برچسب: مذاکرات

هیات عالی رتبه امارت اسلامی که برای دور تازه ای از مذاکرات با امریکا به دوحه رفته است در دومین روز با مقامات اتحادیه اروپا دیدار و گفت و گو کردند.

داکتر محمد نعیم، سخنگوی امارت اسلامی در دفتر سیاسی قطر، به رسانه ها گفت هیات امارت اسلامی امروز گفت و گو با مقامات امریکایی را آغاز می کنند.

داکتر نعیم به آریانا نیوز گفت:«آزاد سازی دارایی های بلوکه شده افغانستان، بازگشایی سفارت ها در کابل و کمک های انسانی از موضوعات مهمی ست که در این مذاکرات مطرح می شوند.»

دور  تازه مذاکرات امارت اسلامی با امریکا در حالی برگزار می شود که تاکید امریکا بر تشکیل یک دولت همه شمول در افغانستان و احترام به حقوق بشر به شمول حقوق زنان از سوی امارت اسلامی همچنان ادامه دارد و هنوز هیچ کشوری امارت اسلامی را به رسمیت نشناخته است.

امارت طالبان اعلام کرده است که یک هیئت به رهبری امیرخان متقی سرپرست وزارت خارجۀ حکومت آنها برای گفتگو با مقامات امریکا روز شنبه عازم دوحه میشود.

قبل ازاین نیز، ند پرایس سخنگوی وزارت خارجۀ امریکا گفته بود که هیئت‌ی به رهبری تام ویست نمایندۀ خاص امریکا برای افغانستان هفته آینده با طالبان در دوحه گفتگو میکند.

قابل یاد آوری است که امیر خان متقی، سرپرست وزارت خارجه طالبان درحاشیۀ نشست سه جانبه امریکا، روسیه و پاکستان دراسلام آباد با نمایندۀ خاص امریکا ملاقات کرده بود.

با این حال طالبان می گویند که آقای متقی و هیئت همراه وی در دوحه با نمایندگان اتحادیۀ اروپا نیز ملاقات خواهند کرد.

بعد از تسلط طالبان برافغانستان، این دومین سفر امیرخان متقی سرپرست وزارت خارجه طالبان به قطرخواهد بود.

وزیر امور خارجه آلمان گفته‌است که مذاکره با طالبان برای خروج هزاران نفر از کارمندان سابق محلی آلمان ادامه دارد.

هایکو ماس، وزیر امور خارجه آلمان امروز شنبه (۲۲ عقرب) در مصاحبه با روزنامه آلمانی “گنرال-آنتسایگر” گفته‌است که آلمان با طالبان مذاکره می‌کند؛ زیرا هزاران افغان که اقامت آلمان را دریافت کرده‌اند، در انتظار خروج از افغانستان هستند.

وی افزود که پس از سقوط کابل دو هزار نفر از کارمندان نهادهای آلمانی در افغانستان از طریق پاکستان خارج شده‌اند.

وزیر امور خارجه آلمان در اواخر ماه اگست سال جاری به ازبکستان، تاجیکستان و پاکستان سفر کرد و از دولت‌های این سه کشور خواست، مرزهای خود را برای خروج افغان‌ها باز کنند.

به گفته ماس عبور از مرز این کشورها، به ویژه در ازبکستان و تاجیکستان، هنوز در برخی موارد به سختی امکان‌پذیر است.

از زمان سقوط کابل و پایان ماموریت تخلیه هوایی، دولت آلمان با همکاری پاکستان بیش از دو هزار نفر از همکاران محلی سابق نهادهای آلمانی در افغانستان و فعالان حقوق بشر را از طریق زمینی به پاکستان و از آنجا به آلمان منتقل کرده‌است.

 شماری از اعضای هیأت مذاکره‌کننده دولت روز سه‌شنبه، یازدهم جوزا، کابل را به مقصد دوحه ترک کردند.

فوزیه کوفی، عضو هیأت مذاکره‌کننده دولت، در توییتی نوشت در راه قطر است.

کوفی ابراز امیدواری کرده است مذاکره معنادار آغاز شود و این مذاکرات به ختم خون‌ریزی و رنج مردم افغانستان منتج شود.

این عضو هیأت مذاکره‌کننده دولت تأکید کرده است به اراده و صداقت بیش‌تر در مذاکرات نیاز است؛ زیرا مذاکرات پیش‌رو برای مردم افغانستان و منطقه حیاتی است.

وزارت دولت در امور صلح روز گذشته اعلام کرد که شماری از اعضای هیأت مذاکره‌کننده دولت روز سه‌شنبه به دوحه می‌روند.

عبدالله عبدالله؛ رییس شورای عالی مصالحه ملی می‌گوید، هیات مذاکره‌کننده دولت در مذاکرات صلح با طالبان، به‌زودی برای ادامه‌ مذاکرات به دوحه، پایتخت قطر بر می‌گردد.

عبدالله عبدالله، روز یک‌شنبه (۹ جوزا)، در برگه‌ی تویترش نوشت با اعضای هیئت گفت‌وگوکننده‌ دولت افغانستان دیدار کرده است.

به گفته‌ آقای عبدالله، قرار است هیات گفت‌وگوکننده‌ دولت افغانستان، به زودی به قطر برگشته و گفت‌وگوهای صلح را از سر بگیرد.

پیشتر این هیات گفته بود طالبان از مذاکره فرار می‌کنند.

مذاکرات دولت و طالبان در قطر سال گذشته آغاز شده بود تاکنون هیچ نتیجه نداشته است.

گفت‌وگوهای صلح افغانستان، با آن‌که زیر نام «صلح به رهبری افغان‌ها» جریان دارد؛ اما در حقیقت کشورهای دیگری، از جمله ایالات‌متحده‌ی امریکا و امارات متحده‌ عربی، نقش پررنگ‌تری در این روند بازی می‌کنند.
گزافه‌گویی نیست اگر بگوییم که نقش کشورهای همسایه در روند گفت‌وگوها میان طالبان و دولت افغانستان بسیار اثرگذار است.
در این روند، هیئت طالبان و دولت افغانستان باهم گفت‌وگو می‌کنند. اگر این روند کامیاب نشود و افغانستان درگیر فاجعه‌ی جنگ‌ها درون‌کشوری شود، همسایه‌های افغانستان، براساس منافع خودشان از این پیش‌آمد شکار خواهند کرد؛ کاری که می‌تواند به بی‌ثباتی بیشتر افغانستان و گذرگاه‌های مرزی کشورهای همسایه منجر شود.
از این‌رو، روند گفت‌وگوهای صلح افغانستان، نیازمند همکاری کشورهای منطقه‌ای است. در سال‌های پسین، پاکستان، ایران، روسیه و چین، به‌صورت غیررسمی میزبان گروه طالبان، نماینده‌های حکومت افغانستان و سیاست‌مداران این کشور بوده‌اند تا روی آغاز گفت‌وگوها و آینده افغانستان، بحث کنند. در برخی از این دیدارها کارگزارانی از واشنگتن نیز فراخوانده شده بود.
روسیه به‌عنوان رقیب امریکا، میزبان چندین دور از گفت‌وگوها میان نماینده‌هایی از دولت افغانستان و طالبان بود. امریکا اما نگران بود که این کنش‌ها در تقابل با تلاش‌هایش در روند صلح قرار بگیرد.
در سوی دیگر، پاکستان از پشتیبانان بی‌قیدوشرط طالبان که نقش برجسته‌ای در تمویل طالبان دارد و یکی بازیگران اصلی روند مذاکرات صلح افغانستان است، نمی‌تواند از نفوذ خود در میان طالبان انکار کند. اسلام‌آباد زیر فشار قرار دارد تا طالبان را وادار به کاهش خشونت‌ها کند و نقش‌ بارزی برای بهبود گفت‌وگوهای صلح داشته باشد.
تنها همسایه افغانستان که نقش چندان بارزی در روند مذاکرات صلح افغانستان ندارد، هند است. کشوری که پیوند نزدیکی با حکومت کابل دارد.
رویکرد دهلی، در رابطه به گفت‌وگوهای صلح افغانستان ابعاد گوناگونی دارد؛ از یک‌طرف پاکستان به‌عنوان رقیب هند، در روند مذاکرات دست بالایی دارد و در کنار آن، هند ترس آن را دارد که در صورت پیروزی روند صلح، زمینه‌ ایجاد شده برای دهلی معقول نباشد.
در یک نظام پساجنگ که اگر طالبان-به‌عنوان مخالفان هند-به قدرت برسند، باب دندان پاکستان خواهد بود. با این‌حال اما به‌نظر می‌رسد که این روزها هند وارد بازی جدیدی شده است. در ماه‌های اخیر مشاور شورای امنیت هند از کابل دیدار کرد و وزیر خارجه هند ابراز کرده که نیروهای هند به آموزش و پشتیبانی نیروهای امنیتی – دفاعی افغانستان می‌پردازند. هدف هند توان‌بخشی قدرت حکومت افغانستان است؛ نظامی که در گفت‌وگو با طالبان از موضع بسیار ضعیفی وارد عمل شده‌ است.
طالبان در روند مذاکرات، به برون‌رفت نیروهای امریکایی دست یافته‌اند و این خروج می‌تواند به ازسرگیری قدرت طالبان در میدان‌های نبرد منجر شود.
این در حالی است که جانب‌داری قدرت‌های منطقه‌ای از روند گفت‌وگوهای صلح افغانستان، نمی‌تواند یک اشتباه باشد. همسایه‌های افغانستان می‌توانند طالبان را به مذاکرات با دولت افغانستان ترغیب کنند؛ اما آنان این توانایی و ظرفیت را ندارند تا طالبان وادار کنند که در روند مذاکرات به یک نتیجه برسد. طالبان، در این روند دست بالای دارند. فشار وارد کردن بالای طالبان که بی‌گمان باید یک موضوع را بپذیرند، به معنای حمایت نیست؛ زیرا طالبان، گزینه دومی را نیز زیر نظر دارند. آن‌ها در صورت شکست گفت‌وگوها، به میدان‌های نبرد برخواهند گشت.
طالبان باورمند به برنده شدن از راه جنگ هستند. این احتمال وجود دارد که پس از خروج نیروهای امریکایی، میدان‌های نبرد گرم‌تر خواهد شد؛ اما کشورهای همسایه-مانند پاکستان- می‌تواند روی طالبان فشار وارد کند تا به روند مذاکرات پایبندی نشان دهند.
نگاه‌ها به برآیند مذاکرات صلح متفاوت است و این می‌تواند گمانه‌زنی‌های زیادی را برای کشورهای همسایه ایجاد کند. اگر روند گفت‌وگوها، منجر به نقطه‌ پایان گذاشتن به جنگ شود، به سود کشورهای منطقه تمام خواهد شد.
یک افغانستان باثبات به نفع کشورهای منطقه است. برگشت مهاجران و کاهش تجارت مواد مخدر، کاهش عبور و مرور دهشت‌افکنان از گذرگاه‌های مرزی و زمینه‌های بیشتر برای سرمایه‌گذاری، به‌ویژه پروژه‌های زیربنایی فراهم خواهد شد.
اسلام‌آباد، همکار نزدیک گروه طالبان از شکست صلح نگران است؛ زیرا قدرت گرفتن طالبان را در کابل به معنای تقویت گروه‌های تروریستی‌ای که در حال حاضر در این کشورند، می‌داند. صلح می‌تواند منافع امنیتی و اقتصادی کشورهای منطقه را نیز برآورده کند. گرچه طالبان تعهد کرده‌اند که از پرو‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ژ‌ه‌های بازسازی هند در افغانستان حمایت خواهند کرد؛ اما دهلی نگران است که اگر طالبان به قدرت سیاسی دست یابند، زمینه برای قدرت گرفتن پاکستان بیشتر فراهم می‌شود و در آن صورت، دست هند از افغانستان کوتاه‌تر خواهد شد.
اگر روند مذاکرات ناکام شود و افغانستان یک‌بار دیگر در برزخ جنگ‌های داخلی فرو برود، بازیگران منطقه‌ای، هرکدام بر مبنای منافع خود در آن شرایط عمل خواهند کرد. برخی از بازیگران بنا بر ‌ضرورت امنیتی، کنش‌های حمایتی مداخله‌جویانه‌ای برای ایجاد دیوار امنیتی در گذرگاه‌های مرزی خود روی دست خواهند گرفت.
هم‌چنان، پاکستان بنا بر اقتضای منافع و بی‌هیچ چون‌وچرایی از طالبان و متحدان‌شان جانب‌داری خواهد کرد. هند از طرف‌های ضد طالبانی حمایت می‌کند و ایران پشتیبان گروه‌های مذهبی شیعه خواهد بود. چین و روسیه به‌نسبت نداشتن گروهی مشخص در افغانستان، از دوستان و حامیان خود حمایت خواهند کرد.
در چنین شرایطی، افغانستان میان بازیگران بیرونی تقسیم خواهد شد و سرانجام این حمایت‌ها، نتیجه‌ای جز بی‌ثباتی بیشتر افغانستان در پی نخواهد داشت. با چنین حالتی، نقش بازیگران منطقه‌ای در افغانستان غیرقابل‌انکار است.
از این‌رو، موفقیت یک صلح شکننده به دست خود افغانستانی‌ها و به‌صورت ویژه طالبان است. با این‌همه، بی‌گمان این روند بیشتر به حکومت افغانستان و همسایه‌های این کشور وابسته است.

منبع: آی اس پی آی

مترجم: ابوبکر صدیق

صلـح یکـی از مهـم‌ترین و پرکاربـردترین واژه‌های عصـر حاضر است. در کنار بازیگـران بـزرگ و قدرت‌منـد، بازیگران غیردولتـی و در بخش‌های پایین‌تـر طیف‌هـای مختلـف ملت‌هـا نقـش مهمـی را می‌تواننـد در برقـراری صلـح بازی کنند. زنـان یکـی از مهمتریـن گروه‌هایی هسـتند کـه هـم مـورد تخاصـم در جنگ‌ها بوده اند و هم تلاش‌هایی در راستای برقـراری صلـح انجام داده اند. با توجـه به اهمیت ایـن مسـئله، بررسی نقش زنان افغان در فرایند صلح افغانستان و نوعیت مشارکت آنان از جملـه انگیـزه‌های اصلـی این نوشتار اسـت.

بررسی‌ها نشان داده که درگیری‌های نظامی، تروریسم و رفتارهای خشونت‌آمیز، زنان را بیشتر از بیش مورد آسیب قرار داده. نقض حقوق انسانی زنان و کودکان در جریان جنگ‌ها و درگیری‌های نظامی نیز به طور آشکار بنیان‌های سلامت و امنیت جامعه بشری را مورد تهدید قرار می‌دهد. روند مهاجرت‌های ناشی از مخاصمات مسلحانه نیز بر مصائب زنان در مناطق درگیر افزوده است. بنابراین،  زنان  نخستین گروهی هستند که با فروپاشی زیرساخت‌های اجتماعی و سیاسی آسیب می‌بینند. از سویی دیگر با توجه به اهمیت این موضوع، ضروری است تا در زمان استقرار صلح، نقش و جایگاهی درخور توجه برای زنان در حوزه تصمیم‌گیری و تصمیم‌سازی در فرآیند صلح  در نظر گرفته شود. از همین‌رو تلاش‌های گسترده‌ای در این راستا صورت گرفته است.

گسترش فرهنگ صلح وحمایت از زنان

سال ۲۰۰۰ سال بین‌المللی فرهنگ صلح و سال ۲۰۰۱ سال گفت‌وگوی تمدن‌ها نامیده شده بود تا زمینه تلاش‌های جهانی برای مبارزه با مشکلات جهان ، به ویژه زنان، فراهم آید. به طور مثال در متن اقدامات یونسکو نیز همواره اجرای برنامه‌های گسترش تساوی و عدالت در میان زنان و مردان جایگاه مهمی داشته است. به همین دلیل تأمین منابع مالی لازم برای حضور فزاینده زنان در عرصه‌های تصمیم‌گیری سیاسی-اقتصادی، تلاش‌ها برای افزایش آگاهی در مورد ضرورت حمایت از قربانیان جنگ‌ها و پایان دادن به خشونت علیه زنان در جریان آن، بررسی و بازبینی عوامل جنسیتی مربوط به فرهنگ صلح، حمایت از زنان در رسانه‌ها و فضای مجازی، تشکیل و گسترش شبکه‌های زنان، آموزش و ارتقای آگاهی و مهارت‌های آنان به منظور ارتقای خودباوری و بهبود فرصت‌های زندگی و شغلی دختران در میان این برنامه‌ها قرار داشت. هم‌راستا با این برنامه‌ها نهادها، دفاتر و نهادهای زیادی در جهت بهبود و ارتقای وضعیت زندگی زنان فعالیت کرده اند. قابل یادآوری است که در سال‌های پسین، نهادهای دیگری نیز چه در سکتور خصوصی و چه در ساختار تشکیلاتی دولت نیز تنها برای تمرکز و فعالیت درین بخش‌ها ایجاد شده و آغاز به فعالیت کرده اند.

زنان در مذاکرات

پس از سقوط طالبان در ۲۰۰۱ دولت افغانستان وارد گفت‌وگوهای زیادی با هدف ایجاد صلح با این گروه شد و توافق‌های جزئی با بعضی عناصر آن را نیز به دست آورد. بسیاری از این مذاکرات به دلایل سیاسی، رسیدن به بست‌ها، عدم برقراری ارتباطات درست و یا کارشکنی‌ها متوقف شدند. در سال ۲۰۲۰ تلاش‌های پیش از مذاکره به پیشرفت‌هایی دست یافت. پس از ۹ دور مذاکره، طالبان و ایالات متحده امریکا در ۲۹ فبروری سال ۲۰۲۰ توافق‌نامه‌ای را امضا کردند که زمینه مذاکرات را در داخل افغانستان فراهم آورد. مذاکرات بین‌الافغانی در ابتدا قرار بود در مارچ ۲۰۲۰ آغاز شود اما با افزایش خشونت و اختلاف نظر بر سر تبادل زندانیان به تأخیر افتاد. در ماه سپتامبر، مذاکرات رسمی صلح بین جمهوری اسلامی افغانستان و طالبان در دوحه قطر آغاز شد که تاکنون نیز ادامه دارد.

در این میان، زنان افغان از ابتدا تا انتها هر لحظه از مذاکرات را با دقت مشاهده و هر بند از توافق‌نامه‌ها را موشکافانه بررسی کردند. مسئله بر سر حذف یا حضور آنان بود. نگرانی آنان از این بود که مذاکره‌کنندگان جهت خاتمه دادن به این جنگ‌فرسایشی و دست‌یابی به صلح با طالبان، حقوق‌زنان را به غنیمت به جانب مقابل واگذار کنند. زنان و دختران از زمان سقوط طالبان که با تفاسیر بنیادگرایانه از اسلام زنان را شهروندان درجه دوم محسوب می کردند، پیشرفت‌های قابل توجهی داشته اند. درحالی که تحت حاکمیت طالبان از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱، زنان افغان از تحصیل و کار، و در یک کلام حضور در جامعه، منع شده بودند. پس از سقوط طالبان زنان از فرصت‌های زیادی برای تحصیل و مشارکت در زندگی سیاسی و اقتصادی برخوردار شدند، گرچه همچنان با محدودیت‌هایی در دسترسی به عدالت، مواجهه با خشونت و آزار و اذیت روبرو بوده و با آنان مقابله می‌کنند.

شورای روابط خارجی Council on Foreign Relations یک سازمان مستقل، اتاق فکر و ناشری است که جهت بررسی بیشتر و بهتر روابط بین الملل و سیاست‌های خارجی کشورهای جهان مخصوصاَ ایالات متحده امریکا در سال ۱۹۲۱ تأسیس شد. این نهاد هیچ موضعی در قبال مسائل سیاسی ندارد اما همواره تحقیقات و تحلیل های موثری درین باره ارائه کرده است. در یک مقاله این نهاد به نام مشارکت زنان در فرایندهای صلح درباره مشارکت زنان افغان دراین روندها چنین آمده است: «زنان فقط در پانزده دور از شصت‌وهفت دور گفت‌وگو، شامل مذاکرات رسمی و غیررسمی، جلسات تحقیقی و مشاوره‌های بین المللی، بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۰ به شکل رسمی شرکت کردند، که ۲۲ درصد را تشکیل می‌دهد. در مذاکرات صلح جولای ۲۰۱۹ نیز از هفتادویک نماینده یازده نفر زن بودند، که ۱۵ درصد را تشکیل می‌دهد. در مذاکرات صلح سپتامبر ۲۰۲۰ ، چهار زن در تیم مذاکره ۲۱ نفره دولت افغانستان حضور داشتند، که ۱۰ درصد را تشکیل می‌دهد.» در حالی که هیچ‌گاه در جانب مقابل، هیچ زنی حضور نداشته است؛ به طور مثال در تیم بیست‌ویک نفره طالبان در مذاکرات قطر. این حضور جزئی و کم‌رنگ نشان‌دهنده این است‌که به‌طور کلی دست‌آوردهای اجتماعی و سیاسی زنان افغان به فرصت‌های محدودی برای حضور آنان در روند صلح تبدیل شده است.

تأثیرات مشارکت زنان

مقاله مذکور همچنان اشاره کرده است که زنان در شورای عالی صلح و شوراهای صلح ولایتی تلاش کرده اند تا در راستای حمایت از ادغام مجدد جنگ‌جویان سابق، تسهیل آزادی گروگان‌ها و مقابله با روایت‌های افراطی تأثیرگذار باشند. در طول روند صلح نیز، زنان در جامعه مدنی دولت افغانستان، طالبان و همه طرف‌های دیگر را تحت فشار قرار داده اند تا از حقوق و فرصت‌های زنان افغان در هر توافق‌نامه محافظت کنند. فراتر از نقش‌های رسمی، زنان در جامعه مدنی تلاش کرده اند تا از طریق مشاوره مستقیم با دولت افغانستان و غیرمستقیم با طالبان، تغییری در روند صلح بیاورند. آنان همچنین در نهادهای تأسیس شده توسط دولت، مانند شورای عالی صلح افغانستان (با حضور داشت ۲۶ درصد زنان) و شوراهای صلح ولایتی (۲۰ درصد اعضای زن) تلاش کرده اند تا حمایت عمومی از این روند را افزایش دهند. به عنوان مثالی دیگر، اعضای زن شورای عالی صلح، در سال ۲۰۱۴، با وجود شرایط خطرناک، یک کمپاین سراسری را در تمام سی‌وچهار ولایت کشور رهبری کردند تا آگاهی عمومی از روند کار را افزایش دهند. سازمان دهندگان زن، بیست‌وپنج هزار امضا از زنان و دختران را برای حمایت از روند صلح جمع‌آوری کردند، که آن را به حامد کرزی رئیس جمهور وقت، رهبران طالبان و سازمان ملل تحویل دادند. اما مسئله اینجاست که فعاليت‌های غيررسمی زنان برای صلح به ندرت در فرآیندهای رسمی صلح منعکس می‌شوند. زنان اغلب از فرآیندهای رسمی صلح کنار گذاشته می‌شوند چون تصميم گيرنده، رهبران نظامی، یا جنگ‌جو نيستند. گاهی نیز به این دلیل دور نگه‌داشته می‌شوند چون تصور می‌شود از مهارت‌های لازم جهت اشتراک در روند صلح و فرایندهای بعدی آن برخوردار نيستند. به همین دلیل است که فرآیندهای صلح ابعاد مختلف دیدگاه‌های جنسيتی را در نظر نمی‌گيرند  و در نتیجه نگرانی‌های اصلی زنان نیز به میز مذاکره راه نمی‌یابند.

چه باید کرد؟

نباید فراموش کرد که بدون مشارکت زنان و دختران و گنجاندن چشم‌اندازهای جنسیتی در فرآیندهای رسمی و غیررسمی صلح، صلح‌پایدار ایجاد نخواهد شد. گرچه دولت افغانستان و بازیگران بین‌المللی متعهد شده اند كه از نمایندگی زنان در روند صلح حمایت كنند. وعده‌ها سپردند، و نیز پالیسی‌سازی‌ها بوجود آمد اما به دلیل نبود اراده سیاسی و بودجه، پیشرفت‌ها تاکنون محدود بوده است. به‌طور نمونه قطع‌نامه ۱۳۲۵ شورای امنیت هنوز روی کاغذ مانده و پیشرفت کندی داشته است. تا زمانی‌که استراتژی روشنی در مورد چگونگی عملی کردن این قطعنامه تدوین نشده باشد، پیش‌رفت چشم‌گیر در نمایندگی زنان در ایجاد صلح کم و چشم‌اندازهای صلح‌پایدار کم‌رنگ خواهد ماند. ضروری می‌نماید که انرژی و حضور فعالانه ی زنان در دیگر عرصه‌ها باید به مشارکت و نفوذ بیشتر در فرآیندهای رسمی تبدیل شود. درحالی‌که درک هنجارها و رسوم‌جنسیتی در یک جامعه می‌تواند اطلاعات مهمی برای مذاکره کنندگان و دیگر نهادهای درگیر فراهم کند اما سازمان‌های‌بین‌المللی همواره تجربه و دخالت غیر رسمی در فرآیندهای صلح را به رسمیت نشناخته و مورد استفاده قرار نداده اند. گروه‌های مذاکره‌کننده تقریباً فقط بر احزاب سیاسی و سایر فعالان سیاسی رسمی متمرکز هستند.

ناگفته پیداست شیوه‌های سنتی اغلب وزن بیشتری نسبت به قانون اساسی یک کشور دارند. اگرچه قوانین کشورها برای به رسمیت شناختن برابری جنسیتی مهم است، اما در عمل  اجرای آن را تضمین نمی‌کنند. سازوکارهای سنتی/مذهبی معمولاً وزن بیشتری نسبت به قانون اساسی کشور دارند، حتی در مکان‌هایی که قانون از زنان خواسته است که در مجامع تصمیم‌گیری نقش بیشتری داشته باشند، این حضور اجرا نمی‌شود. به همین دلیل مشارکت گروه‌های بی‌شماری از نهادهای دولتی، غیردولتی و بین‌المللی در عرصه‌های رسمی و غیررسمی ضروری است و تنها نباید به وزارت امور صلح و یا یک تیم مذاکره کننده اکتفا کرد.

از سوی دیگر ناگفته نباید گذاشت که حضور مذاکره‌کنندگان زن تضمین‌کننده این نیست که مسائل برابری جنسیتی در دستور کار صلح قرار داده خواهند شد. تمام فعالان در فرآیندهای رسمی صلح – مرد یا زن – جهت کار مؤثر برای بهبود وضعیت زنان در توافق‌نامه‌های آتی و رفع نگرانی‌های زنان باید آگاهی و ظرفیت لازم را داشته باشند. به همین جهت ضروری است توافق‌نامه‌های صلح به اهمیت برابری جنسیتی به صراحت بپردازند. به طور مثال به مواردی مانند حقوق بشر و خشونت های جنسی با داشتن آگاهی کافی به طور واضح پرداخته شود.

نهایتاً این‌که منظور از شمولیت نیز تنها ارتقای مشارکت زنان در محیط‌های رسمی نیست، بلکه شناخت جایگاه آن‌ها در تأثیرگذاری است. حضور زنان در عرصه‌های یاد شده باید مؤثر و مفید باشد. هدف برابری جنسیتی و ارتقای نقش زنان در فرایند صلح تنها زیاد کردن تعداد زنان  و به اصطلاح اضافه کردن سیاهی لشکر نباید باشد.

در دنیایی که از درگیری، افراط‌گرایی و آوارگی بسیار رنج کشیده است، نمی‌توانیم تنها به تک موج‌هایی از امید برآمده از اقدامات عاجل و نظر به موقعیت افراد اتکاء کنیم. ما به تمام توان و شجاعت سیاسی رهبران جامعه در هر سطح و اقدام مشترک تمامی آنان نیاز داریم. سالگردهایی همچون روز جهانی صلح و یا کمپاین ۱۶ روزه محو خشونت علیه زنان، بیش از هر چیزی باید فراتر از گذر سال‌ها به شمار آیند. باید فرصتی برای سیاست‌گذاران باشند تا از شعارگفتن‌ها فراتر رفته و گفته‌های‌شان را عملی کنند تا از این طریق بتوان به صلح سراسری در کشور دست یافت.

راضیه دانش

روسله یاسینزی عثمانی

فرهاد عظیمی یکی از نمایندگان پارلمان و از افراد نزدیک به آقای نور گفته است که این اقدام توسط آقای غنی به عنوان حسن نیت در مذاکرات صورت گرفته است.

گفته می شود این اقدام براساس پیش شرط عطا محمد نور در مذاکرات با رئیس جمهوری صورت گرفته است.

آقای عظیمی افزوده است که طی روزهای آینده زمان معرفی رسمی عطا محمد نور به عنوان والی بلخ مشخص خواهد شد.

 

آقای سیاف امروز (دوشنبه) بعد از اولین نشست عمومی این شورا، در یک نشست خبری گفت که این شورا در اولین نشست خود روی مسئله صلح گفتگو نموده و قرار بر این شده است که از صلحی حمایت کنند که شفاف باشد و منتج به قطع جنگ در کشور شود.

وی علاوه کرد که نتیجه گیری روی صداقت پاکستان و تعهداتش زود است ولی در صورت خلاف ورزی مردم آرام نخواهند نشست.

در همین حال مسعود ترشتوال، سخنگوی شورای حراست و ثبات نیز گفت که شورا از سر گیری مذاکرات صلح را به نفع مردم میداند در صورتیکه این صلح به قطع بنیادین جنگ در کشور منتج شود.

آقای ترشتوال تاکید نمود که تنها شورا از صلحی حمایت می کند که در آن دو نقطه – مشارکت ملی و تعریف قاعده بازی – بسیار برجسته باشد.

ترشتوال ادامه داد که همه مردم افغانستان از اول تا انتهای بایستی در جریان همه مسائل و تصمیم گیری ها قرار داشته باشد و رعایت قانون اساسی، احترام به حاکمیت ملی افغانستان و توجه به منافع کشور اولویت های است که باید در بحث صلح در نظر گرفته شود.

گفتنی است که اخیراً شماری از رهبران جهادی افغانستان اعلام‌ کردند که برای ایجاد اصلاحات و جلوگیری از فروپاشی نظام کنونی افغانستان و به خاطر احساس مسوولیت درباره سرنوشت کشور ‘شورای حراست و ثبات افغانستان’ را ایجاد کرده‌اند.

 

آقای دین محمد امروز (یکشنبه) که در کنفرانس علمی ارزیابی پروسه صلح حرف می زد، گفت: چین و امریکا می تواند با فشار بر حکومت پاکستان، طالبان را پای میز مذاکره بکشاند.

وی افزود، چین نیز وعده داده است که به روند مذاکرات صلح کمک های جدی کند. با این وعده ها امیدها برای مذاکرات تازه شده است.

مذاکرات صلح بین حکومت و گروه طالبان قرار بود حدود دو ماه پیش برگزار شود، اما به دلیل خبر مرگ ملا محمد عمر این مذاکرات به تاخیر افتاد.

اکنون گروه طالبان بر سر انتخاب رهبری این گروه دچار مشکل شده اند و برخی از افراد بلند پایه این گروه با رهبری ملا اختر منصور مخالفند.

فرامرز تمنا، رئیس مرکز مطالعات استراتیژیک وزارت امور خارجه اما می گوید که جنگ افغانستان نیابتی نیست بلکه به صورت آشکار پاکستانی ها در جنگ دخیل هستند.

آقای تمنا افزود، مرگ ملا عمر یکی از شواهدی است که جنگ در کشور توسط رهبر طالبان اداره نمی شده بلکه توسط حکومت پاکستان بوده است.

وی بر این باور است که با آمدن نیروهای ناتو، جنگ افغانستان از حالت نیابتی خارج شد و کشورها به صورت مستقیم جنگ در کشور را اداره کردند اما به دلیل نداشتن توانایی مقابله با نیروهای ناتو، جنگ ها غیر دولتی آغاز شد.

رئیس مرکز مطالعات استراتیژیک وزارت خارجه معتقد است که ظهور داعش نوعی جنگ غیر دولتی است که توسط برخی از بازیگران غیر دولتی اداره می شود.

از سوی دیگر حاجی دین محمد نیز بر این باور است که مشکلات جنگ در افغانستان مربوط به داخل کشور نمی شود بلکه ابعاد منطقه ای و بین المللی دارد.

او می گوید که برای رسیدن به صلح باید از مشکلات داخلی عبور کنیم تا در سطح بین المللی شرایط برای صلح در کشور مهیا شود.

مذاکرات صلح طی یک دهه اخیر همیشه موضع دولت در برابر مخالفان دولت بوده است اما این موضع گیری های تاکنون نتیجه مثبتی نداشته است و هر روز حملات مخالفان مسلح دولت تشدید می یابد.