نویسنده: Raha News Agency

 منابع امنیتی در ولایت بغلان تایید کردند گروه طالبان کنترل ولسوالی برکه این ولایت را به دست گرفته‌اند.

احمدجاوید بشارت؛ سخنگوی پولیس بغلان گفت مرکز این ولسوالی ساعت ۱۰:۰۰ سه‌شنبه‌شب ( ۲۴ ثور) به دنبال عقب‌نشینی نیروهای دولتی، به دست طالبان سقوط کرده است.

سخنگوی پولیس بغلان توضیح داد شب گذشته درگیری رخ داد و نیروهای امنیتی از مرکز ولسوالی برکه عقب‌نشینی تکتیکی کردند.

به گفته او، این نیروها اکنون در منطقه‌ای از ولسوالی برکه مستقر شده‌اند و تلفات به نیروهای دولتی وارد نشده است.

سخنگوی پولیس بغلان می‌گوید نیروهای دولتی در حال تدارک اجرای عملیات برای تصرف مجدد ولسوالی برکه بغلان هستند.

بُرکه در ۸۵ کیلومتری شهر پلخمری، مرکز ولایت بغلان موقعیت دارد و با ولسوالی اشکمش ولایت تخار هم‌سرحد است.

 تحلیلگران ارشد اطلاعاتی امریکا در گزارشی گفته اند طالبان اگر دوباره به قدرت برسد بیشتر پیشرفت‌های به دست آمده در زمینه حقوق زنان افغان را پس خواهد زد.

«شورای اطلاعات ملی» امریکا که بلندپایه ترین نهاد تحلیلی دستگاه‌های اطلاعاتی امریکاست در ارزیابی خود نوشت: «طالبان در محدود کردن حقوق زنان عمدتا رویکرد یکسانی دارد و اگر در سطح ملی دوباره به قدرت برسد بیشتر دستاوردهای دو دهه اخیر را برخواهد چید.»

طالبان در دوران حاکمیت‌شان بر افغانستان، سیاست‌های زن‌سیتزانه را به اجرا گذشتند.

زنان و دختران از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ از حقوق‌شان از جمله حق آموزش و کار در بیرون از خانه، محروم بودند و بدون محرم مرد اجازه بیرون‌شدن از خانه را نداشتند.

با افزایش تلاش‌ها برای صلح و احتمال سهم گرفتن طالبان در قدرت، زنان نگران قربانی‌شدن آزادی‌های دو دهه اخیرشان هستند. آنان بر افزایش حضورشان در روند صلح و حفظ دستاوردها در زمینه حقوق زنان تاکید دارند.

با شروع خروج نیروهای امریکایی از افغانستان این نگرانی وجود داشته که گروه اسلامگرای طالبان بار دیگر به قدرت برسند و سختگیری‌های شدید علیه زنان را از سرخواهد گرفت.

جو بایدن؛ رییس جمهور امریکا ماه پیش اعلام کرد که ۲۵۰۰ سرباز امریکایی باقی مانده در افغانستان را تا ماه سپتامبر از این کشور خارج خواهد کرد.

آقای غنی روز (سه‌شنبه، چهاردهم ثور) در یک مقاله‌یی در نشریۀ امریکایی «فارن افیرز» نوشت خروج نیروهای خارجی از افغانستان خطرهایی را متوجه کشور می‌سازد، اما همزمان فرصت‌های خوبی را نیز برای شهروندان کشور در پی خواهد داشت.

آقای غنی می‌نویسد همزمان با خروج نیروهای خارجی از افغانستان، روند صلح باید به نتیجه برسد و یک حکومت صلح شکل بگیرد. به بیان آقای غنی، او به تکمیل شدن دورۀ ریاست جمهوری‌اش علاقه‌مندی چندانی ندارد و برای موفقیت روند صلح حاضر است پیش از پایان دورۀ قانونی به حکومتش پایان دهد.

رییس‌جمهور می‌افزاید که این حکومت صلح که طالبان نیز در آن شامل خواهند بود، باید روند ادغام طالبان در سطوح مختلف دولت و جامعه را مدیریت کند. به بیان او، این اقدام برای حکومت آیندۀ افغانستان دشوار اما عملی خواهد بود.

رییس‌جمهور غنی خاطرنشان می‌سازد که پس از خروج نیروهای خارجی از افغانستان بهانه‌یی برای طالبان زیر نام جهاد باقی نخواهد ماند تا به جنگ ادامه دهند. به گفتۀ آقای غنی، این گروه و حامی خارجی‌اش (پاکستان) باید انتخاب کنند که با مردم افغانستان به جنگ ادامه می‌دهند یا این که با شهروندان کشور صلح می‌کنند.

آقای غنی یادآور می‌شود که طالبان اگر بخواهند به جنگ علیه شهروندان افغانستان ادامه دهند، نیروهای امنیتی و دفاعی کشور علیه این گروه خواهد جنگید. به سخن او، این نیروها نسبت به هفت سال پیش به مراتب ظرفیت بیشتری دارند.

این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که تا کم‌تر از پنج ماه دیگری قرار است نیروهای خارجی افغانستان را ترک کنند. وزیر خارجۀ امریکا می‌گوید که واشنگتن همزمان با خروج نیروهای نظامی به تلاش‌های دیپلماتیک برای موفقیت روند صلح افغانستان تمرکز می‌کند.

در کنار پیشرفت در مذاکرات ایران و قدرت های جهانی در وین و بالا گرفتن احتمال احیای برجام، خبر مذاکرات سری ایران و عربستان در بغداد، بیش از پیش نشان دهنده عبور از آمریکای ترامپ و میراث سیاسی آن در خاورمیانه است. در صورت تایید نهایی این خبر باید گفت اذعان بایدن به شکست فشار حداکثری علیه ایران و قطع حمایتش از عربستان در جنگ یمن، ریاض را به تجدید نظر در سیاست تهاجمی قبلی خود در قبال ایران وادار کرده است.

در کنار این تحولات نمی توان از یک تحول مهم تر گذشت. صحه نهادن بایدن بر توافق ترامپ و طالبان و خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان ظرف پنج ماه آینده و دست بالا گرفتن طالبان در آینده این کشور.

از هر منظر این سومین تحول در مقیاس ژئوپولتیک به سود ایران است و احتمالا مقدمه خروج نهایی نیروهای آمریکایی از عراق هم باشد.

عقب نشینی آمریکا از افغانستان به منزله اذعان به شکست پروژه های نومحافظه کارانه دهه اول سده جاری و بخصوص دستور کار “رژیم چنج” است.

با هر نگاهی ایالات متحده در دهه گذشته مانند دوران گرفتاری در ویتنام، گرفتار چرخه دیگری از عقب نشینی شده و تمایل فزاینده ای برای غیرنطامی شدن سیاست خارجی آن بوجود آمده است. این تحول در دوره ترامپ به صورت عروج انزواگرایی و عدول از استثناگرایی معهود خود را نشان داد.

مجموع رویکردهای سیاست خارجی بایدن در سه ماه گذشته و بویژه موضع گیری آن در قبال پرونده های مهمی چون چین، روسیه و خاورمیانه، حاکی از تمایل به اصلاح واقع گرایی تنگ نظرانه ترامپ به سود قسمی ویلسونیسم واقع گرایانه است. مطابق این دیدگاه سیاست داخلی کشورها از حیث تاثیرگذاری بر سیاست و امنیت بین الملل به عنوان متغیری جدی، مهم تلقی می شود، در پناه آن توجه به سازمان های بین المللی و همکاری های چند جانبه برای نیل به اهداف ایده ئالیستی دوباره مطمح نظر واقع می شود.

از این زاویه دولت جرج بوش و برنامه جنگ پیشگیرانه و رژیم چنج آن، از نوعی تناظر با رویکرد جراحی در مواجهه با مسائل بین الملل برخوردار بود.

این رویکرد با شکست در عراق و افغانستان سلب اعتبار شد و سردرگمی و تردید در سوریه، یکی از نخستین پیامدهای آن بود.

اما نو ویلسونیسم بایدن مشابه پزشکی داخلی است که با حوصله به ارزیابی علائم بالینی، یافته های پاراکلنیکی و شواهد دیگر می پردازد و اولویت آن دارودرمانی و دیگر روش های کمتر تهاجمی است. هرچند در براورد نهایی، جراحی را هم به عنوان گزینه آخر، کنار نمی نهد.

روشن است که با این ساده سازی ها، نمی توان تمام وجوه و متغیرهای دخیل در سیاست خارجی آمریکا را توضیح داد. اما حداقل می توان گفت که فرصتی مهم برای ایران فراهم شده و رقبای منطقه ای آن نظیر اسرائیل و عربستان قبل از همه آن را فهمیده اند و هریک هم با روش خود به آن پاسخ داده اند.

دولت جدید آمریکا چاره ای جز اذعان به بازتعریف ترتیبات جدید امنیتی در خاورمیانه و یک رژیم جدید توازن قوا در آن ندارد. کشش سیاست اسرائیلی ترامپ تمام شده و با قدرت گیری چین و روسیه دیگر آمریکا فعال مایشاء نیست.

داکتر عبداللطیف نظری

چاپلوسی در ذاتِ بشر است؟ بررسی جوامعی مانند کرۀ جنوبی، دانمارک، سنگاپور و سوئیس شکی به جای نمی‌گذارد که انسان ها چاپلوسی را می آموزند. شاید چاپلوسی با دروغ، حیله گری، اغراق، ترس و عصبانیت فرقی نداشته باشد زیرا که عموم این ویژگی‌های منفی را انسان‌ها در ساختارهایی که زندگی می‌کنند، می‌آموزند، به آن عادت می‌کنند، در ناخودآگاهشان به طور خودکار وارد می‌نمایند و سپس به نسل‌های بعدی منتقل می‌کنند. از این رو، اگر بخواهیم ساختار چاپلوسی را واکاوی کنیم ضرورتاً باید محیطی را مطالعه کنیم که انسان‌ها در آن پرورش یافته و این عادت را درونی می‌کنند. تعریفِ استاندارد چاپلوسی (Sycophancy)، بزرگ نشان دادن، خاص معرفی کردن و موفق جلوه دادن یک مقام دولتی یا معروف برای کسبِ امتیاز است. هرچند امتیاز می‌تواند شامل موارد مختلفی باشد ولی انتهای چاپلوسی، دسترسی به پول و امکانات مادی است. اگر هدفِ اولیه چاپلوسی را به قدرت رسیدن وسِمَت پیدا کردن تلقی کنیم، خودِ سِمت و مقام نیز به پول، امکانات و تسهیلات منتهی می‌شوند. به نظر می‌رسد چاپلوسی را می‌توان در دو علتِ زیر واکاوی کرد:

الف: ساختار اقتصادی یک کشور. تقریباً عموم کشورهای جهانِ سوم دارای اقتصاد دولتی هستند. به این معنا که فرصت‌های ثروتمند شدن، سرمایه‌گذاری، دسترسی به امکانات و تضمین معاش در زندگی با نوعی ارتباط با دستگاه دولتی آمیخته است. اگر شهروندی در نروژ، آلمان، ژاپن و کره جنوبی، که کشورهای توسعه یافته قلمداد می‌شوند، بخواهد ثروتمند شده یا از امکانات مالی و تضمین معاش بهره‌مند شود، ضروری است که خود به تاسیس و مدیریت یک بنگاه اقتصادی مبادرت ورزد. دولت و حاکمیت در این کشورها، قانونگذار و مجری قانون و ناظر بر مقررات هستند و ثروت توزیع نمی‌کنند. اما در نیجریه، اردن یا بولیوی، ثروت و امکاناتِ کشور در اختیار دستگاه دولتی است. اقتصادِ دولتی و گسترۀ وسیع امکانات دولتی در ذات خود، چاپلوسی را پرورش می‌دهند.

اتفاقاً دولت‌های جهان سوم به خوبی متوجه شده اند که آبراهام مازلو سخن دقیقی می‌گوید که اولین و فوری‌ترین نیاز انسان‌ها به پول، اشتغال، مسکن و غذا است. اگر دولتی این نیازهای اولیه را به دست گیرد و کنترل و شدت و ضعف تامین این نیازها در اختیار دستگاه‌های دولتی باشد به راحتی می‌تواند جامعه را تحت قیمومیت خود در آورد. این ساختار اقتصادی به عنوان مثال در کوبا، تفاوت‌های کهکشانی با ژاپن دارد که هزاران کارآفرین فکر می‌کنند، نوآوری می‌کنند و در بنگاه‌های خود، ده‌ها هزار نفر را به موجب مهارت و تخصص استخدام می‌کنند به طوری که 92 درصد مردم ژاپن برای بخش خصوصی کار می‌کنند. این در حالی است که معاش و زندگی اقتصادی 77 درصد مردم کوبا در بخش دولتی است. کرۀ جنوبی هم‌اکنون یکی از رقابتی‌ترین، حرفهای‌ترین و تخصصی‌ترین کشورها در جهان محسوب می‌شود. بی دلیل نیست که 90 درصد مردم آن برای بخش خصوصی کار می‌کنند. در آلمان و آمریکا نیز حدود 87 درصد مردم در استخدامِ بخش خصوصی هستند. البته این تحلیل به آن معنا نیست که در سوئیس، آلمان یا کرۀ جنوبی، چاپلوسی تعطیل است بلکه فرهنگ و رفتارِ مسلط نیست (Mainstream) و درصدِ قابل توجهی از مردم می‌آموزند و در ناخودآگاه آن‌ها ثبت می‌شود که معیشت و امکانات در زندگی، نتیجۀ کار، زحمت و رقابتِ فکری است. سرنوشتِ ملت‌ها با فرهنگ، خُلقیات و اندیشه‌های اکثریت آن‌ها شکل می‌گیرد. در همه کشورها، متقلب، حیله‌گر، فاسد، چاپلوس، دروغگو، قانون شکن، ناجوانمرد و بی پِرنسیپ وجود دارد اما سوال این است که آیا این گروه 80 درصد جامعه است یا 10 درصد جامعه؟ طبعاً با 80 درصد حیله‌گر نمی‌توان جامعه ای سالم بنا کرد.

ب: فرصت‌های شهرت و کسب اعتبار. اگر فرصت شهرت و اعتباریابی در هنر، علم، نویسندگی، ادبیات و هر نوع فعالیتِ اجتماعی و مدنی با نظارت، امکان‌یابی و منابع مالی انحصاری نهادهای دولتی آمیخته شده باشد خود به خود در ذات خود درجه‌ای از تمجید‌های بی‌پایه، استفاده از واژگان اغراق آمیز و چاپلوسی را به همراه خواهد داشت.

موقعیتِ ملی و جهانیِ فیلسوف آلمانی یورگن هابرماس، ارتباطی به دولت آلمان ندارد. موقعیت بازیگر سینما آنتونی هاپکینز، ارتباطی به دولت انگلستان یا آمریکا ندارد. موقعیت رمان نویس ژاپنی‌ها روکی موراکامی، ارتباطی به دولت ژاپن ندارد. توماس فریدمن اعتبار روزنامه نگاری خود را از دولت آمریکا اخذ نکرده است. دولت انگلستان در شوکتِ تاریخی آلفرد هیچکاک نقشی ایفا نکرد. اگر در ناخودآگاه جامعۀ هنرمندان، نویسندگان، دانشگاهی‌ها و حرفه‌ای‌های دیگر رسوب کرده باشد که راهِ دستیابی به پول و شهرت از طریق ارتباطات دولتی است، خود به خود توجیه‌های اغراق‌آمیز، موفق خطاب کردن مدیران ناکارآمدِ دولتی، نادیده گرفتن Fact ها، تحریفِ آمار، طرح ارادت‌های غیر واقعی و تایید بی‌پایۀ مدیران دولتی، به فرهنگ عمومی تبدیل می‌شود. افراد می‌آموزند که پله‌های ترقی را با استفاده از واژگان پر طمطراق و تعظیم و قیام در برابر مدیران، می‌توان راحت و بی هزینه طی نمود.

در کشورهای جهان سوم که نهادِ دولت بر هر نوع ارتقایی تسلط و نظارت دارد، این فرهنگ به تدریج عمومی شده و شهروندان با محافظه کاری و لطیفه گویی از آن عبور می‌کنند. در دستگاه‌ها و وزارت‌خانه‌هایی که منابع مالی قابل توجه و ارزهای خارجی در اختیار دارند، صنعتِ چاپلوسی پیشرفته‌تر شده و غلظتِ فریب و میزانِ تمجید پیچیده تر می‌شوند. متملق مثلاً مدیر را در خواب می‌بیند یا موفقیت‌هایی را به او نسبت می‌دهد که اصلاً وجود خارجی ندارند. بعد از مدتی، متملق و دریافت کنندۀ تملق هر دو در توهم زندگی می‌کنند. این در حالی است که خانم مِرکل با مدیریتی آرام و محاسبه شده‌ای در شرایط بحرانی اعم از سیاسی و اقتصادی اروپا، در معرض چنین تملقاتی قرار نگرفته است. مردم آلمان بر اساس وظایف قانونی، خانم مرکل را ارزیابی می‌کنند و معمولاً در جامعه ای مانند آلمان، متملق طرد می‌شود.

چند نکته: چاپلوسی محصول ساختارهای ناکارآمد و متمرکز است. به میزانی که در یک جامعه، امکانات، منابع و فرصت‌ها متمرکز و نزد دولت باشند، به همان میزان می‌توان انتظار داشت چاپلوسی در فرهنگ، عمومی گردد. تمرکز در ذات خود، بی عدالتی می‌آورد؛ چه این تمرکز نزد دولت باشد چه تمرکزِ ثروت نزد یک درصدِ جامعه. از این رو برای اندازه گیری پیچیدگی و غلظتِ چاپلوسی، فهمِ ساختارِ اقتصادی یک جامعه، قدمِ اولِ شناخت است. متملق به یک امیدی تملق می‌کند: یا می‌خواهد به سمت و مقام و قدرت برسد یا در نهایت به پول و امکانات و ثروت و منابع ارزی و حقِ ماموریت. در هر دو صورت، چاپلوس می‌خواهد نیازهای خود را برآورد کرده و احیاناً به امکانات و قدرت بیشتر، طمع دارد.

در عین حال، در کشورهای جهانِ سوم که تمرکز ثروت و قدرت وجود دارد، یک اتفاقِ تعیین کنندۀ دیگری نیز شکل می‌گیرد: ظهورِ یک اکثریتِ ضعیف با اعتماد به نفس بسیار پایین. چاپلوس در عین اینکه طمع دارد و محتاج است از مناعت طبع و شخصیت والا برخوردار نیست. حاضر است به هر رفتاری تن دهد، تا سمت خود را حفظ کند و به رقم‌های بالاتری برسد. چاپلوس آگاهانه دروغ می‌گوید و حیله به کار می‌برد. چاپلوس و دریافت کنندۀ چاپلوسی، هردو محصولِ یک ساختار معیوبِ اقتصادی و فرهنگی هستند. یک نظامِ اقتصادی سالم، شهروندانِ سالم به ارمغان خواهد آورد. اقتصادِ سالم، ثبات سیاسی نیز به همراه می‌آورد. عدالت اجتماعی نیز در سایه اقتصادی سالم به دست می‌آید. مادامی که کشورهای جهان سوم، پارادایم حکمرانی خود را بر تمرکز ثروت، قدرت و رانت بنا کرده باشند نه تنها نمی‌توان در انتظارِ شهروندانِ مدنی نشست، بلکه اهدافی مانند آزادی فکری و دموکراسی نیز رویایی بیش نخواهند بود. کارِ لازم فرهنگی در جهان سوم این است که تملق و فرصت طلبی در فرهنگ عمومی مذموم شناخته شوند. اما کلیدِ تقابل با چاپلوسی، سالم سازی ساختار اقتصادی از یک طرف و اعتباریابی اشخاص از طریق زحماتِ خود آنها از طرف دیگر است.

داکتر محمود سریع القلم

در سال ۱۹۵۶ میلادی انگلیس، فرانسه و اسرائیل، در توطئه‌ای مشترک، تجاوز سه جانبه‌ای را علیه مصر تدارک دیدند و صهیونیست‌ها نوار غزه و بخشی از سینا را اشغال کردند. اما بر اثر فشارهای جهانی و عملیات مقاومت، ناگزیر از این مناطق خارج شدند.

در سال ۱۹۶۳ میلادی سازمان آزادی‌‏بخش فلسطین به رهبری احمد شقیری، شکل گرفت و صاحب سپاهی در نوار غزه شد. همچنین جنبش‌های چریکی نظیر جنبش فتح، جبههٔ خلق و … تشکیل شدند و توانستند عملیات چریکی بسیاری را از خاک سوریه علیه صهیونیست‌ها به مورد اجرا بگذارند و تلفات و ضایعات قابل توجهی به آنان وارد سازند.

فَتْح با نام کامل جنبش آزادی‌بخش میهنی فلسطین (به عربی: حرکة التحریر الوطنی الفلسطینی) مهمترین سازمان سیاسی و نظامی فلسطینی است که در سال ۱۹۵۹ توسط یاسر عرفات و خلیل الوزیر (ابوجهاد) با هدف آزادی فلسطین از سیطره اسرائیل از طریق مبارزات چریکی بنیان‌گذاری شد.

جبههٔ خلق با نام کامل جبههٔ مردمی برای آزادی فلسطین(به عربی: الجبهة الشعبیة لتحریر فلسطین – القیادة العامة) سازمان سیاسی و نظامی زیرزمینی فلسطینی است که در سال ۱۹۶۸ توسط احمد جبرئیل با انشعاب از جبهه مردمی برای آزادی فلسطین تأسیس شد.

اسرائیل در سال ۱۹۶۷ م. با حمایت آمریکا، جنگی را علیه مصر و سوریه به راه انداخت و سینای مصر و ارتفاعات جولان سوریه را- علاوه بر سایر بخش‌های فلسطینی به اشغال خود درآورد. اما ملت فلسطین همچنان به مقاومت خود در برابر اشغالگری صهیونیستی ادامه داد. پس از شکست ۱۹۶۷ م. عملیات نظامی- چریکی فلسطینی، از خاک اردن علیه صهیونیست‌ها گسترش یافت و خطر و تهدیدی بالقوه برای یهودیان غاصب گردید.

به دنبال این تحولات آمریکا و صهیونیست‌ها، اردن را تحت فشار قرار دادند و این کشور در سپتامبر ۱۹۷۰ م. فعالیت چریکی فلسطینیان را درهم کوبید. کارهای چریکی از این پس، به سوریه و لبنان انتقال یافت.

در سال ۱۹۷۳ م. سوریه و مصر توافق کردند برای آزادسازی خاک اشغال شده خویش، با صهیونیست‌ها بجنگند و اگر دخالت مستقیم آمریکا در جنگ نبود، شکست کامل صهیونیست‌ها رقم می‌‏خورد.

در پی این حوادث، مذاکرات آتش‌بس میان مصر و رژیم صهیونیستی زیر نظر آمریکا آغاز و کار به جایی رسید که انور سادات (رئیس جمهور وقت مصر)، در سال ۱۹۸۷ م. به طور یک جانبه و در کمپ دیوید آمریکا، صلحی را با صهیونیست‌ها امضا کرد.

مصر با امضای این قرارداد، عملًا از گردونه درگیری با دشمن صهیونیستی خارج شد لیکن خداوند سبحان خروج مصر را به واسطه پیروزی انقلاب اسلامی در ایران به رهبری امام خمینی‌‏رحمه الله جبران کرد.

رهبر ایران سفارت اسرائیل را تعطیل و سفارت فلسطین را به جای آن دایر فرمود و اعلام داشت: «اسرائیل غدّه‌ای سرطانی است و باید ریشه کن شود»

همچنین روز جهانی قدس را اعلام و سپاه قدس را تأسیس کرد. این خط مشی و سیاست حکیمانه و حمایت از مبارزات بحق مردم مسلمان فلسطین، به وسیله جانشین ایشان سیدعلی خامنه ای و مسئولان نظام اسلامی، با همان قوت ادامه دارد.

داکتر سید علی موسوی چکاوک

وزارت دفاع ملی امروز (سه‌شنبه، چهاردهم ثور) در خبرنامه‌یی آورده است این جنگ‌جویان شبکۀ القاعده در جریان ۲۴ ساعت گذشته در مناطق مختلف ولایت هلمند از پا درآمده‌اند.

در خبرنامۀ این وزارت همچنان آمده که این افراد باشنده‌گان اصلی ایالت پنجاب پاکستان هستند.

گفتنی است که نیروهای ارتش ملی در ولایت هلمند عملیات گسترد‌ۀ تصفیه‌یی را آغاز کرده‌اند. بر اساس اظهارات مسوولان وزارت دفاع ملی، در جریان این عملیات بیش از یک‌صد جنگ‌جوی طالبان کشته شده‌اند.

شهرزاد اکبر، رییس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان می‌گوید مسوولیت ادامۀ کشتار غیرنظامیان در کشور بر عهدۀ طالبان است.

خانم اکبر امروز (سه‌شنبه، چهاردهم ثور) در برگۀ تویترش از ادامۀ کشتار و آواره شدن غیرنظامیان در کشور انتقاد می‌کند. او با اشاره به آواره شدن هزاران خانواده در هلمند می‌گوید این وضعیت زمینۀ نقض گستردۀ حقوق بشر را فراهم ساخته است.

خانم اکبر یادآور می‌شود باوجود تلاش‌ها برای برقراری صلح در کشور، کشتار غیرنظامیان ادامه دارد و مسوولیت ادامۀ این خون‌ریزی‌ها بر عهدۀ طالبان است.

به باور شهرزاد اکبر، طالبان با خودداری از گفت‌وگوهای جدی صلح با دولت افغانستان برای پایان جنگ در کشور باعث شده‌اند که کشتار و خشونت‌ها همچنان ادامه یابد.

رییس کمیسیون مستقل حقوق بشر از گروه طالبان می‌خواهد که از ادامۀ خشونت‌ها دست بردارند و وارد گفت‌وگوهای جدی صلح با دولت افغانستان شوند.

این در حالی است که درگیری‌های مسلحانه میان نیروهای ارتش ملی و جنگ‌جویان طالبان در روزهای اخیر افزایش یافته است. همزمان با افزایش این درگیری‌ها، تلفات ملکی در کشور نیز افزایش یافته است.

مسوولان محلی در هرات می‌گویند جاری شدن سیلاب در ولسوالی ادرسکن این ولایت جان دست‌کم دوازده نفر را گرفته و ده‌ها زخمی برجای گذاشته است.

جیلانی فرهاد، سخنگوی والی هرات به رسانه ها گفت سرازیر شدن سیلاب‌ها در روستای «روکه» از مربوطات ولسوالی ادرسکن این ولایت اوایل دیشب (سه‌شنبه، چهاردهم ثور) آغاز شده است.

آقای فرهاد می‌افزاید جاری شدن سیلاب‌ها در این روستا زیان هنگفت جانی و مالی در پی داشته است. به گفتۀ او، دست‌کم دوازده نفر در این رویداد جان باخته و ده‌ها باشندۀ دیگر این روستا زخمی شده‌اند. جیلانی فرهاد شمار زخمیان این رویداد را مشخص نمی‌سازد، اما می‌گوید که بررسی‌ها تاکنون ادامه دارد.

سخنگوی والی هرات همچنان یادآور می‌شود که ده‌ها خانۀ رهایشی بر اثر جاری شدن این سیلاب‌ها تخریب و صدها رأس مواشی نیز تلف شده‌اند. جزییات کامل زیان‌های وارده تاکنون از سوی مسوولان محلی هرات همگانی نشده است.

گفتنی است که روز گذشته ولایت‌های سمنگان و دایکندی نیز گواه جاری شدن سیلاب‌ها بوده‌اند. جان باختن دست‌کم پنج نفر در این دو ولایت گزارش شده است.

محمد حنیف رضایی، سخنگوی قول اردوی ۲۰۹ شاهین امروز (سه‌شنبه، چهاردهم ثور) به رسانه ها گفت این قطار نظامی طالبان توسط دو والی نام‌نهاد طالبان برای ولایت‌های فاریاب و بادغیس رهبری می‌شد. آقای رضایی می‌افزاید که این کاروان طالبان عصر دیروز آماج دو حملۀ پی‌درپی نیروهای هوایی ارتش قرار گرفته است.

سخنگوی قول اردوی ۲۰۹ شاهین خاطرنشان می‌سازد در این دو حملۀ هوایی ۲۰ واسطۀ زرهی و غیرزرهی جنگ‌جویان گروه طالبان تخریب شده است.

مسوولان ارتش توضیح می‌دهند این حمله‌ها در منطقۀ چهل‌گزی از مربوطات ولسوالی قیصار ولایت فاریاب صورت گرفته است. سخنگوی قول اردوی ۲۰۹ شاهین تأکید می‌کند تلفات سنگینی بر جنگ‌جویان طالبان وارد شده است، اما به دلیل قطع بودن آنتن‌های مخابراتی تاکنون آمار تلفات وارد شده به جنگ‌جویان طالبان در دسترس او قرار نگرفته است.

طالبان تاکنون در این مورد به رسانه‌ها چیزی نگفته‌اند.

این در حالی است که از یک‌سال به این‌سو سقوط مرکز ولسوالی قیصار هدف اصلی جنگ‌جویان طالبان در فاریاب بوده است. گروه طالبان پارسال بارها با راه‌اندازی حمله‌های تهاجمی تلاش کردند مرکز این ولسوالی را سقوط دهند، اما موفق نشدند.

عباس بصیر وزیر تحصیلات عالی در دیداری که با این ورزشکار قهرمان کشور داشت، از تلاش ها و موفقیت های موصوف در عرصه ورزش، اخلاق ورزشی و کسب افتخارات بنام افغانستان در میدان های مسابقه قدردانی نموده گفت وزارت تحصیلات عالی در نظر دارد تا به تمام جوانان ورزشکار کشور که از خود در این عرصه شایستگی نشان داده اند، زمینه تحصیلات عالی را فراهم نماید.

حسین‌بخش صفری نیز در این دیدار خواست تا زمینه تحصیل در یکی از دانشگاه‌های خصوصی برایش فراهم گردد.

وی گفت که آرزو دارد تا در کنار ورزش از طریق علم و دانش نیز به کشور و مردم خویش خدمت نماید.

بصیر با استقبال از علاقمندی صفری به کسب علم و دانش وعده سپرد که تا حد امکان از هیچ نوع سعی و تلاش در زمینه دریغ نخواهد کرد.

حسین‌بخش صفری، ورزشکار افغان قهرمانی مسابقات آسیایی سال ۲۰۱۷ ترکمنستان در رشته جوجیتسو و چندین مسابقه ام ام ای بوده و در رده بندی بهترین‌های رشته فول کنتاک جوجیتسو؛ در صدر جدول قرار دارد.

غنی که امروز (سه‌شنبه، ۱۴ ثور) در نشست «هفته‌ی معارف» در کابل صحبت می‌کرد، گفت از این اداره‌ها نام نمی‌برد، ولی «بندانداختن میلیاردها دالر» توسط این ادارات دولتی قابل‌قبول نیست.

او تأکید کرد: «تنها دو اداره ۱.۶ میلیارد دالر را بند انداخته است.»

در همین حال، رییس‌جمهور غنی گفت هر اداره‌ای که پس از این بودجه‌ی‌شان را مصرف کرده نتوانند و همنچنان مصارف ادارات در ساختار تعهدات‌شان در یک سال انجام نشود، بودجه‌ی این ادارات به سایر ادارات داده می‌شود.

آقای غنی افزود: «ما این فرصت را نداریم که پیسه را ضایع کنیم.»

از سویی هم، او در بخشی از صحبت‌های خود گفت گروه طالبان ملیاردها دالر به زیربنای افغانستان از جمله در بخش معارف آسیب زده است.

قبلا رییس‌جمهور غنی گفته بود این گروه به ارزش یک میلیارد دالر امریکایی به زیربناهای افغانستان صدمه رسانده است.

کمیسیون امور بین‌المللی مجلس نمایندگان می‌گوید خروج غیر مسئولانه و شتاب‌زده نیروهای خارجی از افغانستان عواقب ناگواری خواهد داشت.

این کمیسیون مجلس نمایندگان امروز سه‌شنبه، ۱۴ ثور در اعلامیه‌ای گفت با وجود گروه‌های مختلف تروریستی در افغانستان، خروج غیرمسئولانه نیروهای خارجی عواقب ناگواری خواهد داشت.

در این اعلامیه آمده‌است که خروج نیروهای خارجی باید مسئولانه و با درنظرداشت شرایط امنیتی و وضعیت عمومی افغانستان انجام شود؛ اما خروج غیرمسئولانه و بدون ایجاد مکانیزم امنیتی بدیل، تاوان جبران‌ناپذیری را متوجه امنیت بین‌المللی خواهد کرد.

اعلامیه افزوده‌است دولت ایالات متحده باید بر اساس توافق‌نامه‌ امنیتی و معاهده‌ استراتژیک کابل – واشنگتن، تعهدات پشتیبانی‌کننده‌ خود از دولت و مردم افغانستان را در بخش‌های امنیتی، سیاسی و اقتصادی، به گونه‌ جدی انجام دهد.

طبق اعلامیه، حمایت از حاکمیت ملی، تمامیت ارضی افغانستان، تضمین حقوق اساسی مردم افغانستان و مبارزه‌ مشترک با تروریزم، بخش‌های مهم این تعهدات است که باید مورد توجه جدی قرار گرفته و مکانیزم اجرایی مؤثری برای اجرای این تعهدات تعریف و تدوین شود.

در این اعلامیه کمیسیون امور بین‌المللی مجلس نمایندگان، از دولت امریکا خواسته شده‌است که در صورت ترک تأسیسات و مراکز نظامی، امکانات و تأسیسات موجود را در اختیار دولت افغانستان قرار داده و برای اجرای تعهدات خود مبنی بر ادامه‌ حمایت‌های اقتصادی، تخنیکی و مشورتی با نهادهای امنیتی افغانستان مسئولانه عمل کند.

این کمیسیون همچنین از امریکا و جامعه جهانی خواسته‌است تا علاوه بر حمایت از روند صلح از دستاوردهای دو دهه اخیر در افغانستان نیز حمایت جدی کند.

در این اعلامیه آمده‌است که حکومت افغانستان نیز باید به منظور تقویت نظام جمهوری، به اصل حاکمیت قانون و صلاحیت‌های قانونی مجلس نمایندگان متعهدانه عمل کرده و تصمیم‌گیری در مورد مساله کلان ملی جنگ و صلح را با شورای ملی شریک و پس از تأیید شورای ملی اقدام کند.

رئیس جمهور محمد اشرف غنی قبل از ظهر امروز با داکتر زلمی خلیلزاد نمایندۀ خاص وزارت امور خارجه ایالات متحدۀ امریکا در خصوص صلح افغانستان، دیدار نمود.

در این دیدار داکتر خلیلزاد در مورد فعالیت های خویش در ارتباط با روند صلح افغانستان، به رئیس جمهور گزارش داد.

در مقابل، رئیس جمهور غنی با توجه به آغاز فصل نو روابط بعد از اعلام خروج نیروهای بین المللی از افغانستان، روی عیار ساختن پروسۀ صلح با واقعیت های جدید، تاکید کرد.

رئیس جمهور افزود صلح برای مردم و حکومت افغانستان یک فوریت است، اما این روند باید متناسب به واقعیت های جدید افغانستان باشد.

وزارت صحت عامه امروز (دوشنبه، سیزدهم ثور) در خبرنامه‌یی آورده که آقای غنی این فرمان را در نشستی به منظور بررسی وضعیت ویروس کرونا در کشور، صادر کرده است.

بر اساس این خبرنامۀ وزارت صحت عامه، رییس‌جمهور به این نهاد دستور داده که تدابیر جدی برای جلوگیری از قاچاق و مفقود شدن تجهیزات طبی در کشور روی دست بگیرد. آقای غنی همچنان به وزارت صحت عامه هدایت داده است که با عاملان قاچاق و سرقت وسایل طبی کشور برخورد جدی کند.

این فرمان آقای غنی در حالی صادر می‌شود که در جریان شیوع موج نخست این ویروس در مواردی تجهیزات طبی به خارج از کشور قاچاق شده بود. گزارش‌های تحقیقی رسانه‌ها نشان می‌دهد که وسایل گران‌بهای طبی به شمول ماشین‌آلات تنفس مصنوعی (ونتلاتورها) به پاکستان قاچاق شده است.

در روزهای پسین شمار مبتلایان ویروس کرونا در کشور نیز افزایش یافته است. وزارت صحت عامه از آغاز موج سوم این ویروس در کشور هشدار می‌دهد.

افغانستان به ویژه ولایات جنوبی از زمانیکه رئیس جمهور جو بایدن در اواسط اپریل برنامه خروج کامل نیروهای امریکایی از این کشور در یازده سپتامبر سال جاری میلادی را اعلام کرد، شاهد افزایش خشونت بوده است.

به گزارش بخش ترجمه خبرگزاری رها، کلینتون یک شنبه به سی ان ان گفت:«بسیار خوب، این کار صورت گرفته. می دانم این تصمیم سختی است.»

این چیزی ست که ما یک مشکل شرارت آمیز می خوانیم. رئیس جمهور به هر صورت تصمیم خروج را اعلام کرده اما پیامدهای هم پیش بینی شده و هم ناخواسته ای در مورد ماندن و ترک کردن مطرح است.

کلینتون تاکید کرد:«دو پیامد کلان در مورد خروج نیروهای امریکایی از افغانستان وجود دارد: واشنگتن می بایست روی احتمال سقوط دولت کابل و تسلط طالبان در افغانستان و از سرگیری فعالیت های تروریستی» تمرکز کند.

وی ادامه داد:«فکر می کنم این دو مشکل عمده باید مد نظر قرار گیرد.»

کلینتون خاطرنشان ساخت:«منظورم خروج نیروهایی ست که به تامین امنیت در افغانستان کمک کرده و حامی نیروهای امنیتی و دفاعی افغان بوده است. رها کردن همه چیز به خود نیروهای امنیتی افغان پیامد دارد.»

وی تاکید کرد امریکا نمی تواند خود را از تبعات منفی خروج از افغانستان شانه خالی کند.

اظهارات محمد قاسم حلیمی، وزیر حج و اوقاف افغانستان در مورد رهبر پیشین طالبان و جنگجویان این گروه واکنش‌های زیادی را در شبکه‌های اجتماعی به همراه داشته است.

آقای حلیمی دیروز در یک نشست خبری طالبان را مسئول انفجار دو روز قبل در لوگر که در نتیجه آن دستکم ۲۴ نفر کشته و ۱۱۰ نفر زخمی شدند دانسته و با انتقاد شدید از جنگجویان این گروه آنان را “دشمنان علم و دین” خواند.

این قسمت از اظهارات آقای حلیمی مورد استقبال برخی در شبکه‌های اجتماعی شده است.

او اما در ادامه صحبت‌هایش از ملا عمر، رهبر پیشین گروه طالبان به عنوان “شهید” یاد کرده و او را مورد تحسین و توصیف قرار داد.

او ضمن مقصر دانستن جنگجویان گروه طالبان در کشتن غیرنظامیان تاکید کرد که آنان “امارت، استقلال و تقوای ملا عمر” را ندارند.

این بخش از گفته‌های آقای حلیمی انتقاد بسیاری از افغان‌ها در شبکه‌های اجتماعی برانگیخته است.

آنان می‌گوید وزیری که زیر سایه جمهوریت کار می‌کند نباید “غیرمسئولانه از امارت اسلامی و رهبر این گروه دفاع کند.”

گروه طالبان تاکنون در مورد اظهارات آقای حلیمی واکنش نشان نداده‌اند.

سازمان گزارش‌گران بدون مرز از ادامۀ حمله‌های هدف‌مند علیه خبرنگاران در افغانستان ابراز نگرانی می‌کند. مسوولان این نهاد می‌گویند در شش ماه گذشته ۲۰ خبرنگار و کارمند رسانه‌یی در افغانستان از حمله‌های هدف‌مند در این کشور متأثر شده‌اند.

این سازمان امروز (دوشنبه، سیزدهم ثور) به مناسبت روز جهانی آزادی بیان در گزارشی نوشت وضعیت آزادی بیان و رسانه‌های آزاد در افغانستان از زمان آغاز گفت‌وگوهای صلح میان هیأت‌های مذاکراتی دولت و طالبان بدتر شده است.

این گزارش حمله‌های هدف‌مند علیه خبرنگاران و پیامدهای اقتصادی ناشی از شیوع ویروس کرونا در افغانستان را عواملی می‌خواند که تأثیر فاجعه‌باری روی وضعیت رسانه‌ها در افغانستان برجای گذاشته است.

بر اساس این گزارش، بیش از بیست خبرنگار در جریان شش ماه گذشته از حمله‌های هدف‌مند متأثر شده‌اند. از این میان، هشت تن به شمول چهار خبرنگار زن در این حمله‌ها جان باخته‌ و دوازده خبرنگار دیگری زخمی و یا به نحوی متضرر شده‌اند. همچنان ۳۰ خبرنگار و کارمند رسانه‌یی در این مدت از سوی نهادها و گروهای مسلح تهدید شده‌اند.

بنابر این گزارش سازمان گزارش‌گردان بدون مرز، دو مشکل یاد شده علاوه بر فشارهای غیرمستقیم حکومت بر خبرنگاران باعث شده که خودسانسوری در رسانه‌های افغانستان نیز با گذشت هر روز افزایش یابد.

این سازمان خواهان پایبندی حکومت افغانستان به ارزش‌های آزادی بیان و رسانه‌های آزاد شده و از دولت می‌خواهد که تدابیر جدی را برای محافظت از خبرنگاران روی دست بگیرد.

این در حالی است که همزمان با این، نماینده‌گی‌های دیپلماتیک کشورهای غربی، اتحادیه اروپا و سازمان ملل متحد نیز بر حفظ آزادی بیان و رسانه‌های آزاد در کشور تأکید کرده و خواهان اتخاذ تدابیر حفاظتی از سوی حکومت برای خبرنگاران شده‌اند.

این کمیسیون امروز (دوشنبه، سیزدهم ثور) با نشر خبرنامه‌یی می‌نویسد قتل‌های هدف‌مند خبرنگاران در جریان ماه‌های پسین حق آزادی بیان را با خطر روبه‌رو ساخته است؛ حقی که از دید این نهاد یکی از مهم‌ترین ارزش‌های بشری در کشور شمرده می‌شود.

در خبرنامۀ این کمیسیون همچنان آمده که آزادی بیان ممثل سایر ارزش‌های حقوق بشری در افغانستان به شمار می‌رود و در هر حالت و شرایطی به شمول روند صلح غیرقابل معامله است.

کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان از طرف‌های درگیر جنگ به ویژۀ گروه طالبان می‌خواهد که خشونت‌ها و تهدید خبرنگاران را متوقف کند و به آزادی بیان پایبند بماند. این نهاد از حکومت نیز می‌خواهد که پرونده‌های خشونت‌ علیه خبرنگاران را بررسی کند و تدابیر جدی برای حفاظت از خبرنگاران روی دست بگیرد.

این در حالی است که همزمان با این، سازمان گزارش‌گران بدون مرز با نشر گزارشی وضعیت آزادی بیان را پس از آغاز گفت‌وگوهای مستقیم صلح میان هیأت‌های مذاکراتی دولت و طالبان در قطر، فاجعه‌بار خوانده است. این سازمان در گزارش خود آورده که حمله‌های هدف‌مند علیه خبرنگاران در افغانستان خودسانسوری را در رسانه‌های این کشور تشدید کرده است.