برچسب: ولایت بامیان

محمدعلی لگزی آمر امنیت فرماندهی پولیس بامیان به خبرنگاران گفت که نیروهای امنیتی، جسد این زندانی بیست و پنج ساله را در حالی یافتند که خود را در یکی از سلول های زندان مرکزی این ولایت، حلق آویز کرده بود.
آقای لگزی افزود که این زندانی خالقداد نام دارد و سال گذشته با هشت تن دیگر به اتهام دست داشتن در یک رویداد قتل بازداشت شده بود:” این جوان از سوی دادگاه بامیان به بیست سال زندان محکوم شده بود”.
تا کنون انگیزه خودکشی این زندانی مشخص نیست و تحقیقات نیروهای امنیتی در این زمینه جریان دارد.هرچند این جوان دو روز پیش اقدام به خودکشی کرده است، اما مقام های امنیتی بامیان خبر مرگ او را به تازگی رسانه ای کردند.
خودکشی زندانیان در زندان مرکزی بامیان بی سابقه نیست. دو سال پیش نیز یک سرباز پولیس که از محافظان زندان ولسوالی یکه ولنگ بامیان بود و پس از فرار کردن چند سارق از این زندان، به اتهام فراری دادن آنان در زندان مرکزی بامیان تحت نظارت قرار داشت، خود را حلق آویز کرد.
با آنکه انگیزه خودکشی او نیز مشخص نشد اما گفته می شود که در برخی مواقع، ارگان های عدلی و قضایی، افراد بی گناه را به چندین سال زندان محکوم می کنند و این امر سبب می شود تا آنان نتوانند این فشار روحی را تحمل کنند و سر انجام دست به خودکشی می زنند.
زمان احمدی- بامیان

در این همایش که عصر روز گذشته از سوی “انجمن اجتماعی عدل و رفاه” در مرکز بامیان راه اندازی شده بود، در کنار شماری از شخصیت های سیاسی و فرهنگی، صدها تن از شهروندان این ولایت نیز حضور داشتند.

عبدالعلی مزاری دبیر کل حزب وحدت اسلامی افغانستان، بیست و یک سال پیش در چهارآسیاب کابل به اسارت طالبان رفت و در بیست و دوم حوت سال 1373 خورشیدی از سوی این گروه به شهادت رسید.

هواداران شهید وحدت ملی، پیکر او را از غزنی تا کابل و از آنجا تا بامیان و بلخ بر روی شانه های خود حمل کردند. پیکر شهید مزاری در هفتم ماه حمل  سال پس از آن در بلخ به خاک سپرده شد.

انسانی سازی قدرت

داکتر امان الله فصیحی مشاور امور فرهنگی معاونت دوم ریاست جمهوری در همایش آسمان در تابوت گفت :”رهبر شهید، تاریخ سیاسی کشور را دگرگونه کرد، قدرت را انسانی ساخت و منطق غیر انسانی را تبدیل به منطق انسانی کرد”.

آقای فصیحی افزود که در کل تاریخی افغانستان تا زمان شهید مزاری، منطق عصبیت، خون و قبیله در عرصه سیاست ورزی حاکم بوده و قدرت برای قدرت خواسته می شد نه برای رفاه جامعه و پیشرفت کشور: “برای توجیه قدرت برای قدرت از هر ابزاری مانند کشتار، غارت، ظلم و ستم استفاده می شد و دین، اخلاق و ارزش های انسانی در خدمت قدرت و منطق قبیله استخدام شده بودئد”.

او تاکید کرد که در چنین شرایطی که قوم خاصی قدرت را برای خود می خواست و به دیگران توجه نداشت، شهید مزاری گفتمان خود را مطرح کرد؛ گفتمانی که در آن همگان از حقوق مساوی و برابر برخوردارند.

به گفته او؛ شهید مزاری، مردم را صاحب قدرت می دانست و به همین دلیل طرح برگزاری انتخابات را بیان کرد:” رهبر شهید برای همه اقوام محروم حق خواهی می کرد و می خواست آنها در تصمیم گیری های بزرگ سهیم باشند، حقوق انسانی زن و مرد را برابر می دانست، عدالت مبتنی بر شایستگی و لیاقت را مطرح می کرد و راه رسیدن به این مهم را تعامل و عقلانیت اجتماعی می دانست، چنانچه گفته است که ما اختلاف و تفرقه افگنی میان اقوام را فاجعه و وحدت ملی را یک اصل می دانیم”.

منطق بی نظیر حق خواهی

شهید مزاری از رهبرانی است که به مبارزه در راستای تامین عدالت اجتماعی و برخورداری تمام شهروندان افغانستان از حقوق مساوی، معروف است. شهید وحدت ملی، بارها در سخنانش تاکید کرده است که حق خواهی به معنای دشمنی با کسی نیست. هرچند حق خواهی شهید مزاری در زمانی که این موضوع را مطرح کرد با گلوله و جنگ های تحمیلی پاسخ داده شد اما امروزه می رود تا جایگاه واقعی اش را دریابد.

سرور جوادی مشاور امور اجتماعی معاونت دوم ریاست جمهوری و از دیگر سخنرانان همایش آسمان در تابوت، با تایید این موضوع می گوید، آنچه که به عنوان منطق شهید مزاری در حق خواهی مطرح است را می توان در لابلای صحبت ها و رفتارش یافت و به همین دلیل است که او در ردیف چهار رهبر بزرگ بشری در قرن بیست مانند نلسون ماندلا، مهاتما گاندی و مارتین لوترکینگ قرار می گیرد که هرکدام نقطه برجسته ای در تفکر و عمل خود داشتند.

آقای جوادی گفت که شهید مزاری حق انسانی و انسان بودن را برای انسان هایی می خواست که در جغرافیایی بنام  افغانستان زندگی می کنند:”او به زبان بسیار ساده می گفت که “می خواهم دیگر هزاره بودن جرم نباشد”. این موضوع هیچ ربطی به وزارت و چوکی ندارد، بلکه یک بحث کاملا هویتی انسانی است”.

او تصریح کرد؛ منطق شهید مزاری، انسان برابر و سیاست را در معیار انسانیت قرار دادن است:”وقتی دولت مجاهدین به حزب وحدت پنج وزارت پیشنهاد داد، شهید مزاری آن را نپذیرفت و گفت که من وزارت نمی خواهم، می خواهم که تمام اقوام ساکن در افغانستان بگونه برابر حق تصمیم گیری داشته باشند. شهید مزاری قدرت و مدیریت کلان ملی را برمبنای مشارکت مطرح کرد؛ این مشارکت به معنای همسانی در حق انسانی و شهروندی است”.

جوادی با تاکید بر اینکه تا زمان شهید مزاری ماهیت استبداد در افغانستان شخصی-قبیله ای بود و دولت ها ماهیت مزدوری داشتند، اضافه کرد که منطق حق خواهی شهید مزاری نقطه ای را هدف می گیرد که همواره در تاریخ افغانستان نفی شده است؛ نفی برابری انسان ها.

به باور او؛ هرچند این منطق در آن زمان قابل درک نبود اما امروزه جایگاه خود را یافته است و بسیاری از روشنفکران آن وقت و دوران نوین اقوام دیگر، به برحق بودن منطق مزاری اعتراف می کنند.

شهید مزاری که چندی پیش به گونه رسمی به عنوان شهید وحدت ملی مسمی گردید، از معدود رهبرانی است که از محبوبیت خاصی در میان شهروندان کشور برخوردار است. سخنان شهید مزاری به شعارهای بزرگی برای حرکت های دادخواهانه در افغانستان مبدل شده اند. در عین حال همه ساله از سالگرد شهادت، خاکسپاری و میلاد او در سراسر افغانستان و حتی در خارج از کشور نیز گرامیداشت به عمل می آید. این موضوع نشان می دهد که منطق “حق خواهی و عدالت طلبی شهید مزاری” اکنون نه تنها در افغانستان بلکه در سطح بین الملل نیز، به شکل وسیعی جا باز کرده و بسوی نهادینه شدن به پیش میرود.

زمان احمدی- بامیان

قتل های زنجیره ای در بامیان از دو سال بدینسو افزایش یافته است. تنها در جریان یک سال گذشته چندین تن در نقاط مختلف این ولایت به قتل رسیده اند. در تازه ترین مورد، دوماه پیش جوانی به نام “اسدالله “در قریه زرگران مرکز بامیان، توسط زنی به نام “گلبخت”به قتل رسید.

گلبخت در اظهاراتش گفته است که اسدالله قصد تجاوز جنسی بر او را داشته است. زهرا مادر مقتول که در گردهمایی امروز اشتراک داشت، با رد این ادعا می گوید که قتل پسرش انگیزه دیگری داشته و بصورت وارونه جلوه داده شده است.

او گفت: “شوهر گلبخت، پسرم را به خانه اش دعوت کرده بود تا در مورد خرید و فروش یک موتر صحبت کنند. اسدالله بیشتر از 300 هزار افغانی را با خود گرفته و به خانه او رفت اما دیگر برنگشت. این زن و شوهر پس از گرفتن پول پسرم، او را به قتل رسانده اند و برای اینکه تحت پیگرد قرار نگیرند، برای او پاپوش ساخته اند”.

“قتل برنامه ریزی شده”

اعضای خانواده اسدالله، ادارات عدلی و قضایی بامیان را به سهل انگاری در رسیدگی به دوسیه قتل او متهم می کنند. آنان تمامی اسناد مربوط به این رویداد قتل را در اختیار رسانه ها قرار دادند.

دادالله ابراهیمی برادر مقتول به خبرنگاران گفت:”زنی که قتل برادرم را به عهده گرفته، در زمان وقوع رویداد در محل واقعه حضور نداشته است؛ شبکه مخابراتی ام تی ان، موقعیت این زن را در زمان قتل در دره فولادی مرکز بامیان تثبیت کرده است در حالیکه برادرم در ساحه زرگران مرکز بامیان به قتل رسیده است”.

آقای ابراهیمی افزود که این زن در اظهاراتش پذیرفته است که با یک ضربه چاقو اسدالله را کشته است اما نتیجه بررسی طب عدلی تایید کرده است که او با سه ضربه چاقو به قتل رسیده است: “همچنان اثر انگشت متهم به قتل بر روی چاقو وجود ندارد. این موضوعات نشان می دهند که قتل برادرم سازمان دهی شده است”.

“ارگان های عدلی و قضایی فاسد”

فعالان مدنی بامیان ادارات عدلی و قضایی بامیان را به کم کاری در امر رسیدگی به قضیه های قتل و مجازات مجرمان متهم کرده و از اداره محلی خواستند تا هرچه زودتر به قتل های زنجیره ای در این ولایت خاتمه دهد.

محمدامین ابتحاج حجتی از فعالان مدنی بامیان می گوید، شواهد نشان می دهند که دادستانی این ولایت در رسیدگی به دوسیه قتل اسدالله، کاملا جانبدارانه و غیر مسئولانه عمل کرده است.

آقای ابتحاج در ادامه بیان داشت که در دوسال اخیر چندین قضیه قتل در بامیان صورت گرفته اما وجود فساد اداری در ارگان های عدلی و قضایی سبب شده تا هیچ کدام پیگیری نگردد:” آوازه این قتل ها فقط یکبار در شهر می پیچید و سپس به فراموشی سپرده می شود. دیگر نه سرنخی از قاتل به دست می آید و نه کسی گوش به حرف خانواده مقتول می دهد”.

واکنش اداره دادستانی

مقام ها در اداره سارنوالی/دادستانی بامیان با رد ادعای فعالان مدنی و شهروندان بامیان گفته اند که تحقیقات این اداره در مورد قتل اسدالله جریان دارد.

مرتضی نجاتی، سارنوال موظف رسیدگی به این قضیه قتل می گوید که تمام ادعاهای دو طرف قضیه را در نظر گرفته است و به برای تحقیقات بیشتر، چهارتن را به شمول گلبخت؛ متهم اصلی قضیه، تحت توقیف قرار داده است.

مسئولان اداره دادستانی بامیان درحالی از رسیدگی منصفانه به قضیه قتل اسدالله سخن می گویند که تا هنوز آمار دقیقی از قتل های صورت گرفته در دو سال گذشته در بامیان در دست ندارند.

زمان احمدی- بامیان

کبیر دادرس به خبرگزاری رها گفت: “شاهراه های منتهی به بامیان از طریق ولایات میدان و پروان، در سالهای اخیر شاهد نا امنی های گسترده بوده و این امر تاثیر مستقیم بر روی تعداد گردشگران بازدیده کننده از مناظر طبیعی و تاریخی این ولایت داشته است.”

دادرس افزود، هر زمانی که نا امنی در این مسیرها افزایش می یابد، از شمار گردشگرانی که به این ولایت سفر می کنند، کاسته می شود.

سقوط گردشگری

بامیان از ولایت های امن در مرکز کشور است که بدلیل داشتن مناظر زیبای طبیعی و آثار تاریخی فراوان، توجه جهانگردان بی شماری را به خود جلب کرده است.

شهر ضحاک، شهر غلغله، مجسمه های بودا و مغاره های اطراف آن، مغاره های دره های غمی و اکرم در منطقه فولادی، مجسمه و مغاره های دره ککرک،  قلعه کافری” الف و ب” در منطقه ملایان و مغاره چهل ستون در مرکز بامیان از جمله میراث های فرهنگی جهانی به شمار می روند که سالانه صدها توریست از آنان بازدید می کنند.

وجود همین آثار تاریخی و در کنار آن صنایع دستی و فرهنگ بومی منحصر به فرد، سبب شده اند تا بامیان به چند لقب بین المللی دست یابد. این ولایت در اوایل سال گذشته میلادی به عنوان نخستین پایتخت فرهنگی سارک و چندی پیش به عنوان یکی از شهرهای خلاق جهان انتخاب شد.

کسب این القاب، فرصت مناسبی برای معرفی جاذبه های گردشگری بامیان به جهانیان و رشد این صنعت درآمدزا در این ولایت خوانده شده است.

با این حال رئیس اطلاعات و فرهنگ بامیان هشدار داد، در صورتی که امنیت راه های مواصلاتی بامیان تامین نشود، صنعت نوپای گردشگری در این ولایت سقوط خواهد کرد.

او می گوید که فاصله کمی از این مسیرها نا امن هستند و دولت باید به این موضوع توجه کند تا با رشد صنعت گردشگری در بامیان، منبع درآمد پایداری برای باشندگان این ولایت و نیز دولت ایجاد گردد:” هزینه سفر با هواپیما به بامیان بسیار سنگین است و بسیاری از کسانی که تمایل به سفر به این ولایت دارند، توان پرداخت این هزینه را ندارند”.

شاهراه کابل- بامیان از طریق ولایات پروان و میدان وردک، در چند سال گذشته به شدت نا آرام شده است. تا کنون ده ها مسافر در این مسیر کشته و زخمی شده اند. این نا امنی ها اما اخیرا افزایش چشمگیری داشته است.

از چند ماه بدینسو، طالبان و سارقان مسلح، ده ها مسافر را در این مسیر ها به گروگان گرفته اند. براساس گزارش ها، تنها در دو ماه گذشته بیشتر از 30 تن از شهروندان بامیان، در دره غوربند ولایت پروان از سوی سارقان مسلح ربوده شده اند.

افزایش نا امنی در این مسیرها، اعتراضات گسترده شهروندان بامیان را به دنبال داشته است. پیشتر هزاران تن از آنان با راه اندازی تظاهراتی از دولت و همکاران بین المللی اش خواستند تا درخصوص تامین امنیت راه های ارتباطی بامیان، وارد اقدامات جدی شوند.

زمان احمدی-بامیان

 

تاکنون اما هیچ پیست اسکی در این ولایت ساخته نشده است تا ورزشکاران در آن به تمرین و مسابقه بپردازند. اداره محلی بامیان بتازگی اعلام کرده است که برای ساخت یک پیست اسکی در این ولایت تلاش می کند.

خبرنگار خبرگزاری رها در زون مرکز، گفتگویی را در این مورد با افضل نوری مسئول فدراسیون اسکی افغانستان و اسکی کلپ بابا ایوریست انجام داده و نخست از او پرسیده است که بامیان چقدر برای ساخت پیست اسکی مناسب است؟

چنانچه شما هم در جریان هستید، مسابقات اسکی از شش سال بدینسو در بامیان برگزار می شود که خوشبختانه دستاوردهایی هم داشته که به عنوان نمونه می توان به ترویج و رشد ورزش اسکی در این ولایت اشاره کرد. ما یک ماه قبل با والی بامیان صحبت هایی داشتیم در مورد ساخت یک پیست اسکی که بتواند گردشگران داخلی و خارجی را جذب کند. ساخت پیست اسکی سبب می شود تا از یکسو ما بتوانیم در فصل زمستان، میزبان گردشگران بیشتری باشیم و از سوی دیگر کسانی که می خواهند ورزش اسکی را یاد بگیرند، مکانی برای تمرین در دسترس خواهند داشت. بامیان از هر لحاظ برای ورزش اسکی مناسب است. این ولایت 300 کیلومتر ساحه بی خطر و بدون برفکوچ/بهمن برای اسکی دارد. والی بامیان وعده داده است که بزودی مکانی را برای ساخت پیست اسکی مشخص می کند.

در حال حاضر مکان مشخصی برای تمرین ورزش اسکی در بامیان تعیین نشده است و اعضای تمام اسکی کلپ های فعال در این ولایت، بصورت پراکنده و در مناطق مختلف به تمرین می پردازند. ساخت پیست اسکی چقدر می تواند در زمینه برطرف سازی این مشکل و رشد ورزش اسکی تاثیر بگذارد؟

ورزش اسکی در افغانستان بویژه در بامیان نوپا است. ورزشکاران عزیز برای تمرین به آدرس و مکان مشخصی نیاز دارند که مشکلات اجتماعی و سایر مشکلات در آن وجود نداشته باشد. ما نقاط خاصی را بخصوص در دره فولادی بررسی کردیم و همین طور آمدیم به تپه های گنبدک مرکز بامیان. تپه های این ساحه خاکی هستند و برای ساخت پیست اسکی کاملا آماده اند. از طرف دیگر این ساحه از اراضی دولتی به شمار می رود و به مرکز شهر نیز نزدیک است در عین حالیکه مشکل اجتماعی ندارد. ما این ساحه را برای ساخت پیست اسکی به اداره محلی پیشنهاد کرده ایم. حال دیده شود که اداره محلی چه تصمیمی می گیرد و کدام ساحه را در اختیار ما قرار می دهد. یقینا ساخت پیست اسکی می تواند مشکلات ورزشکاران را از لحاظ نبود مکان مناسب مرفوع کند و نیز باعث جذب گردشگران بیشتر به بامیان گردد.

ساخت پیست اسکی چقدر هزینه برمی دارد؟ شما به عنوان مسئول فدراسیون اسکی افغانستان با کدام نهادهای خارجی در این زمینه صحبت کرده اید و آنها چقدر علاقه مند هستند تا برای ساخت پیست اسکی در بامیان همکاری کنند؟

ما از یک سال بدینسو به دنبال پیدان کردن دونر/کمک کننده برای ساخت پیست اسکی در بامیان بوده ایم. با سفارتخانه های متعدد و نیز بامیان اسکی کلپ که مسئول آن فردی به نام کریستوف از کشور سویس است، صحبت هایی داشتیم. آنها علاقه مند بودند که یک ماشین بالابر ابتدایی به بامیان منتقل شود. مسئولان بامیان اسکی کلپ گفتند که سه بالابر را از یک موسسه سویسی دریافت کرده اند که قرار است به بامیان منتقل شود اما زمان آن تا کنون مشخص نشده است. گمان نمی برم که نهادهای خصوصی داخلی حاضر به سرمایه گذاری در این زمینه شوند. با این وجود هزینه های مورد نیاز برای ساخت پیست اسکی، بستگی به آن دارد که چگونه آن را بسازیم. ساخت پیست اسکی خوب از 300 هزار تا یک میلیون دالر هزینه برمیدارد اما ما درحال حاضر می توانیم با 20 هزار دالر یک پیست ابتدایی را در بامیان ایجاد کنیم تا مسابقات در آن برگزار شود و ورزشکاران نیز بتوانند به راحتی تمرین کنند.

با این حال امکان آن وجود دارد که بامیان تا زمستان آینده صاحب پیست اسکی شود؟

ما تلاش می کنیم با مقام های محلی، نهادهای خارجی، کمیته ملی المپیک و ریاست تربیت بدنی کشور صحبت کنیم و کمک هایی را از آنها دریافت کنیم. می ماند موضوع افتتاح زمین پیست! ما زمانی که زمین را در اختیار داشته باشیم بعد از آن می توانیم دونریابی کنیم.

به عنوان سوال آخر، شماری از موسسات خارجی که پیش از این هزینه های برگزاری مسابقات اسکی در بامیان را می پرداختند، بتازگی کمک های شان را قطع کرده اند. از سوی دیگر علاقه مندی جوانان بامیان به ورزش اسکی با گذشت هر روز افزایش می یابد. با این وجود آینده ورزش اسکی در این ولایت را چگونه می بینید؟

در طول چهارده سال گذشته، اکثر برنامه ها پروژه ای بودند. برنامه های پروژه ای مقطعی هستند و آنگونه که باید، ثمر بخش نیز نیستند. تلاش ما بر این است که ورزش اسکی را بومی بسازیم و با همان امکانات دست داشته، مسابقات را در سالهای آینده نیز برگزار کنیم. نخستین مسابقه ملی اسکی در زمستان گذشته، به مناسبت عضویت بامیان در شبکه شهرهای خلاق جهان برگزار شد. چندی پس از آن ششمین دور مسابقات بین المللی اسکی نیز در بامیان برگزار شد که شماری از نهادهای داخلی و خارجی در برگزاری آن نقش داشتند اما تاکید ما بر این است که ورزش را بومی بسازیم تا بتوانیم با امکانات هرچند کم، برای طولانی مدت آن را داشته باشیم.

بار دیگر تشکر از شما آقای نوری!

 

این جشنواره که با استقبال فرهنگیان و جوانان بامیان آغاز شده، تا شامگاه روز دوم سال با برنامه های مختلفی چون کنسرت موسیقی محلی،تیاتر، نمایشگاه های عکس، صنایع دستی، نقاشی و جرای بازی های محلی ادامه یافت.

جشنواره نوروزی مدت هشت سال است که به منظور حفظ داشته های فرهنگی از جمله موسیقی محلی هزارگی، جلب توجه جهانگردان، معرفی صنایع دستی زنان بامیان و تقویت صلح و همپذیری، از سوی نهادهای فرهنگی بامیان راه اندازی می شود.

سیدعزیز الله فرهمند مسئول موسسه فرهنگی اپسو در بامیان و یکی از برگزار کنندگان این جشنواره به خبرگزاری رها گفت که جوانان نقش کلیدی را در برگزاری این جشنواره به عهده دارند.

آقای فرهمند افزود که جوانان بامیانی خواستند فریاد صلح و صمیمیت سردهند و این پیام را به جوانان سایر مناطق کشور منتقل کنند که در صورت دست به دست هم دادن می توانیم افغانستانی آرام داشته باشیم و چنین جشنواره هایی را در سایر مناطق نیز برگزار کنیم.

صدای موسیقی،جایگزینی برای صدای انفجار

بامیان در یک دهه گذشته شاهد برگزاری برنامه ها و جشنواره های مختلف فرهنگی- هنری بوده است. در این جشنواره ها، باشندگان این ولایت لحظاتی را بدور از گرفتاری های زندگی، با رقص و پایکوبی در کنار هم سپری می کنند. در بسیاری موارد، باشندگان سایر مناطق کشور نیز برای اشتراک در این جشنواره ها، به بامیان سفر می کنند.

با این حال قادر پویا از دیگر برگزار کنندگان جشنواره نوروزی بامیان در گفتگو با خبرگزاری رها، برگزاری اینگونه جشنواره ها را در تقویت صلح و زندگی مسالمت آمیز نه تنها در میان باشندگان بامیان بلکه تمام مناطق کشور موثر خواند.

آقای پویا گفت که این جشنواره ها می توانند جوانان را به همپذیری و صلح دوستی تشویق کنند:”در سایر مناطق افغانستان، کشت و خون، انتحار و انفجار و ذبح کردن انسان ها جریان دارد اما باشندگان بامیان با صمیمیت در کنارهم از مناسبت های مختلف تجلیل می کنند”.

او افزود که جوانان بامیانی فریاد صلح و صمیمیت سرمی دهند تا پس از این صدای موسیقی در تمام کشور، جایگزین صدای انتحار و انفجار شود.

لحظات فراموش ناشدنی

جوانان بامیانی که در هشتمین جشنواره نوروزی اشتراک کرده اند می گویند که این جشنواره ها، فرصت مناسبی برای شاد زیستن هستند و هیچگاهی فراموش نمی شوند.

ضیا مفید یکی از این جوانان به خبرگزاری رها گفت که برگزاری این جشنواره ها در کنار حفظ داشته های فرهنگی سبب می شوند که حداقل یکی دو روزی که این جشنواره ها جریان دارند، مردم بویژه جوانان، فارغ از دغدغه ها و مشکلات زندگی، به تفریح بپردازند و دقایقی هرچند کوتاه را شاد باشند.

آقای مفید می گوید که تاثیر هنر بر بروحیه جوانان، فراتر از هرچیز دیگر است:”زمانی که هنرمندان محلی، در فضایی آرام و بدور از خشونت، با دمبوره و غیچک، دوبیتی های هزارگی را می خوانند، شنیدن حتا یک دقیقه آن هم لذت خاصی دارد”.

جشنواره نوروزی در بامیان که پیش از این با حمایت سازمان های بزرگ خارجی برگزار می شد، در سال جاری به همت شماری از نهادهای فرهنگی مانند، سرکس/سیرک تعلیمی افغانستان، روزنه پرودکشن، خانه فرهنگ و هنر و اتحادیه گردشگری بامیان برگزار شد. برخی از موسسات فرهنگی خارجی از جمله موسسه فرهنگی اپسو که به گفته مسئولان این موسسه، امکانات زیادی در دست ندارند نیز در برگزاری این جشنواره سهم داشتند و تا هنوز هم به حمایت خود از فعالیت های فرهنگی-هنری در بامیان ادامه داده اند.

 

در این جشنواره که از سوی گروه فرهنگی یاد آوران و شماری از فرهنگیان بامیان و کابل در یکی از مغاره های باقی مانده از دوره بودایی برگزار شده بود، مسئولان بخش فرهنگی سازمان یونسکو و صدها تن از باشندگان بامیان حضور داشتند. این جشنواره تا ناوقت شب با برنامه های متنوعی چون شعرخوانی، اجرای آهنگ های محلی و نمایش مجسمه بودا با نور سه بعدی ادامه داشت.

اسماعیل ذکی از فعالان فرهنگی و مدنی بامیان گفت که آثار تاریخی بامیان از جمله رواق های باقی مانده از تندیس های بودا در معرض خطرات جدی قرار دارند اما دولت و سازمان های فرهنگی جهانی، تا کنون به این موضوع توجهی نکرده اند.

آقای ذکی افزود که در چهارده سال، اداره محلی بامیان، دولت مرکزی افغانستان و سازمان های فرهنگی جهانی، حتی یک گام هم در راستای حفاظت از آثار تاریخی بامیان برنداشته اند.

به گفته او؛ از نظر مردم بامیان کسانی که در چهارده سال گذشته، با در دست داشتن منابع و امکانات لازم، از آدرس حکومت مرکزی و نیز اداره محلی بامیان به تندیس های ویران شده بودا فقط نگاه کردند و هیچ کاری برای حفاظت از آنها انجام ندادند، برابر با همان کسانی اند که این مجسمه ها را تخریب کردند.

آقای ذکی از دولت افغانستان و سازمان ملل متحد خواست تا رویداد تخریب مجسمه های بودای بامیان را به عنوان فاجعه فرهنگی در تقویم های ملی و بین المللی ثبت کنند تا مردم باید بیاد داشته باشند که چه کسانی مرتکب این جنایت هولناک شدند:” سازمان ملل باید عاملان این رویداد را نیز شناسایی و مجازات کند”.

انتظار ها از سازمان یونسکو

صلصال و شهمامه 35 و 53 متری بامیان که روزگاری بزرگترین مجسمه های ایستاده بودا در سطح جهان به شمار می رفتند، با سقوط بامیان به دست طالبان در نهم مارچ سال 2001 میلادی، علیرغم مخالفت های جهانی، از سوی این گروه تخریب شدند. اینک رواق های باقی مانده از این مجسمه های عظیم تاریخی در معرض خطر فرو رویزی کامل قرار دارند.

محمدطاهر زهیر والی بامیان با تایید این موضوع از سازمان یونسکو خواست تا به عنوان بزرگترین سازمان فرهنگی در سطح جهان، در زمینه حفاظت از بقایای مجسمه های تاریخی بودا، با اداره محلی این ولایت همکاری کند.

آقای زهیر افزود:” آثار تاریخی در هرجایی که قرار داشته باشند از اهمیت زیادی برخوردارند و در صورتی که تخریب شوند دیگر قابل بازسازی نخواهند بود، از همین رو انتظار می رود تا سازمان یونسکو برای حفاظت از آثار تاریخی بامیان، برنامه های موثری روی دست گیرد”.

انهدام مجسمه های بودا؛ نقض حقوق بشر

مسئولان دفتر ساحوی کمیسیون حقوق بشر در بامیان، تخریب مجسمه های بودا را نقض صریح حقوق بشر می دانند.

روح الله فروغ رئیس این اداره در جشنواره گفت که بر اساس اسناد حقوق بشر دوستانه بین المللی، طرف های درگیر در جنگ ها، حق ندارند که به خانه های مسکونی، اماکن عمومی و نمادهای فرهنگی ملت ها آسیب برسانند.

آقای فروغ دسترسی به میراث فرهنگی را از جمله حقوق فرهنگی بشر خواند:” تخریب مجسمه های بودای بامیان که نماد فرهنگی یک ملت به شمار می رفتند، نقض صریح حقوق بشر به شمار می رود و عاملان آن باید مجازات گردند”.

در همین حال ناگاوکا ماسونری مسئول بخش فرهنگی سازمان یونسکو می گوید که تلاش های این سازمان برای جلوگیری از تخریب بیشتر مجسمه های بودا به شدت جریان دارد.

آقای ماسونری افزود که سازمان یونسکو در سال جاری میلادی، پروژه ای را برای تحکیم رواق های باقی مانده از مجسمه 53 متری صلصال تطبیق خواهد کرد.

به گفته او؛ یونسکو برنامه های متعددی را برای حفاظت از سایر آثار تاریخی بامیان از شهرهای ضحاک و غلغله نیز روی دست دارد.

زمان احمدی-بامیان

 

در این مسابقه که ده دختر ورزشکار از ولایت های بامیان و کابل اشتراک داشتند، دختران ورزشکار بامیانی توانستند حریفان خود را شکست دهند و مقام های اول تا سوم را به خود اختصاص دهند.

محمدطاهر زهیر والی بامیان هنگام اهدای جوایز برندگان این مسابقه گفت:” ورزش زنان در بامیان رو به رشد است. دختران بامیانی اسکی بازی و بایسکل رانی می کنند اما امکان انجام این گونه فعالیت ها در سایر ولایات کشور وجود ندارد”.

آقای زهیر افزود که باشندگان بامیان نه تنها دختران را بخاطر اشتراک در فعالیت های ورزشی سرزنش نمی کنند، بلکه از آنها حمایت نیز می کنند.

مسابقات اسکی زنان از چهارسال بدینسو در بامیان برگزار می شود. دختران اسکی باز در بامیان با آنکه به امکانات کمی دسترسی دارند اما در تلاش اند تا به مسابقات جهانی اسکی نیز راه یابند در عین حالی که تا کنون ورزش اسکی را به گونه حرفه ای فرا نگرفته اند.

با این وجود فاطمه هدایت دختر جوان بامیانی که توانست مقام نخست مسابقه امروز را از آن خود کند می گوید که می خواهد به تمریناتش ادامه دهد تا بتواند روزی در مسابقات بزرگ ملی و بین المللی اشتراک کند.

خانم هدایت افزود که دختران ورزشکار در بامیان با مشکل اجتماعی جدی روبرو نیستند اما دولت باید با آنان همکاری کند.

او تاکید کرد که دولت باید زمینه و امکانات اشتراک دختران در فعالیت های ورزشی را فراهم کند.

با این حال شماری از مربیان خارجی ورزش اسکی که برای آموزش حرفه ای اسکی به دختران ورزشکار به بامیان سفر کرده اند می گویند که آنان برنامه های دوامداری برای در این زمینه دارند.

یکی از این مربیان گفت که در میان دختران ورزشکار در بامیان استعداد های فوق العاده ای وجود دارد:” چنانچه این استعداد ها مورد حمایت و تشویق قرار گیرند و به صورت حرفه ای آموزش ببیند، اسکی بازان بزرگی خواهند شد”.

بامیان از شش سال بدینسو شاهد برگزاری مسابقات بین المللی اسکی است. روز گذشته ششمین دور این مسابقات با اشتراک ده ها ورزشکار داخلی و خارجی در این ولایت برگزار شد. در این مسابقه نیز ورزشکاران بامیانی توانستند مقام های اول تا سوم را به خود اختصاص دهند.

 

در این مسابقه که از سوی اتحادیه گردشگری بامیان و چندین نهاد داخلی و خارجی دیگر از جمله بامیان اسکی کلپ در دامنه های همیشه پربرف کوه بابا برگزار شده بود، شاه آغا اسکی باز بامیانی توانست مقام نخست این مسابقه را به خود اختصاص دهد.

کبیر دادرس رئیس اطلاعات و فرهنگ بامیان گفت که هدف از برگزاری این مسابقه رشد صنعت گردشگری و جذب اسکی بازان بیشتر به این ولایت است.

او می گوید که اسکی بازی علاقه مندان زیادی دارد اما نا امنی در راه های مواصلاتی بامیان، باعث شده است که تعداد زیادی از گردشگران از اشتراک در این مسابقات محروم شوند.

شاه آغا، اسکی باز بامیانی که در این مسابقه به مقام اول دست یافته نیز به خبرنگاران گفته است که با آنکه نسبت به اسکی بازان خارجی به امکانات بسیار کمی دسترسی دارد، اما خوشحال است که توانسته در این مسابقه بین المللی برنده شود.

او می گوید که اسکی بازان بامیانی با مشکلات بزرگی مواجه اند:” نبود پیست اسکی، وسایل مورد نیاز و صعب العبور بودن راه ها از مشکلاتی اند که سد راه تمرینات بیشتر اسکی بازان بامیانی شده اند”.

رضایت گردشگران خارجی از مردم

بامیان یکی ازولایت های برفگیر کشور در فصل زمستان است که کوه های آن برای بازیهای زمستانی و بخصوص اسکی مناسب تشخیص شده است. از شش سال بدینسو بازی های زمستانی در این ولایت رونق پیدا کرده و اسکی بازان خارجی وداخلی به این ولایت سفر می کنند.

جو یکی از ورزشکاران استرالیایی که در مسابقه امروز اشتراک کرده بود گفت:” زمانی که فیلم های اسکی بازی در بامیان را از طریق رسانه ها تماشا کردم، علاقه مند شدم تا به این ولایت زیبا سفر کنم”.

او افزود که کوه های بامیان برای ورزش های زمستانی از جمله اسکی بسیار مناسب هستند:” زمانی که به کشورم برگردم، گردشگران دیگر را نیز تشویق می کنم که به بامیان سفر کنند. بامیان بسیار زیباست. مشکل امنیتی وجود ندارد و مردم آن صلح دوست، مهربان و مهمان نواز هستند”.

وعده های سازمان های خارجی

بامیان با داشتن جاذبه های منحصر به فرد گردشگری در هرچهار فصل سال، مناسب ترین مکان برای رشد گردشگری در سطح افغانستان به شمار می رود. هرچند بامیان امن است و در داخل قلمرو آن هیچ تهدیدی گردشگران خارجی را تهدید نمی کند اما نا امنی راه های منتهی به این ولایت، روند جذب گردشگران بیشتر و رشد گردشگری را به چالش کشیده است.

با این وجود کرستن کرای یکی از مسئولان موسسه ولکر؛ از نهادهای حامی ورزش اسکی در بامیان می گوید این نهاد به حمایت دراز مدت خود از برگزاری مسابقات اسکی در این ولایت ادامه می دهد.

آقای کرای گفت:” ما تا سال 2018 به حمایت خود از اسکی بازان بامیانی ادامه میدهیم. در سال جاری تعدادی وسایل ضروری برای انجام ورزش زمستانی اسکی را به این ورزشکاران توزیع کرده ایم و در سال آینده کفش و لباس مخصوص اسکی نیز به آنان خواهیم داد”.

مسئول موسسه ولکر تاکید کرد که در صورت تامین امنیت راه های مواصلاتی بامیان، این ولایت در آینده نزدیک شاهد حضور اسکی بازان حرفه ای و بزرگی خواهد بود.

بازی های زمستانی در بامیان برای نخستین بار چهارده سال پیش از امروز، زمانی که تعدادی از جوانان روی یخ های بند امیر ورزش های زمستانی اسکی و اسکیت روی یخ را انجام دادند، آغاز شد. در آن زمان این بازی ها برای بسیاری از مردم تعجب برانگیز بود اما اکنون شمار کثیری از مردم بامیان، بازی های زمستانی از جمله اسکی را یاد گرفته اند.

 

 

 

نوروز رجا مسئول این نهاد رسانه ای به خبرگزاری رها گفت:” علاقه مندی جوانان بامیان به فعالیت های رسانه ای، امیدواری هایی را مبنی بر رشد رسانه ها در این ولایت به وجود آورده است”.

آقای رجا افزود که این جوانان از یک سو تحصیلات بهتر دارند و از سوی دیگر با انگیزه کار می کنند:” آنها رویداد ها را آنگونه که هستند انعکاس می دهند و هیچ مصلحتی را در نظر نمی گیرند”.

به گفته او؛ هرچند فعالیت های رسانه ای در چند سال گذشته در بامیان با مشکلاتی نیز مواجه بوده است اما نسبت به گذشته هر روز به شمار خبرنگاران جوان در این ولایت افزوده می شود.

محدودیت ها

بامیان در یک دهه گذشته شاهد ظهور و افول رسانه های مختلفی بوده است. هم اکنون هشت رسانه چاپی و چهار رادیوی محلی در بامیان فعالیت می کنند. بیشتر صاحبان و کارمندان این رسانه ها را جوانان تشکیل می دهند.

براساس آمار مرکز هماهنگی خبرنگاران و رسانه های آزاد، هم اکنون بیشتر از بیست تن از خبرنگاران با رسانه های ملی و بین المللی نیز کار می کنند. بیشتر این خبرنگاران جوانان زیر بیست و پنج سال هستند.

این موضوع امیدواری هایی را مبنی بر رشد هرچه بیشتر آزادی بیان در این ولایت، ایجاد کرده است. خبرنگاران جوان بامیان امیدوار هستند که بتوانند آزادی بیان را در این ولایت نهادینه سازند.

الیاس طاهری یکی از این خبرنگاران به خبرگزاری رها گفت که حضور جوانان در بخش اطلاع رسانی می تواند خیلی امیدوار کننده باشد:” جوانان با توجه به استعدادی که دارند به کارهای رسانه ای رو آوردند و زمانی که وارد محیط کار شدند با گذشت هر روز رشد کردند. بدون شک رو آوردن جوانان به فعالیت های رسانه ای، در امر اطلاع رسانی دقیق و به موقع تاثیرات مثبتی خواهد گذاشت”.

فعالیت های رسانه ای در بامیان هرچند در یک و نیم دهه گذشته رشد قابل ملاحظه ای داشته است اما از دو سال بدینسو با محدودیت هایی نیز مواجه بوده است. تنها در یازده ماه گذشته، چند تن از رسانه گران جوان این ولایت از سوی نیروهای امنیتی بازداشت موقت شده و یا هم مورد لت و کوب قرار گرفته اند.

با این حال مقام ها در اداره محلی بامیان می گویند که  نه تنها بر کار خبرنگاران محدودیت وضع نکرده اند بلکه همواره از رشد آزادی بیان و فعالیت های رسانه ای در این ولایت بصورت قانونی، حمایت نیز کرده اند.

مسئولان این موسسه در بامیان می گویند که این کمک ها شامل لباس های گرم زمستانی، ترپال و یک دست وسایل آشپزخانه می شود که به 1700 خانواده در مرکز و شمار دیگری از واحد های اداری این ولایت توزیع می شود.

نیک محمدعطایی مسئول بخش بقای کودکان در دفتر یونسیف در آغاز توزیع این کمک ها گفت:” خانواده هایی که از این کمک ها مستفید می شوند از سوی شوراهای قریه ها، متنفذان قومی و اداره مبارزه با حوادث طبیعی شناسایی شده اند که هر کدام به ارزش 300 افغانی کمک دریافت می کنند”.

افزایش بی سابقه فقر

بامیان از ولایت های کمتر توسعه یافته کشور است که بر اساس آمارهای تخمینی ادارات صحت عامه، احیا و انکشاف دهات و معارف، بیشتر از نیم میلیون جمعیت دارد. بیکاری در این ولایت بیداد می کند و فقر اقتصادی با گذشت هر روز افزایش می یابد. این امر سبب شده تا صدها خانواده بی بضاعت در مغاره های تاریخی در اطراف مجسمه های بودا در این ولات نیز مسکن گزینند.

با این حال مقام ها در اداره محلی بامیان می گویند که در حال حاضر نزدیک به پنجاه درصد باشندگان این ولایت زیر خط فقر زندگی می کنند و نیاز به کمک های فوری غذایی دارند.

محمد آصف مبلغ معاون والی بامیان هنگام توزیع کمک های زمستانی به خانواده های فقیر گفت که بسیاری از باشندگان این ولایت از فقر اقتصادی رنج می برند: شماری از خانواده ها که فقر شدید اقتصادی دامن گیر آنان است در حال تلف شدن هستند.

آقای مبلغ می گوید:”حکومت محلی بامیان برای کار در بخش های مختلف، سالانه به 200 میلیون دالر بودجه نیاز دارد اما دولت مرکزی نیمی از آن را نیز برای این ولایت در نظر نمی گیرد”.

کمتر از یک دالر درآمد در هفته

تنها منبع درآمد باشندگان بامیان زراعت و مالداری است که آنهم به دلیل هوای سرد و زمین های نا مناسب برای زرع، سود زیادی را نصیب آنان نمی کند. هرچند در چند سال گذشته برخی از محصولات زراعتی این ولایت مانند کچالو/سیب زمینی، عسل و چندین نوع میوه در سالهای اخیر توانسته اند به بازارهای داخلی و خارجی راه یابند، اما فقر اقتصادی در این ولایت کاهش نیافته است.

معاون والی بامیان کاهش بودجه اختصاص یافته به بامیان، بیکاری و خشکسالی را از مهمترین عواملی می داند که سبب افزایش فقر در این ولایت شده اند.

به گفته او؛ در سال گذشته فقط 34 میلیون دالر از سوی دولت به بامیان اختصاص یافته بود که این مبلغ به هیچ وجه برای پاسخگویی به نیازهای باشندگان این ولایت کافی نیست.

بر اساس معیارهای بین المللی، کسانی که در آمد روزانه شان کمتر از یک دالر باشد، جز افراد فقیری به حساب می آیند که زیر خط فقر زندگی می کنند. با این حال مقام های محلی در بامیان می گویند که بسیاری از خانواده ها در این ولایت در طول یک هفته نمی توانند یک دالر درآمد کسب کنند چه رسد به یک روز.

 

 

اقدامات بعدی ایشان در خصوص تغییرات و تبدیلات در کادرهای اصلی در راس بعضی از ادارات دولتی در بامیان که هدف آن نیز مبارزه با فساد اداری عنوان شده است، تا حد زیادی ذهنیت عامه را نسبت به صداقت و تعهد جدی حکومت محلی بامیان درین امر با روند مثبت روبرو ساخته است و امیدها را برای تداوم این روند زنده تر ساخته است.

چالش های بیشماری اما در تمام افغانستان و نیز در بامیان فرا روی مبارزه جدی با کاهش فساد اداری وجود دارند که میتوانند این روند را با کندی و یا حتی با ناکامی مواجه سازند. حکومت محلی بامیان نیز چالش های بسی جدی و خطر آفرینی را در پیش رو دارد که میتواند مبارزه با فساد اداری را با در مواجهه با موانعی قرار دهد.

در ظاهر امر اما مخالفین سیاسی، یکی از جدی ترین رقبا و موانع بر سر راه این امر مهم به شمار می آیند و از آن جایی که در افغانستان سیاست ها غیر انسانی بوده و رقابت همواره منفی و رسیدن به قدرت با ابزار های غیر قانونی و غیر منطقی به امری معمول مبدل گشته است، حکومت محلی بامیان هم ازین ناحیه میتواند آسیب پذیر باشد و رقبای سیاسی والی کنونی بامیان در معرض روبرو شدن با جدی ترین چالش ها با استفاده از سیاست غیر انسانی و بدور از عرف رقابت سالم برای عرضه خدمات سالم قرار دهد.

در کنار این موضوع اما، حرف ها و حدیث هایی نیز در خصوص عدم برخورد یکسان با قضایای مبارزه با فساد اداری از سوی حکومت محلی بامیان شایع شده است که در صورت عدم موجودیت شفافیت و پاسخ قناعت کننده، ذهنیت بوجود آمده کنونی در اذهان عامه با شکنندگی روبرو خواهد شد و اعتماد ها را نسبت به توازن و برخورد یک سان حکومت محلی بامیان و در راس آن شخص والی به شدت کاهش خواهد داد.

بنابرین در نتیجه میتوان گفت که اداره محلی بامیان در اوج گذر از یک آزمون بسی دشوار و سختی در برابر مردم بامیان قرار گرفته است و عبور موفقانه و مقتدرانه ازین آزمون سرنوشت ساز، تعهد، پشتکار، صداقت و مبارزه جدی در امر مبارزه با فساد اداری و سایر عناصر و اراکین حکومت داری خوب را می طلبد و امید میرود که این موفقیت که دست نیافتنی نیز نیست، با گذشت زمان بدست آید که تبعات مثبت آن هم برای حکومت محلی و هم برای مردم بامیان نیک است و دست آوردی بسی عظیم و قابل ستایش که کارنامه های روشنی را در برگه های تاریخ رقم خواهد زد.

زمان احمدی-بامیان

 

 

عزیز الله حمیدی رئیس این اداره به خبرگزاری رها گفت که کار این پروژه در مربوطات بامیان به اتمام رسیده است:” از حد فاصل ولایت پروان یعنی ولسوالی شیبر تا یکه ولنگ بامیان، خط اندازی صورت گرفته است. کار کیبل اندازی از مرکز بامیان تا یکه ولنگ تمام شده و به استقامت ولسوالی شیبر نیز ادامه دارد که در آینده نزدیک به پایان خواهد رسید”.

استفاده از تکنالوژی معلوماتی در بامیان در یک دهه گذشته رشد قابل ملاحظه ای داشته است. در حال حاضر هشتاد پایه آنتن شبکه های مخابراتی در بامیان خدمات مخابراتی و انترنتی عرضه می کنند. سطح پوشش مخابراتی در بامیان به بیش از هشتاد درصد می رسد و شماری از باشندگان این ولایت از طریق مبایل به انترنت نیز دسترسی دارند. با این وجود آنچه در سال های گذشته نا رضایتی باشندگان بامیان را به دنبال داشته، کیفیت پایین و قیمت بالای این خدمات بوده است.

با این حال رئیس مخابرات و تکنالوژی معلوماتی بامیان می گوید که با وصل شدن این ولایت به شبکه فایبر نوری، این مشکل حل خواهد شد و بسیاری از باشندگان این ولایت به خدمات مخابراتی و انترنتی ارزان و با کیفیت دسترسی پیدا خواهند کرد.

او افزود، زمانی که این پروژه به بهره برداری برسد حتا سهولت هایی نظیر آموزش و درمان از راه دور نیز برای باشندگان بامیان فراهم خواهد شد.

دلیل تاخیر در تطبیق

پروژه اتصال بامیان به شبکه فایبر نوری، دوسال پیش آغاز شد و قرار بود تا سال جاری خورشیدی به پایان برسد اما این پروژه تا کنون به بهره برداری نرسیده است. رئیس مخابرات و تکنالوژی معلوماتی بامیان، نا امنی در راه های منتهی به بامیان را دلیل اصلی تاخیر در تطبیق این پروژه خوانده است.

او گفت که نا امنی در دره غوربند پروان از مشکلات بزرگی است که تطبیق سریع  پروژه اتصال بامیان به شبکه فایبر نوری را به چالش کشیده است:” در حال حاضر فقط یک و نیم کیلومتر در ولسوالی های شیخ غلی و شینواری پروان کیبل اندازی نشده است. وزارت مخابرات مصمم است که این مشکل را به زودترین فرصت حل کند”.

پروژه ایجاد شبکه حلقه ای فایبر نوری در افغانستان هفت سال پیش آغاز شد و تا کنون در بخش هایی از کشور تطبیق شده است. هرچند قرار بود پس از بامیان، ولایات غور و دایکندی نیز تحت پوشش این پروژه قرار گیرد اما کار تمدید آن به این ولایات به نسبت مشکلات تخنیکی به حالت تعلیق درآمده است.

مغاره های اطراف تندیس های ویران شده بودا در بامیان با آنکه مکان مناسبی برای زندگی نیستند اما از چهارده سال بدینسو به تنها سرپناه صدها خانواده فقیر و آواره مبدل شده اند. بیشتر ساکنان این مغاره ها، خانواده هایی اند که در دوران پسا طالبان از کشورهای همسایه به افغانستان برگشته اند. هرچند تمامی این مغاره نشینان وضعیت خوبی ندارند اما کودکان آنان بیشتر از محرومیت رنج می برند.

عزیزالله رحمانی مسئول بخش اطفال کمیسیون حقوق بشر در بامیان به خبرگزاری رها گفت که بیشتر این کودکان بدلیل اینکه تا کنون نتوانسته اند تذکره بگیرند، از پروسه تعلیم و تربیه محروم مانده اند.

آقای رحمانی افزود که این کودکان مورد بهره کشی نیز قرار می گیرند:” بیشتر خانواده هایی که در مغاره ها زندگی می کنند از فقر اقتصادی رنج می برند و از همین رو برای تامین کودکان آنان مجبور به انجام کارهای شاقه می شوند. درحال حاضر شماری از کودکان مغاره نشین در بازار بامیان تکدی گری می کنند”.

او تاکید کرد که این کودکان بدلیل فقر اقتصادی ای که دامنگیر خانواده های شان است، مورد خشونت نیز قرار می گیرند.

عدم دسترسی به خدمات درمانی

مشکلات کودکان مغاره نشین به همین موارد خلاصه نمی شود. آنها کمتر به آب و نان دسترسی دارند و از خدمات درمانی نیز محرومند.

عبدالله یکی از مغاره نشینان که با هفت عضو خانواده اش در مغاره ای در غرب مجسمه بزرگ صلصال زندگی می کند، به خبرگزاری رها گفت:” هوا بسیار سرد است،  مغاره ها نمناک اند و به همین دلیل من و بیشتر اطفالم به امراض گوناگون از جمله سینه بغل و استخوان دردی مبتلا شده ایم اما پولی برای مراجعه به مراکز درمانی و خرید دارو نداریم”.

این مرد مغاره نشین می گوید که همه روزه از صبح تا شام کار می کند تا حد اقل پول خرید نان خشکی را برای خانواده اش تهیه کند اما در برخی از روزها پول حتی یک قرص نان را هم نمی تواند پیدا کند.

او سوال گونه اضافه کرد:” با این وضعیت چگونه می توانم کودکان مریضم را به داکتر ببرم و برای آنها داروم بخرم؟”.

عدم دسترسی به خدمات درمانی از جدی ترین مشکلات خانواده های مغاره نشین بویژه کودکان آنان است. پیشتر نیز شماری از مغاره نشینان به خبرگزاری رها گفته بودند که برای درمان تمامی بیماری های شان فقط می توانند از “مُسَکِن پرستامول” استفاده کنند و پول خرید داروی های گران قیمت را ندارند.

این درحالی است که اداره محلی بامیان تصمیم گرفته تا در بهار سال آینده خورشیدی، تمامی مغاره ها را از حالت سکونتگاهی در آورد و خانواده های مغاره نشین را به جای دیگری منتقل کند. هنوز معلوم نیست که سرنوشت خانواده های مغاره نشین پس از تخلیه مغاره ها چه خواهد شد.

در این تظاهرات که از مسجد جامع شهید مزاری تا چوک سر بازار بامیان ادامه داشت، معترضان با سردادن شعارهای “حکومت، حکومت، امنیت امنیت” و ” امنیت حق ماست ، آنرا از ما نگیرید” از مقام های دولتی و باشندگان ولایات پروان و میدان نیز خواستند که در تامین امنیت این مسیرها بصورت جدی اقدام کنند.

حسینداد احمدی از فعالان مدنی بامیان در پایان این تظاهرات به خبرگزاری رها گفت که از چندی بدینسو، طالبان و سارقان مسلح در چندین مورد اقدام به گروگانگیری از مسافران شاهراه کابل- بامیان کرده اند و در بدل آزادی آنها از 10 تا 300 هزار دالر امریکایی مطالبه کرده اند.

احمدی افزود:” هیچ یک از شهروندان بامیان توان پرداخت این مقدار پول را ندارند و به همین دلیل زمانی که پول به گروگانگیران داده نشود، آنان گروگان ها را به شدت لت و کوب کرده و یا هم به قتل می رسانند”.

این فعال مدنی تاکید کرد که داشتن امنیت حق شهروندی تمام شهروندان افغانستان و دولت مکلف است تا امنیت آنان از هر لحاظ را تامین کند: “شهروندان بامیان یک صدا فریاد زدند تا این حق خود را مطالبه کنند و خواستار آزادی گروگان ها شوند”.

اداره محلی باید گروگان ها را آزاد کند!

شاهراه کابل- بامیان از طریق ولایات پروان و میدان وردک در چند سال گذشته به شدت نا آرام شده است. تا کنون ده ها مسافر در این مسیر کشته و زخمی شده اند. این نا امنی ها اما اخیرا افزایش چشمگیری داشته است.

از چند ماه بدینسو، طالبان و سارقان مسلح، ده ها مسافر را در این مسیر ها به گروگان گرفته اند. در تازه ترین مورد، پنجشنبه هفته گذشته دوتن از شهروندان بامیان در دره غوربند از مربوطات ولایت پروان از سوی سارقان مسلح ربوده شده اند.

با این حال محمد سجاد محسنی یکی از علمای دینی و اشتراک کنندگان تظاهرات امروز گفت که والی، فرمانده پولیس و رئیس امنیت ملی بامیان باید امنیت شهروندان این ولایت را تامین کنند.

محسنی می گوید که این مسئولان بلند رتبه دولتی بامیان باید پولی را که گروگانگیران مطالبه کرده اند، بپردازند و گروگان ها را آزاد کنند:” ما از اشرف غنی امنیت نمی خواهیم، مسئولان اداره محلی باید از هر طریق ممکن، گروگان ها را آزاد کرده و امنیت راه های مواصلاتی بامیان را تامین کنند”.

او هشدار داد که اگر اداره محلی، توان تامین امنیت شهروندان بامیان را ندارد، مردم را آزاد بگذارند تا در اقدامی مشابه، افرادی که از غوربند و میدان شهر به بامیان می آیند را در بدل آزادی مسافران خود، گروگان بگیرند.

معترضان در بامیان قعطنامه ای نیز صادر کردند. در قعطنامه از حکومت وحدت ملی بویژه شورای امنیت کشور خواسته شده که تهدیدات امنیتی راه های مواصلاتی منتهی به بامیان را جدی گرفته و برای تامین امنیت این مسیرها، تدابیر فوری و جدی اتخاذ کنند.

در جای دیگری از قعطنامه آمده است:” حکومت محلی بامیان باید به عنوان نماینده حکومت مرکزی و مسئول تامین امنیت شهروندان بامیان، صدای مردم محروم این ولایت را به گوش رهبران حکومت بخصوص رئیس جمهور و شورای امنیت برساند و در هماهنگی با مسئولان امنیتی، برای تامین امنیت مسافران شاهراه کابل- بامیان، بصورت جدی وارد عمل شوند”.

در قعطنامه گفته شده که برخورداری از امنیت یکی از حقوق بشری بوده و ضمن آنکه در اعلامیه جهانی حقوق بشر تسجیل شده، قانونی اساسی افغانستان نیز از آن حمایت کرده است، از همین رو همه نهادهای مدافع حقوق بشر بویژه کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان باید در زمینه تامین امنیت مسافران راه های مواصلاتی بامیان از طریق ولایات میدان و پروان، دادخواهی کنند.

قعطنامه تاکید کرده است که نمایندگان مردم بامیان در مجلس نیز باید با نمایندگان ولایت های میدان و پروان و مردم این ولایات ارتباط بگیرند و در سایه حسن همجواری و زندگی مسالمت آمیز، برای تامین امنیت شاهراه های منتهی به بامیان اقدام کنند.

نا امنی در راه های مواصلاتی منتهی به بامیان از مسائلی است که همواره اعتراضات گسترده فعالان مدنی و باشندگان این ولایت را در پی داشته است.

آنان بارها با راه اندازی تظاهرات های مسالمت آمیز از دولت خواسته اند تا امنیت این مسیر ها را تامین کند اما تا کنون اقدام مشخصی از سوی دولت در این زمینه صورت نگرفته است.

 

در این مسابقه که بعد از ظهر روز گذشته برگزار شد، 9 تن از دختران و 17 تن از پسران از ولایت های بامیان و کابل در بخش های جداگانه با پیمودن 270 متر فاصله با یکدیگر به رقابت پرداختند.

محبوب الله محبوب، رحیم الله عطایی و مقیم غریب دوست، ورزشکارانی اند که توانستند در بخش پسران به ترتیب مقام های اول، دوم و سوم این مسابقه را از آن خود کنند. در بخش دختران نیز فاطمه میرزایی، فاطمه رضایی و ذکیه محمدی، به مقام های اول تا سوم دست یافتند.

این مسابقه ، بخشی از برنامه های جشن بامیان مهد تمدن و خلاقیت بود که از شامگاه پنجشنبه تا عصر روز گذشته ادامه داشت.

ورزش زمستانی اسکی از پنج سال بدینسو در بامیان رونق یافته است. تا کنون پنج دور از مسابقات بین المللی اسکی با حضور ده ها ورزشکار از داخل و خارج کشور در بامیان برگزار شده است. ورزشکاران بامیانی توانسته اند در تمامی این مسابقات بر رقیبان خارجی خود غلبه کنند.

برگزاری این مسابقات ضمن آنکه بامیان را به مقصدی برای گردشگری زمستانی تبدیل کرده است، باعث رشد ورزشکاران بامیانی و عضویت فدراسیون اسکی افغانستان در فدراسیون اسکی جهانی نیز شده است.

سال گذشته دو تن از اسکی بازان بامیانی در مسابقات دوستانه اسکی در کشور سویس اشتراک کردند و توانستند که مقام اول و سوم این مسابقات را از آن خود کنند.

قرار است، دو اسکی باز بامیانی در المپیک زمستانی کوریای جنوبی در سال 2018 نیز اشتراک کنند.

 

این جشن که از سوی اداره محلی راه اندازی شده، بعد از ظهر امروز آغاز شده و تا شام فردا با برنامه های مختلفی چون شام فرهنگی، نمایشگاه صنایع دستی، کنسرت موسیقی محلی و مسابقه اسکی در مرکز بامیان و دامنه های پربرف کوه بابا ادامه خواهد داشت.

ولایت باستانی بامیان در اوایل سال گذشته میلادی برای پیوستن به شبکه شهرهای خلاق جهان از سوی سازمان یونسکو نامزد شده بود.

این شهر چندی پیش توانست به دلیل داشتن فرهنگ بومی غنی و صنایع دستی منحصر به فرد، عضویت این شبکه را بدست آورد.

بامیان تنها شهر در آسیای میانه و خاور میانه است که توانسته در بخش فرهنگ بومی و صنایع دستی به این لقب دست یابد.

محمد طاهر زهیر والی بامیان در آغاز جشن امروز گفت که بامیان از گذشته های دور، مهد تمدن، خلاقیت و ابتکار بوده است.

او افزود که پیکره های عظیم بودا، شهر ضحاک، شهر غلغله و هزاران مکان دیدنی دیگر که در بامیان وجود دارند و هر کدام از تمدن خاصی نمایندگی می کنند، این شهر باستانی را شهر عجایب، شگفتی ها و  منحصر به فرد ساخته اند”

او می گوید که عضویت بامیان در شبکه شهرهای خلاق جهان، باعث رشد اقتصاد و صنعت گردشگری در این ولایت خواهد شد.

بامیان بدلیل داشتن آثار تاریخی فراوان و مناظر طبیعی منحصر به فرد، در گذشته میزبان گردشگران داخلی و خارجی زیادی بود. این ولایت اما پس از تخریب مجسمه های بودا توسط طالبان در سال 2001 از نقشه جهانگردی دنیا محو شد.  با این حال، عضویت بامیان در شبکه شهرهای خلاق جهان، امیدواری هایی را مبنی بر رشد گردشگری در این ولایت بوجود آورده است.

کبیر دادرس رئیس اطلاعات و فرهنگ بامیان گفت که عضویت این ولایت در شبکه شهرهای خلاق جهان، ارتباطاتی را بین شهرهای عضو این شبکه و بامیان برقرار می کند که خود باعث رشد گردشگری در این ولایت می شود.

او تصریح کرد که بامیان و صنایع دستی آن از طریق این ارتباطات، به شهروندان کشورهای پیشرفته جهان معرفی می شوند که می تواند در جذب گردشگران بیشتر به بامیان موثر واقع شود.

شماری از شهروندان بامیان نیز از عضویت در شبکه شهرهای خلاق جهان استقبال کرده اند.

محمد حسین غفاری یکی از شهروندان بامیان که در جشن امروز اشتراک کرده بود می گوید:” عضویت بامیان در شبکه شهرهای خلاق جهان، فرصت مناسبی را برای رشد گردشگری در این ولایت فراهم کرده و اداره محلی باید از این فرصت به صورت درست استفاده کند”.

شبکه شهرهای خلاق جهان در سال ۲۰۰۴ میلادی از سوی یونسکو ایجاد شد و تا کنون ۱۱۶ شهر از کشورهای مختلف جهان، عضویت آن را بدست آورده اند. یونسکو هدف از ایجاد این شبکه را گسترش روابط فرهنگی میان شهرهای عضو خوانده است.

قرار است نشست سالیانه شبکه شهرهای خلاق جهان، در ماه سپتامبر سال جاری، با حضور نمایندگان ۴۷ شهری که بتازگی عضویت این شبکه را کسب کرده اند، در  شهر آستر سوند سویدن برگزار شود.