برچسب: قانون اساسی افغانستان

سازمان دیده بان حقوق بشر می گوید که در حکومت طالبان قانون معنایی ندارد و احکام در دولت آنها با تغییر و تفسیر دلخواه تطبیق می گردد.

این سازمان در گزارشی گفته است پس از سقوط دولت پیشین و لغو قانون اساسی افغانستان از سوی طالبان، و اعلام آنها مبنی بر اینکه قانون باید با شریعت مطابقت داشته باشد، مشخص نیست که کدام قوانین و مقرارات نافذ هستند و یا چگونه به جرایم رسیدگی می گردد.

به گفته این سازمان، قانون با تفسیر و تغییر دلخواه تغییر می کند و در واقع قانون همان چیزی است که یک مقام طالبان می گوید.

دیده بان حقوق بشر در حالی از نبود قانون در افغانستان سخن می زند، که پیشتر، عبدالکریم حیدر، معاون وزارت عدالیه حکومت طالبان در یک نشست خبری گفته بود که افغانستان به قانون اساسی نیازی ندارد و مشکلات مردم بر بنیاد فقه حنفی حل می شود.

پیشتر، ریچارد بنت، گزارش‌گر ویژه سازمان ملل متحد در افغانستان نیز در گزارشی گفته بود که از زمان روی کار آمدن طالبان، قوانین و احکام در حال تغییر با تفاسیر دلخواه وجود دارد.

دیده بان حقوق بشر تاکید می‌کند که به منظور پاسخگویی به نقض حقوق بشر در افغانستان، کشورها باید از این فرصت برای تجدید مأموریت گزارشگر ویژه و ایجاد یک نهاد جدید برای بررسی وضعیت حقوق بشری استفاده کنند.

ذبیح الله مجاهد روز گذشته (پنجشنبه 1 میزان) به اسپوتنیک روسیه گفت که طی چند ماه آینده کمیسیونی برای تنظیم قانون اساسی تازه افغانستان شکل خواهد گرفت.

آقای مجاهد گفت “می خواهیم مطمئن شویم که دولت مان قانون اساسی خود را دارد؛ این قانون اساسی توسط علما، حقوق دانان و کارشناسان مربوطه تنظیم می گردد.”

وی همچنین گفت که این کمیسیون توسط امارت اسلامی تعیین می گردد.

لازم به ذکر است که طالبان 16 سنبله سال جاری دولت موقت خود را اعلام و اعضای کابینه آن را نیز معرفی کرد که در آن هیچ عضو غیرطالبان حضور نداشت.

این اقدام طالبان با واکنش های داخلی و خارجی زیادی مواجه گردید و طالبان بر خلاف وعده هایشان مبنی بر تشکیل دولتی همه شمول متهم به انحصار گرایی قدرت شد.

با این حال، داکتر محمد نعیم یک تن از سخنگویان طالبان تاکید کرد که دولت اعلام شده «دولت موقت» است و از طرفی این دولت همه شمول است زیرا اعضای آن از قومیت های مختلف افغانستان نمایندگی می کنند.

قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان متشکل از 12 فصل و 162 ماده می باشد که در 14 جدی سال 1382 در لویه جرگه قانون اساسی به تصویب رسید.

قانون اساسی در افغانستان طی یک صد سال گذشته تاکنون 10 مرتبه عوض شده است که این به نوع خود نوعی رکورد محسوب می گردد.

سهیل شاهین سخنگوی طالبان در دوحه قطر در گفتگو با یکی از خبرگزاری ها گفته است که قانون اساسی قبلی متاثر از حضور خارجی ها و تحت اشغال آنها تنظیم گردیده بود که اما هم اکنون قانون اساسی جدیدی مورد نیاز است.

وی گفت: “افغانستان به قانون اساسی ی نیاز دارد که در افغانستانی مستقل و بدون وابسته و مطابق با منافع افغان ها نگارش شده باشد. قانون اساسی جدیدی را تنظیم خواهیم کرد که حفظ حقوق تمامی شهروندان اعم از زن و مرد در آن تامین گردد.”

آقای شاهین همچنین افزود که طالبان در راستای ارزش ها و منافع خود تصمیم می گیرد و هیچ گونه تاثیرپذیری از سوی پاکستان ندارد.

وی افزود اتهاماتی همواره به مطرح بوده که طالبان تحت تاثیر پاکستان است اما طی 20 سال گذشته این اتهامات همواره از سوی طالبان رد شده است.

لازم به ذکر است که به دنبال هجوم نیروهای آمریکایی به افغانستان و سقوط رژیم وقت طالبان در سال 2001، کار بررسی بر روی قانون اساسی کشور در 22 قوس سال 1382 آغاز گردید که در نهایت در 14 جدی همان سال در لویه جرگه قانون اساسی افغانستان به تصویب رسید.

در حالی برخی از شخصیت های سیاسی از شکست بن بست مذاکرات صلح در دوحه قطر استقبال کرده و آن را احیاء امید مردم افغانستان به صلح می دانند، برخی شنیده های تایید نشده می گوید هیات های مذاکره کننده حکومت و طالبان روی اساس قرار گرفتن توافق نامه صلح امریکا با طالبان موافقت کرده اند.

برخی از کاربران فیس بوکی به نقل از منابعی نامشخص در دوحه نوشته اند:« هیئت‎های مذاکره کننده، توافق کرده‌اند که توافق‌نامۀ امریکا و طالبان، موقف‌گیری‌های سازمان ملل در قبال صلح افغانستان، تعهد هیئت‌های مذاکره کننده و ارادۀ مردم افغانستان را اساس مذاکرات صلح قرار دهند.»

به باور این کاربران فیس بوکی این توافق شکستی دیگر این بار در قطر برای افغانستان می باشد.

آنها تاکید کرده اند دستاورد هيات مذاكره كننده دولت پس از مقاومت طولانى به هدر رفته است و قانون اساسى و قطعنامه لويه جرگه زیر پا گذاشته شده است.

به باور آنها مواضع سازمان ملل، به دليل ضعف اين نهاد، اثر و ضمانت اجرايى ندارد و تعهد هيات هاى مذاكره كننده و اراده مردم افغانستان، تفسير پذير و عارى از تعريف مشخص و مورد توافق است.

در صورت درستی این خبر، طالبان توانسته اند با به کرسی نشاندن خواسته خود به یک پیروزی دیگر دست یابند.

در کنار مبنا قرار گرفتن توافق نامه صلح امریکا با طالبان در مذاکرات صلح طالبان شرط کرده بودند که مذهب حنفی نیز باید اساس قرار گیرد.

مذاکره برای صلح اساسا با پیش‌فرض گذشت، مدارا و بردباری آغاز می‌شود. اگر بحث گذشت، مدارا و بردباری در بین طرفین مطرح نباشد، امکان ندارد طرفین برای مذاکره آماده شوند و باهم مذاکره کنند. با وصفی همه خوش‌بینی‌هایی‌که برای صلح وجود دارد؛ مردم، دولت افغانستان و کشورهای جهان از مذاکره برای صلح حمایت می‌کنند، اما تعدادی از هیات مذاکره‌‌ی دولت افغانستان می‌گویند که هیات طالبان تعصب و نفرت را از میدان جنگ با خود بر میز مذاکره آورده‌اند.

طالبان برای مذاکره هیچ‌گونه گذشت و مدارا از خود نشان نمی‌دهند، در تصور تصرف و سلطه بر افغانستان هستند. مذاکره را نوعی از تسلیمی دولت افغانستان به خود می‌دانند. تعصب و نفرت مذهبی و قومی طالبان همچنان پا برجا است. طالبان تاکید به یک حکومت مذهبی دارند که مذهب حنفی مذهب رسمی دولت آینده‌ی افغانستان باشد، با پیروان مذاهب دیگر از جمله با پیروان مذهب تشیع به‌عنوان اقلیت مذهبی برخورد شود. بنابراین غیر از مذهب حنفی دیگر مذاهب به‌خصوص مذهب تشیع را به رسمیت نمی‌شناسند.

این موضع طالبان خلاف اصول مذاکره و صلح است. نخست دولت افغانستان مذهب رسمی نه، دین رسمی دارد که اسلام دین رسمی آن است. مذاهب اسلامی همه در دولت افغانستان آزاد و برابر است. بنابراین نیاز نیست‌که دولت مذهب رسمی داشته باشد. رسمیت یکی از مذاهب اسلامی در واقع تعصب و تبعیض نسبت به مذاهب دیگر اسلامی است. اما تا هنوز هیات مذاکره‌ی طالبان بر این تبعیض و تعصب مذهبی برای آغاز و مدیریت مذاکره و برای مذهب آینده‌ی دولت افغانستان تاکید دارند.

هیات مذاکره‌ی طالبان گذشت و مدارا برای مذاکره با هیات مذاکره‌ی دولت افغانستان نشان نداده است؛ زیرا تاکید هیات مذاکره‌ی طالبان این است‌که مذاکره بر اساس تفاهم‌نامه‌ی آمریکا و طالبان صورت بگیرد. اما هیات مذاکره‌ی دولت افغانستان به این نظر است‌که مذاکره بین هیات مذاکره‌ی دولت افغانستان و طالبان از نو و به اساس مواد و موارد جدید طبق نیازمندی‌ها، ارزش‌ها و واقعیت‌های موجود مردم افغانستان آغاز شود. این نظر هیات مذاکره‌ی دولت افغانستان واقع‌بینانه است.

درصورتی‌که مبنا تفاهم‌نامه‌ی آمریکا و طالبان باشد، مذاکره‌ی هیات دولت افغانستان با طالبان نمی‌تواند معنای سیاسی داشته باشد. بنابه این نابردباری و گذشت نکردن طالبان برای مذاکره و صلح می‌توان چنین برداشت کرد: طالبان به این نظر استند که از ناگزیری ترامپ در انتخابات آمریکا استفاده کنند. زیرا ترامپ تلاش دارد از
مذاکره‌ی صلح دولت افغانستان و طالبان استفاده‌ی کمپاینی و انتخاباتی کند. طالبان نیز این هدف ترامپ را درک کرده‌اند. بنابه این درک می‌خواهند جنگ را در جریان مذاکره در افغانستان تشدید کنند که با تشدید جنگ بیشتر قدرت‌نمایی کنند و بیشتر سرسختی نشان بدهند تا بتوانند از ترامپ امتیازات بیشتر کمایی کنند.

بر این اساس طالبان مشارکت در قدرت و دولت آینده‌ی افغانستان نمی‌خواهند، بلکه قدرت و دولت افغانستان را برای خود می‌خواهند. هدف طالبان سلطه بر دولت و مردم افغانستان است. از این‌که طالبان قصد سلطه بر مردم و دولت افغانستان را دارند؛ بنابراین رسمیت تنوع مذهبی، قومی و فرهنگی را به نفع خود نمی‌دانند. درصورتی‌که تنوع مذهبی، فرهنگی و قومی به رسمیت شناخته شوند، طالبان نمی‌توانند سلطه‌ی خود را بر مردم افغانستان بقبولانند و مشروعیت ببخشند. طالبان می‌خواهند تنوع‌های مذهبی، قومی و فرهنگی را حذف کنند تا روایت طالبانی خود را به‌عنوان روایت رسمی و مشروع بر مردم افغانستان بقبولانند.

اگرچه طالبان عزم خود را برای تک‌روایتی‌کردن مذهبی، قومی و فرهنگی جزم کرده‌اند اما مشکل است‌که بتوان تنوع مذهبی، فرهنگی و قومی افغانستان را حذف کرد. نخستین پیش‌فرض طالبان برای تک‌روایتی‌کردن قدرت، سیاست و حکومت‌داری در افغانستان این است‌که مذهب اکثریت مردم افغانستان حنفی است. تصور می‌کنند تاکید به تک‌مذهبی‌کردن حکومت افغانستان نه‌تنها به مخالفت رو به رو می‌شود، مورد حمایت مردم نیز قرار می‌گیرد. اما واقعیت فعلی افغانستان بر مبنای تک‌مذهب استوار نیست. فکر می‌کنم که مردم افغانستان این روایت مذهبی طالبانی را نمی‌پذیرند.

برداشت طالبان این است‌که اگر بتوانند مذهب حنفی را رسمی کنند، مذاهب دیگر را حذف کنند و کنار بگذارند، به اساس مشروعیت مذهبی به سادگی می‌توانند تنوع فرهنگی و قومی را نیز حذف، سرکوب و به حاشیه برانند. زیرا برای این کار خود مبنا دارند. مذهب حنفی را طبق منفعت سیاسی خود تاویل می‌کنند و به اساس دیدگاه خود از مذهب منفعی، چارچوب مشروعیت زندگی اجتماعی، سیاسی و فرهنگی را تعریف می‌کنند و این تعریف را مسلط می‌سازند. در این صورت، هرگونه تنوع قومی، فرهنگی و اجتماعی غیر مشروع و قابل سرکوب خواهد بود. هنوز که در آغاز مذاکره‌ی صلح با طالبان قرار داریم، بهتر است هیات مذاکره‌ی دولت افغانستان برای حفاظت از ارزش‌ها و واقعیت‌های موجود مردم افغانستان ایستادگی کنند. مردم و دولت افغانستان نیز از نیت طالبان به کشورهای جهان و تاثیرگذار بر روند مذاکره‌ی صلح دولت افغانستان با طالبان اطلاع‌رسانی کنند که کشورهای خارجی تاثیرگذار بر روند مذاکرات صلح به خصوص حکومت آمریکا در مذاکرات با طالبان همسویی نکنند.

این را همه می‌دانیم که ترامپ در این زمان، شرایط خاص خود را دارد اما شرایط خاص ترامپ به شرایط و واقعیت‌های مردم افغانستان ارتباطی ندارد. بنابراین بهتر این است‌که مذاکرات بنابه شرایط و واقعیت‌های زندگی مذهبی، فرهنگی، قومی و اجتماعی مردم افغانستان رقم بخورد.

خامه پرس

عبدالله عبدالله، رییس شورای مصالحه ملی در سخنان خود در مراسم افتاحیه گفتگوهای ببین‌الافغانی گفت حکومت افغانستان در تلاش است تا از راه مسالمت آمیز به صلح دست یابد.

رییس شورای مصالحه ملی اظهار کرد طرفین باید به صداقت کامل به اراده آزاد مردم افغانستان احترام بگذارند.

رییس شورای مصالحه ملی بیان داشت: «تروریزم نه ‌تنها برای افغانستان بلکه برای تمام جهان خطر است. جنگ برنده ندارد و ما کوشش می‌کنیم تا راه مسالمت‌آمیز به صلح دست یابیم.»

وی همچنان تاکید کرد او و هیات همراهش به هدف ختم جنگ ۴۰ ساله و جلوگیری از خون‌ریزی به قطر سفر کرده است.

آقای عبدالله افزود: «خواست اساسی مردم ما این‌ست که جنگ پایان یابد و ما باید ثابت کنیم که ما به صلح متعهد هستیم.»

وی ابراز امیدواری کرد از این که حکومت افغانستان و گروه طالبان به منازعه چندین ساله خود به مثابه دو برادر خاتمه دهند و افغانستان را از بحران روان نجات دهند.

رییس شورای مصالحه ملی بر حفظ و توسعه‌ی دستاوردهای دو دهه گذشته تاکید کرد و افزود یقین کامل داریم صلح میان حکومت افغانستان و تحریک طالبان، باعث اتحاد بزرگ ملی برای تامین ثبات پایدار در کشور شده و قدرت و توان قوای دفاعی و امنیتی افغانستان را در برابر تهدیدات داخلی و بیرونی به مراتب افزایش می‌دهد.

او با اشاره به تغییرات به میان آمده در اجتماع طی سال های اخیر گفت برگشت به گذشته برای مردم افغانستان قابل قبول نیست.

وی بیان داشت: «مسایلی مانند قانون اساسی افغانستان، مردم‌سالاری، انتخابات، آزادی بیان، حقوق زنان، حقوق اقلیت‌ها، حاکمیت قانون، حقوق مدنی و حقوق بشر از دستاوردهای بزرگ مردم افغانستان اند.»

عبدالله اظهار داشت استفاده از فرصت‌های موجود در کشور و در منطقه منوط به صلح می‌باشد و این تحول می‌تواند نقش عمده‌ای در بهبود وضع اقتصادی مردم منطقه داشته باشد و صلح می تواند سسب جلب سرمایه گذاری در کشور شود.

گفتگوهای بین‌الافغانی با حضور مقامات و هیات مذاکراتی افغانستان، نمایندگان و رهبری گروه طالبان، نمایندگان ایالات متحده امریکا، وزیر خارجه قطر و مقامات چندین کشور دیگر امروز به گونه رسمی افتتاح شد.

افغانستان دو زبان رسمی به شمول دری و پشتو دارد. بسیاری از دری زبانان افغانستان اما این زبان را شاخه ای از زبان فارسی و یا پارسی می دانند.

چند روز پیش، بخش فارسی بی بی سی صفحه فیس بوک متعلق به افغانستان خود را به «بی بی سی دری» تغییر نام داد که این کار سبب جنجال های دوباره در این خصوص در میان فارسی زبانان افغانستان گردید.

جای تعجب است که با وجود اینکه فارسی در سه کشور ایران، افغانستان و تاجیکستان به عنوان زبان رسمی محسوب می شود و در بسیاری از کشورهای دیگر به شمول ازبکستان، عراق، آذربایجان، بحرین و پاکستان نیز صحبت می شود، و با وجود اشکال مختلف این زبان برای همگان قابل فهم است و پیشینه ادبی و خواستگاه یک سانی دارد، هنوز مفهومی از اتحاد بین صحبت کنندگان این زبان وجود ندارد. برای مثال، پارسی در ایران با نام فارسی، در افغانستان دری، و در تاجیکستان با نام تاجیکی یاد می شود.

این عدم اتحاد سبب شده تا بسیاری ها بر این باور باشند که این زبان ها از یکدیگر متفاوت هستند. در واقع نگارنده این مطلب نیز همواره دچار سردرگمی شده، وقتی می بیند که در وبسایت های دولت آمریکا و دیگر اسناد رسمی فارسی و دری را جدا از یکدیگر نوشته اند. جداسازی فارسی و دری مانند این می ماند که انگلیسی انگیس و آمریکا را از هم جدا کنیم.

این در حالیست که در دنیای عرب و با وجود اینکه 28 کشور عربی در آفریقا و خاورمیانه که زبان هایشان گاه با یکدیگر متفاوت هستند و مردمان برخی از این کشورها در فهم زبان عربی دیگر کشور عربی دچار مشکل هستند، اما همه آنها با افتخار همواره می گویند که به یک زبان عربی صحبت می کنند.

به باور نگارنده این مطلب، برخلاف زبان و هویت عربی که تقریبا تمامی آنها متاثر از جنبش های پان عربیسم بوده اند، ملت های فارسی زبان هر یک به دلیل مسایل سیاسی مسیر جداگانه ای را طی نمودند. برای مثال، سلسله پهلوی در ایران تاکید بر هویت ایرانی قبل از ظهور اسلام و ارتباط با پارس باستان داشته است. از آنسو، مقامات شوروی در تاجیکستان همواره به دنبال این بوده اند تا فارسی زبانان آسیای مرکزی را از فارسی باستان اجداد آنها جدا سازد و زبان نگارشی تاجیک ها از فارسی-عربی به سبک نگارش سیریلیک تغییر دهند.

اما در افغانستان که تقریبا بیش از نیمی از مردمان آن به زبان دری صحبت می کنند، با جداسازی های قومی مانند تاجیک، هزاره، ایماق و …. از یکدیگر جدا شده اند. تنها گروه قومی بزرگ در افغانستان که با یک زبان صحبت می کنند، پشتو زبان های افغانستان می باشند که با نام محلی افغان یاد می گردند.

همانطور که از نام افغانستان بر می آید، پشتون ها تقریبا قوم مسلط بر کشور بوده اند که پادشاهانی طی سال های 1709 الی 1747 پایه گذار آن بوده اند. در عصر حاضر نیز، پشتون ها بیشترین نفوذ را در ارگان های سیاسی افغانستان دارند.

نگارنده این متن می افزاید از آنجایی که کشور همواره در تسلط پشتون ها بوده، همواره نیز تلاش هایی صورت گرفته تا هویت افغانستان از هویت ایران جدا شود.

فارسی زبانان افغانستان می گویند که پشتون ها بخاطر دور کردن آنان از ارتباط های فرهنگی، زبانی و تاریخی شان با دنیای پارسی، واژه «دری» را به آنها تحمیل کرده اند.

به باور آنها، حتی تلاش هایی نیز در زمینه گنجایش برخی کلمات پشتون در زبان فارسی آنان شده است. برای مثال، همواره تلاش هایی صورت گرفته تا واژه «پوهنتون» که یک کلمه پشتون و به معنی «دانشگاه» است بجای خود کلمه دانشگاه در دری افغانستان مورد استفاده قرار بگیرد.

زبان فارسی در سال 1964 به طور رسمی در قانون اساسی افغانستان به «دری» تغییر نام پیدا کرد که تاکنون نیز رسمیت دارد. «دری» کلمه ای قرون وسطایی در زبان فارسی و به معنای «زبان درباریان» است.

به گفته ی یک نویسنده قانون اساسی افغانستان در سال 1964، “سران پشتون در تلاش بودند تا زبان پشتو را به عنوان تنها زبان رسمی افغانستان عنوان کنند، زیرا آنها مدعی بودند که فارسی متعلق به ایران است. از این رو، بخاطر اینکه حداقل تمایزی سطح صورت بگیرد و مساوات میان فارسی و پشتو باشد، نام فارسی به دری تغییر کرد.”

این مسئله همچنان تضاد عمیقی را میان پشتو زبان ها و فارسی زبان ها بوجود آورده است. بهترین راه کار برای حل این مسئله اینست که در قانون اساسی افغانستان نامی برای این زبان در نظر گرفته شود که انعکاس دهنده هویت متکلمین آن است. با این تغییر نام از دری به فارسی هیچ خطری حاکمیت و هویت افغانستان را تهدید نمی کند. همچنین، بسیاری از فارسی زبانان افغانستان از اهل سنت هستند و هویت عمیق و قوی با محلیت خود دارند. از سوی دیگر، رویکردهای جیوپولیتیک شان نیز (بجز ولایت هرات در غرب افغانستان) بیشتر به آسیای میانه و آسیای جنوبی به نسبت ایران تمرکز دارد.

دفتر مطبوعاتی ارگ نوشته است که محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور که امروز در جریان مراسم تجلیل از «هفته تصویب قانون اساسی» در “سلام خانه” ارگ سخنرانی می کرد، گفت: “تامین حاکمیت قانون، نهادینه کردن فرهنگ قانون گرایی و تدوین قوانین معیاری در تطابق با قانون مادر و ارزش های اسلامی از اهداف اساسی دولت وحدت ملی می باشد.”

آقای غنی در این مراسم افزود “ما بیشتر از سی سال در بحران قانونی قرار داشتیم، اصول و قواعد ثابتی نداشتیم و هر حکومت در یک مسیر جداگانه حرکت می‎کرد؛ اما به برکت قانون اساسی، قدرت به اقتدار مبدل گردید؛ یعنی دیگر آن سلسله ختم گردید که حکومت به زور شمشیر ایجاد و از بین می‎رفت.”

وی علاوه کرد که حالا باید یک حکومت به حکومت دیگر جای خود را مطابق به قانون اساسی و رأی و رضایت مردم تعویض نماید.

رئیس‏جمهوری کشور تصریح کرد “تمام کشورها، دارای هویت ‎های مختلف هستند. افغانستان عزیز نیز از اقوام و زبان‎ های مختلف تشکیل شده است؛ قانون اساسی افغانستان تمامی این هویت‏ها را به رسمیت شناخته و به اساس این قانون، همه یک هویت “افغان” را می‎سازند.”

وی با اشاره به هویت ملی و اسلامی افغانستان در قانون اساسی گفت “نظام ما جمهوری اسلامی و حکومت ما بر پایه‎های مردم سالاری و آرای آن‏ها استوار است. بنابراین کسی نمی‎ تواند با زور شمشیر و تفنگ قدرت را تصاحب کند. صاحبان اصلی افغانستان، مردم افغانستان هستند و این حق مردم است که بر اساس رأی شان حکومت داشته باشند.”

آقای غنی خاطر نشان کرد که دولت به استقلال قوه قضائیه و مقننه احترام می ‎گذارد.

وی گفت: “این نکته را با افتخار ابراز می‎ دارم که لوی څارنوالی و ستره محکمۀ افغانستان نسبت به هر زمان دیگر، فیصله‎های شانرا به گونۀ مستقلانه انجام می‏دهند و شورای ملی افغانستان با استقلال تمام امور خود را به پیش می‏برد.”

رئیس ‏جمهوری کشور همچنین با توجه به ارزش‏های اساسی اعلامیه جهانی حقوق بشر و قانون اساسی افغانستان گفت: “قانون اساسی ما ضمن تاکید بر حقوق بشر، دولت را مکلف می‎ داند که این حقوق را تأمین نماید. پس، گفته می‎ توانیم که قانون اساسی ما در زمینه حقوق بشری از اعلامیه حقوق بشر قوی تر می ‎باشد.”

او گفت در اعلامیه حقوق بشر وجیبه تذکر نیافته، اما در قانون اساسی افغانستان وجیبه و مکلفیت وجود دارد و دولت در زمینه رعایت حقوق بشری مسئولیت ‎های خاص دارد.

آقای غنی به‎‏ منظور تطبیق کامل ارزش‎ ‏های قانون اساسی، بر تدوین قوانین تکمیل کننده و متمم در بخش‎های مختلف تأکید نموده و گفت که تنها در سال ۱۳۹۴ مراحل تدقیق ۹۱ سند و طرح‎ های تقنینی تکمیل شده است.

وی همچنین از تلاش ‎های کارمندان بخش تقنین قدردانی کرد و گفت: “من به مردم اطمینان می ‎دهم که برای تطبیق قانون اساسی اراده قوی دارم.”

وی علاوه کرد که البته برای تطبیق قانون اساسی در حوزه‎های سیاست و اداره، یک تغییر فرهنگی نیاز است، باید آن عادات خاتمه یابد که دراین جامعه قانون وجود نداشت و تفنگ و خودسری حکومت می ‎کرد.

در این جلسه، به مناسبت تجلیل از هفته تصویت قانونی اساسی، فرمان محمداشرف غنی رئیس‎جمهوری کشور توسط اسدالله غضنفر مشاور فرهنگی رئیس ‎جمهور قرائت گردید. به اساس این فرمان، سالانه چهاردهم الی بیست ‎و‏یکم ماه جدی در تقویم رسمی کشور به نام هفته قانون اساسی مسما گردد. در مرکز و ولایات طی مراسم ویژه در پهلوی گرامی داشت از این هفته برای راه اندازی مراسم با شکوه اقدام نمایند. هم‎چنان، طبق این فرمان کمیسیون نظارت از قانون اساسی مکلف است، تا تمام مواد قانونی اساسی را تهیه نموده و در اختیار تمام اقشار جامعه، گروه‏ها، مراجع دولتی و غیر دولتی، موسسات تعلیمی و تحصیلی بگذارد.

در این مراسم خانم اول کشور، محمدسرور دانش معاون دوم رئیس جمهور، داکترعبدالله عبدالله رئیس اجرائیه، سیدیوسف حلیم قاضی ‌القضات و رئیس ستره محکمه، عبدالرووف ابراهیمی رئیس ولسی جرگه، فضل‌هادی مسلمیار رئیس مشرانو جرگه، محمدقاسم هاشمزی رئیس کمیسیون نظارت بر تطبیق قانون اساسی، محمدفرید حمیدی لوی سارنوال، سیما سمر رئیس کمیسیون مستقل حقوق بشر، شماری از اعضای کابینه، برخی از اعضای شورای ملی و تعدادی از مقامات دولتی و نمایندگان دیپلماتیک مقیم کابل نیز حضور داشتند.