برچسب: فیلم کوتاه

  • نماینده افغانستان در جشنواره فیلم موبایلی فرانسه

    نماینده افغانستان در جشنواره فیلم موبایلی فرانسه

    به گزارش رها، چهاردهمین جشنواره فیلم موبایلی فرانسه با حمایت دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر ملل متحد و اتحادیه اروپا برای بزرگداشت هفتادمین سال انتشار اعلامیه حقوق بشر در ماه نوامبر ۲۰۱۸ و در شهر پاریس برگزار می‌شود.
    «یک موبایل، یک دقیقه، یک فیلم» شعاری است که این جشنواره از ابتدا تاکنون با خود همراه داشته است.
    فیلم «بچه‌های موریا» که ازدید یک کودک پناهجو در کمپ موریا ساخته شده «به عنوان تنها نماینده افغانستان» موفق به راهیابی به این فستیوال شده است. در همین زمینه پیام آفتاب گفتگویی با سیدمحمدجواد موسوی، کارگردان این فیلم داشته است که در ادامه مطالعه می‌کنید.
    پیام‌آفتاب: با سلام و تبریک به‌خاطر موفقیت شما در راهیابی به این مرحله از جشنواره، به عنوان اولین سوال کمی در مورد این فستیوال توضیح بدهید.
    چهاردمین دوره فستیوال موبایل فیلم فرانسه امسال با هفتادمین سال انتشار اعلامیه حقوق بشر مصادف شده است به همین مناسبت این دوره با شعار “stand up 4 human rights” برگزار شده است.
    یکی از اسپانسرهای اصلی بخش حقوق بشر سازمان ملل می‌باشد و همچنین اتحادیه اروپا یکی از حامیان این فستیوال به شمار می‌رود.
    پیام آفتاب: این فستیوال با شرکت چند کشور برگزار شده است و آثار برتر چگونه انتخاب می‌شود؟
    در این جشنواره 715 فیلم از 81 کشور جهان اشتراک داشتند که از این میان 51 فیلم از 19کشور، به‌عنوان آثار برگزیده انتخاب شده است. در این مرحله از جشنواره، 51 فیلم برگزیده از طریق یوتیوب به نمایش گذاشته شده و توسط سنجش میزان بازدید مخاطبان عمومی، 10 فیلم پربازدید به‌عنوان بهترین فیلم‌ها انتخاب شده و در مراسم اختتامیه از آن‌ها تقدیر خواهد شد.
    انگیزه شما از ساخت این فیلم چه بود؟
    از آن‌جایی که بنده و همکارم رضا ادیب، بعد از سال‌ها فعالیت در عرصه خبرنگاری و رسانه در افغانستان، به یونان پناهنده شدیم و اوضاع نابسمان و نامناسب زندگی پناهجویان در کمپ «موریای یونان» را مشاهده کردیم، وضعیت نابهنجار و أسف‌باری که در یک کمپ با ظرفیت تعریف شده 1500 نفر گاهی شاهد حضور 11000 هزار انسان مهاجر از کشورهای مختلف هستیم، در شرایطی که وضعیت بهداشتی در پایین‌ترین سطح بود، وضعیت معیشت و اسکان مهاجرین در سطح نامناسب و نگران کننده بود، تمام این مشکلات و وضعیت بحرانی مهاجران ما را بر آن داشت تا به رسالت خبرنگاری خود عمل کرده و برای انعکاس گوشه‌ای از این مشکلات و رساندن صدای مهاجرین این اردوگاه به گوش جهانیان تلاشی هرچند کوچک داشته باشیم.
    چرا کودکان را محور اصلی فیلم خود قرار دادید؟
    از میان مشکلات عدیده و نگران‌کننده‌ای که در این اردوگاه شاهد بودیم، آن‌چیزی که بیش از همه ما را تحت تاثیر قرار داد، وضعیت بحرانی و خطرناک کودکان بود که در معرض انواع آسیب‌های جسمی و روانی قرار داشتند. مخصوصاً که خبر تعرض به کودک دختری در کمپ موریا ما را شدیداً تحت تأثیر قرار داد و انگیزه ما را برای این‌کار بیشتر کرد تا بتوانیم از طریق فستیوال «موبایل فیلم فرانسه» این مسائل را بازتاب بدهیم.
    از مجموع 8500 پناهجوی ساکن در اردوگاه موریای یونان، 3000 نفر را کودکان تشکیل می‌دهند که جمعیت قابل توجهی می‌باشد. کودکانی که در برابر خشونت‌هایی که در این اردوگاه وجود دارد توانایی دفاع از خود را ندارند. در کنار خطر خشونت فیزیکی علیه آن‌ها، کودکان با مشکلاتی همچون تغذیه و بهداشت هم روبرو هستند. مثلا فاصله‌ای بیست‌دقیقه‌ای بین خیمه‌ها و توالت‌ها وجود دارد که این مسیر برای کودکانی که شب برای رفع حاجت مجبور به طی این مسیر هستند می‌تواند خطرناک باشد. در یک دقیقه‌ای که ما در فیلم «کودکان موریا» به نمایش گذاشتیم دیدید که چه آسیب‌هایی در این اردوگاه کودکان را تهدید می‌کند چه برسد به فاصله‌ی 20 دقیقه‌ای که باید کودکان به تنهایی آن‌را در شب طی کنند.

    آیا نهادی، شما را در ساخت فیلم «کودکان موریا» یاری کرده است؟
    «ریفوکوس» ارگانی است که در حوزه رسانه فعالیت می‌کند همچنین کار آموزش را در بین پناهجویان پیگیری می‌کند، داگلاس هارمان مسئول این موسسه و خانم سونیا در ساخت این فیلم با ما همکاری نمودند و برای رساندن آن به جشنواره تلاش‌های زیادی کردند که همینجا از آن‌ها هم تشکر می‌کنم.
    برای ساخت این فیلم با چه مشکلاتی دست به گریبان بودید؟
    ساخت فیلم در کمپی مانند «موریا» مشکلات خاص خود را دارد. ما با ممانعت‌های فراوانی در ساخت این فیلم مواجه بودیم از جمله خود پلیس یونان چندین‌بار فیلم‌هایی که توسط موبایل گرفته بودیم را پاک کردند و ما را از این کار منع کردند و ما را تحت فشار قرار دادند که از این کمپ تصویربرداری نکنیم. حتی بعضا از سوی خود پناهجویان هم اعتراضاتی را شاهد بودیم که مانع کار فیلمبرداری می‌شدند.
    به هرحال مشکلات زیادی در سر راه داشتیم که با تمام این وجود موفق به ساخت این فیلم کوتاه شدیم، امیدواریم توانسته باشیم گوشه‌ای از مشکلات مهاجرین این کمپ و بالاخص تهدیداتی که کودکان با آن‌ها مواجه هستند را به نمایش گذاشته باشیم. در پایان از همه هموطنان گرامی تقاضا می‌کنم با انتشار لینک یوتیوب این فیلم، ما را در گزینش نهایی این فستیوال یاری رسانده و حمایت نمایند.
    با کلیک بر روی این لینک می توانید آن را ببیند

  • فیلمساز افغانستانی همچنان به دنبال آنست که صدایش شنیده شود

    فیلمساز افغانستانی همچنان به دنبال آنست که صدایش شنیده شود

    حسن فاضلی «کافه هنر» را در کابل برای هنرمندان و فیلمسازان تاسیس کرد، اما تهدیدهای پی هم از سوی طالبان او را مجبور کرد که این مکان را برای همیشه بسته کند.

    ماجرا اما در اینجا تمام نشد، و سال گذشته حسن فاضلی پس از ساخت یکی از فیلم های کوتاهش و دریافت تهدیدهای فراوان از سوی طالبان مجبور به ترک افغانستان شد و بدنبال خانه ای امن گردید؛ جایی که بتواند آزادانه سخن بگوید.

    اما فاضلی که هم اکنون در صربستان بسر می برد، و در حالیکه فیلمش تا چند روز آینده در یک جشنواره سینمایی در شهر برلین به نمایش در می آید، او همچنان نمی تواند صدایش را به همگان برساند. او نمی تواند در این جشنواره اشتراک نماید، زیرا وضعیت مهاجرتی وی به او این اجازه را نمی دهد.

    قرار است یکی از فیلم های کوتاه آقای حسن فاضلی به نام «خانم آقای فاضلی» دوشنبه در جشنواره فیلم زن آلمان به نمایش درآید. این فیلم ده دقیقه ای حکایت مادر تنهایی است که با توقعات روزگار خود در جامعه می جنگد و نهایتا مجبور به خودفروشی می گردد.

    لازم به ذکر است که این نوع نگاه منتقدانه از جانب یک مرد در جامعه مردسالار افغانستان، کمتر اتفاق می افتد.

    مسئله زنان

    حسن فاضلی 37 ساله می گوید که فیلم سازی در خصوص حقوق زنان را یک دهه پس از ازدواج با همسرش، فاطمه، در افغانستان آغاز کرد. فاطمه ای که در جامعه محافظه کار افغانستان از رفتن به مکتب باز مانده بود.

    فاضلی در گفتگو با بنیاد توماس رویترز در بلگراد گفت “من باید کاری کنم تا این مسئله (حقوق زنان در افغانستان) به گوش جهان برسد.”

    وی افزود که فیلم سازی را به جد پیش گرفت و حتی به همسرش نیز فیلمسازی را آموخت، به طوری که همسرش نیز هم اکنون به نوبه خود یک فیلم ساز شده است.

    او کافه هنر را در کابل تاسیس کرد به امید آنکه مکانی برای جوانان، زنان و مردان فراهم نماید تا آنان درباره هنر و سیاست آزادانه با یکدیگر سخن بگویند.

    اما پس از چندی، پولیس و شخصیت های مذهبی او را مجبور کردند که کافه هنر را تعطیل کند. همزمان، او تهدیدهای مرگ از سوی طالبان برای فیلم اخیرش با نام «صلح در افغانستان» دریافت کرد.

    وی گفت “من تماس هایی دریافت می کردم که مرا تهدید به مرگ می کردند و می گفتند که اگر از این گونه فیلم ها بسازی، کشته خواهی شد.”

    از افغانستان تا صربستان

    زمانی که آقای فاضلی در افغانستان زندگی می کرد، باوجود دعوت های بسیار، بارها از نمایش فیلم هایش در جشنواره های آمریکا و انگلیس بخاطر محدودیت های مسافرتی و ویزا صرف نظر کرد.

    وی اظهار امیدواری می کند حالا که در صربستان بسر می برد اوضاع برایش متفاوت باشد.

    او می گوید “برایم بسیار مهم است که در جشنواره آلمان باشم. می خواهم بدانم مردم چه نکاتی را از فیلمم دریافت می کنند.”

    لازم به ذکر است که حسن فاضلی به همراه خانواده اش هم اکنون جزوی از 6400 مهاجر کشورهای عراق، سوریه، پاکستان و افغانستان در صربستان است.

    این مهاجران در منطقه بالکان از زمانی که مرزها از سوی کشورهای اروپایی به روی مهاجران بیشتر بسته شد، گیر مانده اند.

    برگزار کنندگان جشنواره می گویند که از کمیشنری عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان درخواست کرده اند تا زمینه سفر آقای فاضلی را به آلمان فراهم نمایند.

    پاولا کیوزکین سخنگوی جشنواره برلین گفت “ما شدیدا منتظریم تا حسن بتواند به آلمان بیاید و داستانش را برایمان تعریف کند.”

    مقامات صربستان در این خصوص اظهار نظری نکرده اند.