طالبان به دنبال تبادله زندانی با واشنگتن می باشد تا از این رو بتواند «بشیر نورزی» یک قاچاقبر بزرگ مواد مخدر و یکی از حامیان مالی اصلی خود را در بدل رهایی «مارک فریرچس» از یکی از زندان های امریکا آزاد سازد.
نشریه فارین پالیسی به نقل از چندین منبع دیپلوماتیک، امنیتی و حقوقی امریکا و افغانستان گزارش کرده است که امارت اسلامی طالبان در تلاش است تا با اعمال فشار بر واشنگتن «بشیر نورزی» را در قبال آزادی «ماریک فریرچس» که تقریبا دو سال پیش از افغانستان ربوده شده، آزاد سازد.
گفتنی است که بشیر نورزی در سال 2005 میلادی به جرم پروسس و قاچاق گسترده مواد مخدر به ویژه هیروئین در شهر نیویورک امریکا دستگیر شد و در سال 2009 توسط دادگاه محکوم به حبس ابد گردید.
«دینی چین» قاضی دادگاه پرونده بشیر نورزی گفت که وی از طریق پروسس و قاچاق هیروئین در تمویل مالی و تسهیل سلاح برای طالبان بطور گسترده دست داشته است.
اتهامات بشیر نورزی طرح و برنامه ریزی برای ورود هیروئین به امریکا و توزیع آن در این کشور بوده است.
«ماریک فریرچس» نیز یک انجینر امریکایی است که در تاریخ 31 جنوری سال 2020 ربوده شد؛ امریکا و طالبان درست یک ماه بعد در تاریخ 29 فبروری در دوحه قطر با یکدیگر پیمان صلح امضا کردند.
به عنوان بخشی از پیمان صلح امریکا با طالبان، دولت پیشین افغانستان که حتی در این مذاکرات حضور نداشت مجبور شد که 5 هزار زندانی طالبان را که عمدتا قاچاقیان مواد مخدر و فرماندهان نظامی بودند را آزاد سازد.
خواهر ماریک فریرچس بارها خواسته طالبان را به دونالد ترامپ و جو بایدن اعلام کرده و از دولت جو بایدن خواسته است تا تن به این تبادله زندانی بدهد.
«استیو بروکینگ» عضو سابق دفتر سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) در این خصوص می گوید که طالبان تهدید کرده اند که تا زمانی که امریکا «بشیر نورزی» را آزاد نساخته است، آنها اجازه انجام پروازهای تخلیه از افغانستان را برای افغان های آسیب پذیر و شهروندان امریکایی نخواهند داد.
وی با بیان این که این کار طالبان مانند باج خواهی است می گوید: «طالبان عملا به امریکا گفته اند که تا زمانی که بشیر نورزی را آزاد نسازی ما نیز ماریک فریرچس را آزاد نخواهیم کرد و همچنین اجازه انجام پرواز برای هزاران افغان آسیب پذیر و شهروندان امریکایی به خارج از افغانستان را نخواهیم داد.»
در همین حال اما یک مقام وزارت خارجه امریکا ضمن تایید اما نادقیق خواندن این گزارش به فارین پالیسی گفته است: «آزادی سریع و مصون ماریک فریرچس الزامی است. ما این موضوع را برای طالبان روشن ساخته ایم. طالبان که در حال حاضر به دنبال مشروعیت هستند نمی توانند یک شهروند امریکایی را در گروگان نگهدارند.»
در عین حال، منابع به فارین پالیسی می گویند که آزادی بشیر نورزی تنها با «فرمان عفو» از سوی جو بایدن رئیس جمهور امریکا امکان پذیر است؛ اما این فرمان عفو باعث می شود که سیاست «امتیاز ندادن به باجگیری در موارد گروگان گیری» نقض گردد.
«آلن سیدلر» وکیل بشیر نورزی اما می گوید که موکل او توسط ماموران فدرال امریکا فریب داده شد، زیرا به او گفته بودند که اگر وارد امریکا شود دستگیر نخواهد شد و فقط اطلاعاتی راجع به تولید و قاچاق مواد مخدر در افغانستان از او می خواهند.
فارین پالیسی می گوید که ارتباط و دوستی بشیر نورزی با ملا محمد عمر بنیانگذار فقید طالبان و دیگر سران طالبان و همچنین همتباری او با ملا هبت الله اخندزاده رهبر فعلی امارت اسلامی طالبان کاملا مستند و مستدل می باشد.
محمد عیسی نورزی پدر بشیر نورزی نیز یکی از قاچاقیان ثروتمند هیروئین بود که چندین آزمایشگاه تولید و پروسس هیروئین در اختیار داشت.
«گریچین پیترز» خبرنگار امریکایی و رئیس اجرایی مرکز «شبکه های قاچاق و جرایم سازمان یافته فرا ملی» در کتاب «بذرهای ترور؛ مواد مخدر، قاتلان و جنایت چگونه جنگ در افغانستان را تغییر شکل می دهند» می نویسد که حمایت بشیر نورزی در رشد و گسترش جنبش طالبان در سال 1996 و همچنین سازمان دهی مجدد این گروه پس از حمله سال 2001 امریکا به افغانستان بسیار حیاتی بود.
گریچین پیترز در این کتاب، بشیر نورزی را یکی از حامیان اصلی ملا محمد عمر و یکی از اصلی ترین اعضای شورای تصمیم گیری طالبان عنوان می کند.
فارین پالیسی به نقل از منابع افغانستانی می نویسد که بشیر نورزی در واقع به نوعی رهبر «قوم نورزی» زیر شاخه ای از تبار دورانی در ولایت قندهار محسوب می گردد و آزادسازی او می تواند بخشی از دین طالبان به حامیان تاریخی خود را پرداخت نماید.
به گفته این منابع، بازگشت بشیر نورزی همچنین می تواند به یکپارچه سازی صفوف طالبان کمک نماید و آنها را از خطر شکل گیری انشعاب های بیشتر دور کند.
منابع امریکایی و افغان علاوه می کنند که موضوع تبادله بشیر نورزی با گروگان امریکایی در مذاکرات اخیر نمایندگان طالبان با «توماس وست» در دوحه قطر نیز مطرح شده است.
همچنین این موضوع بارها با زلمی خلیلزاد نماینده پیشین امریکا برای افغانستان در جریان مذاکرات صلح نیز مطرح گردیده بود، اما زلمی خلیلزاد بخاطر جلوگیری از پیچیده تر شدن مذاکرات صلح امریکا با طالبان از گنجاندن آن در توافقنامه طفره رفته بود.
