برچسب: مواد مخدر

به نقل از تاس، سرگئی لاوروف وزیر امور خارجه روسیه در سخنرانی خود در دانشگاه فدرال «خاور دور» گفت خروج نیروهای ایالات متحده از افغانستان در واقع بدین معنی است که واشنگتن شکست ماموریت ۲۰-ساله خود را در این کشور به رسمیت شناخت.
لاوروف: ایالات متحده صرفاً نیروهاش را از افغانستان بیرون نکرد، بلکه در حقیقت شکست ماموریت طولانی ۲۰-ساله را تشخیص داد.
به گفته وی، تهدیدات تروریستی و مواد مخدر از سال ۲۰۰۱ بدینسو، وقتی امریکا عملیات خود را در افغانستان راه‌اندازی کرد، به گونه قابل توجهی افزایش یافته است.
وی افزود: قابل توجه است، اسنادی در غرب وجود دارد که احتمال مشارکت نظامیان امریکایی را در قاچاق مواد مخدر نشان می‌دهد.
این دیپلمات بلندپایه روسیه بر این باور است که خروج نیروهای امریکایی و عدم تمایل کابل به تشکیل دولت موقت با جنبش طالبان، شرایطی را برای راه‌حل اجباری منازعه ایجاد می‌کند.
وزیر خارجه روسیه بیان داشته است: طالبان رفتار جنگ‌طلبانه‌تری دارند، زیرا توافق‌نامه موجود تشکیل دولت موقت را پیش‌بینی می‌کند تا روی شرایطی برای تشکیل ساختار دولت باثبات‌تر کار کند. متأسفانه، رهبران کابل از ترس این‌که این کار آن‌ها را از سیاست فعال خارج خواهد کرد، تمایلی به هرگونه کار موقت ندارند. بنابر این، این بدین معنی است که هر دوی آن‌ها و امریکایی‌ها که از این کشور خارج می‌شوند، کل شرایط را برای سناریوی اجبار و زور باز می‌گذارد.
گفتنی است که روسیه به تازگی اعلان کرده از متحدان خود در برابر تهدیدات ناشی از افغانستان دفاع می‌کند.

مسوولان پولیس مبارزه با مواد مخدر در فرماندهی پولیس بدخشان می‌گویند در پی مبارزۀ جدی با کشت، برداشت و قاچاق مواد مخدر، میزان کشت کوکنار در این ولایت در مقایسه به سال گذشته کاهش قابل ملاحظه‌یی داشته است. به گفتۀ آنان، کشاورزان بدخشان در شمار زیادی از ولسوالی‌های این ولایت که همه ساله کوکنار کشت می‌کردند، اکنون به کشت لوبیا، هینگ و گیاه «زغیر» روی آورده‌اند.
نثاراحمد جهان‌گیر، مدیر پولیس مبارزه با مواد مخدر در فرماندهی پولیس ولایت بدخشان می‌گوید که به دنبال تخریب کشتزارهای کوکنار، بازداشت قاچاق‌بران مواد مخدر و پایین آمدن بهای تریاک در بازارها، کشت کوکنار در این ولایت تا ۸۰درصد کاهش یافته است. به گفتۀ او، در کنار مبارزۀ جدی با مواد مخدر در این ولایت، روی آوردن کشاورزان به کشت بدیل کوکنار مانند لوبیا، نخود، هنگ و زغیر در کاهش کشت کوکنار نقش اساسی داشته است.

آقای جهان‌گیر می‌افزاید که آمارهای مقدماتی آنان از وضعیت کشت کوکنار در مناطق زیر حاکمیت دولت نشان می‌دهد که میزان کشت کوکنار در مقایسه به سال گذشته ۸۰ درصد کاهش یافته است. نثاراحمد جهانگیر اما خاطرنشان می‌سازد که میزان کشت کوکنار در مناطق زیر حاکمیت طالبان افزایش یافته است.
به سخن مدیر پولیس مبارزه با مواد مخدر بدخشان، هم‌اکنون بهای یک کیلوگرام تریاک در بازارهای بدخشان ۸۰۰ افغانی است در حالی که بهای یک کیلوگرام هنگ بیش از دو هزار افغانی است و به همین ترتیب بهای لوبیا و نخود با توجه به سطح حاصل‌برداری از زمین در مقایسه با تریاک بیشتر است.
از سوی هم، مدیر پولیس مبارزه با مواد مخدر در بدخشان امیدوار است در کنار تسریع روند مبارزه با مواد مخدر از طریق آگاهی‌دهی و حمایت از کشاورزان توسط نهادهای مربوطه بتوانند سطح کشت کوکنار در این ولایت را کاهش دهند. به گفتۀ آقای جهان‌گیر، در صورت افزایش آگاهی مردم نسبت به مفاد کشت حلال و ضررهای مواد مخدر از سوی نهادهای ذیربط و توزیع کشت بدیل برای کشاورزان میزان کشت کوکنار در بدخشان به صفر می‌رسد.
کشاورزان در بدخشان نیز می‌گویند که آنان به دلیل کاهش بهای تریاک در بازارها و جدیت دولت در امر مبارزه با آن به کشت بدیل کوکنار روی آورده‌اند. سفرمحمد، یکی از کشاورزان بدخشان می‌گوید: «کشت زغیر بسیار خوب است، روغن اول دارد و از کاه آن نیز استفاده می‌کنیم. تریاک زحمت زیاد دارد، مضر می‌باشد و مفاد کم دارد، اما زغیر حلال است و مفاد بیش‌تری دارد». به گفتۀ او، آنان همه ساله از طریق فروش فراورده‌های تریاک قادر به تأمین مخارج زنده‌گی‌شان نبودند، اما امسال آنان توانسته‌اند افزون بر تأمین مخارج زنده‌گی، سود بیش‌تری به دست بیاورند.

مسوولان پولیس مبارزه با مواد مخدر در بدخشان نیز می‌گویند در کنار کاهش بهای تریاک در بازارها، مبارزۀ جدی آنان در برابر مواد مخدر در بخش تخریب کارخانه‌ها، کشتزارها و بازداشت قاچاق‌بران مواد مخدر سبب شده که کشت کوکنار در این ولایت کاهش چشم‌گیری داشته باشد.
به گفتۀ آنان، سال گذشته بیش از چهار هزار هکتار زمین در همۀ ولسوالی‌های بدخشان کوکنار کشت شده بود، اما در سال جاری این رقم به کم‌تر از دو هزار هکتار زمین کاهش یافته است.
مسوولان پولیس مبارزه با مواد مخدر در بدخشان می‌گویند که هم‌اکنون نزدیک به یک ماه از آغاز کارزار تخریب کشتزارهای کوکنار سپری می‌شود و آنان تلاش دارند همۀ کشتزارهای کوکنار را در مناطق زیر حاکمیت دولت تخریب کنند و به صفر برسانند.

نشانه

محمداشرف غنی، رییس جمهور کشور در نشست مرکز بین‌المللی نظامی گنجوی گفت افغانستان در «مرحله سقوط» قرار ندارد.

نشست مرکز بین‌المللی نظامی گنجوی به ابتکار حکومت آذربایجان در شهر باکو پایتخت این کشور شام روز پنج‌شنبه، بیست‌وششم حمل برگزار شده بود.

محمداشرف غنی در این نشست از طریق ویدیوکنفرانس درباره روند صلح افغانستان، تصمیم خروج نیروهای امریکا و ناتو از افغانستان و نیز همگرایی و اتصال منطقه‌ای، سخن گفت.

غنی با این بیان این که نیروهای امنیتی توانایی دفاع در برابر تهدید‌ها را دارند، افزود افغانستان در مرحله سقوط قرار ندارد.

او تصریح کرد: «نیروهای امنیتی و دفاعی ما توانایی دفاع مستقلانه از کشور را دارند و از چندین سال بدینسو ۹۴ در صد عملیات را به گونه مستقلانه انجام می‌دهند».

رییس جمهور غنی درباره تصمیم جو بایدن رییس جمهور امریکا برای خروج سربازان این کشور تا ماه سپتامبر گفت به این تصمیم احترام دارد و در این روند همکاری می‌کند.

به باور غنی، این تصمیم سبب شد نگرانی‌های مردم به خاطر خروج و عدم خروج نیروهای امریکایی از افغانستان رفع شود.

به باور غنی، اکنون افغانستان از یک جانب با روایت جدید مثل روند صلح، اتصال و همکاری‌های منطقه‌ای روبه‌رو است و از جانب دیگر در برابر شبکه‌های فرامنطقه‌ای تروریستی و شبکه‌های جرمی قرار دارد.

رییس جمهور غنی تأکید کرده است که برای مدیریت بحران ناشی از تروریسم و شبکه‌های جرمی باید همکاری‌ها با افغانستان ادامه یابد.

به گفته او، طالبان یا صلح را بپذیرند و یا مبارزه در برابر‌شان ادامه می‌یابد. او تأکید کرده است: «مردم ما از ۴۲ سال بدینسو از حق مشرو‌ع‌شان برای دست‌یابی به صلح محروم مانده‌اند».

غنی، افغانستان صلح‌آمیز، با ثبات و عاری از جنگ و خشونت را به نفع منطقه از جمله پاکستان خوانده است.

 محمداشرف غنی هم‌چنان درباره نقش زنان صحبت کرده و گفته است که مشارکت زنان افغان در تمام سطوح افزایش یافته است و اکنون آنان از خود نماینده‌گی می‌کنند، صدای رسا دارند و در خصوص صلح نظریات و دیدگاه‌های شان را مطرح می‌کنند.

غنی از طرح خود برای صلح نیز یادآوری کرده است که به گفته او، این نقشه راه بر سه ستون استوار است. این سه ستون، آتش‌بس، تأمین صلح پایدار و عادلانه و نیز برگزاری انتخابات است. رییس جمهور غنی بار دیگر تعهد کرده است که برای رسیدن به صلح حاضر است، انتخابات زودهنگام را برگزار کند.

محمداشرف غنی هم‌چنان تطبیق پروژه‌های بزرگ منطقه‌ا‌ی مانند تاپی، کاسا یک‌هزار و شبکه فایبر آپتیک را برای بهبود شرایط زنده‌گی مردم افغانستان و کشورهای منطقه، مفید خوانده است.

ادارۀ بازرس ویژۀ ایالات متحدۀ امریکا برای بازسازی افغانستان در گزارشی آورده است طالبان سالانه بیش از ۴۰۰ میلیون دالر امریکایی از تولید و قاچاق مواد مخدر سود می‌برند.

سیگار در گزارش تازه‌اش آورده است این گروه بین ماه‌های جون سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ میلادی دست‌کم ۴۰۰ میلیون دالر از این بابت سود به دست آورده است. این گزارش سود سالانۀ طالبان از طریق تولید و قاچاق مواد مخدر را بیشتر از این توصیف می‌کند.

بر اساس این گزارش، طالبان در حال حاضر تقریباً همۀ زمینه‌های تولید و قاچاق مواد مخدر را در افغانستان کنترل می‌کنند. سیگار در این گزارش به نقل از یک مأمور ارشد حمایت قاطع در افغانستان می‌نویسد که طالبان ۴۰ تا ۶۰ درصد کل درآمدهای خود را از راه تولید و قاچاق مواد مخدر به دست می‌آورند.

در این گزارش همچنان آمده است که ایالات متحدۀ امریکا به گونۀ میان‌گین سالانه ۲۱ میلیون دالر امریکایی را برای مبارزه با تولید و قاچاق مواد مخدر در افغانستان هزینه می‌کند، اما کاهش قابل توجهی در تولید مواد مخدر در این کشور به میان نیامده است.

گفتنی است که افغانستان در سال‌های پسین به بزرگ‌ترین کشور تولیدکنندۀ مواد مخدر در جهان بدل شده است. بیشتر کشتزارها و کارخانه‌های تولید و بسته‌بندی این مواد در مناطق زیر حاکمیت طالبان قرار دارند.

سیگار یا بازرس ویژه ایالات متحده‌ی امریکا در گزارش تازه‌اش به کنگره و وزارت‌های دفاع و خارجه‌ی این کشور‌ خطراتی را بررسی کرده است که تلاش‌های ۲۰ سال اخیر ایالات متحده‌ی امریکا برای بازسازی افغانستان را در سال ۲۰۲۱ و پس از توافق صلح تهدید می‌کند.

بر اساس این گزارش، دوام ناامنی، نبود اطمینان از تمویل افغانستان پس از توافق صلح، چالش ادغام جنگجویان طالب پس از توافق صلح، فساد همه‌گیر و گسترده، رشد کسالت‌آور اقتصادی و اجتماعی، خطراتی که حقوق زنان را تهدید می‌کنند، قاچاق مواد مخدر و نظارت ناکافی تمویل‌کنندگان از خطراتی جدی است که افغانستان در سال ۲۰۲۱ با آن روبه‌رو است.

در این گزارش تصریح شده است که با/بدون توافق صلح مطئمن و پایدار و آتش‌بس سرتاسری، افغانستان احتمالا با تهدیدهای متعددی از سوی گروه‌های بنیادگرا مواجه خواهد بود: «هر توافق سیاسی این خطر را در پی دارد که گروه‌های شورشی جرمی جامه عوض کنند و از یک شکل به شکل دیگر شورشگری تغییر دهند.»

 «اگر نیروهای امریکایی فعالیت‌های آموزشی، حمایوی و تجهیزاتی خود را متوقف کنند، این موضوعات می‌تواند برجسته‌تر شود.»

نیروهای امریکایی در افغانستان به کم‌ترین حدش از وقتی که این کشور به افغانستان حمله کرد، رسیده است. تمامی نیروهای امریکایی در کشور به ۲۵۰۰ تن می‌رسد. بر اساس توافق امریکا و طالبان اگر طالبان به تعهداتش که قطع رابطه با گروه‌های تروریستی است عمل کند، نیروهای امریکایی تا آخر ماه اپریل یعنی حدود یک ماه دیگر افغانستان را ترک می‌کنند.

ناکامی دولت افغانستان در امر مبارزه با فساد

سیگار در این گزارش خود نوشته که ناکامی در امر مبارزه‌ی مؤثر با فساد سیستماتیک در افغانستان به این معنا است که برنامه‌های بازسازی امریکا در بهترین حالت درهم می‌شکند و در بدترین حالت شکست می‌خورد.

بر اساس این گزارش، دولت افغانستان برای محدود کردن فساد سیستماتیک گام‌های محدودی برداشته است: «در عوض حکومت معمولا تلاش کرده که در روی کاغذ با فساد مبارزه کند.»

در گزارش سیگار آمده است که دولت به‌جای اینکه مقام‌های فاسد را بازداشت و بالای آن قانون را تطبیق کند، به تدویر نشست‌ها و تدوین مقررات مبارزه با فساد بسنده کرده است.

در این گزارش تأکید شده است که جامعه‌ جهانی و تمویل‌کنندگان دولت افغانستان باید از مصرف کمک‌هایی که به افغانستان اختصاص می‌دهند نظارت دقیق کنند و از مؤثریت آن حساب پس بگیرند: «تمویل‌کنندگان باید دسترسی بی‌حد و حصر به بودجه‌ی تمویلی وزارتخانه‌ها داشته باشند.»

بی‌ثباتی مالی دولت جدی‌ترین خطر در سال ۲۰۲۱ است

در گزارش سیگار آمده است که افغانستان به‌طور استثنایی متکی به کمک‌های خارجی است. بنا براین، این وابستگی برای روند صلح هم‌زمان هم فرصت است و هم چالش. فرصت از این‌رو که تمویل‌کنندگان می‌توانند در تحولات پس از خروج نیروهای خارجی همچنان دخیل باشند و سبب تقویت ثبات در افغانستان شوند. در عین‌حال، این وابستگی از آنرو خطرناک است که اگر تمویل‌کنندگان کمک‌های‌شان را بیش از حد و سریع کاهش دهند و یا بر شرایطی پافشاری کنند که از سوی طرف‌های درگیر قابل دست‌یابی نباشد، صلح بالقوه به خطر می‌افتد.

بر اساس این گزارش، در بخش تمویل افغانستان دو پرسش جدی مطرح است: نخست این که آیا آیا شرایطی که تمویل‌کنندگان برای کمک تعیین کرده‌اند کافی است که یک توافق صلح قابل قبول را حفظ و تسهیل کند؟ دوم اینکه در این شرایط نامطمئن سطح کمک‌های خارجی برای این که از سقوط دولت جلوگیری کند، کافی است؟

سیگار در این گزارش ادامه‌ی برنامه‌های بازسازی را به عنوان ابزار ابتدایی مطرح کرده است که نفوذ ایالات متحده‌ی امریکا را برای تأمین صلح و ثبات در افغانستان تأمین می‌کند.

جامعه‌ی جهانی سالانه به طور اوسط ۸.۶ میلیارد دالر برای دولت افغانستان کمک می‌کنند. این بسته شامل کمک‌های ملکی و نظامی می‌شود که نزدیک به ۸۰ درصد از ۱۱ میلیارد کل مصرف دولت افغانستان را دربر می‌گیرد.

بر اساس این گزارش، ظرفیت محدود مالی افغانستان ممکن برای حفظ زیرساخت‌ها مثل ساخت سرک، تأمین انرژی پایدار و زنجیره‌های تأمین اقتصادی و مصارف عادی حکومت کافی نباشد: «این زیرساخت‌ها هرچند ناقصند، اما برای رشد اقتصادی لازم هستند. بی‌ثباتی مالی و اقتصادی دولت افغانستان موضوعی است که تمام نقاط خطری که سیگار در این گزارش آن را شناسایی کرده است متأثر می‌کند.»

در این گزارش به نقل از جان ساپکو، بازرس ویژه امریکای برای بازسازی افغانستان آمده است: «هرچند دولت افغانستان اعلام کرده که هدفش خودکفایی است، اما افغانستان امروز، هنوز با خودکفایی فاصله زیادی دارد؛ به خصوص تمویل کارهای عملیاتی دولت شامل اردو و پولیس از منابع خودش.»

آقای ساپکو افزوده که وضعیت نامعلوم جنگ و صلح افغانستان، سرمایه‌گذاری ملت امریکا و دست‌آوردهای دو دهه در افغانستان را با خطرهای متعددی مواجه کرده است.

کمک‌های اختصاص‌داده‌شده‌ی ایالات متحده برای بازسازی افغانستان از سال ۲۰۰۲ به این‌سو در کنار دیگر مأموریت‌های این کشور، در بخش‌های تجهیز و تقویت نیروهای امنیتی، پاگیری و تقویت نهادهای دولتی، ترویج و تقویت حاکمیت قانون، تأکید بر حقوق بشر به ویژه حقوق زنان، پیشرفت در عرصه‌ی صحت و آموزش و پرورش و تحریک توسعه‌ی اقتصادی در افغانستان به مصرف رسیده است. بر اساس آمار سیگار، دولت امریکا از سال مالی ۲۰۰۲ تا کنون بیش از ۱۴۳ میلیارد دالر را برای برنامه‌های بازسازی افغانستان اختصاص داده است.

ناامنی

بر اساس این گزارش، با توجه به این که طالبان هنوز به طور قابل ملاحظه‌ای تاکتیکش را عوض نکرده، سطح خشونت همچنان بالا است و این امر امنیت را به عنوان خطر جدی در سال ۲۰۲۱ مطرح می‌کند.

با تازگی آنتونی بلنکن، وزیر خارجه امریکا نیز در نامه‌ای که به غنی و عبدالله فرستاده، تصریح کرده است که پس از خروج نیروهای امریکایی از افغانستان حتا اگر ایالات متحده‌ی امریکا به کمک‌های مالی‌اش ادامه دهد، خطر این که طالبان به قلمروی بیشتری دست یابند با جدیت وجود دارد.

ادغام جنگجویان طالب

بر بنیاد آمار سازمان ملل متحد شماری مجموعی جنگجویان طالب بین ۵۵ تا ۸۵ هزار تخمین شده است. در گزارس سیگار آمده است که بر اساس مواد توافقنامه‌ی صلح، شماری از جنگجویان طالب در اردو و پولیس ملی افغانستان جذب می‌شوند و باقی این جنگجویان هم نیاز دارند که به عنوان افراد غیر مسلح به زندگی عادی و مدنی برگردند.

بر اساس این گزارش، عوامل متعددی چون اقتصاد ضعیف که در حال حاضر گزینه‌‌های معیشت‌ پایدار کمی را ارایه می‌کند، ناامنی جاری، بی‌ثباتی سیاسی، همبستگی اجتماعی ضعیف در بین مردمی که از ده‌ها سال جنگ زخم خورده‌اند، دولت‌داری و حاکمیت قانون ضعیف، تلاش‌های ادغام مجدد این جنگجویان را تضعیف می‌کند.

نگرانی از وضعیت زنان

در گزارش سیگار احتمال شکست پروسه صلح و کشیده‌شدن کشور به خشونت‌ بدتر، خطر درازمدت برای زنان عنوان شده است. در گزارش آمده است که ناامنی فیزیکی مستقیم و غیرمستقیم از بزرگ‌ترین چالش‌هایی است که زنان با آن درگیر و مواجه‌اند.

«رنج زنان افغان مضاعف است. آنان نه تنها از از جان باختن، زخمی‌شدن، معلولیت و بیماری‌های روانی رنج می‌برند که از از دست دادن نان‌آوران خانه‌هاشان که مردانند، فقر در حال افزایش و گسترده، ننگ اجتماعی و تبعیض که با بیوه‌گی همراه است نیز رنج می‌برند.»

 «در تولید مواد مخدر کاهش رونما نشده است»

در این گزارش آمده است که اثرات مخرب تجارت غیرقانونی مواد مخدر در افغانستان فراتر از تأثیرات صحی آن است. این پدیده تمویل‌کننده‌ی شورشگری، تقویت‌کننده‌ی فساد و محرک جرایم جنایی است. حتی در میانه‌ی همه‌گیری کرونا، تجارت تریاک در افغانستان همچنان مقاوم و ثابت ماند. دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرایم سازمان ملل متحد گزارش داد که کرونا روی حاصلات تریاک در افغانستان اثر منفی نگذاشته است.

سیگار این گزارشش را در زمانی منتشر کرده است که گفت‌وگوهای صلح افغانستان رنگ و رخ دیگری به خود گرفته است. زلمی خلیلزاد، فرستاده‌ی ویژه‌ی وزارت خارجه‌ی امریکا در سفر دوره‌ای اخیرش به افغانستان و منطقه، طرح تازه‌ای را به دوحه و کابل آورده است. بر اساس این طرح، سرنوشت جنگ و صلح افغانستان در نشستی در استانبول ترکیه تعیین خواهد شد. این طرح با دولت افغانستان و طالبان شریک شده است.

گروه طالبان اعلام کرده که این طرح را بررسی می‌کند. اینجا در کابل اما سخن‌های ضد و نقیضی در مورد این طرح بیان شده است. رییس‌جمهور غنی و امرالله صالح، معاون اولش این طرح را «خواب و خیال» خواندند و بر انتخابات به عنوان تنها راه انتقال قدرت تأکید کردند. در سوی دیگر، شماری از مقام‌های عالی‌رتبه‌ی حکومتی مثل نادر نادری، سخن‌گوی هیأت مذاکره کننده‌ی هیأت جمهوری اسلامی افغانستان و محمد حنیف اتمر، وزیر امور خارجه‌ی کشور گفتند که حکومت این طرح را بررسی می‌کند.

بهرامچه، روستای کوچکی که کمتر کسی نامش را شنیده، سال‌‌‌ها است که بسیار پررونق است. اینجا بزرگترین مرکز تولید، تجارت و صادرات موادمخدر در جهان است. این روستا در ولایت هلمند در جنوب افغانستان، تقریبا در دو کیلومتری مرز پاکستان، واقع شده است.

گردوغبار پی در پی، غرفه‌های کوچک صرافی و تبادل ارز، چند رستورانت نه چندان تمیز، یک مسجد گِلی و یک شفاخانه کوچک که بیشتر در خدمت جنگجویان طالبان است، تصویر کوچکی از این کعبه آمال قاچاقچیان موادمخدر جهان است.

کنترل و تامین امنیت شهر کوچک بهرامچه و اطراف آن، سال‌ها است که در اختیار طالبان است. هیچ‌کسی حق ندارد از این دکه‌ها و مغازه‌‌های کوچک عکس یا فیلم بگیرد. استفاده تلفن هوشمند هم بدون اجازه فرماندار طالبان ممنوع است. اینجا حاکمیت طالبانی به معنای واقعی کلمه آن، برقرار است. ساکنان عادی بهرامچه سپر انسانی هستند و دولت افغانستان و نیروهای آمریکایی تاکنون از پس‌گرفتن این منطقه از طالبان عاجز بوده‌اند.

جالب این‌جا است که بعد از آغاز مذاکرات صلح طالبان و آمریکا، قیمت موادمخدر بالاتر رفته است. یکی از ساکنان بهرامچه به ایندیپندنت گفت: «در سال ۲۰۱۷ یک کیلوگرم تریاک هشت تا ۹ هزار روپیه پاکستانی قیمت داشت. بعد از مذاکرات قیمت بالا رفت و به ۲۰ هزار رسید و قیمت یک کیلوگرم هروئین هم ۲۰۰ هزار روپیه پاکستانی است.»

حاجی لالکو، از قاچاقیانی است که آزادانه در این منطقه فعالیت دارد. او به ایندپندنت گفت: «قاچاق‌بران نگران این مسئله هستند که اگر طالبان به یک روند سیاسی وارد ‌شود، حتما مثل سابق کشت و تولید تریاک را ممنوع خواهد کرد. همین ترس باعث شده است تا هر چقدر مذاکرات صلح پیشرفت کند و ‌امیدواری به وجود آورد، قاچاق‌بران هم مواد مخدر را از بازار بیرون می‌کشند و احتکار می‌کنند. عرضه کم و تقاضا زیاد می‌شود و در نتیجه نرخ بالا می‌رود.»

زلمی بروهی،‌ یک قاچاق‌بر دیگر به ایندیپندنت گفت: «در حال حاضر تمام راه‌های قاچاق و خروج موادمخدر از افغانستان، مرزهای پاکستان، ایران، تاجیکستان و ترکمنستان در کنترل طالبان است و طالبان از صادرات منظم موادمخدر روزانه مبالغ هنگفتی به دست می‌آورد.»

اینک اما زلمی بروهی نگران است. او می‌گوید که اگر طالبان وارد دولت ‌شود، بازار کشت و تولید موادمخدر و کارخانه‌های آن از بین می‌رود. او می‌ترسد که طالبان موادمخدر را رسما ممنوع اعلام کند که در آن صورت قیمت مواد مخدر شاید خیلی بالا رود.

حاجی لالکو هم می‌گوید طالبان، قاچاق‌بران افغان و خارجی و جنگ‌سالارانی که در حکومت افغانستان حضور دارند، ائتلاف نامقدسی را به‌وجود آورده‌اند که با وجود تمام اختلافات، چون حلقه‌های یک زنجیر با هم همکاری می‌کنند.

طالبان از سال ۲۰۰۱ میلادی که توسط امریکا و با همکاری جبهه شمال امارت اسلامی خود را نابود شده دیدند، به بعد هر روز ثروتمندتر و قدرت مند تر شده اند.
براساس گزارش محرمانه ای که به سفارش ناتو توسط ملا یعقوب، فرزند ملا عمر رهبر پیشین طالبان، در مورد منابع مالی طالبان تهیه شد و در ادامه رادیو آزادی به آن دست یافت این گروه در سال مالی که در مارچ ۲۰۲۰ به پایان رسید ۲٫۱ میلیارد دالر استرالیایی به دست آورده بودند.
دولت افغانستان اما در همین بازه زمانی ۷٫۴ میلیارد دالر استرالیایی عواید داشته است. حکومت افغانستان برای ختم جنگ نوزده ساله هم اکنون در چارچوب مذاکرات صلح دوحه تلاش می کند.
حنیف یوسفزاده، تحلیل گر مسائل اقتصادی در مرکز مطالعات افغانستان، منابع مالی طالبان را بررسی کرده که در زیر می آید:

1. مواد مخدر- ۵۶۰ میلیون دالر امریکایی
   براساس گزارش سازمان ملل متحد در مورد مواد مخدر جهان در سال ۲۰۲۰، در حدود ۸۴ درصد از مواد مخدر دنیا طی پنج سال گذشته در افغانستان تولید شده است. بیشتر سود حاصل از قاچاق مواد مخدر به جیب طالبان می رود، گروهی که تریاک را در مناطق تحت کنترل خود مدیریت می کند. بر اساس گزارش سال ۲۰۰۸ «واحد ارزیابی و تحقیق افغانستان، یک سازمان مستقل تحقیقی در کابل، طالبان بر هر حلقه اتصالی در زنجیره تولید مواد مخدر ده درصد مالیات وضع می کند. این زنجیره شامل دهاقین افغان که تریاک را کشت می کنند، لابراتوارهایی که تریاک را به مواد مخدر دیگر تبدیل می نمایند و سوداگرانی که محصول نهایی را از افغانستان خارج می سازند، می باشد.
3. معادن- ۵۳۷ تا ۶۲۳ میلیون دالر امریکایی
   معادن سنگ آهن، مرمر، مس، طلا، روی و دیگر معادن کانی های نادر خاکی در مناطق کوهستانی افغانستان یک تجارت پرسود برای طالبان به حساب می آید. کمپانی های کوچک و بزرگ استخراج معدن در افغانستان برای اینکه اجازه کار پیدا کنند به طالبان باج می دهند در غیر اینصورت با خطر مرگ مواجه می شوند. براساس گفته های کمیسیون سنگ ها و معادن طالبان (د دابارو کمیسیون) این گروه سالانه مبلغ ۵۳۷ میلیون دالر استرالیایی از معادن به دست می آورد. ناتو اما پیش بینی می کند که این مبلغ بالاتر باشد در حدود ۶۲۳ میلیون دالر استرالیایی، خیلی بیشتر از ۴۷ میلیون دالر استرالیایی در سال ۲۰۱۶٫
5. اخاذی و مالیات- ۲۱۵ میلیون دالر امریکایی
   طالبان مانند یک حکومت بر مردم و صنایع در مناطق روبه رشد تحت کنترل خود در افغانستان مالیات وضع می کند. این گروه حتی رسید رسمی دریافت مالیات صادر می نماید.
   صنایعی که ملزم به پرداخت مالیات به طالبان می باشند شامل «شرکت های استخراج معدن، شرکت های مخابراتی و پروژه های توسعه یی تمویل شده از کمک های بین المللی» می باشد.
   درایور ها بابت استفاده از بزرگ راه ها در مناطق تحت کنترل طالبان و دکان داران به خاطر کسب و کار باید به طالبان پول بدهند. طالبان همچنین از دهاقین عشر، ده درصد مالیات بر محصولات زراعی، و زکات، دو و نیم درصد مالیات بر دارایی، اخذ می کند.
   به گفته ملا یعقوب درآمدهای ناشی از مالیات- که می تواند اخاذی نیز خوانده شود- سالانه ۲۱۵ میلیون دالر استرالیایی برای طالبان عواید دارد. از آنجایی که بیشتر مالیات دهنگان پرورش دهنگان تریاک هستند نمی توان به صراحت میان درآمد ناشی از مالیات و درآمد مواد مخدر تفکیک قائل شد.
7. کمک های خیرخواهانه- ۳۲۲ میلیون دالر امریکایی
   طالبان از کمک کننده های خصوصی و نهادهای بین المللی در سراسر دنیا به صورت پنهان کمک های مالی دریافت می کند. بسیاری از کمک های مالی به طالبان از موسسات خصوصی و سازمان های خیریه در کشورهای حوزه خلیج فارس صورت می گیرد، کشورهای عربی که از نظر ایدئولوژیکی به طالبان نزدیک هستند. براساس اعلام مرکز مطالعات سیاسی و تحقیق افغانستان هر سال این کمک ها در حدود ۲۰۰ میلیون دالر استرالیایی به ۲۶۸ میلیون دلار استرالیایی طالبان اضافه می کند. این کمک های مالی در لیست گروه های حاملی تروریزم اداره خزانه داری امریکا ثبت شده است.
   به گفته سازمان های مبارزه با تروریزم امریکا برخی شهروندان از کشورهای عربستان سعودی، پاکستان و برخی دیگر از کشورهای حوزه خلیج فارس در حمایت مالی از طالبان سالانه حدود ۸۰ میلیون دالر استرالیایی به شبکه حقانی وابسته به طالبان کمک می کنند.
9. صادرات-۳۲۲ میلیون دالر امریکایی
   براساس اعلام شورای امنیت سازمان ملل، طالبان برای پولشویی، کالاهای اولیه مورد نیاز روزانه مردم را وارد و صادر می کند. به طور مثال «شرکت برادران نوروزی» که در زمینه واردات قطعات موتر و فروش وسایل دوباره مونتاژ شده و قطعات یدکی موتر فعالیت دارد وابسته به طالبان می باشد. درآمد خاصل طالبان از بخش صادرات سالانه ۳۲۲ میلیون دالر استرالیایی می باشد. این صادرات شامل تریکا و مواد معدنی غارت شده می باشد. تفکیک درآمد مواد مخدر و درآمد معادن در این حالت سخت است.

6. مشاور املات-۱۰۷ میلیون دالر امریکایی
   براساس اعلام شبکه تلویزیونی پاکستانی سما و ملا یعقوب طالبان در افغانستان، پاکستان و دیگر کشورها مشاورین املاک دارند. ملایعقوب به ناتو گفت طالبان سالانه حدود ۱۰۷ میلیون دالر از بخش مشاورین املاک درآمد دارد.
8. کشورهای خاص
   به گزارش بی بی سی، یک گزارش دسته بندی شده سی آی ای پیش بینی کرد در سال ۲۰۸۸ میلادی کمک هایی که از کشورهای خاص عمدتا کشورهای عربی حوزه خلیج فارس به طالبان شده بود به ۱۴۲ میلیون دالر استرالیایی می رسید.
   بر اساس اعلام چندین منبع امریکایی و بین المللی امروزه کشورهایی مثل روسیه، ایران و پاکستان و عربستان سعودی به طالبان پول می دهند. به گفته کارشناسان تعیین میزان دقیق پول هایی که این کشورها سالانه به طالبان می دهند سخت است اما برآورد می شود به ۶۷۱ میلیون دالر استرالیایی برسد.
9. 
   ایجاد بودجه زمان صلح
   نزدیک به بیست سال است که طالبان روی لت و کوب، تخریب و کشتار در افغانستان هزینه می کنند. حکومت افغانستان نیز برای مبارزه با شبه نظامیان طالب هزینه سنگینی پرداخت می کند که بیشتر به قیمت خدمات اساسی عمومی و توسعه اقتصادی انجام می شود.
   توافق صلح در افغانستان به دولت این امکان را می دهد که در مسیر منابع نادر خود تغییر ایجاد کند. حکومت افغانستان همچنین می تواند از ناحیه سکتورهای قانونی به شمول معادن که اکنون تحت کنترل طالبان است درآمدهای تازه کسب کند. از سویی هم با استقرار امنیت و آرامش در افغانتسان سرمایه گذاری های خارجی افزایش یافته به حکومت کمک می کند وابستگی اش به کمک های جامعه جهانی از جمله ایالات متحده امریکا و اتحادیه اروپا را کم کند.
   چندین دلیل برای لزوم استقار صلح در کشور جنگ زده ای مثل افغانستان وجود دارد که سلامت مالی یکی از آنهاست.

این وزارت با نشر خبرنامه‌ای امروز (سه‌شنبه، ۱۸ قوس) اعلام کرده‌است که یک محموله ۲۸ هزار کیلوگرمی چرس در یک مخفی‌گاهی در مربوطات ولسوالی خوگیانی، پس از کشف نابود شده‌است.

کشت، تولید و قاچاق مواد مخدر یکی از چالش‌های عمده بر سر راه توسعه‌ای اقتصادی و برقرار امنیت در افغانستان است.

بر اساس آمارهای سازمان ملل متحد، افغانستان بزرگترین تولیده‌کننده مواد مخدر در جهان است که در سال‌های ۲۰۱۰ بیش از ۹۰ درصد مواد مخدر جهان را تولید می‌کرد.

در همین حال بر بنیاد آمارهای وزارت صحت عامه، بیش از سه میلیون معتاد به مواد مخدر در کشور وجود دارند که بخشی بزرگ آنان را جوانان تشکیل می‌دهند.

نشست مجازی شانگهای دو روز پیش به میزبانی ولادیمیر پوتین از طریق فضای مجازی برگزار شد. در این دور سران کشورهای روسیه، چین، هند، ایران، پاکستان، تاجیکستان، ازبیکستان و چند کشور دیگر اشتراک و سخنرانی کردند. رییس جمهور غنی نیز به نمایندگی از افغانستان در آن اشتراک و سخنرانی نمود.
نشست شانگهای در حالی برگزار شد که روند صلح و مذاکرات میان‌افغانی به بن‌بست خورده و آینده و دورنمای روند صلح نه برای دولت افغانستان و نه برای منطقه روشن نیست.

اما در این دور نشست کشورهای عضو شانگهای، فرصتی خوبی برای کابل ایجاد شده تا بتواند از انزوای بیشتر در روند صلح بکاهد و اجماع منطقه‌ای گسترده‌ای علیه گروه طالبان و سازمان‌های زیر مجموعه آن ایجاد نماید.
نشست شانگهای فرصتی استثنایی در یک برهه استثنایی برای کابل است، اگر بتواند از آن استفاده درست نماید.
بیانات و سخنان سران کشورهای عضو همه در محور همکاری منطقه‌ای، مبارزه با رادیکالیزم، مبارزه با مواد مخدر و تروریزم و همچنان حمایت از تلاش‌های دولت-دولت در این جهت استوار بود.
در این خصوص، افغانستان می‌تواند وجوه مشترکی زیادی با کشورهای عضو جستجو نموده و بالای آن سرمایه گذاری نماید.
ترافیک مواد مخدر، تروریزم، رادیکالیزم اسلامی و تحرکات ضد دولتی فصل مشترکی است که تقریباً تمام کشورهای عضو نشست شانگهای همانند افغانستان با آن به نوعی و به نحوی درگیر است. اگر افغانستان بتواند روی این فصل مشترک سرمایه گذاری کند، در جهت تقویت جایگاهش در روند صلح و اعتماد منطقه افزوده شده و به مثابه یک نماینده مشروع و مقتدر از ملتی مطرح می‌شود که در واقع قربانی تمام موارد یاد شده است.
در نشست شانگهای، با ایران، هند، روسیه، آسیای میانه و چین در جهت مبارزه با قاچاق موارد مخدر، تروریزم و رادیکالیزم به گونه بسیار موثر و منظم می‌توان همکاری کرد، کریدور ایجاد کرد و اتکا نمود.
اما این مامول در صورتی دست یافتنی است که تبعیت کورکورانه از واشنگتن هم در روند صلح و هم در عرصه سیاست‌های منطقه کنار گذاشته شود؛ چیزی که دست کم در چند سال پسین افغانستان به گونه تدریجی و سیستماتیک تضعیف کرده است. تضعیف افغانستان به گونه‌ای پیش رفته که اکنون روند صلح به میدان قماری بر سر هستی و نیستی نظام مبدل گشته است و متاسفانه امریکا نیز متحد مورد اعتماد و قابل اتکا نبوده/نیست.
دولت افغانستان نیاز دارد که روابطش را با کشورهای عضو نشست شانگهای تقویت کرده و از دهن بینی امریکا بکاهد، به ویژه با توجه به این که اکنون در کاخ سفید کسی ساکن می‌شود که طالبان را مشکل افغانستان تعریف می‌نماید و پاکستان را پنجاه مرتبه پر اهمیت برای کشور نسبت به افغانستان می‌داند.

ما به یک لحظۀ مهم، توأم با امید برای افغانستان و منطقه رسیده‌ایم. هیأت‌های مذاکره‌کنندۀ دولت افغانستان و طالبان در تاریخ دوازدهم سپتامبر حاضر شدند مذاکرات را برای دست‌یابی به یک توافق سیاسی و ختم جنگ آغاز کنند.

در کنار مردم افغانستان، ما (پاکستان) بهای این جنگ طولانی و سنگین را پرداخته‌ایم. طی چندین دهه درگیری، پاکستان مسئولیت مراقبت بیش از 4 میلیون پناهنده افغانستانی را بر عهده گرفته است. در این مدت، اسلحه و مواد مخدر نیز به کشور ما سرازیر شده است. درگیری‌های دوام‌دار در افغانستان، مسیر اقتصادی ما را به‌هم زده است. پاکستانی که در دهه‌های 1960 و 1970 وضعیت مطلوبی داشت، به صورت ناراحت‌کننده‌یی تغییر کرده است.

این تجربه دو درس مهم را به ما آموخت. اول این‌که ما از لحاظ جغرافیایی، فرهنگی و خویشاوندی با افغانستان بسیار نزدیکیم و حوادثی که در افغانستان اتفاق می‌افتد، قطعاً بالای ما تأثیر دارد. ما فهمیدیم که پاکستان صلح واقعی را تجربه نخواهد کرد، تا زمانی که خواهران و برادران افغانستانی ما در صلح نباشند.

ما هم‌چنین آموختیم که صلح و ثبات دایمی در افغانستان با استفاده از زور و خواست خارجی‌ها برقرار نمی‌شود. تنها فرایند آشتی میان مردمان افغانستان با رهبری خودشان که واقعیت‌ها و تنوع سیاسی افغانستان را به رسمیت بشناسند، به صلح پایدار می‌انجامد. بنا براین، هنگامی که رئیس‌جمهور ترامپ در اواخر سال 2018 از پاکستان خواست تا برای رسیدن به یک توافق سیاسی در افغانستان با امریکا کمک کند، ما هیچ‌گونه تردیدی نکردیم. ما تعهد کردیم که پاکستان تمام تلاش خود را برای تسهیل این روند انجام خواهد داد و ما این کار را کردیم. امریکا دشوارترین گفت‌وگوهای خود را با طالبان آغاز کرد و این گفت‌وگو منجر به امضای توافق صلح بین امریکا و طالبان شد. امضای توافق صلح بین امریکا و طالبان، زمینۀ آغاز گفت‌وگوهای بین‌الافغانی را فراهم کرد.

مسیری را که برای رسیدن به این‌جا طی کرده‌ایم، آسان نبود، اما به لطف، شجاعت و انعطاف‌پذیری دولت افغانستان و طالبان توانستیم به پیش برویم. ایالات متحده و متحدانش تبادل زندانیان بین دولت کابل و طالبان را تسهیل کردند. دولت افغانستان و طالبان به صدای صلح‌خواهی مردم افغانستان پاسخ مثبت دادند.

مذاکرات بین‌الافغانی احتمالاً دشوار خواهد بود و همه طرف‌ها به صبر و مصالحه نیاز دارند. پیش‌رفت می‌تواند کُند و دشوار باشد، حتا ممکن است دو طرف به بن‌بست بخورند. در چنین موقعتی بهتر است همه‌چیر در پشت میز مذاکره حل شود تا در میدان‌های خونین جنگ.

همه طرف‌های که در روند صلح افغانستان سرمایه‌گذاری کرده‌اند، باید در برابر خروج شتاب‌زدۀ بین‌المللی بایستند. خروج شتاب‌زدۀ بین‌المللی از افغانستان غیرعاقلانه است. ما هم‌چنین باید در برابر تخریب‌کاران پروسه صلح افغانستان بایستیم و از سرمایه‌گذاری‌یی که روی این روند شده است، محافظت کنیم.

پاکستان به حمایت از مردم افغانستان و افغانستان مستقل ادامه خواهد داد. پاکستان معتقد است که مذاکرات صلح نباید با اجبار انجام شود و همه طرف‌ها باید خشونت‌ها را کاهش دهند. همان‌طور که دولت افغانستان، طالبان را به عنوان یک گروه سیاسی به رسمیت شناخته است، امید است طالبان نیز پیش‌رفت‌ها و دست‌آوردهای دولت و مردم افغانستان را به رسمیت بشناسند.

پاکستان نیز مانند ایالات متحدۀ امریکا نمی‌خواهد که افغانستان پناه‌گا امن برای تروریستان باشد. پس از حملۀ 11 سپتامبر، بیش از 80 هزار نیروی امنیتی و غیرنظامی پاکستانی جان خود را در جنگ با تروریسم از دست دادند. پاکستان هنوز هم هدف گروه‌های فعال تروریستی مستقر در افغانستان است. این گروه‌های تروریستی برای صلح جهانی خطر جدی به حساب می‌آیند. ما امیدواریم که دولت افغانستان تدابیر جدی‌یی را برای کنترل مناطقی که تروریستان در آن خانه دارند و از آن‌جا حملات تروریستی را برنامه‌ریزی می‌کنند، روی دست گیرد. ما مانند ایالات متحده راضی به این نیستیم که سرمایه و جان نیروهای امنیتی خود را که در برابر تروریسم از دست داده‌ایم، به هدر برود.

زمان آن فرارسیده است که برای «روز بعد» برنامه‌ریزی آغاز شود. جهان چه‌گونه می‌تواند به افغانستان پس از جنگ کمک کند؟ چه‌گونه شرایطی را ایجاد کنیم که میلیون‌ها پناه‌جوی افغانستانی که در پاکستان و سایر کشورها زنده‌گی می‌کنند، دوباره بتوانند به کشور خودشان برگردند.

تلاش ما از سرمایه‌گذاری و برنامه‌های اقتصادی، رشد و شکوفایی پاکستان و کشورهای منطقه است. سرمایه‌گذاری‌های اخیر ما در پروژه‌های مهم اتصال اقتصادی می‌تواند برای منطقه مهم باشد. گفت‌وگوهای نخستینۀ ما با شرکت مالی توسعۀ بین‌المللی ایالات متحده در مورد این مسایل ارزش‌مند بوده است. این دل‌گرم‌کننده است که ایالات متحده و پاکستان در مورد اهمیت «سود صلح» و صلح پایدار در افغانستان توافق نظر دارند.

برای پاکستان، صلح و ثبات منطقه‌یی کلید تحقق آرمان‌های جمعی برای آیندۀ بهتر است. ما برای دست‌یابی به این هدف، متعهد به همکاری چندجانبه هستیم. نخستین قدم برای رسیدن به صلح در دوحه برداشته شده است. نادیده‌گرفتن روند صلح افغانستان یا مهم نپنداشتن آن به هر دلیلی که باشد، مسخره است.

نویسنده: عمران خان، نخست‌وزیر پاکستان

منبع: واشنگتن پست

برگردان: مریم مهتر

وزیر خارجه روسیه در اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل طی پیامی ویدیویی گفت جهان از تفرقه خسته شده است.

سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه در پیامی ویدیویی به نمایندگی از کشورهای «سازمان پیمان امنیت جمعی» در هفته سطح بالا نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، گفت جهان از تفرقه خسته شده است.

به گفته وی، پاسخگویی به مشکلات جهانی از یک سال در مقایسه با سال دیگر، به ویژه در زمینه افزایش تفرقه، دشوارتر می شود.

لاوروف تأکید کرد: این وضعیت عمدتا به دلیل عدم تمایل برخی کشورها برای محاسبه منافع مشروع کشورهای دیگر است.

وی خاطرنشان کرد که مفاهیم و استانداردهایی مانند “نظم جهانی مبتنی بر قوانین” در حال تغیر هستند.

وی در ادامه افزود:« امروز، متأسفانه، در مناطق گوناگون جهان، درگیری‌های مسلحانه جریان دارد.  به این درگیری، تهدیدات دیگری اضافه می شوند، مانند تروریسم بین‌المللی، جنایت سایبری و مواد مخدر و تغییر اقلیم. در سال جاری، یک تهدید دیگر جهان را زیر ضربه برد – پاندمی ویروس کرونا که موجب تحریک بحران های جدی در عرصه اجتماعی –اقتصادی و دیگر جنبه‌های زندگی شد.

واکنش نشان دادن به مسائل جهانی، با گذشت هر سال دشوارتر می‌شود به ویژه در شرایط ازهم‌گسیختگی.  این وضعیت با عدم تمایل برخی از کشورها در پذیرش منافع قانونی کشورهای دیگر بروز می کند.

ما مشاهده می‌کنیم که نظریات و استانداردهایی مانند «نظم جهانی بر اساس قوانین»  به جریان می افتند. این امر با تلاش دخالت در امور داخلی کشورها، وضع تحریم‌های یکجانبه و نقض اختیارات شورای امنیت سازمان ملل، مظاهرعدم شکیبایی و نفرت همراهی می شود.

اما نمی‌توان سیر طبیعی تاریخ را نادیده گرفت. هم اکنون مراکز جدید رشد اقتصادی در صحنه جهانی ظاهر می شوند،ضرورت حل و فصل درگیری های مسلحانه از راه مسالمت‌آمیز شدت می‌گیرد و وابستگی مشترک بیشتر می شود. جهان از جدایی و ازهم‌گسیختگی و تقسیم کشورها به «خودی» و «بیگانه» خسته شده است . جهان خواهان گسترش همکاری و مشارکت همه‌جانبه است. به زبان دیگر اهدافی که 75 سال پیش شکل گرفتند و این اهداف که در زمان تأسیس سازمان ملل اساس آن را تشکیل می‌دادند هرچه عینی تر می شود».

آقای پوتین در تازه ترین اظهارات خود نسبت به افغانستان گفت اوضاع در افغانستان متشنج است.

وی افزود جرایم سازمان یافته، قاچاق مواد مخدر و حملات سایبری در افغانستان افزایش یافته است.

این در حالی ست که پیش از این مقامات روسی گفته بودند مواد مخدر افغانستان توسط هواپیماهای نظامی به اروپا منتقل می شود.

این منبع امنیتی گفت این مسئولان امنیتی تخار دیروز (دوشنبه، ۱۷ سنبله) در مربوطات ولسوالی کلفگان تخار بازداشت شده‌اند.

او افزود طاهرخان، مدیر امنیت داخلی پولیس تخار، شیخ‌احمد، فرمانده تولی دوم نیروهای سرحدی و آمر امنیت داخلی پولیس ولسوالی کلفگان از جمله‌ی بازداشت‌شدگان می باشند.

منبع امنیتی اما تأکید کرد در این میان، مدیر امنیت داخلی پولیس تخار، از سوی سایر بازداشت‌شدگان به دست‌داشتن در انتقال مواد مخدر «قلمداد» شده است.

او گفت این افراد می‌خواسته‌اند مقداری مواد مخدر را از ولسوالی کشم ولایت بدخشان به شهر تالقان، مرکز تخار انتقال بدهند. هنوز مقدار و نوع موادی که از نزد این افراد ضبط شده، مشخص نشده است.

این منبع امنیتی اما افزود پولیس بررسی‌های خود را در این مورد آغاز کرده است.

بازرس ویژۀ آمریکا برای بازسازی افغانستان (سیگار) در گزارش ربع دوم سال ۲۰۲۰ خود می‌گوید، حدود ۵۰ در صد سربازان پولیس در ولایات کندهار، زابل، هلمند و ارزگان مواد مخدر استفاده می‌کنند.

بر بنیاد این گزارش، ۵۰ تا ۷۰ درصد بست‌های پولیس در این ولایت‌ها خیالی است.

طارق آرین، سخنگوی وزارت داخله به رسانه ها گفت بررسی‌های این وزارت روی گزارش سیگار جریان دارد و به زودی نتیجۀ آن را با رسانه‌ها شریک می‌کنند.

گزارش سیگار همچنان نشان می‌دهد که ۷۰ درصد از نیروهای پولیس با مشکلات روانی روبه‌رواند. سیگار استفاده از مواد مخدر در میان نیروهای پولیس افغانستان را نگران‌کننده می‌خواند و خواهان اقدامات جدی حکومت افغانستان در این زمینه شده است.

سیگار پیش از این هم گزارش‌هایی در بارۀ وجود سربازان خیالی در نهادهای امنیتی افغانستان نشر کرده است، اما نهادهای امنیتی هر بار این گزارش ها را رد کرده‌اند.

طالبان در واکنش به اظهارات اخیر رییس جمهور غنی مبنی بر دست داشتن زندانیان این گروه در تجارت و تولید مواد مخدر گفته‌اند کشت مواد مخدر در زمان حاکمیت این گروه در افغانستان صفر بود.

رییس جمهور غنی در مصاحبه با رسانه‌ها گفته بود، در صورتیکه زندانیان باقی‌مانده طالبان آزاد شود، سیل مواد مخدر در بازار های بریتانیا و امریکا سرازیر خواهد شد.

ذبیح‌الله مجاهد سخنگوی طالبان در پاسخ به این اظهارات رییس جمهور گفت در زمان حاکمیت کامل این گروه کشت مواد مخدر در افغانستان صفر بود.

مجاهد در برگه توییتر خود نگاشت کشت مواد مخدر در افغانستان پس از ورود امریکایی ها به این کشور، شروع شده است.

سخنگوی گروه طالبان تاکید کرد زندانیان این گروه در تجارت و انتقال مواد مخدر هیچ نقشی ندارند.

رییس جمهور غنی، در مضاحبه با  رادیویی تایمز بریتانیایی گفت اگر قاچاق مواد مخدر به سواحل امریکا ، بریتانیا و اروپا برسد، آن وقت خواهیم فهمید که این‌ها همه نتیجه‌‌ی رهای کردن زندانیان باقی مانده طالبان است و مسوولیت آن به دوش جامعه‌جهانی خواهد بود.

رئیس جمهور غنی هشدار داد در صورت آزادی آخرین دسته از زندانیان گروه طالبان براساس توافقنامه آمریکا با این گروه، احتمالا موجی از مواد مخدر وارد بریتانیا شود.

آقای غنی این اظهارات را در گفتگوی اختصاصی با روزنامه تایمز بریتانیا مطرح و تاکید کرد در صورت افزایش تجارت بین‌المللی مواد مخدر در بریتانیا و اروپا، مسئول آن آمریکا و رهبران کشورهای عضو ناتو خواهند بود.

آقای غنی گفت: «اگر آمفتامین (شیشه) به سواحل آمریکا برسد، باید بدانیم که از عواقب آزادی این زندانیان است و اگر این افراد مرتکب جرم شوند، مسئولیت مشترک بین‌المللی خواهد داشت.»

او گفت: «صلح به معنی پایان خشونت است، به معنی مقدمه‌ای برای دور بعدی آن نیست.»

آقای غنی ضمن ابراز تشکری از سربازان بریتانیای به خاطر خدمت به افغانستان گفت آزاد کردن این زندانیان گروه طالبان که «هم مهمانان بین‌المللی ما و هم مردم ما را کشته‌اند» برای او دشوار است.

چند روز قبل، پس از تایید لویه جرگه مشورتی صلح، رئیس جمهور غنی حکم رهایی ۴۰۰ زندانی “خطرناک” طالبان را امضا کرد اما تاکنون ۸۰ نفر آنان آزاد شده‌اند.

پیش از این منابعی به بی‌بی‌سی گفته بودند از میان ۴۰۰ زندانی خطرناک گروه طالبان بیش از ۱۵۰ نفر آنان “قاچاقبران بزرگ مواد مخدر هستند.”

آزادی این شمار از زندانیان گروه طالبان نگرانی‌هایی را در میان سازمان‌های حقوق بشر و عفو بین‌الملل نیز به همراه داشته است.

پیش از این کشورهای فرانسه و استرالیا نیز مخالفت‌شان را با رهایی شماری از این زندانیان طالبان در کشتن اتباع آنها دست داشتند، با وزارت خارجه افغانستان رسما در میان گذاشتند.

آزادی زندانیان طالبان

رهایی پنج هزار زندانی طالبان و یک هزار زندانی حکومت از سوی این گروه از مواد اصلی موافقتنامه صلح میان طالبان و آمریکا است که در تاریخ دهم حوت سال گذشته به امضا رسید. روند تبادله زندانیان که قرار بود پس از ده روز از امضای این سند آغاز و تکمیل شود ماه‌ها به طول انجامید.

حکومت که در نخست اعلام کرد کاملا مخالف رهایی زندانیان طالبان است بعد در مراحل مختلف هزاران زندانی این گروه را رها کرد اما چهارصد نفر از آنها را “خطرناک” خواند و تصمیم رهایی آنها را به لویه جرگه مشورتی سپرد. این جرگه هفته پیش تصمیم به رهایی این زندانیان گرفت و رئیس جمهوری فرمان آن را امضا کرد اما تاکنون تنها هشتاد نفر از این افراد رها شدند و این روند با تاخیر رو به رو شد و حالا دولت طالبان را مسئول می‌خواند.

در مقابل طالبان نیز پس از امضای توافقنامه صلح با آمریکا، بارها حکومت را به سنگ اندازی در روند صلح متهم کرد و در مقابل انتقادها از عدم کاهش خشونت‌ها بارها گفت نخست باید تمام پنج هزار زندانی این گروه رها شده و بعدا مذاکرات بین‌الافغانی آغاز و پس از آن در مورد آتش بس تصمیم گرفته شود.

محمد اشرف غنی روز پنجشنبه ۱۳ اگست (۲۳ اسد) دریک مصاحبه مجازی با نهاد شورای روابط خارجی در ایالات متحده گفت حکومت افغانستان تمام اقداماتی که منجر به صلح می‌شود را انجام داده و به گفتۀ وی حال بر طالبان است که نشان دهند آیا واقعاً صلح می‌خواهند یا نه.

آقای غنی با خوشبینی نسبت به مذاکرات بین‌الافغانی گفت: «همواره در جبهات و سنگرها بر ضد هم جنگ کرده‌ایم. گاهی با هم ننشسته‌ایم که یک دیگر را بشناسیم و با همدیگر صحبت کنیم. در سال ۲۰۱۸ آتش‌بس را من اعلان کردم و طالبان نیز بر آن توافق کردند. دیدید که در آن روزها خون هیچ کسی ریختانده نشد، هیچ طالبی کشته نشد. این نشان می‌دهد که ما می توانیم از طریق گفتگو با هم مشکلات را حل کنیم.»

قرار است حکومت افغانستان ۴۰۰ زندانی طالبان را رها کند و به زودی پس از آن مذاکرات صلح بین‌الافغانی در قطر آغاز شود.

طالبان روز پنجشنبه ادعا کردند داعش در همدستی با استخبارات افغانستان در تلاش ند تا بر کاروان این ۴۰۰ زندانی حمله، روند صلح را متاثر و از این زندانیان که به گفتۀ مقام‌های افغان مرتکب جرایم سنگین شده اند، انتقام بگیرند.

رییس جمهور غنی این ادعای طالبان را رد کرد و گفت: «بر زندانیان طالبان هیچ حمله‌ای صورت نخواهد گرفت. همان گونه که نیروهای امنیتی ما امنیت لویه جرگه را تامین کردند امینت آنان را نیز تامین خواهند کرد.»

بر اساس توافقنامۀ صلح امریکا-طالبان که در تاریخ ۲۹ فبروری در قطر امضا شد، حکومت افغانستان باید ۵۰۰۰ زندانی طالبان را رها کرده و طالبان نیز ۱۰۰۰ اسیر دولت را از بند رها کنند. با رهایی ۴۰۰ زندانی از زندان‌های افغانستان، روند رهایی ۵۰۰۰ زندانی که فهرست آن از سوی طالبان به حکومت افغانستان تحویل داده شده بود، تکمیل می‌شود.

هرچند بر اساس توافقنامۀ دوحه طالبان باید تصدیق کتبی بدهند که پس از رهایی به جنگ بر نمی‌گردند، نگرانی‌هایی وجود دارد که زندانیان رها شدۀ طالبان به صفوف جنگ بر خواهند گشت و در چند مورد مقام‌های افغان گفته اند شماری از زندانیان تازه رها شده را دوباره در نبرد با نیروهای افغان دستگیر کرده اند.

آقای غنی نیز برگشت این جنگجویان را به صفوف جنگ نفی نکرد و گفت: «هیچ تضمینی وجود ندارد. کی می‌تواند این تضمین را بدهد؟ این پرسش مطرح شده و پاسخی به آن ارایه نشده است…چنین تضمینی امکان ندارد…اما این یک نشانۀ عمده خواهد بود که آیا طالبان واقعاً مایل به دست کشیدن از خشونت اند یا خیر.»

رییس جمهور غنی گفت آنچه از مذاکرات بین الافغانی میان تیم مذاکره کنندۀ دولت افغانستان و طالبان به دست می‌آید نهایی نبوده و به گفتۀ وی باید شورای ملی و مردم افغانستان آن را تایید و نهایی کنند.

حاجی محمدبشیر نورزی، حامی مالی طالبان و پادشاه موادمخدر در سال 2005 به تصور خودش برای یک توافق صلح میان امریکا و طالبان از دوبی به نیویارک سفر کرد. اما این یک دام بود. مقام‌های ادارۀ مبارزه با موادمخدر با او دیدار و سپس او را به دلیل فعالیت در قاچاق هیروئین بازداشت کردند، زیرا سال‌ها بود که او از پول قاچاق هیروئین، جنگ طالبان را تمویل می‌کرد. او در منطقۀ جنوبی نیویارک محاکمه و به حبس ابد محکوم شد.

حالا اما، ادارۀ ترامپ در حال بررسی آزادی نورزی است. حکومت ترامپ برای اجرای بهتر توافق 29 ماه فبروری با طالبان، درخواست این گروه برای آزادی نورزی و متباقی زندانیان طالبان در گوانتامو را مورد بررسی قرار داده است. هدف از این اقدام ادارۀ ترامپ، تشویق طالبان به گفت‌وگو با حکومت افغانستان است. یکی از مقام‌های ارشد اداره ترامپ و یک مقام بلندپایۀ عربی می‌گویند، زمانی که ملا برادر آخوند در اواخر ماه جولای از مایک پمپئو، وزیر امور خارجۀ امریکا خواست تا زندانیان این گروه را آزاد کند، زلمی خلیل‌زاد، نمایندۀ امریکا در امور افغانستان بدون سروصدا توصیه کرد تا نورزی آزاد شود و معنای این اقدام این است که یکی از مهم‌ترین پادشاهان موادمخدر دوباره آزاد خواهد شد.

مقام‌های کنونی امریکا، افغانستان و غربی به شرط افشانشدن نام‌شان گفته‌اند این درخواست بخشی از فشار موفقیت‌آمیز نمایندۀ امریکا بر حکومت افغانستان برای آزادی 400 زندانی طالبان است و آزادی این زندانیان یکی از شرایط طالبان در توافق‌نامۀ صلح این گروه با امریکاست.

حکومت افغانستان 4600 تن از 5 هزار زندانی طالبان را که بخشی از توافق صلح بود، تاکنون آزاد کرده است. رئیس‌جمهور غنی از آزادی متباقی این افراد جلوگیری کرد، زیرا برخی از این فراد حملات مرگ‌باری را علیه نیروهای امریکا، ناتو، نیروهای امنیتی افغانستان و شهروندان افغانستان انجام داده بودند. پس از اعتراض خلیل‌زاد، غنی جرگۀ مشورتی صلح برگزار کرد و در نهایت با تأیید رهبران قبایل افغان در 9 ماه جاری میلادی با آزادی این 400 زندانی موافقت کرد.

گام‌های پیوستۀ که اداره ترامپ بر می‌دارد، نشان می‌دهد که ادارۀ ترامپ به‌منظور برگزرای دور بعدی گفت‌وگوها، کاهش خشونت و توجیه کاهش نیروهای امریکایی بین 4 تا 5 هزار، تمایل دارد تا افراد خطرناک را آزاد و آنان را دوباره به کشورشان برگرداند. حضور این تعداد سرباز امریکایی در افغانستان پس از هجوم امریکا به افغانستان، کم‌ترین تعداد خواهد بود و اگر ترامپ موفق شود پیش از تاریخ سوم نوامبر به این هدف نایل آید، محبوبیت‌اش در میان رأی‌دهنده‌گان امریکایی افزایش خواهد یافت، زیرا رأی‌دهنده‌گان می‌خواهند سربازان امریکایی از این جنگ طولانی و کثیف به خانه برگردند. ترامپ در توافق‌نامۀ ماه فبروری به‌گونۀ مشروط موافقت کرده است تا تمام سربازان امریکایی را تا ماه می سال 2021 از افغانستان خارج کند.

مقام‌های کنونی و پیشین افغانستان می‌گویند، بسیاری از زندانیانی که غنی با آزادی آنان موافقت کرده است، به جرم قتل محکوم شده‌اند و برخی از آنان با القاعده ارتباط داشته‌اند. آزادی نورزی به این معناست که امریکا یک بازی‌گر حرفه‌یی دیگر را وارد تجارت موادمخدر خواهد کرد. افغانستان بزرگ‌ترین تولیدکنندۀ مواد مخدر در جهان است و به گفتۀ مقام‌های غربی، درآمد حاصل از آن در نهایت به جیب طالبان می‌ریزد. گریچن پیتر که تجارت موادمخدر افغانستان را بررسی می‌کند، می‌گوید: «آنان (طالبان) در تلاش اند تا طبق معمول به کسب و کارشان برگردند. حاجی بشیر اصلی‌ترین تمویل‌کنندۀ مالی و حافظ طالبان بود. او در صادرات هروئین و واردات اسلحه حرفه‌یی است.»  

برای هم‌پیمانان امریکا، آزادی زندانیان افغان، آخرین شگفتی‌ها در سیاست خارجی است. اسکات موریسون، نخست‌وزیر استرالیا به خبرنگاران گفت که او از ترامپ خواسته است تا از آزادی سرباز افغان که به قتل سه سرباز استرالیایی محکوم شده است، جلوگیری کند. دو مقام اروپایی به شرط افشانشدن نام‌شان می‌گویند، اعضای ناتو نگران این است که ترامپ خروج زودهنگام اعلام کند که چنین چیزی کشورهای اروپایی را آسیب‌پذیر می‌سازد. یکی از این مقام‌ها می‌گوید: «ما به خاطر آنان وارد جنگ شدیم و نمی‌توانیم با آنان در آن کشور باقی بمانیم.»

آزادی زندانیان برای حکومت غنی یکی دیگر از سری فشارهایی است که مقام‌های افغان آن را خواسته‌های قلدرمابانه از سوی ادارۀ ترامپ می‌خوانند. مقام‌های متعدد افغان دلیل این فشارها را جاه‌طلبی‌های شخصی خلیل‌زاد می‌خوانند که براساس آن بر اعتبار خود افزوده و تعهد ترامپ مبنی «برگرداندن سربازان به خانه برگردانید» را محقق کند یا دست‌کم تعداد سربازان را به کم‌تر از 8600 تن کاهش دهد.

مقام‌های افغانستان نیز مانند مقام‌های اروپایی از این که ترامپ تمام سربازان امریکا را در ماه‌های پیش‌رو به گونۀ ناگهانی از این کشور خارج کند، نگران اند. یا بدون در نظرات داشت نتیجۀ گفت‌ئگوهای بین‌الافغانی بر اساس توافق ماه فبروری نیروهایش را تا ماه می سال 2021 به گونۀ کامل از افغانستان خارج کند. آنان به پیروزی جوبایدن، معاون پیشین رئیس‌جمهور امیدوارند، زیرا آنان بر این باورند که بایدن بخش کوچکی از نیروهای امریکایی را برای مبارزه علیه تروریسم در افغانستان نگه خواهد شد. مقام‌های پیشین افغان و غربی می‌گویند، با نزدیک شدن انتخابات امریکا، غنی هر مرحله را به کندی پیش می‌برد.

به نظر می‌رسد، طالبان با درخواست آزادی نورزی و دیگر زندانیان گوانتامو، بر این امر پافشاری دارند تا آخرین برد احتمالی خودشان را از ادارۀ ترامپ به دست آورد، ادارۀ که ممکن تا ماه جنوری سال آینده دیگر وجود نداشته باشد. یک مقام ارشد دفاعی پیشین امریکا به شرط افشانشدن نامش می‌گوید: «ایالات متحده برای تحقق این امر باید وارد برخی پیچیده‌گی‌های جدی شود.» با این حال او می‌افزاید، برگرداندن یک تن به صحنۀ موادمخدر بر کشوری با بیش‌ترین تولید هیروئین تاثیر زیادی ندارد. او می‌گوید: «این نوع قدرت‌نمایی از سوی طالبان است، آنان تلاش می‌کنند رفتن به میز گفت‌وگو را تا جایی که ممکن است سخت کنند.» او گفته، اگر بایدن پیروز شود، طالبان از حرکت‌شان پشیمان خواهند شد. «طالبان باید بدانند که بایدن در سال 2009 معتقد بود که درست‌آورد قابل حساب، مبارزه با تروریسم است. فکر نمی‌کنم عقیده‌اش تغییر کرده باشد.» به گفتۀ این مقام، اگر طالبان با استفاده از توافق‌نامۀ جاری وارد گفت‌وگو نشود، «یک نتیجۀ احتمالی حضور تعداد کوچک از نیروهای امریکایی علیه تروریسم برای طولانی مدت باشد که احتمالاً برای یک دهه یا بیش‌تر طول خواهد کشید.»

خروج پرشتاب

مارک اسپر، وزیر دفاع می‌گوید، ارتش آماده است تا نیروهایش در افغانستان را به زیر 5 هزار تن برساند. دو مقام ارشد افغانستان به مجلۀ تایم گفتند که اسکات میلر، فرمانده نیروهای امریکایی و سازمان سیا به حکومت افغانستان اطمینان داده‌اند که حضور 4500 سرباز امریکایی در افغانستان برای به دام انداختن افراد القاعده و داعش کافی است و این تعداد قادر است با حمایت هوایی، نظارت از طریق هواپیماهای بدون‌سرنشین و نیروهای ویژۀ اطلاعاتی و عملیاتی امریکا، نیروهای امنیتی افغانستان را در برابر حملات طالبان و دیگر گروهای شورشی پشتی‌بانی کنند. سیا از اظهار نظر در این زمینه خودداری کرد، اما یک مقام ارشد ارتش این موضوع را تأیید کرد.

افزایش فشارهای اداره ترامپ بر حکومت افغانستان برای آزادی 5 هزار زندانی طالبان نشان می‌دهد که رئیس‌جمهور چه‌قدر ناشیانه می‌خواهد افغانستان را ترک کند. مقام‌های افغانستان می‌گویند، تعهد در مورد آزادی این زندانیان در توافق‌نامه امریکا و طالبان ذکر شده است، اما این موضوع تا زمان امضای توافق‌نامه هرگز با مقام‌های افغانستان در میان گذاشته نشد. این موضوع در ابتدا سبب ایجاد اختلافات شد، اما در میانۀ ماه مارچ، غنی با بی‌میلی با آزادی 100 تن از 5 هزار زندانی توافق کرد و پس از بررسی پرونده‌های زندانیان تا کنون 4600 تن آنان آزاد شده‌اند. طالبان مدعی اند که در تبادلۀ زندانیان، یک‌هزار نیروی امنیتی افغانستان را آزاد کرده‌اند.

به گفتۀ مقام‌های کنونی و پیشین افغانستان، 400 زندانی باقی‌مانده طالبان شامل کسانی اند که مقامات افغانستان و ناتو آزادی آنان را غیرقابل تطبیق می‌دانند: در میان این زندانیان نه تنها زندانیان متهم به قتل، آدم‌ربایی و قاچاق موادمخدر اند، بل شماری از آنان متهم به ساخت بمب و تعداد انگشت‌‎شماری نیز که شهروندان خارجی اند، عضویت القاعده را دارند که در صورت آزادی، احتمال زیاد وجود دارد که دوباره به میدان جنگ بر گردند. حمدالله محب، مشاور شورای امنیت به‌گونۀ واضع گفت که 5 تن از این زندانیان در پشت صحنۀ حملات تروریستی بزرگ بوده‌اند.

با گذشت ماه‌ها، آخرین گروه از زندانیان، سبب توقف گفت‌وگوهای صلح شده است. رابرت اوبرایان، مشاور شورای امنیت ملی امریکا در 17 ماه جولای، تلفنی با غنی گفت‌وگو کرد تا به نگرانی‌های غنی گوش فرا دهد. سه مقام ارشد افغانستان و یک مقام ارشد غربی به مجلۀ تایم گفتند که آقای برایان در این گفت‌وگو توافق کرده است این زندانیان نباید آزاد شوند. یک مقام ارشد اداره ترامپ گفت‌وگوی تلفنی برایان و غنی را تأیید کرد، اما از اظهار نظر در مورد زندانیان طالبان خودداری کرد.

با این حال، یک مقام ارشد افغانستان می‌گوید، وقتی خلیل‌زاد در اواخر ماه جولای، پس از دیدار با مقام‌های طالبان در دوحه از کابل دیدار کرد، به غنی گفت که طالبان در مورد آزادی زندانیان باقی‌مانده اصرار دارند، در غیر آن، این گروه خشونت‌ها را افزایش خواهند داد. بر اساس گفته‌های سه مقام افغانستانی، خلیل‌زاد گفته بود که طالبان موافقت کرده‌اند که اگر غنی با آزادی این زندانیان موافقت کند، این گروه فوراً گفت‌وگوهای بین‌الافغانی را آغاز خواهند کرد.

دو تن از این مقام‌‎ها می‌گویند، پمپئو در تماس تلفنی با غنی خواسته‌های خلیل‌زاد را تکرار کرد. رئیس جمهور افغانستان پس از این مکالمه خواستار برگزاری لویه جرگه شد تا بزرگان افغان در مورد این موضوع تصمیم بگیرند، روند مبهمی که به غنی پوشش سیاسی می‌دهد. حتا زمانی که اعضای لویه جرگه از عدم وجود فهرست افراد زندانی که قرار بود در مورد آنان رای دهند، شکایت کردند، اما این فهرست هرگز در اختیار آنان قرار نگرفت. صدیق صدیقی، سخنگوی غنی به رسانه‌های افغانستان گفت که در میان زندانیانی طالبان که قرار است آزاد شوند، هیچ شهروند خارجی وجود ندارد، اما حکومت فهرست نام این افراد را منتشر نکرد. صدیق صدیقی از اظهار نظر در این زمینه خودداری کرد.

یکی از مقام‌های ارشد افغانستان می‌گوید، روند آزادی زندانیان تا چند روز دیگر شروع می‌شود، اما آنان تمام زندانیان را آزاد نمی‌کنند، تا زمانی که طالبان از محل نگه‌داری بیش از 20 تن سرباز مفقودشده که اکثرشان کماندو اند، اطلاع ندهند. یا برای آرامش خانواده‌های مفقودشده‌گان اعلامیۀ امضاشده صادر کنند و بگویند که افراد مفقودشده در بازداشت این گروه نیستند. این یعنی تأخیر بیش‌تر در مورد گفت‌وگوهایی که قرار بود در میانۀ ماه جاری میلادی برگزار شود.

سخنگوی گروه طالبان موضوع خطرناک بودن این 400 زندانی برای نیروهای خارجی را رد می‌کند و می‌گوید که در میان آنان هیچ خارجی‌یی حضور ندارد. سهیل شاهین از دوحه به نشریه تایم گفته: «این همان چیزی است که برهم‌زننده‌گان توافق‌نامۀ صلح مدعی اند تا از این طریق در راه‌حل صلح‌آمیز مسایل افغانستان مانع ایجاد کنند. این‌ها مانند دیگر زندانیان، زندانیان سیاسی اند. مقاومت‌های علیه اشغال‌گری خارجی وجود داشت. هر دو طرف هر روز حملاتی را علیه یک‌دیگر انجام می‌دادند، اما تلفات ما چندین برابر آنان بوده است، زیرا ما مجهز به سلاح‌های پیش‌رفته نبودیم، با این حال، ما حالا یک توافق‌نامه داریم.» شاهین تأیید کرد که ملا برادر خواستار آزادی نورزی و دیگر زندانیان گوانتامو شده است.

یک نمایندۀ خلیل‌زاد در مورد این که آیا خلیل‌زاد به آزادی این فروشنده بدنام موادمخدر توصیه کرده است یا نه، اظهار نظر نکرد. نورزی پس از حملۀ یازدهم سپتامبر به سازمان سیا قول داده بود که او تنها در صورتی با این سازمان در پیداکردن اسامه بن‌لادن همکاری می کند که آزاد شود و بتواند دوباره به امپراتوری موادمخدرش بر گردد.

یک مامور ارشد اداره مبارزه با موادمخدر که در امر بازداشت نورزی دخیل بود، به دلیل این‌که او آزاد می‌‎شود، استعفا داد. او اظهار داشت که خلیل‌زاد در سال 2018 برای این که طالبان را به میز گفت‌وگو بکشاند، آزادی یک پادشاه دیگر موادمخدر به نام حاجی جمعه‌خان را تضمین کرد. او گفت: «نورزی بزرگ‌ترین قاچاق‌چی هیروئین در جهان و یکی از بنیان‌گذاران شورای طالبان در افغانستان است.» این مامور پیشین ادارۀ مبارزه با موادمخدر می‌گوید، نگرانی من این است که اگر کسی فکر می‌کند که این‌ها دوباره به خانه بر می‌گردند و مشغول دکان‌داری می‌شوند، نادرست است… آن‌ها چنین نمی‌کنند. آنان انتقام را از همان جایی شروع می‌کنند که فروگذاشته بودند و هدف این انتقام نیز ایالات متحدۀ امریکا خواهد بود.

منبع: نشریه تایم

برگردان: علی احمدی

سلام‌وطندار

لوی سارنوالی اعلام کرد سه مقام پولیس که به جرم همکاری با قاچاقبران و دست‌داشتن در فروش مواد مخدر بازداشت شده بودند به زندان محکوم گردیدند.

جمشید رسولی، سخنگوی لوی سارنوالی در صفحه تویترش نوشت روز چهارشنبه میان‌احمد، مدیر مبارزه با مواد مخدر فرماندهی کابل پس از تحقیقات سارنوالی به ۱۷ سال و سه ماه زندان محکوم شد.

وی همچنان گفت لمر آمر کشف مدیریت مبارزه با مواد مخدر ولایت کابل بود به ۷ سال و شش ماه، نورالدین و محمد عیسی یک و یک سال و شش ماه زندان محکوم شدند.

پیش از این نیز نصرت رحیمی، سخنگوی وزارت امور داخله گفته بود که میان احمد احمدی، مدیر مبارزه با مواد مخدر فرماندهی ولایت کابل، خود یکی از بزرگترین قاچاقبران و مافیای مواد مخدر بود که بازداشت شده است.

گزارش ها حاکی از آن است که میان احمد در تمامی حوزه‌های شهر کابل مواد مخدر را تکثیر می‌کرده و از فروشند گان مواد مخدر باج می‌گرفت.

مسئولان مرکز عدلی و قضایی مبارزه علیه مسکرات و مواد مخدر می‌گویند که در سال 2019 میلادی بیش از 1200 تن در پیوند به قاچاق مواد مخدر در سراسر کشور بازداشت شده‌اند که در میان آنان 37 زن نیز شامل‌اند.

خالد موحد، سخنگوی مرکزی عدلی و قضایی مبارزه علیه مسکرات و مواد مخدر روز گذشته در نشست خبری در کابل گزارش کاری یک سال این نهاد را ارایه کرد.

آقای موحد می‌گوید در یک سال گذشته 1287 تن در پیوند به ‌قاچاق مواد مخدر در سراسر کشور بازداشت شدند که از این میان 37 تن آنان زنان و 3 تن دیگر شهروندان ایران بوده‌اند.

در گزارش سالانۀ مرکزی عدلی و قضایی مبارزه علیه مسکرات و مواد مخدر، ولایت‌های کابل و ننگرهار با 482 پروندۀ جرایم مواد مخدر در صدر ولایت‌های کشور قرار دارند.

در این گزارش آمده است در سال 2019 مقدار زیادی مواد مخدر و مسکرات و مواد کیمیاوی جامد کشف و ضبط شده است.