برچسب: طالبان

وی در حالی که با یک جت نظامی وارد کابل می شد، به خبرنگاران همراهش گفت: «بعضی از عناصر گروه طالبان علاقمند به گفتگو با دولت افغانستان شده اند.»

وی افزود: «شاید همه اعضای طالبان زیر یک چتر وارد مذاکره با دولت افغانستان نشوند، این امر همچنان بعید به نظر می رسد، اما برخی از عناصر این گروه علاقمندی خود را برای گفتگوها نشان داده اند.»

ماتیس خاطرنشان کرد: «در حال حاضر ما بدنبال آن هستیم که افغان ها خود تلاش های صلح را مالکیت و رهبری کنند.»

این گفته ها در حالی از سوی جیمز ماتیس مطرح می گردد، که پیش تر محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور نشست روند کابل اعلام کرد که افغانستان آماده پذیرش گروه طالبان به عنوان یک جناح سیاسی است.

در همین حال، تمامی مقامات کشور همواره عنوان کرده اند که درهای گفتگوهای صلح همیشه برای گروه طالبان باز می باشد.

از سویی دیگر، آمریکا در ماه اگست سال گذشته میلادی از استراتژی جدیدش برای افغانستان پرده برداشت، که در آن از افزایش نیروی نظامی و تجهیزات برای مبارزه علیه هراس افکنان به شمول طالبان خبر داده بود.

این در حالیست که بسیاری ها از استراتژی جدید دونالد ترامپ انتقاد کرده و گفتند که آمریکا با بیش از 150 هزار نیرو نتوانست در افغانستان به پیروزی برسد، چطور می تواند با تنها بیش از ده هزار تن به پیروزی دست یاید.

در همین حال، حتی بسیاری از تحلیل گران مفهوم واژه «پیروزی» در افغانستان را زیر سوال برده و می گفتند که پیروزی در افغانستان به چه معناست و چه شکلی دارد.

در حالیکه بسیاری از سران آمریکایی تاکنون هیپ پاسخی برای این انتقاد نداشتند، جیمز ماتیس گفت: «پیروزی واقعی چه شکلی دارد؟ پیروزی واقعی به آن گفته می شود که مردم افغانستان خود امنیت خود را تامین کنند، و حاکمیت قانون شان را با حمایت جامعه جهانی برای سال های پیش رو اجرا نمایند.»

او افزود: «تمامی این ها بخاطر این است که به یک آشتی سیاسی دست یافت، نه یک پیروزی نظامی.»

ماتیس تاکید کرد: «پیروزی واقعی در افغانستان، یک آشتی سیاسی است.»

این گفته ها در حالی مطرح می گردد که گروه طالبان تاکنون هیچ چراغ سبزی برای اشتراک در گفتگوهای صلح با دولت افغانستان از خود نشان نداده است.

وزارت خارجه ازبکستان نیز روز گذشته اعلام کرد که گروه طالبان هیچ درخواستی برای اشتراک نمایندگانش در نشست بین المللی تاشکند برای صلح افغانستان که شمار زیادی از سران کشورهای جهان اشتراک می کند، به آن کشور ارائه نکرده است.

این گروه همچنین چند روز پیش نشست علمای اسلامی در اندونزی را بایکوت کرد، و از علمای اسلامی کشورهای اشتراک کننده خواست در این جلسه حضور نیابند.

به این نکته توجه کنید: هفته گذشته در یک جلسه سنای آمریکا که روی موضوع تهدیدهای عمده علیه امنیت آمریکا برگزار شده بود، چهار مرتبه واژه «افغانستان» بر سر زبان ها هنگام معرفی های تهدیدها تکرار شد.  اما در جلسه ای که دو ساعت پس از اظهارات اولیه و معرفی تهدیدها به طول انجامید، هیچ یک از سناتوران آمریکایی از مقامات امنیتی آمریکا سوالی درباره افغانستان نپرسیدند، که این خود علاقمندی بسیار کم آنان برای جنگ تقریبا 16 ساله افغانستان با حضور نزدیک به 15 هزار سرباز آمریکایی را نشان می دهد.

به نظر می رسد که هیچ چشم اندازی برای پایان این جنگ در حال حاضر وجود ندارد.

ماه گذشته یک گروه 800 نفری از سربازان آمریکایی برای ارتقای تلاش های آموزشی و مشوره دهی نیروهای امنیتی افغانستان وارد کشور شدند. از آغاز سال جاری میلادی تاکنون نیز، شمار هواپیماهای جنگنده و دیگر تجهیزات هوایی نیروهای آمریکایی در افغانستان افزایش یافته است.

اما با این وجود هنوز مشخص نیست، که آیا جنگی که در ماه اکتبر سال 2001 شروع شد، همچنان مطابق با استراتژی تعرضی دونالد ترامپ که هفت ماه پس از رسیدن به قدرتش اعلام کرده بود، پیش می رود و یا خیر. شاید با آغاز فصل بهار که درگیری ها عمدتا افزایش می یابد، بتوانیم چشم انداز واضح تری در خصوص موفقیت این استراتژی بدست آوریم. در طول زمستان، نیروهای آمریکایی و افغانستان بر منابع مالی طالبان یعنی کارخانه های تولید مواد مخدر تمرکز کرده بودند.

«آنتونی کودرزمن» یکی از ناظران نزدیک حضور نظامی آمریکا در افغانستان می گوید که دولت آمریکا تاکنون پیشرفت های خوبی در بخش ارتقای نیروهای امنیتی افغانستان و تاکتیک های نظامی بدست آورده، اما هیچ کاری در خصوص ثبات اجتماعی و سیاسی افغانستان نکرده است. این چالش خود را همزمان با برگزاری انتخابات پارلمانی که در نیمه اول سال 1397 تعیین شده، بیشتر نشان می دهد. (پیش تر اعلام شده بود که برگزاری انتخابات پارلمانی در 16 سرطان سال 1397 برگزار می گردد، اما به تازگی کمیسیون مستقل انتخابات از تاخیر سه ماهه در برگزاری این انتخابات خبر داده است.)

کودرزمن می افزاید: «دولت (آمریکا) نه تنها با وخامت اوضاع امنیتی (در افغانستان) مواجه است، بلکه هیچ استراتژی واضحی برای ثبات سیاسی، دولت داری و اقتصاد افغانستان ندارد.»

به گفته ی وی، نظامیان آمریکایی به یک «ماموریت غیرممکن» در افغانستان اعزام شده اند.

دولت ضعیف در کابل و افزایش فعالیت های شورشیانه گروه طالبان تنها مشکلات نظامیان آمریکایی نیست. آمریکا همچنین با آنچه جنرال جوزف ووتل از آن به عنوان دخالت های روسیه نیز یاد می کند، مواجه است.

جنرال ووتل ماه گذشته به سنای آمریکا گفت که مسکو با اغراق در خصوص حضور و فعالیت های گروه تروریستی داعش در افغانستان به دنبال تخریب دستاوردهای آمریکا و ناتو در افغانستان است و می خواهد این حضور را یک «ناکامی» نشان دهد.

دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا در ماه اگست سال گذشته زمانی که از استراتژی جدیدش پرده برداشت، گفت که بدین پی برده است که مردم آمریکا از جنگ بدون پیروزی در افغانستان نگران هستند.

او گفت که پیش تر نظرش روی خروج از افغانستان بوده، اما پس از مشاوره با دستیارانش تصمیم گرفته تا نتیجه ای دوامدار و شرافتمندانه پس از خروج از افغانستان داشته باشد. بدین معنا که منابع بیشتری به جنگ اختصاص دهد، به فرماندهان نظامی صلاحیت و اختیارات بیشتری بدهد و تا هر زمانی که نیاز باشد در افغانستان بمانند.

«استفان بیدل» استاد علوم سیاسی و روابط بین الملل در دانشگاه جرج واشنگتن می گوید «علاقمندی نسبتا کم آمریکایی ها به جنگ به ترامپ اجازه مانور سیاسی می دهد تا هر گونه که دلش می خواهد جنگ را پیش ببرد، که لزوما این مکانیزم خوبی نیست.»

بیدل می افزاید: «تفکر این که یک دموکراسی میلیاردها دالر در سال هزینه می برد، جان انسان ها را می گیرد، و نمایندگان منتخب مردم به خواسته های مردم بی توجه اند، به نظرم مناسب نیست. نه تنها این موضوع مناسب نیست، بلکه عجیب هم نیست، زیرا کنگره آمریکا سال هاست که به این جنگ (جنگ افغانستان) به این دیده می نگرند و رفتار می کنند.»

ماه نوامبر سال گذشته، جنرال جان نیکلسون فرمانده نیروهای خارجی در افغانستان گفت که نیروهای افغان با حمایت آمریکا توانسته اند جریان جنگ را تغییر دهند. از آن زمان تاکنون، گروه طالبان چندین رشته حملات مرگبار انتحاری را در کابل و دیگر نقاط کشور راه اندازی کرده و شمار زیادی از غیرنظامیان را کشته است. نظامیان آمریکا در واکنش به این افزایش حملات تروریستی، آن را ناکامی طالبان عنوان کرده و گفته اند که طالبان نمی توانند مناطق بیشتری را به تصرف بگیرند.

(مقامات امنیتی اعلام کرده اند که روز گذشته ولسوالی اناردره در ولایت فراه بدست طالبان سقوط کرد.)

در همین حال «دان کوتس» رئیس اطلاعات ملی آمریکا روز سه شنبه به کمیته قوای مسلح سنای آمریکا گفت که خوش بینی کمتری نسبت به این جنگ دارد.

کوتس گفت: «ارزیابی های ما نشان می دهد که تصویر کلی امنیتی در سال پیش رو در افغانستان اوضاع وخیم تری خواهد داشت و کابل شاهد فعالیت های بیشر گروه طالبان خواهد بود. اما نیروهای امنیتی افغان همچنان کنترل بیشتری نسبت به گروه طالبان بر اراضی افغانستان خواهد داشت.»

«رابرت اشلی» رئیس سازمان اطلاعات دفاعی آمریکا اما اظهارات متضادی ارائه کرد. او گفت که نیروهای امنیتی افغان در سال جاری پیش رو حملات تعرضی خود را افزایش می دهند، اما در عین حال پیش بینی می کند که گروه طالبان «ثبات افغانستان را تهدید، اطمینان عمومی را با انجام حملات تروریستی در شهرها کاهش داده و نفوذ خود را در مناطق روستایی افزایش خواهد داد.»

ذبیح الله مجاهد سخنگوی گروه طالبان امروز (شنبه) در بیانیه ای ضمن مخالفت با برگزاری کنفرانس علمای سه کشور در اندونزی گفته است که این کنفرانس تنها به دنبال مشروعیت دادن به اشغال افغانستان است.

طالبان در بیانیه اش نوشته است: «کنفرانس علمای اسلامی سه کشور که توسط جوکو ویدودو رئیس جمهور اندونزی پیشنهاد شد و قرار است تا چند روز بعد برگزار شود، تلاشی برای نشان دادن جهاد مقدس در افغانستان به عنوان خونریزی غیرقانونی است.»

این در حالیست که گروه طالبان تاکنون در بیانیه هایی پیشنهاد گفتگوهای مستقیم با واشنگتن را داده اما از گفتگو با دولت افغانستان سر باز زده است.

خانم آلیس ولز دستیار وزارت خارجه آمریکا در امور آسیای جنوبی و مرکزی روز گذشته (جمعه) طی سخنانی در مرکز تحقیقات صلح بین المللی آمریکا گفت که گروه طالبان بخشی از «بافت اجتماعی» جامعه افغانستان است، اما با استناد از نظر سنجی های اخیر که از منبع آن نام نبرد، گفت که فقط بین پنج در صد جمعیت افغانستان با آن گروه «همدردی» دارد و حدود ۱۱ تا ۱۳ در صد نفوس آن کشور با طالبان «همدلی» دارند.

خانم ولز گفت: «سوالی که آیا طالبان گروه یکپارچه است، آنان –طالبان- باید آن را به اثبات برسانند. بهترین راهی که طالبان می توانند یکپارچگی خود را به نمایش بگذارند این است که به نمایندگی از یک سازمان مشخص وارد گفتگو های صلح می شوند.»

وی تاکید کرد که زمان آن فرا رسیده تا جنگ در افغانستان خاتمه یابد و در این راستا اجماع منطقه ای و بین المللی موجود است.

خانم ولز گفت: «راهی وجود دارد که این جنگ پایان یابد. خواست برای پایان جنگ وجود دارد؛ جامعه بین المللی از ختم جنگ حمایت می کند.»

اما این دیپلومات ارشد ادعا کرد که «این طالبان اند که مانع صلح می شوند.»

«آلیس ولز» دستیار وزیر خارجه آمریکا در امور آسیای مرکزی روز گذشته (دوشنبه) در واشنگتن به خبرنگاران گفت که پیشنهاد آقای غنی در واقع به معنای «تسلیم شدن» گروه طالبان نیست.

خانم ولز گفت: «آقای غنی پیشنهاد یک پروسه شرافتمندانه را داده است. این پیشنهاد تسلیم برای طالبان نیست، بلکه روندی شرافتمندانه برای دستیابی به یک چارچوب سیاسی می باشد.»

محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور هفته گذشته در جریان دومین نشست روند کابل پیشنهاد کرد که افغانستان در صورت پیوستن گروه طالبان به پروسه صلح، آماده است تا این گروه را به عنوان یک جنبش سیاسی در نظر بگیرد و تلاش می کند تا تحریم های موجود علیه آنان را بردارد.

گروه طالبان اما همچنان از گفتگوی مستقیم با دولت افغانستان خودداری کرده و تاکید کرده است که این گروه فقط با ایالات متحده آمریکا وارد گفتگو می شود.

طالبان همچنین گفته است که تمامی نیروهای خارجی قبل از شروع هر نوع مذاکره ای باید از کشور خارج گردند.

آمریکا اما در همین حال خروج نیروهای خارجی از افغانستان را رد می کند و همچنین اصرار دارد که هر گونه گفتگوی مرتبط باید میان دولت افغانستان و طالبان برگزار شود.

خانم ولز همچنین گفت که پیشنهاد آقای غنی بدین معناست که دولت افغانستان به درخواست های طالبان به دقت گوش کرده است.

وی علاوه کرد: «پیشنهاد آقای غنی پیشنهادی کاملا رو به جلو است و مطمئنم که طالبان نیز شوکه شده اند.»

خانم آلیس ولز تاکید کرد: «ما قطعا طالبان را ترغیب می کنیم تا این پیشنهاد را جدی بگیرند. این پیشنهاد آقای غنی در واقع توپ را در میدان طالبان انداخته است که چگونه پاسخ می دهد.»

وزارت خارجه ازبکستان گفته است که «شوکت میرزاوف» رئیس جمهور ازبکستان و «اشرف غنی» رئیس جمهوری افغانستان آغازگران کنفرانس بین المللی تاشکند تحت عنوان «پروسه صلح، و همکاری در بخش امنیتی و تقابل منطقه ای» در تاریخ 26 و 27 ماه مارچ سال جاری میلادی خواهند بود.

این وزارت افزوده است که مهمانان این کنفرانس «آنتونیو گوتریش» دبیرکل سازمان ملل متحد، «تداماچی یاماموتو» فرستاده ویژه سازمان ملل برای افغانستان، «فدریکا موگرینی» رئیس سیاست خارجی اتحادیه اروپا و همچنین وزرای خارجه کشورهای چین، روسیه، آمریکا، انگلیس، آلمان، ایتالیا، فرانسه، ترکیه، هند، ایران، پاکستان، قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، ترکمنستان، عربستان سعودی و امارات متحده عربی خواهند بود.

کنفرانس تاشکند به دنبال دومین نشست روند کابل برگزار می گردد و در واقع تداوم تلاش های جامعه جهانی برای تامین ثبات و صلح در افغانستان می باشد.

 

گروه طالبان امروز (دوشنبه) و تنها دو روز قبل از برگزاری نشست پروسه کابل که با اشتراک سران کشورهای منطقه به منظور بررسی راه های ممکن برای خاتمه بخشیدن به جنگ افغانستان برگزار می گردد، در بیانیه ای نوشته است که این گروه خواهان گفتگوهای مسالمت آمیز می باشد.

در بیانیه طالبان آمده است: «دفتر سیاسی امارت اسلامی افغانستان از مقامات آمریکایی می خواهد تا گفتگوهای مستقیمی را با این دفتر در خصوص گتفگوهای مسالمت آمیز آغاز کند.»

همچنین در بیانیه آمده است که راه حل بن بست افغانستان مشروط به پذیرش خواسته های مشروع مردم افغانستان از سوی آمریکا می باشد، و نگرانی های خود را با دفتر طالبان مطرح کند.

این گروه در حالی این بیانیه را امروز صادر می کند، که تقریبا دو هفته پیش نیز در نامه ای سرگشاده به مردم آمریکا خواهان برگزاری گفتگوهایی مسالمت آمیز برای خاتمه جنگ افغانستان شده بود.

این در حالیست که آمریکا چندی پیش با اعلام استراتژی جدیدی برای افغانستان خبر از افزایش عملیات نظامی علیه گروه های مسلح در افغانستان داد

 

گروه طالبان امروز (جمعه) همزمان با آغاز کار ساخت بخش افغانستان پروژه خط لوله انتقال گاز تاپی، با انتشار بیانیه ای اعلام کرد که از این پروژه عام المنفعه حمایت می کند.

این گروه در بیانیه اش نوشته است: «پروژه تاپی یکی از پروژه های اقتصادی مهم در منطقه است و طالبان برای عملی شدن این پروژه در ساحات تحت کنترل این گروه همکاری می کند.»

لازم به ذکر است که کار ساخت بخش افغانستان پروژه خط لوله انتقال گاز ترکمنستان-افغانستان-پاکستان-هند موسوم به تاپی امروز (جمعه) با اشتراک سران کشورهای عضو این پروژه در ولایت هرات کلید خورد.

وزارت خارجه آمریکا در واکنش به نامه سرگشاده طالبان به مردم آمریکا گفته است: «ما بیانیه طالبان را دیده ایم. اما هر زمان که آنها (طالبان) خشونت را کنار گذاشته و با دولت منتخب افغانستان وارد گفتگو شوند، می توانیم بفهمیم که آنها درباره گفتگوهای مسالمت آمیز جدی می باشند.»

لازم به ذکر است که گروه طالبان هفته گذشته در نامه ای سرگشاده به مردم آمریکا از آنها خواست تا با فشار آوردن به دونالد ترامپ رئیس جمهوری این کشور و سناتوران آمریکایی جنگ و اشغال 17 ساله در افغانستان را خاتمه بخشند.

دولت افغانستان اما در همین حال می گوید که طالبان اگر واقعا صلح می خواهند باید در ابتدا صداقت خود را با پایان بخشیدن حملات شان نشان دهند.

دواخان مینه پال معاون سخنگوی ریاست جمهوری گفته است: «طالبان جنگ را آغاز کرده اند و همچنان ادامه نیز می دهند. اگر آنها صلح می خواهند ابتدا باید جنگ را متوقف کنند. آنها همچنان به کشتار غیرنظامیان ادامه می دهند. آنها باید جنگ را متوقف کرده و سپس با دولت افغانستان نه با آمریکایی ها وارد گفتگوهای صلح شوند.»

وزارت خارجه آمریکا همچنین در بیانیه ای گفته است: «بیانیه طالبان به تنهایی نمی تواند تمایلی از صلح را از سوی این گروه نشان دهد. حملات مرگبار این گروه در کابل بیش تر از کلمات سخن می گویند. در حال حاضر، تمامی جناح ها بجز طالبان آماده صلح به نظر می رسند.»

مقامات آمریکایی همچنین خاطرنشان کردند که محمد اشرف غنی رئیس جمهوری افغانستان بارها تکرار کرده که آماده آغاز گفتگوهای صلح است.

سازمان گزارشگران بدون مرز امروز (سه شنبه) با انتشار خبرنامه ای نوشته است که گروه طالبان در چندین ولایت کشور، مالیات بر رسانه ها وضع کرده است.

این سازمان در خبرنامه اش نوشته است که برای مثال گروه طالبان با تهدید شبکه تلویزیونی محلی غزنویان در ولایت غزنی، مسئولین این رسانه را مجبور به پرداخت 400 هزار افغانی کرده است.

در خبرنامه مذکور آمده است؛ احمد فرید عمری رئیس تلویزیون غزنویان می گوید: «طالبان در اوایل بهار با ما تماس گرفتند و خواهان 400 هزار افغانی شدند. آنها گفتند که این پول مالیاتی است که برای تمامی رسانه ها در سطح کشور در نظر گرفته شده است. پس از چندین اخطار و تهدید ما سرانجام این پول را پرداخت کردیم.»

محمد عارف نوری رئیس اتحادیه ژورنالیستان ولایت غزنی نیز می گوید: «طی سه ماه گذشته، طالبان از رسانه ها خواسته اند که آمار درآمدشان را به آنها ارائه کنند تا آنها نیز بتوانند مقدار مالیات شان را تخمین بزنند. »

ذبیح الله مجاهد سخنگوی گروه طالبان نیز این موضوع را تایید کرده است.

از دیگر رسانه های محلی که طالبان بر آنها مالیات وضع کرده، رادیو کلید و رادیو سما می باشند.

فرماندهی پولیس ولایت فراه گفته است که حملات هواپیمای بی سرنشین نیروهای آمریکایی در این ولایت یکی از بزرگترین کارخانه های پروسس هیروئین گروه طالبان را هدف قرار داد.

مقامات پولیس در آن ولایت گفته اند که این حملات یک کارخانه بزرگ هیروئین گروه طالبان را که در قریه اشکان در مربوطات ولسوالی باکوا قرار داشت هدف قرار داده است.

در این حملات همچنین دست کم هشت تن از شورشیان مسلح به هلاکت رسیده اند. همچنین گفته می شود که بیش از یک هزار کیلوگرم مواد مخدر در این حملات نابود شده اند.

تاکنون طالبان در این خصوص اظهار نظری نکرده است.

این در حالیست که پیش تر نظامیان آمریکایی در افغانستان اعلام کرده بودند که به منظور بستن راه های درآمدی گروه های شورشی کارخانه های مواد مخدر آنان را هدف قرار می دهد.

در خبرنامه ای از سوی نظامیان آمریکایی مستقر در افغانستان گفته شده بود که این نیروها طی مدت نزدیک به سه ماه دست کم 25 الی 30 کارخانه مواد مخدر طالبان را نابود کرده، و بیش از 15 میلیون دالر به این گروه خسارت وارد کرده اند.

در همین حال اما، اداره فدرال نظارت از فرایند بازسازی افغانستان یا (سیگار) در گزارشی نسبت به موثریت و یا به صرفه بودن این کمپاین انتقاد کرد.

یک کارشناس انگلیسی که سال ها در خصوص زمین های تحت کشت مواد مخدر در افغانستان مطالعه کرده است نیز در واکنش به این خبر نظامیان آمریکایی گفته بود که هر کارخانه مواد مخدر گروه طالبان می تواند طی مدت 3 الی 4 روز مجددا بر پا گردد.

همچنین با توجه به ارزش تخمینی این کارخانه ها تنها می توان گفت که طالبان تنها چیزی در حدود 3 هزار دالر از این بابت ضرر کرده اند.

در حالیکه هزینه یک ساعت پرواز هواپیماهای آمریکایی ها برای هدف قرار دادن این کارخانه ها بین 10 هزار دالر الی 35 هزار دالر می باشد.

 

 

گروه طالبان امروز (چهارشنبه) در نامه ای سرگشاده به شهروندان آمریکا اعلام کرد که این گروه به منظور خاتمه بخشیدن به جنگ های افغانستان وارد گفتگو می شود اما این پیشنهاد بدون توجه به توان نظامی آمریکا، به منزله خستگی آنها از جنگ نیست.

این گروه در نامه اش نوشته است: «ترجیح ما برای حل مسئله افغانستان از طریق گفتگوهای مسالمت آمیز است.»

طالبان همچنین افزوده است که آمریکا باید اشغال افغانستان را خاتمه بخشد و حق طالبان برای تشکیل دولتی بر پایه اعتقادات مردم افغانستان را بپذیرد.

این گروه خطاب به مردم آمریکا گفته است که سیاستمداران آمریکایی 17 سال پیش با سه شعار عمده از جمله 1-) تامین امنیت با از بین بردن به اصطلاح تروریستان 2-) پیاده ساختن قانون با ایجاد یک حکومت قانونی و 3-) نابودی مواد مخدر، نظامیان را وارد افغانستان کردند.

طالبان در نامه اش می گوید هم اکنون خود دولت مردان ارشد آمریکا اذعان می کنند که شمار گروه های تروریستی در افغانستان افزایش یافته که این ناکامی سران کشور آمریکا را نشان می دهد. از سویی افغانستان هم اکنون فاسد ترین کشور دنیا محسوب می شود که یکی از شعارهای اصلی سران آمریکا در ابتدا «پیاده ساختن قانون در افغانستان» بود. کشت و تولید مواد مخدر هم براساس آمارهای رسمی دولتی و بین المللی در افغانستان در سال 2017 به بالاترین رقم خود رسید.

این گروه خطاب به مردم آمریکا می افزاید که این دستاوردهای سران آمریکا پس از حمله به افغانستان بوده که هیچ یک از شعارهای اصلی شان را برآورده نساخته و بلکه میلیاردها دالر به اقتصاد آمریکا ضربه زده و جان هزاران تن دیگر را گرفته است.

لازم به ذکر است که گروه طالبان در حالی این نامه سرگشاده را برای مردم آمریکا می فرستد و در آن صحبت از گفتگو و صلح می کند که چندی پیش گزارش هایی مطرح گردید که گویا دفتر شورای امنیت ملی کشور صحبت های مخفیانه ای را با این گروه آغاز کرده است.

مسئولین دفتر شورای امنیت ملی اما این گزارش ها را رد می کند.

در عین زمان، این خبرها با خبر انفجار مرگبار موتر آمبولانس در قلب شهر کابل خنثی گردید، انفجار مرگباری که دست کم 103 تن را به کام مرگ فرستاد و 235 تن دیگر را زخمی کرد. جنرال جوزف ووتل فرمانده فرماندهی مرکزی آمریکا نیز در زمان انفجار در همان نزدیکی ها بود.

ادامه این خشونت ها پس از مداخله 16 ساله آمریکا در افغانستان سوال های اساسی ای را در خصوص نیاز و توانایی نظامی آمریکا برای رسیدگی ریشه ای به مشکلات امنیتی داخل افغانستان که به طور فزاینده ای با منافع امنیتی اصلی آمریکا فاصله می گیرد، بوجود می آورد.

صحبت های این چنینی مانند افزایش نیرو، افزایش عملیات و یا حملات چیزهای تازه ای نیستند. فقط تاریخ در حال تکرار است.

این یک هزار سرباز تازه هم وارد گرداب افغانستان می شوند، درست مانند تصمیم پنج مورد افزایش پیشین که توسط استراتژیست های نظامی و سیاسی اتخاذ گردید. آنها به وضوح فراموش کرده اند که (شاید هیچ راه حل نظامی برای حل یک مشکل از اساس سیاسی وجود ندارد.)

اولین بار در سال 2008 و زمانی که شورشیان طالبان برخی از مناطق روستایی را به تصرف گرفته بودند، جورج دبلیو بوش رئیس جمهوری وقت آمریکا با اعزام 8 هزار سرباز اضافه تصمیم به افزایش قوا گرفت. باراک اوباما رئیس جمهوری پیشین ایالات متحده نیز بلافاصله پس از به قدرت رسیدن، دستور اعزام 21 هزار سربازه تازه نفس را داد.

سپس و پس از دست کم سه بار بررسی روی یک استراتژی جدید، اوباما اعلام کرد که 30 هزار سرباز دیگر به افغانستان اعزام می شود. زمانی رسید که بیش از یک صد هزار نیروی آمریکایی در افغانستان حضور داشتند. سرانجام اوباما (با استراتژی خروج تدریجی) در زمان ترک دفترش، در حدود 10 هزار سرباز را در افغانستان نگه داشت.

دونالد ترامپ وارد کار می شود و با وجود تفکر اولیه اش که بر خروج کامل تمرکز داشت، در نهایت تسلیم به نظر جنرالان نظامی اش شد و استراتژی افزایش نیرو تا 4 هزار الی 5 هزار سرباز را اعلام کرد.

در نهایت به استراتژی آخر یعنی افزایش احتمالی یک هزار سرباز شجاع که پنجمین تلاش برای افزایش نیروها است می رسیم.

براساس گزارشی از واشنگتن پست، این یک هزار سرباز اضافه قرار است به استراتژی حال حاضر آمریکا به منظور تقویت سربازان افغانستان برای سرکوب شورشیان طالبان در فصل نبرد محلق شوند.

شاید این سوال برای یک ناظر با منطق پیش بیاید که چطور 15 هزار سرباز می خواهند شورشیان طالبان را سرکوب کنند، در حالیکه زمانی یک صد هزار سرباز آمریکایی عالی نتوانست این کار را بکنند؟

جدا از صحبت های جنگ طلبانه، بیایید برخی مشکلات و واقعیت های ناخوشایند که توسط خود سرویس تحقیقات کنگره واشنگتن ارائه شده نگاهی اندازیم:

1. پس از 16 سال تلاش آمریکا در افغانستان، هم اکنون شماری زیادی از ولسوالی ها و مناطق افغانستان یا تحت کنترل طالبان هستند و یا در آنجا درگیری ها در جریان است.
2. تلفات نیروهای امنیتی افغانستان در سال 2016 به رقم تقریبی 6700 تن رسید؛ رقمی که فرماندهان آمریکایی آن را غیرقابل تحمل عنوان کردند.
3. طالبان همواره توانسته اند روی پناهگاه های امن شان در پاکستان تکیه کنند، و در آینده نیز همین طور خواهد بود. این فرمولی برای دوام شورش آنهاست.
4. اقتصاد افغانستان همچنان قادر به حمایت خود نیست. بدین معنا که نیروهای امنیتی افغانستان بدون پول مالیات دهندگان آمریکایی نمی توانند روی پای خود بایستند.
5. با وجود دو دهه تلاش در راستای مبارزه علیه مواد مخدر، تولید خشخاش در سال 2017 به رکوردی بی سابقه رسید. درآمد حاصله از فروش هیروئین نه تنها بودجه طالبان را تامین می کند، بلکه به افزایش زمین های خشخاش و ساخت عمارت های مجلل توسط برخی مقامات فاسد افغانستان نیز می انجامد.
6. انتخابات ریاست جمهوری هم در سال 2009 و هم در سال 2014 با اتهام تقلب گسترده همراه بود. این امر خود مشروعیت دولت افغانستان را به شدت زیر سوال می برد.

آمریکا در تلاش بوده تا دولت مرکزی قدرتمندی را بر جامعه افغانستان که پیش تر بر اساس قدرتمندی و خودمختاری محلی پا برجا بوده، مسلط کند. شاید آمریکا روزی بفهمد که دلیل اینکه افغانستان قرن ها بدون حکم ران بوده، بخاطر این است که در واقع افغانستان قابل حکم رانی نیست؛ نه اینکه حضور آمریکا را کم داشته است.

از سویی دیگر، اساس حقوقی جنگ افغانستان نیز زیر سوال است. نیروهای آمریکایی در نبردی اعلام نشده در چارچوب صلاحیت قانونی اما مبهم «استفاده از نیروی نظامی» پس از رویداد حملات یازدهم سپتامبر حضور دارند.

«صلاحیت قانونی استفاده از نیروی نظامی» این صلاحیت را می دهد که علیه آن دسته از ملت ها، سازمان ها و یا اشخاصی که در طرح ریزی، ارتکاب، و یا کمک به حملات یازدهم سپتامبر دست داشتند، و یا به مرتکبین این حملات پناهگاه دادند، اقدام نظامی صورت بگیرد. اما در واقع این صلاحیت به طور کل توجیه بسیار کمی برای بیش از یک نیم و دهه حضور نظامی و ملت سازی دارد.

برای شروع، بسیاری از شورشیان طالبان امروز ملی گراهای مسلمان هستند که تنها به دنبال خروج نیروهای نظامی از سرزمین شان می باشند. آنها ارتباط بسیار کم و یا اصلا ارتباطی با حملات یازدهم سپتامبر ندارند، و در حال حاضر نیز کمتر تهدیدی از جانب طالبان به ایالات متحده آمریکا دیده می شود. رنج آور است که گفته شود سربازان آمریکایی حال حاضر در افغانستان در واقع در زمان حملات یازدهم سپتامبر در تقریبا 18 سال پیش تنها نوزادانی بیش نبودند.

برخی تیزبین های نظامی و کنگره ممکن است به حضور تازه شاخه خراسان گروه تروریستی داعش در شرق افغانستان اشاره کنند.

گروه داعش نه در بین النهرین و نه در افغانستان در سال 2001 وجود داشت؛ از این رو آنها نمی تواند زیر چتر «صلاحیت قانونی استفاده از نیروی نظامی» قرار بگیرند.

وظیفه اخلاقی و قانونی کنگره آمریکا این است تا 1-) پیش نویس طرح قانونی جامعی را آماده سازد که عملیات های معاصر آمریکا در افغانستان را توجیه کند، و یا 2-) هر چه سریع تر سربازان زن و مرد آمریکایی را به خانه فراخواند، پیش از آنکه تعداد بیشتری از آنها در نبردی بی حاصل که به وضوح هیچ ارتباطی با منافع استراتژیک حیاتی ندارد، کشته شوند.

دونالد ترامپ سومین رئیس جمهوری آمریکا است که دستور به افزایش حضور نظامی می دهد و ممکن شدن غیرممکن را از سربازان می خواهد.

دیگر مدت ها از زمانی که باور به افزایش حضور نظامی و یا تغییر رهبری و یا دیگر تاکتیک های کهنه توسط مداخله گران ارشد واشنگتن گذشته است. در سیاست افغانستان در واقع هیچ چیز جدیدی وجود ندارد.

سیاست خارجی واقع گرا و محتاط، استراتژیست هایی را می طلبد که تشخیص دهند برخی جنگ ها در واقع قابل پیروزی نمی باشند، دست کم جنگی که در چارچوب تعهداتی مداوم و مقرون به صرفه باشد.

جنرال هربرت مک مستر مشاور امنیت ملی آمریکا می گوید یا بهتر است بگوییم اذعان می کند «مشکلاتی وجود دارند که با منافع مردم آمریکا سر ستیز دارد و یا در حاشیه قرار دارند که سرمایه گذاری خونی و مالی را توجیه نمی کنند.»

جنگ افغانستان نیز مانند جنگ ویتنام پرسشی اساسی در خود دارد و آن این نیست که این جنگ پیروزی و یا عدم پیروزی به دنبال دارد، بلکه آیا این جنگ مقرون به صرفه است.

دنی اسجارسن

اما برخی ها هشدار می دهند که بن بست جنگ 16 ساله در افغانستان چهره خشونت باری به خود گرفته است.

پیش از این همواره در ماه های فصل سال درگیری ها در کشور کاهش می یافت، که این امر در سال جاری این طور نبوده و جنگجویان طالبان و حتی داعش در واکنش به افزایش حملات هوایی نیروهای افغان و آمریکا خواب راحت را از ساکنان کشور در فصل های سرد نیز ربوده است.

دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا پس از اعلام استراتژی اش برای افغانستان به نیروی هوایی اش نیز دستور داد تا عملیات بیشتری علیه مواضع مخالفان مسلح راه اندازی کنند.

برید جنرال «لنس بانچ» که مسئولیت حملات هوایی در افغانستان را در آینده به عهده خواهد داشت می گوید: «وقت بازی تمام شده است. حملات افزایش می یابند.»

او افزود: «سیاست جدید قطعا بازی را تغییر خواهد داد و طالبان نیز این را درک کرده اند.»

آمریکا هم اکنون سرباز و تجهیزات هوایی بیشتری به افغانستان اعزام می کند؛ که پس از خروج این نیروها و تجهیزات از عراق و سوریه، میدان نبردی جدید در افغانستان یافته اند. همچنین، آمریکا در عین زمان در حال توانمندسازی ظرفیت هوایی کشور می باشد.

هواپیماهای آمریکایی در سال 2017 در سراسر کشور به طور مجموع 4،361 بمب پرتاب کردند؛ رقمی که بیشتر از کل تعداد بمب های 2015 و 2016 می شود.

آمریکا با کمک بمب افکن های بی 52 هم اکنون کمپاین هوایی اش علیه گروه های مسلح را تا نواحی دوردست در شمال شرق افغانستان رسانده است؛ جایی که جنگجویان گره اسلامی ترکستان شرقی گاها فعالیت دارند، و چین می گوید این گروه علیه خاک این کشور فعالیت می کند.

جنرال «جیمز هیکر» فرمانده عملیات هوایی ناتو در افغانستان می گوید: «زمان هایی که شما فصل های مشخصی برای نبرد داشتید، دیگر تمام شده است.»

“نقطه بی بازگشت”

جنگجویان مسلح با طرح ریزی و اجرای حملات تروریستی مرگباری در سراسر افغانستان بخصوص کابل، واکنش توام با خشونت باری را در پاسخ به افزایش حملات هوایی از خود نشان داده اند.

مرکز تحقیقات تروریسم در واشنگتن می نویسد گروه طالبان که بزرگترین گروه شورشی در افغانستان است، تنها در ماه گذشته میلادی مسئولیت 472 حمله را به عهده گرفت، که رقمی بی سابقه بوده است.

این مرکز علاوه می کند: «با ترکیب فعالیت های گروه تازه آمده داعش که فعالیت هایش را فراتر از نقاط شرقی افغانستان گسترش داده، می توان گفت که افغانستان هم اکنون به نقطه ی بدون بازگشت رسیده است.»

«مایکل کوگلمن» عضو مرکز تحقیقات مبارزه علیه تروریسم واشنگتن می گوید: «افزایش درگیری ها خبر از سالی خونین می دهد.»

در افغانستان معمولا پیش از این فصل نبرد در اوایل بهار شروع می شد و تا اوایل شروع فصل های سرد سال بخصوص زمستان ادامه می یافت، که عملا نبرد در آن ماه ها دشوار بود.

اما طالبان طی سال های اخیر فعالیت هایشان را حتی در ماه های سرد سال نیز ادامه داده اند.

برهان عثمان تحلیل گر  ارشد در مرکز بحران بین الملل می گوید: «این زمستان بدترین زمستان بوده است. افغانستان در این زمستان شاهد خشونت های بسیار بیشتری نسبت به سایر زمستان ها از سال 2001 تاکنون بوده است.»

“افزایش بن بست”

یکی از حملات مرگبار زمانی اتفاق افتاد که درست سه هفته پیش پنج مهاجم مسلح به هوتل انترکانتیننتال شهر کابل حمله کردند. دقیقا یک هفته پس از این رویداد، عامل انتحاری یک موترآمبولانس مملو از مواد منفجره اش را در قلب کابل منفجر کرد. 103 تن در این رویداد جان باخته و 235 تن دیگر زخمی شدند. طالبان مسئولیت هر دو رویداد را به عهده گرفت.

«کیت کلارک» تحیلیل گر ارشد شبکه تحلیل گران افغانستان می گوید: «به نظر می رسد که بن بست فزاینده مشترکی وجود دارد؛ زیرا هر دو جناح سعی دارند خود را با تاکتیک های جناح مقابل مطابقت بدهند.»

این زمستان، جنگجویان طالبان بجای اینکه به پاکستان برگشته و بر سازماندهی مجدد خود فکر کنند، در میدان های نبرد در افغانستان باقی ماندند. موضوعی که پاکستان آن را رد می کند.

عتیق الله امرخیل تحیلی گر نظامی و جنرال بازنشسته کشور به خبرگزاری فرانسه می گوید: «به جنگجویان طالبان گفته شده که بجای بازگشت به مرزها، به جلو پیش بروند.»

«مولوی احمد» یک فرمانده طالبان در ولایت هلمند نیز به خبرگزاری فرانسه گفت: «یک سال شده که به پاکستان نرفته ام، و امسال نیز نمی روم.»

این افزایش خشونت ها و درگیری ها امید برای کشاندن طالبان به میز مذاکرات به این زودی ها را کمرنگ کرده است.

دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا ماه گذشته و بدنبال حملات گسترده در افغانستان گزینه صحبت با طالبان را رد کرد.

این در حالیست که سران واشنگتن امیدوارند بتواند روزی طالبان را به میز مذاکرات بکشانند.

 

در آپریل سال گذشته میلادی، نظامیان آمریکایی برای اولین بار بمبی با مشخصات (GBU-43/B Massive Ordnance Air Blast bomb) مشهور به مادر بمب ها را روی یک غار که گفته می شد اعضای داعش در آنجا حضور داشتند پرتاب کرد.

گفتنی است که این اولین باری بود که از این بمب به طور مستقیم در یک نبرد استفاده می شد، و بخاطر همین موضوع بسیاری ها سخن از این می زدند که هدف قرار دادن اعضای داعش بهانه ای برای آزمایش این بمب در افغانستان بوده است.

گرچه نیروهای آمریکایی از آن زمان تاکنون دیگر از این بمب استفاده نکرده اند، اما «جیمز هیکر» فرمانده نیروی هوایی ائتلاف در افغانستان می گوید: «بمب حاضر است و در صورت نیاز استفاده خواهیم کرد.»

او روز گذشته (چهارشنبه) در واشنگتن به خبرنگاران گفت: «ما هیچ گاه گزینه ای را حذف نمی کنیم. تاکنون استفاده ای برای این بمب نداشته ایم، اما در صورت نیاز، بمب حاضر است.»

این بمب در مدت کوتاهی و پیش از آنکه آمریکا به عراق لشکر کشی کند طراحی و ساخته شد. نیروی هوایی آمریکا می گوید که این بمب طراحی شد تا جایگزینی برای بمبی با مشخصات (BLU-82 Daisy Cutter) باشد.

این بمب برای اولین بار در یازدهم مارچ سال 2003 مورد آزمایش قرار گرفت که ابر آتش این بمب از فاصله 30 کیلومتری قابل تماشا بود.

هیکر دیروز به خبرنگاران همچنین گفت: «صادقانه بگویم، وقتی تنها یک هفته از آمدنم به افغانستان می گذشت و بمب را استفاده کریم، مادرم فورا به من پیامی فرستاد و حالم را پرسید. من به او گفتم که ما بمب را روی سر خودمان نمی اندازیم. این ساخته شده تا روی سر دشمنان پرتاب شود.»

 

براساس اطلاعات منابع مختلف به شمول دفتر سازمان ملل متحد در افغانستان، سال 2017 سالی خونین برای افغانستان بود.

در ادامه تنها به پنج رویداد مرگبار تروریستی که طی یک سال گذشته تنها کابل را هدف قرار داده نگاهی می اندازیم.

1- انفجار موتر آمبولانس مملو از مواد منفجره در قلب شهر کابل

تقریبا سال میلادی جدید در افغانستان با تلخی آغاز شد. در هفتم ماه دلو (بیست و هفتم جنوری) عامل انتحاری وابسته به گروه طالبان یک موتر آمبولانس مملو از مواد منفجره را در منطقه ای مزدحم در قلب شهر کابل منفجر کرد. در آن رویداد 103 تن جان باخته و 235 تن دیگر زخمی شدند.

گروه طالبان مسئولیت این حمله را بر عهده گرفت. هنوز دقیقا اعلام نشده است که این حمله توسط طالبان چگونه فرماندهی شده بود. این دومین حمله مرگبار تروریستی طی یک سال بود که غیرنظامیان را در قلب شهر هدف قرار داد.

برخی از ساکنان کابل هم اکنون یادداشت کوچکی از اطلاعات شخصی خودشان به همراه دارند تا در صورت وقوع حوادثی این چنینی در تشخیص هویت شان کمک شود.

به گفته ی ساکنان کابل، حمله ممکن است در هر زمان و در هر مکانی رخ دهد.

2- حمله به هوتل انتر کانتییننتال کابل

دقیقا یک هفته قبل از انفجار موتر آمبولانس در نزدیکی مقر سابق وزارت داخله، در اول ماه دلو چند مهاجم مسلح به هوتل انترکانتیننتال واقع در منطقه باغ بالای شهر کابل حمله کرده و مهمانان حاضر در هوتل را به گلوله بستند.

کسانی که از این حادثه جان سالم بدر برده اند، می گویند که مهاجمان سعی داشتند تا تمامی اتاق های هوتل را سر بزنند تا آمار کشته ها را افزایش دهند. در این رویداد نیز دست کم 40 تن به شمول شماری از اتباع خارجی جان خود را از دست دادند.

تبادله آتش میان نیروهای امنیتی و مهاجمان مسلح در این هوتل تقریبا بیش از نصف روز به طول انجامید و ساکنان کابل را به وحشت انداخته بود.

در میان اتباع خارجی کشته شده در این حادثه، کارمندان شرکت هوایی کام ایر نیز بودند.

3- حمله انتحاری در مسجد شیعیان در غرب کابل

در بیست و هشتم میزان سال جاری یک مهاجم انتحاری وابسته به گروه تروریستی داعش خود را در مسجد امام زمان (عج) در غرب شهر کابل منفجر ساخت. در آن رویداد دست کم 56 تن جان خود را از دست داده و 55 تن دیگر زخمی شدند.

تقریبا دو ماه قبل از این رویداد مرگبار، مسجدی دیگر در کابل اما در شمال شهر واقع در منطقه خیرخانه هدف حمله تروریستان بود. در آن رویداد نیز 30 تن جان باخته و 80 تن دیگر زخمی شدند.

گرچه معلوم نیست که این دو حمله به مسجد اهل تشیع تا چه اندازه توسط گروه داعش طرح ریزی شده بود، اما این گروه مسئولیت هر دوی آن ها را بر عهده گرفت. این گروه شهرت به نفرت از اهل تشیع دارد.

قومیت هزاره افغانستان که عمدتا اهل تشیع می باشند، بخاطر باورهای نفاق افکنانه گروه تروریستی داعش به شدت از ناحیه این گروه آسیب پذیر هستند.

در مرگبارترین حمله تروریستی سال 2016، متحصنین جنبش روشنایی که عمدتا از اهل تشیع افغانستان بودند در تاریخ دوم اسد سال 1395 هدف یک حمله تروریستی مرگبار قرار گرفتند. در آن رویداد دست کم 85 تن جان باخته و بیش از 300 تن دیگر زخمی شدند. داعش مسئولیت آن رویداد را نیز بر عهده گرفت.

4- انفجار موتر فاضلاب در چهارراهی زنبق

در دهم ماه جوزای سال جاری خورشیدی، یک موتر فاضلاب مملو از مواد منفجره درست در چهار راهی زنبق شهر کابل منفجر شد. در آن رویداد مرگبار دست کم 150 تن جان خود را از دست دادند و بیش از 400 تن دیگر زخمی شدند. این رویداد مرگبارترین رویداد تروریستی از زمان حمله آمریکا و سرنگونی گروه طالبان در افغانستان بوده است.

هیچ گروهی مسئولیت این رویداد مرگبار را بر عهده نگرفت، اما مقامات کشورمان دست شبکه تروریستی حقانی را در پشت این حمله عنوان کردند.

5- حمله به شفاخانه نظامی سردار محمد داوود خان

در 18 حوت سال گذشته خورشیدی چندین مهاجم مسلح به شفاخانه نظامی سردار محمد داوود خان واقع در منطقه وزیراکبرخان شهر کابل حمله کردند، که در آن رویداد 49 تن کشته شده و شمار زیادی نیز زخمی شدند.

شفاخانه نظامی سردار محمد داوود خان که عمدتا محل تداوی نیروهای امنیتی می باشد مجهزترین شفاخانه شهر کابل محسوب می گردد.

پنج رویدادی که در بالا ذکر شد تنها بخشی از رویدادهای مرگبار تروریستی بوده که شهر کابل و ساکنان آن را در خود لرزانده اند. کابل طی یک سال گذشته شاهد رویدادهای امنیتی بسیاری به شمول حمله گروه داعش به فرقه 111 ارتش و یا انفجارهای پیاپی انتحاری و تروریستی در خبرگزاری صدای افغان و مرکز تبیان در غرب کابل بوده است که شمار زیادی از هموطنان مان را به خاک و خون کشانده است.

عبدالحی خطیبی سخنگوی والی غور می گوید: «چهار موتر باربری که حامل گندم های اهدا شده از سوی کشور هند بودند، روز گذشته (یکشنبه) توسط شورشیان طالبان ربوده شدند.»

آقای خطیبی گفت که این موترها از ولایت هرات به سوی ولایت غور راهی بودند، که در نواحی غربی ولایت غور توسط شورشیان طالبان متوقف شده و گندم هایشان ربوده شد.

وی افزود: «این گندم ها اهدایی کشور هند به مردمان تنگدست بود، که اما توسط شورشیان طالبان تحت فرماندهی ملا احمد شاه دزیده شد.»

خطیبی علاوه کرد که تلاش های ریش سفیدان محلی برای قانع ساختن شورشیان بی نتیجه بود.

 

ذبیح الله مجاهد سخنگوی گروه طالبان گفته است که دولت افغانستان از روز گذشته (یکشنبه) انتقال برخی زندانیان وابسته به این گروه را به زندان پل چرخی آغاز کرده است.

وی علاوه کرده است که براساس اطلاعاتی که به دست منابع گروه طالبان رسیده، قرار است دولت افغانستان زندانیان وابسته به این گروه را اعدام کند.

مجاهد هشدار می دهد که اعدام زندانیان سیاسی و وابسته به گروه طالبان پیامدهای منفی داشته و دولت و نهادهای قضایی افغانستان مسئول آن پیامدها خواهند بود.

او همچنین مدعی شد که دولت و نهادهای قضایی افغانستان مشروعیت و توانایی لازم برای اعدام زندانیان طالبان را ندارند.

سخنگوی طالبان همچنین از سازمان های بین المللی خواست تا مداخله کرده و جلوی افغانستان و آمریکا را از اعدام زندانیان طالبان بگیرند.

این گفته ها در حالی از سوی طالبان مطرح می گردد، که این گروه طی دو هفته گذشته مسئولیت دست کم دو رویداد مرگبار تروریستی را در شهر کابل به عهده گرفته است.

محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور طی سخنانی در نشست شورای عالی صلح هشدار داد که درهای گفتگو برای آن دسته از گروه ها که به دنبال جنگ و خشونت هستند، بسته شده است.