دسته: برگزیده ها

نیویورک تایمز در گزارشی نوشته است که سازمان استخبارات پاکستان (آی اس آی) از ملا اختر منصور رهبر پیشین طالبان می خواسته که تاسیسات عام المنفعه مانند مکاتب، جاده ها و پل ها در افغانستان را نابود کند تا از این رو هزینه جنگ در افغانستان بالا رود.

این روزنامه می نویسد: “ملا اختر منصور در مقابل دستورات سازمان استخبارات پاکستان (آی اس آی) برای تخریب تاسیسات عام المنفعه مانند پل ها، مکاتب و جاده ها در افغانستان مقاومت می کرد. او همچنین از قبول سراج الدین حقانی که توسط پاکستان حمایت می شود به عنوان معاونش نیز خودداری می کرد و از دیگر خواسته های این کشور طفره می رفت.”

این گزارش که براساس یک مصاحبه با یک تن از فرماندهان طالبان که با ملا اختر منصور بسیار نزدیک بود، ساعت های پایانی عمر ملا اختر منصور و اینکه چگونه و چرا او کشته شد را گزارش می دهد؛ که این موضوع نشان دهنده شکاف عمیق اختر منصور با حامیان پاکستانی اش است.

لازم به ذکر است که گفته های این فرمانده طالبان توسط دو مقام ارشد کشور یعنی «حاجی آقا لعلی» مشاور رئیس جمهوری و معاون والی کندهار و جنرال عبدالرزاق فرمانده پولیس ولایت کندهار تایید و تکمیل شده است.

براساس گزارش، ملا اختر منصور پیش از اینکه توسط جنگنده آمریکایی کشته شود، ترس از ترور شدن توسط پاکستان را داشت.

چندین ساعت قبل از مرگش، او می دانست که یک جای کار غلط شده است، بخاطر همین با برادر و دیگر اقوامش به تماس شده بود تا آنها را برای مرگ خودش آماده سازد.

ملا اختر منصور که در حال بازگشت از یک سفر مخفی از ایران به سوی پاکستان بود با خانواده اش تماس تلفنی داشت.

گزارش به نقل از مقامات دولت افغانستان و طالبان و شماری از تحلیل گران غربی می افزاید که پاکستان به احتمال زیاد مرگ ملا اختر منصور را طراحی کرده بود تا وی را که دیگر اعتمادی به او ندارند، از صحنه حذف کنند.

این فرمانده نزدیک به ملا اختر منصور می گوید: “پاکستان خواسته های بسیار زیادی داشت. منصور اما می گفت که شما نمی توانید مرا مجبور به انجام «همه چیز» کنید. من کسی هستم که رهبری شورش و جنگ را بر عهده دارم و تلفات می دهم. شما نمی توانید ما را مجبور کنید.”

او افزود: “90 فیصد اعضای طالبان پاکستان را مقصر می دانند. اما نمی توانند چیزی بگویند، زیرا می ترسند.”

گزارش علاوه می کند که ملا اختر منصور به استخبارات پاکستان و برخی دیگر از حامیانش در کشورهای عربی حوزه خلیج فارس و قاچاقبران مواد مخدر به عنوان تامین کنندگان اصلی طالبان اتکا داشت. او همچنین به دنبال سلاح و دیگر حمایت ها از جانب ایران و حتی روسیه نیز بود.

گزارش می نویسد: “به گفته این فرمانده طالبان و برخی مقامات افغان، هدف ملا منصور از جذب حمایت های ایران بخاطر این بود تا طالبان را از فشارهای پاکستان خلاص کند و جنگ و مذاکرات صلح را به نوع خودش پیش ببرد. این جا بود که اختلافات او با پاکستان شدت یافت.”

ملا منصور همچنین قصد داشت تا به فرماندهان محلی طالبان قدرت بیشتری اعطا کند تا از این رو این فرماندهان خودشان منابع مالی شان را تامین و خودشان تصمیم گیری کنند. با این طرح او قصد داشت تا روحیه ملی گرایانه میان نظامیانش ایجاد کند و کنترل پاکستان بر شورش را کاهش دهد.

جنرال عبدالرزاق فرمانده پولیس کندهار و یک تن از مخالفان سرسخت طالبان که آشنایی خوبی با این گروه دارد، می گوید: “ده روز پیش از اینکه ملا اختر منصور کشته شود، او به فرماندهان نظامی و دیگر اعضای این گروه در قریه ها پیامی ارسال کرد و نظر آنها را درباره مذاکرات صلح جویا شد.”

جنرال عبدالرزاق می افزاید از آنجایی که اختلافات ملا منصور با پاکستان در حال افزایش بود، او بدنبال حامیان دیگری می گشت.

گزارش می افزاید که ملا منصور با پاسپورت پاکستانی اما با نام مستعار مسافرت می کرد. گرچه استخبارات پاکستان از این موضوع آگاهی کامل داشتند.

یک مقام ارشد استخباراتی افغانستان نیز می گوید که نام مستعار ملا اختر منصور یعنی «محمد ولی» در حلقات استخباراتی کاملا شناخته شده بود.

بربنیاد این گزارش، زمانی که ملا اختر منصور از سفر به ایران باز می گشت، 300 سرباز اضافه در امتداد مرز در خاک پاکستان مستقر شده بودند. منصور پس از ورود به خاک پاکستان، سوار یک تاکسی به مقصد شهر کویته می شود.

در همین هنگام و در نزدیکی شهرک کوچکی به نام «احمد وال»، هواپیمای بدون سرنشین نیروهای آمریکایی تاکسی حامل ملا منصور را هدف قرار می دهد.

جنرال عبدالرزاق می گوید که دهاقین نزدیک به منطقه فورا خود را به تاکسی در حال آتش می رسانند و سعی می کنند آتش را خاموش کنند، اما نمی توانند فرد داخل تاکسی (ملا اختر منصور) را نجات دهند.

سربازان سرحدی پاکستان نیز به طور بسیار مشکوکی خیلی سریع به ساحه می رسند.

جنرال عبدالرزاق گفت: “موتر او را تعقیب می کردند. سربازان سرحدی پاکستان او را تعقیب می کردند. تنها طی مدت پنج دقیقه پس از شلیک هواپیمای بدون سرنشین، این نیروها با رسانه ها به محل می رسند.”

گزارش نیویورک تایمز می افزاید: “مرگ ملا اختر منصور برای بسیاری از اعضای طالبان نشانی از خیانت توسط حامی دراز مدت این گروه یعنی پاکستان است که هم اکنون سبب تضعیف روحیه و شکاف در میان اعضای گروه شده است.”

بسیاری از فرماندهان طالبان به دنبال این رویداد از صفوف طالبان جدا شده و به دولت افغانستان پیوستند و یا اینکه از پاکستان بخاطر ترس از مجازات این کشور به داخل افغانستان آمدند.

گزارش نیویورک تایمز در پایان می نویسد که کشته شدن ملا اختر منصور اولین مورد از این دست است که یک رهبر ارشد گروه طالبان در خاک پاکستان کشته می شود؛ پاکستانی که برای مدت بیش از 16 سال برای این گروه پناهگاه تامین کرده است.

اریک پرینس بنیانگذار شرکت امنیتی بلک واتر که پیشنهاد کننده اصلی این طرح به دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا است روز گذشته به رسانه ها گفت که تاکنون سربازان قراردادی هیچ گاه مسئولیت جنگ از جانب آمریکا را بر عهده نداشته اند.

وی همچنین گفت: “بر اساس چه چیزی فکر می کنید که سربازان قراردادی در افغانستان چاره کار نیست؟”

پیشنهاد طرح خصوصی سازی جنگ در افغانستان پس از آن مطرح گردید که دونالد ترامپ از روند جنگ در افغانستان اظهار نارضایتی شدید کرد و هنوز پس از گذشت چندین ماه نتوانسته استراتژی مشخصی برای افغانستان اعلام کند.

در همین حال اریک پرینس پیشنهاد اعزام 5500 سرباز قراردادی به افغانستان را کرده تا بر علاوه آموزش به نیروهای امنیتی افغانستان، کاری که نیروهای فعلی آمریکا در افغانستان می کنند، با نیروهای امنیتی افغانستان در نبرد نیز حضور یابند. او همچنین می خواهد یک نیروی هوایی متشکل از 90 فروند هواپیما را درست کند که مواضع طالبان را هدف قرار دهند.

در حال حاضر آمریکا 8400 سرباز در افغانستان دارد که عمدتا به نیروهای امنیتی افغانستان آموزش می دهند. آنها نقش مستقیم در نبرد با شورشیان ندارند اما همچنان از سوی شورشیان مورد حمله قرار می گیرند. براساس یک گزارش، 10 سرباز آمریکایی از آغاز سال جاری میلادی تاکنون در افغانستان کشته شده است.

اگر ترامپ تصمیم بگیرد که جنگ را در افغانستان به بخش خصوصی واگذار کند، تغییری شگرف در استراتژی جنگ آمریکا در افغانستان محسوب می گردد. این اقدام همچنین مسایل بی شمار دیگری را به میدان می آورد که در پایین به پنج نکته از آنها اشاره می گردد.

1- جنگ ارزانتر می شود. اریک پرینس مدعی است که خصوصی سازی جنگ افغانستان کمتر از 10 میلیارد دالر در سال هزینه دارد، در حالیکه پنتاگون برای سال 2017 بیش از 40 میلیارد دالر بودجه در نظر گرفته است. براساس تحقیقات دانشگاه براون آمریکا در سال 2016، جنگ افغانستان و عراق برای پرداخت کنندگان مالیات آمریکایی نزدیک به 5 تریلیون هزینه در برداشته است و همچنان نیز ادامه دارد. از سویی دیگر، اداره نظارت از بازسازی افغانستان (سیگار) تاکنون موارد بسیاری از فساد و هدر رفتن این پول ها را گزارش کرده است.

جان ساپکو رئیس اداره سیگار در تازه ترین گزارش خود گفته بود: “بیشتر این پول ها در مواردی چون طراحی ضعیف و یا اجرای ضعیف برنامه ها به هدر رفته است. بخش دیگری از این پول ها هم دزیده شده است، اما هدر رفتن پول ها بیش از همه است.”

همچنین ایده اینکه افغانستان خود بتواند هزینه ارتش خود را تامین کنند خیالی خام است. بدون حمایت آمریکا، دولت افغانستان ورشکسته خواهد شد. بنابراین، دولت افغانستان از حمایت مالی آمریکا برای تامین ارتش جدید استفاده می کند.

2- استفاده از سربازان قراردادی در مناطق در حال درگیری موضوعی بی سابقه نیست. گرچه تاکنون یک نیروی خصوصی به نفع آمریکا مسئولیت جنگ را به تنهایی بر عهده نداشته، اما تاکنون این نیروها در بسیاری از مناطق تحت درگیری فعال بوده اند. براساس گزارش های پنتاگون، بیش از دو هزار سرباز قراردادی سال گذشته در عراق حضور داشتند. 5800 سرباز قراردادی دیگر نیز توسط نهادهای دیگر مانند وزارت خارجه آمریکا استخدام شده اند.

3- استفاده از سربازان قراردادی نگرانی های اخلاقی را نیز به دنبال دارد. سربازان قراردادی شرکت امنیتی بلک واتر پیشینه درازی از کج رفتاری دارند. نام آنها در چندین قضیه حقوقی درج شده و متهم به نقض قوانین حقوق بشری هستند. برای مثال هفته گذشته، دادگاهی در آمریکا یک سرباز قراردادی این شرکت را به جرم کشتن 14 غیرنظامی عراقی در سال 2007 در بغداد به حبس ابد محکوم کرد.

4- به نظر می رسد این طرحی است که ترامپ آن را قبول می کند، اما این کار ممکن است قانونی نباشد. ترامپ مدت هاست که سخن از خشک کردن باتلاق واشنگتن می زند و علاقه خاص خود را به خصوصی سازی ابراز می کند. اما فرستادن یک نیروی نظامی خصوصی به یک کشور خارجی که به جای آمریکا نبرد کند، در حرف آسان است و عمل آن بسیار سخت می باشد. براساس پیمان نامه امنیتی آمریکا و افغانستان که در سال 2014 به امضا رسید، “دولت افغانستان حق این را دارد تا سربازان قراردادی و یا کارکنان قراردادی آن را در صورت بروز مشکل محاکمه کند.” بنابراین، این طرح قبل از اینکه عملی شود، ممکن است توسط دولت افغانستان رد گردد و یا اینکه به قراردادی ها مصونیت ندهد.

5- این طرح ضمانتی بر پیروزی نیست. دیبوره آوانت یک استاد دانشگاه دنور آمریکا می گوید “اگر به جنگ های داخلی آفریقا نگاهی بیندازیم، می بینیم که زمانی که شرکت های مختلف خصوصی (ارتش های خصوصی) که برای دولت کار می کنند با یکدیگر در رقابت هستند، این شورشیان است که نقش مثبتی در خاتمه دادن به جنگ های داخلی ایفا می کنند. این بدین معناست که شاید طرحی که اریک پرینس در سر می پروراند عملی نباشد و آن را نخواهیم.”

و به طور خلاصه اینکه، خصوصی سازی جنگ در افغانستان به معنای پیروزی نیست.

ذبیح الله امانی سخنگوی والی سرپل روز شنبه به رسانه ها گفت که در یک همکاری نادر، جنگجویان داعش و طالبان به قریه میرزاولنگ در ولسوالی صیاد این ولایت حمله کردند و بیش از 50 تن به شمول  زنان و کودکان را به شهادت رساندند.

حمله زمانی اتفاق افتاد که جنگجویان مسلح طی درگیری 48 ساعته با نیروهای امنیتی، قریه نامبرده را به تصرف خود در آوردند. به دنبال آن و گفته های مقامات محلی، جنگجویان شماری از خانواده ها را به اسارت گرفتند و شماری دیگر که عمدتا از مذهب تشیع بودند را به شهادت رساندند.

گفته می شود برخی از قربانیان را سر بریدند.

آقای امانی می گوید که این یک حمله مشترک توسط داعش و طالبان بود. آنها نیروهای جدیدی از دیگر ولایات کشور آوردند و به قریه میرزاولنگ حمله کردند.

وی همچنین می گوید که این جنگجویان تحت فرماندهی یک قوماندان محلی طالبان به نام «شیرمحمد غضنفر» که با داعش نیز بیعت کرده به این منطقه حمله کردند.

ذبیح الله مجاهد سخنگوی طالبان اما این همکاری را رد می کند و می گوید که این عملیات به طور مستقل توسط جنگجویان طالبان انجام شد و هیچ گونه همکاری با گروه داعش نداشته اند.

او همچنین قتل عام مردم را انکار می کند.

لازم به ذکر است که رویداد خونین یاد شده آخرین رویداد این چنینی بوده که به گفته مردمان افغانستان برای نابودی کشور صورت می گیرد.

آیا احتمال اتحاد میان گروه داعش و طالبان امکان پذیر است؟

طالبان یک جنبش سیاسی رادیکال است که کنترل افغانستان را در سال 1996 به دست گرفت و  نسخه خاص خود از اسلام را بر مردم افغانستان تحمیل کرد، بطوریکه هرکه با قوانین مخالفت می کرد، شکنجه و یا نهایتا کشته می شد. گرچه حکومت این گروه با تهاجم آمریکا در سال 2001 متوقف شد، اما هنوز بخش هایی از افغانستان تحت نفوذ و یا کنترل این گروه می باشد.

از سویی دیگر گروه داعش کنترل بخش هایی از عراق و سوریه را با کمک برخی متحدین محلی خود دارد.

اما از زمانی که داعش توانست پای خود را در افغانستان باز کند، تقابلی میان این گروه و طالبان بوجود آمد و گزارش هایی از درگیری میان جنگجویان دو گروه در برخی نقاط کشور منتشر گردید.

برای مثال داعش طی یک درگیری که به مدت یک هفته طول کشید توانست کنترل منطقه تورا بورا در ولایت ننگرهار را از شورشیان طالبان بگیرد. گرچه طالبان این ادعا را رد کرد.

«دیوید اتو» تحلیل گر مسایل تروریستی از انگلیس می گوید اگر گفته های مقامات محلی سرپل در افغانستان مبنی بر اتحاد داعش و طالبان ثابت شود، می تواند نشانی از تغییر در فعالیت های شورشیانه در افغانستان باشد؛ جایی که دو گروه می توانند علیه دشمن مشترک خود یعنی دولت افغانستان بجنگند.

اوتو می افزاید: “این همچنین می تواند نشانه ای دیگر نیز داشته باشد، و آن اینست که هر گاه گروه های تروریستی تحت فشار قرار بگیرند مجبور می شوند که با یکدیگر متحد شده تا در برابر دشمن مشترک شان گام بردارند.”

گروه داعش در سوریه و عراق به تدریج در حال شکست است زیرا نیروهای ائتلاف توانسته اند بسیاری از مناطق به شمول شهرهای رقه و موصل را از این گروه باز پس بگیرند؛ مناطقی که زمانی پایگاه های اصلی داعش در خاورمیانه محسوب می شدند.

به گفته ی اتو، “اتحاد داعش و طالبان در سرپل نه تنها مسئله نگران کننده برای دولت افغانستان بلکه برای تمامی کشورهای منطقه و بین الملل می باشد که در راستای مبارزه علیه تروریسم و جنگ در تلاش هستند. این بدان معناست که گروه های تروریستی با توجه به شرایط می توانند به راحتی در شکل های متفاوت دیگری ظاهر شوند.”

این تحلیل گر انگلیسی همچنین می افزاید: “هر چه قدر این گروه های تروریستی با یکدیگر همکاری بیشتری داشته باشند، به همان مقدار مقابله با آنان برای کشورهای منطقه و جامعه جهانی سخت تر خواهد شد، بخصوص زمانی که جامعه جهانی برای مقابله با آنان (گروه های تروریستی متحده شده) با یکدیگر متحد نباشند. اندیشه این موضوع که طالبان و داعش با هم بر سر یک میز بنشینند و برای مقابله با دشمن مشترک شان طرح و برنامه ریزی کنند، یک فاجعه است.”

کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان با نشر اعلامیه ای؛ کشتن بیرحمانه تعداد کثیری از افراد ملکی به‌خصوص اطفال و زنان در قریه میرزاولنگ ولایت سرپل را به شدیدترین الفاظ محکوم کرده و گفته از افزایش حمله بر افراد ملکی ابراز نگرانی می کند.

در اعلامیه ای که از سوی این نهاد منتشر شده امده است که تیرباران (کشتن) افراد ملکی یک عمل وحشیانه، شنیع، غیرانسانی و غیرقانونی بوده که در مغایریت صریح با احکام دین مقدس اسلام، قواعد حقوق بشر دوستانه بین‌المللی و قوانین ملی قرار دارد.

کمیسیون حقوق بشر می گوید که هدف قرار دادن و کشتن بیرحمانه افراد ملکی از مصادیق جرایم جنگی به شمار رفته و عاملین آن باید مورد پیگرد عدلی و قضایی قرار گیرند.

کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان از دولت افغانستان و به ویژه از نیروی امنیتی کشور تقاضا می‎کند تا عاملین قضیه متذکره را هرچه عاجل شناسایی، مورد پیگرد عدلی قرار داده و در تامین امنیت جان شهروندان کشور از هیچ سعی و تلاشی دریغ نورزیده و مصونیت شان را تضمین کنند.

عبدالرشید دوستم معاون اول ریاست جمهوری، سرور دانش معاون دوم ریاست جمهوری، عبدالله عبدالله رئیس اجرایی و محمد محقق معاون دوم ریاست اجرایی نیز در اعلامیه های جداگانه به این رویداد خونین پرداخته اند و ان را تقبیح کرده اند.

این اولین مورد نیست که تروریستان گروه طالبان اقدام به تیرباران افراد ملکی می کنند؛ در ولسوالی تیوره نیز نزدیک به 50 تن توسط گروه طالبان تیرباران شدند.

مقام های حکومتی تنها با صدور بیانیه ای این اقدام تروریستان را تقبیح می کنند و برای شهدا بهشت و زخمیان سلامتی ارزو می کنند.

آیا صدور این بیانیه ها دردی را دوا خواهد کرد؟

جنرال «هربرت ریموند مک مستر» مشاور امنیت ملی دونالد ترامپ در گفتگو با یک رادیوی آمریکایی از استراتژی ترامپ برای پیروزی جنگ افغانستان دفاع کرد.

دونالد ترامپ تاکنون استراتژی مشخصی برای افغانستان اعلام نکرده است، اما مک مستر می گوید که ترامپ تصمیم های نظامی زیادی برای افغانستان گرفته است.

مک مستر گفت: “نیاز نیست که آقای ترامپ تمامی تصمیم هایش در این خصوص را با تلگراف به همه برساند. شما آنها را به صورت جداگانه شنیده اید. تنها تلاشی که داریم اینست تا تمامی این تصمیم ها را در کنار یکدیگر قرار دهیم و یک استراتژی معنا داری برای منطقه بوجود آوریم.”

در همین حال وی افزود که “کاخ سفید می خواهد تغییری در رفتار گروه های ذینفع در منطقه بخصوص پاکستان بوجود بیاید. پاکستان با وجود اینکه قربانیان زیادی برای مبارزه علیه طالبان داده، اما بسیار انتخابی و سلیقه ای در این زمینه کار کرده است.”

مک مستر گفت: “مهم پاکستان است که می خواهیم تغییری در رفتار این کشور بخصوص در کاهش حمایت از گروه های شورشی ببینیم. همانطور که می دانید پارادوکس عجیبی وجود دارد، پاکستان خود قربانیان زیادی در این راستا داده است. آنها (پاکستان) بسیار سخت علیه این گروه ها جنگیده اند، اما بسیار سلیقه ای و انتخابی این کار را کرده اند.”

مشاور امنیت ملی ترامپ افزود که دولت آمریکا به وضوح گفته است که دیگر حمایت از طالبان و گروه های وابسته به آن را تحمل نمی کند.

وی گفت: “رئیس جمهور نیز به وضوح گفته است که باید تغییری در رفتار بازیگران منطقه ببینیم؛ آنهایی که به طالبان پناهگاه می دهند و از آنها حمایت می کنند.”

آقای مک مستر در همین حال از عملکرد نیروهای امنیتی افغانستان تمجید کرد و گفت که آنها موفقیت های فوق العاده ای داشته اند.

وی علاوه کرد: “از این پس قرار نیست راجع به تاکتیک جنگ صحبت کنیم. پیش از این، همه چیز از پیش اعلام می شد، از شمار سربازان گرفته تا دیگر تاکتیک های نظامی با تمام جزئیات پیش پیش به دشمن اعلام می گردید. اما آقای ترامپ معتقد است که این شیوه جنگ نیست. اصلا این شیوه جنگ نبوده است. این اختراع سال های اخیر است.”

او در پایان همچنین گفت که رئیس جمهوری آمریکا اطمینان کامل به جنرال جان نیکلسون فرمانده نیروهای آمریکایی در افغانستان دارد.

لازم به ذکر است که پیش تر گزارش هایی مطرح شده بود مبنی بر اینکه دونالد ترامپ در جریان یک جلسه در تاریخ 19 جولای از جنرال جوزف دانفورد رئیس ارتش و جیمز ماتیس رئیس پنتاگون خواسته تا گزینه اخراج جنرال جان نیکلسون را در نظر بگیرند زیرا نیکلسون نتوانسته پیروزی در جنگ بیاورد.

در این نشست علمی، روی موضوعات مختلف صحی و راه حل های بیرون رفت از چالش هایی که فراروی زنان و کودکان است گفتگو صورت گرفت.

فیروزالدین فیروز، وزیر صحت کشور در این نشست که روز شنبه 14 اسد برگزار شده بود، گفت که خدمات صحی با کیفیت برای همه ما در بعضی حالات حیاتی است.

آقای فیروز افزود که هدف شماره ۳ اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد (SDG 3) نیز زندگی سالم و ارتقا رفاه است و برگزاری همچو کنفرانس های علمی به ما کمک می کند تا ساحاتی که کمتر به آن توجه صورت گرفته است را شناسایی کنیم.

وزیر صحت علاوه کرد، ما امیدواریم که با همکاران خویش مانند شبکه انکشافی آغاخان و دولت فرانسه بتوانیم راه حل های مناسب را برای حل این مشکلات روی دست بگیریم.

بر اساس گزارش سازمان جهانی صحت، 97 طفل از 1000 طفل در سن کمتر از 5 سالگی می میرد و هر دو ساعت یک زن بنا بر مشکلات حاملگی جان خود را از دست می دهد.

وزیر صحت نیز در این نشست گفت که تحقیقی که در سال ٢٠١٦ ميلادى انجام شده نشان می دهد که از هر 100 هزار مادر هنگام زایمان، ٧٠٠ تن آنان جان می دهند.

امراض انتانی، زایمان، شرایط صحی نوزاد و سوء تغذیه بیش از 50٪ از میزان مرگ و میرها و معلولیت ها را در کشور شامل می شود.

وزیر صحت همچنین در حاشیه این نشست به رسانه ها اما گفت که وضعیت صحی در برخی ساحات افغانستان نسبت به گذشته ها بهبود یافته؛ ولی هنوز هم ٤٠ درصد مردم به خدمات صحی دسترسی ندارند.

وی همچنین افزود که ٤٠ درصد مردم افغانستان از سوء تغذی مزمن رنج می برند و این امر سبب می شود که مادران اولاد سالم به دنیا نیاورند.

وزیر صحت تصریح کرد: «حتى در پنجاه درصد ولسوالى هاى ما دسترسى محدود شده، با وجودى که خدمات موجود است با وجودى که مراکز صحى فعال است؛ اما در ولسوالى هايى که ناامنى است، به او حدى که خدمات به کيفيتش و با توجه انجام شود، نمى شود که خودش يک پرابلم/مشکل است.»

گفتنی است که در اين نشست يک روزه که در انستيتيوت طبى فرانسه براى اطفال و مادران، در کابل تدویر یافته بود ٣٠٠ متخصص صحى، مقام هاى حکومتی، نمايندگان کشورهاى کانادا و فرانسه، موسسات غيردولتى ملى و بين المللى و بنیاد آقاخان شرکت کرده بودند.

به دنبال حمله گروه داعش بر سفارت عراق در کابل و یا حمله تروریستی شب گذشته بر مسجد جوادیه هرات که به گفته ی یک مقام محلی هرات کار داعش است، ترس از سرازیری جنگ خاورمیانه داعش به افغانستان را افزایش داده است، گرچه شواهد مستدلی مبنی بر اینکه جنگجویان داعش از عراق و سوریه به افغانستان جابجا شده اند وجود ندارد.

روز دوشنبه هفته جاری چند مهاجم مسلح و انتحاری حمله ای را بر سفارت عراق واقع در منطقه ی شهرنوی کابل راه اندازی کردند، که گروه داعش با انتشار عکسی مسئولیت آن را بر عهده گرفت.

حمله گروه داعش بر سفارت عراق که درست سه هفته پس از شکست این گروه در موصل عراق صورت گرفت، هشدارهای مرتب مقامات امنیتی افغانستان مبنی بر اینکه جنگجویان گروه داعش از عراق و سوریه به عقب رانده شده و ممکن است در افغانستان حاضر شوند، را تقویت کرد.

جنرال دولت وزیری سخنگوی وزارت دفاع ملی پیش تر گفته بود: “امسال سلاح های جدیدی در دست هراس افکنان در افغانستان می بینیم و شمار هراس افکنان خارجی نیز افزایش یافته است. از این هراس افکنان و سلاح ها در خط مقدم نبرد استفاده می شود، زیرا آنها کهنه کار جنگ هستند.”

خبرگزاری رویترزی نوشته است یک مقام ارشد امنیتی افغانستان شمار جنگجویان خارجی که در صفوف گروه دولت اسلامی (داعش) و یا گروه طالبان در افغانستان می جنگند را تقریبا 7 هزار نفر عنوان کرد، که عمدتا این جنگجویان در نواحی مرزی کشور و نزدیک به خانه هایشان در پاکستان، ازبکستان، تاجیکستان و یا حتی هند حضور دارند.

به گفته ی این مقام امنیتی، گرچه این جنگجویان خارجی پیش از این نیز در افغانستان حضور داشته اند، اما هم اکنون نگرانی این وجود دارد که جنگجویان عرب تباری که میدان های نبرد در سوریه و عراق را به دلیل افزایش فشارها علیه داعش ترک کرده اند، از طریق خاک ایران وارد افغانستان می شوند.

یک مقام امنیتی دیگر گفت: “ما درباره جنگجویان ساده و عادی صحبت نمی کنیم، صحبت ما درباره هزاران جنگجوی سرسخت، تحصیل کرده و حرفه ای است. اینها بسیار خطرناک تر هستند، زیرا می توانند به راحتی در اینجا سربازگیری کنند.”

در حالیکه برخی مقامات آمریکایی و افغانستان مدت هاست که هشدار می دهند ممکن است جنگجویان خارجی از سوریه به سمت افغانستان سرازیر شوند، شک و تردیدهای چشمگیری نیز وجود دارد که چه تعداد در واقع هم اکنون نیز وارده شده اند.

جنرال جان نیکلسون فرمانده ماموریت حمایت قاطع ناتو در افغانستان به جیمز ماتیس وزیر دفاع آمریکا که در ماه اپریل سفری به افغانستان داشت، گفت: “در حالیکه گروه داعش بسیار تمایل دارد که جنگجویانش را از سوریه به افغانستان بیاورد، اما ما تاکنون این اتفاق را شاهد نبوده ایم.”

“تاکتیک و سلاح های جدید”

فرماندهان آمریکایی می گویند در همکاری با نیروهای امنیتی افغانستان طی یک سال گذشته و با انجام حملات هوایی و عملیات های نیروهای ویژه توانسته اند توانایی گروه دولت اسلامی را به شدت کاهش دهند.

اما براساس اسناد استخباراتی مقامات افغانستان، مقامات امنیتی معتقدند که دولت اسلامی هم اکنون در 9 ولایت کشور به شمول ننگرهار و کنر در شرق، جوزجان، فاریاب و بدخشان در شمال و غور در مرکز غربی حضور دارد.

جمعه گل همت فرمانده پلیس ولایت کنر می گوید: “در عملیات های اخیر، توانسته ایم ضربات سختی به این گروه وارد سازیم اما تمرکز داعش بر سرباز گیری از این منطقه است. آنها نه تنها از پاکستان و یا اعضای سابق طالبان هستند، بلکه آنها جنگجویانی از دیگر کشور ها و یا از گروه های کوچک تروریستی هستند که با داعش بیعت کرده اند.”

مقامات امنیتی کشور می گویند بسیاری از جنگجویان خارجی گروه داعش به ولایت ننگرهار وارد می شوند؛ جایی که داعش حضور گسترده تری نسبت به دیگر ولایات کشور دارد.

گروه داعش به دنبال رویداد حمله بر سفارت عراق در کابل ضمن بر عهده گرفتن مسئولیت آن، عکسی از دو جوان با روپوش های همیشگی و پرچم داعش منتشر کرد و مدعی شد که این دو جوان با نام های «ابوجلیبیب الخراسانی» و «ابو طلحه البلخی» حمله بر سفارت عراق را انجام دادند. گرچه این دو نام عربی دارند اما پس زمینه نام آنها اصالتی افغان دارد.

گروه داعش در افغانستان بسیار مشتاق ترویج این نظریه است که جنگجویان خارجی در صفوف این گروه حضور دارد.

یک فرمانده داعش در ولسوالی اچین ولایت ننگرهار پیش تر گفته بود: “صدها برادرمان از کشورهای مختلف در کنارمان است.”

درست یک ماه پیش دونالد ترامپ به جنرال جیمز ماتیس وزیر دفاع خود صلاحیت داد تا تعداد سربازان مورد نیاز در افغانستان را تعیین کند، اما وال استریت جورنال امروز (دوشنبه) در گزارشی نوشته است که از منابع داخل کاخ سفید متوجه شده که ترامپ امروز گزینه خروج کامل از افغانستان را نیز در نظر دارد.

براساس گفته های برخی مقامات فعلی و قبلی دولت ترامپ، سران آمریکا پس از آنکه نتوانسته اند به توافقی بر سر طرح اعزام 3900 سرباز تازه به افغانستان دست یابند، کاخ سفید هم اکنون از زاویه ای دیگر به افغانستان نگاه می کند و در حال بررسی است که چه اتفاقی خواهد افتاد اگر آمریکا به حضور نظامی اش در افغانستان خاتمه دهد.

یک مقام ارشد دولت آمریکا گفت: “سوال بسیار بزرگی است که آیا آمریکا، این دولت و این رئیس جمهور در کل متعهد به ماندن در افغانستان است. اگر به مدت طولانی در افغانستان نمانیم، هیچ کاری انجام نمی شود، و اینکه اگر این تمایل را نداریم که به مدت طولانی بمانیم، باید بلافاصله خارج شویم، نیز سوال بی پاسخی است.”

این در حالیست که فرماندهان نظامی آمریکا در هر سه دولت این کشور که در جنگ افغانستان دخیل بوده اند، اصرار بر این داشته اند که تامین امنیت افغانستان تنها در گرو افزایش تعداد سربازان است.

دور انداختن طرح های پیشین به نفع طرح جدید، یعنی «خروج کامل نظامی» آمریکا از افغانستان می تواند بدین معنا نیز باشد که دونالد ترامپ از ایده های پر از مشکل جنرال مک مستر مشاور امنیت ملی خود خسته شده است.

تحلیل گران امیدوار بودند که مک مستر که یک متخصص ضد شورش است بتواند رئیس جمهور دمدمی مزاج آمریکا را به میانه روی تشویق کند، اما او نیز ظاهرا نتوانسته چشم انداز همیشگی امنیت ملی آمریکا را هدایت کند و همزمان آرزو و امیال متزلزل ترامپ را برآورده کند.

خروج نظامی آمریکا دست کم می تواند یک فرصت طلایی برای یک تن از دوستان رئیس جمهور آمریکا فراهم کند: «اریک پرینس» بنیانگذار شرکت امنیتی خصوصی بلک واتر که هم اکنون با نام «آکادمی» یاد می شود.  تقریبا یک ماه پیش بود که نیویورک تایمز در گزارشی نوشت «استفن بانون» استراتژیست ارشد کاخ سفید و یک تن از مشاوران ترامپ تلاش داشتند تا طرح اریک پرینس برای خصوصی سازی جنگ افغانستان را به جیمز ماتیس بقبولانند.

اما این طرح که پیمانکاران خصوصی را جایگزین اکثر سربازان آمریکایی در افغانستان می کند هنوز به طور جدی توسط ماتیس و یا مک مستر در نظر گرفته نشده است. از سوی دیگر اما، یک مقام ارشد آمریکا در گفتگو با وال استریت جورنال گفته است که خروج نظامی از افغانستان یک «احتمال بسیار ضعیف» است زیرا این گزینه نگرانی اصلی موجود، مبنی بر اینکه «افغانستان توانایی تامین امنیت خود را دارد» را بر طرف نمی کند.

در هر حال معلوم نیست ترامپ بر علاوه دریافت قدردانی از رای دهندگانش، چه چیزی از افغانستان می خواهد. در شب سوگند ریاست جمهوری اش، او از طریق ویدیو کنفرانس با گروهی از سربازان آمریکایی در افغانستان گفتگو کرد و به آنان گفت “به جنگ ادامه دهید. ما پیروز این جنگ خواهیم بود. ما پیروز این جنگ خواهیم بود. من پشتیبان شما هستم.” هنگامی هم که نیروهای آمریکایی بزرگترین بمب جهان موسوم به مادر بمب ها را بر مواضع گروه داعش در ننگرهار انداختند، دونالد ترامپ مدعی شد که تلاش های آمریکا در افغانستان در حال افزایش است.

او گفت: “اگر شما اتفاقاتی که طی هشت هفته گذشته افتاده را با اتفاقاتی که طی هشت سال گذشته افتاده مقایسه کنید، تفاوت بزرگی می بینید.”

ترامپ در زمان کمپاین های انتخاباتی اش نیز موافق بود که دست کم 10 هزار سرباز در افغانستان باید حضور داشته باشد و باراک اوباما رئیس جمهوری پیشین این کشور را «بنیانگذار داعش» عنوان می کرد، زیرا معتقد بود که سربازان آمریکایی زود از عراق خارج شدند و فضا برای ایجاد داعش فراهم گردید.

از سوی دیگر سال ها پیش از آنکه او به فکر رئیس جمهوری برسد، همواره از طرح خروج کامل سربازان حمایت می کرد، به حدی که در سال 2011 گفته بود “ما جان ها و پول های زیادی را در افغانستان و عراق هدر می دهیم.”

وی همچنین در سال 2013 در توییتی گفته بود “ما سربازان و سرمایه های بسیاری را در افغانستان از دست داده ایم. دولت افغانستان حتی یک ذره هم قدردان نیست. بیاید از این کشور خارج شویم.”

او مرا در جمع زنان و دخترانی که برای حل مشکلات مختلف و اما بیشتر برای باز کردن بخت‌شان به او مراجعه کرده بودند، دعوت کرد تا از نزدیک و با چشم خود ببینم که قضیه از چه قرار است.

اتاق تنگ و تاریک و نهایت گرم پر از جمعیت زنان و بیشتر دختران بود، بعد از مدتی انتظار ساعت هشت صبح ملا رحمان آمد و در گوشه‌ای از اتاق که میز و چوکی قرار داشت و چند جلد کتاب‌ مختلف در روی میز قرار داشت، نشست و بدون مقدمه گفت: نوبت اول از کی است؟

دو دختر جوان که حدود سی و یا بیشتر از آن سن داشتند در پاسخ گفتند: نوبت ماست آغاصاحب!

ملارحمان گفت: بگو خواهر جان مشکل تان چیست؟

دخترها رفتند نزدیک ملا و یکی از آنها گفت: آغا صاحب مه چند تا خواستگار دارم، اما یکی اش بسیار غریب(فقیر) است، خانه نداره و در یک اداره دولتی مامور است، دومی‌اش زن دار است و می‌خواهد ‌زن دوم بگیرد و سومی، ملا رحمان بلا‌فاصله حرف دختر را قطع کرده گفت: ببین خواهر جان اگر حرف مرا گوش می‌کنی، نفر اولی خوب است، خیر است که غریب (فقیر) است، خدا مهربان است، زنده‌گی به یک حالت نمی‌ماند؛ اما دختر اصرار داشت که نقر سومی که هم جوان است و وضعیت مالی خوبی دارد را برایش جفت و جور کند و به خاطر این کار پول خوبی می‌دهد.

ملارحمان گفت: خواهر جان نمیشه اون پسر از شما کرده خُرد است، بعداً مشکل پیدا می‌کنید و شاید هم فامیل‌اش شما را قبول نکند و مشکلات‌تان زیاد شود، اما دختر اصرار پشت اصرار که هرقدر پول می‌خواهید برای‌تان میدهم؛ اما همین نفر را برایم جور کن.

ملارحمان که از وضعیت‌اش معلوم بود، بسیار عصبانی شده، گفت: ببین خواهر جان او بچه ترا بازی میته، نیت عروسی با تو را نداره؛ مه هر کاری بکنم این وصلت صورت نمی‌گیرد، سن‌ات بالا رفته و بی دول هم استی، این را قبول کن و اندازه خودت را که امو آدم غریب( فقیر) است را قبول کن.

خشم و عصبانیت از سر و روی دختر می‌بارید، بدون هیچ حرفی هردو دختر از اتاق بیرون شدند، ملارحمان با اشاره به من فهماند که دیدی قضیه از چه قرار است.

نوبت خانمی رسید که برای مشکل نداشتن فرزند آمده بود و همین طور چند خانم دیگر که برای مشکلات از این قبیل داشتند و بعد نوبت به دختر تفریبا سی و چند سال رسید، او نزدیک ملا رحمان زانو زده شروع کرد به حرف زدن.

او که کمی عصبانی به نظر می‌رسد گفت: ملا صاحب درست است که سن مه بالا رفته؛ اما مه یک تحصیل کرده استم؛ ماستری دارم و باید با کسی عروسی کنم که اندازه خودم باشد، تحصیل کرده و پولدار، مه چند خواستگار دارم، اما دلم به هیچ کدامش نیست؛ یک همکار ماست بچه بسیار خوب است؛ وضع مالی شان هم بد نیست، می‌خواهم که او به خواستگاری مه بیاید، یک تعویذ بده که راضی شود و از من خواستگاری کند.

چروک‌های پیشانی ملا رحمان زیاد شد؛ بعد از مکث طولانی گفت: خواهرجان او بچه که باید خواستگارات بیاید، چند ساله است؟

دختر گفت: شاید ۲۷، ۲۸ باشد؛ اما بسیار بچه خوب است، مقبول است و وضعیت مالی‌شان هم بد نیست.

ملارحمان گفت: در بازار چیزهای خوب بسیار است؛ اما ما نمی‌توانیم همه‌ی آن چیزهای خوب را داشته باشیم، رویش را به طرف حاضرین کرده گفت: همین طور نیست؟ بعد به آن دختر گفت: هرقدر که تحصیل کرده باشی؛ از لحاظ سنی درجه ۵ استی؛ بنابراین هیچ وقت انتظار نداشته باش که یک آدم درجه اول خواستگارت بیاید و این کار از دست من ساخته نیست، اگر پیش کدام ملا دیگری بروی و برایش بگوی شاید بگوید که بیا و ۱۰۰۰۰ هزار بده من برات جورش می‌کنم؛ اما یقین داشته باش که دروغ می‌گوید، تو باید قبول کنی که سن ات رفته بالا و باید کسی مناسب سن خودت همراهت ازدواج کند.

در این میان دختران جوان‌تر و حتی بسیار جوان حضور داشتند که برای پیدا کردن شوهر و ازدواج به ملارحمان مراجعه کرده بودند.

یکی می‌گفت: دوست پسرم سه سال است که به من وعده ازدواج داده؛ اما هی امروز و فردا می‌کند، دیگری می‌گفت: بچه همسایه ما چند سال است که می‌گوید به خواستگاری ات میایم؛ اما هیچ معلوم نیست که چه وقت میاید، دیگری می‌گفت: پسر خاله‌ام که چهارسال است باهم دوستیم، می‌گوید، فردا مادرم خواستگار می‌فرستم، یک ماه بعد می‌فرستم، چهارسال است که همین حرف را تکرار می‌کند.

این داستان تا ساعت ۱۲ ادامه پیدا کرد و دختران زیادی برای باز کردن بخت و جفت و جور کردن شخص مورد نظرشان دست به دامن ملا رحمان دراز کردند، اما جواب ملارحمان فقط یکی بود، باید کسی را انتخاب کنید که از هر لحاظ مناسب حال تان باشد و فریب حرف‌های پسران را نخورید.

بعد از رفتن مراجعین ملا عبدالرحمان رو به من کرده و گفت: هر روز وضعیت من این گونه است؛ اما من خدا را حاضر دانسته و اخاذی نمی‌کنم، بیشتر آنان را نصیحت کرده و کمک‌شان می‌کنم تا راه درست را پیدا کنند، باید یک نکته را بگویم که بخت بسته نمی‌باشد و دختران بیهوده پول‌های شان به این نام به جیب ملاها نریزند.

وی افزود: مشکل اصلی خود دخترها هستند که مناسب حال خود انتخاب نمی‌کنند و توقع بالا دارند و به همین دلیل تعداد زیادی از دختران ازدواج نمی‌کنند، زمانی‌که سن‌شان زیاد شده، آن وقت است که شوهر درک ندارد، بعد دست به دامن ملا می‌شوند.

بعد از خداحافظی با ملای تغویذنویس با خود فکر کردم که پس چرا این همه سر و صداها بلند است که دختران به اجبار به ازدواج مجبور ساخته نمی‌شوند، حالانکه اگر به درب ملاها بروید هزاران دختر جوان دم بخت را ملاقات می‌کنید که پول‌های بی‌حسابی را برای باز کردن بخت‌ و پیدا کردن شوهر به دامن ملاها می‌ریزند و تعویذ نویسان از این درک‌ پول‌های زیادی به جیب زدند.

من به چشم خود دیدم که بسیاری از دختران جوان، نوجوان و دخترانی که سن شان بالا بود و تحصیلات عالی هم داشتند برای پیدا کردن شوهر، دست به دامن ملارحمان شده بودند.

بحث عوامل محرومیت زنان افغانستان بی نهایت دشوار وگسترده است؛ اما این‌که چرا دختران برای پیدا کردن شوهر بازار ملاها را گرم نگهداشته و پول‌های بی‌حسابی را به جیب تعویذ نویسان می‌ریزند و تعداد زیادی از این تعویذ نویسان را میلیونر ساختند، سوال‌برانگیز و اینکه چرا هر روز به تعداد دخترانی که در صدد ازدواج و همسریابی هستند، افزوده می‌شود، سوال بی‌پاسخی در ذهن من بافی ماند.

روزنامه‌ی ماندگار

نجیب شریفی، رئیس کمیته مصونیت خبرنگاران افغان امروز سه شنبه هنگام نشر این گزارش گفت که این آمار افزایش ۳۵ درصدی را نسبت به شش ماه اول سال ۲۰۱۶ که در آن  ۵۴  قضیه به وقوع پیوسته بود، نشان می دهد.

آقای شریفی گفت که درین مدت ۱۰ خبرنگار و کارمند رسانه یی کشته شده اند. کشته شدگان به صورت مستقیم توسط تروریستان کشته شده و یا در جریان  حملات تروریستی  جان باخته اند.

وی اضافه کرد، در حمله بر تلویزیون ملی در ننگرهار که توسط گروه داعش در ماه می انجام شد ۴ نفر کارمندان این رسانه کشته شدند و در حمله ای که در ماه مارچ بر پارلمان صورت گرفت، ۲ نفر از کارمندان تلویزیون پارلمان کشته شدند، و در حمله بزرگ موتر بمب مقابل سفارت آلمان ۴ نفر خبرنگار و کارمند رسانه یی جان های خود را از دست دادند.

رئیس کمیته مصونیت خبرنگاران گفت که تداوم و گسترش خشونت توسط گروه های تروریستی خصوصاً گروه طالبان و داعش در برابر خبرنگاران باعث ایجاد نگرانی های جدی کمیته مصونیت خبرنگاران افغان شده است.

او ادامه داد، در شش ماه گذشته، تهدیدها و خشونت گروه داعش علیه خبرنگاران، خصوصاً در حوزه شرقی کشور، افزایش یافته است. دراین زون اکثریت رسانه ها و خبرنگاران عملاً مورد تهدید گروه داعش قرار دارند.

گفتنی است که درین شش ماه همانند سال های گذشته، بیشتر خشونت ها  در برابر خبرنگاران از نظر کمی توسط افراد حکومتی و نیروی امنیتی صورت گرفته است.

نیروی امنیتی و افراد دولتی مسئول  ۳۴ مورد خشونت بوده که ۴۶ فیصد تمام موارد خشونت را تشکیل می دهد. خشونت های که  از جانب منسوبین حکومتی اعمال میگردد بیشتر به دلیل پرده برداری  و افشای خبرنگاران از عملکرد های غیر قانونی این اشخاص و نهاد ها می شود.

بر اساس گزارش کمیته مصونیت خبرنگاران افغان، گروه های تروریستی طالبان و داعش در رده دوم از منظر کمی قرار دارند، اما خشونت  های که  این گروه ها اعمال می نماید به مراتب خونین تر و شدید تر است، چنانچه تروریستان مسؤل تمام موارد قتل خبرنگاران درین شش ماه هستند.

این گروه ها عمدتاً بدلیل عدم همکاری رسانه ها و خبرنگاران به خواست های ایشان در مورد پوشش اخباری که از طرف این گروه ها به رسانه ها داده می شود مورد تهدید قرار می گیرند. مخالفت ایدیولوژیک این گروه ها با رسانه ها به دلیل نقش مهم رسانه ها در آگاه سازی جامعه نیز دلیل تهدید رسانه ها توسط این گروه ها می باشد.

کمیته مصونیت خبرنگاران می گوید که علاوه بر گروه های تروریستی و افراد حکومتی، در بعضی از موارد وکلای پارلمان، اعضای شورای ولایتی، والیان، زورمندان و افراد ناشناس نیز سبب  خشونت در برابر خبرنگاران شده اند.

براساس این گزارش، در شش ماه گذشته زون شرق و زون کابل که ولایات شمال کابل مربوط آن می شود شاهد بیشترین آمار خشونت علیه خبرنگاران بوده است. زون جنوب شرق شاهد کمترین واقعات خشونت علیه خبرنگاران بوده است.

درین مدت، برعلاوه ۱۰ مورد کشته، ۱۲ مورد زخمی، ۱۹ مورد لت و کوب، ۱۸ مورد توهین و بدرفتاری، ۵ مورد بازداشت، ۶ مورد تهدید و ۳ مورد اخراج توهین آمیز وجود داشت است.

کمیته مصونیت خبرنگاران می گوید که افزایش تهدید علیه رسانه ها و تلاش گروه های تروریستی برای کنترول محتوای رسانه  ها بواسطه تهدید، نگرانی جدی را در مورد خود سانسوری و آزادی محتوایی رسانه ها بمیان آورده است. گروه های تروریستی در ضمن اینکه بالای رسانه ها فشار میاورند که اخبار مربوط به فعالیت های این گروه ها را نشر نماید، رسانه ها را در مناطق نا امن وادار میسازند تا اعلانات دولتی خصوصا اعلانات نیرو های  امنیتی، برنامه های تفریحی، موسیقی و صدای زنان را نشر نکنند، ورنه مورد حمله قرار می گیرند.

با وصف اینکه حکومت افغانستان برخی تدابیر به خاطر مصؤنیت خبرنگاران روی دست گرفته است، که عمده ترین آن ایجاد کمیته مشترک برای امنیت و مصونیت خبرنگاران می باشد، این اقدامات بدلیل ضعف  در ادارات  در زمینه  اجرای هدایات، نتایج مطلوب را تاهنوز  ببار نیاورده است. نسبت به هر زمان دیگر، امروز نیاز جدی تربه حفظ آزادی بیان و رسانه ها که بزرگترین دستاورد یک و نیم دهه گذشته میباشد، وجود دارد.

کمیته مصونیت همچنین می گوید که اکثریت رسانه ها توجه لازم در قسمت امنیت و مصونیت کارمندانشان، خصوصاً خبرنگارانی که  به جبهات جنگ به خاطر پوشش خبری فرستاده می شوند، مبذول نمی دارند. توجه برای تامین مصؤنیت کارمندان، مکلفیت قانونی، اداری و اخلاقی رسانه ها میباشد.

این کمیته می گوید که خبرنگاران هنوز هم با مشکلات جدی درون سازمانی مواجه هستد. استخدام و انفکاک کارکنان رسانه یی مطابق قانون کار و مقرره طرز تاسیس و فعالیت رسانه های همگانی صورت نمیگیرد. برخی از رسانه ها حتا از داشتن پالیسی اداری محروم می باشند و خبرنگاران و کارکنان رسانه یی همانند کارگران روز مزد بدون در نظرداشت مراحل اداری استخدام وبه سادگی و بدون دلیل مؤجه برکنار می شوند. برخی رسانه ها حقوق ماهوار کارمندان شان را هم به صورت منظم پرداخت نمی نمایند.

کمیته بر این باور است که تداوم نارسایی ها در قسمت دسترسی به اطلاعات نیز از چالشهای جاری در نیمه اول سال روان بوده ، این نقیصه تاهنوز برطرف نشده است.  اکثر سخنگویان دولتی و اولیای امور چه در مرکز و ولایات از ارایه پاسخ و ارایه اطلاعات دقیق و به‌موقع به خبرنگاران طفره رفته سعی می کنند، معلومات کتمان شود. عدم ارایه آمار دقیق از جانب حکومت اعتبار حکومت را در قسمت ارایه آمار و اطلاعات از وقایع تروریستی تضعیف نموده است.

در حکومت افغانستان سیستم منظم و معیاری برای جمع اوری اطلاعات وجود ندارد. این یکی از دلایل نا رسایی حکومت در قسمت  ارایه  اطلاعات ومعلومات  به خبرنگاران میباشد. نظام فعلی جمعاوری اطلاعات یا کهنه است، یا غیر معیاری و یا اصلاً سیستمی برای آن وجود ندارد.

#ع.الف

آقای دانش امروز سه شنبه در دیدارش به سفیر بریتانیا خاطرنشان کرد که آنچه را که جنبش روشنایی می خواهد، حکومت وحدت ملی نیز در تلاش است که با فایق آمدن به تبعیض های تاریخی، عدالت، برابری و انکشاف متوازن را در افغانستان نهادینه سازد.

معاون رئیس جمهور اظهار امیدواری کرد که حکومت وحدت ملی در انکشاف متوازن و اصلاح ادارات محلی در مناطق مرکزی افغانستان موفق شود.

معاون رئیس جمهور در این دیدار همچنین به برگزاری انتخابات پارلمانی در سال آینده، طبق تقویم انتخاباتی کمیسیون مستقل انتخابات تأکید کرد و گفت که انتخابات سال آینده مطابق قانون برگزار خواهد شد.

آقای دانش در ادامه به موضوع امنیتی کشور اشاره کرد و افزود، هر چند که تحرکات دشمنان مردم افغانستان وجود دارد ولی وضعیت هیچگاهی به گذشته بر نخواهد گشت.

معاون رئیس جمهور گفت که حکومت وحدت ملی برای تقویت نیروی امنیتی، در تلاش است که ساختار پولیس و اردو تحت تأثیر عوامل سیاسی قرار نداشته باشد و به شکل مسلکی و فنی تقویت و مدیریت شود.

وی افزود که در کنار تقویت و مسلکی سازی ساختار نیروی امنیتی، انسجام ملی و رابطه توأم با حسن نیت میان حکومت و مردم برای تقویت پایه های حاکمیت ملی ضروری است.

دامینیک جیرمی سفیر بریتانیا در کابل، نیز از تلاش های معاون رئیس جمهور در راستای انسجام و رشد حکومت داری خوب در افغانستان اظهار قدردانی و آرزوی موفقیت کرد.

سفیر بریتانیا شهادت جمعی از شهروندان را در حادثه تروریستی دیروز به معاون رئیس جمهوری و مردم افغانستان تسلیت گفت و افزود که حکومت بریتانیا در کنار جامعه جهانی برای ثبات و پیشرفت افغانستان، همچنان تلاش خواهد کرد.

ا