نویسنده: Raha News Agency

پس از ماه ها تاخیر ارگ ریاست جمهوری اعلام کرده است که سرپرست و نامزد وزیران ده وزارت خانه از سوی رییس جمهور غنی رسما معرفی شده اند.

ارگ ریاست جمهوری با نشر اعلامیه گفت رییس جمهور غنی روز دوشنبه (۲۴سنبله) در مراسمی در قصر چارچنار ارگ ‌با حضور داشت معاونین ریاست جمهوری و مشاور شورای امنیت ملی ده سرپرست و نامزد وزیر وزارت خانه هارا معرفی کرد.

در فرمان ریاست جمهوری که از سوی فضل محمود فضلی رییس اداره امور خوانده شد د فضل احمد معنوی به حیث نامزد وزیر و سرپرست وزارت عدلیه، قدرت الله ذکی نامزد وزیر و سرپرست وزارت ترانسپورت. محب الله صمیم نامزد وزیر و سرپرست وزارت امور سرحدات و قبایل و بشیر احمد ته‌ینج نامزد وزیر و سرپرست وزارت کار و امور ۱ معرفی شده اند.

براساس این فرمان ریاست جمهوری نور رحمان اخلاقی نامزد وزیر و سرپرست وزارت مهاجرین و عودت کنندگان، انوارالحق احدی نامزد وزیر و سرپرست وزارت زراعت، آبیاری و مالداری، معصومه خاوری نامزد وزیر و سرپرست وزارت مخابرات و تکنالوژی معلوماتی، عباس بصیر نامزد وزیر و سرپرست وزارت تحصیلات عالی، نثار احمد غوریانی نامزد وزیر و سرپرست وزارت صنعت و تجارت و کریمه حامد فاریابی نامزد وزیر و سرپرست وزارت اقتصاد، تعیین شده اند.

هنوز مشخص نیست این نامزد وزیران چه زمانی برای اخذ رای اعتماد به مجلس نمایندگان معرفی می شود.

این نامزد وزیران بر اساس توافق نامه سیاسی میان ارگ و سپیدار از سوی دکتر عبدالله عبدالله معرفی شده اند.

پیش از این ریاست جمهوری ۱۱ عضو کابینه را معرفی کرده بود.

براساس موافقت نامه سیاسی امضا شده میان ارگ و سپیدار موافقت شده بود که دو جانب به صورت مساوی اعضای کابینه را تعیین می کنند.

وزده سال پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، ایمن‌الظواهری، رهبر القاعده، هنوز نتوانسته‌ به سطحی از سوءشهرتی برسد که سلف وی، اسامه بن لادن، در هر خانه و خانواده بدان رسیده بود. دلیل کم‌توجهی به ظواهری تا حدی این است که ایالات متحده به ظواهری در حدی اهمیت نداده که او در کانون توجه قرار گیرد. از زمان روی‌کارآمدن ظواهری در سال ۲۰۱۱، ایالات متحده جدا از پول بزرگی که برای اطلاعات درباره محل اقامت وی مد نظر گرفته است، نسبت به القاعده بی‌تفاوت بوده است. درحال حاضر فقط ۲۵ میلیون دالر جایزه برای سر وی از طرف حکومت امریکا تعیین شده است که بیش‌تر از پاداش برای سر هر تروریست دیگری در جهان است. برخی از تحلیل‌گران تروریسم حتا ادعا می‌کنند که زنده‌ی ظواهری بیش از مرده‌ی ظواهری به القاعده آسیب رسانده است.

با این‌حال، این نتیجه‌گیری با مسیری که این گروه اخیرا پیموده، هم‌خوانی ندارد. درست است که القاعده پس از ۲۰۰۱ نتوانسته‌ است حمله‌ای شبیه حمله ۱۱ سپتامبر را تکرار کند، اما این معیار ساده‌لوحانه‌ای برای ارزیابی موفقیت این گروه است. به جای تکرار ۱۱ سپتامبر، القاعده روابط خود را با گروه‌های تروریستی محلی در مناطقی در آفریقا، خاورمیانه و آسیای جنوبی حفظ کرده است و هرچند ظواهری را نمی‌توان هم به‌لحاظ محبوبیت در بین جهادگرایان اسلامی و هم به‌لحاظ بدنامی جهانی هم‌تراز بن لادن قرار داد، اما رهبر کنونی القاعده به اندازه رهبر سابق این گروه برای ایالات متحده خطرناک است.

واقعیت‌های اساسی غیرقابل انکار درباره ظواهری این است: ظواهری پیر است و در سخنرانی‌های پرخم‌‌وپیچ و طولانی خود، حرف تکراری زیاد می‌زند. ظواهری در مقایسه با بن لادن، در استراتژی عملیاتی خود خویشتن‌دار و در سبک مدیریتی خود متصلب ظاهر شده است. ظواهری تلاش کرده است القاعده در میان گروه‌های جهادی، نقش پایدارتر و کم‌تر نمایشی داشته باشد. از نظر او القاعده باید از طریق حفظ وحدت و سیاست‌ورزی محتاطانه، جلودار جریان جهادی در جهان باشد. اما این رویکرد او خصوصا برای گروه‌های جوان جهادگرایان جذاب نبوده است. منتقدان القاعده شکاف بین القاعده و جبهه النصره (گروهی که زمانی متحد اصلی وابسته به القاعده در سوریه بود) را نشانه‌ی بی‌لیاقتی ظواهری در رهبری می‌خوانند. در دوره پس از مرگ بن لادن، دولت اسلامی ظهور کرده و توانسته است خودش را به‌عنوان پیشگام جهاد جهانی جا بزند. دولت اسلامی همچون تازه‌فرزند بلوک جهادگرایان جهان، از نیاکان خود پیشی گرفته است. این نه‌تنها به‌دلیل اشتباهات مدیریتی ظواهری، بلکه به‌دلیل ناکامی وی در توسعه ایدیولوژی جهادی بوده است که بتواند با ایدیولوژی دولت اسلامی که بر به‌دست‌آوردن قلمرو و خشونت شدید تمرکز دارد، برابری کند.

اما ضعف‌های ظاهری ظواهری در نتیجه به نفع القاعده شده است؛ به‌ویژه در جهانی که دولت اسلامی (داعش) در کانون توجهات قرار دارد. برای مثال، بیزاری ظواهری از دولت‌سازی، موضعی است که القاعده را محافظت کرده فضای کافی را برای این گروه به‌منظور تجدیدنیرو فراهم کند، درحالی‌که علاقه‌ی دولت اسلامی به دولت‌سازی، این گروه را به هدف اصلی و فوری تلاش‌های ضدتروریستی ایالات متحده مبدل کرد و با شدت‌گرفتن حملات ایالات متحده علیه دولت اسلامی، انسجام وابستگان القاعده و متحدان این گروه بهبود یافت. هرچند القاعده در ابتدا به‌دلیل فرار شماری از جنگ‌جویانش و از هم‌گسیختگی و انشعابات سازمانی زیر فشاری زیادی قرار گرفت، اما رهبران القاعده توانستند از فرصت استراتژیک پیش‌آمده برای تمرکز بر سیاست‌های داخلی و مسائل محلی خود استفاده کنند. شاید از همه‌ مهم‌تر این است که ظواهری از فرار رهبران ارشد القاعده از جمله سیف‌العدل و ابومحمد المصری جلوگیری کرد. اطاعت مستمر عدل از ظواهری قابل‌توجه است، زیرا او قبلا تا حدی مستقل و حتا منتقد تصمیم‌گیری بن لادن بود.

فراخوان ظواهری برای وحدت و بی‌علاقگی کلی وی به گرفتن دست بالا در خشونت‌ورزی، القاعده را قادر ساخت تا خود را در مقابل هواداران و افرادی که می‌توانند جذب این گروه شوند، به‌عنوان جبهه جهادی قابل‌اطمینان‌تر در مقایسه با دولت اسلامی نشان دهد. ظواهری به‌جای این‌که دل‌مشغول رقیب خود شود، با برجسته‌کردن گرایش‌های تکفیری دولت اسلامی و تمایل بیش از حد داعشی‌ها به خشونت شدید، برند جهادی القاعده را مجددا احیا کرد. به این ترتیب، گروهی که مسئول حملات ۱۱ سپتامبر است، تحت رهبری ظواهری به طرز باورنکردنی توانست خود را به‌عنوان سازمانی میانه‌رو در اقلیم جهادی سنی‌مذهب تثبیت موقعیت کند.

خویشتن‌داری ظواهری ــ دست‌کم در مقایسه با دولت اسلامی ــ تلاش‌های گروه‌های منطقه‌ای وابسته به القاعده برای ایجاد ارتباطات محلی را تقویت کرد. وقتی دولت اسلامی پس از پیش‌روی‌های اولیه به دست‌وپا افتاد و سپس با واکنش مردمی روبه‌رو شد، گروه‌های وابسته القاعده به کارگردانی ظواهری خودشان را به‌عنوان یک بدیل جهادی دلپذیرتر معرفی کردند. جنگ‌جویان وابسته به القاعده به‌عنوان بخشی از این تلاش‌ها، به‌طور پیوسته در مناطقی از سومالیا، سوریه و یمن و همچنین آفریقای غربی خود را در سطح محلی قابل‌اطمینان‌تر عرضه‌ کرده و در برخی موارد ابتکارعمل را از دست وابستگان دولت اسلامی گرفتند.

تحلیل‌گران استدلال می‌کنند که ظواهری القاعده را در جنگ‌های داخلی محلی درگیر کرده است، تا جایی که وابستگان این گروه دیگر نمی‌توانند تمرکز خود را بر حملات فراملی حفظ کنند. اما مسیر کلی که القاعده تاکنون پیموده، خلاف این را نشان می‌دهد. ظواهری القاعده را از بحث دیرینه «دشمن نزدیک» و «دشمن دور» جهادگرایان دور کرده است. در عوض او راهی را برای ایجاد موازنه و هم‌آمیزی بین اهداف فراملی و الزامات محلی وابستگان منطقه‌ای القاعده یافته و در عین حال تلاش کرده است خطرات ناشی از تلاش‌های ضدتروریسم ایالات متحده را مدیریت کند.

ظواهری عملیات‌های فراملی را به وابستگان القاعده در یمن و سوریه واگذار کرده است (حتا اگر این به معنای عملیات‌های کم‌تر و کوچک‌تر باشد) و او، به گفته یک مقام ارشد ضدتروریسم ایالات متحده، بر «استراتژیک و صبور»بودن تأکید دارد. در منطقه ساحل عاج، ظواهری به جماعت نصر الاسلام والمسلمین، گروه وابسته به القاعده، اجازه داده است اهداف منطقه‌ای خودش را دنبال کند. و در جنوب آسیا، ظواهری می‌خواهد که وابستگان محلی القاعده از رهبری ارشد این گروه میزبانی و از طالبان افغانستان حمایت کنند.

ظواهری همچنین در خصوص روابط پیچیده القاعده با ایران، واقع‌بین ظاهر شده است. این البته خیلی دور از انتظار بود. ظواهری تا سال ۲۰۱۰ اظهارات تندی در مورد ایران داشت. اما طی دهه گذشته ــ و به ویژه طی چند سال اخیر ــ دیدگاه وی نسبت به ایران نرم‌تر شده است. این تغییرجهتِ به‌موقع به القاعده امکان داده است که از رهبری خود محافظت کرده و برخی از کمک‌های مادی را، اگر نه مستقیما از ایران، ولی دست‌کم از طریق مسیرهای تدارکاتی که از خاک ایران می‌گذرد، به دست آورد.

شاید مهم‌ترین پیروزی استراتژیک ظواهری این باشد که او توانسته است رابطه القاعده را با طالبان افغانستان حفظ کند. این رابطه به‌رغم فشارهای عظیم نظامی بین‌المللی و امریکایی بر طالبان برای قطع رابطه با القاعده، تاهنوز دوام آورده است. سازمان ملل اخیرا گزارش داده است که در ماه‌های اخیر، ظواهری شخصا با رهبران ارشد طالبان افغانستان برای حصول اطمینان از ادامه حمایت آن‌ها، مذاکره کرده است. این گفت‌وگوها به نظر می‌رسد موفقیت‌آمیز بوده است. طالبان به‌رغم تعهدات‌شان نسبت به ایالات متحده به‌عنوان بخشی از توافق‌نامه صلح فبروری ۲۰۲۰، نه علنا اعلام قطع رابطه با القاعده کرده است و نه اقدام مشخصی برای محدودکردن فعالیت این گروه در افغانستان انجام داده است.

با وجود رهبری یک‌نواخت ظواهری ــ که تلفات القاعده را به حداقل رسانده و درعین‌حال فرصتی برای بازسازی این گروه فراهم کرده است ــ القاعده همچنان با چالش‌های جدی روبه‌رو است. یکی این است که چه کسی پس از رفتن ظواهری القاعده را رهبری خواهد کرد.

جانشین ظواهری درست مانند نسل قبلی رهبران القاعده، با یک معضل اساسی روبه‌رو خواهد بود؛ و آن از نظر بسیاری از اعضای القاعده ضرورت کشاندن تروریسم به غرب، در پاسخ به تلاش‌های ضدتروریسم ایالات متحده و متحدین امریکا است. بسیاری از رهبران القاعده احتمالا انجام یک حمله بزرگ را به‌عنوان مدرکی برای اثبات جایگاه القاعده به‌عنوان جنبش جهادی غالب می‌دانند. آن‌ها معتقدند که این کار، در خدمت به اهداف استراتژی کلان بن لادن مبنی بر نیش‌زدن و ریختن خون ایالات متحده واقع می‌شود.

اما برخی رهبران دیگر القاعده، به‌نظر می‌رسند از هزینه‌های یک عملیات تروریستی کلان آگاهند و درسی که به‌نظر می‌رسد ظواهری با جدیت آموخته این است که توانایی‌های ضدتروریسم ایالات متحده همچنان با قدرت خود پابرجاست و این واقعیت می‌تواند آزادی فعالیت القاعده را محدود و در همان‌حال حمایت از این گروه را برای برخی از وابستگان و متحدانش هزینه‌بر کند. آن‌ها همچنین به‌نظر می‌رسد به این نتیجه رسیده‌اند که انتقال سریع رهبری ــ مانند دوره بین سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۵ ــ به طور بالقوه می‌تواند منجر به فروپاشی القاعده شود.

اما درحال حاضر ظواهری همچنان در رأس القاعده قرار دارد؛ و این رهبر نرم‌گفتار و ملایم، صرف‌نظر از این‌که آیا حمله دیگری به سبک حملات ۱۱ سپتامبر در شرف وقوع است یا خیر، همچنان به‌عنوان نیرویی که باید جدی گرفته شود باقی می‌ماند.

فارن پالسی

مترجم: جلیل پژواک

بازماندگان قربانیان جنگ در افغانستان با صدور بیانیه‌ای می گویند که صلح بدون در نظر گرفتن حقوق مادی و معنوی قربانیان، یک صلح شکننده است و باید سهم موثری به بازماندگان قربانیان جنگ در افغانستان داده شود.

صلح پر چالش

افغانستان در هفته‌های اخیر، روزهای دشواری را می‌گذراند. مذاکرات صلح افغان ها در دوحه، شرایط جنگ یا صلح را بعد از خروج نیروهای امریکایی از افغانستان تعیین می کند.

در حالی که مذاکرات صلح نمایندگان دولت افغانستان با طالبان وارد مرحله سرنوشت ساز می شود، جمعی از بازماندگان قربانیان در تپه موسوم به «گلزار شهدای دانایی» بر سر مزار عزیزانشان گرد آمدند، تا بگویند که از تبعیض و بی عدالتی خسته شده اند و می خواهند نمایندگانی داشته باشند تا حقوق قربانیان را بعنوان یکی از مهمترین دستورالعمل‌ها در مذاکرات صلح با طالبان مطرح کند.

تعدادی از کاربران شبکه‌های اجتماعی افغانستان نیز کارزاری به نام #من-_هستم راه انداخته‌اند تا به طرف‌های مذاکره صلح در دوحه گوشزد کنند که خواسته‌های مردم در مذاکرات صلح مدنظر گرفته شود. همزمان، نهاد حمایت کننده رسانه های آزاد افغانستان اعلام کرده است که نگران «قربانی شدن» آزادی بیان در مذاکرات صلح است.

اخیرا رسانه‌ها گزارش داده اند که طرف های مذاکره کننده به هتلی دور از دسترس خبرنگاران انتقال داده شده اند، به این ترتیب اولین نشست نمایندگان دولت و طالبان بدون خبرنگاران برگزار شده است.

مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا در تازه‌ترین واکنش ها به مذاکرات صلح دولت افغانستان با طالبان گفته است که ادامه حمایت های اتحادیه اروپا از دولت افغانستان مشروط به حفظ «ارزش های جمهوری» است.

روایت یک فاجعه

محب الله مرادی در کنار مزار دوستش، عطالله گریه می کند، آن ها دو سال پیش برای ورود به دانشگاه آماده می شدند. عطالله بارها به محب الله گفته بود که روزی وزیر اقتصاد خواهد شد ولی یک روز در صنف/ کلاس امادگی کنکور در «کورس موعود»، ناگهانی با صدای مهیبی زندگی او و تمام هم کلاسیهایش دگرگون شد. عطالله به همراه ده ها تن از همکلاسیهایش در حمله انتحاری در کلاس درسی جان باخت. محب الله به یورونیوز می گوید: «امروز قوی تر و مستحکمتر شدم و نمی خواهم دیگر این طوری زندگی کنیم و فقط قربانی باشیم. ما حرکتی را اغاز کردیم برای شناسایی عوامل این فاجعه و بزودی فرجام خواهی (دادخواهی) می کنیم.»

سحر گوهری از زخمی های این فاجعه، چهار سال قبل پدرش را در حمله انتحاری از دست داد، او به یورونیوز می‌گوید که در حالی که چهار چره/تیر به پشت شانه اش اصابت کرده بود، تلاش کرد که از میان بدن های قطعه قطعه شده همکلاسی هایش بگذرد و راهی برای نجات از فاجعه پیدا کند.

اجساد بعضی از همکلاسی های سحر بعد از حمله، قابل شناسایی نبوده و به همین خاطر در دو قبرستان دفن شده اند، بخشی از دست و پاها در یک قبر و بخش دیگر بدنشان در قبرستان عمومی دفن شده است.

او می گوید که بعد از این فاجعه بخاطر تیرهایی که در پشتش مانده بود، دردهای زیادی را تحمل کرده و دوبار قربانی جنگ شده است، با این حال امیدوار است که صلح بیاید و مذاکرات صلح با طالبان نتیجه بخش باشد همان طور که امیدوار است تیرهای باقی مانده در پشتش به سمت بیرون بدنش تغییر مسیر بدهد.

کامله احمدی که شاهد جان باختن دوستانش بوده است، به یورونیوز می گوید که هنوز هم نمی تواند باور کند که دوستانش را در ان حادثه از دست داده و برای مدت ها به مشاورهای روانشناس برای بازیافتن روحیه خود مراجعه کرده است تا بتواند به زندگی معمولش برگردد.

او امیدی به برقراری صلح ندارد و می گوید که طالبان حتی در مذاکرات صلح هم دست از جنگ برنداشته اند و در گوشه و کنار افغانستان، مردم را می کشند.

سیما احمدی، بعد از گذشت دو سال هنوز هم خواب همکلاسیش را می بیند که بدنش نصف شده بود. نیمی از بدنش به یک طرف در ورودی کلاس و نیمه دیگر به سویی افتاده بود، در حالیکه لباس های سیاه بر تن داشت. تیری به پشت گردن سیما و چند تیر به بازو و دستش اصابت کرده بود و در این سالها، پزشکان تیرها را از گردن و بازوی سیما بیرون کشیدند اما هنوز هم تیر در داخل دست سیما گاهی آزارش می دهد. سیما می گوید که حمله کنندگان به کلاس درسی، می خواستند مانع تحصیل آن ها شوند ولی سیما با وجود زخم های حادثه در کلاس های درس شرکت می کرد.

سیما، دوستی به نام شکریه دارد که بعد از این فاجعه، دو پایش کاملا بی حس شده است و برای اینکه دوباره روی پای خودش بایستد باید پول هنگفتی بدهد که از توان خانواده شکریه خارج است.

امید توام با تردید

ناصر پدر ربابه از جان باختگان حادثه، برای گذران زندگی چوکی دار/ نگهبانی ساختمان را برعهده دارد. همسرش در نانوایی زنانه، کار می کند تا در کنار هم بتوانند شرایط تحصیل فرزندانشان را فراهم کنند. بعد از انفجار در کلاس درسی فرزندش، هنوز امیدوار است که بتواند فرزندانش را راهی دانشگاه کند. او امیدی به آمدن صلح ندارد و می گوید: «همان طور که من نمی خواهم بین دسترسی فرزندانم به تحصیل فرق بگذارم، برای من سخت است که فردا طالبان بیایند و بگویند دختران حق بیرون امدن از خانه و تحصیل را ندارند.»

کمیسیون مستقل حقوق بشر در افغانستان بارها و بارها، خواستار توجه به حقوق بازماندگان قربانیان جنگی در مذاکرات صلح شده است.

این روزها توجه افکار عمومی افغانستان به جریان مذاکرات صلح در دوحه قطر جلب شده است، با این حال بسیاری از مردم به نتایج مثبت این مذاکرات به دیده تردید می نگرند.

همزمان با آزادی اخرین گروه از زندانیان طالبان، جنگ در مناطق مختلف افغانستان شدت گرفته است.

شماری از خبرنگارانی که از قطر برگشته‌اند، می‌‎گویند حکومت با ایجاد برخی موانع، آنان را از ماندن در دوحه و تعقیب روند مذاکرات صلح منصرف کرده است.

این خبرنگاران می‌گویند، حدود سه هفته پیش از سفر به قطر، بحث سفر مطرح شد. آنان به وزارت دولت در امور صلح مراجعه کردند و به صورت رسمی درخواست دادند تا در این سفر اشتراک کنند.

به گفتۀ این خبرنگاران، دو روز پیش از سفر به آنان گفته شد که آمادۀ سفر باشند. این خبرنگاران می‌گویند شب سفر به آنان گفتند، کسانی که تا ساعت 12 شب پیام دریافت کنند، می‌توانند به قطر سفر کنند و کسانی که پیام دریافت نکنند، در این سفر نخواهند بود.

خبرنگاران می‌گویند برای شمار اندکی از آنان پیام فرستاده شد و به مابقی گفته شد اگر می‌خواهند به قطر بروند، باید خودشان اقدام کنند و با هزینۀ شخصی سفری ترتیب دهند. اما یکی از مسئولان وزارت دولت در امور صلح پس از چانه‌زنی این مشکل را حل کرد و تمامی خبرنگارانی که درخواست اشتراک در نشست دوحه را داده بودند، به دوحه رفتند.

یکی از خبرنگاران که نمی‌خواهد نامش در گزارش ذکر شود، می‌گوید، پس از این که به میدان هوایی قطر رسیدند، پاسپورت‌شان از آنان گرفته شد و چند روزی که در قطر بودند، نتوانستند آزادانه گشت‌وگذار کنند.

این خبرنگار می‌گوید، هیأت حکومت افغانستان و هیأت گروه طالبان در دو هتل جداگانه بودند و دوری آن‌ها سبب شد تا ما به اطلاعات دقیق دست‌رسی نداشته باشیم.

وحید پیمان که از آدرس روزنامه هشت صبح به دوحه رفته بود، می‌گوید  قبل از سفر، شرایط سفر از سوی مسئولان حکومتی به آنان گفته شد، اما در مورد مشکلات ناشی از کرونا که ممکن بود در قطر برای آنان پیش بیاید، هیچ چیزی گفته نشد.

آقای پیمان می‌گوید، پس از ختم نشست افتتاحیه، کارمندان وزارت خارجه به آنان گفتند اگر می‌خواهند روند گفت‌وگوها را پوشش دهند، باید دوباره به افغانستان برگردند و درخواست ویزه دهند. به گفتۀ او، در صورتی که آنان این کار را بکنند، دو هفته در دوحه قرنطینه خواهند شد.

به گفتۀ آقای پیمان، حاشیه‌های مذاکرات دوحه فربه‌تر از متن این اتفاق بود. او افزود حکومت افغانستان علاقه‌مند نبود تا این حاشیه‌ها رسانه‌یی شود. تیم هماهنگ‌کنندۀ حکومت به شماری از این خبرنگاران گفته‌اند، ممکن است افشای حاشیه‌ها به روند مذاکرات آسیب برساند.

شاه‌حسین رسولی، خبرنگار سلام‌وطندار می‌گوید، حکومت به آنان گفت که فقط می‌توانند 5 روز در قطر بمانند، در حالی که ویزه‌شان یک ماهه بوده است.

آقای رسولی می‌گوید، کارمندان وزارت خارجه به آنان گفتند، در صورتی که بیش‌تر از 5 روز در قطر بمانند، هیچ همکاری‌یی از سوی آنان صورت نخواهد گرفت.

نرگس هورخش، خبرنگار ایران انترنشنل که در قطر مانده است، می‌گوید ویزه آنان مشکل دارد. زمان ختم ویزه آنان یک ماهه است، اما خبرنگاران فقط اجازه دارند 5 روز در قطر بمانند.

خانم هورخش می‌گوید اصلاً به اطلاعات و محل گفت‌وگوها دست‌رسی ندارند.  به گفتۀ خانم هورخش، آنان حتا نمی‌توانند در محوطۀ هتلی که گفت‌وگوها جریان دارد، حضور پیدا کنند.

او افزود آنان چندین ساعت تلاش کردند تا به محل گفت‌وگوها برسند، اما از سوی نیروهای امنیتی از ساحه بیرون رانده شدند. خانم هورخش می‌گوید هیچ کسی حاضر نیست در مورد گفت‌وگوها با آنان صحبت کند.

خبرنگار ایران انترنشل می‌گوید نهادهای حامی رسانه‌ها باید به حکومت فشار وارد کنند تا معلومات با آنان شریک شود.

واحد حیدری، خبرنگار روزنامه اطلاعات روز، از خبرنگاران دیگری است که در قطر مانده است. او می‌گوید تا هنوز نتوانسته است با هیچ یک از اعضای هیأت حکومت افغانستان یا طالبان گفت‌وگو و یا مصاحبه داشته باشد.

ضیا شریعتی، مسئول فرهنگی در سفارت افغانستان در قطر به رسانه ها گفت تمام مسئولیت سفر خبرنگاران به قطر به دوش وزارت دولت در امور صلح بود و سفارت افغانستان در قطر تمام تلاشش را برای ایجاد سهولت برای خبرنگاران انجام داده است.

آقای شریعتی افزود حکومت قطر به آنان به صورت شفاهی گفتند خبرنگاران تا 72 ساعت می‌توانند در قطر بمانند و در این مدت، تمام هزینه‌‌ها از سوی حکومت قطر پرداخت خواهد شد، در صورتی که بیش‌تر از این بمانند، باید شرایط حکومت قطر را قبول کنند.

به گفتۀ آقای شریعتی، شرایط قطر برای ماندن خبرنگاران خیلی سنگین است و خبرنگارانی که می‌خواستند بمانند باید شرط‌ نامه امضا می‌کردند.

 مجیب خلوتگر، رئیس اجرایی نی می‌گوید، حکومت افغانستان و قطر باید بر مبنای تعهدات بین‌المللی، به خبرنگاران اجازه دهند تا بر مذاکرات نظارت داشته باشند و معلومات و مشاهدات‌شان را با مردم شریک کنند.

به گفتۀ او، دولت قطر تنها به تعهدی که با طالبان دارد، عمل کرده است.

صدیق‌الله توحیدی، مسئول کمیته مصونیت خبرنگاران نیز گفت حکومت تعهد به اطلاع‌رسانی دارد و هیأت گفت‌وگوکنندۀ حکومت افغانستان سخن‌گو دارد که روزانه باید اطلاعات را در دست‌رس خبرنگاران قرار دهد.

آقای توحیدی می‌گوید در مورد بازگشتاندن شماری از خبرنگاران نیز با حکومت صحبت شده است و به‌زودی نتایج آن روشن خواهد شد.

شماری از آگاهان حقوق رسانه می‌گویند که ادامه روند گفت‌وگوها در غیبت رسانه‌ها پذیرفتنی نیست و احتمال از دست رفتن داشته‌های نسل نو زیاد است.

آیا انتخاب ۱۲ سپتمبر ۲۰۲۰ برای مذاکره میان گروه‌های افغانی براساس توافق صلح امریکا و طالبان، تصادفی است؟

برخی تحلیلگران معتقدند مذاکره بین الافغانی برای پایان دادن به جنگ داخلی در این کشور، درست يك روز بعد از سالگرد ۱۱ سپتامبر با هر دستاوردی، يك فرصت تبليغاتی در اختیار رئیس‌جمهور امریکا برای مبارزات انتخاباتی‌اش قرار خواهد داد.

گروه القاعده که تحت حمایت حکومت ادعایی طالبان در افغانستان بود در یازده سپتامبر ۲۰۰۱ یعنی نوزده سال پیش، حمله هایی تروریستی علیه امریکا انجام داد.

عجله دولتمردان امریکا برای مذاکرات میان گروه‌های افغانستانی در حالی است که جنرال كنت مك‌كنزی، فرماندهی ارتش امریکا در خاورميانه گفته است طالبان تاكنون هيچ شاهد معتبری مبنی بر قطع روابطش با القاعده ارايه نکرده است.

زمان تقریبی این توافق که نیمه اول سپتامبر سال گذشته اعلام شده بود در پی کشته شدن یک نظامی امریکایی بر اثر بمب گذاری در کابل، لغو شد. در آن زمان گروه شبه نظامی طالبان متهم شد که این بمب گذاری را انجام داده است. در نتیجه گفتگو میان گروه‌های افغانستانی که قرار بود در پی امضای این توافق انجام شود نیز به تعویق افتاد. البته گروه طالبان نیز خواهان آزادی شبه نظامیانش از زندان‌ها بود که روند مذاکره را به عقب انداخت.

حال رئیس جمهور امریکا می‌تواند این مناسبت را با دستاوردهای رياست‌جمهور‌ی اش پیوند دهد. همانگونه که در این روزها برقراری روابط دیپلماتیک میان بحرین و اسرائیل و همچنین تصمیم مشابه امارات متحده عربی آن هم با وساطت کاخ سفید می تواند برگ برنده‌ای برای ریاست جمهوری امریکا در این هفته های پایانی پیش از انتخابات باشد. این در حالی است که تلاش‌های امریکا برای صلح در افغانستان پیشینه‌ای طولانی دارد؛ تلاش‌هایی که بیشتر با شکست و ناکامی مواجه بوده است.

بر اساس اعلام وزارت دفاع افغانستان «۵۰ هزار تروریست در قالب ۲۱ گروه تروریستی، مسئول ایجاد نا امنی و بی‌ثباتی در این کشور آسیایی» هستند. برخی ناظران بین المللی نقش مذاکرات کنونی را برای آینده صلح در افغانستان مبهم می دانند، چرا که گروه‌های شبه نظامی و تندروی دیگری نیز در این کشور فعال هستند که به بی‌ثباتی در افغانستان دامن می زنند.

با این حال مذاکره کنندگان دولتی و همچنین وزیر خارجه امریکا نسبت به برقراری آتش بس در افغانستان خوش بین هستند اما در مقابل گروه طالبان سخنی از آتش بس بیان نکرده است. برقراری آتش بس دائمی از جمله مسائل مهمی است که در مذاکرات روز یکشنبه به آن پرداخته شده است. بر این اساس قرار شد تا کمیته‌های فنی از هر دو طرف، به این موضوع بپردازند.

مذاکره میان گروه‌های افغانستانی در حالی در جریان است که خبرها حکایت از آن دارد افغان‌های بسیاری از بازگشت طالبان به قدرت می ترسند. آنان معتقدند که مذاکره بین الافغانی فقط شاید بتواند شرایط خروج نیروهای امریکایی و ناتو از افغانستان را پس از نزدیک به ۱۹ سال فراهم کند.

در خانۀ یکی از دوستانم نشسته‌ام و عکس‌های دوران کودکی‌اش را می‌بینم. عکس‌های یک سالگی‌، دو سالگی و شاید سه سالگی. تصویرهای قشنگ از کودک معصومی که حالا برای خودش، خانواده و اطرافیانش جوانی شده پر انرژی و دارای درکت درست از وضعیت. لحظه‌یی خواستم دوران کودکی خودم را تصور کنم، اما هیچ چیزی به ذهنم نیامد، نه عکسی نه آلبومی و نه نشانه‌یی.

شب که پدرم خانه آمد، از او پرسیدم که چرا از کودکی‌ام هیچ عکسی وجود ندارد، در حالی که کودکی‌ام در بیرون از افغانستان سپری شده است. بدون شک خانواده‌ام امکانات بیش‎تری در دست داشتند برای ثبت کردن خاطرات کودکی فرزندان‌شان.

با پرسش‌ها و کنجکاوی من، قطره اشکی در گوشۀ چشمان پدرم نشست. دستی به سرم کشید و گفت تمام خاطرات کودکی‌تان را گرگ خورد.

می‌دانستم که گرگ گوشت‌خوار است نه کاغذخوار، اما منظور پدرم چه گرگی بود؟ تصمیم گرفتم حالا که در مورد خاطرات پرسیدم، باید جست‌وجویم را ادامه دهم. پدرم در مقابل اصرار من عاجز شد و تمام آن روزهای تلخ را تعریف کرد.

زمانی که طالبان به مزار شریف حمله کردند، خانواده‌ام آن‌جا زند‌گی می‌کرده‌اند. پیش از حملۀ طالبان، پدرم با یکی از افراد سرشناس که علیه طالبان قد علم کرده بود، کار می‌کرد. خانواده‌ام یک سال در میان دود و آتش و تهدیدها در مزار زند‌گی کردند تا این‌که روزی مجبور شدند برای حفظ جان‌شان آن‌جا را ترک کنند.

پدرم کارش را ترک می‌کند و با فروختن وسایل خانه، مقداری پول برای ترک کشور آماده می‌کند. تمام اسنادهای مهم از جمله عکس‌های خانواده‌گی که عکس‌های کودکی من نیز شامل آن‌ها بود را در سقف خانه پنهان می‌کند.

پدرم مسئولیت نگه‌داری حویلی‌مان را به دوش یکی از اقوام‌مان می‌گذارد. یک هفته پس از این‌که خانوادۀ ما کشور را ترک می‌کند، طالبان به خانۀ ما می‌آیند و تمام حویلی و اتاق را جست‌وجو می‌کنند تا سندی به‌دست بیاورند، اما موفق نمی‌شوند. آنان مردی که مسئولیت نگه‌داری خانۀ ما را به دوش گرفته بود را اشتباهی به زندان بردند و سپس خانۀ ما را به آتش کشیدند.

طالبان پس از یک سال بازجویی و شکنجۀ آن مرد، مطمئن می‌شوند که این مرد کسی نیست که دنبالش هستند و بالاخره او را رها می‌کنند.

از آن روزها سال‌ها می‌گذرد، اما پدرم هنوز مزار نرفته و حتا یک بار هم که شده سراغ خانه و کاشانه‌مان را در آن‌جا نگرفته است. او متنفر است از آن‌چه که طالبان بر او و دیگر مردمان این کشور روا داشته‌اند. ما نیز متنفریم از طالبان و حامیان آنان.

این توییت آقای آصف با واکنش‌های زیادی از سوی مقام‌های افغان و کاربران روبه‌رو شد.

یکی از اعضای هیأت گروه طالبان در قطر که نخواست نامش ذکر شود در واکنش به توییت آقای آصف، به خبرنگار بی‌بی‌سی گفت این توییت بیشتر مصرف داخلی دارد و ربط واقعی به طالبان ندارد.

کاربران شبکه‌های اجتماعی هم در افغانستان و هم در پاکستان، نوشتن چنین چیزی از سوی یک مقام عالی‌رتبه پیشین پاکستان را اذعان صریح این کشور به حمایت از گروه شورشی طالبان دانسته و واکنش نشان داده‌اند.

روز شنبه (۲۲ سنبله) پس از پایان نخستین نشست صلح میان دولت افغانستان و گروه طالبان، وزیر خارجه آمریکا دو نشست حاشیه‌ای جداگانه با هیات دولت به رهبری عبدالله عبدالله، و با هیات گروه طالبان داشت.

عکسی که از دیدار حاشیه‌ای منتشر شده است، ملابرادر را در اتاقی با اندکی فاصله و ایستاده در کنار مایک پمپئو نشان می‌دهد.

کاربری در توییتر به اسم عبیدالله رحیمی میشوانی، از پاکستان در پاسخ به آقای آصف به اردو نوشته:«آقای آصف، ملابرادر که در میان بقیه اعضای گروه افراطی طالبان میانه‌رو و خواهان صلح بود، چرا در سال ۲۰۱۰، زندانی‌اش کردید و ۸ سال در بند نگهداشته شد؟ با وصف اصرار حامد کرزی، رها نشد. آقای خواجه، شما منافقت دارید.»

وحید عمر، رئیس اداره روابط عامه ریاست جمهوری افغانستان هم نوشته است:«همین آقایی که فکر می‌کنید خدا با او است، در زمانی که شما وزیر دفاع پاکستان بودید در زندان شما مورد شکنجه قرار گرفت، مگر نه؟ زمانی که طالبان پاکستانی ۱۴۰ کودک را در مکتب نظامی قتل عام کردند، آن وقت هم خدا با آنها بود؟ از عقب میزت آلله اکبر فریاد زدی؟.»

کاربری به اسم عاطف نوشته است:«آقای خواجه شما قاتلین مردم بی‌گناه افغانستان را می‌ستایید. کمی شرم کنید، کمی حیا داشته باشید..»

مردم افغانستان و دولت‌مداران کشور، در نزدیک به دو دهه گذشته پاکستان را متهم به حمایت از گروه طالبان کرده‌اند، چیزیکه پاکستان مرتب آن را تکذیب می‌کرد. در سال‌های اخیر پاکستان هم افغانستان را متهم به حمایت از گروه‌های مخالف این کشور می‌کند، موضوعی که افغانستان آن را قبول ندارد.

چند روز پیش، امرالله صالح، معاون اول رئیس جمهوری در گفت‌وگوی تلویزیونی گفت که ژنرال جاوید باجوا، رئیس ستاد ارتش پاکستان در ملاقات با مسئولان عالی رتبه دولتی افغان پذیرفته است که کشورش از گروه طالبان حمایت می‌کند، و دو کشور با علم بر این باید روی آینده تمرکز کنند.

رهبری طالبان معروف به شورای کویته در پاکستان زندگی می‌کنند. در دهه هشتاد، زمانی که نیروهای مخالف دولت افغانستان جهاد برضد اشغال شوروی را آغاز کردند، پاکستان از این گروه‌ها حمایت کرده و میزبان میلیون‌ها مهاجر افغان شد.

در سال ۲۰۱۱، بی‌بی‌سی از فهرستی مطالبات پاکستان از دولت افغانستان خبری منتشر شد که نشان می‌داد، پاکستان به صراحت از افغانستان مطالباتی را مانند داشتن نقش کلیدی در استخراج معادن افغانستان، داشتن روابط استراتژیک نظامی، نقش اصلی در تعیین رهبری وزرای امنیتی و کنار گذاشتن آمریکا و هند از روند مذاکرات افغانستان با گروه طالبان در آن زمان را مطرح کرده بود.

یوسف رضا گیلانی، نخست وزیر وقت پاکستان گفته بود که در صورت برآورده شدن خواسته های پاکستان، این کشور برای مهارکردن گروه طالبان تلاش خواهد کرد.

مسوولین امنیتی در ننگرهار می‌گویند یک ذخیره‌گاه مهمات از شفاخانه خصوصی فاطمه الزهرا در شهر جلال‌آباد کشف شده است.

فرید خان، سخنگوی پولیس ننگرهار گفت ۴۱۳ میل سلاح و مرمی مختلف‌النوع از این ذخیره‌گاه به دست آمده است.

بر اساس گفته‌های سخنگوی پولیس ننگرهار این ذخیره‌گاه مهمات که در زمان جنگ‌های داخلی جابه جا شده، دو روز پیش از سوی نیروهای امنیتی کشف و ضبط شده است.

وی افزود مهمات به دست آمده شامل ده‌ها میل توپ، ده‌شکه، راکت انداز، مرمی هاوان و بمب‌های دستی می شود.

او همچنان بیان داشت مسوولین این شفاخانه حین بازسازی بانک خون به این ذخیره‌گاه مهمات برخورد می‌کنند و پس از آن به نیروهای امنیتی اطلاع می‌دهند.

پیش از این نیز ده‌ها ذخیره‌گاه مهمات از زمان جنگ‌های داخلی از سوی نیروهای کشفی طی سال‌های اخیر کشف و ضبط شده است.

رئیس حزب حاکم جاپان، می گوید خط و مشی سیاسی دوره شینزو آبه را ادامه خواهد داد.

یوشی هیده سوگا، به عنوان رئیس حزب حاکم لیبرال دموکرات جاپان، گفت قصد دارد خط و مشی سیاسی، شینزو آبه، سلف خود را در این پست، ادامه می‌دهد.

​بر اساس نتایج رای گیری ای که امروز به منظور ریاست حزب لیبرال دموکراسی جاپان برگزار شد، “یوشی‌هیده سوگا” دبیر کل کابینه به عنوان رهبر این حزب انتخاب گردید. وی به زودی جانشین شینزو آبه نخست وزیر مستعفی این کشور خواهد شد.  

 ​رهبر جدید حزب لیبرال دموکراسی جاپان گفت: در شرایط بحران ملی و شیوع ویروس کرونا، نباید اجازه داد خلا سیاسی ایجاد گردد. من قصد دارم تلاش های شینزو آبه را توسعه دهم.

انتخابات نخست وزیری جاپان طی یک جلسه فوق العاده پارلمانی در تاریخ 16 سپتامبر،برگزار خواهد شد.انتظار می رود یوشی‌هیده سوگا با دارا بودن اکثریت آرای حزب حاکم لیبرال دموکراسی و ائتلاف کومیتو پارلمان جاپان، نخست وزیر آینده این کشور شود.  

همین چند وقت پیش بود که خبر مصرف نزدیک به دو میلیون دالر آمریکایی برای ساخت دیوار سفارت افغانستان در آمریکا، تیتر اول رسانه های داخلی و صفحات اجتماعی افغانها بود. با کمال تعجب، هزینه گزاف ساخت دیوار احاطوی برای ساختمان نسبتا کوچک سفارت افغانستان در شهر واشنگتن و لیست بلند هزینه میلیون دالری آن از سوی سفیر محترم افغانستان در آمریکا کاملا عادی و قابل توجیه بود. جدا از چیستی و چرایی این هزینه سنگین برای سفارتی که شاید روزانه مراجعین بسیار کمی دارد، این موضوع خبر از واقعیت تلخ دیگری هم می دهد و آن بی عدالتی و ظلم سیستماتیک در حق مهاجرین افغانستانی مقیم کشورهایی است که میزبان بیشترین تعداد مهاجرین افغانستانی هستند. یکی از این سفارت‌خانه های بسیار شلوغ و مزدحم، سفارت جمهوری اسلامی افغانستان در تهران پایتخت جمهوری اسلامی ایران است. مراجعین این سفارت خانه، دهها برابر کسانی اند که به سفارت افغانستان در آمریکا نیاز پیدا کرده و به آنجا مراجعه می کنند.

بدون شک نمایندگی سیاسی افغانستان در ایران شلوغ ترین سفارت کشورهای خارجی در کل ایران و حتی یکی از پر مشتری ترین ادارات در کل شهر تهران است. روزی نیست که صدها و بلکه هزاران تن از مهاجرین افغانستانی مقیم ایران به این سفارت خانه برای حل امور کنسولی و اخذ تذکره و تمدید پاسپورت مراجعه نکنند. ولی قسمت تلخ ماجرا اینجا است که با وجود تعداد بیشمار هم‌وطنان مراجعه کننده به این مکان، ساختمان سفارت افغانستان بسیار کوچک است به طوری که حتی حولی این سفارتخانه ظرفیت گنجایش مراجعه کننده ها را نداشته و مردم مجبور اند که بیرون از ساختمان سفارت و در خیابان‌های شهر تهران سرگردان باشند. وقتی ساختمان سفارت جایی برای ایستادن مراجعین نداشته باشد، می توان به سادگی حدس زد که خود ساختمان به هیچ عنوان هم از نظر تعداد کارمند و هم از نظر ظرفیت کاری پاسخگوی مراجعین پرشمار هم وطن ما نیست.

در کنار این مشکلات، بوروکراسی حاکم بر ادارات افغانستان و نا آشنایی عموم مردم با پیشبرد کارهای اداری شان مزید بر علت شده و بر بی نظمی حاکم بر سفارت افغانستان می افزاید. متاسفانه هموطنان ما به مساله صف گرفتن و رعایت نوبت در کارهای اداری شان، توجهی نمی کنند و خود سفارت هم کارمندی برای تنظیم امور مراجعین ندارد. به همین خاطر دیدن هجوم مردم به دروازه کوچک سفارت و بی نظمی موجود در مقابل در ورودی آن، ضمن بن آوردن جاده، باعث جلب توجه هر کسی می شود. این مساله وجهه بسیار بدی از مهاجرین افغانستانی و فقر فرهنگی مردم ما پیش چشم کسانی که از نزدیک سفارت عبور می کنند، به نمایش می گذارد.

قریب به اتفاق هموطنان مراجعه کننده به سفارت کشور مان در تهران، از وضعیت به شدت گله‌مند و ناراضی هستند. کارهای اداری معمولی در ظرف یک روز قابل حل نیستند و باید چند روز پیاپی، هر مراجعه کننده ای این وضعیت اسفناک را سپری کند تا بلکه در مملکت غریب کارش راه بیفتد و بعد از هزینه مسافرت و ماندن در تهران به شهر و دیار محل سکونت خود برگردند.

ساختمان بخش کنسولی سفارت افغانستان در تهران در خیابانی به نام «خیابان پاکستان» واقع شده است! از نظر دسترسی به حمل و نقل شهری، موقعیت جغرافیایی سفارت از نگاه سهولت یافتن وسایل حمل و نقل عمومی برای مراجعین، مناسب است و این ساختمان فاصله زیادی با ایستگاه مترو تهران ندارد. این مساله تنها نکته مثبت سفارت کنونی افغانستان در تهران به شمار می رود.

سفارت افغانستان تلاش کرده است که برخی از مراحل کارش را از طریق آنلان و اینترنتی انجام دهد. این امر تا حدی توانسته مفید واقع شود. ولی این مسایل بازهم پاسخگوی حجم مراجعه کنندگان نیست. اعتراضات زیادی در مورد ظرفیت کم سفارت افغانستان در ایران در مقابل تعداد بالای مراجعه کننده ها وجود دارد. تا هنوز چندین بار نسبت به این وضعیت اعتراض شده و در دیدار مهاجرین با سفیران و مسئوولان وزارت خارجه افغانستان این مشکل گوشزد شده است. اما متاسفانه تا هنوز فقط وعده داده شده است و هیچ کسی به وعده‌هایش در حل این مشکل عمل نکرده است. چندی پیش زمزمه‌هایی از تغییر مکان سفارت و انتقال آن به ساختمان مناسب تری شنیده می شد ولی متاسفانه بازهم امید مردم به نا امیدی تبدیل شده است.

اگر نیم پولی که صرف دیوار سفارت افغانستان در واشنگتن شده است، به سفارت افغانستان در تهران اختصاص داده شود، مشکل حدود سه میلیون مهاجر افغانستانی در ایران به راحتی حل خواهد شد. اما گویا هیچ کسی در کابل به فکر مهاجرین افغانستانی مقیم ایران و مشکلات آنها نیست. انگار مهاجرین افغانستانی ساکن در ایران عمدا از سوی مقامات در افغانستان به صورت دسته جمعی مجازات شده و حکومت افغانستان قسم خورده است که به هیچ عنوان گرهی از مشکلات این دسته از شهروندانش بازنکند.

حکومت افغانستان اگر واقعا به فکر مهاجرین افغانستانی مقیم ایران است، به جای انتصاب سفیر سیار و هیاهوی بی فایده بسیار، بهتر است ساختمان مناسب تری برای سفارتش در تهران تهیه کرده و ظرفیت کارمندانش را در ایران بالا ببرد. فقط در این صورت است که گرهی از مشکلات مهاجرین هموطن ما گشوده خواهد شد.

خامه پرس

گروه تماس هیات مذاکره کننده حکومت افغانستان و طالبان شب گذشته (یک‎شنبه، ۲۳ سنبله) نخستین نشست شان را برگزار کردند.

هیات مذاکره کننده حکومت افغانستان گفت کمیته تماس در اولین نشست شان در رابطه به ترتیب آجندا، تفسم‌اوقات و چگونگی برگزاری گفتگوها بحث کرده است.

در عین حال محمد نعیم وردک، سخنگوی دفتر سیاسی گروه طالبان در توییتی گفت نشست اول کمیته تماس هیات‌های مذاکره کننده دو طرف شام روز گذشته برگزار شد.

بر اساس گفته سخنگوی دفتر سیاسی گروه طالبان،مبحث اصلی این نشست اصول کاری جلسات بعدی و تقسیم اوقات گفتگوها بوده است.

این در حالی است که پس از افتتاح نخستین دور مذاکرات بین‌الافغانی در قطر، کمیته تماس ۱۰ نفره از دو طرف تشکیل شد، هدف از تشکیل این کمیته ترتیب آجندای گفتگوها است.

از سویی هم قرار است نخستین دور گفتگوهای رو در رو میان هیات مذاکره کننده حکومت افغانستان و طالبان امروز برگزار شود.

رییس‌ جمهور اشرف غنی طی حکمی، امروز دوشنبه(۲۳ سنبله) داکتر کریمه حامد فاریابی را به‌ عنوان سرپرست و نامزدوزیر وزارت اقتصاد تعین کرد.
اداره امور ریاست‌ جمهوری در اعلامیه‌ای گفت قرار است خانم کریمه حامد فاریابی از سوی وزارت دولت در امور پارلمانی جهت گرفتن رأی اعتماد به مجلس نمایندگان معرفی شود.
پیش از این مصطفی مستور به‌عنوان وزیر وزارت اقتصاد کار می‌کرد.

موشک‌های کروز «بوروستنیک» روسیه مورد توجه مقام های اطلاعات نظامی انگلیس قرار گرفته است.

 به نقل از The Sunday Telegraph یک مقام ارشد دفاعی انگلیس اعلام کرد موشک‌های کروز «بوروستنیک» روسیه که مجهز به توان هسته‌ای می‌باشند، می‌تواند چندین سال در جو باقی بماند و هر لحظه ممکن است تهدید ایجاد کند.

جنرال  جیم هاکنهال، فرمانده  اطلاعات دفاعی انگلیس گفت: «مسکو در حال آزمایش یک سامانه موشک کروز با توان هسته‌ای و فرو صوت است که برد بالایی دارد و اجازه حمله از جهات غیر قابل پیش‌بینی را می‌دهد.»

وی با ابراز نگرانی از از قدرت اتمی روسیه گفت موشک بوروستنیک با تاخیر تقریبا اندک عمل می‌کند. وی همچنین به سرمایه‌گذاری مسکو روی قابلیت‌های زیردریایی و دریانوردی‌اش اشاره کرد و افزود این موارد به نیروهای مسلح روسیه قدرت می‌دهد تا به زیرساخت نظامی و غیرنظامی حمله کند.

این نظامی ارشد انگلیس همچنین گفت: این قابلیت‌ها در کنار هم به روس‌ها امکان می‌دهد زیرساخت‌های غیرنظامی و نظامی انگلیس و متحدانش را در معرض خطر حمله مستقیم هم با مواد منفجره متعارف و هم با سلاح هسته‌ای قرار دهند، گزینه‌ها را محدود کنند و یا در زمان بحران تلفات را افزایش دهند.

گفتنی‌است که موشک بروستنیک یکی از 6 جنگ افزار استراتژیک روسیه است که در ماه مارچ سال 2018 از سوی «ولادیمیر پوتین» رئیس جمهوراین‌کشور رونمایی شد.

وزارت دفاع ملی از آغاز برنامه‌ی سه‌ساله‌ی سوادآموزی برای نیروهای ارتش خبر داد.

زنگ آغاز این برنامه روز گذشته (یک‌شنبه، ۲۳ سنبله) رسما از سوی منیره یوسف‌زاده، معاون وزارت دفاع در امور آموزش و پرسنل در فرماندهی عمومی جلب و جذب ارتش نواخته شده شده است.

در این برنامه، رییس برنامه‌های معینیت سوادآموزی وزارت معارف و فرمانده واحد آموزش و پرورش نیز حضور داشته‌اند.

خانم یوسف‌زاده خطاب به نیروهای ارتش تازه جذب‌شده گفت: «پیوستن شما به صفوف اردوی ملی در حقیقت مبارزه با تروریستان جاهل می‌باشد و در عین حال شما قدم برداشتید که با بی‌سوادی مبارزه نمایید یعنی شما با برداشتن قلم، با جهل و بی‌سوادی مبارزه می‌کنید و با برداشتن سلاح، با پدیده‌ی شوم جهالت مقابله می‌کنید.»

تفاهم‌نامه‌ی تطبیق مشترک برنامه‌ی سوادآموزی در صفوف نیروهای ارتش در ۲۸ ماه دلو سال گذشته‌ی خورشیدی میان وزارت‌های دفاع ملی و معارف امضا شده بود.

در آن زمان گفته شده بود با تطبیق این برنامه، قرار است وزارت دفاع بیش از ۱۲ میلیون یورو را برای آموزش سربازان و بریدملان بی‌سواد و کم‌سوادش در مدت چهارسال به مصرف برساند.

امرالله صالح، معاون اول ریاست‌جمهوری می‌گوید طالبان یک «گروه کوچک زشت و خشن» است و جمهوریت یک اکثریت ارزش‌محور و انسانی. او از مردم خواسته است تشویش نکنند و منتظر ذوب‌شدن طالبان در کوره‌ی جامعه باشند.

آقای صالح صبح امروز (دوشنبه، ۲۴ سنبله) در یک یادداشت فیس‌بوکی همچنان تأکید کرد تاریخ گواه پیروزی زشتی بر زیبایی نیست و نخواهد بود.

او با مقایسه‌ی نظام جمهوری اسلامی با رویکرد طالبان، نوشت جمهوریت نظام عدلی و قضایی دارد، اما طالبان به دادگاه صحرایی اعتقاد دارند.

به گفته‌ی او، همین امر سبب شده است که دولت افغانستان هزاران زندانی طالبان را در بند داشته باشند، اما آن طرف، طالبان هر کسی را که اسیر کرده، سر بریده‌اند.

معاون اول ریاست‌جمهوری در ادامه نوشت مردم در شهرها از طالبان نفرت دارند و ساکنان روستاهای تحت تسلط طالبان نیز برای رهایی از «چنگال» این گروه لحظه‌شماری دارند.

به گفته‌ی صالح، از دید طالبان معنای اقتصاد، باج‌گیری زیر نام عشر و صادرات منظم تریاک است که هر کسی به آن تمکین نکرد، با قمچین و یا مرمی مجازات می‌شوند.

آقای صالح این اظهارات را درحالی مطرح کرده است که روز شنبه هفته‌ی جاری مذاکرات صلح افغانستان رسما در دوحه، پایتخت قطر گشایش یافت.

عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه ملی در مراسمی به همین مناسبت در دوحه سخنرانی کرد. او روز گذشته در یک نشست خبری گفت تلاش شد تا بیانیه‌ی او با خواست مردم افغانستان مبنی بر تأمین صلح همنوا باشد.

از سویی هم، گروه‌های تماس جمهوری اسلامی افغانستان و گروه طالبان نیز شب گذشته نخستین نشست‌شان را برگزار کردند. در این نشست روی اصول رفتاری و تقسیم‌اوقات نخستین جلسه‌ی مذاکرات مستقیم بحث شد.

امیر قطر در دیدار با هیأت افغانستان، نشست بین‌الافغانی را یک رویداد مهم و تاریخی خواند.

شیخ تمیم بن حمدبن خلیفه آل ثانی امیر دولت قطر روز یکشنبه ۲۳ سنبله ۱۳۹۹ در دیدار با رییس شورای عالی مصالحه افغانستان، از پشتیبانی کشورش از تلاش‌های صلح در افغانستان اطمینان داد و بر دست‌یافتن به توافق میان دو طرف و پایان جنگ و برادرکشی در افغانستان تأکید کرد.

شورای عالی مصالحه ملی در اعلامیه‌یی گفت عبدالله عبدالله در این دیدار از امیر قطر به خاطر حمایت از تلاش‌های صلح در افغانستان، زمینه‌سازی برای مذاکرات صلح بین‌الافغانی، سازماندهی و میزبانی از مجلس افتتاحیه مذاکرات صلح افغانستان و مذاکرات میان جمهوری اسلامی افغانستان و تحریک طالبان سپاس‌گزاری کرده است.

رییس شورای عالی مصالحۀ ملی نقش امیر قطر را در این راستا حیاتی خواند و از ایشان خواست تا به حمایت خویش از این روند ادامه دهند.

عبدالله عبدالله قطر را از دوستان و متحدان نزدیک افغانستان خواند و صلح و ثبات در کشور را صلح و ثبات در منطقه خواند.

یک مقام بلندپایه وزارت خارجه ایران اعلام کرد این کشور «سفیر سیار» افغانستان را به رسمیت نمی‌شناسد.

وزارت خارجه افغانستان در ۱۳ سنبله امسال محمدشفق خواتی را نامزد «سفیر خاص» در امور مهاجرین در ایران تعیین کرده بود.

محمدشفق خواتی بعدتر در پی واکنش‌های منفی مردم نسبت به این تصمیم وزارت خارجه، از سمت خود به عنوان «سفیر سیار» یاد کرد و گفت او در این سمت از وزن و پروتکل برابر با یک سفیر برخوردار است.

رسول موسوی، مدیرکل آسیای غربی وزارت خارجه ایران، با اشاره به این موضوع گفت ایران تنها شخص سفیر را به عنوان نماینده افغانستان به رسمیت می‌شناسد.

 او افزود: «به عنوان یک مقام مسوول عرض می‌کنم، یک مقام موازی را نخواهیم داشت و ما فقط سفارت و شخص سفیر را به عنوان مسوول نهایی و نماینده تام‌الاختیار جمهوری اسلامی افغانستان به رسمیت می‌شناسیم.»

موسوی این سخنان را در مراسم گشایش روند توزیع شناس‌نامه الکترونیکی برای مهاجرین افغان در ایران مطرح کرده است.

روند توزیع این شناس‌نامه برای اتباع افغانستان در ایران دو روز پیش در ۲۲ سنبله گشایش یافت.

در همین مراسم، میرویس ناب، معین سیاسی وزارت خارجه افغانستان، از طریق ویدیوکنفرانس گفت رییس جمهور غنی با توجه به اهمیت توزیع شناس‌نامه الکترونیکی، محمدشفق خواتی را به عنوان سفیر سیار در ایران تعیین کرده است.

او افزود قرار است خواتی به زودی کارش را در این سمت آغاز کند.

غفور لیوال، سفیر افغانستان در تهران، نیز گفت با پیوستن محمدشفق خواتی به عنوان سفیر سیار با آن‌ها، روند توزیع شناس‌نامه الکترونیکی برای مهاجرین سرعت بیش‌تری خواهد یافت.

توزیع شناس‌نامه الکترونیکی یکی از این اقدامات برای قانونمند کردن حضور مهاجرین افغان در ایران است.

 حمدالله محب مشاور امنیت ملی از شروع مذاکرات مستقیم بین دولت و طالبان استقبال کرد.

او نوشته است: «خوشحالم که پس از یک تأخیر طولانی و خون‌ریزی‌های بی‌جا گفت‌وگوهای رو‌دروی صلح افغانستان آغاز شده است».
محب در ادامه نوشت دولت متعهد به برقراری صلح با عزت، دایمی و سراسری است که در آن تنوع، دستاوردها و حقوق مردم افغانستان حفظ شود.
مشاور امنیت ملی تأکید کرد نظام جمهوری اسلامی افغانستان «همواره اسلامی و در محور مردمی استوار بوده است که بعد از این نیز خواهد بود».
حمدالله محب اذعان کرد سیستم کنونی در کنار همه مزایا، مشکلات نیز دارد و دولت علاقمند است که به ‌شمول طالبان با سایر گروه‌های افغانی برای تقویت و اصلاحات نظام و سیستم مشترک کار کند.
با این حال، او تأکید کرد برای اصلاحات بحث و گفت‌وگوها ارزش اساسی دارد، اما حفظ و تقویت نظام از همه مهم‌تر است.
محب می‌گوید موجودیت نظام بقا و منافع همه را به شمول طالبان تضمین می‌کند.
مشاور شورای امنیت ملی گفت در جریان مذاکرات نیاز است تا برای بقای نظام بحث‌های مفید و اساسی صورت گیرد.

رئیس شورای عالی مصالحۀ ملی گفت برنامه دیدار و ملاقات بین او و معاون سیاسی دفتر طالبان در قطر وجود ندارد.

عبدالله عبدالله، رئیس شورای عالی مصالحه ملی امروز یکشنبه (23 سنبله) در یک نشست خبری در دوحه گفت به استثنای نشست آغازین گفتگوهای میان‌افغانان، دیداری با رهبری گروه طالبان نداشته است.

آقای عبدالله افزود برنامه دیدار و ملاقات بین او و ملا عبدالغنی برادر وجود ندارد. او از جانب دیگر گفت دیدار جداگانه‌ای با رهبری هیأت طالبان نداشته است.

رئیس شورای عالی مصالحۀ ملی افزود پس از دیدار با هیأت مذاکره‌کننده دولت دوباره به کابل بر می‌گردد، اما مذاکرات صلح در قطر ادامه می‌یابد.

نشست نخستین میان افغانان روز شنبه (22 سنبله) در دوحه برگزار شد و قرار است مذاکرات رسمی روز دوشنبه آغاز شود.

زلمی خلیل‌زاد نماینده ویژۀ امریکا برای صلح افغانستان در واکنش به اظهارات معاون اول ریاست‌جمهوری افغانستان می‌گوید امریکا از افغانستان بیرون می‌شود.

نماینده ویژۀ امریکا در مصاحبه با بی‌بی‌سی گفت: «این‌که برخی مقامات عالی‌رتبه فکر می‌کنند امریکا از افغانستان بیرون نمی‌شود، دچار اشتباه محاسباتی شده‌اند.»

پیشتر امرالله صالح  معاون ریاست‌جمهوری در مصاحبه با طلوع‌نیوز گفته بود به دلیل اهمیت استراتژیک افغانستان، وی اطمینان دارد که امریکا از این کشور خارج نمی‌شود.

خلیل‌زاد در حاشیۀ نشست تاریخی بین‌الافغانی در دوحه در پاسخ به سؤالی دربارۀ این‌که امریکا برای خروج از افغانستان در پی معامله با طالبان است، گفت امریکا برای خروج از افغانستان از کسی اجازه نمی‌گیرد. چنانکه برای آمدنش اجازۀ کسی را نگرفته بود.

خلیل‌زاد گفت از این فرصت تاریخی باید استفاده شود و روی یک فرمول توافق شود.

به گفتۀ او، امریکا از تمام توان و نفوذش برای تطبیق این فرمول استفاده می‌کند.

این مقام امریکایی بر حفظ دست‌آوردهای دو دهۀ اخیر تأکید کرد و گفت برای ختم جنگ باید از پیچیدن روی مسایل شخصی اجتناب شود و خودخواهی جای وطن دوستی را نگیرد.

زلمی خلیل‌زاد گفت باید از تجربیات گذشته درس گرفته شود. این جنگ راه حل نظامی ندارد و در فرجام باید از راه مذاکره و گفت‌وگو به نتیجه رسید. اما چرا این نتیجه زودتر حاصل نشود.  

او در پاسخ به سؤالی دربارۀ برگشت زندانیان رهاشدۀ طالبان به میدان‌های نبرد گفت امریکا سندی ندارد که نشان‌دهندۀ برگشت زندانیان به جنگ باشد. وی اما افزود در این باره تحقیق می‌کنند.

برخی نهادهای تحقیقاتی گزارش داده‌اند ۶۸ درصد زندانیان رهاشدۀ طالبان به میدان‌های نبرد برگشته‌اند.

ناظران معتقد هستند ادارۀ دونالد ترامپ رییس جمهور امریکا در پی استفادۀ انتخاباتی از صلح افغانستان است. اما

خلیلزاد می‌گوید امریکا از صلح افغانستان، استفادۀ انتخاباتی نمی‌کند. افغانستان تأثیر بسیار کمی بر انتخابات امریکا دارد. مسایل بسیار کلان جهانی، اقتصادی، کرونا و … روی انتخابات اثر می‌گذارد. اما تأثیر اصلی صلح روی وضعیت افغانستان خواهد بود.

او تصریح کرد: از وقتی با طالبان توافق کردیم، هیچ عسکر امریکایی کشته نشده و هزینه‌ها هم کاهش یافته است.

خلیل‌زاد با اشاره به کشتار مردم افغانستان در جنگ‌های طولانی گفت برخی افغان‌ها به وی گفته‌اند که در قریه‌ها شمار جوانان بسیار کم است.

زلمی خلیلزاد نماینده خاص امریکا برای صلح افغانستان، نقش کلیدی در امضای موافقت نامۀ صلح امریکا با طالبان و همچنان  زمینه‌سازی برای تدویر مذاکرات بین‌الافغانی داشته است.