برچسب: کورس موعود

مردم افغانستان به صورت عموم مورد خشونت قرار می‌گیرند و قربانی خشونت هستند. بنابراین می‌توان گفت خشونت در افغانستان فرقه‌ای و قومی نیست، بلکه همگانی است. اما تکرار برخی از خشونت‌ها و حمله‌ها بر محل‌های خاص بیانگر این است‌که در ضمن عمومی بودن خشونت و حمله‌های انتحاری و انفجاری، خشونت فرقه‌ای نیز در افغانستان وجود دارد.

حمله‌کننده‌ها و تروریستان در ترویج خشونت دو رویکرد دارند: رویکرد عمومی و رویکرد گزینشی. در رویکرد عمومی خشونت هدف شان از حمله و اعمال خشونت این است‌که در جامعه ایجاد دهشت، وحشت و ترس کنند. بنابراین مهم نیست‌که خشونت در کجا صورت می‌گیرد و چه کسانی قربانی خشونت می‌شوند. مهم این است‌که خشونت در تجمع‌های بیشتر انسانی صورت بگیرد، قربانی زیاد داشته باشد تا ایجاد ترس و دهشت بیشتر در جامعه کند.

اما در اعمال خشونت گزینشی بیشتر بر افراد قوم و فرقه‌ی مذهبی خاصی حمله می‌کنند. کمتر دیده شده است‌که تروریستان در جاهای دیگر افغانستان بر آموزشگاه‌ها و کورس‌های آموزشی حمله کرده باشند. اما تروریستان در غرب کابل که اکثرا مردم هزاره و پیروان مذهب شیعه‌ی افغانستان زندگی می‌کنند، بر آموزشگاه‌ها و کورس‌های آموزشی و حتا بر بیمارستان‌های ملکی از جمله بر زایشگاه‌ها حمله می‌کنند که چندی پیش بر یک بیمارستان در غرب کابل حمله کردند، زنان و کودکان نوزاد را کشتند. حمله بر آموزشگاه‌ها در غرب کابل تازگی ندارد. قبل از این تروریستان بر کورس آموزشی موعود حمله کرده بودند. در آن حمله دانش‌آموزان را مورد حمله قرار دادند و کشتند. در تازه‌ترین حمله بازهم بر کورس آموزشی کوثر دانش در غرب کابل حمله کردند که این حمله تقریبا ۳۰ کشته و بیشتر از ۷۰ زخمی داشت.

دانش‌آموزان کورس موعود و کورس کوثر دانش اکثرا متعلق به یک قوم و پیروان یک مذهب هستند. بنابراین معلوم می‌شود که تروریستان از حمله بر این کورس‌های آموزشی هدف گزینشی دارند و می‌خواهند بر افراد قوم خاص و پیروان مذهب خاصی حمله کنند. این حمله‌ها حمله بر تاسیسات نظامی و دولتی نیست، حمله بر افراد ملکی و مردم غیر نظامی و غیر دولتی است. از این نظر قصد تروریستان کشتن افراد قوم خاص و پیروان مذهب خاصی است.

این گونه حملات تروریستی فقط حمله‌ی تروریستی برای ترویج خشونت نیست، بلکه هدف تروریستان نسل‌کشی است. زیرا تروریستان می‌خواهند افراد یک قوم را بکشند؛ مهم نیست‌که این افراد دولتی یا ملکی استند. مهم برای شان این است‌که این افراد متعلق به یک قوم خاص استند.

کمیسیون حقوق بشر افغانستان به مناسبت حمله بر کورس آموزش کوثر دانش اعلامیه‌ای صادر کرده است. در این اعلامیه گفته شده است: «کمیسیون این حمله را نقض فاحش اصول، قواعد و مقرارت حقوق بین‌الملل بشردوستانه (کنوانسیون‌های جینوا ۱۹۴۹ و پروتکل‌های الحاقی آن) و مقررات حاکم بر درگیری‌های مسلحانه‌ی داخلی و در نتیجه، جنایت جنگی می‌داند و به شدت تقبیح و محکوم می‌کند». اما حقیقت این است‌که تقبیح چنین حملاتی بر کورس‌های آموزشی بر نوجوانان و کودکان دانش‌آموز یک قوم باید فراتر از کنوانسیون‌های جینوا به عنوان نسل‌کشی و جینوساید مورد تقبیح قرار بگیرد.

برای اقدام به جلوگیری چنین حملاتی تنها در عرصه ملی و داخلی نه بلکه در عرصه‌ی بین‌المللی اقدام باید صورت بگیرد. بنابراین بهتر است نهادهای حقوقی و حقوق بشری در این عرصه اطلاع‌رسانی و فعالیت‌های بیشتری انجام دهند تا نهادهای بین‌المللی حقوقی و حقوق‌بشری متوجهِ این خشونت برای نسل‌کشی شوند.

انگیزه‌ی حمله‌کننده‌ها بر کودکان و نو جوانان یک گروه قومی و مذهبی روشن و واضح است‌که این حمله‌ها به هدف نسل‌کشی صورت می‌گیرند. اما متاسفانه حکومت افغانستان و جامعه‌ی جهانی در تقبیح و اقدام به جلوگیری چنین حملات ضد حقوق بشری با هدف نسل‌کشی بسیار کم توجه می‌کنند.

خامه پرس

در افغانستان دختری که رتبه اول کنکور را کسب کرده تبدیل به چهره‌ای الهام بخش در سراسر کشور شده و حتی داستان موفقیت او به رسانه‌های بین المللی کشیده است. شمسیه علیزاده که از میان حدود ۲۰۰ هزار شرکت کننده در رده اول قرار گرفت در دانشکده پزشکی دانشگاه کابل پذیرش شده است. او دو سال پیش شماری از همکلاسی‌هایش را در حمله داعش به یک مرکز آموزشی موعود از دست داد ولی هرگز از تلاش دست بر نداشت.

شمسیه علیزاده در مصاحبه با بی بی سی گفت:«روزانه بیست ساعت برای شرکت در کنکور و دروس مکتب آمادگی می گرفته و از صنف نه همواره دلش می خواسته که یک داکتر شود تا بتواند جان انسان ها را نجات دهد.»

محمد نسیم علیزاده، پدر شمسیه، نیز می گوید با توجه به استعداد دخترش پیش بینی می کرد که او بتواند رتبه اول یا دوم را در کنکور سراسری افغانستان به دست بیاورد.

خانم علیزاده در بخش دیگری از صحبت هایش تاکید می کند بیماری کوید-19 یکی دو هتفه ای او را دچار بی برنامگی و ناامیدی ساخته بود اما او توانست افکار خود را جمع و جور کرده به تلاشش برای شرکت در کنکور ادامه دهد.

نمره اول کنکور افغانستان با ابراز تاسف نسبت به از دست دادن دو تن از هم مکتبی هایش در حمله داعش به مرکز آموزشی موعود می گوید دو تن از 47 شهید این مرکز از اول نمره های مکتبی بودند که وی در آن درس می خواند.

شمسیه به پروسه صلح افغانستان نیز امیدوار است و می گوید طالبان به عنوان یک افغان باید با پذیرش جمهوریت و احترام به قانون اساسی افغانستان به صلح روی آورند.

خانم علیزاده تاکید می کند به عنوان یک داکتر اگر با یک زخمی طالبان یا داعش روبرو شود آنها را درمان می کند تا فرصت لازم برای تغییر افکار خود را پیدا کنند.

بازماندگان قربانیان جنگ در افغانستان با صدور بیانیه‌ای می گویند که صلح بدون در نظر گرفتن حقوق مادی و معنوی قربانیان، یک صلح شکننده است و باید سهم موثری به بازماندگان قربانیان جنگ در افغانستان داده شود.

صلح پر چالش

افغانستان در هفته‌های اخیر، روزهای دشواری را می‌گذراند. مذاکرات صلح افغان ها در دوحه، شرایط جنگ یا صلح را بعد از خروج نیروهای امریکایی از افغانستان تعیین می کند.

در حالی که مذاکرات صلح نمایندگان دولت افغانستان با طالبان وارد مرحله سرنوشت ساز می شود، جمعی از بازماندگان قربانیان در تپه موسوم به «گلزار شهدای دانایی» بر سر مزار عزیزانشان گرد آمدند، تا بگویند که از تبعیض و بی عدالتی خسته شده اند و می خواهند نمایندگانی داشته باشند تا حقوق قربانیان را بعنوان یکی از مهمترین دستورالعمل‌ها در مذاکرات صلح با طالبان مطرح کند.

تعدادی از کاربران شبکه‌های اجتماعی افغانستان نیز کارزاری به نام #من-_هستم راه انداخته‌اند تا به طرف‌های مذاکره صلح در دوحه گوشزد کنند که خواسته‌های مردم در مذاکرات صلح مدنظر گرفته شود. همزمان، نهاد حمایت کننده رسانه های آزاد افغانستان اعلام کرده است که نگران «قربانی شدن» آزادی بیان در مذاکرات صلح است.

اخیرا رسانه‌ها گزارش داده اند که طرف های مذاکره کننده به هتلی دور از دسترس خبرنگاران انتقال داده شده اند، به این ترتیب اولین نشست نمایندگان دولت و طالبان بدون خبرنگاران برگزار شده است.

مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا در تازه‌ترین واکنش ها به مذاکرات صلح دولت افغانستان با طالبان گفته است که ادامه حمایت های اتحادیه اروپا از دولت افغانستان مشروط به حفظ «ارزش های جمهوری» است.

روایت یک فاجعه

محب الله مرادی در کنار مزار دوستش، عطالله گریه می کند، آن ها دو سال پیش برای ورود به دانشگاه آماده می شدند. عطالله بارها به محب الله گفته بود که روزی وزیر اقتصاد خواهد شد ولی یک روز در صنف/ کلاس امادگی کنکور در «کورس موعود»، ناگهانی با صدای مهیبی زندگی او و تمام هم کلاسیهایش دگرگون شد. عطالله به همراه ده ها تن از همکلاسیهایش در حمله انتحاری در کلاس درسی جان باخت. محب الله به یورونیوز می گوید: «امروز قوی تر و مستحکمتر شدم و نمی خواهم دیگر این طوری زندگی کنیم و فقط قربانی باشیم. ما حرکتی را اغاز کردیم برای شناسایی عوامل این فاجعه و بزودی فرجام خواهی (دادخواهی) می کنیم.»

سحر گوهری از زخمی های این فاجعه، چهار سال قبل پدرش را در حمله انتحاری از دست داد، او به یورونیوز می‌گوید که در حالی که چهار چره/تیر به پشت شانه اش اصابت کرده بود، تلاش کرد که از میان بدن های قطعه قطعه شده همکلاسی هایش بگذرد و راهی برای نجات از فاجعه پیدا کند.

اجساد بعضی از همکلاسی های سحر بعد از حمله، قابل شناسایی نبوده و به همین خاطر در دو قبرستان دفن شده اند، بخشی از دست و پاها در یک قبر و بخش دیگر بدنشان در قبرستان عمومی دفن شده است.

او می گوید که بعد از این فاجعه بخاطر تیرهایی که در پشتش مانده بود، دردهای زیادی را تحمل کرده و دوبار قربانی جنگ شده است، با این حال امیدوار است که صلح بیاید و مذاکرات صلح با طالبان نتیجه بخش باشد همان طور که امیدوار است تیرهای باقی مانده در پشتش به سمت بیرون بدنش تغییر مسیر بدهد.

کامله احمدی که شاهد جان باختن دوستانش بوده است، به یورونیوز می گوید که هنوز هم نمی تواند باور کند که دوستانش را در ان حادثه از دست داده و برای مدت ها به مشاورهای روانشناس برای بازیافتن روحیه خود مراجعه کرده است تا بتواند به زندگی معمولش برگردد.

او امیدی به برقراری صلح ندارد و می گوید که طالبان حتی در مذاکرات صلح هم دست از جنگ برنداشته اند و در گوشه و کنار افغانستان، مردم را می کشند.

سیما احمدی، بعد از گذشت دو سال هنوز هم خواب همکلاسیش را می بیند که بدنش نصف شده بود. نیمی از بدنش به یک طرف در ورودی کلاس و نیمه دیگر به سویی افتاده بود، در حالیکه لباس های سیاه بر تن داشت. تیری به پشت گردن سیما و چند تیر به بازو و دستش اصابت کرده بود و در این سالها، پزشکان تیرها را از گردن و بازوی سیما بیرون کشیدند اما هنوز هم تیر در داخل دست سیما گاهی آزارش می دهد. سیما می گوید که حمله کنندگان به کلاس درسی، می خواستند مانع تحصیل آن ها شوند ولی سیما با وجود زخم های حادثه در کلاس های درس شرکت می کرد.

سیما، دوستی به نام شکریه دارد که بعد از این فاجعه، دو پایش کاملا بی حس شده است و برای اینکه دوباره روی پای خودش بایستد باید پول هنگفتی بدهد که از توان خانواده شکریه خارج است.

امید توام با تردید

ناصر پدر ربابه از جان باختگان حادثه، برای گذران زندگی چوکی دار/ نگهبانی ساختمان را برعهده دارد. همسرش در نانوایی زنانه، کار می کند تا در کنار هم بتوانند شرایط تحصیل فرزندانشان را فراهم کنند. بعد از انفجار در کلاس درسی فرزندش، هنوز امیدوار است که بتواند فرزندانش را راهی دانشگاه کند. او امیدی به آمدن صلح ندارد و می گوید: «همان طور که من نمی خواهم بین دسترسی فرزندانم به تحصیل فرق بگذارم، برای من سخت است که فردا طالبان بیایند و بگویند دختران حق بیرون امدن از خانه و تحصیل را ندارند.»

کمیسیون مستقل حقوق بشر در افغانستان بارها و بارها، خواستار توجه به حقوق بازماندگان قربانیان جنگی در مذاکرات صلح شده است.

این روزها توجه افکار عمومی افغانستان به جریان مذاکرات صلح در دوحه قطر جلب شده است، با این حال بسیاری از مردم به نتایج مثبت این مذاکرات به دیده تردید می نگرند.

همزمان با آزادی اخرین گروه از زندانیان طالبان، جنگ در مناطق مختلف افغانستان شدت گرفته است.