نویسنده: Raha News Agency

این وزارت امروز (چهارشنبه، هفتم عقرب) با نشر خبرنامه‌یی گفت نیروهای دفاعی و امنیتی کشور شب گذشته در روستاهای «بشران، بولان و چاه انجیر» در شهر لشکرگاه عملیات پاک‌سازی را انجام دادند. خبرنامه افزود در جریان این عملیات حوزه‌های چهارم و دهم امنیتی شهر لشکرگاه از وجود طالبان پاک‌سازی شد.

بر اساس این خبرنامه، بیش از ۳۰ جنگ‌جوی طالبان در این عملیات کشته شده و شمار دیگری زخمی شده‌اند. وزارت دفاع ملی خاطرنشان ساخت بی‌جاشده‌گان بخش‌های یاد شدۀ شهر لشکرگاه هم اکنون سرگرم جابه‌جایی دوباره در مناطق اصلی‌شان هستند.

گفتنی است که طالبان از نیمۀ ماه میزان به این‌سو حمله‌های‌شان را بر نقاط مختلف شهر لشکرگاه، مرکز ولایت هلمند شدت بخشیده‌اند. در پی این حمله‌ها بیش از ۴۰ هزار باشندۀ این شهر از خانه‌های‌شان بی‌جا شدند.

به دنبال کشته‌شدن یک معلم در فرانسه به دلیل نشان‌دادن کاریکاتور پیامبر اسلام در صنف درسی و اظهارات امانویل مکرون، رییس‌جمهور فرانسه در مورد اسلام، تنش‌ها میان برخی از کشورهای اسلامی و فرانسه بالا گرفته است که میدان داغ آن را تا اکنون، رجب طیب اردوغان، رییس‌جمهور ترکیه و آقای مکرون، رییس‌جمهور فرانسه بازی می‌کنند. در شرایطی که جهان با ارتباطات سایبری وصل شده و امکان واکنش‌های فردی و گروهی در قبال موضوعات مختلف سیاسی، اقتصادی و فرهنگی را فراهم کرده است، تنش دینی-مذهبی و دامن‌زدن دولت‌ها به عنوان بازی‌گران بین‌المللی به این تنش‌ها که جنبه‌ی عقیدتی دارند، تا منطقی-سنجشی، می‌تواند زنگ خطر تازه‌ای باشد برای جهان امروز و این پرسش را مطرح کند که آیا اگر ارزش‌های ملی-قومی، توانست نزدیک به یک قرن پیش، باعث شکل‌گیری جنگ جهانی اول و دوم شود، جنگ جهانی سوم را دین رقم خواهد زد؛ پدیده‌ای که در کشورهایی که بازی‌گران اصلی نظام بین‌الملل اند، از میدان سیاسی و جمعی کنار رفته است.
پس از کشته‌شدن یک معلم در فرانسه که بعدا در تحقیقات پولیس آن کشور روشن شد که به دلیل نشان‌دادن کاریکاتور پیامبر اسلام و با کمک پدر یکی از دانش‌آموزان مسلمان در آن کشور کشته شده است، امانویل مکرون، رییس‌جمهور فرانسه، با دفاع از کاری که معلم فرانسه‌ای در صنف درسی آن را انجام داده بود، گفت که حمله بر این معلم و کشتن آن، یک عمل تروریستی است و «اسلام‌گرایان افراطی، آینده‌ی ما را می‌خواهند.» او هم‌چنان در اظهاراتش تاکید کرد که دولت فرانسه به حمایت از آزادی بیان، کارتون‌ها را رها نخواهد کرد. به دنبال اظهارات رییس‌جمهور فرانسه، برخی از کشورهای اسلامی واکنش نشان داده و این کار رییس‌جمهور فرانسه را، خلاف ارزش‌های سکولاریستی در آن کشور خوانده اند. در برخی از کشورهای عربی و ترکیه، خرید کالاهای فرانسوی تحریم شده و در چند کشور عربی، سوپرمارکیت‌های زنجیره‌ای فرانسه‌ای نیز تحریم شده است. رییس مجلس ایران، کار رییس‌جمهور فرانسه را عمل شنیع خوانده گفته است که با این کارها، نور پیامبر اسلام و پیام خداوند کور نمی‌شود. عمران خان،‌ صدر اعظم پاکستان، در تویتی، اقدامات مقامات فرانسه را جریحه‌دار‌کردن احساسات میلیون‌ها مسلمان خوانده و در نامه‌ای از مارک زاکربرگ، مدیرعامل فیسبوک، خواسته است که مانع نشر پیام‌های دین‌ستیزانه شود. او، نشر چنین پیام‌هایی در شبکه‌های اجتماعی را، عاملی برای رشد «اسلام‌هراسی» و «نفرت، افراطی‌گری و خشونت» خوانده است.
با توجه به اظهارات مطرح‌شده از سوی مقامات کشورهای اسلامی و اقدامات مبنی بر تحریم اقتصادی علیه کالاهای فرانسه‌ای، آیا تنش جدیدی در جهان امروز رقم خواهد خورد که به رویارویی جهان اسلام و جهان سکولار بینجامد؛ جهانی که یکی از بازی‌گران آن –ترکیه-، اظهارات دولت فرانسه را ضد سکولاریزم خوانده و آنان را به عدم احترام به آزادی عقیده و به حاشیه‌ راندن میلیون‌ها مسلمان در فرانسه متهم کرده است.
جهان امروز، به همان اندازه که به کمک رسانه‌های جمعی و اجتماعی، زمینه‌ی هم‌دیگرپذیری و شکل‌گیری جهان-وطن را فراهم کرده، به همان اندازه به کمک همین رسانه‌ها، زمینه‌ی تنش‌زایی را فراهم کرده است که اگر محور این تنش‌ها، ارزش‌های دینی-مذهبی باشد، می‌تواند امکان خطرهای احتمالی‌ای را به میان آورد که از سوی گروه‌های تندرو دامن زده می‌شود و زمینه‌ای می‌شود برای گروه‌های افراطی که به دنبال داغ‌شدن این مسایل اند. اگر جنگ جهانی اول و دوم، منبای ملی و قومی داشت و ملت‌ها برای دفاع از سرزمین شان یا هجوم بر سرزمین و ارزش‌های ملی دیگری،‌ دست به اسلحه بردند، آیا، انسان امروز، در دفاع از ارزش‌های سکولاریستی دست به اسلحه خواهد برد؟ ظاهرا تا این‌جای کار، مسلمانان که نسبت به فرانسه‌ای‌های سکولار، برخورد عقیدتی با اسلام دارند، در چندین کشور دست به تظاهرات برده اند و کالاهای فرانسه‌ای را تحریم کرده اند. هرچند احتمال درگیری در جهان جدید،‌ با این تنش‌ها اندک است؛ اما اگر واکنش‌ها هم‌چنان ادامه داشته باشد و با توجه به اظهارات نسبتا جدی‌ مقامات فرانسه، کشورهای اروپایی دیگری نیز واکنش نشان دهند و محدودیت‌هایی بر زندگی مسلمانان در آن کشورها وضع کنند، می‌تواند زمینه‌ی سربازگیری جدیدی را برای گروه‌های تروریستی فراهم کند؛ زمینه‌هایی که به سربازگیری از مسلمانان مقیم در آن کشورها، به خصوص مهاجران مسلمان خواهد انجامید.
شاید جنگ بعدی جهان را چیز دیگری رقم بزند؛ نفتی که در حال کم‌شدن است و یا آب که گفته می‌شود در کنار آلودگی محیط زیست،‌ مشکل بعدی بشر خواهد بود؛ اما آن‌چه در جهان امروز جنگ را توجیه کرده است، افراطیت مذهبی است که هر روز مثل قارچ می‌روید و کشورهای مسلمان زیادی را زمین‌گیر کرده است. اگر پای این افراطیت به کشورهای غیر مسلمان کشیده شود و زمینه‌ساز این بستر، واکنش‌های اسلام‌ستیزانه‌ی مقامات کشورهای سکولار و غیر مسلمان باشد، می‌تواند احتمال جنگ بعدی جهان را به دین و سکولاریزم واگذار کند؛ یکی که ساخته‌ی بشر مدرن و دیگری که ارزش‌های سنتی و مقدس بخشی از انسان‌های جهان است که توان تحمل هیچ حرف و عملی را علیه آن ندارند. هر چند، سکولارها،‌ تا جایی که حرف از توهین سکولاریزم به عنوان یک فکر باشد و به حد مزاحمت به زندگی آنان نینجامد، خود را مجبور به واکنش فیزیکی ندانسته و جنگ در دفاع از آن برای شان قابل توجیه نیست؛ اما اگر این میدان را،‌ بازی‌گران سیاسی داغ کنند و مثل تمام جنگ‌ها، زمینه برای واکنش‌های فیزیکی را فراهم کنند، می‌تواند در ابتدایی‌ترین حالت، به افزایش خشونت‌ها در کشورهای غیرمسلمان بینجامد که از طرف مسلمانان در دفاع از ارزش‌های اسلامی به راه انداخته خواهد شد؛‌ خشونت‌هایی که ممکن به فراهم‌کردن بسترها برای ورود گروه‌‌های تروریستی بینجامد.
دولت فرانسه، اظهاراتش را در دفاع از آزادی بیان – یکی از ارزش‌های سکولار- توجیه می‌کند و باور دارد که نشان‌دادن کاریکاتور پیامبر اسلام توسط یک معلم فرانسه‌ای برای شاگردان، حق او است که به عنوان انسان، می‌تواند نظرش را در مورد ایده یا پدیده‌ای با هر شکلی نشان دهد و مقامات در کشورهای اسلامی، اقدامات این کشور پس از کشته‌شدن معلم فرانسه‌ای و دفاع از نشر این کاریکاتور را، اهانت به اسلام و مسلمانان جهان عنوان می‌کنند. اگر کشورهای دیگری پا پیش نگذارند و این موضوع بدون حل دیپلماتیک،‌ هم‌چنان به تحریم‌های اقتصادی بینجامد، امکان درگیر‌شدن کشورهای اسلامی و غیراسلامی زیادی در دفاع از دو سمت را فراهم خواهد کرد. در کنار جنگ‌هایی که کشورهای اسلامی زیادی را زمین‌گیر کرده است، کشیده‌شدن پای این خشونت‌ها به کشورهای غیراسلامی، میدان را برای افزایش خشونت‌های بیش‌تر و رویارویی دوگانه‌ی جهان را مساعد خواهد کرد؛ رویارویی‌ای که می‌تواند زنگ خطر دیگری باشد برای جهان و پای خشونت‌های فربه‌تری را با توجه به امکانات نظامی امروزی فراهم کند.

دونالد ترامپ در جریان کارزار فشرده‌ی انتخاباتی، بر ایالت‌های کلیدی تمرکز دارد و جو بایدن به ایالت‌های‌ مخالف دموکرات‌ها، سفر می‌کند.

ترامپ، روزهای پایانی کارزار انتخاباتی را بیش‌تر در ایالت‌های کلیدی در انتخابات امسال می‌گذراند. او، روز سه‌شنبه (۶ عقرب)، در ایالت میشیگان سخن‌رانی کرد.

میشگان در انتخابات چهار سال پیش امریکا، بیش‌تر به دونالد ترامپ رای داده بود؛ اما در این دور انتخابات جو بایدن محبوبیت بیش‌تری در این ایالت دارد.

میشگان یکی از ایالت‌های کلیدی است که ۱۶ رای الکترال دارد، طبق نظر سنجی‌ها تا هنوز در این ایالت، جو بایدن ۹ درصد از ترامپ، پیش است.

ترامپ در همین روز، به ایالت‌های نبراسکا و ویسکانسین سفر و در جمع هوادارانش سخن‌رانی کرد.

نظر‌سنجی‌ها نشان می‌دهد که ترامپ در ایالت نبراسکا، پیشتاز است. نبراسکا ۴ رای الکترال دارد.

ایالت ویسکانسین، یکی از ایالت‌های کلیدی است که ۱۰ رای الکترال دارد.

نظرسنجی‌ها از پیشتازی بایدن در این ایالت خبر می‌دهد.

ملانیا ترامپ، بانوی اول امریکا، روز سه‌شنبه در پنسیلوانیا حضور یافت؛ جایی‌که ۲۰ رای الکترال دارد و بایدن با فاصله‌ی یک درصدی از ترامپ پیش است.

از سویی هم، جو بایدن، روز سه‌شنبه (۶ عقرب)، به ایالت جورجیا رفت. ایالتی که به طور سنتی همیشه جمهوری‌خواهان در آن پیروز بوده است.

جورجیا، ۱۶ رای الکترال دارد و رقابت ترامپ و جو بایدن در این ایالت تنگاتنگ است.

طبق آخرین نظر سنجی‌ در این ایالت، ترامپ ۴۶ درصد و بایدن هم ۴۶ درصد از حمایت مردم برخوردار اند.

کامالا هریس، معاون جو بایدن، قرار است به ایالت‌های آریزونا و تگزاس سفر کند.

آریزونا، ۱۱ رای الکترال دارد و ترامپ با فاصله‌ی یک درصد در آن پیشتاز است.

تگزاس، ۳۸ رای الکترال دارد و  جو بایدن در این ایالت تا هنوز پیشتاز است.

در این دو ایالت، هیچ‌گاه دموکرات‌ها برنده نشده اند.

از سویی هم، بارک اوباما، رییس‌جمهور پیشین امریکا، روز سه‌شنبه (۶ عقرب)، در ایالت فلوریدا، از مردم خواست به جو بایدن رای بدهند. فلوریدا ۲۹ رای الکترال دارد و در این ایالت هم جو بایدن پیشتاز است.

تا هنوز بیش از ۷۰ میلیون امریکایی به صورت حضوری یا هم از طریق پست، پیش از روز انتخابات رای داده اند.

انتخابات امریکا قرار است ۳ نوامبر برگزار شود.

وزارت خارجه امریکا از سفر زلمی خلیلزاد نماینده ویژه این کشور در امور صلح افغانستان به ناروی و قطر خبر داد.
وزارت امور خارجه امریکا در بیانیه‌ای گفت زلمی خلیلزاد نماینده خاص این کشور در امور صلح افغانستان سفرش را به ناروی و قطر از تاریخ ۲۶ اکتوبر آغاز کرده است.
در بیانیه آمده است: «در ناروی، وی در مورد هماهنگی بین‌المللی و حمایت از روند صلح افغانسان گفت‌وگو می‌کند. در دوحه، سفیر خلیلزاد با تیم‌های مذاکراتی برای ادامه گفت‌وگوها جهت کاهش خشونت ملاقات خواهد کرد و بر جوانب فشار می‌آورد تا فوراً از افزایش خشونت‌ها که افغان‌ها در سراسر این کشور مجبور به تحمل آن هستند، جلوگیری کنند».

وزارت خارجه امریکا تأکید ;«طرف‌ها باید روی کاهش خشونت‌ها که منجر به آتش‌بس دایمی و جامع گردد، به توافق برسند.»
در همین حال، آقای خلیلزاد در چند رشته توییت اعلام کرد با این ناامیدی به منطقه برگشته چون با وجود تعهدات مبنی بر کاهش خشونت، این کار صورت نگرفته است.
وی خاطرنشان کرد: «دریچهٔ دستیابی به یک تفاهم سیاسی برای ابد باز نخواهد ماند».
خلیلزاد افزود سخت‌گیری و رد نمودن ترک دشمنی، تعامل با دیگر شهروندان، و توافق بر یک فرمول همکاری/رقابت سیاسی مبانی جنگ جاری است.
وی بیان داشت: «شمار زیادی از افغان‌ها می‌میرند، و تخریبکاران منطقه برای امیال نامشروع شان از افغان‌ها همانند باروت مرمی استفاده می‌کنند. خونریزی باید توقف یابد. افغان‌ها باید به جای ویرانی به سوی انکشاف، ثبات به جای هرج و مرج، بخشایش به عوض انتقام‌جوی، و مصلحت به عوض انعطاف‌ناپذیری گام بردارند».

سرور دانش، معاون دوم ریاست‌جمهوری، گفت افزایش خشونت‌ها و بن‌بست در گفت‌وگوها، به اعتماد مردم و روند صلح آسیب زده است.

آقای دانش، روز سه‌شنبه (۶ عقرب)، در دیدار با راس ویلسن، سرپرست سفارت امریکا در کابل، گفت نقض مکرر توافق‌نامه‌ی دوحه، بهانه‌تراشی‌ها برای به بن‌بست کشانیدن گفت‌وگوها و عدم پابندی به تعهدات از سوی گروه طالبان، مردم را ناامید کرده و روند صلح را نیز به گونه‌ی جدی آسیب زده است.

آقای دانش، با اشاره به حملات تروریستی اخیر زیر نام داعش، گفت: «وقتی تروریست‌ها بازداشت می‌شوند، اعتراف می‌کنند که از سوی گروه طالبان و شبکه‌ی حقانی برای حملات تروریستی و انتحاری ماموریت گرفته و داعش صرفا یک نام است.»

به گفته‌ی او، حملات تروریستی اخیر با انگیزه‌های مذهبی و سرکوب مردم هزاره و شیعه صورت گرفته است.

آقای دانش، گفت اگر مردم از روند صلح ناامید شوند و کشتار هدف‌مند توسط گروه‌های تروریستی ادامه یابد، ممکن است حرکت‌های افراطی از نوعی دیگر گسترش یافته و زمینه برای مداخلات بیشتر خارجی فراهم شود که این موضوع نگران‌کننده و خطرناک خواهد بود.

از سویی هم، سرپرست سفارت امریکا در کابل نیز، گفت برخی کشورها، پیشنهاد کرده‌اند که یک گروه تماس بین‌المللی برای حمایت از صلح افغانستان تشکیل شده و در روند گفت‌وگوها، به دو طرف مشوره بدهند.

به گفته‌ی او، دولت افغانستان تا اکنون رویکرد منطقی داشته و تلاش خواهد شد که گروه طالبان نیز با کاهش خشونت‌ها موافقت کند. آقای ویلسن، گفت همکاری و حمایت امریکا از افغانستان ادامه خواهد داشت.

 در جریان این احضار معاون مدیر کل اروپای وزارت امور خارجه ایران، ضمن محکوم کردن حمایت مقام‌های فرانسوی، تاکید کرد: «هر گونه اهانت و بی‌احترامی به پیامبر اسلام(ص)، ارزش‌های ناب اسلام از سوی هر فرد و در هر مقامی به شدت محکوم و مردود است.»
او اضافه کرد: «دامن زدن به اسلام‌هراسی و نفرت‌پراکنی آن‌هم به نام آزادی بیان که باید در خدمت مفاهمه، همدلی و همزیستی مسالمت‌آمیز میان جوامع بشری باشد، عمیقاً مایه تاسف است.»
معاون مدیرکل اروپای وزارت امور خارجه ایران، همچنین تاکید کرد: «واکنش نابخردانه مقامات فرانسوی به اقدام افراط‌گرایانی که به نام اسلام دست به خشونت می زنند، تنها زمینه را برای رشد گرایشات انحرافی و فاقد سنخیت با این دین الهی که همواره نویدبخش تسامح، عقل‌گرایی، صلح و عدالت‌طلبی است، فراهم می‌کند.»
ایدالو کاردار موقت سفارت فرانسه، قول داد اعتراض ایران به اقدامات دولت فرانسه را در اسرع وقت به مقامات ذی‌ربط کشورش منعکس کند.

مقام‌های امنیتی، می‌گویند در انفجار ماین مقناطیسی در مربوطات حوزه‌ی دهم امنیتی شهر کابل، ۳ غیرنظامی جان باخته اند.

فردوس فرامرز، سخن‌گوی پولیس کابل، گفت این رویداد، حوالی ساعت ۰۱:۲۰ پس از چاشت روز سه‌شنبه (۶ عقرب)، در منطقه‌ی سرای چقرک حوزه‌ی دهم امنیتی رخ داد.

به گفته‌ی او، این ماین مقناطیسی، در یک موتر نوع سراچه جاسازی شده بود و در نتیجه‌ی انفجار آن، ۳ غیرنظامی جان باختند و ۱۰ نفر دیگر زخمی شدند.

گفتنی است در جریان چند ماه گذشته، انفجار ماین‌های مقناطیسی در شهر کابل، افزایش یافته است. دوشنبه شب (۵ عقرب)، دو ماین مقناطیسی در مربوطات حوزه‌ی ششم امنیتی کابل منفجر شد که تلفاتی در پی نداشت.

هرچند وزارت داخله بارها از بازداشت افراد به اتهام دست‌داشتن در ماین‌گذاری‌ها خبر داده؛ اما ظاهرا هیچ تاثیری روی کاهش این گونه رویدادها نداشته است.

امرالله صالح، معاون اول ریاست‌جمهوری، گفت شبکه‌ی حقانی و گروه داعش، جنگ علنی را در برابر باشندگان غرب کابل راه‌اندازی کرده اند.

آقای صالح، روز سه‌شنبه (۶ عقرب)، در برگه‌ی فیسبوکش نوشت به دلیل تهیدات شدید از سوی شبکه‌ی حقانی و گروه داعش، پوشش امنیتی در غرب کابل نسبت به دیگر ساحات، متفاوت خواهد بود.

او افزود: «کار برای گرفتن دیدگاه مردم در مورد تدابیر امنیتی در غرب کابل آغاز شده است. وقتی وطن‌داران مظلوم ما تنها به خاطر درس خواندن و تلاش برای کسب دانش مورد حمله و ترور قرار می‌گیرند، به خاطر کاهش آن درد، ما همه شیعه می‌شویم و مرز مذهبی را به رسمیت نمی‌شناسیم.»

به گفته‌ی آقای صالح، پرونده‌ی حمله‌ی تروریستی بر مرکز آموزشی کوثر دانش، تا زمانی زنده خواهد بود که تروریستان به پنجه‌ی قانون سپرده شوند. «تا وقتی کوثر دانش تکرار خواهد شد که طراحان آن را در عقب میله‌های عدالت و در صف اعدامی‌ها ببینید.»

حمله‌ی تروریستی روز شنبه (۳ عقرب)، بر مرکز آموزشی کوثر دانش در غرب کابل، جان ۲۷ دانش‌آموز را گرفت و ۷۷ نفر دیگر را زخمی کرد. هرچند گروه تروریستی داعش، مسوولیت این حمله را پذیرفته؛ اما دولت افغانستان، گروه طالبان را عامل آن دانسته است.

آقای صالح، هم‌چنان گفته است که تمام افراد مشکوکی که با تروریستان در تماس اند، زیر تعقیب قرار می‌گیرند و حتا شماری نیز برای پاسخ‌گویی احضار خواهند شد.

او، تصریح کرده است که امنیت ملی از کارهای علنی و فیزیکی بیرون شده و تشکیلات حوزه‌های امنیت ملی کاملا غیرعلنی و سری خواهد شد.

معاون اول ریاست‌جمهوری، گفته است عکس شماری از طراحان حملات خون‌بار در شهر کابل بر دیوارها نصب می‌شود و مردم می‌توانند علیه آن‌ها شکایت درج کنند.

گفتنی است به دنبال افزایش جرایم جنایی و تروریستی در کابل، رییس‌جمهور غنی، مسوولیت رسیدگی به مسایل امنیتی کابل را برای چند هفته و به گونه‌ی مستقیم، به امرالله صالح، معاون اول ریاست‌جمهوری سپرده است.

همزمان با ادامه روند مذاکرات صلح افغانستان، طالبان در تلاش است با یک تغییر شکل از جمله توان بخشیدن به شبکه حقانی، خود را دولت مناسب و در انتظار نشان دهد.

مذاکره کنندگان از دو طرف در جنگ ۱۹ ساله افغانستان از سپتمبر سال جاری میلادی در قطر وارد مذاکره شده و تلاش می‌کنند تا یک طرح اولیه را برای کشور پس از خروج نیروهای خارجی و امریکایی در سال آتی میلادی ارائه کنند.

این مذاکرات در یک هتل لوکس در دوحه، قطر با درگیری‌هایی در افغانستان همراه شده است.

در حالیکه شبه نظامیان به دنبال تسلط در صحنه نبرد شامل حمله گسترده در ماه جاری میلادی در ولایت هلمند هستند، پروپاگاندای طالبان یک جریان با ثبات پیام‌های ویدیویی و رسانه‌ای به راه انداخته و گزارش‌هایی را در وبسایت خود منتشر می‌کند تا خود را “والیان خوب” جلوه دهند.

در یک سرمقاله اخیر آمده که نیروهای ویژه طالبان در کابل و برای حفاظت از جان مردم در مقابل فساد و بی عدالتی مستقر شده‌اند که این روند ضربه‌ای بر مقام‌های دولت افغانستان است که تلاش می‌کنند تا کنترل جرایم را به دست بگیرند.

ویدئوی منتشر شده در فیسبوک از سوی این گروه در سال جاری میلادی نشان می‌دهد که اعضای آن با ماسک به توزیع مواد ضدعفونی کننده پس از گسترش ویروس کرونا در افغانستان اقدام می‌کنند.

و اگرچه این گروه بارها و بارها برج‌ها و دکل‌های مخابرات و ساختمان‌های دولتی را منفجر کرده اما در واتس‌اپ درباره پروژه‌های زیرساختی نظیر جاده‌ها و کانال‌های آبیاری اخباری را منتشر می‌کند.

صدیق صدیقی، سخنگوی اشرف غنی، رئیس جمهوری افغانستان به این تضادها اشاره می‌کند و می‌گوید: به عبارتی دیگر، آنها درباره برادری، رحم و شقفت، انسان دوستی، اتحاد، خدمت و محبت در میان مسلمانان سخن می‌گویند. اما در طرف دیگر، آنها غیرنظامیان بیگناه از جمله زنان و کودکان را می‌کشند و زخمی می‌کنند.

طالبان که از ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ در راس قدرت در افغانستان بود، یک شکل از دولت را اداره می‌کرد که زنان را بابت خروج از خانه مجازات می‌کرد، سرگرمی‌ها را ممنوع کرده بود و ضرب و شتم و اعدام در ملاء عام امری عادی بود.

حقانی،‌ اصلاح‌طلب بزرگ

شاید نمایشی‌ترین بخش از روابط عمومی طالبان حول محور شبکه حقانی باشد که شاخه خشن طالبان و مقصر بدترین بی رحمی‌ها در جنگ افغانستان است.

مستند جدید مربوط به زندگی جلال الدین حقانی، موسس این شبکه وی را یک اطلاح طلب بزرگ نشان می‌دهد که به صورت قهرمانانه برای مدت بیش از ۴۰ سال جنگیده و نخستین آن، علیه شوروی و سپس علیه آمریکایی‌هاست.

شبکه حقانی که از سوی وزارت خارجه امریکا در ۲۰۱۲ به عنوان یک گروه تروریستی خارجی اعلام شد و به داشتن روابط با دستگاه امنیت مخفی پاکستان متهم است، به یکسری حملات علیه نیروهای خارجی و غیرنظامیان افغان از جمله انفجار کامیون بمب گذاری شده در ۲۰۱۷ در نزدیکی سفارت آلمان در کابل با بیش از ۱۵۰ کشته، ارتباط داده شده است.

این فیلم شامل تصاویر آرشیوی از حقانی عمامه به سر و ریش‌دار است که در ۲۰۱۸ درگذشت و در آن مدعی شده‌اند که وی مدیری موثر در ولایت خوست، پایگاه سابقش بوده که در آن ده‌ها مدرسه مذهبی باز کرده است و سپس بر امور خیریه و مبارزه با فساد تمرکز کرد.

ذبیح الله مجاهد، سخنگوی طالبان نیز می‌گوید، هدف از این فیلم معرفی حقانی به عنوان یک “نماد” است.

او ادامه می‌دهد: «ما می‌خواستیم شیوه زندگی او، فداکاری‌هایش، سخنرانی‌هایش برای رهبران آینده و مجاهدین جوان را نشان دهیم.»

حقانی و طالبان، یکی هستند

اندرو واتکینز، تحلیلگر امور افغانستان در اندیشکده گروه بحران می‌گوید: این فیلم به دنبال تغییر ماهیت شبکه حقانی است که زمانی مرگبار و خودمختار بود و می‌خواهد آن را با جنبش بسیط طالبان متحد بداند. طالبان دستورکاری واضح دارد و می‌خواهد به حامیانش و مخاطبان خارجی نشان دهد که دو گروه هر دو یکی هستند.

این تحلیلگر ادامه می‌دهد: آنها شاید در گذشته یکی نبودند اما حالا هستند. و بزرگداشت بزرگ شبکه حقانی توسط طالبان راهی به سوی مستحکم کردن این رابطه است.

در فبروری، سراج‌الدین حقانی، یکی از پسران حقانی که اکنون رهبری این شبکه را برعهده گرفته و همچنین معاون رهبر طالبان نیز است، سرمقاله‌ای برای نیویورک تایمز نوشت.

او نوشت:‌ «طالبان آماده توافق بر روی یک سیستم سیاسی جامع و جدید است که در آن صدای مردم افغان بازتاب داشته باشد و دیگر هیچ افغانی احساس نکند که محروم شده است.»

تلاش طالبان برای نشان دادن خودش و حقانی به عنوان حاکمانی کارآمد و با کیفیت از تلاش‌های اولیه‌شان در جلب نظر مردم بسیار متفاوت است، وقتی که این شبه نظامیان، ویدئویی‌ها را تولید می‌کردند که عاملان انتحاری را نشان می‌داد و درباره حملات علیه نیروهای غربی بود.

واتکینز همچنین می‌گوید: این اقدام در راستای نشان دادن تغییر وجهه به صورت مستقیم با مذاکرات صلح ارتباط دارد؛ آنها ظرفیت‌هایشان را گسترش داده و اکنون در مقیاسی سرسام آور دست به تولید محتوا زده‌اند.

خبرگزاری فرانسه

وزارت شهرسازی و اراضی اعلام کرد سحر همدرد که پیش از این به عنوان رییس اداره انکشاف نظام انجنیری و مهندسی دراین وزارت کار می‌کرد، به عنوان معین امور ساختمانی گماشته شده است.

درخبرنامه‌ای که امروز (سه‌شنبه، ششم عقرب) از سوی این وزارت منتشر شده، آمده است خانم همدرد توسط محمود کرزی، سرپرست وزارت شهرسازی و اراضی به کارمندان این اداره معرفی شده است.

سرپرست وزارت شهرسازی و اراضی بانو همدرد را یکی از کدرهای خوب کشور، به ویژه در بخش توسعه شهری خوانده است.

سحر همدرد، براساس حکم رییس جمهور به عنوان معین امور ساختمانی وزارت شهرسازی و اراضی تقرر یافته است.

خانم همدرد مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه «تویوهاشی» جاپان در رشته پلان‌گذاری شهری و مهندسی به دست آورده و پیش از این به حیث رییس اداره انکشاف نظام انجنیری و مهندسی در وزارت شهرسازی و اراضی ایفای وظیفه کرده است.

چند هفته قبل داکتر عبدالله به عنوان شخص نخست مسوول در امور صلح با طالبان از سوی دولت سفر دو روزه‌یی به پاکستان داشت. حکومت پاکستان در ظاهر پذیرایی و استقبال گرمی از وی انجام داد. آقای عبدالله با شخصیت‌های گوناگون پاکستان ملاقات کرد و سخنرانی‌هایی در جمع دانش‌جویان و محافل پاکستانی انجام داد. طبق  روال معمول رفتار سیاست‌مداران در کشورهای جهان سوم، از گفت‌وگوها و نتایج این سفر معلومات خاص و مشخصی ارایه نشد. ظاهرا پاکستان خود را علاقه‌مند به ایجاد صلح و متعهد به این موضوع حساس در افغانستان نشان می‌دهد. در سفر رییس شورای عالی مصلح افغانستان به پاکستان هم این وعده و وعیدها تکرار شده و حداقل در پشت تریبون و از طریق بیانیه‌های رسمی و صحبت با خبرنگاران، حکومت پاکستان خود را متمایل به ایجاد صلح به سرپرستی افغان‌ها در افغانستان قلم‌داد می‌کند.

چند روزی از سفر عبدالله به پاکستان نگذشته بود که گلبدین حکمتیار در سفری پر هیاهو به پاکستان رفت و از ایشان هم به گرمی استقبال شد. آقای حکمتیار سفر خود را برای پیگیری صلح افغانستان و گفت‌وگو در این مورد با سران پاکستان عنوان کرد. او در این سفر با مقامات رسمی پاکستان مانند عارف علوی رئیس جمهور، شاه محمود قریشی وزیر خارجه و عمران خان نخست وزیر پاکستان ملاقات داشته است. بازهم از چند و چون بیشتر گفت‌وگوها و نتایج آن خبری در دست نیست. اقای حکمتیار منصب رسمی در حکومت افغانستان ندارد و سفر ایشان بعد از سفر عبدالله به پاکستان می‌تواند تا حدودی از دغدغه‌های غنی در مورد سفر عبدالله حکایت کند. خیلی بعید است که این سفر بدون مشورت با غنی و بدون هماهنگی مقامات در ارگ صورت گرفته باشد. گلبدین حکمتیار در دست‌گاه امنیتی و سیاسی پاکستان چهره آشنایی است. زمانی او با هدایت و پشتیبانی بی دریغ پاکستان اکثر کمک‌های جهانی برای مجاهدین افغانستان را به حزب خودش جذب می‌کرد و وزنه سیاسی و نظامی سنگینی در افغانستان به شمار می‌رفت. اما با عدم پیشرفت و ناکامی او در پیش‌برد اهداف سیاسی پاکستان، ای اس آی از حکمتیار ناامید شد و با راه اندازی جریان طالبان، عملا این چهره پرقدرت گذشته را به حاشیه راند. حکمتیار دیگر هیچ‌گاه اهمیت سابقش را باز نیافت و در آخر چاره‌یی جز صلح و دست کشیدن از جنگ نداشت و مجبور شد تا به جای کشته شدن، تن به صلح بدهد. حکمتیار زمانی یکی از طرف‌های اصلی قدرت در کشور بود اما حالا تحت نظارت دولت و پشتیبانی حکومت در کابل زندگی می‌کند.

 اما این روزها حضور او در کابل نه تغییری در وضعیت جنگ ایجاد کرده و نه حکومت از آن سودی برده است. حکمتیار در حقیقت یکی از ناکام‌ترین چهره‌های سیاسی در چنددهه اخیر در افغانستان است. او به هر چیزی چنگ می‌زند تا بلکه خود را دوباره به جای‌گاه سابقش برساند. حکمتیار برای این کار از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کند، گاهی مسایل قومی را دامن می‌زند، زمانی هم مسایل اختلاف‌های مذهبی را پیش می‌کشد تا برای خود طرفدار جمع کند. هدف او از این کارها بدون شک تلاش برای نشان دادن خود به عنوان یک شخصیت تاثیر گذار در افغانستان و جلب نظر پاکستان است. حتی قبل از رفتن به پاکستان با راه اندازی تظاهرات مانع بزرگ‌داشت از سال‌روز کشته شدن داکتر نجیب در کابل شد.

با این همه شیرین کاری‌های حکمتیار برای اثبات موثریت خود، اما ستاره بخت این سیاست‌مدار همیشه ناراضی افول کرده و همین حالا هم در پروسه صلح و سازش طالبان به آمریکا عملا به حاشیه رفته است. سفر حکمتیار به پاکستان بیشتر نمادین است. بعید است که پاکستان دوباره روی این مهره سابقش سرمایه‌گذاری زیادی انجام دهد. اما داشتن ایشان در افغانستان برای روز مبادای پاکستان هم خالی از سود نخواهد بود. از این رو احتمالا پاکستانی‌ها به او دل‌گرمی زیادی داده اند. به همین خاطر، حکمتیار بلافاصله بعد از برگشت از پاکستان، منکر حضور پاکستانی‌ها در جنگ‌های اخیر کشور شده و خواهان ایجاد حکومت موقت شد، چیزی که خواست پاکستان هم هست! اما این روزها کمتر کسی است که این شخص و ایده‌هایش را جدی بگیرد.

در این روزها رییس پارلمان کشور هم به پاکستان رفته است تا سه ضلع مثلث مسافرین به این کشور، با حضور ایشان تکمیل شود. پارلمان کشور از نظر قانونی و حداقل در روی کاغذ، یکی از ارکان مهم حکومت است اما عملا این نهاد ضعیف ترین بخش حکومت به شمار می‌رود. در این چند سال نه مردم اعتمادی به وکلای منتخب خویش دارند و نه رییس جمهور به پارلمان و مصوبه‌هایش، توجهی دارد. نمایندگان مجلس ضعیف‌تر از آنی هستند که بتوانند نگرانی خاصی را برای دیگر بخش‌های حکومت خلق کنند و یا مشکل مردم را حل کنند. از این رو سفر رییس مجلس افغانستان به کشورهای دیگر، همانند وجود خود پارلمان در افغانستان، چندان جدی گرفته نمی‌شود.

سفر این سه مقام به پاکستان در فاصله‌های کوتاه، خیلی دور از انتظار است که دست‌آوردی در بر داشته باشد. استقبال گرم از این سه نفر در پاکستان نشان‌دهنده راحتی خیال سیاست‌مدارن کشور همسایه بابت افغانستان است. پایه‌های لرزان حکومت مرکزی افغانستان و تشدید حمله طالبان همزمان با اغاز روند صلح در قطر، موضوعی نیست که باعث خوشحالی پاکستان نباشد. پاکستان راهش را در افغانستان یافته است و با داشتن گروهی چون طالبان، به چیزی کم‌تر از سلطه کامل بر افغانستان راضی نیست. از این رو با رفتار دوگانه با حوصله بسیار هم میزبان مقامات حکومتی است و هم تمام و کمال از طالبان حمایت می‌کند. آنچه از ظاهر امر بر می آید، دولت افغانستان بدون هیچ دست‌آوردی با آزادی پنج هزار زندانی طالبان، کمک بزرگی به توانایی نظامی این گروه کرده است و نتایج این اشتباه حکومت در این روزها به خوبی در میادین جنگ و تشدید حمله‌های طالبان مشخص شده است. افزایش ناامنی‌ها در شهرها و ناتوانی حکومت در کنترل وضعیت، زمان را به سود طالبان و پاکستان تغییر داده و ادامه این وضعیت، باعث نارضایتی بیش‌تر شهرنشینان شده و جای‌گاه حکومت مرکزی را متزلزل‌تر خواهد کرد.

از این رو پاکستان با حوصله و اطمینان از داشتن حمایت آمریکا، منتظر گذر زمان نشسته است. طراحی سناریوی مذاکرات صلح در دوحه قطر برای خریدن زمان است. نه پاکستان به صلح در افغانستان اعتقادی دارد و نه طالبان به نمایندگی از این کشور به صلح و دادن امتیاز به رقیب‌ها راضی خواهد بود.

خامه پرس

مردم افغانستان به صورت عموم مورد خشونت قرار می‌گیرند و قربانی خشونت هستند. بنابراین می‌توان گفت خشونت در افغانستان فرقه‌ای و قومی نیست، بلکه همگانی است. اما تکرار برخی از خشونت‌ها و حمله‌ها بر محل‌های خاص بیانگر این است‌که در ضمن عمومی بودن خشونت و حمله‌های انتحاری و انفجاری، خشونت فرقه‌ای نیز در افغانستان وجود دارد.

حمله‌کننده‌ها و تروریستان در ترویج خشونت دو رویکرد دارند: رویکرد عمومی و رویکرد گزینشی. در رویکرد عمومی خشونت هدف شان از حمله و اعمال خشونت این است‌که در جامعه ایجاد دهشت، وحشت و ترس کنند. بنابراین مهم نیست‌که خشونت در کجا صورت می‌گیرد و چه کسانی قربانی خشونت می‌شوند. مهم این است‌که خشونت در تجمع‌های بیشتر انسانی صورت بگیرد، قربانی زیاد داشته باشد تا ایجاد ترس و دهشت بیشتر در جامعه کند.

اما در اعمال خشونت گزینشی بیشتر بر افراد قوم و فرقه‌ی مذهبی خاصی حمله می‌کنند. کمتر دیده شده است‌که تروریستان در جاهای دیگر افغانستان بر آموزشگاه‌ها و کورس‌های آموزشی حمله کرده باشند. اما تروریستان در غرب کابل که اکثرا مردم هزاره و پیروان مذهب شیعه‌ی افغانستان زندگی می‌کنند، بر آموزشگاه‌ها و کورس‌های آموزشی و حتا بر بیمارستان‌های ملکی از جمله بر زایشگاه‌ها حمله می‌کنند که چندی پیش بر یک بیمارستان در غرب کابل حمله کردند، زنان و کودکان نوزاد را کشتند. حمله بر آموزشگاه‌ها در غرب کابل تازگی ندارد. قبل از این تروریستان بر کورس آموزشی موعود حمله کرده بودند. در آن حمله دانش‌آموزان را مورد حمله قرار دادند و کشتند. در تازه‌ترین حمله بازهم بر کورس آموزشی کوثر دانش در غرب کابل حمله کردند که این حمله تقریبا ۳۰ کشته و بیشتر از ۷۰ زخمی داشت.

دانش‌آموزان کورس موعود و کورس کوثر دانش اکثرا متعلق به یک قوم و پیروان یک مذهب هستند. بنابراین معلوم می‌شود که تروریستان از حمله بر این کورس‌های آموزشی هدف گزینشی دارند و می‌خواهند بر افراد قوم خاص و پیروان مذهب خاصی حمله کنند. این حمله‌ها حمله بر تاسیسات نظامی و دولتی نیست، حمله بر افراد ملکی و مردم غیر نظامی و غیر دولتی است. از این نظر قصد تروریستان کشتن افراد قوم خاص و پیروان مذهب خاصی است.

این گونه حملات تروریستی فقط حمله‌ی تروریستی برای ترویج خشونت نیست، بلکه هدف تروریستان نسل‌کشی است. زیرا تروریستان می‌خواهند افراد یک قوم را بکشند؛ مهم نیست‌که این افراد دولتی یا ملکی استند. مهم برای شان این است‌که این افراد متعلق به یک قوم خاص استند.

کمیسیون حقوق بشر افغانستان به مناسبت حمله بر کورس آموزش کوثر دانش اعلامیه‌ای صادر کرده است. در این اعلامیه گفته شده است: «کمیسیون این حمله را نقض فاحش اصول، قواعد و مقرارت حقوق بین‌الملل بشردوستانه (کنوانسیون‌های جینوا ۱۹۴۹ و پروتکل‌های الحاقی آن) و مقررات حاکم بر درگیری‌های مسلحانه‌ی داخلی و در نتیجه، جنایت جنگی می‌داند و به شدت تقبیح و محکوم می‌کند». اما حقیقت این است‌که تقبیح چنین حملاتی بر کورس‌های آموزشی بر نوجوانان و کودکان دانش‌آموز یک قوم باید فراتر از کنوانسیون‌های جینوا به عنوان نسل‌کشی و جینوساید مورد تقبیح قرار بگیرد.

برای اقدام به جلوگیری چنین حملاتی تنها در عرصه ملی و داخلی نه بلکه در عرصه‌ی بین‌المللی اقدام باید صورت بگیرد. بنابراین بهتر است نهادهای حقوقی و حقوق بشری در این عرصه اطلاع‌رسانی و فعالیت‌های بیشتری انجام دهند تا نهادهای بین‌المللی حقوقی و حقوق‌بشری متوجهِ این خشونت برای نسل‌کشی شوند.

انگیزه‌ی حمله‌کننده‌ها بر کودکان و نو جوانان یک گروه قومی و مذهبی روشن و واضح است‌که این حمله‌ها به هدف نسل‌کشی صورت می‌گیرند. اما متاسفانه حکومت افغانستان و جامعه‌ی جهانی در تقبیح و اقدام به جلوگیری چنین حملات ضد حقوق بشری با هدف نسل‌کشی بسیار کم توجه می‌کنند.

خامه پرس

یکی از نیروهای ویژه استرالیا یک اسیر افغان را به دلیل ظرفیت محدود بالگرد کشت.

“ای بی سی نیوز” آمریکا گزارش داد، فرمانده جاش، سرتیم یک چرخ بال تیم تفنگداران دریایی این کشور امروز اعلام کرد نیروهای ویژه استرالیایی مستقر در افغانستان یکی از ۷ متهم زندانی افغان خود را صرفا چون چرخ بال ظرفیت حمل فقط ۶ نفر را داشت، به ضرب گلوله کشت.

وی گفت: «برای همه کسانی که در این ماموریت شرکت داشتند، کاملا مشهود بود که آنها یک زندانی را کشته بودند، این تصمیم ناگهانی آنها قوانین جنگی را نقض می کند.»
این در حالی است که تحقیقات در مورد جنایات جنگی نیروهای استرالیایی در افغانستان، از چند ماه قبل در دست بررسی است.

بر اساس این گزارش، نظامیان استرالیایی در افغانستان بارها مرتکب جنایات جنگی شدند و این بار نیز براساس گزارشی که در رسانه های بین المللی فاش شد به جنایت غیرانسانی دیگری دست زدند و یکی از اسرای دست‌بسته‌ افغان را به دلیل کمبود جا در چرخ بال کشتند.
شبکه ای. بی. سی نیوز با اعلام این خبر افزود: «این سرتیم نظامیان آمریکایی گفته است بعد از پایان یک عملیات مشترک و بازداشت ۷ تن از افغان ها، که مسئولیت انتقال بازداشتی‌ها را نظامیان استرالیایی بر عهده داشتند، از نیروهای هوایی آمریکا برای انتقال‌شان کمک خواسته شد، اما پیلوت چرخ بال گفته بود که جا برای انتقال همه ۷ نفر بازداشتی وجود ندارد.
به گفته این مقام امریکایی، سرباز استرالیایی بعد از شنیدن این مطلب یکی از افغان‌های دست بسته را با خود به کناری کشید و سپس صدای گلوله شنیده شد و پس از آن نظامی استرالیایی به پیلوت اطلاع داد؛ حالا ۶ نفر هستند و می‌تواند پرواز کند.
این شبکه همچنین درباره قساوت نظامیان استرالیایی خاطرنشان کرد در جریان یک عملیات دیگر، زمانی که چرخ بال نیروهای ویژه به زمین نشست، نظامیان استرالیایی یک فرد افغان را که در فاصله دورتری از جمع  نشسته بود و فرود آمدن آنها را تماشا می‌کرد، با شلیک به سینه‌اش کشتند.

همزمان با استقرار نیروهای مشترک قطعات خاص در هلمند یاسین ضیا رییس ستاد ارتش گفت طالبان «مخربین اجاره»  کار هستند که برای تخریب پل ها و برق کلدار دریافت می کند.

آقای ضیا که به تازگی به ولایت هلمند رفته است شام روز گذشته حین دیدار با نیروهای مشترک قطعات خاص که از ولایت قندهار به هلمند منتقل شده اند گفت طالبان توان مقاومت در برابر نیروهای امنیتی را ندارد.

او خطاب به این نیروها افزود همان طور که شما در مسیر راه از قندهار تا اینجا حرکت کردید و موفقانه صحت مند وسلامت رسیدید و دشمن در هیچ جایی توان درگیری با شما را نداشت به توفیق پرودگار همین دشمن در آینده نیز از دشت شما فراری خواهد بود.

رییس ستاد ارتش اسقرار نیروهای قطعات خاص در ولایت هلمند را «سرعت بخشیدن به کار» خوانده خاطرنشان کرد این نیروها به دلیل افزایش نگرانی های مردم هلمند در این ولایت مستقر شده اند.

ضیا تاکید کرد طالبان توان مقاومت در برابر قطعات خاص را ندارد و تنها کاری که انجام می دهنند مسیرها را ماین گذاری می کنند.

به گفته او این گروه در ولایت هلمند تلفات دیده اند و از خانه ها به عنوان سنگر استفاده می کنند.

رییس ستاد ارتش از این نیروها خواست در عملیات های شان از دقت بیشتر کار گیرند تا به غیرنظامیان آسیب نرسد.

جنگ در هلمند

ولایت جنوبی هلمند در هفته های گذشته شاهد درگیری های سنگین میان نیروهای امنیتی و طالبان بود. شورشیان این گروه توانسته بودند تا حوزه چهارم و بخش های از حوزه سوم شهر لشکرگاه پیش روی کنند.

این حمله طالبان به گفته مقامات امنیتی عقب زده شده خسارات نیز به جای گذاشته است.

در حمله طالبان در هلمند که با محکومیت بین المللی نیز همراه شده بود حدود ۳۰۰ جنگ‌جوی طالب و ۳۰ نیروی دولتی کشته شدند.

علاوه بر این تلفات نزدیک به ۶ هزار خانواده بی جا و نیز شماری زیادی پل،‌ پلچک، سرک و تاسیسات عامه تخریب شده است.

دزدان مسلح، حوالی ساعت ۰۸:۱۷ صبح امروز (سه‌شنبه، ۶ عقرب)، بر یک صراف در منطقه‌ی پل‌سرخ – حوزه‌ی سوم امنیتی کابل، شلیک کردند و پولش را با خود بردند. این صراف، در حال حاضر زخمی است و در شفاخانه به سر می‌برد.

فردوس فرامرز، سخن‌گوی پولیس کابل، ضمن تایید این رویداد، به رسانه ها گفت تحقیقات پولیس در این زمینه آغاز شده است.

با این حال، جعفر، هم‌کار صراف زخمی، گفت: «سر چهارراهی پل‌سرخ منتظر او بودم، از داخل دکان برآمد و پول هم داخل پلاستیک پیشش بود، همین که از زینه پایین شد، دو نفر ایستاد بودند و به او تیراندازی کردند. همین که او بر زمین افتاد، پول‌هایش را گرفته و فرار کردند.»

به گفته‌ی جعفر، یک سرباز پولیس نیز در ساحه حضور داشته؛ اما هیچ اقدامی نکرده و گفته کارمند حوزه‌ی پنجم امنیتی شهر کابل است و فعالیت در ساحه‌ی پل‌سرخ، در حیطه‌ی صلاحیت او نیست.

این در حالی است که به دنبال افزایش جرایم جنایی و تروریستی در کابل، رییس‌جمهور غنی، مسوولیت رسیدگی به مسایل امنیتی کابل را برای چند هفته و به گونه‌ی مستقیم، به امرالله صالح، معاون اول ریاست‌جمهوری سپرده است.

نقیب‌الله فایق، والی فاریاب، گفت جنگ‌جویان خارجی گروه طالبان، برای شناسایی اهداف مورد نظرشان، از پهپاد استفاده می‌کنند.

آقای فایق، بامداد سه‌شنبه (۶ عقرب)، در برگه‌ی تویترش نوشت: «اتباع خارجی با فكر داعشی كه در صف طالبان اند، پهپادهای كشفی در اختيار دارند، اين پهپادها به فاصله‌ی چندين كيلومتری پرواز کرده و در تاريكی شب، مي تواند از هدف مورد نظر فیلم‌برداری کند.»

به گفته‌ی آقای فایق، جنگ‌جویان ازبکستانی در جنگ‌های ولسوالی‌های خواجه‌سبزپوش و قيصار ولایت فاریاب، از اين پهپادها استفاده كرده اند.

ولایت فاریاب در شمال افغانستان، با داشتن ۱۳ ولسوالی، از ولایت‌های به شدت ناامن به شمار می‌رود و چندین ولسوالی این ولایت همین اکنون در کنترل طالبان است و یا در تهدید بسیار بالا قرار دارد.

گذشته از آن، در جریان روزهای گذشته، درگیری‌های شدیدی میان نیروهای امنیتی و تروریستان طالب، در برخی از ولسوالی‌های این ولایت، گزارش شده است.

گروه طالبان، در حالی خشونت‌ها را افزایش داده که گفت و گوهای صلح در قطر جریان دارد. به باور مقام‌های امنیتی افغانستان، گروه طالبان قصد دارد تا با گسترش جنگ، در گفت‌وگوهای صلح امتیاز بیشتری بگیرد.

همزمان با سفر استاد عطامحمد نور به هند، گلبدین حکمتیار نیز راه پاکستان را در پیش گرفت، اما آنچه این دو سفر را متفاوت می‌کند، نه مقصد دوگانه سفر، بلکه موضع‌گیری‌های متضاد دو مسافر است.
حکمتیار با ورد به پاکستان، آن کشور را خانه دوم خود نامید و با استفاده از ادبیات و موضع طالبان، دولت جمهوری اسلامی افغانستان را «اداره کابل» خواند و حتی فراتر از این تأکید کرد که: «حکومت افغانستان دست‌نشانده خارجی‌ها است و نیاز است تا در مذاکرات بین‌الافغانی، موضوع تشکیل حکومت جدید و «مستقل» بحث اصلی باشد!»

او در بازگشت از پاکستان نیز با قرار گرفتن در موقعیت سخنگوی طالبان، بر طبل حکومت موقت کوبید و گفت: «طالبان حکومت کنونی را نمی‌خواهند و برای رسیدن به صلح تنها راه حل، تشکیل حکومت موقت است.» او همچنین نقش سخنگویی خود را توسعه داد و در قامت سخنگوی اسلام‌آباد افزود: «اسلام‌آباد به وی اطمینان داده‌ که در روند صلح افغانستان «صادقانه» کار خواهد کرد!».
در مقابل اما استاد عطامحمد نور، در دیدار با مقامات هندی از دولت و مردم افغانستان نمایندگی کرد و با دفاع از جمهوریت و دستاوردهای نوزده‌ساله پسین، خواستار نقش‌آفرینی سازنده هند در شکل‌گیری اجماع منطقه‌ای و حمایت از روند صلح در چارچوب منافع ملی و منطقه‌ای شد.
اگرچه نمی‌توان میان سفرهای آقایان نور و حکمتیار، ارتباط مستقیم برقرار کرد، اما پیام‌ها و پیامدهای آشکاری که مواضع این دو سیاست‌مرد برای صلح و جنگ افغانستان در سفرهای شان دارد، عمیقا قابل تأمل است.
حکمتیار فاقد جایگاه دولتی و وزنه تأثیرگذار ملی است و حوزه اظهار وجود و ابراز نظر سیاسی‌اش به محدوده اندک یک حزب سیاسی دارای کارنامه و شناسنامه شناخته‌شده و مشخص مربوط می‌شود، اما همدلی و همسویی او با پاکستان از آغاز تا امروز، او را در موقعیتی قرار داده که منافع «خانه دوم»اش را بر منافع «خانه اول»اش ترجیح دهد.
آقای حکمتیار هرگز به چیزی به نام منافع ملی، نه باورمند بوده و نه پایبند، او از ابتدا تا امروز بر خلاف منافع ملی عمل کرده و سهم عظیمی در ویرانی و پس‌مانی این آب و خاک داشته است؛ از جنگ‌های بر سر قدرت او در دهه هفتاد خورشیدی گرفته تا تلاشش برای براندازی ساختار سیاسی در روزگار پساطالبان و تا پارازیت‌پراکنی‌های امروزینش علیه نظام مستقر کشور. بنابراین، موضع‌گیری‌های براندازانه اخیر او علیه نظام سیاسی کشور در کابل و اسلام‌آباد، نه تازه است و نه عجیب، اما آنچه اندکی مایه شگفتی می‌شود ناپایبندی او به اصول اولیه اخلاقی است. نمی‌توان تصور کرد که آقای حکمتیار از یاد برده باشد که ۱۵ سال در کوه‌ها و بیابان‌های دوردست کشور سرگردان بود تا با فعالیت‌های تروریستی و انفجارهای هدفمند، نظام سیاسی محصول خون و رنج مردم افغانستان را به زانو درآورد، اما سرانجام با ارفاقی که در حق او صورت گرفت، از کوه و کمر به کابل نقل مکان کرد و مورد تفقد دولت قرار گرفت و به رغم ویژه‌خواری از دسترخوان حکومت و برخورداری خاص و استثنایی از بیت‌المال، از هر فرصتی برای تخریب و تضعیف نظام و اهانت به مبانی و مبادی اعتقادی و معرفتی مذاهب اسلامیِ دارای رسمیت در قانون اساسی بهره می‌برد و شتابزده‌تر از هر بدخواه معاندی، برای ائتلاف با گروه تروریستی طالبان اعلام آمادگی می‌کند. بر این اساس، افغانستان و نظام سیاسی کنونی‌اش اگر هیچ حقی بر گردن حکمتیار نداشته باشند، حق نمک‌پروردگی دارند. ممکن است آقای حکمتیار ـ آن‌گونه که در عمل نشان داده است ـ هیچ تعلق خاطری نسبت به این آب و خاک نداشته باشد، اما به لحاظ اخلاقی نباید از یاد ببرد که نمک‌پرورده افغانستان و دولت مستقر آن است و این به تنهایی کافی است که او از آنچه علیه مردم و نظام سیاسی کشور بر زبان می‌راند، اندکی بشرمد!

ولی او مصداق همان مار درون آستین است که مذبوحانه می‌کوشد راه را برای امارت طالبانی در کشور هموار سازد و افغانستان را به قرون وسطای تحجر و انجماد و انزوا و انفعال سیاسی در نظام بین‌الملل برگرداند. بنابراین، آنچه در چندساله پسین از کنش‌گری‌های سیاسی او دیده‌ایم که همگی آشکارا در تعارض و تقابل با منافع ملی و معطوف به رویکرد براندازانه و مبتنی بر اراده حذف جریان‌های سیاسی و اعتقادی مختلف و استوار بر اندیشه انحصار و انعطاف‌ناپذیری و تصلب بوده است، نماد و نشانگان نمایندگی وی از منافع و مطامع سازمان‌های استخباراتی بیرونی و از جمله پاکستان است. آنچه او بر ز بان می‌راند حرف دل دشمنان مردم افغانستان است؛ در حالی که عطامحمد نور در دیدار از دهلی جدید حرف دل مردم افغانستان را بیان و بازگویی کرد. مردم افغانستان از نظام سیاسی و منظومه فکری طالبانی برائت و بیزاری می‌جویند و خواستار حفاظت و حراست از دستاوردهای مادی و معنوی کشور در دو دهه اخیر هستند، اما حکمتیار و طالبان و داعش و القاعده و اسلام‌آباد که همگی سروته یک کرباس‌اند، خواستار فروپاشی نظام سیاسی افغانستان برای استیلای استبدادی خودشان بر این جغرافیای تصرف‌ناپذیر هستند.
این‌که حکمتیار به عنوان رییس یک حزب سیاسی، می‌تواند صرفاً به کشوری مانند پاکستان، سفر رسمی و با مقامات بلندپایه سیاسی، نظامی و استخباراتی آن دیدار و گفت‌وگو داشته باشد، دال بر وابستگی فکری و مالی و سیاسی وی به اسلام‌آباد است و دقیقاً همین مورد است که دورنمای صلح و ثبات در افغانستان را دشوار و آلوده با غم و غبار می‌کند.
با توجه به این وضعیت، وظیفه دولت است که برای پاسبانی از ارزش‌ها و دستاوردهای افغانستان و مهار دشمنان قسم‌خورده کشور، راه مدارا و مماشات با این عناصر موذی و مخرب را ببندد و با آنان بر مبنای منافع ملی برخورد کند.

دید

  

 مایک پمپئو وزیر خارجه امریکا همراه با مارک اسپر وزیر دفاع آن کشور روز گذشته وارد دهلی‌نو شد و با همتایان هندی خود در رابطه به مسائل مورد علاقه گفت‌وگو کردند.
پس از این دیدار، اس. جیشنکر وزیر خارجه هند در توییتی گفت: «نشست پربار و گرمی با وزیرخاجه پمپئو داشتم. در مورد مسائل مهم دوجانبه، منطقه و جهان بحث کردیم».
وی در ادامه گفت رایزنی‌های سیاست خارجی و همکاری‌ها بین دو کشور گسترش یافت.
از سویی هم، منابعی گفت آقای جیشنکر در این دیدار به همتای امریکایی خود گفته است هند در ثبات افغانستان منافع دارد و تصمیم‌گیری در مورد آینده این کشور باید توسط مردم افغانستان گرفته شود، نه با زور.
در همین حال، آقای پمپئو نیز در توییتی نگاشت گفت‌وگوی خوبی با جیشنکر در پیش از برگزاری سومین دور گفت‌وگوهای وزرای خارجه ایالات متحده و هند داشته است.
وی افزود آن‌ها توافق نمودند که مشارکت استراتژیک جهانی جامع ایالات متحده و هند برای امنیت و شکوفایی دو کشور، منطقه اندو-پاسفیک و جهان بسیار مهم است.
منابع همچنان افزود وزیر خارجه امریکا دیدگاه این کشور را در رابطه به افغانستان با مقامات هندی شریک ساخته است.
این در حالی صورت گرفت مذاکرات میان‌افغانی ظاهراً با افزایش خشونت‌ها متوقف شده است.

سازمان ملل متحد در گزارش تازه‌ای که امروز، سه‌شنبه (۶ عقرب) نشر شد اعلام کرد مخالفان مسلح دولت عامل ۵۸ درصد تلفات غیرنظامیان هستند.

بر اساس این گزارش، درنُه ماه نخست سال جاری میلادی، ۵،۹۳۹ غیرنظامی درجنگ افغانستان قربانی شده‌‌ است که از این میان، ۲۱۱۷ تن جان باخته و ۳۸۲۲ تن دیگر زخمی شده‌‌اند.
گزارش سازمان ملل نشان می‌‌دهد ۳۱ درصد از تلفات در نُه ماه اخیر کودکان و سیزده درصد هم زنان بوده‌اند.
در گزارش سازمان ملل، مخالفان مسلح دولت عامل ۵۸ درصد تلفات غیرنظامیان قلمداد شده‌‌اند.

در این گزارش، تلفات غیرنظامیان از سوی گروه طالبان در نُه ماه، ۶ درصد افزایش را نشان می‌‌دهد. اما تعداد کلی تلفات یعنی کشته و زخمی از سوی این گروه ۳۲ درصد کاهش یافته‌ است.
در این گزارش، آمده‌‌ است تلفات غیرنظامیان در نتیجۀ حمله‌‌های گروه‌های ناشناخته افزایش، اما حمله‌‌های گروه‌ داعش کاهش داشته‌‌ است.
سازمان ملل، مسئول ۲۸ درصد از تلفات غیرنظامیان را نیروهای طرفدار دولت دانسته و هم‌‌چنین یاد آور شده‌‌ است تلفات غیرنظامیان در حمله‌‌های این نیروها ۳۴ درصد کاهش یافته‌ ‌است.
سازمان ملل متحد، می‌‌گوید که از تشدید نبردها در هلمند، حملۀ بی رویه در ننگرهار، لغمان و غور و نیز انجام حملۀ هوایی در تخار و در آخرین مورد حملۀ انتحاری بر یک مرکز آموزشی در غرب کابل، نگران است.
هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) از طرف‌‌های درگیر جنگ می‌‌خواهد تا اقدامات بیشتری برای محافظت از غیرنظامیان روی دست گیرند.
همچنان یافته‌‌های این گزارش نشان می‌‌دهد، هرچند تلفات غیرنظامیان درنُه ماه نخست سال ۲۰۲۰ درمقایسه به زمان مشابه سال ۲۰۱۹، ۳۰ درصد کاهش یافته ‌‌است، اما مذاکرات صلح افغانستان نتوانسته‌‌ درکل تلفات غیرنظامیان را متوقف بسازد.
در پایان این گزارش، سازمان ملل اعلام کرده تلفات غیرنظامیان در حمله‌‌های هوایی نیروهای دولتی ۷۰ درصد افزایش داشته‌‌ که این مورد نگران کننده ‌است.

محمد هاشم سلطانی

کمیسیون امور داخلی و امنیت ملی مجلس نمایندگان، خوشحال سعادت، رییس عمومی تصدی ملی محافظت عامه‌ی وزارت داخله را به دادستانی کل معرفی کرد.

خان‌آغا رضایی، رییس کمیسیون امور داخلی و امنیت ملی مجلس نمایندگان، روز دوشنبه (۵ عقرب)، در برگه‌ی تویترش نوشت اخیرا خوشحال سعادت، به آوردن شهروندان خارجی بدون ویزا به افغانستان متهم شده است.

از سویی هم، در مکتوبی که بر اساس آن آقای سعادت به دادستانی کل معرفی شده، آمده است اعضای کمیسیون امور داخلی و امنیت ملی مجلس نمایندگان، در سیزدهم ماه میزان، به دلیل حاضرنشدن آقای سعادت به این کمیسیون، فیصله کرده اند که او را به دادستانی معرفی کنند.

در این مکتوب، از وزارت داخله خواسته شده وظیفه‌ی آقای سعادت را به حالت تعلیق درآورده و از تطبیق این فیصله، به کمیسیون امور داخلی و امنیت ملی مجلس نمایندگان گزارش دهد.