برچسب: طالبان

زینب محسنی مسئول مطبوعاتی ریاست حوزه برشنا در هرات می‌گوید با تخریب این پایه‌ برق هر دو مدار لین ۱۳۲ کیلوولت برق ایران به هرات قطع شده است.
او افزود این پایه‌ برق به ‌صورت جدی آسیب دیده و تیم هرات برشنا برای ترمیم آن اقدام می‌کند.
برق ولایت هرات از کشورهای ایران و ترکمنستان تأمین می‌شود و با تخریب پایه برق وارداتی ترکمنستان، برق مناطق زیادی در هرات قطع شده است.
این در حالی است که شب گذشته سیم برق وارداتی ازبیکستان به کابل نیز در ولسوالی سالنگ ولایت پروان در اثر انفجار ماین تخریب شده است.

وزیر امور خارجهٔ کشور، محمد حنیف اتمر صبح روز گذشته با زلمی خلیلزاد نمایندهٔ ایالات متحده امریکا برای صلح افغانستان و هیات همراه شان ملاقات کرد. دراین ملاقات که شارژدافیر سفارت ایالات متحده آقای راس ویلسون نیز حضور داشت، موضوعات مربوط به روند صلح، تقویت اجماع منطقوی به هدف رسیدن به صلح پایدار و فرصت‌های متقابل همکاری در چارچوب فصل نو روابط میان ایالات متحده و افغانستان بعد از خروج نیروهای حمایت قاطع مورد بحث قرار گرفتند.

بادرنظرداشت خروج نیروهای حمایت قاطع، هردو جانب صحبت‌های شان را روی فرصت‌ها و چالش‌های همکاری‌های دو جانبه آغاز نمودند. بخش عمده صحبت‌ها روی تسریع روند صلح، همکاری‌های اقتصادی، مبارزه با تروریزم و حفظ و تقویت دستآوردهای دو دهه پسین متمرکز بود.

هردو جانب تقویت همکاری‌های منطقوی را در چارچوب‌های سه و چند جانبه متمم اصلی تامین صلح پایدار و مبارزه علیه تروریزم برای منطقه و افغانستان پنداشتند. موضوع همکاری‌های منطقوی و فرامنطقویِ صلح محور در افغانستان، با درنظرداشت مقتضیات توسعهٔ روابط سیاسی، امنیتی و اقتصادی مورد بحث همه جانبه قرار گرفت.

آقای اتمر ضمن قدردانی از حمایت‌های همه جانبه ایالات متحده امریکا از روند صلح افغانستان به خصوص اعلام کمک‌های بشردوستانه اخیر آن کشور، در مورد اراده موجود سیاسی و برنامه های دولت جمهوری اسلامی افغانستان برای رسیدن به صلح پایدار صحبت کرد.

عبدالمنان قاطع، عضو شورای ولایتی فاریاب گفت که تمامی مراکز و تأسیسات دولتی ولسوالی دولت‌آباد بامداد امروز (سه‌شنبه، ۱۸ جوزا) به‌دست طالبان سقوط  کرده است.

آقای قاطع افزود که این ولسوالی از ماه‌ها به این سو، تحت تهدید بلند امنیتی قرار داشت و طالبان از حدود یک هفته‌ی پیش به این طرف حملات‌شان را در دولت‌آباد شدت بخشیده بودند.

به گفته‌ی او، این ولسوالی علی‌رغم راه‌اندازی حملات هوایی بر مواضع طالبان، به‌دست این گروه سقوط کرده است.

این عضو شورای ولایتی فاریاب تأکید کرد که در این ولسوالی ۶۰ نفر از نیروهای امنیتی و دفاعی مستقر بوده‌اند. به گفته‌ی او، این نیروها شامل ۳۵ نیروی خیزش مردمی، ۲۰ نیروی پولیس و پنج نیروی ارتش بوده‌اند.

از سویی هم، او افزود که تاکنون از تلفات نیروهای امنیتی جزئیاتی در دست نیست، اما یارمحمد، فرمانده پولیس ولسوالی دولت‌آباد به همراه هشت تانک مربوط نظامیان دولتی از این ولسوالی به ولسوالی اندخوی عقب‌نشینی کرده‌اند.

این دومین ولسوالی فاریاب است که در جریان هفته‌ی جاری به‌دست جنگ‌جویان گروه طالبان سقوط می‌کند. ولسوالی قیصار در ۲۶ کیلومتری شهر میمنه سه روز پیش (۱۵ جوزا) به‌دست جنگ‌جویان طالبان سقوط کردند.

در جریان حمله‌ی طالبان بر ولسوالی قیصار، سیف‌الرحمان دهزاد، فرمانده پولیس این ولسوالی با تعدادی از سربازان پولیس کشته شدند. طالبان تعداد زیاد دیگر این سربازان را هم اسیر گرفتند. جنگ‌جویان این گروه همچنین با انفجار یک موتر بمب‌گذاری‌شده در داخل فرماندهی پولیس قیصار، ساختمان این ولسوالی را منهدم کردند.

همچنین ولسوالی دولت‌یار یازدهمین ولسوالی است که از زمان آغاز خروج نیروهای خارجی از افغانستان در ماه می، به دست طالبان سقوط می‌کند. در جریان این مدت، ولسوالی‌های نرخ و جلریز در میدان‌وردک، برکه در بغلان، دولت‌شاه در لغمان، گیزاب در ارزگان، ده‌یک در غزنی، شینکی در زابل، دوآب و مندول در نورستان و قیصار در فاریاب به‌دست طالبان سقوط کرده است.

روز گذشته زلمی خلیلزاد با هیئتی از نهادها و ارگان‌های مختلف امنیتی و مالی امریکا وارد کابل شد و با رییس جمهور غنی، داکتر عبدالله، حنیف اتمر و برخی چهره‌های دیگر دیدار و رایزنی کرد. گفته می‌شود که هیئت همراه خلیلزاد نزدیک به پنجاه تن است و احتمالاً این هیئت در بخش‌های مختلف با حکومت افغانستان رایزنی می‌کند، اما محور ماموریت تسریع روند صلح خوانده شده است.
اگر کمی به عقب برگردیم، هیئتی با این پوتانسیل به دوحه نیز رفته و با گروه طالبان دیدار داشته است و هرچند ظاهراً آن دیدار نیز در محور روند صلح بوده، ولی نامحتمل نیست که بعضی موارد دیگر نیز در این دیدارها و سفرهای مهم مطرح شده باشد.
حال برگردیم به این موضوع که چند روز بعد از اعلام مهلت خروج نیروهای امریکایی و ناتو از سوی کاخ سفید، مقامات نظامی ایالات متحده گفتند که احتمالاً پایگاهی در یکی از کشورهای همسایه افغانستان برای رصد امور در داخل جغرافیای این کشور ایجاد خواهد شد.
این موضوع نخست واکنش گروه طالبان را در پی داشت، طالبان با نشر اعلامیه‌ای به کشورهایی که احتمالاً برای نیروهای امریکایی پایگاه می‌دهند هشدار دادند، سپس ضمیر کابلوف فرستاده ویژه پوتین در امور افغانستان به «نیابت» از کشورهای آسیای میانه گفت که این کشورها هیچ پایگاهی در اختیار امریکا قرار نخواهند داد. گزینه ایران نیز اصلاً مد نظر نیست؛ چون تهران بیش از چهل سال است که با امریکا رابطه ندارد و حضور نیروهای امریکایی را در منطقه عامل بی‌ثباتی می‌داند. چین و هند نیز به صرفه نیست؛ زیرا چین رقیب امریکا است و هند نیز از نگاه جغرافیایی دور.
آنچه در این میان باقی می‌ماند، دو گزینه است: نخست) پاکستان؛ دوم) طالبان.
احتمال این که پاکستان پایگاهی در اختیار امریکا قرار بدهد خیلی بعید نیست؛ زیرا این کشور در گذشته نیز با ناتو همکاری داشته و کاروان‌های آن را اجازه داد که از جاده‌های پاکستان استفاده کنند، اما مشکلی که وجود دارد این است که پاکستان خود درگیر افراطیت مذهبی است و اگر پایگاه امریکایی‌ها در این کشور واقع شود، چه بسا که جهادیون دست پرورده راولپندی علیه آن جهاد اعلام کنند، روی این ملحوظ پاکستان تاکنون احتیاط کرده و به طور واضح مسئله اعطای پایگاه را به امریکایی‌ها رد یا تایید نکرده است. هرچند پاکستان در پیچاندن مسایل ید طولایی دارد و احتمالاً با صدور فتوایی از اکوره ختک می‌تواند حضور نظامیان «کافر» را در خاکش توجیه کند. گذشته از این، گروه طالبان و ده‌ها گروه تروریستی دیگر مستقیم یا غیر مستقیم سر و سری با آی اس آی دارند و اگر این سازمان اراده کند، جهادیون افراطی محلی از اعراب نخواهند داشت.
گزینه طالبان اما هم محتمل تر است و هم متناقض؛ زیرا از یک طرف رهبران طالبان در ۲۰ سال گذشته تاکید کرده‌اند که تا خروج یک نظامی خارجی صلح نخواهند کرد و از جانب دیگر با همین نظامیان کافر پیمان دوستی و عهد مودت بستنند و بیشتر از یک سال شده که جنگی میان دو جانب رخ نداده است.
چنین می‌پندارم که سفر خلیلزاد به کابل و سفر هیئت مشابه به دوحه نزد طالبان در این راستا صورت گرفته و زمینه سازی حفظ یک یا دو پایگاه نیروهای امریکایی در افغانستان است. خلیلزاد وظیفه دارد که مقدمات آن را با جانب افغانستان مطرح بسازد و سپس طالبان را راضی کند که با حفظ یک یا دو پایگاه نظامی امریکایی‌ها موافقت کنند. اگرچه از قراین پیداست که رهبران طالبان با حضور امریکایی‌ها در کشور مشکل ندارند، اما راضی ساختن جنگجویان این گروه برای پذیرفتن این تناقض زمان بر است و ممکن به رفت و آمد زیاد نیاز داشته باشد. جنگجویانی که در بیست سال گذشته برای «اعلای کلمه الله» جنگیده‌اند و اکنون می‌بینند که همان کفار باید در کنار شان زندگی کنند.
ناگفته پیداست که رهبران طالبان نیز از راولپندی به خوبی شعبده بازی آموخته‌اند و می‌توانند در ماه‌های آینده زمینه ذهنی حفظ پایگاه‌های نظامی امریکا را در خاک افغانستان فراهم کنند.
بنا بر این، نکته خطرناک موضوع این است که خلیلزاد بخواهد در ازای به دست آوردن پایگاه برای نیروهای کشورش در افغانستان، رهایی هفت هزار زندانی طالبان را به دولت افغانستان پیش کند که در این صورت دوباره گروه طالبان قوی تر و نظام جمهوری اسلامی افغانستان ضعیف تر خواهد شد.

دید

فردوس فرامرز، سخن‌گوی پلیس کابل گفت این رویداد صبح روز دوشنبه-۱۷ جوزا-، در ساحه‌ی «شهرک معیوبین و روستای کجل»، از مربوطات ناحیه‌ی هشتم شهر کابل، رخ داده است.

آقای فرامرز افزود در این رویدادها، دو سرباز امنیتی به نام‌های ذبیح‌الله و سمیع‌الله جان باخته است.

او فزود در این رویدادها، یک فرد دیگر که هنوز هویتش مشخص نشده نیز جان باخته است.

هرچند تا هنوز فرد و یا گروهی مسؤولیت این رویدادها را به عهده نگرفته؛ اما پلیس کابل می‌گوید که بررسی‌های تیم مشترک امنیتی در این مورد آغاز شده است.

به دنبال نگرانی مترجمان نیروهای خارجی در افغانستان از تهدیدهای امنیتی در برابر آنان، گروه طالبان اعلام کرد هیچ تهدیدی از سوی این گروه متوجه مترجمان افغان نیروهای خارجی نیست و نباید ترس داشته باشند.

در اعلامیه‌ی گروه طالبان که امروز (دوشنبه، 17 جوزا) منتشر شده، آمده است؛ کسانی که در سال‌های گذشته در کنار نیروهای خارجی به‌عنوان ترجمان و محافظ کار کرده‌اند، به جای فرار از کشور، می‌توانند به زندگی عادی‌شان برگردند و اگر در رشته‌ای تخصص داشته باشند، به کشور خود خدمت کنند.

طالبان در این اعلامیه تأکید کرده‌اند که همکاران افغان نیروهای خارجی را زمانی «دشمن» می‌دانستند که مستقیم در صف «دشمن»شان حضور داشتند.

این درحالی است که همزمان با آغاز رسمی روند خروج نیروهای خارجی از افغانستان، شماری از مترجمان و همکاران افغان نیروهای خارجی نیز از امنیت‌شان ابراز نگرانی کرده‌اند.

روند خروج نیروهای خارجی از افغانستان از اول ماه می کلید خورده است. این روند قرار است تا 11 ماه سپتامبر کامل شود.

تا کنون آمریکا و بریتانیا رسما اعلام کرده‌اند که به روند اعطای اقامت به همکاران افغان نیروهای‌شان سرعت می‌دهند. دولت آلمان اما با وصف درخواست‌های زیاد، تا کنون پاسخ روشن نداده است.

فاطمه کوهستانی، نماینده مردم غور در مجلس نمایندگان به رسانه ها گفت ولسوالی شهرک ولایت غور روز گذشته به دست جنگجویان وابسته به گروه طالبان سقوط کرده است.

خانم کوهستانی افزود: «روز گذشته جمعی از نمایندگان مردم غور با اسدالله خالد، وزیر دفاع ملی، در پیوند به احتمال سقوط ولسوالی شهرک جلسه داشتیم. در این نشست آقای خالد وعده سپرده بود این ولسوالی سقوط نمی‌کند. اما با آنهم این ولسوالی سقوط کرد و مردم آواره شدند»

این عضو مجلس نمایندگان مدعی شد که در پی سقوط ولسوالی شهرک ولایت غور دست‌کم ۲۰ تن از نظامیان و غیر نظامیان توسط طالبان کشته شده و شماری از مردم محل از خانه‎‌هایش آواره شده‌اند.

اما روح الله احمدزی، سخن‌گوی وزارت دفاع ملی در صحبت با خامه پرس، سقوط ولسوالی شهرک ولایت غور را رد کرد و افزود که نیروهای امنیتی از این ولسوالی عقب‌نشینی تاکتیکی کرده است.

گروه طالبان نیز تاکنون در مورد سقوط ولسوالی شهرک چیزی نگفته است.

این در حالی‌ست که طالبان حمله‌های‌شان را از یک‌شنبه شب بر ولسوالی شهرک آغاز کرده‌اند. طالبان یک‌شنبه شب یک هاموی پُر از مواد انفجاری را در یک پاسگاه نیروهای امنیتی این ولسوالی انفجار دادند که در نتیجۀ آن ۹ نیروی امنیتی کشته شدند و ۶ تن دیگرشان ناپدید شده‌اند.

با این حال ولسوالی قیصار ولایت فاریاب نیز یک‌شنبه شب در پی حمله طالبان به فرماندهی پولیس این ولسوالی سقوط کرد که در پی آن ۱۳ تن از نیروهای امنیتی بشمول فرمانده این فرماندهی کشته شده است..

محمدنعیم، سخن‌گوی دفتر سیاسی گروه طالبان در قطر گفت این موضوع را هیأت این گروه به رهبری شیرمحمد عباس استانکزی، معاون دفتر طالبان روز گذشته (یک‌شنبه، ۱۶ جوزا) در دیدار با توماس نیکلسون، نماینده ویژه اتحادیه اروپا برای افغانستان مطرح کرده است.

به گفته‌ی او، هیأت طالبان در این دیدار تأکید کرده است: «امنیت دیپلمات‌ها و کارکنان بخش‌های بشر جزئی از منافع ملی کشور ما و مسئولیت ما (طالبان) است.»

دو طرف همچنین در مورد روند صلح، خروج نیروهای خارجی و کمک‌های بشردوستانه‌ی اتحادیه‌ی اروپا هم بحث و گفتگو کرده‌ اند.

این درحالی است که در( تاریخ ۱۶ ثور ) شیرمحمد عباس استانکزی در یک نشست ویدیویی با نمایندگان و سفیران امریکا، اتحادیه‌ی اروپا، آلمان، بریتانیا، ناروی، فرانسه، ایتالیا و سازمان ملل متحد هم گفته بود طالبان متعهد است تا امنیت تمامی دیپلمات‌های خارجی، خبرنگاران و کارمندان سازمان‌های حقوق بشری را تأمین کند.

هم‌زمان با خروج نیروهای ناتو، حملات طالبان چند برابر افزایش یافته. طالبان، تلاش دارند با استفاده از جنگ روانی‌‌ای که به دلیل خروج ناتو به نفع این گروه به وجود آمده، حملات‌شان را نیز افزایش دهند تا از یک سو، افکار عامه را به پیروزی‌شان جلب کنند و از سویی، بتوانند با نوید پیروزی، سربازگیری بیش‌تری داشته باشند.
خروج ناتو، برگ برنده‌ای بود که هم دولت و هم طالبان، می‌توانستند از آن استفاده کنند. دولت، می‌توانست با استفاده از فرصت، توان نظامی‌اش را به نمایش بگذارد و با راه‌اندازی تبلیغات علیه سربازان این گروه که دیگر به دلیل خروج ناتو، بهانه‌ی قانع‌کننده‌ای برای جهاد ندارند، وضعیت را به نفع خود و مردم رقم بزند. متأسفانه، دولت با آن که دارای ساختار اداری، سلسله مراتب و تشخیص وظایف است، در استفاده از جوِ به‌وجودآمده ناکام بود و طالبان با این که به لحاظ ساختاری و مدیریتی، مشکلاتی دارند، توانستند از فرصت به‌وجودآمده استفاده کرده و امتیاز لازم را به دست آورند. افزایش حملات و سقوط ولسوالی‌ها یکی پی دیگر، امتیازاتی است که این روزها طالبان با وجود تلفات جانی هنگفت، آن را به دست آورده اند. تأثیر سقوط این ولسوالی‌ها توسط طالبان، بیش‌تر از تصرف ساحاتی که به دست می‌آورند، امتیاز تبلیغاتی و روانی دارد.
در شرایطی که نیروهای خارجی در حال برگشت به کشورهای‌شان استند و پایگاه‌های نظامی‌شان را به نیروهای امنیتی افغانستان تسلیم می‌دهند، عمل‌کرد واکنشی و دفاعی دولت، نه تنها نمی‌تواند وضع موجود را حفظ کند؛ بل که وضعیت را از اینی که هست، برای نیروهای امنیتی و دولت تنگ‌تر خواهد کرد. چیزی که دولت در این شرایط حساس به آن نیاز دارد، نمایش قدرت و نظامی‌گری است. دولت، هم به لحاظ امکانات استخباراتی و هم تجهیزات و انسجام در صفوف نظامی، موقعیتی بهتر از طالبان دارد. تنها چیزی که باعث شکست‌های پی‌هم دولت و سقوط چندین ولسوالی در ولایت‌های مختلف پس آغاز خروج نیروهای ناتو شده، عدم اراده‌ی دولت در مبارزه با طالبان است.
دولت، به دلایل مختلف، نسبت به طالبان، امیتازهایی دارد که می‌تواند با استفاده از این امتیازها، جنگ را به نفع خودش تغییر بدهد. افزایش کمک‌های کشورهای خارجی در بخش نظام و ملکی در سال جاری، نشان می‌دهد که جهان پشت سر دولت و ارزش‌ها دموکرتیک ایستاد است و اگر سران دولت، اراده‌ی برای مبارزه با تروریزم و خصوصا طالبان داشته باشند، آن‌ها نه تنها کمک‌های‌شان را کم نمی‌کنند که افزایش هم خواهند داد. اگر دولت نتواند پالیسی جنگی مشخصی در مقابل طالبان تعریف کرده و سیاست دفاع را به سیاست تهاجم تغییر بدهد، شکی نیست که اعتبارش را نزد جهان از دست داده و با وجود مقاومت نسبی مقابل طالبان، تمایل کشورها به کمک برای افغانستان کاهش یافته و ممکن قطع شود.
جنگ نامتعارف طالبان و نحوه‌ی حکم‌رانی آنان در مناطق زیر کنترل‌شان، به نارضایتی و ترس مردم انجامیده. این نارضایتی از طالبان، امتیازی است که به حساب دولت ریخته شده و اگر دولت بتواند آن را مدیریت کند، با وجود ناکارگی‌هایی که در کارنامه‌ی سیاسی‌اش دارد، می‌تواند اعتماد مردم را جلب کرده و پیروزی‌اش در مقابل طالبان را تعریف کند. آن‌چه مردم را نگران کرده، سیاست‌های چندگانه‌ی دولت است. دولت، به دلیل سیاست انحصاری و قوم‌محور، این شک را به وجود آورده که مقابل طالبان با صداقت کامل نمی‌جنگد و این عدم صداقت، به اعتماد مردم نسبت به دولت آسیب رسانده است. اگر دولت واقعا طالب را دشمن مردم و خودش می‌داند و سیاست پشت پرده‌ای با طالبان ندارد، باید موقف سیاسی و نظامی‌اش در مقابل این گروه را در عمل تعریف کند تا اعتماد شکسته‌ی مردم، ترمیم شود. عدم تعریف دقیق از سیاست راه‌بردی دولت در مقابل طالبان، نگرانی‌هایی را از سازش‌های احتمالی به وجود آورده که گویا دولت، اگر شرایط بحرانی‌تر شود، میدان را به طالب رها کرده و سران دولت کشور را ترک خواهند کرد. این‌ برداشت‌ها، بی‌دلیل شکل نگرفته؛ نبود صداقت و اراده از سوی دولت، باعث شده است که چنین گمانه‌زنی‌هایی به وجود بیاید.
امکانات و انسجام نظامی‌ای که دولت در اختیار دارد، در اختیار طالبان نیست. دولت، مجهز با تجهیزات نظامی زمینی و هوایی و هم‌چنان ارتش منظم است. برای همین، اگر در سطح رهبری نهادهای امنیتی و دفاعی، انگیزه‌ای برای مبارزه با تروریزم وجود داشته باشد، می‌توان میدان جنگ را برای طالبان دشوار کرده و آنان را مجبور به حضور در میز مذاکره کرد. این که دولت با وجود داشتن تجهیزات و صفوف نظامی قوی و منظم، در مقابله با طالبان ناموفق عمل می‌کند، بیان‌گر مدیریت ضعیف و ناکارگی در میدان جنگ و جمع‌آوری اطلاعات استخباراتی است.
قرار گزارش‌ها، زلمی خلیل‌زاد، فرستاده‌ی امریکا برای صلح افغانستان، به زودی سفرش را در افغانستان، قطر و منطقه آغاز خواهد کرد. در این گزارش‌ها، هم‌چنان گفته شده که عده‌ای از نهادهای مختلف استخباراتی و سیاسی امریکا، در این سفر، خلیل‌زاد را هم‌راهی می‌کنند. موجودیت نمایندگانی از بخش‌های مختلف امریکا در سفر خلیل‌زاد، بیان‌گر عدم اعتماد امریکا به او است. در این سفر، با توجه به خروج امریکا، فشارهای سیاسی بر طالبان بیش‌تر خواهد شد و این فشار سیاسی، فرصت خوبی است که دولت نیز بتواند در میدان نظامی، توانایی‌اش را به نمایش بگذارد.
اگر طالبان هم‌چنان به سقوط ولسوالی‌ها بیش‌تر ادامه بدهند، گفت‌وگوهای صلح و آینده‌ی افغانستان را نیز به نفع خود تعریف خواهند کرد. بنا بر این، نیاز است که دولت در میز مذاکره و میدان جنگ، پالیسی‌ شفافی داشته باشد تا بتواند شرایط را به نفع خودش تغییر دهد.
تنش‌های سیاسی داخلی، عدم باور غنی به هم‌کاران سیاسی‌‎اش، خبر از یک‌دندگی او در مناسبات سیاسی می‌دهد. این یک‌دندگی در سیاست، باعث دوری و ترس افراد بسیاری از غنی شده است؛ افرادی که اگر دچار این ترس نشده بودند، می‌توانستند منابع قوی و قدرت‌مندی در کنار دولت باشند و ضریب پیروزی دولت در مقابل طالبان را بالا ببرند. نیاز است که سران دولت و خصوصا آقای غنی که به یک‌دندگی سیاسی مشهور است، اندکی از از موقف دانای کل بودنش پایین بیاید و با کنش‌گران سیاسی، بر مبنای سلیقه‌ی شخصی، عمل نکند. در افغانستان امروز، دو صف وجود دارد؛ مردم و دشمنان مردم. غنی باید توان تشخیص مردم و دشمنان مردم را داشته باشد.

صبح کابل

آق‌محمد نوری، عضو شورای ولایتی فاریاب، روز یک‌شنبه، شانزدهم جوزا، به رسانه ها گفت در نتیجه حمله طالبان فرمانده پولیس ولسوالی قیصار همراه با ۱۴ نیروی دیگر کشته شده است. این عضو شورای ولایتی فاریاب می‌گوید حدود ۳۷ سرباز دیگر نیز از سوی طالبان به اسارت گرفته شده‌اند.

به گفته این عضو شورای ولایتی، طالبان با استفاده از یک هاموی پر از مواد انفجاری به فرماندهی پولیس ولسوالی قیصار حمله کرده بودند.

گفته شده است نیروهای امنیتی به ساختمان شهرداری ولسوالی قیصار جابه‌جا شده بودند که پس از حمله طالبان به اسارت گرفته شده‌اند.

آق‌محمد نوری می‌گوید در حال حاضر حدود ۳۰ سرباز در محاصره طالبان در ساختمان ولسوالی قیصار قرار دارند.

این عضو شورای ولایتی فاریاب مدعی است هیچ نیروی کمکی به ولسوالی قیصار فرستاده نشده است و اگر نیروهای کمکی به قیصار اعزام نشوند، احتمال سقوط ساختمان ولسوالی نیز متصور است.

وزارت‌های دفاع و داخله تاکنون در این مورد چیزی نگفته‌اند و معلومات نمی‌دهند.

قیصار از ولسوالی استراتژیک ولایت فاریاب است. این ولسوالی در ۶۲ کیلومتری شهر میمنه، مرکز ولایت فاریاب واقع شده است. قیصار با ولسوالی‌های پشتونکوت، در جنوب با ولسوالی‌های کوهستان و جوند و در غرب با ولسوالی غورماچ و در شمال با ترکمنستان سرحد طولانی دارد

 وزارت امور خارجه امریکا اعلام کرد زلمی خلیل‌زاد، نماینده این کشور در امور صلح افغانستان، دور تازه‌ای از سفرهای خود را به منطقه آغاز کرده است. خلیل‌زاد قرار است به افغانستان، قطر و برخی از کشورهای دیگر منطقه سفر کند.

به گفته وزارت خارجه امریکا، خلیل‌زاد را در این سفر هیأتی از شورای امنیت ملی، وزارت دفاع و اداره‌ توسعه بین‌المللی امریکا، «USAID» همراهی می‌کند. سفر این هیأت در چهارم جون آغاز شده است.

 این هیأت در جریان سفرش به کابل با رهبران دولت، سیاسیون، نماینده‌گان جامعه مدنی و نماینده‌گان زنان دیدار خواهد کرد تا دیدگاه‌های آن را در مورد روند صلح بشنود.

وزارت خارجه امریکا می‌گوید که این هیأت حمایت پایدار امریکا را از توسعه افغانستان و یک توافق‌سیاسی برای پایان جنگ اعلام خواهد کرد.

خلیل‌زاد در این سفرش دولت و طالبان را ترغیب خواهد کرد در راستای پیش‌رفت روند صلح که دست‌آوردهای پسین افغانستان را محافظت کند، گام‌های جدی بردارند.

نماینده ویژه امریکا در امور صلح افغانستان در جریان این سفر با رهبران منطقه نیز دیدار خواهد کرد.

به گفته وزارت خارجه امریکا، محور مورد بحث این دیدارها روند صلح افغانستان و افزایش تجارت منطقه‌ای و توسعه است که صلح دست‌یابی به آن را ممکن می‌کند.

دور تازه سفر زلمی خلیل‌زاد در حالی آغاز شده است که بخشی از اعضای مذاکره‌کننده دولت به دوحه برگشته‌اند تا مذاکرات با طالبان از سر گیرند. تاکنون دور سوم مذاکرات بین دو طرف آغاز نشده است.

شورای امنیت ملی اعلام کرد در هفت روز گذشته دست‌کم ۶۳ غیرنظامی در پی حمله‌های جنگ‌جویان گروه طالبان در کشور کشته شده‌اند.

رحمت‌الله اندر، سخنگوی شورای امنیت ملی امروز (شنبه، پانزدهم جوزا) در برگۀ تویترش نوشت این غیرنظامیان در ۲۷ ولایت کشور در رویدادهای مختلف کشته شده‌اند. آقای اندر می‌افزاید همچنان ۱۲۶ غیرنظامی دیگری در نتیجۀ حمله‌های جنگ‌جویان این گروه در کشور زخمی شده‌اند.

سخنگوی شورای امنیت ملی خاطرنشان ساخت جنگ‌جویان گروه طالبان در حمله‌های خود غیرنظامیان را استثنا قرار نمی‌دهند.

طالبان تاکنون در این باره چیزی نگفته‌اند.

این در حالی است که در این اواخر حمله‌های تهاجمی، انفجار ماین‌های کنار جاده‌یی و مقناطیسی در کشور افزایش یافته است.

محمد اکبر بارکزی، والی ولایت بغلان به رسانه ها گفت این رویداد شب گذشته –جمعه، ۱۴ جوزا- رخ داد.

در همین حال، جاوید بشارت، سخن‌گوی فرماندهی پولیس بغلان، نیز افزود گروه طالبان جمعه‌شب -۱۴ جوزا- در روستای گدری ولسوالی جلگه حملات تهاجمی انجام دادند که در آن، ۶ سرباز پلیس به شمول فرمانده‌ی پولیس برکه و فرمانده‌ی پلیس جلگه، کشته شدند.

به گفته‌ی آقای بشارت در این درگیری‌ها، ۶ هراس‌افگن طالب نیز کشته و ۵ تن دیگر زخمی شده اند.

او می‌افزاید جنگ‌جویان طالب پس از درگیری از ساحه فرار کرده و نیروهای امنیتی در ولسوالی جلگه، حضور گسترده و فعال دارند.

در همین حال گروه طالبان با نشر خبرنامه‌ای، گفت در این رویداد، یک تانک ارتش از بین رفته و مقدار سلاح و مهمات آن‌ها نیز به دست این گروه افتاده است.

 ولسوالی دوآب نورستان به دست طالبان سقوط کرد. .

مسوولان محلی سقوط این ولسوالی را تایید می‌کنند، اما جزییات بیش‌تر درباره آن نمی‌دهند.

ولسوالی دوآب در غرب پارون، مرکز نورستان موقعیت دارد. دوآب با ولسوالی دولت‌شاه لغمان که چندی پیش به دست طالبان سقوط کرد، هم مرز است.

این ولسوالی در سوم جوزا مورد حمله تهاجمی طالبان قرار گرفته بود. مقام‌های محلی در آن زمان از دفع حمله طالبان خبر داده بودند.

در جریان دو روز گذشته این دومین ولسوالی است که به دست طالبان سقوط می‌کند. طالبان روز گذشته تاسیسات دولتی  ولسوالی شینکی ولایت زابل را تصرف کردند.

در شب ۱۲_۱۳جوزای ۱۴۰۰ طالبان ازطریق مرکزولسوالی پائین و سیدآباد به بازار سوخته مرکز ولسوالی دره صوف بالا حمله کرده و تا پل کلان دهن چارتوت پیشروی کردند.

درسید آباد، طالبان دو تن از ریش سفیدان و منتفذین قومی به نامه های  علی جمعه قوماندان، یکی از قوماندانان خانه نشین و اصالتا از سرقدوغ قریه ی نوامد و غلام حیدر اصالتا از قریه هشتلیز را به شهادت رساندند.

یک سنگر از مدافعین که در سفید کمر قرار داشت با طالبان درگیر شدند و در یک درگیری سنگین نیروهای خیزش مردمی با طالبان موفق شدند تروریستهای طالبان را به عقب برانند.

در این درگیری چندین تن ازنیروهای خیزش مردمی به شهادت رسیدند.

اسامی شهدای نیروی مقاومت مردمی شامل «شیخ زمان یزدانی، سبحان، محمد حسین و میرحسین» می باشد.

طالبان نیز در این درگیری تلفاتی دادند اما اطلاعات دقیقی در این مورد در دسترس نیست.  

به تازگی، بخش نظارتی سازمان ملل متحد، گزارش داده است تهدید طالبان نسبت به گذشته افزایش یافته و این گروه در حال گرفتن بخش‌های بیش‌تری از خاک افغانستان است.

به نقل از سی‌ان‌ان، تیم نظارتی سازمان ملل، روز چهارشنبه -۱۲ جوزا-، گزارشی را منتشر کرده که نشان می‌دهد روابط طالبان با القاعده عمیق‌تر شده و طالبان متعهد اند که در صورت نیاز، می‌توانند با زور و فشار، قدرت در افغانستان را به دست گیرند.

در این گزارش آمده است که با توجه به خروج آخرین سربازان باقی‌مانده‌ی امریکا از افغانستان، تصویر تاریکی از وضعیت امنیتی در این کشور وجود دارد؛ زیرا هم‌زمان با خروج نیروهای خارجی، خشونت‌ها به بالاترین سطح در دو دهه‌ی گذشته در افغانستان، افزایش یافته است.

بر اساس این گزارش سازمان ملل، در حالی که در سال ۲۰۲۰ میلادی، آمار بالایی از خشونت در افغانستان ثبت شده بود؛ اما رویدادهای امنیتی در سه ماه اول سال ۲۰۲۱ میلادی در مقایسه با زمان مشابه، بیش از ۶۰ درصد افزایش یافته است.

بخش نظارتی سازمان ملل، در این گزارش گفته که گروه طالبان مسؤول بیش‌تر قتل‌های هدف‌مند در افغانستان استند و افزایش خشونت‌ها نیز به هدف تضعیف دولت و ایجاد ترس در میان شهروندان عادی انجام می‌شود.

در این گزارش، آمده است که بخشی از رهبری گروه طالبان، هیچ علاقه‌ای به روند کنونی صلح و راه حل سیاسی در افغانستان ندارند.

بر بنیاد این گزارش، طالبان نسبت به گذشته جسورتر شده و ادامه‌ی این وضعیت به آن‌ها این قابلیت را داده که مناطق بیش‌تری را در اختیار بگیرند و حملات شان را گسترده‌تر کنند.

بخش نظارتی سازمان ملل، گفته است بسیاری‌ها در افغانستان، به این باور اند که طالبان در تلاش شکل‌دهی عملیات نظامی اند و دیگر نیروهای خارجی‌ای وجود ندارد که حملات متقابل انجام دهد.

در این گزارش، از افزایش سربازگیری طالبان نیز خبر داده شده و آمده است با وجود بیست سال جنگ، روند استخدام سربازان در این گروه ثابت مانده و از ۵۸ هزار نیرو تا ۱۰۰هزار سرباز افزایش یافته است.

این گزارش می‌رساند که طالبان با ناامن کردن مناطق، درآمد بیش‌تری به دست آورده اند. چنانچه گفته شده است که در سال ۲۰۲۰ میلادی، طالبان معادل بیش‌تر از ۴۰۰ میلیون دالر از طریق اخاذی از بخش معدن و کشت و قاچاق تریاک درآمد داشته اند.

بخش نظارتی سازمان ملل، گفته است طالبان با استفاده از این پول، سلاح و تجهیزات پیش‌رفته از قبیل هواپیماهای بدون سرنشین و مواد انفجاری برای افزایش حملات تروریستی خود خریداری می‌کنند.

بخش دیگر این گزارش، به روابط پیچیده و عمیق میان طالبان و شبکه‌ی القاعده اختصاص داده شده است. در گزارش آمده است که هنوز هم بخش قابل توجهی از رهبری القاعده در مناطق مرزی افغانستان و پاکستان حضور دارند؛ حتا گفته شده که گزارش‌هایی از زنده‌ماندن ایمن‌الظواهری، رهبر درجه یک القاعده نیز وجود دارد.

هرچند گروه طالبان بارها در صحبت با رسانه‌ها، از حضور جنگ‌جویان خارجی در افغانستان انکار کرده اند؛ اما بر اساس گفته‌های بخش نظارتی سازمان ملل، بین ۸ تا ۱۰ هزار نیروی جنگی خارجی در این کشور حضور دارند که از سوی طالبان محافظت می‌شوند.

در گزارش آمده است که با توجه به پیوندهای شخصی «ازدواج» میان طالبان و القاعده،  بسیار بعید است که طالبان برای سرکوب القاعده کاری انجام دهند و برعکس  مشارکت این دو گروه از طریق نسل دوم، تقویت و حتا عمیق‌تر شده است.

این گزارش در حالی بر ادامه‌ی روابط طالبان و القاعده مهر تأیید می‌گذارد که بر اساس توافق‌نامه‌ی دوحه میان طالبان و امریکا، این گروه باید روابط خود را با سایر گروه‌های تروریستی از جمله شبکه‌ی القاعده را قطع می‌کرد. پیش از این ذبیح‌الله مجاهد، سخن‌گوی طالبان، به روزنامه‌ی صبح کابل گفته بود که در هیچ جایی از توافق‌نامه، قطع رابطه با شبکه‌ی القاعده ذکر نشده است.

محمد هاشم سلطانی- کابل

دفتر رسانه‌یی والی ننگرهار امروز (پنج‌شنبه، سیزدهم جوزا) در خبرنامه‌یی نوشت این جنگ‌جویان پاکستانی گروه طالبان در منطقۀ خواران در ولسوالی خوگیانی این ولایت کشته شده‌اند. این خبرنامه می‌افزاید که در نتیجۀ این عملیات ارتش، نُه جنگ‌جوی داخلی گروه طالبان نیز از پا درآمده‌اند.

خبرنامۀ دفتر رسانه‌یی والی ننگرهار تأیید می‌کند در پی درگیری نیروهای ارتش با جنگ‌جویان گروه طالبان یک سرباز امنیتی جان باخته و دو تن دیگری زخم برداشته‌اند.

این در حالی است که بر اساس معلومات ارتش، شش عضو شبکۀ القاعده نیز در ولایت هلمند کشته شده‌اند. این جنگ‌جویان خارجی در حالی در میان طالبان حضور دارند که این گروه در موافقت‌نامۀ دوحه به ایالات متحدۀ امریکا تعهد سپرده که روابط خود را با شبکه‌های تروریستی جهانی و منطقه‌یی قطع خواهد کرد.

قندهار – کمال الدین طی سفر اخیر خود به یک آرایشگاه مراجعه کرد تا از لذت نامشروع گونه‌های تراشیده و سبیل مد روز حظ کند. اما این مغازه‌دار ۲۵ ساله، از ترس خشم طالبان، قصد داشت قبل از عزیمت به خانه اجازه رشد مجدد آن را بدهد.

پدر و برادرش ماه گذشته به خاطر استفاده از تلفن‌های هوشمند در ولسوالی ارغستان، محل زندگی‌شان دستگیر شدند. شورشیان دستگاه‌هایی را که می‌توانستند برای رفتارهای غیراسلامی مانند پخش موسیقی و فیلم استفاده شوند، مصادره کردند و مردان را مجبور به بلعیدن سیم کارت‌های‌شان کردند.

کمال الدین هنگام انتظار برای بازگشت از قندهار، مرکز ولایت تحت کنترل حکومت، این داستان را بازگو کرد. وی گفت: ” اگر مرا اینطور ببینند به زندانم می‌اندازند. اگر طالبان برگردند، تاریکی خواهند آورد.”

طالبان، که ۲۰ سال پیش توسط حمله‌ای به رهبری ایالات متحده از قدرت برکنار شد، آماده گسترش نفوذ خود است زیرا نیروهای آمریکایی، پس از توافقنامه‌ای که در فبروری سال ۲۰۲۰ امضا شد، قصد دارند اواخر سال جاری کشور را ترک کنند. این گروه در ماه‌های اخیر تلاش کرده‌است تا خود را به عنوان یک بازیگر دولتی مسئول در برابر قدرت‌های منطقه‌ای و غرب به نمایش بگذارد. در حقیقت، برخی از مجازات‌های شدید آنها، مانند قطع دست برای سارقان، کمتر از دهه ۱۹۹۰ مورد استفاده قرار می‌گیرد زیرا آنها در تلاشند که از گریزان شدن افغان‌ها جلوگیری کنند.

با این حال گزارش‌های کمال الدین و سایر کسانی که تحت حکومت طالبان زندگی می‌کنند، و همچنین خود شورشیان، حاکی از آن است که حکومت این گروه مانند گذشته بی‌رحمانه است و با چند دهه تجربه، حالا ماهرانه‌تر هم است.

طالبان هنوز موسیقی را ممنوع می‌دانند، مردان را مجبور به بلند گذاشتن ریش می‌کنند، تحصیلات دختران را محدود می‌کنند و زنان را از ترک خانه بدون اقوام مرد یا پوشیدن برقع منع می‌کنند. ساکنان مناطقی که آنها کنترل می‌کنند، می‌گویند که ضرب و شتم و اعدام افراد متهم به جنایت – با نمایش جسد مجرمین به عنوان هشداری برای بقیه – هنوز هم عادی است. در یک مورد، مردانی که به آدم ربایی متهم شده بودند، در ملا عام به دار آویخته شدند، مورد اصابت گلوله قرار گرفتند و برای اینکه همه ببینند، با لباس‌هایی غرق در خون همان جا رها شدند.

برای برخی، عدالت سریع و بی رحمانه احساس امنیت را فراهم می‌کند، امری که به ظهور اولیه طالبان دامن زد، از جمله برقراری نظم در کشوری که درگیر جنگ، جرم و فساد است. اما این روند باعث ترس نیز می‌شود.

اشلی جکسون، که تحقیقات گسترده‌ای را در مورد افغانستان، طالبان و افرادی که تحت حکومت آنها زندگی می‌کنند، برای موسسه توسعه خارج از کشور، یک اتاق فکر در امور جهانی، انجام داده، گفت: “داشتن یک حکومت سایه‌وار به مدت چند سال تجربه‌ای را به طالبان داده‌است که این گروه به رهبری روحانیون روستایی قندهار و سایر ولایات جنوبی، هنگام تصرف کابل در سال ۱۹۹۶ فاقد آن بودند.”

وی گفت: “آنها این سطح از سازماندهی را و مطمئناً این سطح از تحصیلات و مهارت را نداشتند. این بدان معنا نیست که آنها آسان‌گیر شده‌اند. آنها درواقع حالا زیرک‌تر هستند. ”

رهبران طالبان که در مورد توافق نامه خروج سال گذشته با دیپلمات‌های آمریکایی در دوحه، قطر، مذاکره کردند، می‌گویند که آنها می‌خواهند یک حکومت فراگیر ایجاد کنند که تهدیدی برای هیچ کس نباشد، و این امر از فعالیت گروه‌های تروریستی در خاک افغانستان نیز جلوگیری می‌کند. ملا هیبت الله آخوندزاده، رهبر طالبان در پیام تعطیلات عید در ماه مِی گفت: “امارت اسلامی به دنبال روابط صمیمانه و مثبت بر اساس احترام متقابل و رفتار خوب با همه کشورهای همسایه، منطقه و جهان است. ”

میزان نفوذ طالبان بر آینده سیاسی افغانستان تا حد زیادی به نتیجه گفتگوهای صلح فعلی با حکومت افغانستان بستگی دارد که قرار است این هفته از سر گرفته شود. در صورت فروپاشی این گفتگوها، این کشور می‌تواند شاهد خشونت یا جنگ داخلی بیشتری باشد.

با خروج نیروهای آمریکایی، طالبان احتمالاً از خلأ امنیتی، خواه از طریق نیروی نظامی و خواه از طریق توافق نامه صلح، نفوذ سیاسی بیشتری در کشور خواهند داشت. نوع حکومتی که آنها می‌خواهند به نزدیک ۴۰ میلیون نفر از مردم افغانستان تحمیل کنند، در مقابل جهان گسترده‌تر اسلام قرار می‌گیرد، جایی که نیروهای بنیادگرایی مسلمان در سال‌های اخیر عموماً رو به زوال بوده‌اند.

شادی حمید، کارشناس اسلام سیاسی در موسسه بروکینگ، گفت: “این یک داستان هشداردهنده است.” وی با اشاره به گروه‌هایی مانند اخوان المسلمین مصر، که پس از یک سال که در قدرت بودند، در سال ۲۰۱۳ به یک کودتای نظامی تسلیم شدند، گفت: “جنبش‌های جریان اصلی اسلام گرایی که تصمیم به مشارکت در فرایندهای دموکراتیک گرفتند، نتیجه چندانی نگرفته‌اند. برخی از جنبش‌های اسلامگرا که از خشونت استفاده می‌کنند، به نتایج قابل توجهی دست یافته‌اند.”

حمید، یک جنگجوی ۲۸ ساله طالبان گفت که وی پس از کشته شدن کاکایش در حمله هواپیمای بدون سرنشین آمریکایی، در سن ۱۵ سالگی به این جنبش پیوست. او اوایل ماه جاری با سه ساعت فاصله از روستای خود به کابل رفته و برای اولین بار پس از ۹ سال وارد پایتخت افغانستان شد.

این جنگجوی طالبان با پوشیدن صندل و لباس سنتی افغانستان، با موهای فرفری و ریش نامرتب، از دیدن زنان در محله‌های طبقه متوسط ​​شهر که به جای پوشیدن لباس‌های کاملاً پوشیده، فقط چادر به سر داشتند، ناراحت شده بود.

حمید در حالی که آهنگ موسیقی پاپ افغانی به گوش می‌رسید، گفت: “این آدم‌ها، اینها خدا را نمی‌شناسند” ، وی با اشاره به اینکه موسیقی در اسلام ممنوع اعلام شده‌است، گفت: “این حرام است”.

وی گفت، در کابل، طالبان قصد دارند نوع حکومت اسلامی را که در دهه ۱۹۹۰ ایجاد کرده بودند، بازگردانند. “چه مشکلی در آن زمان وجود داشت؟ مردم همیشه می‌گویند ما با زنان بدرفتاری کردیم، اما آن موقع این یک ضرورت بود، “او مثل باقی طالبان گفت، محیط مکتب برای دختران امن نبود.

چند روز قبل‌تر حمیده گفته بود، او بیرون از مسجدی در ولسوالی سیدآباد ولایت وردک دیده بود که طالبان یک مرد مسن را که از مردان دیگر رابطه جنسی خواسته بود متهم کرده بودند. او گفت: این مرد را بردند و پاهایش را آنقدر با شاخه‌های ضخیم درخت گیلاس زده بودند که به سختی می‌توانست بایستد.

وی گفت: “قدرت واقعی ما هوش ماست. هر کاری که انجام دهید، به سرعت متوجه خواهیم شد.”

توانایی طالبان در ایجاد نظم، هر چند بی رحمانه، در بیشتر مناطق افغانستان در دهه ۱۹۹۰ همچنان منبع قدرت آنها در مناطق روستایی است که در آن بخشهایی از جمعیت تفکری مانند آنها دارند.

سنگین در ولایت هلمند، مرکز اداری طالبان واقع در غرب قندهار، به گفته ساکنان آنجا، طی سال گذشته شاهد افزایش تعداد پناهندگان از مناطق ناپایدارتر در این ولایت بوده‌است. یکی از ساکنان گفت: از زمان توافقنامه فبروری  ۲۰۲۰ با ایالات متحده، قیمت اجاره ماهانه برای یک خانه مناسب از حدود ۱۰ دالر به حدود ۱۰۰ دالر افزایش یافته است.

مردم محلی توضیح دادند که طالبان چگونه اختلافات بر سر زمین را طی چندین ماه حل و فصل کردند، فساد را ریشه یابی کردند و کسب و کار را به بازارهایی که سالها خالی بودند، برگرداندند.

عبدل، یک پزشک در ولسوالی چرخ تحت سلطه طالبان در ولایت لوگر، جنوب کابل، گفت: “ما می‌توانیم محل کار خود را از صبح تا عصر باز نگه داریم بدون اینکه ترسی از سارقان داشته باشیم.”

یک بعد از ظهر در سال گذشته، او به دنبال صدها نفر دیگر از نمازگزاران، از نماز جمعه به بازار رفت، جایی که شورشیان از ساکنان خواسته بودند که جمع شوند. هنگامی که حدود ۲۰۰۰ تماشاگر جمع شدند، جنگجویان طالب مردی را در مقابل جمعیت کشاندند و او را به سرقت موتورسیکلت متهم کردند. عبدل گفت، یک روحانی سپس با شلاق که روی آن آیات قرآنی نوشته شده بود، به پشتش ضربه زد. با هر ضربه، طالب دیگری جمعیت را تحریک می کرد که فریاد بزنند “الله اکبر”. این ماجرا دو ساعت طول کشید.

رهبران طالبان جزئیات کمی درباره نحوه اداره کشور ارائه داده‌اند. آنها گفته‌اند که می خواهند حاکمیت اسلامی را برپا کنند، اما نگفته‌اند چه چیزهایی را به دنبال دارد – یا افرادی را که می‌ترسند آنها سابقه خود را در مورد نقض گسترده حقوق بشر تکرار کنند، آرام نکرده‌اند.

فاطمه گیلانی، یکی از چهار زن در هیأت حاضر از مذاکرات از سوی حکومت، همچنین عضوی از شورای ۲۰۰۲ بود که پس از سرنگونی طالبان، یک دولت انتقالی و کمیته متعاقب که قانون اساسی را تهیه کرد، برگزید. او در آن نقش‌ها، با روحانیون محافظه کار و بزرگان سرتاسر کشور برای ایجاد حمایت واحد از قانون اساسی جدید مشورت کرد و امیدوار بود که بتوان طالبان را دوباره متقاعد کرد که اقدامات خود را برای ایجاد حمایت بیشتر در میان افغان‌ها تعدیل کند.

خانم گیلانی گفت که ممکن است طالبان اعتقادات اصلی خود را تغییر نداده باشند، اما ” به خوبی می دانند که حفظ سبک و سیاق ابتدایی‌شان غیرممکن است. آنها می دانند که افغانستان کشور متفاوتی است.”

مقامات دولتی در کابل می‌گویند که غرب نباید دچار این توهم شود که طالبان تمایلات یا جهان بینی خود را تغییر داده‌است. عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه ملی و چهره برجسته مقاومت ضد طالبان در دهه ۱۹۹۰، گفت: “من فکر نمی‌کنم که بتوان انتظار داشت که طالبان تغییر عقیده بدهند.” آقای عبدالله در مورد افغان‌هایی که نگران هستند آزادی‌های فعلی‌شان به خطر بیفتد، افزود: “این ترس کاملا موجه است.”

در ماه می، طالبان در موسی قلعه هلمند، دو آدم ربا را که دو زن و یک مرد را ربوده بودند، گرفتند. در یک ویدیو، افراد ربوده شده، در زنجیر و با تهدید اسلحه، از خانواده‌هایشان می‌خواهند که برای آزادی آنها پول جمع کنند. به گفته یکی از ساکنان که فیلم و عکس های این حادثه را ارائه داد، چند روز بعد، پس از آزاد کردن گروگان‌ها، طالبان مجرمان ادعا شده را از برجی در مرکز شهر به دار آویختند، سپس به آنها شلیک کردند و گذاشتند همان بالا بمانند – با چشمان بسته و خون جاری از لباس‌ّهایشان – تا ساکنین آنها را ببینند.

در ماه دسامبر، ملیشه‌های طالبان گروهی از مردان را که به آنها گفته شده بود در بس‌هایی که از کابل در بزرگراهی در ولایت وردک تحت کنترل شورشیان به قندهار می‌رفتند، دست به سرقت می‌زدند، گرفتند. به گفته حمید، جنگجوی طالبان و غیرنظامیان منطقه، طالبان پس از کشتن یک مظنون با شلیک تیر، بدن او را از یک تیر چراغ کنار بزرگراه آویزان کردند تا هشداری برای سایرین باشد.

در یک مجازات معمول که توسط جنگجویان و ساکنان بازگو شده، طالبان یک دزد را روی خری رو به عقب حیوان قرار دادند، صورتش را با زغال یا روغن سیاه کردند، و در حالی که او را در جاده ها سواری می‌دادند، مجبور کردند که در یک بلندگو داد بزند که پشیمان است.

به گفته غیرنظامیان، تحلیلگران امنیت غربی در کابل و کارشناسانی که طالبان را دنبال می‌کنند، اگرچه طالبان از فعل مجازات سرقت با قطع عضو حمایت می‌کنند، اما امروزه به ندرت چنین اتفاقاتی در قلمرو طالبان اتفاق می افتد. ذبیح الله مجاهد، سخنگوی این گروه، گفت که بعد از ایجاد یک سیستم کاملاً پایدار، قطع عضو باید همراه با مراقبت‌های بهداشتی بعد از بریدن اندام، انجام شود.

طالبان همچنین بسته به آداب و رسوم محلی، در اعمال قانون تا حدودی انعطاف نشان داده‌اند. به گفته باشندگان، آنها در مناطقی از هیرمند و قندهار آنتن‌های تلویزیونی و دستگاه‌های پخش موسیقی یا فیلم را از بین می برند. با این حال، در ولایت شرقی لوگر، این اقلام اکثراً مجاز هستند. سمندر، یک جنگجوی ۲۸ ساله طالبان از ولسوالی چرخ، گفت که دو تلفن هوشمند دارد.

وی با اشاره به سریال تلویزیونی تاریخی “Kurulus: Osman” در مورد امپراتوری عثمانی گفت: “ما سریال‌های ترکی را تماشا می‌کنیم، به ویژه” عثمان ” را! بدون آن، نمی‌توانیم بخوابیم.” وی گفت که او از اینترنت برای جستجوی گوگل و خواندن اخبار استفاده می‌کند. “اگر نتوانم از اینترنت استفاده کنم، احساس می‌کنم بخشی از بدنم را از دست داده‌ام.”

در قندهار تحت کنترل حکومت، دومین شهر افغانستان و زادگاه معنوی طالبان، روحانیون برجسته صریحاً نحوه اداره طالبان در مناطق تحت سلطه‌شان را ستایش می‌کنند. محمود سعید، رهبر ۲۸ ساله مسجد جامع حنفی، یک مسجد با نفوذ، گفت: “بیشتر مردم خواهان بازگشت طالبان هستند. در آن زمان اوضاع بهتر بود. اکنون هیچ قانون اسلامی وجود ندارد. ”

غیرنظامیان مخالف حکومت طالبان از مالیات بیش از حد، خشونت مستبدانه و خدمات ضعیف، به ویژه در مکاتب و بهداشت شکایت دارند. کمال الدین، ​​از ارغستان، گفت که دیگر به مسجد نمی‌رود زیرا طالبان با استفاده از وقت نماز ساکنان را تحت فشار قرار می‌دادند تا برای جنگجویان آنها تراکتور و غذا تهیه کنند و بدون مزد برای آنها کار کنند.

نثار احمد، یک مغازه‌دار از شهر اسپیروان در قندهار که تحت کنترل طالبان است، شکایت کرد که دختران اجازه تحصیل بیش از سن بلوغ را ندارند. وی گفت: “من قصد دارم مغازه‌ام را بفروشم و به شهر بروم تا دخترم بتواند تحصیل کند.”

معلمی به نام عبدالله، که در مکاتب تحت کنترل حکومت و شورشیان کار کرده‌است، گفت که مکاتب در مناطق طالبان در ولایت لوگر زادگاهش، تنها حدود یک پنجم کتاب‌های مورد نیاز را دارند.

شکوفه بهار، مادر سه فرزند از ولسوالی پنجوائی در قندهار، تحت سلطه طالبان، گفت که در طول ۱۴ سال زندگی در یک ازدواج بسیار بد، تنها زمان فراغتش رفت و آمد‌های او برای خرید روزانه به بازار بوده‌است. وی گفت که پس از آمدن طالبان به شهر، آنها زنان را از خروج از خانه بدون همراه داشتن یکی از اقوام مرد منع کردند و او را در خانه حبس کرده‌اند.

وی گفت: “مردم نیازی به طالبان ندارند تا قوانین خود را بر آنها تحمیل کنند. همه می‌دانند که چطور باید درست رفتار کنند.”

منبع: وال استریت ژورنال

ترجمه: خبرنامه

میررحمان رحمانی رییس مجلس نمایندگان کشور که در سفری به پاکستان رفته، با شاه محمود قریشی وزیر امور خارجه پاکستان دیدار کرد.
در این دیدار وزیر خارجه پاکستان از آمادگی‌ها و حسن نیت کشورش در ارتباط با روند صلح افغانستان اطمینان داده، افزود پاکستان تنها نقش میانجی و تسهیل‌کننده در روند صلح افغانستان خواهد داشت، تصمیم نهایی به ‌دست افغان‌ها است.
آقای رحمانی که اخیراً به پاکستان رفته با مقامات مختلف پاکستان دیدارهایی داشته است.
روز گذشته نیز او در نشست پیکو اشتراک کرد و هدف سفرش را گسترش مناسبات میان دو کشور خواند.
با این حال، پاکستان یکی از کشورهای تاثیرگذار در روند صلح بوده و از جانب حکومت افغانستان و افکار عامه متهم به حمایت همه جانبه از گروه طالبان است.