برچسب: بایدن

هایکو ماس، وزیر خارجه‌ی آلمان، خواهان تمدید ماموریت سربازان آلمانی در افغانستان پس از ماه مارچ شده است.

آقای ماس، روز شنبه (۲۵ دلو) در نشستی که برای حمایت از گروه‌ رسانه‌ای فانکه برگزار شده بود، گفت: «تا ماه مارچ، مذاکرات صلح با طالبان به پایان نمی‌رسد و به همین دلیل ما باید در افغانستان بمانیم.»

آلمان در افغانستان یک هزار و سه سرباز دارد که عمدتا در بخش مشوره‌دهی و آموزش نیروهای امنیتی افغان مشغول اند.

این در حالی است که قرار است دولت امریکا نیز حضور سربازانش در افغانستان را تمدید کند.

به تازگی، روزنامه‌ی واشنگتن تایمز، به نقل از جو بایدن، رییس‌جمهور امریکا، گزارش داده است که نیروهای امریکایی در ماه می از افغانستان بیرون نخواهند شد.

در گزارش روزنامه‌ی واشنگتن تایمز، آمده است: «جو بایدن در نخستین دیدارش از پنتاگون، گفته است که می‌تواند مهلت خروج نیروهای امریکایی از افغانستان در ماه می سال روان میلادی را کنار بگذارد.» آقای بایدن، به دیپلماسی به عنوان اولین ابزار کشورداری امریکا تاکید کرده است.

پیش از این، جنرال کنت مکنزی، فرمانده‌ی سنتکام (ستاد فرماندهی مرکزی امریکا)، گفته بود که خروج سربازان امریکایی از افغانستان، باید مبتنی بر شرایط باشد.

همچنان، اخیرا، لیندزی گراهام، سناتور جمهوری‌‌خواه امریکایی نیز، گفته بود که سربازان این کشور در ماه می سال جاری میلادی، از افغانستان بیرون نخواهند شد.

کمی پیشتر از آن، کانگرس امریکا، از جو بایدن خواسته بود تا سرعت خروج سربازان امریکایی از افغانستان را کاهش دهد تا وضعیت امنیتی این کشور، بهتر شود. کانگرس امریکا، هشدار داده بود که با توجه به شرایط، خروج سربازان امریکایی از افغانستان، می‌تواند سبب بی‌ثباتی در منطقه، قوی شدن شبکه‌ی القاعده و تشدید جنگ‌های داخلی در این کشور شود.

دفتر رسانه‌یی معاونت دوم ریاست‌جمهوری امروز (چهارشنبه، ۲۲ دلو) در خبرنامه‌یی نوشت آقای دانش این مطلب را در دیدار با پدرو شیرر، رییس نمایندگی کمیتۀ بین‌المللی صلیب سرخ در افغانستان مطرح کرده است.

آقای دانش می‌افزاید موافقت‌نامۀ دوحه در یک شرایط خاص با عجله میان امریکا و طالبان امضا شده است و این موافقت‌نامه هیچ تضمینی برای تأمین ثبات در افغانستان ایجاد نکرده است.

معاون دوم ریاست‌جمهوری بر بازنگری اساسی این موافقت‌نامه تأکید و علاوه می‌کند اگر این موافقت‌نامه بازنگری نشود، روند صلح با چالش‌های جدی روبه‌رو خواهد شد.

این در حالی است که دولت جدید امریکا هم‌اکنون سرگرم بازنگری این سند است. ادارۀ بایدن طالبان را به عدم پایبندی به تعهدات دوحه متهم کرده و روند خروج نیروهای امریکایی را که تا ماه «می» امسال قرار بود به پایان برسد، به تعویق انداخته است.

این تحول‌ها در واشنگتن باعث شده است که دومین دور گفت‌وگوهای صلح که میان هیأت‌های مذاکراتی دولت افغانستان و گروه طالبان در قطر آغاز شده بود نیز متوقف شود.

این توافقنامه طالبان را ملزم می‌کرد روابط خود با القاعده را قطع کنند، خشونت‌ها را کاهش دهند و وارد مذاکرات منطقی با دولت افغانستان شوند.
این معامله برای ایجاد زمینه عقب‌نشینی نیروهای امریکایی در بدل تضمین‌های امنیتی از طرف طالبان انجام شد.
تاکنون روند خروج نیروها مطابق برنامه صورت گرفته است.
از زمان آغاز جنگ در سال ۲۰۰۱ تعداد سربازان امریکایی در افغانستان به کمترین اندازه آن- ۲۵۰۰ تن- رسیده است. با این حال، مواد اصلی این توافق نامه توسط طالبان نقض شده است.
خشونت‌ها و همچنین قتل‌های هدفمند زیاد شده است و مذاکرات بین‌الافغانی تقریباً متوقف شده است.
شهرهای بزرگ کشور، از جمله پایتخت -کابل- روزانه شاهد ترور روشنفکران برجسته، مقامات دولتی، قضات، روزنامه نگاران، کارگران حقوق بشر و فعالان جامعه مدنی بوده است.
افغانستان در حال جنگ در یک مقطع حساس ساختن و یا شکستن قرار دارد. عامه مردم ایالات متحده به دنبال خاتمه دادن به اصطلاح «جنگ ابدی» هستند، اما منطقه همچنان بی‌ثبات است و تعدادی از گروه‌های تروریستی در این کشور فعالیت دارند.
به اساس گزارش‌ها، همین اکنون بیش از ۲۰ گروه تروریستی در منطقه فعال هستند که این می‌تواند امنیت جهانی را با خطرات جدی روبرو کند. اگر این گروه‌ها در سطح منطقه مهار نشوند، تروریست‌های با اجنداهای جهانی می‌توانند خیابان‌های نیویارک، لندن، پاریس و بسیاری از شهرهای دیگر را نا امن کنند.
بدتر از آن این که اگر آن‌ها به نیروگاه‌های هسته‌ای پاکستان نا امن دسترسی پیدا کنند، می‌تواند منجر به یک فاجعه جهانی شود.
یکی از مهمترین دلایل حضور نیروهای امریکایی و ناتو در افغانستان طی ۱۹ سال گذشته این بوده است که نگذارند تروریست‌ها از پناهگاه‌های امن استفاده کنند و به نیروگاه‌های هسته‌ای پاکستان دسترسی پیدا کنند. افراط گرایی مذهبی و رادیکالیزم پاکستان را در مقابل تروریستان نسبتاً آسیب پذیر کرده است.
دولت بایدن با رویکرد محتاطانه اما عمل گرایانه، این وضعیت شکننده را مدیریت کند.
یک عامل مهم، عقب نشینی تمام نیروهای امریکایی به اساس جدول زمانی تا ماه می ۲۰۲۱ مطابق توافقنامه صلح است. اما با توجه به شرایط موجود و نقض توافقنامه صلح توسط طالبان، عقب‌نشینی کامل نیروها در مدت چهار ماه عملی به نظر نمی‌رسد.
توقع افغان‌ها از بازنگری توافق صلح این است که آتش‌بس دایمی و فشار بیشتر بر طالبان برای ترک خشونت وارد شود.
طالبان باید دموکراسی در ساختار فعلی نظام در مذاکره را حرمت بگذارند، حنیف اتمر وزیر امور خارجه افغانستان و یکی از بازیگران اصلی گفت‌وگوهای صلح، تلاش دارد تا اجماع منطقه‌ای را برای حفظ جمهوریت به دست بیاورد.
دستاوردها بسیار به دشواری طی ۱۹ سال گذشته به دست آمده و آتش‌بس می‌تواند به یک توافق صلح موفقیت آمیز مبدل شود.
صلح باید همراه با امنیت و یک انتقال اقتصادی باشد که منجر به خودکفایی پایدار برای افغانستان شود.
توسعه اقتصادی می‌تواند هزینه‌های جنگ ایالات متحده را جبران نموده و افغانستان را در راستای خودکفایی مطابق به دستور کار رییس جمهور غنی کمک کند. این می‌تواند همکاری طولانی مدت بین افغانستان و ایالات متحده را تقویت کند. برخی از پیمانکاران امریکایی برنامه‌های انتقال امنیتی و اقتصادی را به مقامات افغان و ایالات متحده ارائه داده‌اند- ایده‌های که می‌تواند امنیت و منافع اقتصادی هر دو کشور را تقویت کند، حتی در صورتی که توافق صلح باقی بماند و یا شکست بخورد.
وضعیت شکننده کنونی فرصتی منحصر به فرد برای مقامات افغانستان و ایالات متحده برای دستیابی به اهداف خود فراهم می‌کند، اما این موضوع نیازمند اعمال فشار بیشتر بر طالبان است.
بهترین گزینه خروج گام به گام نیروهای امریکایی مطابق با شرایط تضمین‌های طالبان است که آن‌ها واقعاً از روابط خود با القاعده دست بکشند، با دولت افغانستان به توافق برسند و به گروه های تروریستی اجازه ندهند تا در داخل افغانستان فعالیت کنند.
در حالی که این توافقنامه در دست بررسی است، این زمان برای رسیدگی به چالش‌های اساسی و اعمال فشار بیشتر بر طالبان برای جدی گرفتن آتش‌بس دائمی است. علاوه بر این، باید تلاش شود تا در مورد روند صلح به اجماع منطقه‌ای برسد.
تاکنون برخی از بازیگران منطقه‌ای به دلیل تضاد منافع، نقشی نسبتاً مخرب در روند صلح داشته‌اند.

منبع: دی هیل

مترجم: شمس حقجو

یکی از چالش‌های فراوانی که پیش روی دولت بایدن قرار دارد، پرداختن به روابط ناکارآمد ایالات متحده و پاکستان خواهد بود. هر کسی که با چگونگی تعامل اسلام آباد و واشنگتن در طول ۷۴ سال گذشته آشنا باشد به استعاره‌های کهنه و تکراری متوسل می‌شود: سواری بر موج سینوسی، روابط پرتنش بین مادر شوهر و عروسش! چنین کلیشه‌هایی بیانگر این واقعیت هستند که رابطه ایالات متحده و پاکستان به ندرت پایدار بوده‌است و معمولاً یا به شدت کاهش یافته و یا به طور ناپایداری افزایش می‌یابد. چالش دولت جدید یافتن راهی برای ایجاد روابط کارآمدمدآمد با پاکستان خواهد بود، روابطی که عاری از نوسان بین قله‌های اشتیاق و عمق بدگمانی باشد.

چارچوب این رابطه بسیار تعیین‌کننده خواهد بود. دلیل اصلی بی‌ثباتی در روابط ایالات متحده و پاکستان این است که همیشه تحت سلطه آنچه دیپلمات‌ها «ملاحظات سیاست خارجی» می‌نامند، بوده‌است: این ملاحظات در طول جنگ سرد، مقابله با کمونیسم بود؛ و از ۱۱ سپتمبر، در مورد مقابله با تروریسم و ​​حمایت از جنگ در افغانستان بود و برای پاکستان بیشتر در مورد رقابت سالیانه و تقابل گاه و بیگاهش با هند بوده‌است. اگر یک مشارکت اقتصادی و فرهنگی بنیادین و قوی وجود داشت، این چشم‌اندازهای استراتژیک قطع شده می‌توانست قابل کنترل باشد، اما چنین مشارکتی وجود نداشته‌است. و هر دو طرف با تمرکز بر همپوشانی ناچیزِ منافع ژئوپلیتیک، تمایل به کسب منفعت، حداقل در کوتاه مدت، داشته‌اند.

در حال حاضر، رابطه ایالات متحده و پاکستان، هنوز هم تا حد زیادی بر اساس افغانستان تنظیم شده‌است، خصوصاً با علم به اینکه واشنگتن وارد مرحله نهاییِ شمول نظامی خود شده‌است. در میان مدت، احتمالاً چین روابط دوجانبه را تعریف می‌کند. سوال مهم این است که آیا پاکستان در استراتژی هند-آرامِ ایالات متحده قرار می‌گیرد و اگر پاسخ این سوال مثبت است، چگونه این اتفاق رخ خواهد داد؟ و آیا پاکستان به عنوان یک عضو زودآسیبسیبآ و یک رقیب بالقوه در بازی جدید با چین دیده خواهد شد؟

بازی نهایی افغانستان

در حالی که دولت بایدن سیاست خود را در مورد افغانستان به طور کامل تدوین نکرده‌است، اما نشان داده‌است که احتمالا با تأکید بیشتر بر حفظ دستاوردهای دو دهه گذشته از روند صلح جاری حمایت خواهد کرد. با این حال، بعید به نظر می‌رسد که تیم جدید تعهد خود را برای عقب‌نشینی نیروهای آمریکایی که در هسته اصلی توافق نامه طالبان و ایالات متحده‌است، کاملاً رد کند. هرچند ممکن است بازی نهایی افغانستان طولانی شود، اما جریان دارد، به این معنا که در نهایت این رابطه دوباره از نو شکل خواهد گرفت.

پاکستان هنوز هم نقش مهمی، هم در دستیابی به توافق سیاسی و هم در اجرای آن خواهد داشت. اگر دولت بایدن به دنبال به تأخیر انداختن مهلتِ می ۲۰۲۱ برای خروج نهایی و کامل نیروهای آمریکایی باشد، چنانچه گروه مطالعات دوجانبه افغانستان توصیه می‌کند، برای القاء این مفهوم به طالبان، به کمک پاکستان نیاز دارد. اگر ایالات متحده بر کاهش خشونت و امتیازات سیاسی توسط طالبان در مذاکرات دوحه، چیزی که گروه مطالعات افغانستان نیز خواستار آن است، اصرار بورزد، حضور پاکستان نیز ضرورت خواهد داشت.

در صورت شکست مذاکرات، ایالات متحده با انتخاب انصراف تک جانبه از افغانستان یا حفظ حضور نظامی خود در برابر مخالفت‌های تازه طالبان روبرو خواهد شد. در هر صورت حضور پاکستان حیاتی خواهد بود. ایالات متحده در صورت عقب‌نشینی، اطمینان حاصل خواهد کرد که ملزومات ضد تروریستی‌اش هنوز هم برآورده می‌شوند یا خیر، چیزی که دست کم به استفاده از حریم هوایی پاکستان نیاز دارد. در صورت ادامه جنگ هم ایالات متحده برای تأمین نیروهای خود و دریافت پشتیبانی هوایی که برای بقای رژیم حیاتی است، به همان فضای هوایی نیاز خواهد داشت. به هر روی، پاکستان مانند سال ۲۰۰۱ از قدرت نفوذ بر ایالات متحده برخوردار خواهد بود.

واشنگتن با هر سرعتی که بخواهد از روابط پرتنش خود با پاکستان دور شود، با دشواری روبرو خواهد بود تا زمانی که یک حل و فصل سیاسی جامع برای مناقشات افغانستان حاصل و حداقل تا حدی اجرایی شود. اما ایالات متحده برای همکاری با پاکستان (که هم اهداف پاکستان و هم اهداف ایالات متحده را برآورده کند) بهای گزافی پرداخت نخواهد کرد، و بعید است که مصارف کورکورانه میلیارد دالریِ پس از ۱۱ سپتمبر برگردد. واشنگتن معتقد است که نتیجه کمی از این سرمایه‌گذاری‌ها به دست آورده‌است و در دوره همه‌گیری کنونی، اولویت‌های بالاتری برای بودجه وجود دارد.

استراتژی هند- اقیانوس آرام

با این وجود، بازی آخر افغانستان توسعه می‌یابد، و چارچوب گسترده‌تر برای روابط ایالات متحده با جنوب آسیا توسط استراتژی هند-آرام قالب‌ریزی می‌شود. چنانچه انتصاب کرت کمپبل به عنوان هماهنگ کننده هند و اقیانوس آرام در شورای امنیت ملی نشان می‌دهد، استراتژی هند- اقیانوسیه که توسط دولت ترامپ بارور شد، ادامه خواهد یافت.

پاکستان یک کشور بسیار مهم در رقابت ژئوپلیتیکی در حال ظهور با چین در آسیای جنوبی است. این کشور یکی از معدود متحدان چین است؛ خانه‌ی اقتصادی چین و پاکستان (CPEC) است، نمونه برجسته طرح یک کمربند و یک جاده (BRI) است؛ هدف سرمایه گذاری عظیم چین (حداقل ۴۰ میلیارد دالر تحت CPEC) است؛ و البته از مزایای حمایت چین در شورای امنیت سازمان ملل متحد برخوردار است. در طول دهه‌های گذشته پاکستان از همسویی قدیمی خود با واشنگتن به یک همسویی بین‌المللی با پکن رسیده‌است، و این بازتاب یک واقعیت اساسی ژئوپلیتیک است: هم پاکستان و هم چین هند را تهدید می‌دانند، در حالی که ایالات متحده هند را یک شریک می‌داند.

برای دولت بایدن، سوال این خواهد بود که آیا باید به سادگی این واقعیت ناخوشایند را که پاکستان قبلاً به خیمه چین نقل مکان کرده‌است را بپذیرد یا بکوشد با چین در پاکستان رقابت کند؟ گرچه ممکن است گرایش شدید اسلام آباد به سمت پکن از سوی واشنگتن به عنوان راهی آسان برای خروج از یک رابطه ناکارآمد مورد استفاده قرار گیرد، اما هزینه‌هایی وجود دارد: پاکستان یک کشور دارای تسلیحات هسته‌ای است که ششمین ارتش بزرگ جهان را دارد. این قدرت جنگی، بیش از آن است که به سادگی گرفتار شدن در دستان رقیب را توجیه کند. به علاوه، ایالات متحده در طول تاریخ نقش مهمی (هرچند بی‌صدا) در تنش‌زدایی درگیری‌های هند و پاکستان داشته است. اگر ایالات متحده به طور کامل از نفوذ خود در اسلام آباد به نفع ایجاد نفوذ در دهلی صرف نظر کند، توانایی‌اش در ایفای آن نقش کاهش می‌یابد. از آنجایی که چین علاقه چندانی به پذیرش این مسئولیت نشان نمی‌دهد، و با توجه به اینکه چین درگیری‌های مرزی خود را با هند دارد و از سوی دهلی به عنوان یک میانجی صادق درک نخواهد شد، احتمال این که چرخه تنش ها فزاینده خارج از کنترل شود محتمل‌تر است.

به طور خلاصه، واشنگتن به کسب منافع امنیتی خود در پاکستان ادامه خواهد داد، هم به لحاظ منافع محدود خودش (به عنوان مثال، بازی نهایی افغانستان) و هم به لحاظ منافع عمومی گسترده‌تر برای جلوگیری از جنگ هسته‌ای. و این دلیل قانع‌کننده‌ای برای حفظ حداقل رابطه امنیتی است – حداقل آموزش نظامی حرفه‌ای و شاید کمک امنیتی برای اهداف مشترک واقعی. آموزه‌هایی از دهه از دست رفته روابط ایالات متحده و پاکستان (۱۹۹۰ تا ۲۰۰۱) وجود دارد که در آن ایالات متحده به دلیل نگرانی‌های مشروع در مورد گسترش سلاح‌های هسته‌ای کمک‌های امنیتی را قطع کرد، اما در نهایت از کناره‌گیری کامل و مسیری که پاکستان در واکنش به آن پیش گرفت پشیمان شد؛ مسیری که تا حدی منجر به حملات ۱۱ سپتمبر شد.

امنیت اقتصادی

دولت نخست وزیر عمران خان توسعه اقتصادی را به عنوان موضوع محوریِ دولت خود قرار داده‌است و الگوی کلی را از کشوری تحت سلطه نگرانی‌های امنیت ملی به کشوری متمرکز بر موضوع امنیت اقتصادی، تغییر داده‌است. این تغییر روند، تا حدی نشان‌دهنده تمایل روزافزون در سراسر آسیای جنوبی و مرکزی برای افزایش ارتباط اقتصادی است، و پاکستان در این میان برای اتصال شمال به جنوب (به عنوان مثال، چین و آسیای میانه با پاکستان متصل هستند) به جای اتصال شرق به غرب (که مسئله بحث برانگیز تجارت از مرز هند و پاکستان را به میان می‌کشد) تلاش می‌کند.

هرچند برخی از این استدلال‌ها به وضوح توجیهی عطف به ماسبق برای CPEC است، اما یک شناخت دیرهنگام نیز وجود دارد که پس از نزدیک به دو دهه مقابله با تروریسم، پاکستان باید بر ایجاد فرصت‌های اقتصادی برای رشد طبقه متوسط ​​ و جمعیت جوانان در حال رشد خود تمرکز کند.  CPEC علی رغم موفقیت‌هایی که در تولید انرژی و زیرساخت‌ها به دست آورده، بعید به نظر می‌رسد که فرصت‌های شغلی را به میزان قابل‌توجهی افزایش دهد- چنانچه قسمت‌های دیگر در BRI ، CPEC بیش از تولید شرکت‌های اقتصادی پایدار در مورد صادرات مازاد ظرفیت اضافی (از جمله نیروی کار) هستند. در حقیقت، مفهوم مناطق آزاد اقتصادی CPEC اصلی در حال دفن شدن در سکوت هستند.

شک و تردید روزافزون در مورد CPEC فرصتی را برای ایالات متحده ایجاد می‌کند، اگرچه کمک‌های گسترده برای توسعه، هم بعید و هم احتمالاً پوچ است. سرمایه‌گذاری خصوصی آمریکایی که توسط برنامه‌های موجود دولتی مانند برنامه‌های توسعه مالی جدید (DFC) و شبکه بلو دات پشتیبانی می‌شود، می‌تواند به پاکستان کمک کند تا اقتصادی را متمرکز بر رشد صادرات هدایت کند. از برخی جهات، اصول این بازار مثبت است: جمعیت جوان رو به رشد؛ نخبگان انگلیسی زبان با گرایش و تحصیلات غربی؛ و یک بخش خصوصی با استعداد و کارآفرین. اما در عین حال، چالش‌های بزرگی وجود دارد که باید بر آنها غلبه شود، از جمله فساد، میراث مداخله‌گرایانه ناپویا، و دیوان‌سالاری که با درگیری‌های سیاسی بی‌پایان متحجر شده‌است. اساسا، اقتصاد پاکستان به اصلاحات عمیق نیاز دارد و اگر پاکستان تصمیم بگیرد که در این مسیر قدم بگذارد، ایالات متحده می‌تواند یک شریک مفید برایش باشد.

منطقه دیگری که ایالات متحده در آن منابع قدرت دارد، قدرت نرم است. علی‌رغم روابط سیاسی مسئله‌دار سه دهه گذشته، نخبگان مشتاق پاکستانی هنوز به آمریکا گرایش دارند. تمایل به آموزش عالی آمریکا همچنان وجود دارد و حتی دسترسی رسانه‌های اجتماعی دولت آمریکا نیز تحت تأثیر رکودهای سیاسی نیست. واشنگتن به طور چشمگیری در برنامه‌های دیپلماسی عمومی خود در پاکستان سرمایه‌گذاری کرده‌است و این مبادلات آموزشی و فرهنگی زمینه‌ را برای ارتباطی فراهم می‌کند که کمتر بر موضوعات امنیتی متمرکز باشد.

خلاص شدن از شر روایت‌های تکراری و کهنه

اگر پاکستان و ایالات متحده بخواهند یک رابطه جدید ایجاد کنند، خلاص شدن از شر برخی از روایت‌های عمومی که روابط را محدود می‌کنند، ضرورت دارد.

از طرف پاکستان، کنار گذاشتن این ایده که واشنگتن در رویکرد خود نسبت به اسلام آباد کاملا “معامله‌ای” است تا “استراتژیک” مفید خواهد بود. واقعیت این است که همه روابط بین‌الملل درجاتی از معاملات را شامل می‌شوند و همسویی کاملا استراتژیک بسیار نادر است؛ و با توجه به دیدگاه‌های کاملاً متفاوت ایالات متحده و پاکستان درباره هند و چین، یک همسویی کاملا استراتژیک قطعاً بین آنها امکان‌پذیر نیست. اما ممکن است منافع ملی آنها آنقدری هم‌پوشانی داشته باشد که به هر یک از طرفین امکان ایجاد یک رابطه کارآمد را بدهد که نه کاملاً معامله‌ای باشد و نه استراتژیکِ صرف.

برای واشنگتن تشخیص این نکته مفید است که آنچه اغلب به عنوان دورویی پاکستان برچسب خورده‌است، نتیجه تلاش برای همکاری در غیاب همسویی استراتژیک، به ویژه در مورد افغانستان بوده‌است، جایی که دو کشور غالبِ دو دهه گذشته را از اهداف متناقض برخوردار بوده‌اند. و از نقطه‌نظر پاکستان، به نظر می‌رسد که برخی اقدامات آمریکا، مانند تحسین دموکراسی پاکستان هنگام انجام عملیات‌های یک جانبه ضد تروریسم در خاک پاکستان نیز، بوی ریاکاری دارد.

روزهای روابط فشرده ایالات متحده و پاکستان، که در آن جنبه‌های نظامی و اطلاعاتیِ همکاری حاکم بود، احتمالاً برای همیشه به پایان رسیده‌است. تصور اسلام آبادی که به طور فزاینده‌ با پکن همسو و در عین حال به واشنگتن نزدیک باشد، دشوار است. اما یک رابطه کارآمد در صورتی که “اصولی ” باشد و بر منافع مشترک، به ویژه منافع اقتصادی و فرهنگی، تمرکز داشته باشد، شدنی و ممکن به نظر می‌رسد.

خبرنامه

به نقل از ان‌بی‌سی، در پی گزارش‌ها مبنی بر اینکه دولت بایدن قصد ندارد نیروهای امریکایی را تا ماه می از افغانستان خارج کند، سه فرمانده طالبان گفته است جنگجویان این گروه را از رخصتی زمستانی به خط مقدم نبرد دعوت کرده‌اند.
یکی از این فرماندهان در ولایت هلمند گفت: به فرماندهان ارشد و والیان هدایت داده شده تا به مواضع خود برگردند و در جلسات و بحث‌ها برای تهیه استراتژی آینده شرکت کنند.
وی افزود مسائل زیادی است تا این گروه باید به آن رسیدگی کند، از جمله بن‌بست مذاکرات صلح با حکومت افغانستان و تردیدها در مورد آینده حضور نیروهای خارجی.
یکی از رهبران سیاسی گروه طالبان در قطر نیز گفته است، در صورتی که مذاکرات با حکومت افغانستان به شکست مواجه شود و دولت بایدن نیروها را فراتر از مهلت تعیین‌شده در افغانستان حفظ کند، برنامه این گروه تسخیر ولایت‌های مهم و استراتژیک است.
ذبیح‌الله مجاهد سخنگوی گروه طالبان نیز گفته است: تاریخ ثابت کرده است که ملت مجاهد افغانستان می‌توانند شجاعانه از ارزش‌ها، خاک، میهن و حقوق خود دفاع کند.
از سویی هم، وزارت دفاع کشور می‌گوید از زمان کاهش نیروهای امریکایی، نیروهای افغانستان مسئولیت تمام عملیات‌های زمینی و بیش از ۹۵ درصد حملات هایی را بر عهده گرفته‌اند.
این در حالی است که گروه مطالعات افغانستان به تازگی در گزارشی هشدار داده بود که اگر نیروهای خارجی از افغانستان خارج شود، زمینه جنگ داخلی در افغانستان فراهم خواهد شد.

طالبان می گویند اگر توافق نامه دوحه عملی نشود، این گروه جنگ را ادامه داده، از خاک و کشور خویش دفاع خواهد کرد.

اخبار منتشره در رویترز در باره حضور نیروهای خارجی در افغانستان بیشتر از زمان تعیین شده در توافق نامه دوحه با واکنش هایی رو به رو شده است.

گروه  طالبان در واکنش به اعلامیه مشترک اخیر اتحادیه اروپا و برخی از کشورهای دیگر، به عملی شدن توافق نامه دوحه اشاره می کنند و می گویند اگر این توافق نامه نادیده گرفته شود و برای ادامه جنگ و حضور نیروهای خارجی بهانه جویی شود، این گروه از ارزش ها، خاک، کشور و حقوق شان دفاع خواهند کرد.

ذبیح الله مجاهد، سخنگوی طالبان، گفت: «اگر کسی توافق نامه دوحه را نادیده بگیرد و برای دوام جنگ و تمدید اشغال بهانه جویی کند، پس ملت مجاهد افغانستان چنانکه در تاریخ ثابت کرده است از ارزش‌ها، خاک، کشور و حقوق خود دلیرانه دفاع می‌تواند.»

مولوی عبدالسلام ضعیف، سفیر رژیم طالبان در اسلام آباد، گفت: «فکر می کنم که حضور شان باعث جنگ و دوام جنگ می شود و نه به سود امریکا است و نه هم به سود هیچ کسی دیگر، اکنون صلح یک نیاز است.»

این در حالی است که  ناتو این گزارش را گمراه کننده خوانده و می گوید که تا کنون در باره ادامه حضور نیروهای خارجی در افغانستان تصمیمی گرفته نشده است؛ اما این سازمان ادامه خشونت ها را از سوی طالبان، تضعیف کننده روند صلح می داند و از این گروه می خواهد که به تعهداتش در توافقنامه دوحه عمل کند. 

اوآنا لونگسکو، سخنگوی ناتو، گفت: «هیچ تصمیمی در این باره گرفته نشده است. وزیران دفاع ناتو در نشست روز هفدهم و هژدهم ماه فبروری در باره افغانستان بحث خواهند کرد.»

مایکل کوگلمن، معاون بخش آسیا در مرکز پژوهشی ویلسن آمریکا، گفت: «من فکر می کنم که این موضع گیری های ناتو احتمالاً به هدف وارد کردن فشار بر طالبان بوده است و خواسته است که این پیام را به طالبان برساند که ناتو در مسیر مشخصی در حرکت است و میخواهد که پس از ماه “می” نیز نیروهایش را در افغانستان نگه دارد.

 دوم این که ناتو می خواهد بر حکومت جوبایدن که اکنون در حال بررسی توافق نامه دوحه است نیز فشار بیاورد که این یک گزینه مناسب است که پس از ماه می نیز نیروها را در افغانستان نگه دارد. اما در آخر روز آنچی که مهم است این است که حکومت ایالات متحده امریکا چگونه موضع گیری خواهد کرد.”

سخنگوی ناتو از طالبان می خواهد که خشونت ها را متوقف بسازند؛ زیرا به باور او افزایش این خشونت ها روند صلح را تضعیف می کند.

با روی‌کارآمدن اداره بایدن در ایالات متحده و تغییر در سیاست خارجی و امنیتی این کشور گمانه‌های فراوان در مورد تعلق، تعدیل و تغییر خیلی از پالیسی‌های اداره ترمپ مطرح شد. بازگشت به کنفرانس زیست محیطی پاریس، موافقت‌نامه‌ هسته‌ای برجام با ایران و بازبینی مواد تفاهم‌نامه صلح ایالات متحده و طالبان از مواردی بود که جو بایدن در جریان کارزارهای انتخاباتی خود وعده بازبینی و برگشت به آن‌ها را داده بود.

در فردای پیروزی جو بایدن فرمان بازگشت به کنفرانس پاریس را داد و در مورد بازگشت به برجام نیز چراغ سبز نشان داد. در مورد مواد موافقت‌نامه صلح ایالات متحده و طالبان، جیک سالیوان مشاور امنیت ملی بایدن و تونی بلینکن اذهان داشتند که مواد توافق‌نامه صلح را بازبینی مجدد می‌کنند تا دیده شود که چه موارد در آن گنجانیده شده است. طالبان تا چه اندازه به تعهدات‌شان عمل کرده‌اند و چه موارد آن نقض شده است.

تفاهم‌نامه‌ی صلح ایالات متحده و طالبان در فبروری ۲۰۲۰م بعد از چندین ماه مذاکرات نفس‌گیر طالبان با زلمی خلیل‌زاد نماینده ویژه ایالات متحده برای صلح افغانستان به امضا رسید. از موارد درشت این تفاهم‌نامه می‌توان به خروج تمام سربازان ایالات متحده از خاک افغانستان تا تاریخ اول می سال ۲۰۲۱م، پایان حملات طالبان بر نیروهای امریکایی، آزادسازی پنج‌هزار زندانی طالبان (که یکی از پیش‌شرط‌های گفت‌وگوهای بین‌الافغانی بود)، عدم بازگشت جنگ‌جویان طالب به میادین جنگ و قطع ارتباطات طالبان با دیگر گروه‌های تروریستی بود.

بعد از این‌که جیک سالیوان مشاور امنیت ملی و تونی بلینکن وزیر خارجه از بازبینی مواد تفاهم‌نامه صلح ایالات متحده و طالبان صحبت کردند نگرانی جدی در میان طالبان به وجود آمده است. به عقیده نگارنده سفرهای اخیر طالبان به تهران – ایران و مسکو – روسیه نیز در همین جهت صورت گرفته است. هدف طالبان از این سفرها می‌تواند موازنه‌سازی و فشار آوردن روی اداره بایدن باشد تا مواد تفاهم‌نامه را به همان شکل که است بپذیرند.

طالبان در تهران به دنبال چه هستند؟

گفت‌وگوهای صلح افغانستان از زمان پیروزی بایدن در انتخابات ایالات متحده تا اکنون متوقف است و پیشرفت چندان در آن دیده نمی‌شود و طرفین انتظار تصمیم کاخ سفید را می‌کشند. در بحبوحه روی کارآمدن اداره بایدن تهران اولین مقصد هیأت بلندپایه‌ای طالبان به رهبری ملا برادر آخوند بود. دکتر محمدنعیم وردک، سخن‌گوی طالبان در رشته‌تویتی گفته است هیأتی طالبان به‌منظور گفت‌وگو در مورد امنیت افغانستان و منطقه، وضعیت مهاجران افغان و صلح به تهران سفر کرده‌اند و قرار است با نماینده ویژه ایران در امور افغانستان و جواد ظریف وزیر امور خارجه ایران گفت‌وگو کند.وزارت خارجه افغانستان با پخش اعلامیه از با خبر بودن سفر هیأت طالبان به تهران اطلاع داده است و از سویی سخن‌گوی وزارت خارجه ایران گفته است که دولت ایران در مورد پروسه صلح با طالبان گفت‌وگو کرده اند. این در حالی است که چندی پیش جواد ظریف وزیر خارجه ایران در مصاحبه ویژه‌ای که شبکه طلوع نیوز داشت، گفته بود که طالبان هنوز در لیست سیاه ایران قرار دارد.

سفر طالبان حاوی دو پیام عمده برای ایالات متحده بود. نخست، این‌که طالبان به ایالات متحده خاطرنشان ساخت که در صورت هر گونه تغییر در مواد موافقت‌نامه صلح، آن‌ها ظرفیت و توانایی دیپلماتیک دارند تا روابط‌شان را کشورهای منطقه و پیرامون افغانستان برقرار کنند. این عمل طالبان یک نوع موازنه‌گری و فشار وارد کردن روی اداره بایدن برای ادامه روند قبلی است. دومین، پیام این سفر از جانب تهران به واشنگتن است. تهران می‌خواهد به واشنگتن نشان بدهد که ایران آماده همکاری در روندهای دیپلماتیکی منطقه‌ای است. اداره بایدن چراغ سبز به بازگشت به برجام نشان داده است.

طالبان در مسکو

بعد از تهران، دومین مقصد طالبان مسکو بود. روز پنج‌شنبه هیأت دیگر از طالبان به سرپرستی شیرمحمدعباس ستانکزی، مولوی دین‌محمد حنیف و عمار یاسر به مسکو سفر کردند. در این سفر هیأت طالبان با ضمیر کابلوف نماینده ویژه‌ی روسیه برای افغانستان دیدار کرده اند و گفته شده است که این هیأت به سرگی لاوروف وزیر خارجه روسیه نیز دیدار خواهند کرد. محمدنعیم وردک سخن‌گوی طالبان گفته است که در این سفر در مورد وضعیت سیاسی افغانستان و مسایل امنیت منطقه بحث و گفت‌وگو صورت گرفته است. این سفر طالبان گوشزد دیگر به اداره بایدن است. به عبارت دیگر این سفرهای اخیر طالبان به تهران و مسکو یک نوع واکنش به تصمیم اداره بایدن در مورد بازبینی موافقت‌نامه است.

چرا طالبان نگران بازبینی هستند؟

سوالی که مطرح می‌شود این است که چرا واقعا طالبان نگران بازبینی و بررسی مواد موافقت‌نامه صلح طالبان و ایالات متحده، توسط اداره بایدن هستند؟ گزارش فراوان مبنی بر نقض مواد تفاهم‌نامه صلح وجود دارد. در جریان سال گذشته میلادی شورای امنیت سازمان ملل متحد در گزارشی بیان داشت که طالبان تا هنوز به صورت بسیار نزدیک با القاعده در ارتباط هستند. در این اواخر وزارت خزانه‌داری و پنتاگون (وزارت دفاع) امریکا نیز گزارش در مورد نقض مواد این تفاهم‌نامه نشر کرده اند. از سویی دیگر گزارش فراوان دیگر نیز در مورد بازگشت زندانیان آزاد شده‌ی طالبان به میادین جنگ وجود دارد که این مورد نیز نقض دیگر مواد تفاهم‌نامه صلح است.

بایدن با مسأله خروج سربازان چه خواهد کرد؟

جو بایدن در نظر دارد که یک تعداد کمی از نیروهای ضد تروریسم خودش را در افغانستان پس از اول می ۲۰۲۱ نگه‌ دارد. پاکستان و طالبان در این مورد واکنش‌های جدی نشان داده اند. اگر جو بایدن بخواهد تعدادی از عساکر خود نگه‌ دارد و با طالبان روی این مورد به توافق نرسند باعث خواهد تا تفاهم‌نامه عملا ارزشش را از دست بدهد. محتمل‌ترین و معقول‌ترین گزینه برای بایدن خریدن زمان بیشتر است که این امر مستلزم گفت‌وگوی مجدد با طالبان است.

جمع بندی:

سفرهای اخیر طالبان می‌تواند بر ایالات متحده فشار وارد کند. از سوی دیگر این سناریو نیز محتمل است که ایالات متحده در صورت دیدن نقض جدی مواد توافق‌نامه به‌صورت کلی از آن خارج شوند. خروج عجولانه و پیش از وقت (پیش از رسیدن به توافق میان طرفین) ایالات متحده از افغانستان، تبعات سنگین برای افغانستان خواهد داشت. خروج ایالات متحده موازنه را در منطقه به نفع چین، روسیه، پاکستان و ایران تغییر خواهد داد.

اطلاعات روز

رئیس‌جمهور ایالات متحده امریکا روز دوشنبه اولین سخنرانی بزرگ خود را انجام خواهد داد.

ان‌بی‌سی به نقل از منبعی در دولت امریکا اعلام کرد جو بایدن، رئیس‌جمهور این کشور دوشنبه برای تشریح رئوس کلی دیدگاهش درباره سیاست خارجی امریکا سخنرانی خواهد کرد.

پیش از این، جن پساکی یکی از سخنگویان وزارت خارجه امریکا گفته بایدن روز دوشنبه در دیدار با  وزارت خارجه با آنتونی بلینکن دیدار خواهد کرد.

بایدن همچنان قصد دارد مجموعه فرمان‌های اجرایی مربوط به سیاست خارجی را امضا کند، از جمله سندی درباره ایجاد کارگروهی برای به هم رساندن اعضای خانواده‌های مهاجری که در دوره ریاست جمهوری ترامپ از یکدیگر جدا شدند.

امرالله صالح، معاون نخست رئیس‌جمهور می‌گوید که نبود دیدگاه واحد در زمان حکومت دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، سبب شده بود که اعتماد به نفس کاذب تروریستان تقویت شود.

آقای صالح این مطلب امروز (پنج‌شنبه، ۹ دلو) در برگه فیس‌بوک خود نوشت در دوره ترامپ خشونت‌ها و کشتارهای هدفمند نیز به اوج خود رسیده بود.

معاون نخست رئیس‌جمهور بیان داشت ستیفانو پونتیکورو، نماینده ملکی ناتو در افغانستان نیز از برگشت روحیه همکاری و مشوره میان ملت‌های عضو این پیمان در حمایت قاطع از افغانستان خرسند است.

او گفت آقای پونتیکورو در دیدار روز گذشته‌اش با وی گفته است، با روی کار آمدن اداره جدید در آمریکا، سطح مشوره و تبادل اطلاعات و نیز رایزنی روی وضعیت افغانستان به صورت ملموس و بی‌سابقه‌ای در مقایسه با دوره دونالد ترامپ افزایش یافته است.

آقای صالح اظهار داشت: «نبود دیدگاه واحد در دوره پرزیدنت ترامپ، نه تنها برای تروریستان اعتماد به نفس کاذب ایجاد کرده بود، بلکه باعث اوج گرفتن خشونت و کشتارهای هدفمند گردیده بود.»

به گفته معاون نخست رئیس‌جمهور، طالبان در تبلیغات خود روی سه نکته تمرکز دارند؛ اول مایوس‌سازی متحدان خارجی افغانستان از طریق کشتارهای بی‌هدف و ایجاد وحشت، دوم تاکید بر منزوی ساختن افغانستان پس از خروج نیروهای خارجی از بدنه جهان و بازگشت به گذشته و سوم ساختن هژمونی طالبانی زیر نام دین.

به باور وی، فعالیت‌های تبلیغاتی طالبان نشان می‌دهد که این گروه به غیر از کشتار و منزوی ساختن افغانستان، هیچ پیامی برای مردم ندارد.

آقای صالح خاطرنشان ساخته است که طالبان در چند هفته گذشته تلاش‌های زیادی به خرج دادند تا دست داشتن در ترورهای هدفمند و کشتار غیرنظامیان را تکذیب کنند، اما کار متمرکز نیروهای امنیتی این استراتیژی طالبان را خنثی کرده است.

او علاوه کرده است که هرچند هیچ نشانه‌ای از تغییر در رفتار طالبان دیده نمی‌شود، اما گمان می‌رود که در نهایت این گروه تن به سازش و صلح دهد.

گفتنی است که آقای صالح پیش از این خواستار اعدام زندانی‌های طالبان شده بود، زیرا به باور او تا زمان که جنگ‌جویان گروه طالبان احساس کنند که روزی به بدون مجازات از زندان‌های کشور رها می‌شوند، هیچگاهی دست از جنایت برنمی‌دارند.

به نقل از وال استریت جورنال، پنتاگون می‌خواهد سطح کاهش نیروهای امریکایی را در افغانستان و عراق که در آخرین لحظات از طرف دولت ترامپ انجام شد، بررسی کند.
دولت ترامپ شمار نیروهای امریکایی را در افغانستان و عراق تا مرز ۲ هزار و ۵۰۰ تن کاهش داده بود.
در همین حال، «جان کربی» سخنگوی لوید آستین وزیر دفاع امریکا گفته است تا کنون تصمیم رسمی در مورد بررسی شمار نیروها در این دو کشور گرفته نشده است.
وی افزوده است: «منطقی است که دولت جدید بخواهد وضعیت عملیات در هر دو مکان و منابع مورد استفاده در این مأموریت ها را بهتر درک کند. هیچ چیز در مورد تمایل ما برای دفاع از مردم امریکا در برابر تهدید تروریزم تغییر نکرده است، در عین حال اطمینان حاصل کنیم که استراتژی خود را به طور مناسب تأمین می‌کنیم».
گفتنی است که دولت بایدن پیش از این اعلان کرده بود که توافق‌نامه صلح امریکا-طالبان را نیز بررسی می‌کند که حدود سه هفته طول خواهد کشید.

جو بایدن، رئیس ‌جمهور آمریکا و آنگلا مرکل، نخست وزیرآلمان اخیرا در یک تماسی تلفنی با یکدیگر اعلام کردند مقابله با شیوع کرونا تنها از طریق همکاری‌های نزدیک بین‌المللی ممکن است.

نخست وزیر آلمان در این گفت‌وگوی تلفنی اظهار داشت کشورش برای همکاری با شرکای خود و رسیدگی به مسایل بین‌المللی آماده است.

در همین ارتباط، کاخ سفید در بیانیه‌ای اعلام کرد بایدن در تماس تلفنی روز دوشنبه خود با انگلا مرکل، نخست وزیر آلمان بر عزم و اراده خود برای تقویت ائتلاف با ناتو و اتحادیه اروپا تأکید کرد.

از سوی دیگر، دفتر آنگلا مرکل در بیانیه‌ای اعلام کرد دو طرف آلمانی و آمریکایی درباره مسایل مربوط به افغانستان و ایران نیز بحث و گفت‌وگو کردند.

در ادامه این بیانیه آمده مرکل و بایدن بر امکان مقابله با شیوع کرونا تنها از طریق همکاری‌های نزدیک بین‌المللی تأکید کردند.

جو بایدن چهارمین رییس جمهوری امریکا است که جنگ افغانستان را به ارث می‌برد. او یک گفت‌وگوی شکننده‌ برای صلح را نیز شاهد است که برخی از اعضای گروهش انتظار پیشرفت آن را داشتند.
در ماه فبروری ۲۰۲۰ اداره‌ی ترامپ با گروه طالبان توافق‌نامه‌‌ای را به امضا رساند که در آن به خروج تمام نظامیان امریکایی تا ماه می ۲۰۲۱ اشاره شده است.
در مقابل ایالات متحده‌ی امریکا از طالبان تضمین امنیتی گرفته و طالبان به آغاز گفت‌وگو با دولت افغانستان تعهد کردند.
پس از ۴۰ سال خون‌ریزی و ۲۰ سال مداخله‌ی مستقیم امریکا در جنگ افغانستان، جای پرسشی نیست که اداره‌ی بایدن فرصت پیش‌آمده برای تأمین صلح را از دست بدهد. ایجاد راه‌ حل سیاسی مسالمت‌آمیز که قناعت طالبان را فراهم کند، برای امریکا به‌مراتب مهم‌تر از یک راه‌حل نظامی است.
‌با این‌همه، تحرک آهسته در روند مذاکرات صلح، این پروسه را زمان‌گیر کرده است. هنوز طالبان و دولت افغانستان روی موضوعات کلیدی ازجمله نظام آینده افغانستان که جمهوری دموکراتیک یا غیر دموکراتیک باشد، به توافق نرسیده‌اند. هر دو طرف میز مذاکره، از موضع خود عقب‌نشینی نمی‌کنند.
به‌اساس توافق اداره‌ی ترامپ، اداره‌ بایدن تا بهار سال آینده زمان دارد که نیروهای خود را بیرون کند. برخی از تحلیل‌گران بر این عقیده‌اند که امریکا پیش‌ازاین به یکی از اهدافش در افغانستان که سرنگونی القاعده بود دست ‌یافته است.
برخی از اعضای حکومت پیشین باور دارند که حضور نیروهای امریکا و جلوگیری از به‌قدرت رسیدن طالبان می‌تواند به موفقیت صلح و ایجاد یک روند مسالمت‌آمیز کمک کند اما؛ دو گزینه وجود دارد؛ خروج مسئولانه یا حضور تعریف شده که راه میان‌بر در پالیسی امریکا «خروج مسئولانه» از افغانستان است؛ کانسپت-هدف پروژه- مؤثر برای پایان دادن به جنگ نا‌فرجام و مبازره با تروریزم همچنان ادامه می‌یابد.
به‌نظر می‌رسد که بایدن یکی از طرفداران خروج «مسئولانه» باشد که در جریان کارزارهای انتخاباتی‌اش پیش از توافق‌ اداره‌ی ترامپ در ماه فبروری سال گذشته به آن اشاره کرده بود.
‌ بایدن در مصاحبه‌ی ۲۳ فبروری (Face the Nation) گفت؛‌ ایالات متحده‌ی امریکا باید یک گروه‌ کوچک از نیروها را برای مبارزه با تروریزم و جلوگیری از جای پا باز کردن القاعده و داعش در افغانستان حفظ کند، اما؛ دیدگاه‌های متفاوتی در این مورد وجود دارد که پیش‌بینی در مورد نتیجه صلح را دشوار می‌سازد.
هرچند طالبان به حضور نیروهای امریکایی در امر مبارزه با تروریزم در افغانستان مخالفت می‌کنند؛ زیرا این بحث برای گروه تروریستی قابل‌هضم نیست؛ خواست طالبان خروج تمام نیروها از افغانستان است و این‌ حضور می‌تواند برای طالبان سنگین تمام شود.‌ اعضای ارشد طالبان به‌ زیردست‌شان وعده سپرده‌اند که به اساس توافق (امریکا – طالبان) تمام نظامیان امریکایی تا ماه می از افغانستان بیرون می‌‌شوند. احتمال این‌که طالبان در آینده همکار امریکا باشد وجود دارد، اما؛ واشنگتن از این همکاری مطمین نیست.
تنها طالبان به‌عنوان یک بن‌بست فرا راه مبارزه با تروریزم تلقی نمی‌شود، برای موفقیت در صلح، امریکا به حمایت بازیگران منطقه‌ا‌ی مانند چین، ایران، روسیه و پاکستان نیاز دارد که هیچ‌کدام از این کشورها طرفدار حضور نظامی امریکا در افغانستان نیستند.
این کشورها به این امید از روند صلح افغانستان حمایت می‌کنند که درنتیجه‌ی گفت‌وگوها نیروهای امریکایی افغانستان را ترک خواهند کرد. اگر امریکا به حضور دوام‌دار نیروهای خود در افغانستان تصمیم بگیرد، پاکستان به حمایت خود از طالبان ادامه می‌دهد.

حمایت از تروریستان برای مبارزه با تروریزم در افغانستان
احتمال این‌که روند صلح نتیجه‌ای در پی نداشته باشد وجود دارد. البته حمایت قدرت‌های منطقه قابل‌بحث است، اگر توافق روی مبارزه امریکا با تروریزم صورت نگیرد، امریکا توافق‌نامه و گزینه‌ی خروج را نادیده بگیرد؛ در آن صورت طالبان دوباره ممکن روی حضور نیروهای امریکا بهانه‌تراشی کنند.
در چنین شرایطی حمایت از نیروهای امنیتی در برابر طالبان برای امریکا الزامی است. اگر طالبان دوباره به جنگ در برابر امریکا برگردند، دلیلی به قطع رابطه‌ با القاعده نخواهند داشت و پایبند به توافق‌نامه‌ی ماه فبروری ۲۰۲۰ متعهد به قطع رابطه با گروه‌های تروریستی نخواهند بود.
نهایتاً امریکا ملزم می‌شود با متحدان در مراکز نظامی به حمایت از نیروهای امنیتی – دفاعی افغانستان بپردازد. امریکا نیاز خواهد داشت تا از نیروهای امنیتی – دفاعی افغانستان در برابر طالبان حمایت کند.
اگر دولت افغانستان ناکام شود، امکان حمله بر امریکا را افزایش می‌یابد، به‌عبارت‌دیگر ممکن نیست برای «مبارزه با تروریزم از تروریستان» کار بگیریم؛ دولت افغانستان خواهان حضور نظامیان امریکا در این کشور است.
در این صورت، خروج مسئولانه راه‌ میان‌بر برای اداره‌ی بایدن نیست. در کنار آن امریکا تلاش خواهد کرد تا با طالبان به یک توافق برسد – رسیدن به یک توافق کلی می‌تواند زمینه‌ی بهترین خروج را برای دولت امریکا فراهم کند- البته در این شرایط گزینه‌ی طالبان این است که مخالفان غنی را حمایت کنند و چراغ سبز حمایت امریکا را با خود داشته باشند.
این توافق نمی‌تواند نگرانی‌های امنیتی امریکا را کاهش دهد. در ابتدا پس از توافق و ایجاد راه‌حل سیاسی افغانستان، امریکا روی خروج کلی نیروهای خود تصمیم خواهد گرفت. در غیر این صورت امریکا تلاش می‌کند تا توافق خروج نیروهایش را تا اول ماه می دوباره به بازنگری بگیرد. اگر طالبان از روند مذاکرات بیرون شوند، احتمال برگشت تا شش ماه وجود ندارد.

گفت‌وگوها و خروج زودهنگام
اداره‌ی جو بایدن در شش ماه، تهدید‌ها و حملات را در افغانستان مورد بازبینی قرار می‌دهد.
بیشتر تهدید‌ها در افغانستان متوجه‌ افراد ملکی است و حملات تهاجمی نسبتاً کمتر بوده است. یکی از موضوعاتی که کمتر همگانی شده است، تلاش‌های داعش و القاعده علیه فعالیت‌ امریکا در افغانستان است. مبحث دیگر حملات گروه‌های تروریستی علیه امریکایی‌ها و اروپایی‌ها در عراق و سوریه تحت نام «گرگ تنها» است که توسط گروه‌های جهادی در رسانه‌ها منتشر شده است.
مبارزه با تروریزم، سال‌ها زمان خواهد برد و این تنها مرتبط به افغانستان نیست؛ اداره‌ی بایدن به یک راهبرد کلی مبارزه با تروریزم در منطقه‌ی آسیای مرکزی و جنوب آسیا، نیاز دارد.
پس در این‌صورت خروج مسئولانه یکی از گزینه‌های قابل پیش‌بینی به اداره‌ی بایدن نیست؛ اداره‌ی بایدن نیاز دارد در رابطه به خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، انتخاب متفاوتی داشته باشد.

فارین آفیریس

صبح کابل

این دو رهبر روز یکشنبه ۲۴ ماه جنوری از طریق تلفن گفتگو کردند.

این نخستین گفتگوی آن‌ها پس از مراسم تحلیف بایدن به حساب می آید.

دفتر رئیس جمهور فرانسه در بیانیه ای گفت مکرون و بایدن در بارۀ تمایل‌شان برای کار مشترک در زمینۀ صلح در شرق میانه و به ویژه در مورد موضوع هسته‌ای ایران نیز بحث کردند.

قصر سفید نیز در بیانیه ای گفت بایدن دربارۀ هماهنگی نزدیک با پاریس در خصوص تغییرات اقلیمی، بیماری کوید ۱۹و اقتصاد جهانی وعده سپرده است.

تفاوت رویکرد ترامپ با خط‌مشی چندجانبه‌گرایی بایدن، می‌تواند اهمیت بالایی برای روسیه داشته باشد. یکی از مهم‌ترین صحنه‌های تقابل آمریکا و روسیه، حضور توأمان دو کشور در دو جبهه مخالف در بحران سوریه است. دموکرات‌ها و برخی جمهوری‌خواهان آمریکایی، سیاست ترامپ در قبال سوریه، از جمله خروج نیروها از شمال شرقی این کشور را موجب توسعه نفوذ ایران و روسیه می‌دانند.

به نظر می‌رسد چهار مؤلفه در رابطه آمریکا و روسیه در این بحران مؤثر خواهند بود.

۱️. مشکلات داخلی آمریکا

دولت بایدن احتمالاً سیاست تهاجمی‌تری نسبت به دولت اسد و گسترش نفوذ روسیه و ایران اتخاذ خواهد کرد، ولی افکار عمومی آمریکا به دلیل بحران‌های داخلی همراهی چندانی با افزایش نیروهای نظامی ندارد. بنابراین فشارهای آتی آمریکا بر اسد و متحدانش، عمدتاً از نوع دیپلماسی چندجانبه و تحریم‌های اقتصادی خواهد بود.

۲️. روابط انقره و تل‌آویو

بهبود رابطه ترکیه با اسراییل می‌تواند ترکیه را از محور سه‌جانبه آستانه با همراهی ایران و روسیه دورتر سازد. در عین حال که ترکیه به دلیل نوعی توازن در روابطش با واشنگتن و مسکو می‌تواند زمینه‌ساز مذاکرات آمریکا، روسیه و ترکیه درباره آینده سوریه باشد.

۳️. روابط مسکو و تل‌آویو

رابطه خوب روسیه با اسراییل که دربرخی تحولات در سوریه، خود را نشان داده است، می‌تواند با توجه به نقش لابی‌های صهیونیستی در آمریکا، از تشدید تنش میان آمریکا و روسیه در این بحران جلوگیری کند.

۴️. تحریم‌های غرب علیه سوریه

مسکو برای ایفای نقش مؤثرتر در فضای پس از جنگ -که سوریه نیاز به بازسازی دارد- تمایلی به درگیر شدن در تحریم‌های پیچیده و متنوع غرب با محوریت آمریکا ندارد. بنابراین پیمودن مسیر مذاکره برای درک منافع متقابل، محتمل خواهد بود.

داکتر عبدالطیف نظری

شبکه تلویزیونی سی‌ان‌ان به نقل از سه منبع گزارش داد دولت بایدن، زلمی خلیل‌زاد، نماینده ویژه دولت دونالد ترمپ در امور صلح افغانستان را هم‌چنان در سمتش حفظ خواهد کرد.

گزارش‌گر سی‌ان‌ان تحلیل کرده است این یک حرکت معمولی نیست؛ زیرا هر دولت تازه‌کار در چنین پُست‌هایی تغییر می‌آورد و افراد وابسته به خودش را منصوب می‌کند. به گزارش این رسانه، اقدام دولت بایدن برای حفظ خلیل‌زاد در سمتش در حال حاضر نشان‌دهنده تعهد ابتدایی برای حفظ پای‌بندی امریکا به توافق‌نامه صلح امریکا – طالبان است.

زلمی خلیل‌زاد، نماینده ویژه امریکا در امور صلح افغانستان بیش از دو سال است که در این سمت کار می‌کند. او در دهم ماه حوت سال گذشته توافق‌نامه دوحه را با ملا عبدالغنی برادر، معاون سیاسی طالبان در قطر امضا کرد. روابط خلیل‌زاد که امریکایی افغان‌الاصل است، گاهی با رهبری دولت افغانستان تنش‌آلود بوده است. اخیراً گزارش شده است که رییس جمهور غنی از دیدار با او امتناع کرده است.

این در حالی است که آنتونی بلینکن، نامزد پیشنهادی بایدن برای وزارت امور خارجه امریکا، گفته است توافق‌نامه امریکا – طالبان را بررسی می‌کند تا ببیند روی چه موضوعاتی در آن مذاکره شده است.

توافق‌نامه امریکا – طالبان که در دهم حوت امضا شد، دارای ضمایم محرمانه‌ای نیز بوده است که تاکنون همه‌گانی نشده است.

جیک سالیوان، مشاور امنیت ملی امریکا نیز در گفت‌وگو با همتای افغانی‌اش بر تعهد امریکا در روند صلح تاکید کرده است.

در این گفت‌وگو که جمعه شب، سوم دلو انجام شد، سالیوان به حمدالله محب گفته است که امریکا از روند صلح به منظور رسیدن به توافق سیاسی و آتش‌بس دایمی حمایت می‌کند.

هم‌زمان با این، مشاور امنیت ملی امریکا تصریح کرده است که دولت بایدن توافق‌نامه دوحه را بررسی می‌کند تا میزان پای‌بندی طالبان در راستای قطع ارتباط‌شان با گروه‌های تروریستی، کاهش‌خشونت‌ها و مشارکت در مذاکرات معنادار روشن شود.

سالیوان هم‌چنان از روند مذاکرات به عنوان یک فرصت تاریخی برای صلح و ثبات نام برده و گفته است که امریکا از حفظ دست‌آوردهای زنان،‌ دختران و اقلیت‌ها به عنوان بخشی از مذاکره حمایت می‌کند.

به گفته مشاور امنیت ملی امریکا، این کشور در مورد یک استراتژی جمعی برای حمایت آینده باثبات افغانستان، با دولت، متحدان ناتو و شرکای منطقه‌ای آن مشورت خواهد کرد.

طبق توافق‌نامه دوحه، امریکا متعهد شده است که کلیه نیروهای خود را تا ماه می سال جاری میلادی از افغانستان خارج کند.

در ازای این اقدام، طالبان متعهد شده‌اند به شبکه‌های تروریستی و القاعده اجازه ندهند که خاک افغانستان را علیه منافع امریکا مورد استفاده قرار دهند و این گروه ملزم است که روابط خود را نیز با این شبکه‌ها قطع کند.

به تازه‌گی رییس جمهور غنی و امرالله صالح معاون اول او اظهاراتی را درباره توافق‌نامه – امریکا طالبان مطرح کرده‌اند. رییس جمهور غنی گفته است که این توافق‌نامه نیاز به بررسی دارد و بسیاری از موارد آن مبهم است. امرالله صالح نیز گفته است که در توافق‌نامه دوحه به طالبان امتیازات گسترده داده شده است.

مجلس سنای ایالات متحده آمریکا گزینه پیشنهادی رئیس‌جمهوری جدید این کشور برای وزارت دفاع را تأیید کرد.

به نقل از CNN لوید آستین، جنرال بازنشسته آمریکایی به عنوان وزیر دفاع سوگند یاد کرد و اولین رئیس رنگین پوست پنتاگون در تاریخ این کشور شد.

صلاحیت آستین در سنا با 93 رأی موافق در برابر دو رأی مخالف، تایید شد.

پیش از این مجلس نمایندگان آمریکا با 326 رای مثبت در برابر 87 رای مخالف، رفع منع قانونی ریاست آستین به پنتاگون را تصویب کرد.

جنرال «لوید آستین» که 67 سال سن دارد از تاریخ 31 جنوری سال 2012 تا مارچ 2013 در سمت معاون رئیس ستاد مشترک نیرو‌های مسلح آمریکا خدمت کرده است و پس از آن نیز تا سال 2016 در سمت فرماندهی ارتش آمریکا در منطقه غرب آسیا به فعالیت خود ادامه داده است.

وی در آپریل سال 2016 از ارتش آمریکا بازنشسته شده است و از این رو و طبق قوانین به تصویب رسیده در آمریکا، جنرال‌های بازنشسته ارتش برای عهده داری ریاست پنتاگون باید حداقل 7 سال از تاریخ خدمتشان در ارتش گذشته باشد.

لوید آستین با تایید سنا، به عنوان نخستین وزیر دفاع سیاه‌پوست آمریکا شناخته می‌شود.

ماه گذشته جو بایدن به طور رسمی آستین را به عنوان نامزد تصدی سمت وزیر دفاع دولت خود معرفی کرد.

جو بایدن، رییس‌جمهور منتخب امریکا، در روز نخست کاری‌اش در کاخ سفید، روند حذف برخی از سیاست‌های کلیدی دونالد ترامپ را آغاز کرد.

به نقل از بی‌بی‌سی، مراسم تحلیف آقای بایدن، روز چهارشنبه (۱ دلو)، به دلیل شیوع کرونا بدون حضور تماشاگران برگزار شد. آقای بایدن، پس از ادای سوگند وفاداری، در باره‌ی لزوم عبور از تبدیل اختلافات سیاسی به جنگ و نفرت و بازگشت به اتحاد سخن گفت.

او گفت: «امروز روز امریکا و روز دموکراسی است. روزی برای تاریخ و امیدواری. با عبور از بوته‌ی آزمایش قرون، امریکا محک خورده و با چالش‌ها روبرو شده. امروز ما نه پیروزی یک نامزد بلکه یک آرمان، آرمان دموکراسی را جشن می‌گیریم. ما بار دیگر آموختیم که دموکراسی ارزشمند است. دموکراسی شکننده است و در این لحظه، دوستان من، دموکراسی چیره شده است.»

آقای بایدن، گفت ر‌ییس‌جمهوری برای تمام مردم امریکا خواهد بود، به شمول کسانی که علیه او رای داده‌اند.

در مراسم تحلیف آقای بایدن، بارک اوباما، بیل کلینتون و جورج دبلیو بوش، سه رییس‌جمهور پیشین امریکا حضور داشتند.

آقای بایدن، در نخستین روز کاری‌اش در کاخ سفید، ۱۵ فرمان اجرایی را امضا کرد.

فرمان لغو منع سفر شهروندان چندین کشور عمدتا مسلمان از جمله ایران که آقای ترامپ اعمال کرده بود، از سوی بایدن لغو شد.

کاخ سفید، در بیانیه‌ای گفته است که هدف این اقدامات نه فقط برچیدن برخی از سیاست‌های خسارت بار دولت ترامپ؛ بلکه همچنین پیش بردن منافع کشور است.

همچنین یک رشته تدابیر به منظور رسیدگی به بحران کرونا که جان بیش از ۴۰۰ هزار نفر را در امریکا گرفته است امضا شد. آقای بایدن، دستور داده است که پوشیدن ماسک و فاصله‌گیری اجتماعی در کلیه ساختمان‌های دولت فدرال اجباری شود.

جو بایدن، قول داده است که مقابله با تغییر اقلیم را در اولویت کاری اش قرار دهد.

او دستوری را برای شروع فرآیند بازگشت امریکا به توافق ۲۰۱۵ پاریس امضا کرد، توافقی که دونالد ترامپ سال گذشته از آن خارج شد.

آقای بایدن، همچنان اعلامیه‌ی اضطراری دولت قبلی که به تامین هزینه ساخت یک دیوار در مرز مکزیک کمک می‌کرد، را لغو کرد.

آقای بایدن، همچنان در برگه‌ی تویترش نوشت که برای رسیدگی به بحران‌های حاضر، وقتی برای تلف کردن وجود ندارد.

آنتونی بلینکن، نامزد پیشنهادی جو یایدن برای پست وزارت خارجه آمریکا روز (سه‌شنبه، ۳۰ جدی) گفت توافق‌نامه این کشور با گروه طالبان را ارزیابی خواهد کرد.

وی علاوه کرد: «ما می‌خواهیم به این جنگ به اصطلاح ابدی پایان دهیم. می‌خواهیم نیروهای‌مان را برگردانیم. می‌خواهیم تا حدودی ظرفیت برخورد با هرگونه بازگشت تروریزم که اصلا برای آن به آنجا رفتیم را حفظ کنیم.»

آقای بلنکین خاطرنشان ساخت باید جزئیات و موارد توافق را به دقت بررسی کنیم، زیرا من تاکنون از این جزئیات باخبر نیستم.

او با اشاره به گفت‌وگوهای بین‌الافغانی گفت در صورت که دستاوردهای زنان و دختران در ۲۰ سال گذشته حفظ نشود دوام این روند به دور از انتظار است.

این در حال است که دولت دونالد ترامپ در پایان ماه فبروری سال گذشته به هدف پایان دادن به طولانی‌ترین جنگ آمریکا، توافق‌نامه‌ای با گروه طالبان امضا کرد.

دولت آقای ترامپ برخی از مواد این توافق‌نامه را محرمانه نگهداشت، اقدامی که واکنش‌های زیادی به همراه داشت.

بر بنیاد این توافق‌نامه تمامی نیروهای آمریکایی تا ماه می سال ۲۰۲۱ از افغانستان خارج می‌شود و در عوض گروه طالبان نیز به منافع واشنگتن حمله نکرده و روابط خود را با گروه‌های تروریستی قطع خواهد کرد.

در همین حال وزارت دفاع آمریکا اعلام کرد شمار نظامیان این کشور در افغانستان به ۲۵۰۰ سرباز کاهش یافته است.

پس از توافق آمریکا با طالبان میزان حملات و شدت خشونت‌های این گروه در برابر نیروهای امنیتی و غیرنظامیان به گونه‌ای چشم گیری افزایش یافته است.

این خشونت‌ها همزمان با آغاز گفت‌وگوهای بین‌الافغانی در قطر بالا گرفته است. امری که انتقاد جامعه جهانی و دولت افغانستان را برانگیخته است.

هرچند فشارها بر طالبان برای پذیرش آتش‌بس افزایش یافته، اما این گروه تاکنون زیر باز این فشارها نرفته از پذیرش آتش‌بس سر باز زده‌اند.

داکتر حمدالله محب مشاور شورای امنیت ملی روز شنبه ۲۷ جدی، در رأس یک هیئت بلندپایه در سفری به ولایت بلخ، ضمن بازدید از قول اردوی ۲۰۹ شاهین، وضعیت امنیتی نه ولایت شمالی کشور را مورد بررسی قرار داد. او همچنین در ادامه سفر دوره‌ای خود به ولایات، روز یکشنبه ۲۸ جدی، از شمال رهسپار ولایت هلمند در جنوب کشور شد تا در دیدار با والیان و مسئولان نظامی ولایت‌های هلمند، قندهار، زابل، ارزگان، دایکندی و نیمروز وضعیت عمومی امنیتی این ولایات را ارزیابی کند.

بر پایه اعلامیه شورای امنیت ملی، مشاور شورای امنيت ملی در کنار استماع گزارش‌های امنیتی قول اردوهای ۲۱۵ میوند و ۲۰۵ اتل، با نیروهای امنیتی و دفاعی دیدار و مشکلات و پیشنهادات آنها را نیز خواهد شنید.
سفر دوره‌ای مشاور امنیت ملی به ولایات مهم شمال و جنوب، در شرایطی انجام می‌شود که تب جنگ در سراسر کشور، بیش از هر زمانی فزونی یافته و طالبان نیز در رویکرد تهاجمی گسترده، بی‌باوری خود به مذاکرات صلح را با توسل به اهرم‌های فشار خشونت‌افزایی میدانی و پروپاگندای رسانه‌ای، بارها و بارها به اثبات رسانده است.
با آغاز دور دوم مذاکرات صلح دوحه که به دلیل تعیین‌کننده بودن آن نسبت به سرنوشت سیاسی آینده کشور، از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار است، طالبان نه تنها انعطافی نسبت به ایجابات گفت‌وگوهای صلح از خود بروز ندادند، بلکه به گفته مسعود اندرابی وزیر امور داخله، خود را برای جنگی تمام‎‌عیار در سال آینده آماده می‌کنند. چنین چیزی نشانگان آن است که دولت بیش از گذشته بایستی به استحکام مواضع خود بیندیشد و برای تقویت روحیه رزمی و دفاعی رزمندگان اردو و پولیس و امنیت ملی، تدابیری راهبردی و کارآمد اتخاذ کند تا میزان بازدارندگی این نیروها در برابر تهاجم احتمالی گسترده طالبان در فصول آتی، افزایش چند برابر پیدا کند.
از سوی دیگر این سفرها در شرایطی انجام می‌شود که ایالات متحده امریکا به عنوان هم‌پیمان استراتژیک افغانستان، به موجب توافق صلح دوحه، روند کاهش نفرات خود در افغانستان را سرعت بخشیده و جمعیت نظامیان خود در کشور را به ۲۵۰۰ نفر کاهش داده است. اگرچه بود و نبود نیروهای خارجی و مخصوصاً نیروهای امریکایی تأثیری در بهبود شرایط امنیتی ندارد، اما کوچ شتابزده و غیر مسئولانه آنان از افغانستان، پیامدهای مخرب روانی برای نیروهای امنیتی کشور داشته باشد؛ چیزی نیازمند حضور مقامات عالی و از جمله مشاور ارشد امنیتی در میان آنان برای روحیه‌بخشی و تزریق حس امید و اعتماد به نفس به آنان، بسیار مهم و اثرگذار است.
افزون بر این، آنچه از مشاور امنیت ملی کشور انتظار می‌رود ایجاد و اجرای برنامه‌های بسیار مهم راهبردی برای تقویت نیروهای رزمی و دفاعی کشور و تدوین پالیسی کارآمد امنیتی برای روزهای مبادای افغانستان است. این انتظار از آنجا ناشی می‌شود که آقای محب از جمله مقامات امنیتی ارشد و جوان کشور است و ظرفیت بالایی برای مدیریت امور امنیتی بر مبنای خلاقیت فکری و استعداد ذاتی خود دارد. بر پایه همین باورمندی به توانمندی آقای محب است که سفرهای او به شمال و جنوب کشور، نه تشریفاتی و تبلیغاتی، بلکه کاربردی و معطوف به برنامه‌ریزی عمیق و گسترده امنیتی برای مواجهه با شرایط دشوار فرارو تعبیر می‌شود.
نکته دیگری که در خصوص سفرهای آقای محب به بلخ در شمال و هلمند در جنوب، بایستی مورد توجه قرار گیرد، تحولات و رویدادهای سیاسی ـ امنیتی در ابعاد منطقه‌ای و بین‌المللی است.
افغانستان به عنوان کشوری که ریز و درشت رویدادهای سیاسی ـ امنیتی آن به دلیل جئوپولیتیک خاص آن، متأثر از معادلات منطقه‌ای و جهانی است، در شرایطی در معرض مهم‌ترین تحول سیاسی داخلی قرار گرفته است که محیط پیرامون آن نیز در نوسانی ناشی از تحرکات نگران‌کننده نظامی امریکا در عراق و خلیج فارس قرار گرفته و جمهوری اسلامی ایران نیز به تبع این وضعیت، با برگزاری مانورهای پشت سر هم نظامی، آغاز به تولید اورانیوم با غلظت ۲۰ درصد و توقیف کشتی کوریای جنوبی، سیگنال‌های معناداری از آمادگی خود برای دفاع از منافع و امنیت ملی خود به قدرت‌های سلطه‌طلب و ایران‌هراس منطقه‌ای و جهانی مخابره کرد. بر پایه شکنندگی شرایط امنیتی منطقه و با توجه به حضور پایگاه‌های نظامی امریکا در خاک افغانستان، سفرهای آقای محب به ولایات حساس شمالی و جنوبی، در جهت ارزیابی و ارائه دکترین امنیتی مبتنی بر واقعیت‌های کلان منطقه‌ای نیز قابل تفسیر است.

از جانب دیگر، امریکای دوقطبی‌شده، خود پس از چهار سال ریاست جمهوری جنجالی دونالد ترامپ، با پیروزی جو بایدن در انتخابات سوم نوامبر ۲۰۲۰، اکنون در آستانه یک پوست‌اندازی تاریخی قرار گرفته و بسیاری از تحولات آتی افغانستان نیز وابسته به سرنوشت سیاسی داخلی این کشور است؛ زیرا ایالات متحده به عنوان بخشی از معادله صلح و جنگ افغانستان، تأثیرگذاری مستقیم بر اوضاع امنیتی کشور دارد و با بر سر کار آمدن آقای بایدن، ابهام‌های آمیخته با امید زیادی در خصوص سرنوشت سیاسی ـ امنیتی کشور ایجاد کرده است.
بنابراین بخشی از اهداف سفرهای ولایتی آقای محب در چارچوب سنجش خردورزانه رویکردهای سیاسی ـ امنیتی دولت جمهوری اسلامی افغانستان در آستانه مراسم تحلیف ریاست جمهوری آقای بایدن در امریکا و اتخاذ تدابیری عقلانی برای مواجهه منطقی با تحولات داخلی ایالات متحده قابل ارزیابی است.

خبرگزاری دید

به نقل از ان‌بی‌سی، به دنبال یورش هوادارن ترامپ به ساختمان کانگرس که منجر به کشته شدن دست‌کم ۵ تن شد، مجلس نمایندگان امریکا ناوقت روز سه‌شنبه با اکثریت آرا قطعنامۀ «برکناری» دونالد ترامپ را تصویب کرد و از مایک پنس معاون وی خواسته است تا در این مورد اقدام کند.
دورۀ ریاست جمهوری ترامپ به تاریخ ۲۰ جنوری به طور رسمی خاتمه می‌یابد.
پنس روز سه‌شنبه در نامه‌ای به نانسی پلوسی رییس مجلس نمایندگان امریکا گفته است که وی معتقد است استفاده از اصلاحیۀ ۲۵ به نفع ملت و قانون اساسی نیست.
علاوه بر این، مجلس نمایندگان امریکا در حال برنامه‌ریزی طرح استیضاح علیه ترامپ، به دلیل تشویق طرفدارانش برای حمله به کانگرس، هستند.
این در حالی است که اف‌بی‌آی به نهادهای اجرای قانون در سراسر کشور نسبت به احتمال اعتراضات مسلحانه در ۵۰ ایالت آن کشور که سر از روز شنبه آغاز خواهد شد، هشدار داده است.