغانستان نگاه می‌کنند و از گسترش داعش در منطقه که توانایی بی‌ثباتی کشورهای همسایه افغانستان را دارد، نگران‌اند. وزارت دفاع امریکا گفته است که اوزبیکستان هم‌چنان می‌خواهد مسوولیت بگیرد و نقش سازنده‌ای در مذاکرات صلح بین‌الافغانی، رهبری منطقه و پیوند اقتصادی با افغانستان ایفا کند.

در مورد پاکستان نیز گفته شده است که این کشور از مذاکرات صلح به عنوان راهی برای پایان دادن به درگیری‌ها حمایت می‌کند و برای پیش‌برد روند صلح کمک کرده است. به نقل از گزارش، پاکستان تمایل به اعمال نفوذ در منطقه  دارد و خود را به عنوان تسهیل‌کننده اصلی مذاکرات صلح بین‌الافغانی، به ‌ویژه در بحث طالبان، می‌بیند. به زعم وزارت دفاع امریکا، پاکستان در برابر تصرف بالقوه طالبان احساس خطر می‌کند و هم‌چنان تحت هر شرایطی سعی می‌کند که از هم‌سو شدن افغانستان با هند جلوگیری کند.

وزارت دفاع امریکا به دیدگاه ایران نیز پرداخته است. در گزارش تصریح یافته است که ایران ضمن تلاش‌ برای تقویت روابط با دولت افغانستان، از طالبان به گونه «اندازه‌گیری شده» پشتی‌بانی می‌کند. تمایل ایران در حال حاضر معطوف به منافعش در امر خروج امریکا و ناتو، از بین رفتن داعش، افزایش روابط اقتصادی و امنیتی با دولت افغانستان، تأمین حقوق آب و بهبود امنیت مرزها خوانده شده است. این در حالی است که به گفته امریکا، ایران در گذشته ارتباط خود را با بخش سیاسی طالبان و دولت افغانستان افزایش داده و در کنار درخواست خروج فوری نیروهای امریکایی، توافق‌نامه صلح طالبان با ایالات متحده را نیز «نامشروع» خوانده است.

امریکا هم‌چنان گفته است که هرچند چین برای ثبات منطقه‌ای پی‌گیر مساله دولت افغانستان و طالبان است، اما در مورد منتهی شدن مذاکرات بین‌الافغانی تردید دارد و به همین دلیل در میان چندین نتیجه احتمالی قرار دارد. به باور وزارت دفاع امریکا، چین به دلیل بی‌ثباتی و وضعیت امنیتی، شریک اقتصادی عمده افغانستان نبوده است، اما از امنیتی که توسط ناتو در افغانستان تأمین شده است، سود می‌برد. بدین ترتیب گفته شده است که خروج بدون موجودیت تضمین‌های لازم امنیتی، این مزیت را از بین می‌برد؛ زیرا چین به عنوان ضامن امنیتی جایگزین ناتو نخواهد شد. برای همین،‌ امریکا اعتقاد دارد که این وضعیت چین را در دو‌راهی قرار می‌دهد؛ وضعیتی که از یک‌سو باید امنیت پرسنل و سرمایه‌گذاری‌هایش در افغانستان را تأمین کند و از سوی دیگر از مرز شرقی افغانستان در برابر جنگ‌جویان اویغور محافظت نماید.

در بحث هند نیز گفته شده است که این کشور با کشورهای منطقه، دولت افغانستان و سیاسیون همکاری می‌کند تا از پناه‌گاه‌های امن تروریستی فراملی جلوگیری و دسترسی به افغانستان به عنوان دروازه مرکز بازارهای آسیا را حفظ کند. در این گزارش، از این دو مورد به عنوان بزرگ‌ترین نگرانی هند در راستای ثبات افغانستان یاد شده است. بدین ترتیب امریکا احتمال داده است که هند روند صلح مداوم را فرصتی برای دست‌یابی به نفوذ بیش‌تر در افغانستان و کنار زدن موانع قبلی نفوذ پاکستان می‌داند. با توجه به شریک شدن رویکرد هند با کشورهای منطقه، امریکا گفته است که هند می‌تواند نفوذ بیش‌تری در افغانستان به دست بیاورد، اما از طالبان حمایت سیاسی نخواهد کرد و در کنار دولت افغانستان خواهد ماند.

امریکا هم‌چنان به این نتیجه رسیده است که کشورهای عربی خلیج فارس، از جمله بحرین، عراق، کویت، عمان، قطر، عربستان سعودی و امارات متحده عربی به دنبال افغانستان باثبات هستند و از تلاش‌های بین‌المللی برای برقراری آتش‌بس و دست‌یابی به یک توافق سیاسی حمایت می‌کنند. از حمایت قطر به عنوان میزبان مذاکرات بین‌الافغانی به عنوان یکی از نمونه‌ها نام برده شده است.

این در حالی است که امریکا از افزایش خشونت‌ها در افغانستان ابراز نگرانی کرده و گفته است که گروه‌های تروریستی هم‌چنان چالش جدی برای افغانستان،‌ امریکا و متحدانش شمرده می‌شود. به باور وزارت دفاع امریکا، گروه‌های تروریستی ثبات افغانستان را تهدید می‌کنند، اما هیچ‌گونه قلمروی ندارند و در مرزهای بین‌المللی، بخش‌های ناهموار مناطق مرزی افغانستان و پاکستان و مناطق دوردست کشور از خود محافظت می‌کنند. بدین ترتیب تصریح شده است که گروه‌های القاعده، لشکر طیبه، تحریک طالبان پاکستان و گروه‌ داعش حملات‌شان را بر جنوب آسیا متمرکز کرده‌اند. امریکا مشخص کرده است که هر نوع تهدیدی پس از این، بیش‌تر متوجه جنوب آسیا است و کشورهای همسایه و منطقه افغانستان باید در این مورد احساس مسوولیت کنند. پیش‌تر نیز منابع گفته بودند که امریکا تصمیم گرفته است افغانستان را به کشورهای همسایه واگذار کند و در صورت ایجاد تهدید علیه منافع آن کشور، اقدامات فوری را روی دست گیرد.

این گزارش در حالی استراتژی امریکا در مورد افغانستان را پس از خروج نیروهای بین‌المللی ارایه می‌کند که در حال حاضر مذاکرات صلح به بن‌بست خورده است و برگزاری نشست استانبول نیز در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. پیش‌تر امریکا بر برگزاری هرچه زودتر نشست استانبول تأکید کرده و گفته است که همه نیروهایش را تا یازدهم سپتامبر از افغانستان بیرون می‌کشد. بدین ترتیب امریکا پس از این تاریخ، حضورش در افغانستان را پایان می‌بخشد، اما به همکاری‌هایش ادامه می‌دهد.

روابط پاکستان با متحدان قدیمی اش در خاور میانه پس از اتخاذ سیاست بی‌طرفی در برابر جنگ یمن به وخامت گراییده است. خاور میانه برای دهه‌ها، یکی از منابع و مجاری حمایت‌های مالی و پولی دولت و مردم پاکستان بود. بر اساس روابط تاثیرات عمیق مذهبی، پاکستان امنیت محل‌های مقدس، تاسیسات حساس و سایر زیربناهای مهم به خصوص ازعربستان سعودی را تامین کرده و در چند سال اخیر، بنا بر ناگذیری‌های ژیواستراتژیک و حفاظت از منافع محوری این کشور، مجبور به عمل‌کردهای توازن‌بخش در مناسبات اش شده است.
مکالمه‌ی تلفنی آخر میان عمران‌خان و شاه عربستان، محمد بن سلمان، نخستین گام به هدف احیای روابط استراتژیک میان این دو کشور است. در چند سال گذشته، بدگمانی‌ها و برداشت‌های سو میان پاکستان و متحدانش در خاور میانه بیشتر شده و نیاز است به خاطر ایجاد روابط دوستانه‌ی جامع و پایدار، موارد بی‌اعتمادی شناسایی و به آن رسیدگی شود. انکشاف‌های اخیر ژیواستراتژیک، یک بار دیگر متحدان قدیمی را واداشته تا روی جهت‌گیری‌های استراتژیک شان دقت و بازبینی کنند.در حالی که چالش‌های موجود نیازمند رسیدگی است، لازم است از فرصت‌های موجود نیز استفاده شود. به خاطر فهم عوامل بازبینی پالسی‌های کشورهای خاور میانه درقبال پاکستان، بایستی سازوکارهای متغیر امنیت منطقه‌ای را در چارچوب تغییر در محیط ژیواستراتژیک کلان خاور میانه به بررسی گرفت.
در زمان ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، امریکا فشارهای زیادی را بر ایران وارد کرد؛ در حالی که اداره‌ی جو بایدن به دنبال احیای توافق‌نامه هسته‌ای با ایران است.
ایران و چین توافق‌نامه‌ی همکاری‌های استراتژیک ۲۵ساله را اخیرا به امضا رسانیده که بر بنیاد آن، چین متعهد به سرمایه‌گذاری ۴۰۰ ملیون دالری در سکتورهای کلیدی؛ مانند انرژی، زیربناسازی، مسایل دفاعی و بانکی است. امضای توافق‌نامه میان این دو کشور، خاور میانه را شوکه نکرده؛ اما این کار، محاسبات استراتژیک منطقه‌ای را تغییر داد.
چین، بزرگ‌ترین شریک تجاری عربستان سعودی، هم‌چنان به شریک استراتژیک ایران در منطقه بدل شد و چگونگی موازنه‌سازی چشم‌انداز سیاسی در خاور میانه، موضوع بحث در آینده است؛ اما آن‌چه مبرهن به نظر می‌رسد، ایجاد هم‌گرایی منافع میان کشورهای خاور میانه، امریکا و چین است؛ چیزی که موجب ناامنی پاکستان و یکی از دلایل شکل‌دهی روابط حسنه‌ی کشورهای خلیج با پاکستان به شمار می‌رود.
قبل از نزدیکی و روابط حسنه،کشورهای خلیج، باید سیاست‌های موازنه‌بخش را میان هند و پاکستان روی دست گیرند. در چند سال گذشته، هند با بسیاری از پایتخت‌های کشورهای خاور میانه روابط نزدیک استراتژیکی از خود تعریف کرد و تصمیم ریاض مبنی بر امضای پیمان مشارکت استراتژیک با هند به سال ۲۰۱۹ بر می‌گردد که اسباب نگرانی پاکستان را فراهم کرده بود.
همین‌گونه، سکوت شورای همکاری خلیج در زمینه‌ی محکومیت رفتارهای ظالمانه‌ی هند در جامو و کشمیر، پاکستان را ناخشنود کرده است؛ این کشور به این درک رسیده که ناگزیری‌های استراتژیک، کشورهای عضو شورای همکاری خلیج را بر آن داشته تا گام‌های عملی را بر ندارند. بسیاری‌ها، تصمیم کشورهای عضو خلیج و سکوت این کشورها در برابر مسئله‌ی جامو و کشمیر را مجازات پاکستان به خاطر عدم جانب‌داری در جنگ یمن می‌دانند.
پس از تصمیم هند مبنی بر تغییر یک‌جانبه‌‌ی وضعیت منطقه مورد منازعه جامو و کشمیر، رهبری پاکستان به حمایت متحدان اش در خاور میانه چشم امید دوخته بود؛ حمایتی که هیچ‌گاهی اتفاق نیفتاد. پاکستان در قبال نقش ضعیف سازمان کشورهای اسلامی در برابر منازعه‌ی کشمیر، اعتراض کرد و گمانه‌زنی‌هایی وجود دارد که امارات متحده‌ی عربی نقش مهمی را در کاهش تنش‌ها میان هند و پاکستان بازی کرده و باور‌ها بر این است که اعلامیه‌ی دو کشور در راستای تطبیق توافق‌نامه‌ی آتش‌بس سال ۲۰۰۳، با همکاری دیپلماسی پشت در های بسته‌ی مقامات امارات صورت گرفته است.
دلیل دیگر شکاف میان پاکستان و کشورهای خلیج، تصمیم پاکستان برای تحریم نکردن قطر در بحبوحه‌ی اختلافات فزاینده در خاور میانه بود؛ پاکستان نمی‌توانست در این میان جانب‌دارانه عمل کند و این ناگزیری پاکستان در راستای عدم جانب‌داری، ماهیت ایدیولوژیک نیز دارد. حالا که تنش‌ها میان قطر و کشورهای خلیج پایان یافته، هر دو طرف به نقش پاکستان به عنوان میانجی منازعات اعتراف می‌کنند.
پاکستان در حال تغییر اولویت‌هایش از ژیواستراتژیک به ژیواکانومیک است. پاکستان خواهان تقویت اقتصاد و نیازمند سرمایه‌گذاری خارجی به هدف رونق اقتصادی است. شاه عربستان در سال ۲۰۱۹ از پاکستان دیدار و توافق‌نامه‌ای به ارزش بیست میلیارد دالر شامل ایجاد تصفیگاه نفت و پتروشیمی در گوادر را به امضا رسانید؛ اما این پروژه‌ها تا اکنون عملی نشده و زمان آن رسیده تا این دو کشور اقدامات فراگیری را به خاطر تمویل مالی این پروژه انجام دهند. در حال حاضر، پاکستان و کشورهای شرق میانه به این فهم رسیده اند که دینامیک‌های ژیواستراتژیک در منطقه در حال تغییر است و به نظر می‌رسد، این حقیقت نیز درک شده که گذشته‌ی نه چندان دور، نمی‌تواند آینده را تعیین کند و پاکستان و کشورهای خاور میانه با درنظرداشت تاریخ طولانی همکاری، مکمل یک‌دیگر اند.
اسلام‌آباد در حال حاضر به خاطر تطبیق آجندای اقتصادی اش به شریکان مالی نیازد دارد و کشورهای خاور میانه برای حفاظت از منافع ژیو استراتژیک شان به ساختارهای امنیت منطقه‌ای نیاز دارند؛ خواسته‌ای که پاکستان می‌تواند آن را بر آورده کند.

منبع: اکسپرس تریبون

مترجم: صبح کابل

همزمان با اعلام تأخیر نشست استانبول در مورد روند صلح افغانستان، وزارت امور خارجه‌ی ترکیه می‌گوید قرار است فردا یک نشست سه‌جانبه میان افغانستان، ترکیه و پاکستان برگزار شود.

وزارت خارجه‌ی ترکیه امروز (پنج‌شنبه، ۲ ثور) با نشر خبرنامه‌ای گفت این نشست در سطح وزیران خارجه‌ی افغانستان، ترکیه و پاکستان در استانبول برگزار می‌شود.

به نقل از خبرنامه، طرف‌های اشتراک‌کننده در این نشست روی موضوعات صلح افغانستان، همکاری در بخش‌های امنیتی، اتصال، انرژی و مهاجرت‌های غیرقانونی بحث و گفت‌وگو می‌کنند.

همزمان با این اعلام وزارت خارجه‌ی ترکیه، وزارت امور خارجه‌ی کشور اعلام کرده است که محمدحنیف اتمر، وزیر این وزارت به هدف شرکت در نشست سه‌جانبه میان افغانستان، ترکیه و پاکستان عازم ترکیه شده است.

در خبرنامه آمده است که در این نشست روی موفقیت روند صلح افغانستان، از سرگیری مذاکرات صلح میان دولت جمهوری اسلامی افغانستان و طالبان، تقویه‌ی اجماع منطقه‌ای برای حمایت از صلح، نقش ترکیه و پاکستان و تقویت روابط سه‌جانبه گفت‌وگو می‌شود.

از سویی هم، وزارت خارجه‌ی ترکیه گفته است که در حاشیه‌ی این نشست سه‌جانبه، مولود چاووش اوغلو، وزیر خارجه‌ی ترکیه با همتایان افغانی و پاکستانی‌ خود نیز دیدار و گفت‌وگو می‌کند.

این نشست درحالی میان افغانستان، ترکیه و پاکستان برگزار می‌شود که پیشتر مولود چاووش اوغلو در مصاحبه با شبکه‌ی تلویزیونی خبر تُرک (Habertürk) گفته بود که پس از مشوره با سازمان ملل متحد و کشورهای قطر و امریکا، برگزاری نشست استانبول در مورد صلح افغانستان به بعد از ماه رمضان و عید سعید فطر موکول شده است.

وزیر خارجه‌ی ترکیه افزوده بود که تصمیم در مورد تعویق برگزاری این نشست، به‌دلیل اعلام رسمی خروج نیروهای امریکایی از افغانستان گرفته شده است.

ترکیه، قطر و سازمان ملل متحد نیز روز گذشته با نشر اعلامیه‌ی مشترک تعویق نشست استانبول را تأیید کردند. آنان اعلام کردند که توافق کرده‌اند تا نشست استانبول به موعد بعدی تا زمانی که شرایط مطلوب برای پیشرفت معنادار فراهم شود، مول گردد.

نشست استانبول قرار بود در تاریخ ۲۴ آپریل برگزار شود و تا چهارم ماه می ادامه یابد. پیشتر وزارت خارجه‌ی ترکیه گفته بود که این نشست با میزبانی مشترک ترکیه، قطر و سازمان ملل و در سطح بلند و فراگیر میان نمایندگان جمهوری اسلامی افغانستان و گروه طالبان برگزار می‌شود.

هدف اصلی نشست استانبول تسریع روند صلح افغانستان، تکمیل مذاکرات بین‌الافغانی در دوحه و دست‌یابی به یک توافق سیاسی عادلانه و پایدار است.

در اعلامیه وزارت خارجه پاکستان از قول وزیر خارجه این کشور آمده است دیروز سه‌شنبه گفت شیخ عبدالله بن زید آل نهیان وزیر خارجه امارات متحد عربی در ملاقات با وی تعهد نمود که به پاکستان هر نوع کمک می‌رساند.

وزیر خارجه پاکستان تعهد دو میلیارد دالر کمک از سوی امارات متحده عربی را نمایانگر همکاری مقامات امارات و روابط خوب بین دو کشور خواند.

با اعلام خروج کامل نیروهای امریکایی در یازده سپتامبر سال جاری میلادی از سوی  جو بایدن و نیز احتمال خروج نیروهای ناتو در تاریخ مشابه از افغانستان اماواگرهای زیادی مطرح شده است.

عده ای این خروج را با آغاز یک جنگ داخلی دیگر مساوی دانسته و نسبت به پیامدهای ناگوار آن هشدار می دهند.

در این میان اما محمد مختاری،  کارشناس مسائل سیاسی و اجتماعی، می گوید خروج نیروهای امریکایی و ناتو از افغانستان تاثیر چندانی بر اوضاع کشور ندارد.

وی در فیس بوک خود نوشته است:«خروج امریکا و ناتو از افغانستان تاثیر چندان مهم و قابل توجهی نخواهد داشت، چراکه، این پدیده مسبوق به سابقه می باشد ؛ به عنوان مثال، باخروج نیروهای شوروی سابق، حکومت داکترنجیب سال‌ها ادامه یافت ومجاهدین نتوانستند پیشرفت قابل ملاحظه‌ای کمائی کنند، تا اینکه حکومت داکترنجیب با پیوستن جنرال دوستم به صف مجاهدین، از درون متلاشی گردید.»

همچنین درسال ۲۰۱۴ بیش از صد هزار نیروی جامعه‌ی جهانی از کشور خارج شدند، اما حکومت مستقر در کابل تاهم اکنون، استوار باقی مانده است، امروز هم خروج نیروهای باقی مانده خارجی خصوصا آمریکا، از این حیث تغییرات مهمی را باعث نخواهد شد، مگرآنکه دولت مردان و حاکمان پیش پابین، اختلافات داخلی را مهار ننموده زمینه فروپاشی و اضمحلال خویش را از درون فراهم سازند!

به باور آقای مختاری: خروج نیروهای آمریکائیها وناتو، فرصت بسیار عالی و مناسب برای حکومت از یکسو و گروه طالبان از سوی دیگر خواهدبود، تا با دوراندیشی نقشه راه زندگی مسالمت آمیز و برادرانه را پس از سالها رنج و مصیبت، در افغانستان جنگ زده ترسیم نمایند.

می طلبد که طالبان از توهمات کاذب و حکومت کابل از تعصبات باطل، دست برداشته واقعیتهای عینی جامعه مسلمان افغانستان را بپذیرند، باید در برابر تحولات مثبت و دست آورد های سازنده و تنوع جمعیتی کشور تمکین کنند، در غیر اینصورت چشمه جوشان خون از شهر و دیار ما خشک نگردیده پرچمهای سیاه مصیبت از فراز بام های این سرزمین، برچیده نخواهد شد.

نکته مهم در نیل به اهداف مقدس صلح، مذاکرات جدی و اساسی با کشور پاکستان است، زیرا عامل اصلی دوام جنگهای ویرانگر افغانستان، پاکستان و مشخصا سازمان اطلاعات آن( isi) می باشد و طالبان ابزار دست همسایه جنوبی ما یعنی پاکستانی هاست.

این وزارت بانشر خبرنامه‌ای امروز (سه‌شنبه، ۳۱ حمل) گفت در اثر حمله قوای هوایی بر یک مخفی‌گاه گروه طالبان در ولایت هلمند، ۱۳ تن به شمول پنج عضو شبکه القاعده کشته شدند.

بر اساس اعلام این خبرنامه، حمله هوایی مذکور بر یک مخفی‌گاه جنگ‌جویان گروه طالبان در مربوطات ولسوالی نهر سراج ولایت هلمند صورت گرفته است.

به گفته وزارت دفاع ملی، این پنج عضو شبکه القاعده، شهروندان ایالت پنجاب پاکستان و از ماین سازان حرفه‌ای این شبکه بودند که برای آموزش ساخت ماین به این ولایت آمده بودند.

این در حال است که در گذشته نیز شهروندان خارجی اعضای شبکه القاعده در ردیف جنگ‌جویان گروه طالبان کشته شده‌اند.

چند ماه پیش نیروهای ویژه امنیت ملی در یک علیات هدفمند، ابومحسن المصری، فرد شماره دوم شبکه القاعده را در ولایت غزنی کشتند.

طالبان همواره داشتن ارتباط با شبکه القاعده را رد کرده‌اند، اما در ماه‌های گذشته چندین عضو ارشد این شبکه در مناطق زیر تسلط طالبان کشته شدند.

بر اساس توافق‌نامه صلح ایالات متحده آمریکا با گروه طالبان، این گروه باید هر گونه رابطه خود را با سایر گروه‌های تروریستی در منطقه، به ویژه شبکه القاعده قطع کنند.

همچنان فواد امان، معاون سخنگوی وزارت دفاع ملی در یک پیام توییتری گفته است در نتیجه عملیات نیروهای کماندوی ارتش بالای یک زندان طالبان در ولسوالی موسی قلعه ولایت هلمند، ۲۸ تن غیرنظامی از بند این گروه آزاد شدند.

نخست وزیر پاکستان در واکنش به تظاهرات شهروندان این کشور علیه فرانسه، گفت غرب باید با عاملان اهانت به پیامبر مسلمانان، شبیه برخورد با افرادی که هولوکاست را انکار می‌کنند، رفتار کند.
هزاران تن از هواداران یک گروه مذهبی در پاکستان، در روزهای اخیر در اعتراض به نشر کاریکاتورهای پیامبر اسلام، در سراسر پاکستان دست به اعتراض زدند و خواستار اخراج سفیر فرانسه از اسلام‌آباد شدند.
نخست‌وزیر پاکستان در توییترش نوشته است: «افرادی که در غرب، به شمول سیاستمداران افراطی راست‌گرا که با استفاده از آزادی بیان، عمداً چنین اهانت‌هایی را مطرح می‌کنند، شهامت و جرئت اخلاقی لازم را ندارند تا در برابر آن از ۱.۳ میلیارد مسلمان معذرت بخواهند».
او نوشته است که دولت‌های غربی لازم است با استفاده از همان شیوه‌ای که ابراز نظر منفی در بارهٔ هولوکاست را غیرقانونی قرار داده، نفرت‌پراکنی عمدی نسبت به مسلمانان و پیامبرشان را غیرقانونی اعلام کنند.
این در حالی‌ست که در چند روز گذشته، تظاهرات هواداران تحریک لبیک در پاکستان در اعتراض به بی‌حرمتی به مقدسات اسلامی در پاریس، به خشونت کشیده شد.
چندین تجمع و تظاهرات ضد فرانسه در چندین شهر پاکستان از هفته گذشته تاکنون برگزار شده و به خشونت گراییده است به طوری که شش نیروی پولیس در درگیری‌ها کشته شدند و سفارت فرانسه نیز از اتباع خود خواست تا پاکستان را به طور موقت ترک کنند.

رییس‌جمهور غنی، گفت اگر افغانستان ناامن باشد، پاکستان نیز ناامن خواهد بود و از همین رو، انتخاب دوستی و دشمنی با پاکستان است.

آقای غنی که روز یک‌شنبه (۲۹ حمل)، در برنامه‌ی اهدای مدال به برخی از نیروهای پولیس و امنیت ملی، صحبت می‌کرد، با اشاره به بازنگری روابط کشورهای منطقه با افغانستان، گفت: «امروز، روز تصمیم برای پاکستان است. اگر کشور ما ناامن باشد، آن‌جا نیز ناآرام می‌باشد. اگر ما آسایش داشته باشیم، آن‌ها نیز آسایش خواهند داشت.»

به گفته‌ی او، انتخاب دوستی و دشمنی در دست پاکستان است و اگر پاکستان دوستی را انتخاب کند، افغانستان آماده است که با افزایش همکاری با کشورهای منطقه و جهان، با این کشور همکاری کند.

آقای غنی، هم‌چنان گفت: «یک صف جمهوری است و صف دیگر دشمن. آنانی که در صف جمهوری ایستاده نمی‌شوند، دیگر برای شان در دولت جایی نیست. طالبان به خاطر دوام جنگ، هیچ‌گاه مشروعیت دینی ندارند؛ اجماع علمای جهان اسلام، جنگ افغانستان را نامشروع خوانده است.»

رییس‌جمهور غنی با اشاره به این که دیدگاه حکومت افغانستان، حاکمیت، جمهوری، مردم‌سالاری، آبادی، آزادی و استقلال است، گفت اگر طالبان در این چارچوب صلح می‌کنند، آغوش ما به روی آن‌ها باز است و بدون آن، انتخاب جنگ و دوام آن، بهانه‌ی طالبان است.

او در بخش دیگری از سخنان خود، در باره‌ی اعلام خروج نیروهای امریکایی از افغانستان صحبت کرد و گفت در تاریخ معاصر، نخستین‌بار است که برای افغانستان همه فرصت‌های مناسب فراهم شده است.

آقای غنی گفت حکومت افغانستان از دو سال به این طرف آمادگی کامل دارد و به خاطر رفتن سربازان امریکایی، پلان همه‌جانبه را ترتیب کرده است.

او تاکید کرد حکومت افغانستان به خاطر حفاظت از خاک خود، آمادگی کامل دارد و وقت آن رسیده است که حاکمیت ملی به گونه‌ی کامل تطبیق شود و افغانستان بی‌طرفی خود را ثابت کند.

گفتنی است اخیرا جو بایدن، رییس‌جمهور امریکا، اعلام کرده که روند خروج سربازان امریکایی از افغانستان در ماه می آغاز و تا یازدهم سپتمبر تکمیل خواهد شد. به دنبال آن، ناتو نیز اعلام کرده که سربازان کشورهای عضو این سازمان، هم‌زمان با سربازان امریکایی از افغانستان بیرون خواهند شد.

با این حال، گروه طالبان، دولت امریکا را به نقض توافق‌نامه‌ی قطر متهم کرده و هشدار داده که مسئولیت عواقب آن به دوش ایالات متحده خواهد بود.

شاه‌محمود قریشی، وزیر خارجه‌ی پاکستان، گفت کشورش متعهد به برقراری صلح و ثبات در افغانستان است.

به نقل از رسانه‌های پاکستانی، آقای قریشی، روز یک‌شنبه (۲۹ حمل)، در تماس تلفنی با محمدحنیف اتمر، وزیر خارجه‌ی افغانستان، گفت: «افغانستان صلح‌‌آمیز و با ثبات، به نفع پاکستان است.»

وزیر خارجه‌ی پاکستان، ابراز امیدواری کرد نشست استانبول بتواند در راستای توافق برای تامین صلح پایدار در افغانستان کمک کند.

در این تماس تلفنی، هم‌چنان وزیر خارجه‌ی پاکستان از وزیر خارجه‌ی افغانستان دعوت کرد پس از نشست استانبول به اسلام‌آباد سفر کند.

وزارت خارجه‌ی افغانستان تا اکنون در این باره چیزی نگفته است.

این در حالی است که قرار است در ۲۴ اپریل، شهر استانبول ترکیه میزبان گفت‌وگوهای صلح افغانستان باشد. این نشست، ده روزه خواهد بود و در جریان آن، در باره‌ی حکومت آینده‌ی افغانستان بحث خواهد شد.

هرچند دولت افغانستان اعلام کرده که برای اشتراک در این نشست آمادگی کامل دارد؛ اما گروه طالبان، گفته است که تا زمان خروج کامل نیروهای امریکایی از افغانستان، در هیچ نشست صلحی اشتراک نمی‌کند. پیش‌تر از آن نیز گروه طالبان گفته بود که برای اشتراک در نشست استانبول آمادگی ندارد.

امرالله صالح معاون اول رئیس جمهور غنی می گوید رئیس جمهور غنی شب گذشته ساعت هشت شب به وقت کابل با جو بایدن رئیس جمهور امریکا به صورت تلفنی گفت و گو کرده است.

صالح می افزاید در این گفت و گوی تلفنی وی نیز در مورد وضعیت امنیتی و روزنه های صلح با جو بایدن صحبت کرده است.

آقای صالح در فیس بوک خود نوشته است: «امشب ساعت هشت بوقت کابل رییس جمهور افغانستان محمد اشرف غنی با رییس جمهور ایالات متحده امریکا صحبت تیلفونی داشت. پس از دقایقی از من خواسته شد در مورد پاره ای از مسایل مرتبط به وضعیت امنیتی کشور و روزنه های صلح ابراز نظر نمایم. من با رییس جمهور کشور خویش همصدا شده از محترم بایدن رییس جمهور امریکا و کشور های عضو ناتو که در سالیان پسین افغانستان را کمک کرده اند ابراز سپاس و امتنان نمودم و گفتم به تصمیم آنها برای خروج کامل از افغانستان احترام قایل استیم.»

 یاد آور شدم افغانستان کشور ماست و ما تحت هر شرایطی از کرامت انسانی و حقوقی اساسی مردم خویش در برابر گروه طالبان و همفکران شان دفاع می نماییم. حد اقل در دوسال گذشته بیشترین ابتکارات دفاعی و عملیاتی بر دوش نیرو های دلیر وطن بوده است و نیرو های ناتو در انجام عملیات ها حمایتی فراتر از پوشش گاه و نا گاه هوایی نداشته اند.  

به همگان هویداست که طالبان بیشتر از نود درصد تجهیزات جنگی خویش را ازپاکستان به دست می آورند که بیان و تکرار این حقیقت نباید هیچگاهی در هیچ مناسبتی یادمان برود.

مقوله ای که گویا طالبان تجهیزات خویش را از جنگ با اردو و پولیس بدست می آورند از اساس بی اساس است.

اکنون طالبان با پی بردن به کف سیاست امریکا و ناتو دیگر حاضر به سازش و تفاهم صلح نیستند. حد اقل موقف گیری دو روز اخیر آنها نشان از چنین لجاجت دارد. آنها با حمایت مستحکم و حوصله مندانه پاکستان میخواهند خشونت ها را زیاد ساخته و به زعم خودشان گروه مسلط باشند. به دست آوردن این هدف و قرار گرفتن درجایگاه مسلط و محوری برای طالبان امکان ندارد ولی تغییر باور طالبان نیاز به ایستادگی محاسبه شده و استراتیژیک دارد.

به عباره دیگر پایین آوردن طالب ها از باور کاذب شان کار زیاد در میدان نظامی و سیاسی نیاز دارد. شیوه نادرست مذاکره در دوحه طالبان را باورمند به غلبه ساخته است. فروپاشی این باور اکنون نیاز به بسیج بیشتر و کار بیشتر دارد که مسوولیت آن مستقیم و کاملا به دوش ماست. معنای ما درینجا فراتر از ساختار دولت است. ما یعنی همه انسان هایی که نمیخواهند زیر سلطه و یوغ دیکتاتوری متحجر شورای کویته زیست نمایند. البته که دولت در بسیج ملت و مدیریت وضعیت نقش اصلی و محوری را خواهد داشت. از نظم و روحیه بلند در میان قوت های امنیتی خویش نسبتا به تفصیل صحبت نمودم.

امرالله صالح در ادامه پست فیس بوکی اش می نویسد: رییس جمهور امریکا که با لحن خیلی صمیمی با رییس جمهور کشور صبحت می کرد یاد آور شد کشورش تمام توان دپلوماتیک و نفوذ بین المللی اش را بخاطر صلح در افغانستان بسیج خواهد نمود و خروج قوت های نظامی به معنای خروج از صحنه ی افغانستان نیست.

او یاد آور شد امریکا روند حمایت از دولت و ملت افغانستان را در عرصه های مختلف و بخصوص دفاعی و امنیتی ادامه میدهد. ساعتی پس از آن آقای ستولتنبرگ سرمنشی ناتو نیز با رییس جمهور صحت کرد و من کم و بیش توضیحات فوق را به او نیز ارایه نمودم.  طالبان پس از امضای توافق با امریکا یک لحظه هم خشونت و جنایت را کم نساختند و هرچه در توان داشتند انجام دادند و می دهند. طالب شکست می خورد زیرا روایت سیاسی به غیر از آدم کشی و ایجاد رعب ندارد. این نوع نیرو در یک کشور متکثر ابدا مسلط شده نمی تواند.

قریشی پس از دیدار با ماس در برلین، در کنفرانس خبری مشترک گفته است که پاکستان می‌خواهد روابط صلح‌آمیز با تمام کشورها، به شمول هند داشته باشد.
به گفته وی، تمام مسایل از طریق گفت‌وگو حل می‌شود.
وی با بیان این که اسلام‌آباد و برلین اهداف مشابهی در رابطه به افغانستان دارد، افزوده است: «ما صلح، ثبات و پیشرفت در افغانستان می‌خواهیم. آلمان نقش مهمی در تثبیت اوضاع افغانستان دارد».
وزیر خارجه آلمان نیز گفته که پاکستان تلاش‌های زیادی برای راه‌حل صلح‌آمیز درگیری در افغانستان انجام داده است.
به گفته هایکو ماس، هرگونه وضعیت در افغانستان به شدت بالای پاکستان تأثیر دارد.

مجلس نمایندگان در یک نشست فوق‌العاده با مسئولان نهادهای امنیتی و مسئولان میدان هوایی حامد کرزی، چگونگی اجازه ندادن به فرود هواپیمای حامل هیأت پارلمانی پاکستان را بررسی کرد.

در اعلامیه‌ی دفتر معاون اول مجلس نمایندگان آمده است این نشست روز (شنبه، ۲۱ حمل) با حضور میررحمان رحمانی رییس مجلس، احمدجاوید جیحون معاون اول مجلس، نجیب‌الله ناصر معاون دوم مجلس و رییس عمومی دارالانشای مجلس برگزار شد.

یاسین ضیا سرپرست وزارت دفاع، حیات‌الله حیات سرپرست وزارت داخله، احمدضیا سراج رییس عمومی امنیت ملی، رییس اداره هوانوردی ملکی و رییس میدان هوایی نیز در این نشست حضور داشتند.

به نقل از اعلامیه، مسئولان در این نشست مانع اصلی در برابر فرود هواپیمای هیأت پارلمانی پاکستان به ریاست اسد قیصر رییس پارلمان آن کشور را «مشکل تخنیکی»‌ عنوان کرده‌اند.

در اعلامیه‌ی دفتر معاون اول مجلس نمایندگان تأکید شده است توضیحات ارائه شده از سوی مسئولان امنیتی، قناعت رییس و اعضای مجلس نمایندگان را فراهم نکرده و تصمیم گرفته شده تا این موضوع توسط یک هیأت منتخب مجلس بررسی شود.

این درحالی است که قرار بود اسد قیصر، رییس مجلس نمایندگان پاکستان روز پنج‌شنبه هفته‌ی گذشته در رأس یک هیأت ۱۶ نفری به دعوت رسمی مجلس نمایندگان افغانستان به کابل بیاید،‌ اما به هواپیمای حامل آقای قیصر که وارد فضای کابل شده بود، اجازه‌ی فرود داده نشد.

به دنبال آن وزارت خارجه‌ی افغانستان اعلام کرد به دلیل کشف مواد منفجرناشده‌ی دوران جنگ در جریان ساخت‌وساز در ساحه‌ی میدان هوایی کابل، تمامی پروازها متوقف شد و به هواپیمای حامل هیأت پارلمانی پاکستان نیز بنابر همین دلیل اجازه‌ی نشست داده نشده است.

مجلس نمایندگان کشور هیأتی را برای بررسی علت اجازه نیافتن فرود هواپیمای حامل هیأت پارلمان پاکستان در میدان هوایی کابل، تعیین کرد.

اعضای مجلس نمایند‌گان امروز (شنبه، ۲۱ حمل) در یک نشست فوق‌العاده اجازه فرود ندادن به هواپیمای حامل اسد قیصر، رییس مجلس نمایندگان و شانزده تن از نمایندگان پارلمان پاکستان را پرسش‌برانگیز خواندند.

میر رحمان رحمانی، رییس مجلس نماینده‌گان کشور در این نشست می‌گوید که اسد قیصر، رییس پارلمان پاکستان از سوی این مجلس به هدف تقویت روابط پارلمانی بین دو کشور به کابل دعوت شده بود.

اما به گفتۀ آقای رحمانی، هواپیمای حامل آقای قیصر هنگام فرود در میدان هوایی کابل از آن‌چه بروز یک مشکل امنیتی در اطراف میدان‌هوایی کابل گفته می‌شود، اجازۀ فرود نیافته است.

رییس مجلس نماینده‌گان کشور بر اساس درخواست اعضای مجلس هیأتی را توظیف کرده است تا علت مسدود بودن میدان‌ هوایی کابل هنگام فرود هواپیمای حامل رییس پارلمان پاکستان را بررسی کند.

گفتنی است که پیش از چاشت روز پنج‌شنبه اسد قیصر، رییس مجلس نماینده‌گان پاکستان به کابل سفر کرد. اما هواپیمای حامل او در میدان‌هوایی کابل اجازۀ فرود دریافت نکرد و به اسلام‌آباد برگشت.

رسانه‌های پاکستانی گزارش می‌دهند که حکومت افغانستان به دلیل عدم هماهنگی مجلس برای دعوت از رییس پارلمان پاکستان مانع فرود هواپیمای رییس مجلس نماینده‌گان پاکستان شده است.

سرگی لاوروف، وزیر خارجۀ روسیه با شاه محمود قریشی، وزیر خارجۀ پاکستان دربارۀ صلح افغانستان گفت‌وگو کرده‌ است.

آقای قریشی امروز (چهارشنبه، هژدهم حمل) در برگۀ تویترش نوشت این گفت‌وگوها پیش از چاشت امروز در اسلام‌آباد، پایتخت پاکستان صورت گرفته است. آقای قریشی افزود افزون بر موضوع‌های مربوط به روابط دو جانبۀ پاکستان و روسیه، روند صلح افغانستان نیز بین او و همتای روسی‌اش مورد بحث قرار گرفته است.

وزیر خارجۀ پاکستان خاطرنشان می‌سازد برقراری صلح و ثبات در افغانستان و منطقه از اهداف مشترک اسلام‌آباد و مسکو می‌باشد و هر دو کشور تلاش دارند آسیای مرکزی به ثبات دایمی دست یابند.

گفتنی است که سرگی لاوروف، وزیر خارجۀ روسیه دیروز به اسلام‌آباد سفر کرده است. وزارت خارجۀ روسیه روند صلح افغانستان را مهم‌ترین محوری توصیف می‌کند که میان آقای لاوروف و مقام‌های پاکستان مورد بحث قرار خواهد گرفت.

این در حالی است که تا نُه روز دیگری یک نشست بزرگ بین‌المللی در مورد صلح افغانستان در شهر استانبول ترکیه برگزار می‌شود. افزون بر مقام‌های ارشد دولت افغانستان و گروه طالبان، کشورهای منطقه و قدرت‌های جهانی نیز در این نشست اشتراک خواهند کرد.

او ابراز امیدواری کرده سفر سه روزه قیصر به کابل، اختلاف‌ها را به روابط دو جانبه مبدل کند که از قبل نیز در مسیر بهبود قرارگرفته است.
دفتر مطبوعاتی مجلس سنا نیز گفته توقع می‌رود رییس مجلس پاکستان، مقامات آن کشور را ترغیب کند تا صادقانه در قضایای افغانستان، به ویژه روند صلح کشورهمکاری نمایند.
کابل نیز برای استقبال از رییس مجلس پاکستان آمادگی گرفته است. در جاده دارالامان در غرب کابل که به مجلس نمایندگان افغانستان منتهی می‌شود، پرچم افغانستان و پاکستان و عکس‌های آقای قیصر نصب شده است.
در ماه های اخیر برخی از سیاستمداران افغانستان از جمله میررحمان رحمانی رییس مجلس، گلبدین حکمتیار، کریم خلیلی، احمدولی مسعود و تعدادی دیگر از سیاسیون به این کشور سفر کردند.

 نیروهای قطعات خاص ریاست عمومی امنیت ملی با اجرای عملیاتی در ناحیه سوم شهر کابل یک عضو شبکه حقانی را بازداشت کرده‌اند. ریاست عمومی امنیت ملی می‌گوید این فرد از طراحان حمله به دفتر روند سبز متعلق به امرالله صالح، معاون اول ریاست جمهوری  و از طراحان حملات بزرگ شبکه حقانی بوده است.

امنیت ملی افزود فرد بازداشت شده «عبیدالله» نام دارد اما با نام‌های مستعار «فاروق، بلال و ابراهیم» در سال ۱۳۹۶ در شهر پشاور پاکستان توسط اعضای شبکه حقانی جذب و آموزش نظامی را در یکی از اردوگاه‌های این شبکه فراگرفته است.

طبق اعلام امنیت ملی، عبیدالله پس از اتمام آموزش‌های نظامی، به شورای کویته مراجعه و آمادگی خود را برای حملات انتحاری در داخل افغانستان اعلام کرده است. امنیت ملی می‌گوید اولین هدفی که برای عبیدالله تعیین شد، اجرای حمله بر جبار قهرمان بود، اما پس از کشته شدن جبار قهرمان این هدف کنار گذاشته شد.

 به همین ترتیب، امنیت ملی توضیح داده است عبیدالله برای گرفتن دستورات به پیشاور رفته بود که از نیک‌محمد مسوول انفجارات شبکه حقانی در افغانستان دستور حمله بر دفتر روند سبز متعلق به امرالله صالح را گرفت.

اطلاعات امنیت ملی نشان می‌دهد عبیدالله در پوشش یکی از اعضای روند سبز به این روند نفوذ کرده بود و به دستور نیک‌محمد برای چند انتحاری نیز در دیگر ولایت‌ها عضویت روند سبز را گرفتته بود و سرانجام حمله انتحاری اجرا شد. در این حمله که در ششم حوت سال ۱۳۹۸ صورت گرفت ده‌ها تن کشته و زخمی شدند.

از جانب دیگر، امنیت ملی می‌گوید که عبیدالله در جریان طرح‌ریزی حمله بر دفتر امرالله صالح، وظیفه رصد و تثبیت زمانی و مکانی تردد کاروان موترهای خارجی را در ساحات مختلف کابل بر عهده داشت. او هم‌چنان دستور حمله بر کاروان رییس جمهور، معاونان رییس جمهور، عبدالله عبدالله، رحمت‌الله نبیل و فعالان مدنی و رسانه‌ها را گرفته بود.

امنیت ملی می‌گوید که عبیدالله به تازه‌گی برنامه داشت تا حمله انتحاری را بر سیلی غفاری، سخنگوی حزب همبسته‌گی اجرا کند که بازداشت شد.

نیروهای امنیت ملی محل‌ بودوباش عبیدالله را در ناحیه سوم شهر کابل تثبیت و بازداشت کرده‌اند.