برچسب: حکومت افغانستان

  • پاکستان با تحریم سران طالبان به دنبال چیست؟

    پاکستان با تحریم سران طالبان به دنبال چیست؟

    چه شد که پاکستان بعد از سال ها بی اعتنایی، دفعتاً از یک طرف تطبیق قطعنامه های ملل متحد را بالای طالبان، داعش و القاعده مطرح ساخته است و از طرفی هم امروز رسماً میزبان یک هیئت طالبان در اسلام آباد است؟

    صدور دو دستورالعمل سه شنبه گذشته وزارت امور خارجه پاکستان در مورد تطبیق رژیم تعزیرات شورای امنیت سازمان ملل متحد بالای طالبان، داعش و القاعده خبر ساز شده است.

    البته سال های طویل است که این تعزیرات ملل متحد طی قطعنامه های علی حده بالای طالبان و القاعده وضع گردیده است و در چند سال اخیر داعش هم به آن اضافه گردیده است. این تعزیرات شامل انجماد دارایی ها، ممنوعیت سفر و تحریم تسلیحاتی بالای آن عده از اعضای طالبان، القاعده و داعش می گردد که در لیست سیاه کمیته تعزیرات قرار دارند.

    کمیته تعزیرات شورای امنیت ملل متحد که اکنون اندونیزیا ریاست آنرا به عهده دارد، لست این اشخاص و همچنان گروه ها و شرکت ها را به اساس معلومات واصله از کشور های عضو و مراجع مستقل هر از گاهی تازه می نماید. تمام کشور ها مکلف اند تا تعزیرات را به اساس قطعنامه های مربوطه شورای امنیت و همین لست عملی نمایند.

    کمیته تعزیرات شورای امنیت دارای یک تیم تحلیلی و نظارتی تحریمات است که وظیفه آن تهیه گزارش پیرامون تطبیق رژیم تعزیرات می باشد.

    پاکستان همیشه رژیم تعزیرات را نادیده گرفته و به اعضای طالبان، القاعده و داعش اجازه داده است تا از آزادی های سفر، تبادلات پولی و امکانات تسلیحاتی برخوردار باشند. با استفاده از بازی های مختلف و موجودیت چین به صفت عضو دایمی شورای امنیت ملل متحد، توانسته است تا از پاسخگویی طفره رود.

    در جریان ماموریتم در نیویارک چندین بار تلاش نمودیم تا پاکستان، طالبان و دیگر ناقضین تعزیرات را در برابر شورای امنیت ملل متحد پاسخگو بسازیم و همچنان جلو روایت سازی های غلط پاکستان را بگیریم. دو بار چین (متحد استراتیژیک پاکستان) عرایض ما را به تعلیق در آورد و متاسفانه دو بار دیگر هم کابل هدایت فرستاد تا از هرگونه اقدام در برابر سفر های غیرقانونی طالبان خودداری نمائیم.

    در نیویارک دو مشکل بزرگ دامنگیر رژیم تعزیرات است؛ یک، سیاسی سازی آن توسط اعضای دایمی شورای امنیت و دو، ضعف نظارت درست از آن که بار ها شاهد آن بوده ایم. در کابل از یک طرف مقامات مسوول با جزئیات رژیم تعزیرات درست آشنایی ندارند و از طرفی هم ضعف کشفی و دپلماتیک و نفوذ عوامل دشمن در دستگاه دولت باعث شده است تا نه تنها در رابطه با تطبیق رژیم تعزیرات فعال نباشیم که هدایات ضد و نقیض را هم صادر نمائیم.

    قرار معلوم، پاکستان در ظاهر هر چند وقت لیست اشخاص، گروه ها و شرکت ها را که کمیته تعزیرات شورای امنیت ملل متحد به روز می کند، در وب سایت وزارت امور خارجه خود در ختم دستورالعمل های حکومتی اش نشر می نماید تا نشان دهد که به صفت یک عضو مسوول ملل متحد رژیم تعزیرات را جدی می گیرد. ولی در گذشته کسی به این کار پاکستان کدام توجه خاص نشان نمی داد.

    این بار شاید به دو دلیل موضوع خبرساز شده باشد: یک، دستورالعمل پاکستان وقتی صادر می گردد که طالبان یک موافقتنامه را با امریکا به امضا رسانده اند و طبق آن به محض اینکه دور میز مذاکرات بین الافغانی بنشینند روند رفع تعزیرات ملل متحد آغاز می گردد و شاید ظرف دو سه ماه تمام تعزیرات بالای طالبان برداشته شود. از طرفی هم کمیته تعزیرات ملل متحد قبلاً مجوز موقتی سفر را به اعضای مذاکره کننده طالبان صادر نموده است و با استفاده از همین امتیاز سفر های اخیر هیئت طالبان در منطقه، به شمول سفر امروزی به اسلام آباد، زیر نام “روند صلح” صورت گرفته است.

    پاکستان با اطمینانی که از پیشروی هایش در روند صلح افغانستان دارد، شاید خواسته باشد تا قصداً آنرا خبرساز بسازد تا نشان دهد که به قطعنامه ها و تعزیرات ملل متحد احترام دارد و شاید هم به گونه نمایشی دست به بعضی اقداماتی بزند زیرا می داند که رژیم تعزیرات به زودی از طالبان رفع خواهد گردید.

    دلیل دوم شاید این باشد که گروه ویژه اقدام مالی یا FATF که بالای مسائل پول شویی و تمویل تروریسم به سطح بین المللی کار میکند، تصمیم دارد تا طی جلسه یی پیشرفت پاکستان را در مبارزه با همچو جرایم ارزیابی نماید. پاکستان ادعا دارد که برنامه توافق شده دوطرفه را از طریق اقدامات اداری و قانونی عملی نموده است و انتظار دارد تا از “لست خاکستری” آن گروه نام اش بیرون شود. در این لست کشور هایی قرار دارند که خطر پول شویی و تمویل تروریسم زیاد دارند و رسماً تعهد نموده اند تا با گروه مذکور کار نموده و کمبودی های شانرا رفع نمایند.

    محمود صیقل

  • امریکا به حکومت کنونی افغانستان وفادار نمی ماند

    امریکا به حکومت کنونی افغانستان وفادار نمی ماند

    لورل میلر، نماینده‌ ویژه پیشین امریکا برای افغانستان و پاکستان، روز چهارشنبه (۲۹ اسد) در گفتگویی که توسط بنیاد امریکایی «بروکینگز» امریکایی انجام شد، گفت «در دوران جنگ سرد امریکا با شبکه‌ حقانی و شماری از افراد دیگر کار می‌کرد؛ اما بعدتر این شبکه دشمن ایالات متحده شد».

    خانم میلر که در حال حاضر، رییس بخش آسیایی گروه بین‌المللی بحران نیز است، در این برنامه گفت ممکن است امریکا با چهره‌های دیگر در افغانستان وارد شراکت شود.

    وی در ادامه گفت امریکا تنها در شکست طالبان ناکام نبوده، بلکه به دنبال ایجاد یک حکومت هم نبوده که بتواند به تنهایی طالبان را شکست دهد.

    این دیپلمات پیشین امریکایی با اشاره به روند صلح همچنین گفت وضعیت در افغانستان برای یک توافق صلح در حال پیشرفت نیست، بلکه در حال بدترشدن می‌باشد.

    وی در عین حال هشدار داد خروج امریکا از افغانستان بدون دست‌یافتن به یک توافق صلح، منجر به یک جنگ داخلی دوام‌دار خواهد شد.

    در حال حاضر، محور تلاش‌ها برای تامین صلح، کشاندن طالبان به میز مذاکره است.

    رهایی کامل ۵ هزار زندانی این گروه که پیش‌شرط آغاز مذاکرات بین‌الافغانی بود، تاکنون انجام نشده‌است.

    حکومت تاکنون ۴ هزار و ۶۸۰ زندانی طالبان را رها کرده؛ اما ۳۲۰ زندانی دیگر طالبان تاکنون در زندان هستند. این افراد شامل ۴۰۰ زندانی خطرناک گروه طالبان‌ اند که گفته می‌شود در پی مخالفت شماری از کشورها با رهایی آن‌ها، آزاد نشده‌اند.

  • صلح و کاهش خشونت مورد بحث قرار گرفت

    صلح و کاهش خشونت مورد بحث قرار گرفت

    حمدالله محب مشاور امنیت ملی با جنرال اسکات میلر قوماندان عمومی مأموریت حمایت قاطع ناتو در مورد کاهش خشونت‌ها گفت‌وگو کرد.

    محب و میلر، در دیدار روز گذشته (۲۹ اسد) در مورد تلاش‌ها و فعالیت‌های صلح دولت افغانستان و شرکای بین‌المللی‌اش بحث کردند.

    مقامات افغان و شرکای بین‌المللی حکومت افغانستان همواره از طالبان خواسته اند تا پیش از آغاز مذاکرات بین افغانان، خشونت‌ها را کاهش دهند و آتش‌بس کنند.

    اما طالبان می‌گویند در این دو مورد در جریان مذاکرات بحث خواهند کرد.

  • آیا افغانستان برای آغاز مذاکرات صلح منتظر انتخابات امریکا است؟

    آیا افغانستان برای آغاز مذاکرات صلح منتظر انتخابات امریکا است؟

    اشرف غنی، رییس جمهور افغانستان، در ۹ آگست در آخرین روز شورای سنتی این کشور مشهور به لویه‌جرگه، قطع‌نامه‌ای را روی دست گرفت. این شورا که متشکل از صد‌ها نماینده بود، با آزادی ۴۰۰ زندانی طالب جهت برداشتن موانع برای شروع زود‌هنگام مذاکرات میان طرف‌های درگیر افغانستان موافقت کرد.

    حکومت افغانستان فقط به خاطر برداشتن موانع سد راه صلح، حاضر به آزادی هزاران زندانی طالب، به شمول کسانی که متهم به  یکی از مرگ‌بارترین حملات دو دهه شورش اخیر افغانستان هستند، بمب جاسازی شده در موتر بارکشی در سال ۲۰۱۷ که موجب کشته شدن ۱۵۰ تن شد، گردید.

    صدیق صدیقی می‌گوید: می‌خواهیم به خشونت‌ها نقطه پایان بخشیم. می‌خواهیم به طالبان بفهمانیم فرصت‌هایی که در فضای صلح هستند را درک کنند.

    اما برخلاف مسأله آزادی زندانیان، به گفته تحلیل‌گران، حکومت افغانستان با به تاخیر انداختن مذاکرات، منتظر نتیجه انتخابات امریکا است. کیت کلارک، مدیر شبکه تحلیل‌گران افغان مستقر در کابل می‌گوید:‌ به نظر می‌رسد که حکومت افغانستان علاقه زیادی به برنده شدن بایدن ندارد.

    حکومت افغانستان با این کار مذاکرات صلح را در معرض ناکامی قرار می‌دهد که در نتیجه از سوی امریکا، حامی این کشور، نیز تحت فشار قرار خواهد گرفت. هم‌چنان حکومت افغانستان خشم افغان‌هایی را شدت می‌بخشد که آزادی طالبان را بها و قربانی سنگینی می‌بینند.

    اورزلا نعمت، مدیر واحد تحقیقاتی و ارزیابی افغانستان، به این باور است که این یک فرصت خوب است برای داشتن یک افغانستان نسبتاً صلح‌آمیز و با‌ثبات که نباید از دستش داد.

    هدف این گفت‌وگوها که مبنی بر مذاکره بر سر تقسیم قدرت با طالبان است، پایان بخشیدن به چهار دهه منازعه دوام‌دار در افغانستان به شمول ۱۹ سال شورش است. اما به گفته تحلیل‌گران، مقامات افغان و مردم افغانستان نسبت به اهداف حکومت ترمپ و طالبان بی‌اعتماد اند.

    ‌برای فهم بیش‌تر، بهتر است به مسأله مذاکرات قطر در ۲۹ فبروری همین سال اشاره شود. در آن روز در حالی که ملا عبدالغنی برادر، مذاکره‌کننده ارشد طالبان با زلمی خلیل‌زاد، نماینده امریکا٬ توافق‌نامه تاریخی را امضا می‌کردند، طرف‌داران طالب «الله اکبر» گویان فریاد می‌زنند. طبق این توافق‌نامه اکثریت نیروهای خارجی باید تا اپریل سال آینده افغانستان را ترک کنند. طالبان وعده دادند که نیروهای امریکا و ناتو را مورد حمله قرار نداده و گروپ‌هایی مثل القاعده را پناهگاه خویش نسازند.

    به گفته کلارک، روند صلح افغانستان از واشنگتن مدیریت می‌شود و این سیاستی است در جهت خروج نیروها از این کشور. وی علاوه می‌کند که نگرانی مقامات افغان نشان‌دهنده یک مصیبت بزرگ برای افغانستان است.

    در حال حاضر نیروهای امریکایی از ۱۴۰۰۰ به ۸۰۰۰ سرباز کاهش یافته است که قرار است تا نوامبر همین سال الی ۵۰۰۰ کاهش یابد. بقیه نیروهای ناتو نیز در جریان خروج می‌باشند.

    این توافق‌نامه هم‌چنان تاکید بر آزادی ۵۰۰۰ زندانی طالب در ازای ۱۰۰۰ نیروی امنیتی افغان، برای ایجاد اعتماد جهت پیش‌برد بهتر مذاکرات میان نماینده‌گان دارد. به گفته اندرو واتکینز، تحلیل‌گر ارشد مسایل افغانستان در گروپ بین‌المللی بحران، حکومت افغانستان خیلی علاقه‌مند این معامله نبود، اما بعد از فشارهای امریکا تن به این معامله داد. به گفته وی، مقامات در کابل چاره‌ای جز تسلیم شدن و سرسپرده‌گی به طالبان ندارند.

    قرار بود الی ۱۰ روز بعد روند تبادل زندانیان و مذاکرات بعدی آغاز گردد، اما از این مساله پنج‌و‌نیم ماه می‌گذرد و  دولت هنوز در جریان آزادی ۴۰۰ زندانی است.

    به گفته واتکینز، حکومت افغانستان عجله‌ای در این مذاکرات ندارد و مطئناً این مساله مطابق خواسته‌های امریکا نیست.

    زمانی که امریکا توافق‌نامه ‌صلح را با طالبان امضا می‌کرد، غنی و عبدالله درگیر اختلافات بر سر نتیجه انتخابات سپتامبر بودند. این اختلافات بالاخره در اواخر مارچ با هشدار مایک پومپیو مبنی بر قطع یک میلیارد دالر کمک به افغانستان به پایان رسید.

    حد بالای بی‌اعتمادی

    به گفته تحلیل‌گران، حکومت افغانستان به مقاصد طالبان اعتماد ندارند، این در حالی است که شبه‌نظامیان هنوز هم بر نیروهای افغان حمله می‌کنند.

    کلارک می‌گوید: آیا طالبان به دنبال رسیدن به یک توافق سیاسی از طریق مذاکرات هستند و یا این‌که به دنبال بیرون کردن نظامیان امریکایی و آزاد کردن تعداد زیاد زندانیان‌شان قبل از فشار نظامی به کابل؟

    نعمت، مدیر واحد تحقیقی و ارزیابی افغانستان، می‌گوید که اعتماد به طالبان برای افغان‌ها پر‌هزینه تمام خواهد شد. وی علاوه می‌کند: تنها تغییری که در آن‌ها دیده می‌شود، نحوه گفت‌وگوی‌شان با خارجی‌ها است.

    مهم‌تر از همه به نظر کلارک و واتکینز، حکومت غنی از حمایت حکومت ترمپ در مذاکرات صلح اطمینان کافی ندارد.

    به گفته تحلیل‌گران، مقامات در کابل تا زمان خروج نیروهای خارجی از کشور، برای رسیدن به یک توافق اساسی تحت فشار خواهند بود. مقامات کشور نگرانند که نتوانند نفوذ لازم را برای حفظ دست‌آوردهای دو دهه اخیر کشور از جمله قانون اساسی و حقوق زنان داشته باشند.

    دو نفر از افراد نزدیک به مذاکره‌کننده‌گان حکومت صحبت تحلیل‌گران را تکرار کرده و مورد تایید قرار داده‌اند. آن‌ها به شرط ناشناس ماندن با  NPRصحبت کردند و نخواستند که خشم مقامات افغان و امریکا را برانگیزند.

    رییس جمهور غنی نگرانی‌هایش را در مطلبی در واشنگتن پست چنین بیان کرد: جامعه بین‌الملل من‌حیث یک واسط و تسهیل‌کننده در مذاکرات ایفا می‌کند و باید فضا را برای یک مذاکره عادلانه و بدون جانب‌داری فراهم کند. وی علاوه می‌کند که شرکای بین‌المللی ما باید در اصول و ارزش‌هایی که ۲۰ سال بالای‌شان سرمایه‌گذاری کرده‌ایم، کنارمان محکم بایستند.

    خیلی از مقامات حکومت غنی اما اتهام دست‌داشتن دیگران را رد کرده می‌گویند که امریکا به حمایت‌هایش از افغانستان در طول زمان گفت‌وگوها ادامه می‌دهد. این مقامات خواستند که ناشناس باقی بمانند، چرا که گفت‌وگوهای صلح بخش کاری‌شان نیست.

    انتظار خادم، یک عضو مذاکره‌کننده تیم افغان، می‌گوید که هرگونه تاخیر در مذاکرات اکثراً به خاطر مسایل لوجیستیکی بوده است. او ادعای طالبان را مبنی بر آزادی ۱۰۰۰ نیروی امنیتی افغان طبق توافق‌نامه رد کرده و می‌گوید: پروسه آزاد‌سازی باید از سوی طالبان نیز آغاز گردد. آزادسازی باید دوطرفه به صورت متقابل صورت گیرد.

    خلیل‌زاد، نماینده امریکا، می‌گوید که افغان‌ها باید به امریکا اعتماد داشته باشند. وی در یکی از توییت‌های اخیرش گفته بود: ما مردم افغانستان را در طی ۱۹ سال کمک کرده‌ایم و امروز هم به این کار را ادامه می‌دهیم تا مطئن شویم که افغان‌ها به آرزوی دیرینه خویش که یک صلح پایدار است، دست پیدا کنند.

    خروج سربازان با روی‌کار آمدن بایدن

    اما یکی از منابع افغان نزدیک به تیم مذاکره‌کننده معتقد است که خروج با رویکرد بایدن، به صورت مسوولانه و سازمانی خواهد بود. یک توییت ساده هیچ نقشی را بازی نمی‌کند.

    به باور وی، مذاکره‌کننده‌گان افغان معتقد اند که نامزد احتمالی دموکرات‌ها به مشاوران امنیتی هردو حزب گوش فرا می‌سپارد و تصامیم شتاب‌زده و عجولانه نخواهد گرفت.

    با این حال به گفته واتکینز، بزرگ‌ترین اشتباه حکومت افغانستان خواهد بود که خود را امیدوار به تفاوت‌های قابل ملاحظه حکومت ترمپ و یا حکومت احتمالی بایدن جهت خروج از افغانستان بداند.

    در یک مصاحبه در فبروری با CBS’ FACE THE NATION ٬ معان رییس جمهور سابق گفته بود که وی مخالف حضور تعداد زیادی از نیروهایش که توسط حکومت او و ترمپ فرستاده شده بودند، است. به گفته وی تعداد کمی از سربازان جهت مقابله با گروه‌های داعش و القاعده کافی خواهند بود تا مطمئن باشند که حمله‌ای بر امریکا نخواهد شد. وی گفت که هیچ‌گونه مسوولیتی را در صورت دوباره آمدن طالبان به قدرت بعد از خروج نیروهای امریکایی، نخواهد گرفت.

    کلارک می‌گوید: اگر نیروهای خارجی بدون دادن نقشه راه که گفت‌وگوهای صلح را حمایت کند، افغانستان را ترک کنند، وضعیت این کشور فاجعه‌بار خواهد بود. تا جایی که با مقامات در واشنگتن صحبت کرده‌ام، هیچ‌گونه پلان دومی برای افغانستان وجود ندارد.

    اگر گفت‌وگوها نتیجه ندهد، چه اتفاقاتی در انتظار افغانستان خواهد بود؟

    منبع: npr

  • صدیقی: اتهامات طالبان در مورد قصد حمله به زندانیان این گروه بی اساس است

    صدیقی: اتهامات طالبان در مورد قصد حمله به زندانیان این گروه بی اساس است

    سخنگوی ریاست جمهوری ادعای اخیر طالبان مبنی بر قصد حمله داعش در تبانی با استخبارات حکومت افغانستان بر زندانیان باقی‌مانده‌ی این گروه را بی اساس خواند.

    صدیق صدیقی، سخنگوی ریاست جمهوری در توییتر خود نوشت اتهامات اخیر طالبان در مورد چگونگی تامین امنیت زندانیان طالبان بی اساس است.

    صدیقی گفت دولت افغانستان قبلا در این زمینه اقداماتی لازم را انجام داده است و طالبان باید از صدور چنین اظهاراتی خودداری کنند.

    این در حالی است که گروه طالبان ادعا کرده است یک گروه داعش با همکاری استخبارات حکومت افغانستان و یک تعداد نظامیان افغان قصد حمله بر زندانیانی را دارد که قرار است از محبس پلچرخی رها شوند.