برچسب: مخترع

  • نوجوانی بامیانی از امواج رادیویی برق تولید می کند

    نوجوانی بامیانی از امواج رادیویی برق تولید می کند

    این جوان حسین‌داد نام دارد و دانش‌آموز صنف یازده‌هم مکتب است. او پنج‌سال است که دست به اختراعاتی زده و تا کنون توانسته هواپیمای بدون‌ سرنشین، موشک و اسکواتور بسازد.

    هواپیمای ساختۀ دست او حدود 12 کیلومتر پرواز می‌کند و قابل کنترل است.

    حسین‌داد می‌گوید، برای ساخت دستگاه کوچک‌اش حدود یک‌ونیم هفته کار کرده و تلاش کرده تا در این اختراع از میان هزاران منبع برای تولید انرژی، فقط از امواجي کار گیرد که آزادبودن آن‌ها در فضا ضرر زیادی به صحت انسان‌ها دارد.

    این مخترع نوجوان بامیانی می‌گوید، هدف او ساخت دستگاه بزرگ‌تر از این بوده، اما نیازمندی‌های او در بامیان و حتا برخی‌هایش در افغانستان در دسترس نیست. او می‌افزاید، تلاش دارد تا روزی نور برق را به تمام خانه‌های مردم افغانستان برساند.

    حسین‌داد از بررسی‌‌های تازه‌اش که در بارۀ شناسایی منابع انرژی انجام داده می‌گوید: «منابع زیادی به ویژه انرژی گرمایی زمین در بامیان فراوان بوده و قرن‌هاست که از آن‌ها استفاده نشده است.» او می‌افزاید که اگر از این انرژی‌ها کار گرفته شود، توان تأمین برق تمام بامیان را دارد.

    حسین‌داد از برنامه‌های تازه‌اش می‌گوید، او تلاش دارد تا برای مشکل بی‌برقی در کشور نکتۀ پایان بگذارد و راهی را جست‌وجو کند که افغانستان دیگر نیازمند کشورهای دیگر نباشد.

    او از حکومت می‎‌خواهد که زمینه را برای جوانان مانند او فراهم کند تا بتوانند با استفاده از ذهن خلاق‌شان در بخش‌های گونه‌گونی اختراعاتی داشته باشند.

    #سلام وطندار

  • می خواستم اندیشه هایم را در کشور پیاده کنم اما گوش شنوا و چشم بینایی نبود!

    می خواستم اندیشه هایم را در کشور پیاده کنم اما گوش شنوا و چشم بینایی نبود!

    رجب علی می گوید بیشتر اختراعاتش در عرصه نظامی است ولی اهداف صلح امیز دارد. ساخت موشک با برد 12 کیلومتر، ربات کمک رسان، کفش ایمنی، پمپر/سپر موتر برای حفاظت، غریق نجات و چتر نجات برای هواپیما از اختراعات این مخترع افغانستانی است.

    وی در مورد این دستگاه ها و نحوه کارش معلومات بیشتری را نداد و علت آن را کپی و یا سرقت مفکوره هایش توسط برخی از شرکت ها و اشخاص عنوان کرد.

    رجب علی اندیشمند می گوید: “می خواستم اندیشه هایم را در کشور پیاده کنم اما در این کشور گوش شنوا و چشم بینایی نبود که مرا کمک و یا حمایت کند.”

    او گفت که 22 سال پیش طرح دستگاهی را ریخت که در هر شرایط و مکانی می تواند به نیروهای امنیتی کمک کند اما مقام دولتی و شخصی نبود که از این دستگاه حمایت کند.

    آقای اندیشمند می گوید که دستگاهی را که 22 سال پیش طراحی کرده بودم؛ سال گذشته توسط امریکایی ها و آلمانی ها ساخته و در رسانه ها به نمایش گذاشته شد.

    او اضافه کرد که با دیدن این تصویر بسیار متاسف شدم ولی باز هم نمونه ای بسیار کوچک طرح خود را ساختم.

    رجب علی دستگاهی را به نمایش گذشت که شش چرخ دارد و هر چرخ آن به صورت جداگانه 360 درجه به دور محوری که به بدنه متصل است، می چرخد. کارکرد این دستگاه همانند گام برداشتن یک حشره است.

    وی می گوید از مقام های دولتی دیگر ناامید شده است و امیدی ندارد که حکومت با او با همکاری کند و یا طرح هایش را مورد حمایت قرار دهد.

    این مخترع از نهادهای بین المللی و جامعه بین المللی می خواهد که یک متخصص ماشین افزار را به افغانستان بیاورد و از وی امتحان بگیرد تا مشخص شود چه ایده و افکاری دارد.

    او با قاطعیت گفت که طرح هایش ناب و حاضر به پاسخگویی است.

    موشک و هواپیمای بدون سرنشین

    رجب علی همچنان از برخی افراد سوجو داخلی و خارجی نیز گلایه کرد و افزود که این افراد که تابعیت های دوگانه داشت به بهانه کمک و همکاری طرح هایم را سرقت کردند و به کشورهای دیگر فروختند.

    وی همچنین از مقام های دولتی نیز شکایت کرد که برای حفظ مالکیت های فکری مخترعان در کشور 4 سال پیش درست به ایجاد یک انجمن زدیم ولی این طرح ما نه تنها مورد استقبال قرار نگرفت، بلکه سوء استفاده نیز کردند.

    او می گوید که وقتی این موضوع به وزارت های عدلیه و تجارت رسید؛ افراد و اشخاصی از این قضیه سوء استفاده کردند و به عنوان مخترع به کشورهای خارجی سفر کردند.

    رجب علی اندیشمند در مورد ثبت اختراعاتش در انجمن مخترعان جهان نیز گفت که ثبت یک اختراع در انجمن جهانی نیاز به هزینه ای گزاف دارد که در پرداخت آن، نتوانم.

    لازم به ذکر است که رجب علی در سن 15 سالگی، برای اولین بار یک بلدزر برای سرگرمی خود ساخت که باعث شد معلم اش وی را مورد تشویق قرار دهد و او را به وزیر معادن وقت معرفی کند.

    بلدزر ساخت رجب علی

    آقای اندیشمند می گوید که تشویق وزیر معادن وقت و معلم اش باعث شد که رو به کارهای بیشتری اوردم و سرانجام دستگاه های مختلفی را اختراع کردم که به زندگی بشر کمک می کند.

    به گفته او این تشویق ها در حال رشد و پیگیری بود که جنگ های داخلی باعث شد بار هجرت ببندد.

    او مدتی از عمر خود را در دیار غربت سپری کرد و بعد از تشکیل دولت جدید به کشور برگشت تا شاید بتواند ایده هایش را نهایی کند ولی این کار صورت نگرفت.

    او اکنون توقعی از دولت ندارد، فقط از جامعه جهانی می خواهد که وی را حمایت کند. اندیشمند بر این باور است که مخترعان و متفکران متعلق به جهان است و باید همه کشورها از او حمایت کنند.