دسته: سیاست

امریکا و ناتو به هدف کمک و همکاری بامردم افغانستان و مبارزه علیه تروریستان وارد کشور شدند. اکنون که ماموریت آنان در حال ختم است افغانستان سخت ترین روز ها را سپری می کند. هجوم تروریستان از شبکه های مختلف با حمایت تروریسم دولتی وضعیت را برای مردم دشوار کرده است.

تروریستان با یک سوق و اداره منظم روزانه بیشتر از صد حمله را بالای مردم انجام می دهند. هجوم تروریستان به افغانستان ختم نخواهد شد. این هجوم زنگ خطر برای کشور های منطقه و تمام جهان است.

جهان در برابر این هجوم نباید بی تفاوت باشند. کشورهای حامی تروریسم باید در سطح جهان معرفی و محدودیت های سخت بالای آنان اعمال شود. دفتر طالبان در قطر و رفت و آمد های رهبران طالبان باید محدود گردد. جهان نباید وحشت ‌‌و جنگ را از خود برای افغانستان به میراث بماند.

شاه حسین مرتضوی

رئیس جمهور غنی امروز با حضور در شورای ملی گفت یک مرام مقدس دا رد و می خواهد نسل کنونی و آینده افغانستان در یک کشور آباد، مرفه، آزاد و سربلند زندگی کند.

وی افزود:«به صراحت برای تان می‌گویم که وظیفۀ من در این امانتی که مردم افغانستان برایم سپرده اند، عاطفی شدن و احساساتی شدن نیست. مردم از من می‌خواهند تا افغانستان را مدبرانه و قاطعانه با هم از این آزمون بقا بگذارنیم. در حالی که این بربادی و خونریزی که بر ملت ما تحمیل می‌شود و روزانه سلول سلول بدنم را می‌آزارد، من ثابت و محکم در جایم ایستاده هستم.»

رئیس جمهور غنی تاکید کرد:«تعهد من برای ملت افغانستان این است که در مقابل هیچ نیروی ویرانگر زانو نمی‌زنم. یا در میز واقعی مذاکره زانو به زانو می‌نشینیم یا در میدان جنگ زانوهای شان را می‌شکنیم.»

رئیس جمهور غنی گفت:«متاسفانه مشکل از جایی ایجاد شد که درس های افغانی و بین المللی صلح مراعات نشدند. جای یک روند ملی و واقعبینانه را یک روند شتابزده ی وارداتی گرفت. روندی که بر فرضیه های خام استوار بود و اساسش را فشار بر جمهوریت و تخریب دموکراسی می ساخت.

این روند نه تنها منجر به صلح نشد، بلکه باعث مشروعیت بخشی به یک گروه متجاوز و شریر و تلاش برای مشروعیت زدایی از صف واحد جمهوریت شد. این روند شک ایجاد کرد. ابهام خلق کرد و محصولش همین وضعیتی است که شما می بینید.

رئیس جمهور غنی تاکید نمود: «واضح می گویم که امروز مردم ما در معرض یک تجاوز آشکار قرار دارند که مبنای آن فتنه و ابزار آن مکر و خدعه است. این تجاوز بر ما تحمیل شده است. این جنگ بر ما تحمیل شده است. این فتنه بر ما تحمیل شده است. حکم خداوند است که اگر کسی متجاوز است و دست از تجاوز بر نمی دارد، جنگیدن در مقابل شر و فتنه آن گروه وجیبه یک جامعه مسلمان است.»

از گفت‌وگو و ضرورت آن برای صلح سخن گفتیم، نتیجه‌ی آن به جنگ ختم شد. از ضرورت آشتی ملی و سیاسی سخن گفتیم باز نتیجه‌ی آن به جنگ ختم شد. روی خروج نیروهای خارجی و پایان اشغال تأکید کردیم که اگر آن‌ها اشغال را پایان دهند، جنگ و جهاد ختم می‌شود، باز نتیجه به جنگ و افزایش خشونت ختم شد. دست همیاری و صلح به‌سوی پاکستان دراز کردیم (جرگه امن میان دو کشور برگزار کردیم) که این همسایه در این راستا به ما کمک کند، باز نتیجه به صلح ختم نشد. دست دوستی و همیاری به‌سوی کشورهای منطقه و جهان دراز کردیم باز هم صلح نیامد. انگار قرار نیست در این کشور صلح بیاید و به‌نظر می‌رسد خشونت و جنگ بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی افغان‌هاست.

صلح در افغانستان این روزها واژه‌ی غریبی است. طرف‌های درگیر منازعه درباره‌ی اهمیت و ضرورت آن تنها مقابل تلویزیون‌ها و خبرنگاران حرف می‌زنند. گویی اشتباهی از دهان‌شان واژه‌ی صلح و اهمیت و ضرورت آن خارج می‌شود. سپس این جمله‌ی کلیشه‌ای را به‌کار می‌برند که صلح آرزوی مردم افغانستان است و زندگی صلح‌آمیز حق مردم است. جمله‌هایی حال‌به‌هم‌زن و نخ‌نما که به‌حدی تکراری شده که دیگر به‌سختی می‌توان معنایی از آن تصور کرد.  

از صلح بیش از هر کلمه‌ای در جغرافیای افغانستان معنازدایی شده است. طوری که وقتی گروهی سیاسی یا نمایندگان بنیادگرای طالبان از صلح صحبت‌ می‌کنند، بسیاری دچار وحشت می‌شوند. برای این‌که فهم آنان از صلح با معنایی که در ذهن ماست تفاوت اساسی دارد. اکنون مردم می‌دانند این گروه عقل‌ستیز چه برداشتی از صلح و آشتی و پایان منازعه دارند. افغان‌ها بیش از هر کلمه‌ای صلح را به بازی گرفته‌اند. آن را خوار و خفیف کرده‌اند و به یک معنا این کلمه را بی‌معنا و تهی کرده‌اند. خدمت افغان‌ها به صلح، تهی‌ساختن روح و هستی این کلمه از معنای واقعی‌اش در طول بیش از چهل سال گذشته بوده است.

طرح صلح «بنین سیوان»

طرح صلح بنین سوان، شامل لیستی بلندبالا از اقوام و گروه‌‌های مختلف، احزاب، جریان‌‌های سیاسی و طرفداران شاه سابق می‌‌شد که این گروه‌‌‌ها پس از مذاکره و گفت‌‌وگو گروهی را از میان خود به‌عنوان نمایندگان‌شان انتخاب می‌‌کردند و وظیفه‌ی آن‌ها مشورت با گروهای مختلف اجتماعی برای دایرکردن لوی جرگه بود. وظیفه اصلی لوی جرگه، تعیین ساختاری برای حکومت انتقالی بود. طرح صلح بنین سیوان برای خلای قدرت به‌وجودآمده و پایان منازعه در مجموع یک دولت ائتلافی با نظرداشت دیدگاه‌‌های جناح‌‌‌های درگیر منازعه و مردم افغانستان بود. با توجه به این‌که جنگ افغانستان ابعاد منطقه‌ای و بین‌المللی پیدا کرده بود، طرح صلح بنین سوان نتوانست دیدگاه‌‌های مختلف را به‌خصوص در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی با خود همسو کند. همچنین حمایت‌‌های جهانی و حتا حمایت سازمان ملل را جلب کند. عوامل بیرونی نقش اساسی در ناکامی طرح بنین سوان داشت. استراتژیست‌‌های مسکو به این دلیل مخالف طرح سازمان ملل بودند که می‌‌پنداشتند طرح بنین سوان امریکایی و غربی است و زمینه‌ی نفوذ آن‌ها به حداقل می‌‌رسد. همچنین پاکستانی‌‌‌ها نیز بر این باور بودند که بیش از هر زمانی دیگری می‌‌توانند با استفاده از ابزار نظامی و ادامه سلطه بر مجاهدین آن‌ها را به قدرت برسانند و اهداف خود را دنبال کنند.

بسیاری از صاحب‌نظران مسائل افغانستان بر این باورند که سازمان ملل نتوانست آن‌چنان که انتظار می‌‌رفت در قضایای جنگ و صلح این افغانستان نقش مؤثری داشته باشد. بیشتر تلاش‌‌های این سازمان و شورای امنیت به صدور قطعنامه و محکوم‌کردن جنگ در افغانستان محدود بوده است. توافقنامه جینوا (ژنو) میان کشورهای افغانستان، پاکستان و اتحاد جماهیر شوروی منجر به خروج ارتش سرخ از افغانستان شد. تأکید اصلی این توافقنامه بر عدم همکاری و حمایت شوروی، امریکا و کشورهای غربی از طرف‌‌های درگیر منازعه در افغانستان بود. مهم‌ترین انتقادی که بر تلاش‌‌های بنین سوان برای ختم منازعه عنوان می‌‌شود، نداشتن استراتژی بعد از خروج ارتش سرخ از افغانستان و مدیریت خلای قدرت است.

طرح آشتی ملی داکتر نجیب‌الله

تاریخ معاصر افغانستان پر است از عهد و پیمان برای صلح و نقض گسترده‌ی این عهد و پیمان‌ها. هنوز بسیاری از افغان‌ها خاطره سال‌های حکومت داکتر نجیب‌الله و تلاش‌های او را برای برقراری صلح به یاد دارند. هدف اصلی داکتر نجیب‌الله برای پایان‌دادن به جنگ و ختم منازعه، الگوی «طرح آشتی ملی» او بود. طرحی که در آن دولتی فراگیر با حضور همه مخالفان در ساختار قدرت و نظام سیاسی آینده پیش‌بینی شده بود. برای تحقق این مسأله حکومت او کمیسیون‌های مختلفی را برای مصالحه و آشتی در کابل و سایر ولایات ایجاد کرد. همچنین نمایندگانی را برای جلب رضایت سران جهادی تعیین کرد که با آن‌ها در این رابطه گفت‌وگو کنند. با این همه او نتوانست حمایت ملی و منطقه‌ای برای برنامه‌های صلح‌جویانه‌اش ایجاد کند. رهبران گروه‌های جهادی با اینکه می‌دانستند طرح او به نفع ثبات، آینده و امنیت افغانستان است به دلایلی از جمله احساس بدنامی سازش با دولت کمونیستی، دخالت‌های پاکستان و فروپاشی و اقتدار کمونیسم در جهان با او سر ناسازگاری را گرفتند و طرح او را رد کردند. جهاد مفهوم کلیدی مبارزان و مهم‌ترین محور مبارزه با دولت او بود. بنابراین هر نوع سازش با دولت داکتر نجیب‌الله از سوی رهبران سیاسی به معنای خودکشی سیاسی تلقی می‌شد.

موافقت‌نامه پیشاور

پس از ماه و روزها جنگ بر سر قدرت، سرانجام مجاهدین تصمیم گرفتند شورای قیادی ۵۱ نفره‌ای را با هدف تشکیل حکومت آینده ایجاد کنند. برنامه این طور بود که پس از کنار رفتن داکتر نجیب‌الله، قدرت میان سران جهادی تقسیم شود. «تصمیم بر این شد که شورای ایجادشده زیر نظر صبغت‌الله مجددی به داخل افغانستان بروند و قدرت را از رژیم کابل، بدون قید و شرط در طی دو ماه تحویل بگیرند. رییس این شورا در مدت دو ماه ریاست دولت را نیز بر عهده خواهد داشت. بعد از آن، این شورا به عنوان شورای موقت اسلامی تحت ریاست حضرت صبغت‌الله مجددی در کنار دولت انتقالی باقی خواهد ماند که این دوره از فعالیت شورا چهار ماه خواهد بود. همچنین تصمیم گرفته شد تا بعد از گذشت دو ماه از انتقال قدرت، آقای ربانی به‌عنوان رییس‌جمهور دولت انتقالی اسلامی افغانستان و رییس شورای قیادی برای چهار ماه کارش را رسما شروع کنند. و در پایان تأکید شده بود که دوره‌های متذکره حتا برای یک روز هم تمدید نخواهد شد.».

با آن‌که سمت نخست‌وزیری در موافقت‌نامه برای حزب اسلامی آقای حکمتیار پیش‌بینی شده بود. اما آقای حکمتیار از امضای موافقت‌نامه سر باز زد و آن را امضا نکرد. در عوض به کابل رفت و با حمایت لوجستیکی پاکستانی‌ها خود را برای جنگ آماده کرد. چرا که مسأله تنها نخست‌وزیری نبود. حزب اسلامی و حزب جمعیت که بیشترین منابع و قدرت را در اختیار داشتند بر سر تقسیم قدرت و منابع باهم به توافق نرسیدند. با توجه به این‌که داکتر نجیب‌الله از قدرت کناره‌گیری کرده بود، عملا فضایی بی‌دولت در کشور حاکم شده بود. فضایی که در اختیار گروه‌های مختلف مجاهدین قرار داشت.

به باور بسیاری از تحلیل‌گران، محصول نشست پیشاور، حاد‌شدن مسایل قومی و همچنان انحصار و تمامیت‌خواهی قدرت بود. این انتقاد نسبت به آقای ربانی و مسعود وجود داشت که برنامه‌ای برای شامل ساختن سایر اقوام در قدرت نداشتند. همین مسأله باعث اختلاف شدید میان آقای ربانی و مسعود و آقای حکمتیار شد. البته کارنامه آقای حکمتیار در پشت‌پا‌ زدن به توافقنامه‌های صلح و آشتی پر است. او نیمی از عمرش را در طغیان و سرکشی از توافق‌نامه‌های صلح سپری کرده است.

موافقت‌نامه اسلام‌آباد

در تاریخ معاصر افغانستان، توافق‌نامه اسلام‌آباد یکی از مهم‌ترین پیمان‌هایی است که گروه‌های جهادی آن را امضا کردند. براساس این موافقت‌نامه گروه‌های مجاهدین توافق کردند که حکومتی به مدت ۱۸ ماه با ریاست آقای ربانی و صدراعظمی آقای حکمتیار و یا نماینده‌شان ایجاد شود. تنظیم‌های جهادی برای پایان‌بخشیدن به خشونت و منازعه تعهد به ختم جنگ کردند.

پس از آن‌که موافقت‌نامه پیشاور نتایج ملموسی در رابطه با صلح نداشت و احزاب جهادی همچنان مشغول بزکشی جنگی در کابل بودند به ابتکار عربستان سعودی و دولت پاکستان موافقت‌نامه مذکور شکل گرفت. از مهم‌ترین موضوعاتی که موافقت‌نامه اسلام را از موافقت‌نامه پیشاور مجزا می‌‌کند، حضور احزاب شیعی بود که در موافقت‌نامه پیشاور نادیده گرفته شده بودند. به باور بسیاری از تحلیل‌گران انحصار قدرت، فروپاشی اردوی افغانستان، پراکندگی و اختلافات مجاهدین و رقابت‌های قومی باعث شد که سرنوشت این موافقت‌ نیز با شکست مواجه شود.

پس از امضای این موافقت‌نامه بسیاری از سران جهادی به دعوت پادشاه عربستان به این کشور سفر کردند. آن‌ها در پیشگاه خانه خدا تعهد کردند که به آتش جنگ‌های داخلی خاتمه دهند. رهبران افغان در ماه رمضان در مکه و مدینه برای آوردن صلح و آشتی سوگند یاد کردند. اما به افغانستان که بازگشتند، دوباره تفنگ‌های‌شان را مقابل یکدیگر نشانه گرفتند و راکت‌های‌شان را بر سر خانه‌های مردم انداختند. آن‌ها نماد پیمان‌های صلح و شکستن پی‌هم آن هستند. هنوز رنگ امضاهای‌شان در مکه برای صلح و آشتی خشک نشده بود که دوباره به جان هم افتادند.

موافقت‌نامه تشکیل حکومت وحدت ملی

اشرف‌غنی محصول دو انتخابات پرحاشیه، پر از تقلب و در مجموع محصول بحران مشروعیت نتایج انتخابات است. انتخاباتی که در نتیجه‌ی برگزاری آن بسیاری از مردم افغانستان اعتمادشان را به این نهاد از دست دادند. چرا که شفافیت و مکانیزم برگزاری آن پراز ابهام و چالش بود. در هر صورت، بن‌بست سیاسی که نتیجه‌ی انتخابات غیرشفاف بود با توافق سیاسی و تشکیل حکومت وحدت ملی پایان یافت. موافقت‌نامه وحدت ملی چندین ماده اساسی داشت که طرفین را ملزم به اجرایی‌ساختن آن می‌کردند. تعدیل قانون اساسی و برگزاری لوی‌جرگه‌ی قانون اساسی، اصلاح نظام انتخاباتی، ایجاد پست ریاست اجرایی، تفکیک کابینه و شورای وزیران از جمله مهم‌ترین موارد این توافق‌نامه بودند. پس از دو سال از شروع کار دولت وحدت ملی، اشرف‌غنی به بسیاری از موارد توافق‌نامه‌ی مذکور عمل نکرد. مهم‌ترین اقدامی که قرار بود طی دو سال ابتدایی حکومت وحدت ملی به آن عمل شود، برگزاری لوی‌جرگه تعدیل قانون اساسی و حل مسائل حقوقی ساختار سیاسی جدید بود که در زمان آن عملی نشد. با این همه، حکومت وحدت ملی با وجود حواشی مشروعیت حقوقی‌اش تا پایان به کار خود ادامه داد. روزهای پایانی حکومت وحدت ملی، مردم آن را به موتری تشبیه می‌کردند که دارای دو راننده است. دو راننده‌ای که هر کدام به مسیری می‌رود. حکومت وحدت ملی با چنان تصویری و نقض بسیاری از موارد توافق‌نامه، کشمکش‌ها و نزاع‌ها به پایان رسید. حکومتی که بستر را برای یک انتخابات پرچالش دیگر مهیا کرد.

کلام آخر

به لیست بالا می‌توان موافقت‌نامه‌های بسیاری از جمله گفت‌وگوهای صلح دوحه را افزود که در نهایت همه‌ی آنها به یک سرنوشت ختم می‌شود، بازی‌گرفتن صلح در طول بیش از چهل سال گذشته. افغان‌ها برای این‌که طعم صلح را بچشند، الگوهای متفاوتی از حکومت‌داری را نیز در این چهل سال تجربه کردند. جمهوری، جمهوری دموکراتیک، حکومت‌ اسلامی، امارت، دولت موقت، پادشاهی و دموکراسی. اما سرانجام هیچ‌کدام این حکومت‌ها نتوانستند این آرزوی دیرین مردم افغانستان را برآورده‌ کنند. نسلی در جنگ، آوارگی، وحشت، تنهایی و بی‌پناهی بزرگ شدند. اکنون نیز به‌نظر می‌رسد این قصه در حال تکرارشدن است.

این تاریخ چهل ساله پر است از عهد و پیمان‌های افغان‌‌ها برای صلح، عهدشکنی و خیانت و اراده‌نداشتن برای صلح. افغان‌ها تاوان این عهدشکنی‌ها و بازی با صلح را نیز با بهای سنگینی پرداخت کرده‌اند. اما نکته اینجاست که هنوز بسیاری چشم‌های‌شان را روی واقعیت‌های تاریخی، اجتماعی، قومی و آینده افغانستان می‌بندند و به تنها چیزی که فکر می‌کنند، تمامیت‌خواهی قدرت و منافع شخصی و قومی خودشان است. به قول الیاس علوی اکنون باید از افغان‌ها پرسید؛

«کاکا از چاه که آب می‌کشی

چای که دم می‌کنی

مزه‌ی خون نمی‌دهد؟»

نویسنده: داکتر حسین علی کریمی

موید یوسف مشاور امنیت ملی پاکستان روز گذشته در یک کنفرانس خبری در واشنگتن پیرامون روابط دوجانبه اسلام‌آباد-واشنگتن، روند صلح افغانستان و وضعیت پسا-خروج نیروهای امریکایی از منطقه توضیحات داد.
مشاور امنیت ملی پاکستان با اشاره به همکاری نزدیک ایالات متحده و پاکستان پس از خروج نظامیان امریکایی از افغانستان، گفت: «هیچ کشور دیگری به جز پاکستان و امریکا نمی‌تواند روی تهدیدهای مشترک، مانند بی‌ثباتی در افغانستان کار کند. با این حال، از خاک افغانستان علیه پاکستان استفاده شده/ می‌شود که نگران‌کننده است و باید متوقف شود.»
وی افزود: «در رابطه به همکاری بین ایالات متحده و پاکستان واکنش مثبتی وجود دارد. مصالحه سیاسی در مسئله افغانستان گام مهمی است که باید برداشته شود و می‌تواند به کاهش فشار کمک کند.»
در باره روند صلح افغانستان، مشاور امنیت ملی پاکستان بیان داشت پاکستان هرچه در توان داشته باشد انجام خواهد داد، اما جناح‌های افغانستان باید در مورد آینده خود تصمیم بگیرند.
به گفته وی، روی هرچیزی که از سوی افغانستان تصمیم گرفته می‌شود، تصمیم آن‌ها است و هر حرکتی یا رویدادی هیچ ربطی به پاکستان ندارد.
موید یوسف گفت: ما می‌خواهیم در زمینه منافع متقابل با امریکا شریک باقی بمانیم چنانچه هر دو طرف به ادامه همکاری‌ها توافق کردند.
وی در باره پناهجویان افغانستان در پاکستان گفته است که آن‌ها باید به کشورشان برگردند.
گفتنی است مشاور امنیت ملی پاکستان و جنرال فیض حمید رییس آی‌اس‌آی چند روز پیش برای گفت‌وگو با مقامات امریکایی به واشنگتن سفر کرده‌اند.

در یکی از همین شب‌ها که نور روشن همه ‌جا را در آغوش گرفته بود، صد‌ها زندانی، گروه دوازده‌نفری از نیروهای ویژه -که روی دیوارهای زندان کندز رفته بودند و بر دیوارها دور می‌زدند- را مسخره می‌کردند. ظاهر سربازان خبره، خبر از غیرمتعارف‌بودن اوضاع می‌داد؛ نشانه‌ای برای زندانیان که اتفاقی در حال رخ‌دادن است. آن‌ها، فریاد زدند: «چه گپ است؟ امشب قرار است آخرین شب ما در این جا باشد؟»

بر اساس اطلاعات جمع‌آوری‌شده توسط فرماندهان استخباراتی محلی، جنگ‌جویان طالب قصد داشتند عصر آن روز به محوطه حمله کنند. نیروهای دولتی به این امید بسته بودند که به‌نمایش‌گذاشتن قدرت، باعث شود زندانیان در تماس با طالبان –برخی از آن‌ها تلفن‌های هم‌راه قاچاق داشتند-، حمله را خنثا کنند. حرکت نیروهای ویژه، بدون این که رزمندگان کافی برای نگه‌داشتن خط مقدم شهر و تقویت زندان را داشته باشند، قماری تمام‌عیار بود؛ اما، به ظاهر این نقشه جواب داد: شب بدون هیچ حادثه‌ای سپری شد.

با نزدیک‌شدن طالبان به مراکز ولایت‌های افغانستان، این گروه به زندان‌های مرکزی که نزدیک به ۵۰۰۰ هزار هم‌رزم شان را در خود جا داده است، نزدیک می‌شوند و دولت، می‌ماند و تقلایی برای تأمین امنیت بازداشت‌گاه‌ها. اگر تنها بخشی از بازداشت‌شدگان فرار کنند، این امر به مبارزان طالب در میدان جنگ –جایی که همین حالا هم دست‌آورد‌های پیوسته‌ای داشته اند-، می‌افزاید.

به نقل از یک مقام امنیتی محلی در کندز، رهبران طالبان در این مورد به جنگ‌جویان خود می‌گویند: «بسیار مهم است که این افراد [زندانیان] را آزاد کنیم؛ زیرا، آن‌ها متخصص هستند و ما برای تقویت نیروهای خود به آن‌ها نیاز داریم.» او مانند دیگر مقام‌ها در این متن به شرط ناشناس‌ماندن صحبت کرد؛ چون صلاحیت صحبت با رسانه‌ها را نداشت.

تضمین آزادی جنگ‌جویان طالبان، فریاد اعتراضی قدرت‌مندی است که در میان افراد رده‌ی نخست این جنبش، جذابیت زیادی دارد. مقام‌های دولتی افغانستان، می‌گویند که با افزایش سریع در کنترل‌درآوردن نواحی، شبه‌نظامیان برای حفظ دست‌آوردهای خود، به سربازان و فرماندهان بیش‌تری نیاز پیدا خواهند کرد.

وزارت داخله و دفتر زندان‌های افغانستان، از انتشار تعداد مشخص جنگ‌جوی طالبان در بازداشت دولت، خودداری کرد؛ اما، مقام محلی کندز و یکی از مقام‌های ارشد امنیتی افغانستانی در کابل، گفتند که تعداد این سربازان به ۵۰۰۰ نفر می‌رسد.

تلاش برای محافظت از زندانیان از زمانی آغاز شد که ده‌ها زندانی از زندان مرکزی بادغیس در زمان نفوذ طالبان به مرکز این ولایت در اوایل ماه جولای فرار کرد. به گفته‌ی حسام‌الدین شمس -والی ولایت بادغیس-، تحقیقات حمله، نشان داد که کارمندان زندان، با گرفتن پول از طالبان، در تسهیل حمله نقش داشته اند.

شمس با توضیح‌دادن در مورد این که جنگ‌جویان طالبان در منطقه‌ی او برای حفظ روحیه و درجه‌ی خود، به سرباز و پوشش خبری نیاز داشتند، گفت: «زندان هدف اولی حمله‌ی طالبان بود. ما انتظار چنین سطح بالایی از خیانت را نداشتیم.»

مقام امنیتی در کابل، گفت که حادثه‌ی اتفاق‌افتاده در زندان بادغیس –شبیه به گزارش‌های نشر‌شده‌ بین طالبان و نیروهای دولتی که سربازان امنیت ملی اجازه داده بودند ولسوالی‌ها با مقاومتی کم و یا هیچ مقاومتی به دست طالبان بیفتد-، باعث بازنگری در مدیریت زندان در سراسر کشور شد. به گفته‌ی او، مدیرهای زندان در ده‌ها ولایت به دلیل اتهام به فساد و سوء مدیریت، در نتیجه‌ی بازنگری اخراج شدند.

مقام ارشد امنیتی در کابل، گفت: «این، یک مشکل بزرگ است.» او، افزود که هنوز کارهای درخور و شایسته‌ی بسیاری برای ریشه‌کن‌کردن فساد مانده. او با اشاره به کمک مالی خارجی، گفت: «میلیون‌ها دالر هدر رفت.»

به گفته‌ی این مقام، پس از فرار بادغیس، تجهیزات ضدشورشی و سلاح‌های پیش‌رفته برای کمک به نگه‌بانان زندان فرستاده شد. در کندز -مرکز ولایتی در شمال افغانستان-، که توسط مناطق تحت کنترل طالبان محاصره شده، مجموعه‌ی خانه‌های متروکه‌ی غیرنظامی در اطراف زندان به لایه‌ی امنیتی بیرونی تبدیل شده.

اقدامات مشابهی در کندهار، یکی دیگر از شهرهای کلیدی که توسط طالبان در جنوب کشور محاصره شده، انجام شد. محیط اطراف زندان کندهار، یکی از قوی‌ترین نقاط شهر است، با چندین ایست بازرسی ایجادشده توسط کماندوهای افغانستانی و واحدهای ویژه‌ی نیروهای امنیتی.

یکی از افسران نیروهای ویژه‌‌ی پلیس مستقر در نزدیکی مجتمع، گفت: «طالبان بارها سعی کرده اند بر این زندان رخنه کنند.» او، گفت که چند هفته پیش، گروهی از جنگ‌جویان خارجی طالبان، در تلاش برای انجام یک حمله‌ی پیچیده که شامل بمب‌گذاری انتحاری در تانک زرهی بود، وارد پایگاه نزدیک زندان شدند.

به گفته‌ی مقام امنیتی کندز، دیگر زندانیان -بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ نفر از چندین ولایت مختلف- که «ارزش بیش‌تری» داشتند، به زندان مرکزی کابل منتقل شدند. بیش از ۱۰۰ نفر از این زندانیان پس از فشار طالبان در چند صد متری زندان شهر در ماه جولای، به بیرون از کندهار منتقل شدند. ده‌ها تن دیگر از غزنی، بدخشان و تخار منتقل شدند.

طالبان هدف‌ قراردادن زندان‌ها را تکذیب کردند.

ذبیح‌الله مجاهد، سخن‌گوی طالبان، گفت: «گاهی اوقات اگر در نزدیکی شهرها درگیری وجود داشته باشد، زندانیان نیز دست به شورش می‌زنند و نگه‌بانان فرار می‌کنند. این اجازه‌ی فرار به زندانیان را می‌دهد.»

آزادی زندانیان اما، هم‌چنان یکی از خواسته‌های اصلی رهبری سیاسی گروه[طالبان] در دوحه است؛ جایی که گفت‌وگوهای صلح، ماه‌ها است که متوقف شده.

مجاهد گفت: «ما می‌خواهیم زندانیان خود را آزاد کنیم؛ اما، نه [از طریق زور]؛ زیرا این امر جان آن‌ها را در خطر می‌اندازد.»

بر اساس بیانیه‌های شورای امنیت ملی افغانستان، دولت افغانستان، سال گذشته، بیش‌تر از ۵۰۰۰ عضو طالبان را پیش از شروع گفت‌وگوهای صلح آزاد کرد؛ اما، حالا ادعاد می‌کنند که این حرکتِ ناشی از حسن نیت، تنها باعث تقویت شبه‌نظامیان در برگشت به میدان جنگ شد.

مقام امنیتی در کندز، نام‌های جنگ‌جویان طالبان را که در میان هزاران نفر آزادشده بودند، ذکر کرد و مدعی شد که او، خود نزدیک به ۳۰ نفر را دو بار بازداشت کرده است. «من می‌دانم که آن‌ها مستقیما به جنگ بازگشتند.»

رهبری سیاسی طالبان، دولت افغانستان را متهم کرده که «بسیاری» از اعضای طالبان که در جریان گفت‌وگوها آزاد شده بود را دوباره زندانی کرده است؛ اما، گفته است که ادعای بازگشت این افراد به میدان جنگ، «بی‌اساس» است.

سهیل شاهین، سخن‌گوی دفتر سیاسی طالبان در دوحه، گفت که زندانیانِ دوباره-بازداشت‌شده در آرامی زندگی می‌کردند و بسیاری از آن‌ها در رخنه‌های شبانه‌ی نیروهای امنیتی، در خانه‌های شان بودند. او گفت: این نوع اعمال، «فرصت صلح» برای افغانستان را تخریب می‌کند.

یک مقام محلی امنیتی در کندز که خواستار آوردن یکی از جنگ‌جویان طالب در دفترش بود، گفت: «طالبان همیشه تعهدات خود را خواهند شکست.»

مرد [جنگ‌جوی طالب احضارشده] خسیس و کثیف بود. منشی مقام امنیتی، بشقابی خربوزه را به او داد و او با عجله آن را خورد. مسؤول، از او پرسید که در صورت آزادشدن، دوباره به میدان جنگ برمی‌گردد یا نه؛ مرد متعهد شد که این کار را انجام نمی‌دهد؛ مسؤول خندید.

او گفت: «من توقع ندارم تغییر کنند. آن‌ها مانند حیوانات جنگل هستند.»

منبع: واشنگتن پست

ترجمه: مرتضی نیکزاد

رئیس جمهور غنی می‌گوید تا زمانی که وضعیت نظامی در میدان جنگ تغییر نکند، طالبان وارد گفت‌وگوهای جدی برای صلح نخواهند شد.

آقای غنی امروز (یک‌شنبه، دهم اسد) در مراسمی در ارگ گفت یک استراتژی نظامی برای تغییر وضعیت جنگ در شش ماه آینده روی دست گرفته شده است.

آقای غنی افزود در چهارچوب این برنامه، در شش ماه آینده وضعیت جنگ به صورت اساسی تغییر خواهد کرد. به گفتۀ او، تا زمانی که وضعیت در میدان جنگ تغییر نکند، طالبان آمادۀ صلح نخواهند شد.

رییس‌جمهور علاوه کرد در چهارچوب این استراتژی اولویت‌بندی باید صورت بگیرد و پولیس مکلف است امنیت شهرها و ولسوالی‌های مهم را بر عهده بگیرد. او اطمینان می‌دهد که در چوکات این برنامه استقرار به میان خواهد آمد.

آقای غنی تصریح کرد افغانستان هم‌اکنون در یک هجوم سرتاسری قرار گرفته و طالبان، گروه‌های تروریستی و حامیان بیرونی این گروه روزانه بین ۵۰ تا ۱۵۰ عملیات را علیه نیروهای امنیتی کشور راه اندازی می‌کنند.  به بیان او، حمله‌های طالبان نسبت به درگیری‌های سه سال گذشته شدیدتر شده است.

رییس‌جمهور گفت: «طالبان تروریست‌های سیاه بین‌المللی را در خاک افغاسنتان داخل کرده‌اند». رییس‌جمهور غنی از وزارت حج و اوقاف و وزارت عدلیه کشور می‌خواهد که فتنه را به مردم واضح بسازند.

آقای غنی خاطرنشان ساخت به دلیل این تهاجم طالبان بسیج‌ سرتاسری صورت خواهد گرفت  و ریاست عمومی امنیت ملی مکلفیت بسیج را به عهده خواهد داشت.

این در حالی است که طالبان به تازه‌گی حمله‌های خود را بالای سه شهر بزرگ هرات، قندهار و لشکرگاه مرکز ولایت هلمند افزایش داده‌اند. این حمله‌ها باعث شده که نیروهای سیاسی بیشتر از پیش در کنار نیروهای امنیتی متحد شوند.

اجمل عمر شینواری، سخنگوی مشترک نیروهای امنیتی کشور می‌گوید که تنخواه‌ نیروهای امنیتی و دفاعی کشور به زودی افزایش خواهد یافت.

آقای شینواری امروز (دوشنبه، دهم اسد) در یک نشست خبری در کابل گفت این تصمیم از سوی رییس‌جمهور کشور اتخاذ شده و به زودی عملی خواهد شد. شینواری در مورد مبلغی که بر تنخواه نیروهای امنیتی افزود خواهد، جزییات نداده است.

برنامۀ افزایش تنخواه کارمندان پایین‌رتبۀ دولت در اوایل سال روان مالی میان حکومت و پارلمان مطرح شد و قرار شد تنخواه‌ این کارمندان از ماه حمل امسال افزایش یابد.

سخنگوی مشترک نهادهای امنیتی با اشاره به نتایج یک هفته‌یی عملیات‌های نیروهای امنیتی می‌گوید که ۱ هزار و ۳۲۳ جنگ‌جوی طالبان در یک هفته گذشته کشته شده و ۷۷۰ تن دیگر آنان زخمی شده‌اند.

آقای شینواری با اشاره به وضعیت امنیتی در ولایت‌های هرات، قندهار و هلمند می‌افزاید که جنگ‌جویان طالبان بر مرکزهای این سه ولایت حمله کرده‌اند، اما نیروهای امنیتی و دفاعی کشور آماده‌اند تا حمله‌های طالبان را مهار کنند.

شینواری با اشاره به اظهارات مولوی مجیب‌الرحمان انصاری، خطیب مسجد گازرگاه هرات به نفع طالبان می‌گوید، اگر اثبات شود که او بر ضدمنافع ملی و امنیت ملی سخن گفته است، مورد پیگرد قرار خواهد گرفت.

مولوی مجیب‌الرحمان انصاری جمعۀ گذشته به نفع گروه طالبان صحبت کرده است. وزیر حج و اوقاف کشور آقای انصاری را غلام بیگانه‌ها خطاب کرده و از نهادهای امنیتی می‌خواهد که مولوی انصاری را مورد پیگرد قضایی قرار دهند.

مقدمه: متن زیر، نتیجه یک تحقیق دانشگاهی از خانم فرح فرح در مورد «مقوله جهانی‌شدن، استعمار مدرن یا توسعه مساوی جهان» با چند شخصیت سیاسی افغانستان است. روش این تحقیق بر اساس مصاحبه با صاحب‌نظران و اهل سیاست از طریق گفتگوی مستقیم با طرح سوالات از قبل تهیه‌شده است. آیا جهانی‌شدن نياز بشر است و يا نوع ديگر استعمارگری كشورهاي فقير؟ جهاني‌شدن به‌نفع افغانستان از منظر توسعه و امنيت است يا زمينه‌ساز وابستگي مطلق به قدرت‌هاي جهاني؟ و جهاني‌شدن براي كشورهاي مسلمان راهي براي نجات است و يا آغاز پروژه ديگر به‌منظور نفي هويت فرهنگي اين ملت‌ها؟ از پرسش‌های محوری این مصاحبه‌هاست.

دیدگاه مشترک مصاحبه‌شوندگان نشان می‌دهد که افغانستان هنوز جایگاه مشخص یک دولت ملی به اساس معیارهای قرن حاضر را تعریف نکرده و هر لحظه امکان سقوط دوباره این کشور در پرتگاه جنگ داخلی است. جهانی‌شدن بنا بر نبود بستر مناسب، امنیت پایدار و خلای حکومت ملی، برای کشوری چون افغانستان و تعداد دیگر از کشورهای مسلمان، خطرهای به‌مراتب جدی‌تر نسبت به‌مزایای آن دارد.

محراق توجه این تحقیق، روند جهانی‌شدن و افغانستان در حاشیه روند جهانی‌شدن است. دیدگاه‌های مطرح‌شده، مربوط به مصاحبه‌کنندگان بوده که در سطوح مختلف تحصیلی و نقش سیاسی در افغانستان استند.

افغانستان کشوری است که تمام تحقیقات مربوط به توسعه و وضع سیاسی، اقتصادی آن از مجرای موسسات بین‌المللی و بانک جهانی، موسسات غیر انتقاعی بین‌المللی (NGO)ها در دسترس است.

نرخ فقر از سال۲۰۱۹ تا آغاز۲۰۲۱ به ۷۰درصد رسیده و افراد زیر خط فقر به اساس گزارش دفتر هماهنگ‌کننده سازمان ملل متحد (NUOCHA) حدود ۵۵درصد است.

افغانستان برای ورود به کشوری که بتواند عضو فعال جامعه جهانی باشد، نیازمند دست‌یابی به حداقل‌ نیازهای بشری و خدماتی بر اساس معیارهای اداره انکشاف بین‌المللی ملل متحد (UNDP) تا سال ۱۴۰۰ه.ش بود.

این تحقیق برخواسته از نظریات افراد شامل در روند توسعه افغانستان‌اند که نظریات‌شان گویای عقب‌مانی افغانستان به‌دلیل سیاسی از روند توسعه ابتدایی برای جهانی‌شدن است.

قسمت سوم/ متن مصاحبه رحمت‌الله نبیل

رحمت‌الله نبیل متولد ۱۳۴۸ از ولسوالی جغتو ولایت میدان وردک است. وی تحصیلات دوران مکتب خود را در کابل به پایان رساند و مدرک لیسانس خود را در رشته مهندسی ساختمان به‌دست آورده است. نبیل پیش از سال۱۳۸۱ در کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان کار کرده و در سال۱۳۸۳ به‌عنوان معاون روابط داخلی شورای امنیت ملی کار کرده است. وی پسانترها ریاست حفاظت از رییس‌جمهور (PPS) را تأسیس کرد. نبیل در سال۱۳۸۹ توانست رأی اعتماد مجلس نمایندگان  را برای سمت ریاست عمومی امنیت ملی کسب کند که مدت ۲سال در این پست فعالیت کرد. وی پس از آن به‌عنوان مشاور شورای امنیت ملی تعیین گردید. در سرطان۱۳۹۳ به‌عنوان سرپرست ریاست امنیت ملی فعالیت کرد و پس از اختلافات با محمداشرف غنی از سمت خود استعفا داد.

رحمت‌الله نبیل: در چهل گذشته ما از جهان و تغییرات آن متضرر شدیم؛ مثلا وقتی محصلان ما در شوروی سابق درس می‌خواندند، فکر می‌کردند کاری که در روستاهای روسیه شده، در افغانستان هم ممکن است، اما متوجه شدیم که رفتارهای جدید و مدرن باعث واکنش مردم گردید.

در مساله اخوان‌المسلمین هم ما عین وضعیت را داریم که در اکثر موارد باعث واکنش مردمی شد. کاپی‌برداری از کشورهای دیگر باعث ایجاد اختلاف جدی بین جامعه شهری و روستایی ما شد. این تضاد در ادامه باعث تشکیل قطب‌های مکتبی و مدرسه‌یی گردید.

مدرسه نماد مذهبی روستا و مکتب نماد کفر شهر شد که در یک روند سیستماتیک، باعث تصادم جدی بین هر دو صنف گردید.

پدیدار نخست از این تصادم نابودی حس مالکیت در درون کشور بوده که ملت شدن را اگر ناممکن نی، اما سخت کرده است.

چهل سال می‌شود افغانستان حکومت موازی شهری و دهاتی دارد. در قدم نخست باید راه‌هایی جستجو گردد تا تلفیقی از فرهنگ شهری و روستایی صورت بگیرد. بعد از تلفیق هردو دیدگاه، معضل داخلی از منظر تاریخی و امروزی با هم نزدیک گردد.

مسوولیت نخست برای نزدیکی ملت‌ها جامعه روشنفکری یک کشور است. با تاسف جامعه روشنفکر ما به‌جای تولید اندیشه مصروف تقلید از دیگران بوده و با دسترسی به رسانه‌ها به‌جای اینکه ارزش‌های قابل پذیرش برای مردم را تبلیغ کنند، ارزش‌های کاپی‌شده از دیگران را عرضه می‌کنند که این داده‌ها مردم را از نظر فکری و فرهنگی بیشتر متفرق می‌کند.

یک مثال ساده وضعیت فعلی صلح ماست. به اساس آمار داده‌شده در افغانستان طی ۴۰سال جنگ، بیشتر از دو میلیون شهید به‌نام دین و خاک (مادر وطن) داریم. اگر یک قبر با طول دو متر و عرض نیم متر حساب شود، مساحت کل قبرستان‌های ما مساوی می‌شود به چیزی بیشتر از چهار میلیون متر که بیشتر از مساحت قطر است، اما ما منتظر استیم قطر با مساحت کمتر از تنها قبرستان ما برای ما صلح بسازد.

این حقیقت را نباید فراموش کنیم که مهاجرت آورده‌های مثبت و منفی به افغانستان داشته است. در سال‌های اخیر مهاجران برگشته از پاکستان تبعیض زبانی و مهاجران برگشته از ایران اعتیاد را با خود آورده‌اند. از نظر اجتماعی شکاف‌های عمیق ایجادشده بین این دو پدیده باید توسط نسلی که با تجربه‌های مثبت برگشته‌اند پر شود.

در وضعیت فعلی اگر توجه کنیم فاصله بین ملت، نیروی امنیتی و سکانداران قدرت در ارگ ریاست جمهوری به بی‌نهایت رسیده است. ما باید در قدم نخست از طریق حاکمیت فرهنگ‌مدار، ارگ، سنگر و منبر را یکی کنیم.

در وضعیت فعلی منبر در اختیار طالب است. ارگ یا ریاست جمهوری جای تشخیص این مربوط فلان قوم و آن مربوط فلان قوم؛ یعنی مرکز تولید تبعیض است.

ما اول باید کار خانگی خودمان را خوب انجام بدهیم. تعریف مشخص از منافع ملی، ملت شدن و انجام آن در تصویر دولت مردمی داشته باشیم؛ مثلا وقتی شما در روستاها بگویید حزب، ذهن مردم برمی‌گردد به حزب خلق و یا پرچم که تراژیدی جفای این دو حزب فراموش‌ناشدنی است. اگر در شهر حزب بگویید توجه مردم جلب می‌شود به حزب جمعیت، حزب اسلامی و یا جنبش.

این احزاب هم از حد قومی‌بودن در دامن احزاب خانوادگی سقوط کرده‌اند. از سوی دیگر ادعای ایلیت‌بودن است. شما از شعاع ۵۰۰متری قصر ریاست جمهوری با تمام آنهایی‌که ادعای ایلیت‌بودن دارند سوال کنید که منافع ملی چیست؟ تعریف واحد، یک‌دست و یا مشخص ندارند و در حد بزرگان قومی چیزی شاید بگویند نه ایلیت‌های سیاسی.

تعریف ما از رابطه سیاسی بسیار عجیب است. حسن نیت و رابطه سالم با همسایه، مشترکات همسایگی برعلاوه اینکه ترس ندارد مثبت است، اما سیاسیون ما فرق بین وابستگی تا رابطه را تعریف درست نکرده‌اند و وابستگی بی‌حد به همسایه باعث ایجاد ترس در میان ایلیت‌های سیاسی شده است. یکی از دلایلی که اهل سیاست در مورد رابطه‌ها و تعریف‌های همکاری با کشورهای دیگر حرف نمی‌زنند، وابستگی است و از خوف اینکه مبادا کشوری که از ایشان طرفداری می‌کند برنجد، سکوت را ترجیح داده و با نوعی پنهان‌کاری با مردم افغانستان مقابل می‌شوند.

تعریف افغانستان برای کشورهای منطقه این است که تمام خطوط امنیتی و محافظتی این کشورها از کشور ما عبور می‌کند. تعریف افغانستان به‌عنوان خط محافظتی امنیتی برای کشورهای همسایه باعث شده که ما در درون مرزهای خودمان دچار دوری ملیت‌ها و تشتت و جدایی جزیره‌های مستقل قدرت شویم. وضعیت داخلی تاثیر مستقیم بالای سیاست خارجی داشته و استراتیژی مشخص، برنامه مدون و تصویر مشخص از دستگاه سیاست خارجی خود نداریم. دلیل آن برمی‌گردد به وضعیت داخلی و موقعیت افغانستان به‌عنوان کمربند امنیتی سیاست‌های امنیتی کشورهای همسایه و منطقه.

ما مستعمره استیم، اما نوع استعمار به‌گونه دیگر تعریف می‌شود. از نظر سیاسی مستعمره کدام کشور بودن است و از نظر اجتماعی و نوع زندگی روزمره لحظه که به تلیفون همراهمان دست می‌زنیم، شرکت‌های بزرگ نرم‌افزاری از عادت خرید تا احساسات، عواطف، و حساب بانکی ما باخبرند و نوعی استعمار فردی را ایجاد کرده است. تقابل چین و امریکا نیز بر سر تکنالوژی و نوع تولید و استفاده از تکنالوژی است تا کشورهای دیگر چون روسیه که می‌خواهند گوگل خودشان را داشته باشند.

ما هم فرصت‌های خودمان را یکجا با آگاهی فردی نیاز داریم تا از این فرصت‌ها استفاده نماییم و یا اجازه بدهیم از ما استفاده شود.

عربستان سعودی می‌تواند با اسراییل روابط‌اش را عادی کند، اما در افغانستان هنوز دعوا بالای چقدر مسلمان‌بودن است. فاصله فکری و باورها در افغانستان از یکدیگر بی‌نهایت دور می‌باشد.

برای جهان تشیع هم‌فکری سهل‌تر بوده و از وضعیت برخورد مستقیم به‌دلیل باورها و تعریف‌های متعدد به‌دورند و می‌توانند به‌زودی به‌طرف هم‌فکری بروند، اما در کشورهای عرب افکار مخالف و خشونت‌گرا را در کشورهای خودشان تحمل ننموده زمینه را به این چنین افراد طوری مساعد می‌کنند تا به افغانستان آمده و از شرایط مساعد برای جهاد در اینجا استفاده کنند.

چهار فرصت عالی در اختیار خشونت‌گرایی دینی در افغانستان مساعد است؛ عسکرگیری، منابع پولی از کشورهای عرب، پناه‌گاه امن و بنیادگرایی طبیعی.

این روند برای تمام کشورهای اسلامی تهدید جدی حساب می‌شود. کشورهای اسلامی برای حفظ هویت دینی و فرهنگی‌شان باید به هم‌فکری سالم برسند. تعریف آموزه‌های دینی به اساس نیاز مدرن جهان امروز نیازمند توافق جمعی است.

مثلا کشورهای اروپایی در مسایل جهانی و چالش‌های جهانی به‌شمول تهدید‌ها به‌سرعت زمینه هم‌فکری را مساعد نموده و عمل مشترک در مقابل تهدید مشترک را به‌خوبی انسجام‌بخشی می‌کنند.

تعریف افغانستان برای کشورهای عربی به‌عنوان میزبان افکار افراطی و خروج قصدی این افکار، بیرون از مرزهای خودشان در درازمدت باعث اخلال در امنیت کشورهای عربی، همسایه و منطقه می‌شود.

نیاز به حفظ هویت جمعی، توافق روی تعریف مشترک بین کشورهای اسلامی وهمکاری برای نابودی خشونت‌گرایی می‌تواند زمینه نابودی هویت کشورهای اسلامی را به حداقل برساند.

راه مدنیت

 جلسه مشورتی رهبران سیاسی و جهادی با رئیس جمهور غنی روز شنبه، نهم اسد، در ارگ ریاست جمهوری برگزار شد.

ارگ ریاست جمهوری اعلامیه‌ سه ماده‌ای این نشست را به نشر رساند. طبق این اعلامیه، رهبران سیاسی و جهادی حمایت قاطع خود را نیروهای امنیتی در نبرد با طالبان اعلام کرده‌اند.

در اعلامیه آمده است: «شهامت و ایستادگی نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان در مقابل تجاوز و حملات تروریستی و ایستادگی و بسیج مردم افغانستان در این راستا قابل ستایش است. رهبران سیاسی و جهادی افغانستان از دفاع مشروع نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان و بسیج مردمی افغانستان در حمایت از آن‌ها، نه تنها قدردانی می‌کند بلکه با تمام توان برای بسیج بیش‌تر مردم برای دفاع از افغانستان تلاش خواهند کرد.»

اعلامیه نوشت دفاع از مردم و تمامیت ارضی افغانستان و ناموس و نهادهای ملی، ارزش‌های مشترک حقوق زنان و سایر حقوق و آزادی‌هایی که در قانون اساسی تسجیل یافته است، مکلفیت دولت جمهوری اسلامی افغانستان بوده و دولت افغانستان از این ارزش‌ها در برابر هر نوع تعرض دفاع می‌کند.

در جلسه مشورتی رهبران سیاسی و جهادی با رییس جمهور غنی تأکید شد قطع جنگ و رسیدن به صلح عادلانه و پایدار اولویت جمهوری اسلامی افغانستان و برای رسیدن به این «مرام ولا قربانی‌های زیادی» را متحمل شده است.

در این جلسه هم‌چنان تأکید شد تلاش‌های شورای عالی مصالحه ملی و هیأت مذاکره‌کننده دولت در راستای تأمین صلح قابل قدر است و این هدف کماکان دنبال خواهد شد.

در این نشست برخی از رهبران سیاسی از جمله حامد کرزی، رییس جمهور پیشین، صلاح‌الدین ربانی، رییس حزب جمعیت و گلبدین حکمتیار رییس حزب اسلامی حضور نداشتند.

به گفته مقامات ترکیه روز جمعه طی یک تماس تلفنی،  وزیران دفاع ترکیه و افغانستان در مورد امنیت میدان هوایی بین المللی حامد کرزی بحث و تبادل نظر کردند.

وزارت دفاع ملی ترکیه طی بیانیه‌ای اعلام کرد حلوسی آکار و همتای افغان وی بسم الله خان محمدی درباره ‌امنیت منطقه‌ای و روابط دوجانبه نیز صحبت کردند.

در این تماس تلفنی، آکار اظهار داشت ترکیه و افغانستان در برابر مشکلاتی که هر دو کشور در طول تاریخ با آن روبرو بوده‌اند، همبستگی خود را نشان داده‌اند. وی افزود ترکیه مدت‌هاست برای صلح و رفاه برادران افغان خود فعالیت می‌کند.

در این بیانیه آمده‌است که ترکیه تا زمانی که مردم افغانستان بخواهند در کنار آنها خواهد ماند و  مهم است که روند صلح در افغانستان زنده بماند.

در همین حال، منابع امنیتی روز جمعه اعلام کردند که اگر سربازان ترکیه پس از خروج نیروهای ناتو به رهبری ایالات متحده در افغانستان مستقر شوند، امنیت میدان هوایی بین المللی حامد کرزی کابل تنها وظیفه آنها خواهد بود. آنکارا موضع روشنی دارد مبنی بر اینکه سربازان ترکیه ماموریت جنگی در افغانستان ندارد و طرف درگیری نخواهند بود.

پس از تصمیم آمریکا برای خروج از افغانستان، تداوم وظیفه ترکیه برای اداره میدان هوایی کابل، که تحت نظر ناتو حفظ خواهد کرد، در دستور کار قرار گرفت.

منابع امنیتی ترکیه‌ نیز اعلام کردند که هنوز هیچ تصمیمی ‌در مورد جزئیات و محدوده ماموریتی که ترکیه به طور بالقوه در تأمین امنیت و اداره میدان هوایی بین المللی حامد کرزی کابل در پایتخت افغانستان بر عهده خواهد گرفت، اتخاذ نشده‌است اما پیش بینی می‌شود که مذاکرات در ماه آگست نهایی شود.

ترکیه که نیروهای آن در افغانستان همیشه متشکل از نیروهای غیر جنگجو بوده ‌است، پیشنهاد محافظت از میدان هوایی را مطرح کرده‌است چرا که همچنان سوالاتی در مورد نحوه تامین امنیت مسیرهای اصلی حمل و نقل و میدان هوایی، که دروازه ‌اصلی پایتخت است، باقی مانده است. امنیت میدان هوایی برای عملکرد نمایندگی‌های دیپلماتیک در افغانستان با خروج نیروهای غربی بسیار مهم است. این میدان هوایی در موقعیتی استراتژیک نزدیک به کاخ ریاست جمهوری افغانستان و نمایندگی‌های دیپلماتیک خارجی در کابل قرار دارد و تنها مسیر خروج دیپلمات‌ها در شرایط اضطراری است.

وزارت خارجه ترکیه خواستار تقسیم عادلانه ‌این وظیفه شده‌است زیرا “عملکرد بی وقفه و ایمن میدان هوایی برای ادامه حضور نمایندگی‌های دیپلماتیک در افغانستان ضرورت دارد.”  با این حال، طالبان با پیشنهاد آنکارا مخالفت کرده و گفته‌اند که ترکیه نیز باید نیروهای خود را در راستای توافق ۲۰۲۰ از کشور خارج کند.

این نهاد در گزارش تازه خود آورده است این سیلوهای موشکی جدید که در شهر «هامی» در نواحی شرقی ایالت سین‌کیانگ قرار دارند، «بزرگترین برنامه ساخت سیلو از زمان احداث سیلوهای موشکی آمریکا و شوروی در میانه جنگ سرد» به شمار می‌روند.

بنابر تصاویر ماهواره‌ای، سیلوهای جدید در منطقه‌ای به مساحت حدود ۳۰۰ کیلومتر در حال احداث هستند و می‌توانند موشک‌های قاره‌پیما را در خود جای دهند. تحلیلگران می‌گویند وسعت زمین این ناحیه هدف قرار دادن آن را در صورت درگیری نظامی پیچیده‌تر می‌کند.

همزمان پنتاگون هشدار داده است چین با توسعه توانایی‌های تسلیحات هسته‌ای خود اجماع جهانی در زمینه خلع سلاح اتمی را نقض می‌کند.

ستاد فرماندهی استراتژیک، ناظر زرادخانه‌ هسته‌ای آمریکا، در بیانیه‌ای گفت: «همگان واقعیت تهدید فزاینده جهان و آنچه را که پرده محرمانه بر آن کشیده شده بود، کشف کرده‌اند.

موسسه تحقیقات صلح بین‌المللی استکهلم زرادخانه هسته‌ای چین را حاوی ۳۵۰ کلاهک تخمین زده است. این در حالی است که پنتاگون می‌گوید چین قصد دارد ظرف ۱۰ سال آینده اندازه زرادخانه خود را دست‌کم دو برابر کند.

منطقه نظامی جدید دومین میدان موشکی است که در تابستان امسال کشف شده است. پیش‌تر در ماه ژوئن محققان مرکز مطالعات عدم اشاعه هسته‌ای جیمز مارتین در کالیفرنیا، میدان موشکی دیگری را که در حال ساخت است در استان گانسو چین کشف کرده بودند.

چین تا کنون در مورد این گزارش‌ها اظهار نظری نکرده، با این حال سردبیر روزنامه دولتی گلوبال تایمز این کشور گفته است که نهادها و رسانه‌های آمریکایی گزارش‌های مربوط به میدان‌های موشکی در دست ساخت چین را منتشر می‌کنند تا این کشور را «تحت فشار قرار دهند».

گزارش‌‌های تازه در حالی مطرح شده که روابط آمریکا و چین به بدترین سطح خود در دهه‌های اخیر رسیده است و دو کشور در حوزه‌های گوناگون از جمله تجارت، فناوری، امنیت سایبری، حقوق بشر و سیاست خارجی با یکدیگر اختلاف نظر دارند.

موید یوسف مشاور امنیت ملی پاکستان در سفرش به واشنگتن به تازگی با جیک سالیوان مشاور امنیت ملی امریکا در باره افغانستان، امنیت منطقه و موضوعات مورد علاقه رایزنی کرده است.
جیک سالیوان روز گذشته در توییتی در مورد دیدارش با موید یوسف نوشته است: من امروز با مشاور امنیت ملی پاکستان ملاقات کردم تا در باره اتصال و امنیت منطقه و سایر عرصه‌های همکاری مشترک رایزنی کنم.
وی افزود دو طرف در مورد کاهش فوری خشونت‌ها در افغانستان و حل و فصل سیاسی درگیری از طریق مذاکرات گفت‌وگو کرده است.
موید یوسف مشاور امنیت ملی پاکستان نیز در مورد این دیدار گفته است که پیرامون مسایل مشترک دوجانبه، منطقه‌ای و جهانی با همتای امریکایی‌اش گفت‌وگو کرده است.
دو طرف همچنین توافق کرده‌اند که شتاب در همکاری‌های دوجانبه پاکستان و امریکا را حفظ کنند.

ادراه‌ی بازرس ویژه‌ی امریکا در امور افغانستان، در گزارش تازه‌ اش، نسبت به سقوط دولت هشدار داده و وضعیت نظامی دولت را نگران‌کننده توصیف کرده است. در گزارشی که روز چهارشنبه -۸ اسد- از سوی این اداره نشر شده، آمده است: «روند کلی به وضوح برای دولت افغانستان نامساعد است و در صورتی که به این وضع، رسیدگی نشود و اوضاع به حال قبل بازنگردد، بیم آن می‌رود که دولت آن کشور با بحران موجودیت روبه‌رو شود.»

از آغاز اعلام خروج سربازان ناتو تا اکنون، چندین مقام امریکایی از سقوط دولت هشدار داده و در آخرین مورد، سیگار که یک نهاد معتبر تحقیقاتی امریکا در افغانستان است، این هشدار را تکرار کرده است. این هشدارها، خبر از برداشت بدی می‌دهد که اگر بر اساس واقعیت‌های پشت پرده تحلیل شده باشد، قابل نگرانی است. مقامات و اداره‌های امریکایی، به اطلاعات دست اول دست‌رسی دارند و چنین هشدارهایی از این مرجع، بیش‌تر از هر مرجعی نگرانی مردم را افزایش می‌دهد؛ چون باور مردم به مؤثق‌بودن اطلاعات امریکایی، باعث می‌شود که بی‌باوری عمومی نسبت به دولت افزایش یافته و زمینه برای سقوط بیش‌تر فراهم شود.

هرچند مشخص نیست که امریکا، در فصل جدید افغانستان، به دنبال چیست؛ اما نشر این اطلاعات از سوی منابع وابسته به امریکا، این را نشان می‌دهد که عملا سیاستی در امریکا، به دنبال خلق نگرانی در افغانستان است. افزایش کمک مالی به افغانستان در بخش نظامی و ملکی، هم‌زمان با چنین ابرازنظرهایی، در تضاد قرار دارد. اگر امریکا از توان دولت افغانستان و طالبان آگاه است و می‌داند که طالبان دولت را سقوط می‌دهند، پس کمک‌ها و وعد‌ه‌هایی که به مردم و دولت می‌دهد، چیست؟

آن چه که شاید امریکا در پیش‌روی نظامی طالب و ضعف دولت نمی‌تواند ببیند، زمینه‌سازی دولت برای طالبان است. دولت، اگر طی دو ماه اخیر، به گونه‌ی عمدی میدان را برای طالبان خالی نمی‌کرد، طالبان توان و نیروی نظامی آن را نداشتند که در فاصله‌ی دو ماه، بیش‌تر از صد ولسوالی را سقوط داده و چندین شهر را به محاصره بکشانند. این سیاست دوگانه‌ی دولت بود که توانست از این مجرا، از یک سو توجه کشورهای کمک‌کننده را جلب کند و از سویی، امکان شکل‌گیری گروه‌های خودمختار قومی را خنثا کند که دولت دچار توهم شکل‌گیری آن شده بود.

دولت، باید بداند که تا این حد استفاده‌ی ابزاری از ارزش‌ها و جلوه دادن به طالب، قاعده‌ی بازی را از دستش بیرون می‌کند. تا کنون نیز موقعیت طالبان به حد کافی برجسته شده است. اگر طالبان بتوانند در مناطقی که به دست آورده اند، هم‌چنان حاکمیت داشته باشند و بندرهای تجارتی به دست شان باشد، در صورت آتش‌بس و شکل‌گیری حکومت عبوری، پافشاری بیش‌تری بر خواست‌های شان خواهند کرد و به سهم بیش‌تری، خواهند رسید. وضعیت بی‌نتیجه‌ی نظامی طی هفته‌های اخیر، این احتمال را به وجود آورده که هر دو طرف؛ دولت از نبود اراده و طالب از نبود نیرو و امکانات، به بن‌بست نظامی خورده است. این بن‌بست، گزینه‌ی حکومت عبوری را افزایش داده و این احتمال را به وجود آورده است که هر دو سمت، باقی چانه‌زنی‌های شان را در زمان حکومت عبوری خواهند کرد.

خطری که در صورت به‌واقعیت‌رسیدن این سناریو متوجه دولت می‌شود، تن‌دادن به خواست‌های طالبان است. اگر دولت جغرافیای طالبان را محدود نکند و این گروه بتواند با فشار، حکومت عبوری‌ای را به وجود بیاورد، به شیوه‌های ممکن، می‌توانند خواست‌های شان را بر دولت به وجود آمده اعمال کنند؛ چون دولتی که به اثر فشار این گروه مشروعیت یافته و به وجود آمده است، مبنای قانونی ندارد و نمی‌تواند برای دفاع از ارزش مشخصی، چانه‌زنی یا طرف‌داری کند. این سناریو، دولت عبوری را بی‌صلاحیت و بازی‌چه‌ی دست طالب خواهد کرد.

دولت، در صورتی می‌تواند خودش را از این سناریو نجات بدهد که وضعیت نظامی را بر طالبان دشوار کند. طالبان، با حمله‌های بی‌باکانه‌ بر شهرها، تلفات سنگینی داده و به قدر کافی آسیب نظامی دیده اند. این، فرصتی است برای دولت تا نیروهای باقی‌مانده‌ی طالبان را سرکوب و موقعیت نظامی و سیاسی ‌اش را بازآفرینی کند.

عمران خان، نخست‌وزیر پاکستان می‌گوید پاکستان در قبال اقدامات طالبان پس از خروج نیروهای خارجی از افغانستان مسئول نیست.

عمران خان امروز (پنجشنبه، ۷ اسد) در نشستی با خبرنگاران افغان گفت کارهایی که طالبان انجام می‌دهند یا نمی‌دهند، به پاکستان هیچ ربطی ندارد. به نقل از روزنامه «دان»، او گفته است: «ما مسوولیتی نداریم و سخنگوی طالبان نیستیم.»

نخست‌وزیر پاکستان به خبرنگاران افغان گفت مردم افغانستان یک راه برای انتخاب دارند. او تشریح کرده است شهروندان افغانستان یا راه حل نظامی مورد حمایت امریکا را دنبال کنند و یا این‌که در این کشور یک دولت فراگیر و توافق سیاسی را دنبال کنند. به گفته او راه دوم تنها راه حل قضایای افغانستان است.

او بار دیگر تأکید کرد شروع جنگ داخلی در افغانستان به نفع پاکستان نیست و این کشور علاقه‌ای به حمایت از شخصی برای تصرف افغانستان ندارد.

عمران خان گفته است که هیچ یکی از طرف‌های درگیر جنگ افغانستان، به تنهایی قادر به تصرف این کشور نیست. به گفته او، دولت پاکستان به این باور رسیده است که افغانستان هرگز از خارج قابل کنترل نیست.

او افزود پاکستان با هر دولتی مردم افغانستان انتخاب کنند، روابط خوبی برقرار خواهد کرد.

نخست‌وزیر پاکستان هم‌چنان از امریکا انتقاد کرد و گفت این کشور زمانی‌ که ۱۵۰ هزار نیروی ناتو در افغانستان حضور داشتند، باید از راه قدرت با طالبان صحبت می‌کرد. به گفته او اکنون که چند هزار سرباز باقی مانده، چگونه انتظار دارد که طالبان مصالحه کنند؟ پیش‌تر نیز عمران خان گفته بود با خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، طالبان خود را فاتح میدان می‌دانند و بعید است که تن به مصالحه دهند.

این گفته‌ها در حالی ابراز شده که طالبان با خروج نیروهای خارجی از افغانستان، حملات‌شان را تشدید کرده‌اند. طبق معلومات وزارت دفاع امریکا، طالبان در جریان دو ماه اخیر بیش از ۲۱۰ ولسوالی را تصرف کرده‌اند.

از سویی خبرگزاری نشانه به نقل از روزنامه «دان» پاکستان که شام روز چهارشنبه (۶ اسد) می‌نویسد: در گزارشی آمده است که فؤاد حسین چودهری وزیر اطلاعات پاکستان در نشستی در اسلام‌آباد می‌گوید که برای اتصال این کشور به آسیای مرکزی و اروپا تأمین ثبات در افغانستان حیاتی است.

وی می‌افزاید که اسلام‌آباد در پی ایجاد یک خط آهن میان بندر گوادر و شهر تاشکند است تا پاکستان را از طریق افغانستان به اوزبیکستان و آسیای مرکزی وصل سازد که برای تطبیق این برنامۀ مهم، تأمین ثبات در افغانستان حیاتی است. به بیان او، پاکستان در چوکات این برنامۀ بزرگ منطقه‌ای تلاش دارد اقتصاد خود را توسعه دهد.

نقشۀ راه احداث خط آهن میان پاکستان و اوزبیکستان از راه افغانستان سال گذشته بین سه کشور توافق شده است، اما به باور رییس‌جمهور غنی با افزایش خشونت‌ها در کشور این برنامۀ بیش از پیش با چالش روبه‌رو شده است.

طالبان در اوضاع کنونی افغانستان با دو حربه جنگ و صلح به طور همزمان به پیش می روند. در میدان جنگ توانسته اند برخی مناطق و ولسوالی ها را  در ولایات مختلف تصرف کنند و این در حالی ست که مذاکرات بین الافغانی میان دولت افغانستان و طالبان در دوحه قطر علی رغم افت و خیزهایی که شاهد بوده هفته گذشته با سفر هیات عالی رتبه حکومت افغانستان به رهبری داکتر عبدالله عبدالله رئیس شورای عالی مصالحه ملی وارد فاز جدی تری شد. نگاهی به این رویه طالبان پیش بینی آینده افغانستان و نوع نظامی سیاسی در این کشور را سخت و پیچیده کرده است و مشخص نیست اگر مذاکرات نتیجه ندهد و طالبان از طریق زور یک بار دیگر در افغانستان به قدرت برسند در برخورد با موضوعاتی چون «حقوق زنان، حقوق بشر، آزادی بیان، کار زنان و حقوق اقلیت های دینی» چگونه برخورد خواهند کرد.

حجت الاسلام و المسلمین سلطان حسین فهیمی بزرگمهر، کارشناس مسائل دینی، در مصاحبه با خبرگزاری رها و در بررسی روش و منش گذشته و امروز طالبان و به طور کلی جریان شناسی پرشتاب طالبان می گوید طالبان در یک خلأ قدرت در افغانستان با سیاست خطرناک و هدف از پیش تعین شده در خانه ای به نام پاکستان از مادری به نام عربستان از پدری به نام شطیان بزرگ با قابله ای به نام انگلیس روباه پیر متولد شد.  

استاد بزرگمهر به عنوان سند این ادعا به اظهارات مرحومه مغفوره بی نظیر بوتو، نخست وزیر اسبق پاکستان که در یک مصاحبه رسمی بیان شده بود اشاره می کند. بی نظیر بوتو به دلیل این اظهارات تاوان سختی داد و جانش را هم به عنوان تاوان از دست داد.

به گفته آقای بزرگمهر طالبان بر اساس دو سیاست « اختلاف بینداز و حکومت کن و ایجاد بحران و مدیریت بحران» از همان ابتدا ایجاد شد و هم اکنون به پیش می رود. این گروه مجری جنگ نیابتی دیگران در افغانستان است. این سیاست تزویرآلود و معاویه ای به دلیل جلوگیری از پروژه به اتمام رساندن غدیرو سیاست عدالت خواهی علی علیه السلام  طراحی وپایه ریزی شده است. هر جریان ضد عدالت، خشونت و تکفیر و تحجر را در ذات خود دارد.

این مدرس حوزه و دانشگاه افزود:«جریان پرشتاب طالبان، شتابش هم ازجزم گرایی شان  نشات می‌گیرد. طالبان نه در ساختار و نه در عقیده  تغیر نکرده است فقط در روش چگونه به قدرت رسیدن تغیرکرده، حرف زدن دیپلماتیک را یاد گرفته از دروغ گفتن سیاسی خوب کارمی گیرند در حالیکه از نظرعمل کرد، خشونت، کشتار، وحشت افگنی، بی رحمی، ظلم، زورگویی، تکفیر، امارت اسلامی از نوع برداشت خود، جزم گرایی هیج فرقی نکرده اند.

طالبان همان ادامه حاکمیت یک قوم خاص در 280 ساله است که تا به حال یک حاکم عادل  که نسبت به مردمش محبت داشته باشد در افغانستان به قدرت نرسد.  طالبان از یک قوم اقلیت است که احتمالا 40 درصد در مقابل فارسی زبانان 60 درصد قراردارد، حاکمیت یک قوم اقلیت بر یک اکثریت ظلم آشکاراست. این قضیه را طالبان فهمیده و خطر به قدرت رسیدن بقیه اقوام فارسی زبان را خوب درک کرده اند، لذا اگرامارتی ها بر افغانستان مسلط شوند سیاست تغیر جمیتی را پیاده خواهند کرد. درمناطق غیرپشتون  ازحدود 45 میلیون جمعیت پشتون وزیرستان پاکستان حدود 10 یا 15 میلیون نفر را جابه جا خواهند کرد تا تبدیل به یک قوم اکثریت شوند و به حکومت دایمی و همیشگی در افغانستان تبدیل شوند.

رئیس حوزه علمیه حیدریه بلخاب در ادامه به غدیر اشاره کرد و آن را «عیدالله الاکبر» خواند.

وی افزود غدیر، یک پروژه و تکمیل یک اتمام است که در مقابلش نقص و نقض قراردارد

بعد از قصه پرغصه غدیر، 2 سیاست طی 20 سال شکل گرفت: یکی، سیاست عدالت محور که درراس آن علی علیه السلام وخدای علی است و دیگر سیاست تزویر و معاویه محور که در مقابل عدالت خواهی قرار دارد و در راس آن معاویه وعمرو عاص قرار دارد.

این دو سیاست در تقابل هم  قرارگرفتند: تقابل عدالت و ظلم.  در طول 5 سال، جریان فتنه به وجود آمد، از بقایای جمل، نهروان، صفین به نام خوارج که قرائت جدید از اسلام بود متاسفانه  شکل گرفت. این فتنه ها در اثر فاصله گرفتن از غدیر بود که قرار بود یک پروژه الهی به اتمام برسد که صد متاسفانه ناقص ماند لذ اقرائت ها و برداشت های ناقص از اسلام آغازشد.  

آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه آمریکا گفته است در صورتی که چین به دنبال “حل مسالمت‌آمیز منازعات” و یک دولت “واقعا انتخابی و فراگیر” در افغانستان باشد، مداخله و حضور احتمالی آن کشور در امور افغانستان می‌تواند “یک اقدام مثبت” تلقی شود.

این اظهارات آقای بلینکن یک روز پس از سفر نمایندگان گروه طالبان به چین و دیدار آن‌ها با مقام‌های آن کشور بیان شده است.

وزیر خارجه آمریکا که در سفری رسمی به هند رفته است در پاسخ به سوالی درباره مذاکرات صلح افغانستان گفته است:”هیچ کس علاقه‌ای به تصرف نظامی کشور توسط طالبان و احیای امارت اسلامی ندارد.”

او از طالبان خواسته که به شکل “صلح آمیز” سر میز مذاکره حاضر شوند.

روز گذشته (۶ اسد) ملا عبدالغنی برادر، معاون گروه طالبان و هیأت همراهش با ونگ یی، وزیر خارجه چین دیدار کردند.

در این دیدار وزیر خارجه چین به هیأت طالبان گفته است انتظار می‌رود این گروه” نقش مهمی در روند صلح‌آمیز آشتی و بازسازی افغانستان داشته باشند”.

وزارت خارجه افغانستان نیز در اعلامیه‌ای گفت چین قبلا دولت افغانستان را از این سفر مطلع ساخته است. در این اعلامیه همچنین آمده است که افغانستان انتظار دارد تا “دولت چین در راستای تقویت اجماع منطقه‌ و اعمال فشارهای بین‌المللی بر طالبان در جهت قطع خشونت‌ها، برقراری آتش‌بس، تأمین صلح و ختم حضور تروریستان خارجی در افغانستان، نقش ارزندۀ خود را ایفا نماید.”

یک سخنگوی طالبان در توییتی نوشته است طرف چین در این دیدار “به تعهد خود برای ادامه کمک به افغان‌ها تاکید کرده است و گفته است آنها در مسائل افغانستان دخالت نخواهند کرد اما به حل مشکلات و برقراری صلح در این کشور کمک خواهند کرد.”

وزارت امور خارجه چین در اعلامیه‌ای گفته است این کشور سیاست “عدم دخالت” در امور داخلی افغانستان را در پیش خواهد گرفت.

در این اعلامیه آمده است:”خروج عجولانه نیروهای آمریکا و ناتو از افغانستان در واقع نشان‌دهنده ناکامی سیاست آمریکا در قبال افغانستان است و مردم افغانستان اکنون فرصت مهمی برای ثبات و توسعه کشور خود دارند.”

گروه در ماه‌های گذشته با تصرف بخش‌هایی از ولایت بدخشان که مرزی باریک با چین دارد، خود را با این کشور نزدیک کرده است. روندی که می‌تواند برای پکن نگران کننده باشد.

در ماه‌های گذشته رهبری طالبان به کشورهای مهم منطقه از جمله ایران و ترکمنستان هم سفر کرده‌اند و سفر اخیر نمایندگان طالبان به چین نشان می‌دهد این گروه در حال شناخته شدن به عنوان یک نیروی مهم سیاسی در صحنه بین المللی است.

به دنبال تشدید جنگ در افغانستان و عدم تمایل طالبان به گفتگوهای جدی، رئیس جمهور غنی گفت هرگز تسلیم برنامه‌هایی که کشور را ویران می‌کنند، نخواهد شد.

غنی روز پنجشنبه در مراسمی ‌به مناسبت روز پرچم ملی گفت: “ما گزارش‌هایی در مورد ویرانی افغانستان دیده‌ایم، گزارش‌هایی که از خارج و توسط شبکه‌هایی که می‌خواهند افغانستان را به میدان جنگ تبدیل کنند، تهیه شده است.”

به گفته وی، اگر طالبان به قضاوت با شمشیر باور داشته باشند، نیروهای دفاعی و امنیتی افغانستان آماده پاسخگویی با شمشیر هستند؛ اما استفاده از زور موثر نیست و راه حل اساسی ادامه گفتگو و رسیدن به یک توافق سیاسی است.

رئیس جمهور گفت: “با رسیدن به صلح، تمام درد مردم افغانستان التیام خواهد یافت.”

غنی اظهار داشت مردم افغانستان خواهان یک دولت قدرتمند هستند؛ دولتی که بتواند نماینده آنها در یک چارچوب قانونی باشد، نه دولتی که با زور به دست آمده است.

رئیس جمهور در بخشی دیگر از سخنان خود تأکید کرد پرچم افغانستان سمبل غرور چندین هزار ساله مردم این کشور و نمونه بارز عزم و اراده ملی است. حکومت افغانستان روز پنجشنبه (۲۹ جولای ۲۰۲۱) را به عنوان روز پرچم ملی اعلام کرده است و در سال‌های اخیر، طی این روز پرچم افغانستان در سراسر کشور به اهتزاز درآمده است.

این در حالی است که هیئت طالبان با وزیر خارجه چین ملاقات کرده‌اند. ملا غنی برادر، معاون رهبر طالبان، در راس یک هیات به چین سفر کرده، با وزیر امور خارجه این کشور دیدار کرد. به گزارش رویترز، وزیر امور خارجه چین به هیئت طالبان گفت که انتظار می‌رود این گروه “نقش مهمی ‌در روند آشتی و بازسازی صلح آمیز افغانستان داشته باشد”. وزیر خارجه چین همچنین اظهار امیدواری کرد که طالبان بتوانند “جنبش اسلامی‌ ترکستان شرقی” را که از سوی چین تهدیدی برای امنیت ملی محسوب می‌شود، سرکوب کنند.

از سوی دیگر، آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه ایالات متحده در سفر به هند از ادامه حملات طالبان ابراز نگرانی کرده، از طالبان خواست که جلوی خشونت‌ها را بگیرند و به میز مذاکره برگردند. وی گفت: ایالات متحده با یک سفارت قوی و برنامه‌هایی برای حمایت از زنان و دختران به توسعه اقتصادی، بشردوستانه و پشتیبانی از نیروهای امنیتی افغانستان ادامه خواهد داد. بلینکن از طالبان خواسته است خشونت را متوقف کرده و به میز مذاکره برگردند. به گفته وی، تنها راه حل مشکلات افغانستان سر میز مذاکره حاصل می‌شود، نه در میدان جنگ.

در خبرهای دیگر آمده است که حدود یک هفته از برقراری قانون منع رفت و آمد شانه در ۳۱ ولایت می‌گذرد. وزارت داخله با اعلام تصمیم دولت، گفت که مقررات منع رفت و آمد در تمام ولایات به استثنای کابل، پنجشیر و ننگرهار از ساعت ۱۰:۰۰ تا ۴:۰۰ صبح برقرار است. گفته می‌شود هدف این طرح جلوگیری از نفوذ طالبان به شهرها و حملات احتمالی این گروه است.

همزمان با آغاز رسمی این ‌روند، پلیس بامیان نیز مردم را از گشت و گذار در شهر در طول شام منع کرده است. شماری از باشندگان ولایت بامیان با تصمیم دولت مخالفت کرده و خواستار لغو آن شده‌اند. والی بامیان می‌گوید که وضعیت امنیتی در این ولایت عادی است و هیچ نگرانی وجود ندارد.

عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحۀ ملی می‌گوید، اگر طالبان به راه حل نظامی باور داشته باشند، روند جاری صلح به نتیجه نخواهد رسید.

آقای عبدالله امروز (چهارشنبه، ششم اسد) در نشست بورد نظارت و انسجام در ارگ ریاست‌جمهوری تصریح کرد تلاش برای دست‌یابی قدرت از راه نظامی به ادامۀ جنگ در کشور می‌انجامد.

آقای عبدالله افزود اگر طالبان فکر می‌کنند پس از خروج نیروهای خارجی از افغانستان با استفاده از راه نظامی بر کشور مسلط خواهند شد، در اشتباه هستند. به گفتۀ او، ادامۀ گفت‌وگوهای صلح که امروزه به اولویت شهروندان کشور بدل شده است، یگانه راه حل برای ختم جنگ در کشور است و می‌تواند افغانستان را به صلح برساند.

آقای عبدالله با اشاره به ادامۀ گفت‌وگوهای صلح در دوحه خاطرنشان ساخت این تلاش‌ها با گذشت ده ماه نتیجۀ قابل قبول نداشته است.

به گفتۀ رییس شورای عالی مصالحۀ ملی، طالبان باید همۀ مسایل را در میز گفت‌وگوهای صلح مطرح کنند و خود را با جدیت کامل برای یک توافق سیاسی آماده بسازند.

این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که سه هفته پیش آقای عبدالله با ملاعبدالغنی برادر، معاون سیاسی طالبان در دوحه دیدار کرد. این دیدار اما به روند صلح کشور هیچ کمکی نکرده است.

آقای وردک گفت این هیأت به دعوت رسمی چین، به این کشور سفر کرده است.

به گفته وی در این دیدارها پیرامون صلح، مسائل سیاسی، اقتصادی و امنیتی گفت‌وگو شده است.

سخنگوی دفتر سیاسی پیکارجویان طالب گفت این گروه به چین اطمینان داده است از خاک افغانستان علیه امنیت هیچ کشوری استفاده نخواهد شد.

او تأکید کرده که چین نیز به همکاری خود با مردم افغانستان ادامه می‌دهد. همین‌طور محمد نعیم افزود کشور چین اطمینان داد در امور داخلی افغانستان مداخله نمی‌کند.

این هیأت در حالی به چین سفر کرده است که پیکارجویان طالب حملات‌شان را در نقاط مختلف افغانستان از جمله ولایت بدخشان هم مرز با چین افزایش داده‌اند. اعضای پیکارجویان طالب در جریان ماه‌های اخیر بیش از ۱۰۰ ولسوالی را تصرف کرده‌اند.

محمد اشرف غنی رییس جمهور کشور امروز چهارشنبه ( ۶ اسد) در نشست ویژه بورد مشترک نظارت و انسجام گفت که برای طالبان یگانه راه حل، توافق سیاسی است که از سوی شهروندان این کشور پذیرفته شود.
او در این نشست، از جامعه جهانی درخواست کرد که تمایل طالبان و حامیان این گروه را برای رسیدن به راه حل سیاسی مرور کند.
رییس جمهور غنی تاکید کرد که طالبان با گروه‌های تروریستی بین‌المللی ارتباط دارند.
او افزود: «ورود شبکه‌های تروریستی بین‌المللی به ویژه جیش محمد، لشکر طبیه و داعش ابعاد جدید منطقه‌‌ای و بین‌المللی به جنگ می‌دهد».
او بیان کرد که علمای اسلام در سراسر جهان گفتند، جنگی که طالبان در پیش گرفته‌اند، هیچ بعد دینی و مذهبی ندارد.
این در حالی‌ست که از سه ماه قبل، جنگجویان طالبان حملات شان بر مواضع نیروهای دولتی را در اکثر نقاط کشور افزایش داده و این گروه موفق شده که مناطق مهم و استراتژیک مانند گذرگاه های مرزی را نیز تصرف کند.