نویسنده: Raha News Agency

 حمدالله محب مشاور امنیت ملی کشور در کنفرانس امنیتی منامه در بحرین گفت هر چند داعش قلمرو تحت کنترول خود را از دست داده و منابع تمویل آن مختل شده، اما این گروه «شبکه ترور» خود را حفظ کرده است.
آقای محب با اشاره به حملات تروریستی داعش در افغانستان گفت: « البته، این حملات خود بسیار زیان‌آور است، آن‌ها هراس زیادی را در بین مردم ما به وجود می‌آورند و ما بسیار سخت تلاش می‌کنیم تا از حمله آن‌ها به شهرها جلوگیری کنیم».
وی در حاشیه نشست امنیتی منامه گفت افغانستان با تهدیدات زیادی مواجه است و منابع و امکامات نیز پراکنده است.
مشاور امنیت ملی تأکید کرد: «یکی از دلایلی که ما روی روند صلح با طالبان متمرکز شدیم این است که اگر با طالبان به صلح دست یابیم، نیروهای امنیتی ما می‌تواند قابلیت‌ها و توانایی‌های خود را روی گروه‌های تروریستی مانند داعش متمرکز کند و بعد ما می‌توانیم آن‌ها را آسان‌تر مهار کنیم».
آقای محب با اشاره به افزایش خشونت‌ها و مذاکرات میان‌افغانی افزود طالبان می‌خواهند حداکثر امتیاز را در میز مذاکره بگیرند و به همین دلیل نیروهای امنیتی ما را آزمایش می‌کنند و اینکه تا رسیدن پشتیبانی متحدان، آن‌ها چقدر می‌توانند پیشروی کنند.
او همچنین گفت به قابلیت‌های نیروهای امنیتی افغانستان افتخار می‌کند، اما هنوز در درگیری متکی به قوای هوایی ایالات متحده می‌باشند.
به گفته وی، پشتیبانی هوایی امریکا در حال حاضر برای حفظ نفوذ بالای طالبان لازم است.

وزارت معارف اعلام کرد براساس طرح جدید این وزارت، به تمام دانش‌آموزان صنف‌های اول تا سوم مکاتب، در مساجد آموزش داده خواهند شد.

طبق اعلام این وزارت، مساجد در ایکو سیستم آموزشی شامل شده است.

هدف این کار از سوی وزارت معارف تغییر ساختار این وزارت به هدف جایگاه محوری دادن به «اسلام» خوانده شده است.

وزارت معارف افزوده است فراگیری تعلیمات از سوی دانش‌آموزان در مساجد محله‌ی‌شان تا صنف سوم، سبب تقویت «هویت قوی اسلامی» در نزد دانش‌آموزان می‌شود.

وزارت معارف این تغییر را «بزرگ و مهم» در عرصه معارف توصیف کرده و گفته است اعمال این تغییرات ایجاب یک برنامه «عاقلانه» و گام به گام را می‌کند.

در اعلامیه وزارت معارف آمده است پیش‌ از این، تعلیمات عمومی مسوولیت تمام تعلیمات ابتدایی و ثانوی را بر عهده داشت، اما تعلیمات اسلامی تنها در قبال مدیریت دارالحفاظ و مدارس مسوولیت داشت.

وزارت معارف می‌گوید این تفکیک، جایگاه اسلام را در حاشیه قرار داده بود.

طبق این خبرنامه، وزارت معارف، تعلیمات عمومی، دارالحفاظ‌ها و مدارس را تحت ریاست عمومی تعلیمات اسلامی جاگزین کرده است.

پیش از این، معینیت تعلیمات اسلامی در این بخش کار می‌کرد. وزارت معارف می‌گوید صرف از لحاظ ساختاری یک معینیت بود، اما از لحاظ محتوا (صلاحیت‌ها و مسوولیت‌‎ها) یک اداره کوچک بود که تنها روی دارالحفاظ‌ها و مدارس متمرکز بود.

وزارت معارف تأکید کرده است با تغییرات جدید، ریاست عمومی جدید تعلیمات اسلامی از لحاظ صلاحیت‌ها و مسوولیت‌ها گسترده‌تر شده است و این ریاست در قبال تمامی نظام خدمات تعلیمی از صنف اول تا دوازدهم مسوولیت و صلاحیت دارد.

مداخله‌ی پاکستان در سیاست‌های داخلی افغانستان، کاری نیست که آن‌ را پنهان بنامیم؛ نظمی آشکار که ساختار حکومت‌های افغانستان را همواره به چالش کشیده است.

ریخته‌شدن هسته‌ی دولت ربانی در پیشاور، پشتیبانی مجاهدان از سوی پاکستان و پشتیبانی طالبان از سوی این حکومت، نه حرف استخباراتی است، نه راز پنهان. بر عکس پاکستان آشکارا از حلقات ضد نظام در افغانستان حمایت کرده و تا هنوز این حمایت پایدار است. سفرهای مجاهدان -حکمتیار و عبدالله-، برگشت حکمتیار با طرح دولت موقت با استناد به حرف‌های‌ اسد درانی، رییس پیشین آی اس آی پاکستان، این فرضیه را تایید می‌کند.

سهم پاکستان در نظام افغانستان 

یونس قانونی، معاون اول ریاست‌جمهوری پیشین افغانستان، در مصاحبه‌ای بیان کرده است که در بن، نقش پاکستان را کشورهای شرکت‌کننده و افغانستان فراموش کرده بودند که در گفت‌وگوهای صلح، نقش پاکستان را نباید فراموش کنیم.

سخنان یونس قانونی آشکار می‌کند که پاکستان پیوسته در امور افغانستان دخالت می‌کند و بدون رضایت پاکستان آوردن ثبات در افغانستان ناممکن است. کنش‌ها و دعوت‌کردن‌های مستمر پاکستان از مجاهدان، نشان می‌دهد که حکومت پاکستان در افغانستان خواهان دولت ادغامی؛ طالبان و مجاهدین است.

 پاکستان در گفت‌وگوهای صلح افغانستان، نقش طالبان و مجاهدان را برجسته‌تر می‌خواهد، تا بتواند سهم بیش‌تری را در دولت پساصلح افغانستان بگیرد. مجاهدان با طالبان -دشمنان قبلی و دوستان میز صلح- در زمان گفت‌وگوهای صلح افغانستان با پیش‌برد سیاست پاکستانی، مهر تایید بر این فرضیه می‌زنند. مجاهدان و طالبان به نحوی سلاح پاکستان برای شکستن نظام در افغانستان استند و با چانه‌زنی می‌خواهند سهم بیش‌تری برای پاکستان به دست بیاورند و افراطیت سوبه‌سرحد پاکستان را در افغانستان تخلیه کنند.

سوبه‌سرحد؛ افراطیت در افغانستان و استمرار قدرت پنجاب

حاکمیت و برتری‌طلبی پنجابی‌ها در پاکستان، دلیل محرومیت پشتون‌های آن‌طرف مرز شده است. پنجاب پاکستان در مقابل پشتون‌ها از سیاست برادر بزرگ استفاده می‌کند و هراس پنجاب از این است که قدرت دست پشتون‌ها بیفتد. بنا بر این با سیاست مشخص؛ عقده‌ی محرومیت را با ابریشم مذهب پیچانده و در افغانستان تخلیه می‌کنند و با این روش جلو فروپاشی و جنگ داخلی را در پاکستان می‌گیرند.

 پاکستان با رشد افراطیت مذهبی در سوبه‌سرحد و چاق‌کردن مدارس دیوبند، سلطه‌ی خود را روی پشتون‌ها اعمال می‌کند و از اشتراکات قومی-زبانی دو طرف سرحد استفاده کرده، انژی مخرب جنگی پشتون‌های پاکستان را داخل افغانستان تخلیه می‌کند. این استراتیژی تا هنوز هژمونی پنجابی‌ها را در پاکستان برقرار کرده است. جهاد افغانستان و قدرت‌مندشدن طالبان در افغانستان، حمایت قاطع پاکستان را در عقب خود داشت.

هنگامی که مجاهدان در مقابل روس‌ها می‌جنگیدند، پاکستان از تکتیک «اسلام مرز نمی‌شناسد» انرژی مخرب مرز را در داخل افغانستان ریخت؛ سپس از عدم مدیریت مجاهدان استفاده کرده، طالبان و القاعده را در افغانستان بزرگ کرد. پاکستان از پشتون‌های آن‌طرف مرز و مردم افغانستان به عنوان چوب سوخت و استمرار جنگ استفاده کرد.

 پاکستان پس از بن، جای خالی خود را در افغانستان دید و احساس خطر کرده، دوباره با همان روش -اسلام مرز نمی‌شناسد- طالبان را علیه حکومت افغانستان به دلیل حضور کشورهای حامی رشد داد، تا افغانستان را «از دست کفار» آزاد کند. این ادعا را می‌شود از سخنان اسد درانی آشکارا دریافت.

حمایت پاکستان از گروه‌های تندرو مذهبی

 رییس پیشین (آی‌اس‌آی)، جنرال اسد درانی در مورد روند جاری صلح افغانستان گفته است: «پاکستان می‌تواند از نفوذ خود بر مجاهدین و طالبان استفاده کند و به آنان بگوید که با یگ‌دیگر گفت‌وگو کنند و هر تصمیمی که شما می‌گیرید، برای پاکستان قابل قبول است؛ ولی پاکستان بیش‌تر از این کاری را نمی‌تواند انجام دهد.» او افزود که پاکستان پیوسته با طالبان و مجاهدان در ارتباط بوده و به آن‌ها کمک کرده است؛ زیرا آن‌ها در مقابل نیروهای خارجی می‌جنگیدند. از سخنان درانی معلوم می‌شود که پاکستان مجاهدان و طالبان را با یک چشم می‌بیند؛ «اسلحه‌ای ضد نظام» و با وجود همه فشارهای بین‌المللی پاکستان نفوذ و رابطه‌ی خو را با آن‌ها حفظ کرده است.

آقای درانی قبل از این، گفته بود که گروه طالبان با اشخاصی؛ مانند عبدالله عبدالله و محمد محقق مذاکره خواهد کرد و نه اشرف غنی. او از عبدالله و محقق به عنوان «فرزندان خاک» یاد کرده بود.

بخش دوم سخنان اسد درانی واضح می‌کند که پاکستان با چناق دل‌خواه در امور افغانستان تصمیم می‌گیرد و نظام برای پاکستانی‌ها مفهوم ندارد، فقط اشخاصی که می‌توانند سیاست پاکستانی را پیاده کنند، فرزندان واقعی افغانستان استند.

در روزهای اخیر سفرهای سران حکومت افغانستان و مجاهدان به پاکستان به بهانه‌ی صلح، تاکید بر این دارد که پاکستان نقش محوری در صلح افغانستان دارد؛ اما روی‌کرد پاکستان نسبت به افغانستان نیت شوم این کشور را هویدا می‌کند.

دیدار سران مجاهدان در روزهای اخیر با هم‌دیگر و جلسات پی‌هم شان با حامد کرزی و دیدار عبدالله و حکتمیار در کابل، نشان می‌دهد که پاکستان با همان مهره‌ها -طالبان و مجاهدان- افغانستان را با سرنوشت دولت نجیب دچار می‌کند. اگر چه این بحث در روزهای اخیر به بحث کلیشه‌ای روزنامه‌ها تبدیل شده است؛ اما واقعی به نظر می‌رسد. قدرت‌گرفتن دوباره‌ی مجاهدان، برگشت طالبان و تلاش پاکستان برای آشتی دو دشمن دیرینه -طالبان و مجاهدان- و  پایه‌گذاری حکومت موقت، می‌تواند مهر تایید به این بحث بزند.

در نخسین روزهای شکل‌گیری طالبان، دولت ربانی بنا بر وجوه مشترک فکری از طالبان حمایت کرد؛ اما با قدرت‌گرفتن طالبان، دشمنی میان دولت ربانی و طالبان شکل گرفت و تا مداخله‌ی ناتو، این دشمنی برای چندین سال ادامه یافت. حالا پاکستان از همان هم‌فکری استفاده کرده، این دو جناح را آشتی می‌دهد و می‌خواهد دولت دل‌خواه خود را در افغانستان شکل بدهد. از این رو مفهوم حضور نظام برای پاکستان در داخل افغانستان فاقد ارزش است؛ زیرا نظام علیه هژمونی پاکستان عمل می‌کند.

پاکستان با نظام دل‌خواه چند معضل را حل می‌کند

− مناقشه‌ی دو کشور -افغانستان و پاکستان- روی مرز دیورند و حل این مناقشه برای پاکستان امری بسیار حیاتی است. برای براندازی نظام کنونی و جاگزینی آن با نظام دل‌خواه اش، می‌تواند قضیه‌ی دیورند را یک‌طرفه کند و پاکستان را به نتیجه‌ی مطلوب برساند.

پاکستان اگر بتواند یک دولت ادغامی از طالبان و مجاهدان بسازد، اولین اقدام شان برای زمینه‌سازی حل معمای دیورند خواهد بود. به همین دلیل تلاش اش را خواهد کرد که دولت دل‌خواه خود را در افغانستان بنیان بگذارد.

− جنگ نیابتی هند و پاکستان: پاکستان در مناقشه‌ی مرزی خود با هند شکست خورده و جامو و کشمیر را به هند واگذار کرده است و نمی‌خواهد با نفوذ هند در مرزهای دیگر خود روبه‌رو شود. اگر پاکستان بتواند در افغانستان دولت دل‌خواه خود را جاگزین نظام فعلی بکند، نفوذ هند را در افغانستان قطع کرده است.

اقتصاد و آب: ضعیف‌بودن بنیادهای اقتصادی افغانستان، نداشتن مدیریت روی آب‌های خویش، مزایای بسیاری را برای پاکستان هدیه می‌کند. اگر افغانستان بتواند زیربنای اقتصادی خود را محکم کند، دیگر واردات از پاکستان امر منتفی است. سالانه درآمدی را که پاکستان از افغانستان دارد، رقم بالایی است که در رشد اقتصادی پاکستان کمک می‌کند.

آب مساله‌ی حیاتی برای پاکستان است که از افغانستان وارد خاک َآن کشور می‌شود.

با قدرت‌مندشدن نظام در داخل افغانستان، پاکستان دیگر نمی‌تواند از آب رایگان افغانستان استفاده کند و افغانستان با بندسازی می‌تواند پاکستان را دچار معضل کم‌آبی بکند. این برای پاکستانی که دچار هزاران معضل دخالی و اقتصاد شکننده است، خطرناک خواهد بود.

 وجود نظام قدرت‌مند در افغانستان، پاکستان را دچار تنش‌های بی‌شماری می‌کند که حل آن برای دولت پاکستان چالشی است بزرگ. از همین رو پاکستان در لابی‌گری‌های جهانی اش، پیوسته تلاش دارد دولت افغانستان را ضعیف نشان بدهد و جهان نیز به پاکستان با دید غول اتمی گرسنه می‌بیند و هم‌واره افغانستان را قربانی این غول اتمی می‌کند.

مداخله‌ی پاکستان در سیاست‌های داخلی افغانستان، کاری نیست که آن‌ را پنهان بنامیم؛ نظمی آشکار که ساختار حکومت‌های افغانستان را هم‌واره به چالش کشیده است.

ریخته‌شدن هسته‌ی دولت ربانی در پیشاور، پشتیبانی مجاهدان از سوی پاکستان و پشتیبانی طالبان از سوی این حکومت، نه حرف استخباراتی است، نه راز پنهان. بر عکس پاکستان آشکارا از حلقات ضد نظام در افغانستان حمایت کرده و تا هنوز این حمایت پایدار است. سفرهای مجاهدان -حکمتیار و عبدالله-، برگشت حکمتیار با طرح دولت موقت با استناد به حرف‌های‌ اسد درانی، رییس پیشین آی اس آی پاکستان، این فرضیه را تایید می‌کند.

سهم پاکستان در نظام افغانستان 

یونس قانونی، معاون اول ریاست‌جمهوری پیشین افغانستان، در مصاحبه‌ای بیان کرده است که در بن، نقش پاکستان را کشورهای شرکت‌کننده و افغانستان فراموش کرده بودند که در گفت‌وگوهای صلح، نقش پاکستان را نباید فراموش کنیم.

سخنان یونس قانونی آشکار می‌کند که پاکستان پیوسته در امور افغانستان دخالت می‌کند و بدون رضایت پاکستان آوردن ثبات در افغانستان ناممکن است. کنش‌ها و دعوت‌کردن‌های مستمر پاکستان از مجاهدان، نشان می‌دهد که حکومت پاکستان در افغانستان خواهان دولت ادغامی؛ طالبان و مجاهدین است.

 پاکستان در گفت‌وگوهای صلح افغانستان، نقش طالبان و مجاهدان را برجسته‌تر می‌خواهد، تا بتواند سهم بیش‌تری را در دولت پساصلح افغانستان بگیرد. مجاهدان با طالبان -دشمنان قبلی و دوستان میز صلح- در زمان گفت‌وگوهای صلح افغانستان با پیش‌برد سیاست پاکستانی، مهر تایید بر این فرضیه می‌زنند. مجاهدان و طالبان به نحوی سلاح پاکستان برای شکستن نظام در افغانستان استند و با چانه‌زنی می‌خواهند سهم بیش‌تری برای پاکستان به دست بیاورند و افراطیت سوبه‌سرحد پاکستان را در افغانستان تخلیه کنند.

صبح کابل

 نعیم وردک سخنگوی گروه طالبان امروز یکشنبه(۱۶ قوس) در خبرنامه‌ای گفت ملا برادر معاون سیاسی و مولوی عبدالحکیم رییس تیم مذاکراتی این گروه شب گذشته با زلمی خلیلزاد نماینده ویژه امریکا در امور صلح افغانستان نشستی داشتند.
به گفته وی، در این نشست، روی اهمیت توافق‌نامه ۲۹ فبروری، رهایی زندانیان باقی مانده گروه طالبان، حذف نمودن اسامی اعضای این گروه از لیست سیاه، مذاکرات میان‌افغانی، ازجمله پیشرفت اخیر و دیگر مسایل مرتبط بحث و تبادل نظر شد.
گفتنی است که آقای خلیلزاد در سفرش به دوحه گفته است که پیشرفت‌های اخیر در روند صلح مثبت و امیدبخش است.

بله، همه ما به مرور پیر می شویم، اما سوالی که به ذهن خطور می کند این است: آیا می توان راهی برای زندگی طولانی تر، شادمان تر و سالم ترپیدا کرد؟این‌جاست که علم به یاری ما می‌آید: از توصیف این که چه چیز باید بخوریم، تا تعیین این که چقدر به تحرک نیاز داریم، و حتی یادآوری اینکه وقت گذراندن با دوستان به چه میزان اهمیت دارد.از گروهی از متخصصان پرسیدیم چه عواملی بیشترین تاثیر را بر سلامت، شادی و طول عمر ما دارند.

این عوامل به سه بخش تقسیم می‌شوند:

ارتباطات اجتماعی

داشتن دوست به اندازه ترک سیگار بر سلامت انسان تاثیرگذار است. این حرف های ژولین هلت لونتستاد است، روانشناسی که اعتقاد دارد اجتماعی بودن تاثیرات مثبت بسزایی بر سلامت انسان دارد.او دو راهکار مختلف برای معاشرت کردن پیشنهاد می‌دهد:

۱- تقویت ارتباط با اطرافیان از قبیل خانواده، دوستان و همسایه‌ها

ساختن روابط و مراقبت از آنها مستلزم صرف زمان و انرژی است، به همین دلیل تلاش برای بهبود روابط فعلی اهمیت دارد. همانقدر که فعالیت فیزیکی در سلامت ما نقش دارد، فعالیت اجتماعی هم روی سلامت ما تاثیرگذار است.

۲- اگر روابطی که می‌خواهید را ندارید دست به کار شوید

اگر حلقه های ارتباطی تان کمرنگ شده، برای ایجاد ارتباطات جدید باید تلاش مضاعف کنید. مهم نیست دلیل آن اسباب کشی از منزل قبلی یا مرگ تدریجی اطرافیان‌مان باشد. هرچند ایجاد حلقه‌های جدید چندان هم ساده نیست.برای این کار لازم است از خلوت‌تان خارج شوید تا افراد شبیه به خودتان را پیدا کنید. قطعا با همه نخواهید جوشید، و برای یافتن گروهی که به آن احساس تعلق کنید باید کمی آزمون و خطا کنید. بنابراین اگر یک شبه به یک دوستی پایدار نرسیدید دلسرد نشوید. به یاد داشته باشید ایجاد روابط عمیق زمانبرند. داشتن صبر و حوصله و انتظار تغییر یک شبه نداشتن در این مرحله راهگشاست.

چیزی که می‌خوریم

زمانی که صحبت از تغذیه سالم می‌شود، راهکارهای زیادی به ذهن خطور می‌کند. در اینجا چند راهکار ساده از دو متخصص را ذکر می‌کنیم: پروفسور لیندا پتریج (نسل شناس کالج دانشگاهی لندن که درباره فرآیند پیری و تاثیر آن روی بدن تخصص دارد) و پروفسور کِی تی خائو (ازدانشگاه کمبریج که تحقیق مفصلی را درباره تاثیر تغذیه بر سلامت سالمندان اروپایی انجام داده‌است).

۳- کنترل وعده ها

خانم پتریج می‌گوید: “خیلی غذا نخورید، تا همیشه در وزنی معقول باقی بمانید. و برای متعادل ماندن ورزش را هم چاشنی رژیم‌تان کنید.”

۴- زیاد پروتئین نخورید

لیندا پیشنهاد می‌کند میزان پروتئین در وعده‌های‌تان را محدود کنید، مگر اینکه از ضعف عضلانی رنج می‌برید.

۵- مصرف نمک و شکر را به حداقل برسانید

پرفسور کی تی می گوید: “این مواد بیشتر در غذاهای فرآوری شده یافت می‌شوید. رژیم‌های غذایی پراز شکر از عوامل افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی و سوخت و سازی (متابولیک) است.

۶- میوه و گیاه بیشتر بخورید

کی تی اضافه می‌کند: “در صورت امکان پنج وعده میوه و سبزی در طول روز بخورید. ضمنا در یک رژیم سالم حبوبات و مغزهای متنوع هم جا دارند.”

تحرک داشته باشید

پروفسور جنت لرد رییس انجمن التهاب و پیری در دانشگاه بیرمنگام است. در اینجا سه پیشنهاد او را برای داشتن سلامت جسمی خواهیم دید (احتمالا آخرین پیشنهاد شما را غافلگیر خواهد کرد!)

۷- تمرین مرتب هوازی

منظور هرکاری است که ضربان‌تان را بالا می‌برد و شما را به نفس‌نفس می‌اندازد. به گفته جنت “منظور از تمرین هوازی تمرینی است که کمی عرق‌تان را در می‌آورد و قلب‌تان را سریع‌تر از معمول به تپش وا می‌دارد.”اما چقدر تمرین کافیست؟ “۱۵۰ دقیقه در هفته در ست‌های ۱۰ دقیقه‌ای”. مثلا می‌توانید زمانی که برای خرید بیرون می‌روید یا سگ‌تان را برای گردش بیرون برده‌اید این تمرینات را انجام دهید.”با سرعت مناسب تمرین کنید”. این موضوع اهمیت زیادی دارد. تمرین با فشار مناسب نقش به سزایی در سلامت قلب و مغزتان دارد.

۸- قدرت عضلانی هم مهم است

لازم است عضلاتتان قوی بمانند. این به این معنی است که بتوانید با سهولت از روی صندلی بلند شوید و به تنهایی دستشویی بروید، یا به زبان ساده تر: استقلال در کهنسالی. دستانتان را جمع کنید و ببینید در ۳۰ثانیه چند بار می توانید از صندلی تان بلند شوید. اگر نمی توانید بیش از دو یا سه بار این کار را بکنید، هر روز این تمرین را تکرار کنید و ببینید آیا می توانید عضلات تان را برای این کار تقویت کنید؟تمرینات دیگری هم هستند. مثلا در دو کیسه خرید تعدادی سیب زمینی بریزید و سعی کنید آنها را به آهستگی بالا و پایین ببرید.

۹- برای مدت طولانی بی حرکت ننشینید

همه و خصوصا کسانی که کارهای دفتری دارند باید مراقب باشند چه مقدار از روز را یک جا نشسته‌اند. پروفسور لرد می‌گوید: “اگر برای یک تا دو ساعت یکجا بنشینید تمام زحمت تمریناتتان را هدر داده اید.”

پولیس کابل، تایید می‌کند که تفنگ‌داران ناشناس یک دادستان را در شهر کابل ترور کردند.

فردوس فرامرز، سخن‌گوی پولیس کابل، به روزنامه‌ی صبح کابل، می‌گوید که این رویداد حوالی ساعت ۸:۱۵ دقیقه‌ی صبح امروز یک‌شنبه (۱۶ قوس)، در ساحه‌ی ده‌عربان، در مربوطات حوزه‌ی پنجم امنیتی شهر کابل رخ داده است.

آقای فرامرز، گفت که این دادستان پامیر نام داشت و از سوی تفنگ‌داران ناشناس به قتل رسیده است.

به گفته‌ی سخن‌گوی فرماندهی پولیس کابل، بررسی‌ها در مورد چگونگی این رویداد و عاملان آن آغاز شده است.

تا اکنون فرد و یا گروهی، مسوولیت این رویداد را به دوش نگرفته است.

این در حالی است که در ماه‌های اخیر، ترور کارمندان نهادهای عدلی و قضایی، در شماری از ولایت‌های افغانستان افزایش یافته است.

وزارت خارجه‌ی امریکا، از برگزاری نخستین نشست شورای عالی مصالحه‌ی ملی، استقبال کرده است.

در خبرنامه‌ای که ناوقت شب گذشته، (شنبه، ۱۵ قوس)، از سوی وزارت خارجه‌ی امریکا به نشر رسیده، آمده است که رهبران و احزاب سیاسی افغانستان برای تصمیم‌گیری وحمایت از صلح عادلانه و پایدار متحد شده اند.

در خبرنامه آمده است که شورای عالی مصالحه‌ی ملی به عنوان یک نهاد معتبر می‌تواند در قسمت مشوره‌دهی به هیئت گفت‌وگوکننده‌ی دولت افغانستان، تسهیلات لازم را فراهم سازد.

مایک‌ پومپئو، وزیر خارجه‌ی امریکا نیز، گفته است که برگزاری نخستین نشست کمیته‌ی رهبری این شورا، یک گام مثبت برای رفتن به جلو است.

در همین حال، زلمی خلیل‌زاد، نماینده‌ی ویژه‌ی وزارت خارجه‌ی امریکا برای صلح افغانستان نیز برگزاری این نشست را یک گام مهم خوانده است.

آقای خلیل‌زاد، بامداد روز یک‌شنبه (۱۶ قوس)، در برگه‌ی تویترش نوشته است: «در جریان مذاکرات بر شرایط توافق صلح، تقسیم قدرت، و آتش‌بس دایمی و همه‌جانبه با طالبان، این کمیته یک نهاد با صلاحیت برای جمهوری اسلامی افغانستان خواهد بود.»

او تاکید کرده است که با تکمیل‌شدن اصول و طرزالعمل‌ها، هیئت گفت‌وگوکننده‌ی دولت و طالبان در مرحله‌ی بعدی گفت‌وگوها قرار دارند، و نخستین نشست شان را در مورد اجندا در دوحه آغاز کردند.

زلمی خلیل‌زاد گفته است: «افغان‌ها دور هم می‌آیند و به سوی صلح گام بر می‌دارند. مردم افغانستان آرزومند صلح اند. اقدامات روزهای اخیر، مثبت و امیدبخش اند. من از هردو طرف تقاضا می‌کنم که تلاش‌های شان برای صلح را تسریع بخشند و جنگ طولانی در کشور را پایان بدهند.»

گفتنی است که نخستین نشست شورای عالی مصالحه‌ی ملی، روز شنبه (۱۵ قوس)، با حضور رییس‌جمهور غنی، عبدالله عبدالله، حامدکرزی و شماری از رهبران سیاسی و احزاب جهادی در ارگ ریاست‌جمهوری برگزار شد.

زلمی خلیلزاد نماینده ویژه امریکا در امور صلح افغانستان از برگزاری نخستین نشست کمیته رهبری شورای عالی مصالحه ملی استقبال کرده و می‌گوید بحث روی آجندا در دوحه آغاز شده است.
زلمی خلیلزاد نماینده ویژه امریکا در امور صلح افغانستان امروز یکشنبه(۱۶ قوس) در چند رشته توییت گفته است که اجماع رهبران طیف‌های سیاسی افغانستان یک گام مهم است.

آقای خلیلزاد در مورد برگزاری نشست کمیته رهبری شورای عالی مصالحه ملی گفته است: «در جریان مذاکرات بر شرایط توافق صلح، تقسیم قدرت و آتش‌بس دایمی و همه جانبه با طالبان، این کمیته یک نهاد با صلاحیت برای جمهوری اسلامی افغانستان خواهد بود».
وی افزوده است که با تکمیل نمودن اصول و کارشیوه مذاکرات میان‌افغانی، تیم‌های جمهوری اسلامی افغانستان و طالبان حالا در مرحله بعدی مذاکرات هستند و نخستین جلسۀ شان را در مورد آجندا در دوحه آغاز کردند.
سفیر خلیلزاد با بیان اینکه اقدامات روزهای اخیر مثبت و امیدبخش است، تأکید کرده است: «من از هر دو طرف تقاضا می‌کنم که تلاش های‌شان را برای صلح تسریع نمایند و جنگ طولانی در کشور را پایان بخشند».
آقای خلیلزاد که دور جدیدی از سفرهایش را به منطقه آغاز کرده، پس از دیدار با مقامات ترکیه و بحث در مورد صلح روز گذشته به دوحه رفت.

هشتاد روز به درازا کشید تا بر طرزالعمل مذاکرات میان هیأت جمهوری اسلامی افغانستان و طالبان توافق به وجود آید و نهایی گردد. طبیعی است اولین پرسشی که به ذهن خواهد آمد این است که چرا این مرحله از مذاکرات که روی مسئله نه چندان دشوار که طرزالعمل مذاکرات است این همه جر و بحث و حواشی به وجود آمد؟ علت چیست؟ شاید علت العلل، ریشه در تفاوت عمیق و پر چالش دو روایت جمهوریت و امارت، داشته باشد.

این دو روایت، از اهمیت زیاد برخوردارند و این واقعیت را تجربه هشتاد روز سخت و دشوار آشکار ساخت. در واقع، دو سوی مذاکره کننده هرکدام هویت و مشروعیت خود را در یکی از آن دو می‌بینند و بر اساس آن‌ها به احتمال زیاد هرکدام، هدف نهایی (end state) خود را تعیین کرده‌اند. به همین دلیل ذره‌ای عقب نشینی از روایت و گفتمان خویش را به مثابه از دست دادن مشروعیت و هویت خویش تلقی می‌کنند.

مواد طرزالعمل که پیش نویس آن از سوی هیئت جمهوری ارایه شده بود، ساده و فارغ از مباحث ماهوی و محتوایی بود، دامنه بحث را به این مسایل نمی‌کشانید، لکن برای طالبان که سالها شعار داده بود، امارت اسلامی است و دارد به عنوان دولت مشروع یک کشور، با اشغال و تجاوز خارجی می‌جنگد، و وجود دولت جمهوری اسلامی افغانستان را قبول نداشت و به همین دلیل مخالف هرگونه مذاکره با دولت بود، بسیار دشوار بود که با هیئت رسمی دولت جمهوری اسلامی افغانستان و تحت همین عنوان مذاکره کند.

لذا برای بیرون رفت از این مخمصه و توجیه موضع خود برای حامیانش، موافقتنامه دوحه را به عنوان اساس مذاکرات مطرح کرد. در اینجا لازم است به دو سوال پاسخ داده شود. نخست این‌که چرا برای طالبان مذاکره رسمی با دولت مشکل بود؟ دوم این‌که مبنا قرار گرفتن موافقتنامه دوحه چگونه به باور آنان این مشکل را حل می‌کرد؟در پاسخ به سوال اول ، همان‌گونه که خاطر نشان شد، باید گفت اقرار و اعتراف به وجود دولت در افغانستان پایه‌های مشروعیت جنگ طالبان را به لحاظ دینی نابود می‌کند، چون به باور خود طالبان که خود را پیرو مذهب حنفی می‌داند، جنگ علیه دولت مسلمان و لو فاسق جایز نیست. لذا طالبان برای فرار از این مشکل همیشه تصویر یک کشور تحت تجاوز و اشغال از افغانستان به دست می‌دهد و دولت افغانستان را در حد اجیر و دستگاه تحت امر کفار اشغالگر تقلیل می‌دهند و آن را بخشی از نیرو و دستگاه اشغالگر معرفی می‌کنند و معتقداند که جنگ شان جهاد است و مشمول هیچ آیه‌ای از قرآن که به صلح فرمان می‌دهد و از کشتار مسلمانان نهی می‌کند، قرار نمی‌گیرد.

لذا تا وقتی که به اهداف مورد نظر خود نرسند، کوشش می‌کنند کاری نکنند که به معنای تضعیف این روایت و عقب نشینی از آن به حساب آید، دقیقا به همین دلیل طی مذاکرات کوشیدند که طرف خود را به مجموعه‌ای از جهت‌های افغانی کاهش دهند و به عنوان دولت به رسمیت نشناسند. اما این‌که موافقتنامه دوحه چگونه، به زعم آنان، می‌توانست مشکل یادشده طالبان را حل کند، این بود که در این موافقتنامه دولت در حد یک جهت افغانی تقلیل داده شده است و به طور ضمنی قبول شده است که در نتیجه صلح می‌تواند یک حکومت اسلامی جدید به وجود آید. به این ترتیب طالبان از طریق اینکه تنها دوحه مبنا قرار می‌گرفت، روایت خود را عملا تثبیت و تحمیل می‌کرد.

اما استراتیژی جانب هیئت جمهوری اسلامی افغانستان این بود که طالبان نتواند روایت خود را تحمیل و مشروعیت نظام و دولت را به دست هیئت جمهوری اسلامی، مخدوش کند. در عین حال برای پرهیز از ایجاد انسداد در مذاکره طالبان را ملزم نمیدانست که دولت و نظام را پیشاپیش به رسمیت شناخته و مشروعیت آن را قبول کند. به همین دلیل در تمامی پیشنهادات و مذاکرات طولانی خود در پی ایجاد توازن بود. در این راستا بیش از ده پیشنهاد را برای جانب مقابل به دست داده است. و نشستهای متعدد گوناگون در سطوح مختلف با حانب مقایل برگزار کرد، اما طالبان به منظور تحمیل روایت خود سرسختانه هم در میز مذاکره و هم در جبهات جنگ جنگیدند. جهان نیز فشار لازم را مطابق قطعنامه 2513 شورای امنیت بر طالبان وارد نکردند و این گروه بر خلاف موافقتنامه خود با امریکا که متعهد شده بود با شروع مذاکرات خشونتها را کاهش دهد، به افزایش آن پرداختند و بر شهر ها دامنه حمله خود را گسترش دادند، لشکرگاه، قندهار، غزنی، قلات و تخار را مورد حمله قرار دادند.

لکن سر انجام پای دیپلماسی و وساطت میزبان و گروه کشورهای حامی صلح به میان کشیده شد، این مرحله نیز با نشستهای دو جانبه و سه جانبه متعدد همراه بود و چندین هفته به درازا کشید و پیشنهادهای گوناگون مبادله شد، سر انجام بعد از مباحثات طولانی روی متن‌های گوناگون بر متنی توافق اولیه به عمل آمد که در نگاه نخست برای جانب طالبان از جذابیت بیشتر بر خوردار بود، چون در این متن پیش از سه اصل دیگر، موافقتنامه دوحه به عنوان یکی از چهار اساس مذاکره‌، البته با این تعبیر مذاکره‌ای که قبلا شروع شده بود قبول می‌شد، اما سه اصل دیگر به گونه‌ای بیان می‌شد که بر حسب ظاهر در قبول دولت جمهوری اسلامی به عنوان طرف اصلی و قطعنامه 2513 شورای امنیت صریح نبود.

اما برای هیئت جمهوری اسلامی حد اقل خواست آنان را که حفظ اعتبار دولت و نظام بود، به شرحی که توصیح داده خواهد شد، تأمین می‌کرد و در عین حال راه را به سوی مذاکرات اصلی باز می‌کرد، چون از یکسو سیاق عبارت به گونه‌ای بود که مشخص میکرد یکی از دو طرف مذاکره، دولت جمهوری اسلامی است که در 12 سپتامبر مذاکرات صلح افغانستان را یکجا با جانب طالبان و جامعه جهانی آغاز کردند. و این مذاکرات فقط دو جانب دارد که یک جانب دولت است که در تاریخ یادشده این مذاکرات را افتتاح کرده است و مبنای تعهد آن به لحاظ حقوقی متفاوت از موافقتنامه دوحه است چون در این متن آمده بود تعهد طرفین به صلح پایدار. پس جانب دولت جمهوری اسلامی افغانستان به عنوان طرف اصلی مذاکرات قبول می‌شد. همچنین خواست مردم افغانستان و ملل متحد مبنی بر صلح پایدار نیز به عنوان مبنای مذاکرات پذیرفته شده بودند. خواست مردم افغانستان در قطعنامه 2513 شورای امنیت و اخیرا در اعلامیه جینیوا نیز آمده است و جانب دولت، لویه‌جرگه‌های 98 و 99 را مصداق واضح آن میدانستند، چون این دو مجلس، متشکل از نمایندگان منتخب مردم (مجلس شورای ملی و اعضای شوراهای ولایتی) و نمایندگان جامعه مدنی از گروه‌های گوناگون اجتماعی بوده است.

هم‌چنین این عنوان بر هرگونه دادخواهی و نظرخواهی که از طرق معتبر به دست آیند و حاکی از خواست و نظر هر قشر اجتماعی از قبیل زنان و گروه‌های قومی و مذهبی در جهت تأمین صلح پایدار باشد، نیز قابل اطلاق است. خواست مکرر ملل متحد مبنی بر قراری صلح پایدار به طور واضح شامل قطع‌نامه 2513 شورای امنیت می‌گردد که در آن از جمهوری حمایت و امارت نفی شده است. ضمنا مفهوم صلح پایدار که به لحاظ محتوا معادل اعمار صلح/ صلح حداکثری (peace building) است، هدف غایی مذاکره را روشن میکند که بدون یک صلح همه شمول و عادلانه که در آن علاوه بر قطع خشونت فیزیکی، خشونت و تبعیض ساختاری و فرهنگی را نیز از میان باید برد، به وجود نمی.آید.

هدفی که در چارچوب گفتمان طالبان قابل تحقق نمی‌باشد و برای تحقق آن حتی نیاز است که گفتمان جمهوریت را از آنچه اکنون وجود دارد، تقویت کرده و توسعه باید داد تا بهتر از گذشته بتواند وفاق و اجماع ایجاد کند.این توافق در نگاه نخست از نگاه رهبری دولت برخوردار از وضاحت کافی دانسته نمی‌شد و لذا لازم بود در مورد این توافق، اجماع و رضایت همه شمول در جبهه جمهوری، مخصوصا در سطح رهبری دولت به وجود آید، پس لازم بود نگرانی‌های رهبری دولت به شکل مناسب رفع گردد. میکانیزم رسمی ایجاد این اجماع که شورای عالی مصالحه ملی بود، هنوز به وجود نیامده بود. به همین دلیل ظاهرا نیاز افتاد ایجاب که رهبری هیئت، رهبری دولت را از نزدیک در جریان امور قرار دهد.

بعد از دیدار با رهبری دولت، هیئت در جلسات عمومی خود توانست راهکار مناسب را برای ایجاد وضاحت در مورد متن مورد توافق، بیابد و این راه‌کار را به اطلاع شورای عالی مصالحه و رهبری دولت رسانید و داشت این اجماع در داخل به وجود می‌آمد و نگرانی‌ها در حال رفع بود که طالبان بر خلاف تعهد دو جانبه، توافق ابتدایی را به صورت یکجانبه، بدون اینکه در جلسه عمومی مشترک نهایی شده باشد اعلان کردند که خود می‌توانست مشکل آفرین باشد، لذا هیئت از یک سو تدبیر لازم را جهت مدیریت واکنشها و جلوگیری از سوء تفاهم بیشتر، اتخاذ کرد و از سوی دیگر به تلاش خود جهت رفع هرگونه ابهام از مقدمه (چهار اصل یاد شده) سرعت داد و یک نامه توضیحی رسما به جانب طالبان فرستاد و در آن تفسیر خود را از چهار اصل به اطلاع آنان رساند و نامه مشابه را به کشورهای حامی صلح و ملل متحد که در آن علاوه بر ارایه تفسیر از چهار اصل به تعهد کشورها در حمایت از نظام جمهوری اسلامی و خواست مردم افغانستان مبنی بر ایجاد صلح پایدار، مطابق قطع‌نامه‌های ملل متحد و اعلامیه جینیوا، تذکر داده شد و این کشورها به شمول ملل متحد در جوابیه‌های شان ضمن تأیید تفسیر جانب جمهوری بر حمایت شان از نظام دموکراتیک، حقوق بشر و حقوق همه مردم افغانستان و از هدف نهایی (end state) تأکید کردند. به این ترتیب توضیحات لازم به طرف دوم و سوم داده شد و این توضیحات، نزد جانب سوم ثبت گردید.و در نتیجه نگرانی‌های رهبری دولت رفع و در جبهه جمهوری اجماع و وفاق لازم به وجود آمد، واکنشها مدیریت شد و در این خلال، تدابیر لازم اتخاذ شد که جانب مقابل و شرکای بین المللی افعانستان به اراده هیئت و صلاحیت و اقتدار آن در آوردن صلح دچار شک و تردید نشود.

در نتیجه زمینه برای اعلام نهایی این توافق و ورود به فاز جدید مذاکره فراهم گردید. به نظر می‌آید اگر به اجزای گوناگون این گزارش تحلیلی دقت به عمل آید، روشن خواهد شد که هر جزء آن یک مشکل بوده است که با تدبیر و ایجاد اجماع باید حل می‌شد. جا دارد که خاطر نشان کنیم که در در رفع نگرانی‌ها علاوه بر ارایه توضیحات یادشده، مشروعیت بین المللی دولت جمهوری اسلامی افغانستان و قطعنامه‌های گوناگون ملل متحد، مخصوصا حمایت قاطع جهان از مواضع نظام جمهوری اسلامی افغانستان در اعلامیه جینیوا ، بسیار موثر بوده است، چون وقتی چهار اصل یادشده از جمله موافقتنامه دوحه را در متن و زمینه‌ای قطعنامه‌های شورای امنیت که فارغ از اینکه کسی آنرا قبول کند و یا نکند، و اعلامیه‌های جامعه جهانی قرار می‌دهیم، چیزی جز چهار اصل مهم که هرکدام می‌تواند پایه‌ای اساسی مذاکرات باشند به دست نمی‌آید. موافقتنامه دوحه نیز در این چارچوب عملا مقید به قطعنامه 2513 شورای امنیت ملل متحد است.یادداشت: مسئله مذهب هم مهم بود، فعلا طالبان به دلایل گوناگون از جمله به جهت کسب امتیاز نسبی در مسئله موافقت نامه دوحه از تاکید بر آن دست کشید ببینیم آینده چه می‌شود.

داکتر امین احمدی

رئیس جمهور غنی به پیکر داکتر سهیلا صدیق، ادای احترام نمود.

محمد اشرف غنی رئیس جمهوری اسلامی افغانستان، صبح امروز طی یک مراسمی به پیکر داکتر سهیلا صدیق وزیر اسبق صحت عامه که روز گذشته در اثر مریضی وفات یافته بود، ادای احترام کرد.

رئیس جمهور در این مراسم که در شفاخانه شهید محمد داوود خان برگزار شده بود و از سوی بانوی اول کشور همراهی می گردید، ضمن اتحاف دعا به روح روان شاد داکتر سهیلا صدیق، گفت موصوف از فرزندان صادق افغانستان بود و به خاطر وفات اش به همه داکتران، زنان افغانستان و نیروهای مسلح کشور و تمام ملت افغانستان تسلیت می گویم.

رئیس جمهور گفت:« من داکتر سهیلا صدیق را از کودکی می شناختم، به یک خانواده مشهور تعلق داشت و برای سکتور صحی افغانستان خدمات زیادی را انجام داده است.»

ریس جمهور غنی افزود داکتر سهیلا صدیق، خانوادۀ خود را به معارف وقف کرده بود و صدها داکتر را برای خدمت به افغانستان، مورد تربیت قرار داد

.رئیس جمهور با اشاره به سهم و خدمات داکتر سهیلا صدیق پس از پروسه بن در سکتور صحت، گفت موصوف ضمن ارائه خدمات، برای شماری زیادی از جوانان، زنان و مردان زمینه خدمت را فراهم کرده بود و راهی را که مرحومه برای ارائه خدمات صحی در افغانستان آغاز کرده بود، تعقیب می شود.

رئیس جمهور غنی پیکر داکتر سهیلا صدیق را تا محل مخصوص، مشایعت نمود.

اطلاعات روز و ساموفقیت روزنامه اطلاعات روز و آغاز به فعالیت تلویزیون “سا” دو رخداد فرهنگی مهم و قابل ستایش است که در هفته گذشته بوقوع پیوست. با توجه به کمیت رسانه‌ها و وجود آزادی بیان، استفاده از دموکراسی رسانه‌ای تعبیر غریبی نخواهد بود. رسانه‌ها تا کنون در ایفای دو نقش پرکردن اوقات فراغت و تولیدی شادی و اطلاع رسانی موفق بوده است.

تنوع برنامه‌ها و مخفی نماندن هیچ مطلبی از چشمان تیزبین رسانه‌ها، شاهد بر مدعا است. یک نمونه آن موفقیت روز نامه اطلاعات روز است. لازم است که این موفقیت را به خانواده رسانه‌های چاپی کشور و مخصوصا تیم روزنامه اطلاعات روز و جوان پر تلاش ذکی دریابی تبریک و شادباش عرض‌کنم.

اما انتظار می‌رود که رسانه‌ها، مخصوصا رسانه‌های تصویری و شنیداری به کارویژه‌های افزایش علم، ارتقای تفکر و رشد خرد انتقادی بیشتر توجه کنند. رسانه‌ها زمانی به سه کار ویژه مذکور به خوبی عینیت می‌بخشند که خود را از سلطه قدرت و بازار رها کرده باشند. در این صورت است که انسان‌های عالم، خردمند، پیشرو، فرهیخته، حکیم و منتقد پرورش می‌یابد. هنر فاخر، ماندگار و تاریخ ساز تولید می‌شود. زیرا هنر ناب و ماندگار زاده ژرف اندیشی و تفکر ناب است نه محصول برانگیختگی خیال، عواطف و احساسات.

هدف کار فرهنگی پرورش انسان‌های فرهیخته و ژرف اندیش است نه انسان خیالی و احساسی. زمانی به دوست عزیزم آقای رویش و همکارانش این موفقیت را، تبریک عرض می‌کنم که از وضعیت موجود فراتر رود و “سا” را در جایگاه واقعی آن مانند “معرفت” قرار دهد تا خلای موجود رسانه‌ای را پرکند؛ تولید علم، اندیشه، ژرف اندیشی، خرد انتقادی و در یک کلام حرکت به سمت پرورش انسان توانمند و هنر ناب و فاخر.

داکتر امان فصیحی

امروز نخستین نشست کمیته رهبری شورای به اصطلاح مصالحه ملی برگزار شد. جالب اینجاست که حتی یک جوان مستقل تحصیل کرده باسواد در کمیته رهبری این شورا وجود ندارد.

شماری از افراد این کمیته حتی توان نوشتن یک صفحه تحلیل در باره صلح را ندارد. با این وضعیت، دورنمای صلح از همین حالا در هاله ای از ابهام قرار دارد.

تا زمانی که نگاه علمی به صلح وجود نداشته باشد، با چند تا چهره تکراری آزموده شده نمی توان صلح را تامین نمود. ناکارآمدی شورای مصالحه ملی وقتی آشکار می گردد که حتی رهبران حزب اسلامی و جمعیت اسلامی( دو حزب بانفوذ) و محور مردم افغانستان از حضور در این شورا سرباز زده و آن را باعث ضیاع وقت دانسته اند.

عبدالطیف نظری

وزارت امور خارجه عراق شنبه 5 دسامبر با نشر اعلامیه‌ای نوشت، کشورش می‌خواهد سفارت خود را در کابل پایتخت افغانستان بازگشایی کند.

در این اعلامیه آمده، فواد حسین وزیر امور خارجه عراق در دیدار با حمدالله محب مشاور امنیت ملی افغانستان در مورد گسترش روابط دو جانبه، توسعه گردشگری دینی، همکاری امنیتی و مبارزه با «تروریسم» گفت‌وگو کرد. این دیدار در حاشیه کنفرانس منامه در بحرین انجام شد.

در این اعلامیه ذکر شده: «دو طرف همچنین در مورد موضوع فعال سازی خط هوایی بین بغداد و کابل برای تشویق گردشگری دینی و بازگشایی سفارت عراق برای تقویت روابط دو جانبه و دستیابی به آرمان‌های مردم هر دو کشور گفت‌وگو کردند».

از سوی دیگر، دفتر شورای امنیت ملی افغانستان نیز در صفحه رسمی فیسبوک خود نوشت: «در این دیدار دو طرف روی روابط دوجانبه گفت‌وگو نموده، همچنان در مورد گسترش روابط دیپلماتیک، فرهنگی و امنیتی میان دو کشور توافق نمودند».

شایان ذکر است سفارت عراق در کابل در سال 2017 آماج حملات مهاجمان مسلح قرار گرفت که درگیری میان مهاجمان مسلح و نیروهای امنیتی افغان حدود چهار ساعت دوام کرد.

در این درگیری دو محافظ سفارت عراق در کابل کشته شدند و سه نفر دیگر زخم برداشتند. گروه داعش مسئولیت این حمله را به عهده گرفت. پس از آن سفارت عراق در کابل بسته شد.

پمپئو در که در نشست آن لاین انستیتوت مطالعات راهبردی در منامه پایتخت بحرین سخن می گفت نسبت به خشونت ها در افغانستان ابراز نگرانی کرد.

وی گفت طرف های مذاکره کننده در دوحه باید برای توقف جنگ به مذاکرات خود ادامه دهند.

وزیر امور خارجه قطر نیز در این نشست آن لاین ابراز امیدواری نمود تا پایان سال میلادی جاری گفت و گو ها به نتیجه خوب برسد و افغان ها سال خوبی را پشت سر بگذرانند.

وی تاکید کرد هدف از میزبانی مذاکرات صلح تسهیل روند صلح است تا افغان ها بتوانند ثبات را در کشورشان برقرار نمایند.

این در حالی ست که گفته می شود پس از نردیک به سه ماه تیم های مذاکره کننده حکومت و طالبان در دوحه روز طرزالعمل مذاکرات به توافق رسیده اند.

به نقل از رسانه‌های امریکایی، قانونگذاران امریکایی در لایحه مجوز دفاع ملی، برای سال ۲۰۲۱ اعلام کردند که رییس‌ جمهور این کشور نمی‌تواند شمار نیروهای امریکایی را در افغانستان به کمتر از چهار هزار تن کاهش دهد.
در این لایحه تأکید شده‌ که رییس‌ جمهور ترامپ، باید روند خروج سربازان امریکایی از افغانستان را مشروط به وضعیت افغانستان کند.
یکی از این قانونگذاران امریکا گفته‌اند: «اعضای کنگره تذکر می‌دهند که هر تصمیمی برای کاهش نیروهای مسلح ایالات متحده در افغانستان باید به روشی منظم و با هماهنگی با هم پیمانان و شرکای ایالات متحده و دولت افغانستان انجام شود».
این در حالی‌ست که وزارت دفاع امریکا پیش از این اعلام کرده بود که طرح کاهش نظامیان این کشور در پنتاگون تصویب شده و قرار است تا اواسط جنوری آینده، تعداد سربازان امریکایی به ۲۵۰۰ تن کاهش یابند.

در همین حال، نمایندگان هیئت مذاکره کننده دولت و طالبان، هفته گذشته اعلام کردند که طرفین بروی طرزالعمل مذاکرات توافق کردند و قرار است بحث بر روی آجندا را آغاز کنند.

قرار است در این هفته کمیسیون محافظت از مدافعان حقوق بشر به پیشنهاد سازمان عفو بین‌الملل کارش را آغاز کند. دفاع از ارزش‌های حقوق بشری، کمک به عملی شدن عدالت انتقالی، کمک به رسیدگی به موارد نقض حقوق بشر و جنایات بشری از مهم‌ترین وظایف این کمیسیون خواهد بود.

این کمیسیون درحالی ایجاد می‌شود که در موجودیت کمیسیون‌های مشابه، مانند کمیته مصونیت خبرنگاران که متشکل از چند نهاد حکومتی است، شاهد افزایش ترورهای هدفمند، انفجار مین، ترور فعالان مدنی و خبرنگاران در سال جاری بودیم. کشتار دانشجویان و دانش‌آموزان نیز توسط حملات انتحاری افزایش چشم‌گیر داشته است.

همچنین طبق گزارش‌های امنیتی، طالبان قصد راه‌اندازی حملات بیشتر علیه اعضای جامعه مدنی دارند.سوای مساله افزایش خشونت‌ها، درحالی از اجرای وظایف گفته شده، سخن می‌رود که این وظایف می‌بایست سال‌ها پیش اجرا می‌شد و اکنون عاملان خشونت‌ها و جنایات بشری نه پشت میز گفتگوها در قطر که پشت میله‌های زندان می‌بودند.رسیدگی به پرونده‌های جنایات جنگی و بازخواست از طالبان به‌خاطر سال‌ها حملات انتحاری بر غیرنظامیان در دستور کار گفتگوهای قطر نیست. از این جهت است که امید به عملی‌شدن اهداف کمیسیون تازه‌تاسیس محافظت از مدافعان حقوق بشر پایین و دور از واقعیت‌های میدانی به نظر می‌رسد.

افغانستان به لحاظ فساد در جهان رتبه‌دار است و علی‌رغم وجود قوانین روی کاغذ، نهادهای دولت و کارمندان حکومتی با محرم‌خواندن اسناد، دست و چشم خبرنگاران و جامعه مدنی را از پرونده‌های فساد و دخل و خرج غیرشفاف دولت دور نگه می‌دارند. این مانع‌تراشی‌ها بر سر راه نشر اطلاعات از یک‌سو موجب دلسردی خبرنگاران برای نشر اطلاعات شده و از سوی دیگر، دست فسادپیشگان در پرکردن جیب‌های‌شان از اموال و امکانات دولت بیشتر را درازتر کرده است.در این وضعیت، نه‌تنها مصونیت برای خبرنگاران و فعالان مدنی ایجاد نشده که فسادپیشگان خود را مصون از پی‌گردهای قانونی احساس می‌کنند.

رسیدگی نشدن به مساله عدالت انتقالی و جنایت‌های طالبان نیز در ۲۰سال اخیر، به طالبان چنان احساس مصونیت داده که این گروه در پی فروریختن چارچوب‌های نظام جمهوری از طریق گفتگوهای جاری در قطر و ایجاد حکومت موقت با شراکت مجاهدین هستند؛ مساله‌یی که باعث می‌شود، اهداف ذکرشده در کمیسیون‌های حکومت را تحت شعاع قرار گیرد.طرح مساله تاسیس حکومت موقت دو پیامد خطرناک دارد. نخست این که بسیاری از کارمندان حکومت در ردیف‌های مختلف ممکن است اعتماد خود نسبت به دوام نظام را از دست داده، شروع به فساد بیشتر و غارت امکانات نظام کنند، چنان که در گذشته اتفاق افتاده است. کارمندان رژیم کمونیستی در دروه نجیب پس از آن که پی بردند سقوط رژیم حتمی است، دارایی‌های عمومی را یا به نفع گروه‌های قومی خود متسلب شدند یا با فروش اموال و ادوات نظامی دولت به کشورهای همسایه پا به فرار گذاشتند.پیامد دوم این که با ایجاد دولت موقت، صلح دایمی برقرار نخواهد شد.

ممکن است که در هیاهوی دست به دست شدن چوکی‌ها و سِمت‌های دولتی آرامشی شبیه آرامش سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ ایجاد شود، اما گروه‌های جدید که به قدرت می‌رسند و هیچ تجربه‌یی در زمینه حکومت‌داری ندارند، ممکن است خود دست به فساد بزنند و اهدافی چون عدالت انتقالی و ارزش‌های حقوق بشری قربانی خواهند شد. بنابراین، تاسیس کمیسیون‌ها به صورت پی هم، نه منجر به رعایت ارزش‌های حقوق بشری می‌شود و نه برای خبرنگاران و جامعه مصونیت ایجاد می‌کند بل حکومت را حجیم‌تر و روابط نهادها را پر اصطکاک‌تر می‌کند.به عبارتی، با افزایش نهادهای مشابه و تورم بروکراسی، بستر فساد بیش از هر زمانی فراخ و گسترده خواهد شد. حتی ممکن است این طور تصور شود که حکومت از روی بی برنامگی و دست‌پاچگی دست به کمیسیون‌سازی زده و موضوع نه خدمات‌رسانی به مردم، بل این است که مسایلی چون دفاع از ارزش‌های حقوق بشری و رسیدگی به جنایات جنگی را فقط برای بقای خود مطرح می‌کند.

بنابراین این رفتار حکومت موجب تقویت موضع دولت در میز گفتگوها نخواهد شد و چهره نظام در نزد حامیان بین‌المللی افغانستان نیز از مقبولیت لازم برخوردار نخواهد بود.حکومت اگر نگران مسایلی چون حقوق بشر و عدالت انتقالی است و دغدغه رسیدگی به پرونده‌های فساد، جنایات و جرایم را دارد، می‌تواند در چارچوب ساختار فعلی خود و بدون افزودن نهادهای موازی، با روان‌سازی جریان اطلاعات و خلق انسجام ملی و تقویت موضع خود در میز گفتگوها، به مسایل ذکرشده رسیدگی کند.

راه مدنیت

رصدخانه آرسیبو، دومین تلسکوپ رادویی بزرگ دنیا روز سه شنبه هفته گذشته تخریب شد تا یکی از مشهورترین تلسکوپ های دنیا برای همیشه به کارش پایان دهد. رامون لوگو، رئیس انستیتو فضایی فلوریدا در دانشگاه فلوریدای مرکزی در این خصوص به مجله ساینس گفت کابل های رصدخانه حوالی ساعت8 صبح به وقت محلی جدا شدند و سکوی معلق روی بشقاب 300متری این رصد خانه سقوط کرد.

تلسکوپ رادویی آرسیبو که متعلق به بنیاد ملی علوم ایالات متحده آمریکاست، تحت مدیریت انستیتوی فضایی فلوریدا قرار دارد.

جمال‌ناصر بارکزی، سخنگوی فرماندهی پولیس کندهار گفت این رویداد صبح امروز، شنبه (۱۵ قوس) هنگامی در روستای «صوفیانزو» در ولسوالی ارغستان رخ داد که مهاجمان یک تانک هاموی پُر از مواد انفجاری را بر یک پاسگاه پولیس منفجر کردند.

به گفتۀ جمال ناصری در این انفجار ۳ پولیس کشته و  ۵ پولیس دیگر زخمی شده‌اند. طالبان تاکنون در این باره چیزی نگفته‌اند.

در همین حال عبدالاحد ولی‌زاده، سخنگوی پولیس هرات گفت در یک حملۀ مسلحانه در این ولایت دو سرباز قطعۀ گمرکات و یک غیرنظامی کشته شدند.
این رویداد حوالی ساعت ۱۰ صبح امروز، هنگامی رخ داد که افراد مسلح سوار بر یک موتر کرولا سربازان گمرک اسلام‌‌قلعه را هدف گلوله‌بار قرار دادند

مهاجمان از محل رویداد فرار کردند، اما پولیس در پی شناسایی و بازداشت آنان است. مسئولیت این رویداد را هنوز فرد یا گروهی قبول نکرده است. 

 به نقل از  The Daily Star براساس داده های مجموعه بانک جهانی، سازمان ملل متحد و اتحادیه اروپا روز گذشته (4نوامبر)  اعلام شد، اجرای طرح اصلاح، بهبود شرایط اقتصادی و بازسازی ناشی از انفجار بندر بیروت، بیش از دو میلیارد و 500 میلیون دالر هزینه  خواهد داشت.

نمایندگان این سه مؤسسه در کنفرانس مطبوعاتی در بیروت که همزمان با چهارمین ماه از انفجار مهیب بندر بیروت در مقر سازمان ملل متحد در این شهر برگزار شد، اعلام کردند:« هزینه اصلاح و بازسازی بندر بیروت در این چارچوب حدود دو میلیارد دالر بقیه برای بهبود شرایط زندگی شهروندان آسبب دیده  برآورد شده است.»

این سه نهاد اعلام کردند:«حمایت بین‌المللی از اولویت‌های بازسازی بندر بیروت که در این چارچوب مشخص شده است، به توان دولت بیروت برای تحقق اصلاحاتی شفاف بستگی دارد.»

لبنان از سال گذشته میلادی و به دنبال کاهش شدید لیره واحد پول این کشور، کاهش شدید ذخایر ارزی و افزایش رشد بیکاری و فقر، فروپاشی اقتصادی بی‌سابقه‌ای را تجربه می‌کند. شیوع ویروس کرونا و پس از آن انفجار بندر بیروت نیز شرایط این کشور را بحرانی‌تر کرده است.

انفجار مهیب بیروت که 4 آگست رخ داد، بیش از 200 کشته و 6 هزار زخمی برجای گذاشت. 300 هزار نفر نیز به دلیل تخریب خانه و کاشانه‌ خود آواره شدند.

وزارت دفاع ایالات متحده (پنتاگون) اخیرا اعلام کرد دونالد ترامپ، رئیس جمهور کنونی این کشور در راستای اجرای طرح خروج نیروهای نظامی آمریکا از نقاط مختلف جهان به شمول افغانستان و عراق فرمان خروج بخش اعظمی از نیروهای نظامی آمریکا از خاک سومالی را نیز صادر کرده است.

در حال حاضر، ایالات متحده حدود 700 نظامی آمریکایی در خاک سومالی حضور دارند که بنا به ادعای مقامات پنتاگون، محور اصلی فعالیت این نیروها، کمک به نیروهای محلی برای شکست گروه تروریستی «الشباب» وابسته به القاعده است.

یک مقام نظامی وزارت دفاع آمریکا تأکید کرد ترامپ از پنتاگون خواست همزمان با عقب نشینی بیشتر نیروهای آمریکایی از سومالی، تشکیلات محدودی را در موگادیشو حفظ کند.

با این که مدت کوتاهی از زمامداری ترامپ در کاخ سفید باقی مانده، رئیس جمهور ایالات متحده تصمیم گرفته است نیروهای این کشور را از سومالی خارج کند. او پیش از این به خروج نیروهای آمریکایی از عراق و افغانستان دستور داده بود.

ترامپ در نیمه نوامبر به خروج بخشی از سربازان آمریکایی از افغانستان و عراق دستور داد. شمار افراد این واحدها تا نیمه جنوری 2021 به حدود 2500 نفر کاهش می‌یابد.