برچسب: زندانیان طالبان

یکی از این زندانیان که مدتی را در زندان ولایت هرات بسر برده، بدون ذکر نامش به خبرنگار خبرگزاری رها می گوید: «به مدت دو ماه در زندان مرکزی ولایت هرات توسط حاکمیت طالبان در زندان بودم و طی این مدت باید هزینه سه وقت مخارج خورد و خوراک روزانه را خودم پرداخت می کردم.»

وی گفت که روزانه بین 100 الی 250 افغانی بابت هزینه خورد و خوراکش به مسئولین زندان پرداخت می کرده است.

او با اشاره به تحریم ها علیه طالبان و افزایش قیمت های مواد غذایی در کل کشور، می گوید که قیمت مواد غذایی برای زندانیان حتی می تواند بیشتر هم باشد که نگرانی شدیدی برای زندانیان حال حاضر طالبان به بار آورده است.

این زندانی پیشین طالبان می گوید که طی مدت دو ماهی که در زندان بسر برده، با شستن لباس های دیگر زندانیانی که وضعیت مالی خوبی داشتند توانسته مخارج خورد و خوراک خود را تامین کند.

او می گوید قیمت شستن هر یک دست لباس در زندان مرکزی ولایت هرات معمولا بین 10 افغانی الی 30 افغانی عرف بوده و او برای تامین مخارج روزانه اش حداقل باید روزانه 7 تا 10 دست لباس را می شست.

وی علاوه کرد که تا طی این مدت هیچ کمکی از سوی مدیریت زندان مرکزی ولایت هرات به او نشد و او باید تمام هزینه ها را خودش پرداخت می کرد.

«نجیب الله» که پدرش هم اکنون در زندان مرکزی ولایت هرات بسر می برد نیز تایید می کند که اگر کسی هم اکنون توسط حاکمیت امارت اسلامی طالبان زندانی گردد، باید هزینه خورد و خوراک و دیگر مخارج داخل زندان را خودش پرداخت کند.

وی افزود که چند سال پیش پدرش با یک فردی معامله ای داشت که دعوای آن معامله در همان زمان حل و فصل گردید، اما حالا بعد از چندین سال دوباره این قضیه باز شده است.

نجیب الله علاوه کرد که با مشکلات فراوان موفق به شده با پرداخت پول به فرد شاکی رضایت او را بگیرد و از این رو بتواند پدرش را از زندان آزاد کند.

به گفته وی، اگر فردی چنین قضایایی داشته باشد، باید هم در بیرون و هم در داخل زندان پول پرداخت کند و هزینه بدهد تا بتواند آزاد گردد.

برخی فعالین مدنی در ولایت هرات می گویند که «امارت اسلامی طالبان در حال حاضر توانایی سیر کردن شکم های خود را ندارند چه برسد که بخواهند شکم زندانیان را سیر کنند.»

محمد عارف مجیدی، فعال مدنی در ولایت هرات به خبرنگار رها می گوید: «یکی از علت هایی که حاکمیت امارت اسلامی نمی تواند مخارج زندانیان را پرداخت کند عدم رسمیت جهانی می باشد.»

وی افزود حاکمیت امارت اسلامی بودجه بندی خاصی برای کل کشور ندارد که بخواهد بودجه خاصی را برای مخارج زندانیان در زندان ها در نظر بگیرد.

آقای مجیدی با طعنه می گوید: «با این حساب، افرادی که در شرایط حاضر به زندان های حاکمیت امارت اسلامی طالبان می روند، به ناخوداگاه دو جزا می بینند؛ یکی جزای معنوی که همان است که در زندان بسر می برند، و جزای دیگر که در همان زندان غذای خوردن نخواهند داشت و باید خودشان به هر طریقی آن را تهیه کنند.»

محمد نعیم غیور، آگاه مسایل نظامی در ولایت هرات که بیش از 40 سال در اداره جات مختلف در سطح کشور کار کرده است، می گوید که هیچ گاه سابقه نداشته که زندانیان خرج خورد و خوراک شان را خودشان پرداخت کنند.

او می افزاید که سیاست امارت اسلامی طالبان مغایر با تمام کشورهای جهان است که در آن زندانیان باید خودشان خرج خورد و خوراک شان را پرداخت کنند.

با تماس های مکرر نتوانستیم نظر مقام های طالبان را در این رابطه با خود داشته باشیم.

عبدالستار حسینی، نماینده‌ی فراه در مجلس نمایندگان، در نشست روز دوشنبه-۱۷ جوزا- مجلس، گفت: «تالار برا دو هفته تعطیل شود و وکیل‌ها همه به ولایت‌های خود بروند و در کنار نیروهای امنیتی ایستاده شوند و جلب‌وجذب کند. در تالار با جیغ‌زدن نمی‌شود. برویم آستین بر زنیم و در کنار مردم و نیروهای امنیتی قرار بگیریم.»

آقای حسینی افزود بر اساس اطلاعات او، زندانیان طالبان به گونه‌ی پنهانی از زندان آزاد می‌شوند، حال آن‌که افسران ارتش هنوز هم در زندان‌ها به سر می‌برند. «اگر این حقیقت داشته باشد، مردم این بار انقلاب می‌کنند.»

بسیاری از نمایندگان مجلس در نشست روز دوشنبه، با انتقاد از عمل‌کرد ضعیف حکومت، اوضاع امنیتی را نگران‌کننده خوانده اند.

ذبیح‌الله عتیق، نماینده‌ی بدخشان در مجلس، گفت اوضاع امنیتی در گوشه‌گوشه‌ی کشور وخیم است و مردم هر روز شان را با سقوط پاسگاه امنیتی و ولسوالی آغاز می‌کنند.

عطامحمد دهقان‌پور، نماینده‌ی غور نیز، گفت: «ولسوالی شهرک به دلیل بی‌توجهی دولت سقوط کرده است. تعداد زیادی از سربازان تلف شده است و سه روز می‌شود که جنازه‌های آن‌ها روی سرک و خیابان مانده است.»

هرچند منابع محلی و امنیتی در گفت‌وگو با رسانه‌ها در غور، سقوط ولسوالی شهرک به دست طالبان را تأیید می‌کنند؛ اما ظاهر فیض‌زاده، والی غور می‌گوید که حوالی ساعت ۵:۰۰ روز گذشته-یک‌‌‎شنبه، ۱۶ جوزا-، نیروهای امنیتی به دلیل جلوگیری از تلفات غیرنظامیان، ولسوالی شهرک را ترک کردند.

آقای فیض‌زاده، گفت که در جریان درگیری میان دوطرف، ۷ نیروی امنیتی و ۱۸ هراس‌افگن طالب کشته و ۳ نیروی امنیتی و ۲۴ هراس‌افگن دیگر زخمی شده اند.

در همین شماری دیگر از اعضای مجلس نیز از شکننده‌بودن اوضاع امنیتی نگرانی کردند. شفیقه یولجی، نماینده‌ی فاریاب در مجلس گفت که از چهارده ولسوالی فاریاب، یکی هم دست دولت نیست. «دیروز ولسوالی قیصار سقوط کرد، ۸۰ تن از نیروهای امنیتی در ولسوالی قیصار کشته و زخمی شده است. نزدیک به ۲ هزار منزل ویران شده است. مردم در وضعیت وخیم به سر می‌برد. احتمال سقوط دولت آباد نیز وجود دارد.»

با این حال، میرحمان رحمانی، رییس مجلس نمایندگان در جمع‌بندی، گفت که لشکرکشی و تهاجم طالبان به مراکز امنیتی و شهرها، سبب واردشدن تلفات به غیرنظامیان شده است.

آقای رحمانی تأکید کرد که طالبان و سایر گروه‌های تروریستی با گسترش دامنه‌های خشونت‌های بی‌هدف، نشان داده اند که آن‌ها به ارزش‌های انسانی و اسلامی پابند نیستند.

او افزود: «حملات تروریستی بر مکتب سیدالشهدا، حمله بر کاستر استادان البیرونی، حمله به قیصار، فارسی هرات، زابل و غیره، نشان می‌دهد که دشمنان افغانستان هنوز هم به حل سیاسی بحران افغانستان باور ندارند.»

با این همه به کمیسیون دفاعی و امنیتی مجلس نمایندگان وظیفه سپرده شد که مسؤولان نهادهای امنیتی استجواب و در مورد وضعیت امنیتی از آن‌ها پرسیده شود.

 رئیس شورای عالی مصالحه ملی افغانستان اعلام کرد سفر هیأت طالبان به تهران در تفاهم با این شورا صورت گرفته است.

عبدالله عبدالله روز چهارشنبه در صفحه فیسبوک خود نوشت سفر هیأت گروه طالبان به تهران پیش از انجام با وی هماهنگ شده بود.

وی همچنین طی نشستی در کابل که با حضور تعدادی از بانوان به منظور رایزنی درباره “نقش زنان در روند صلح و آتش بس” برگزار شد، گفت فرصت‌های زیادی در روند صلح از دست رفته‌اند و نباید فرصت پیش آمده کنونی از دست برود.

عبدالله تأکید کرد: تمامی زندانیان طالبان از زندان آزاد خواهند شد و نام‌های رهبران این گروه نیز از فهرست سیاه سازمان ملل متحد بیرون کشیده خواهد شد، اما این ها پس از رسیدن به یک توافق صلح ممکن است.

رییس شورای عالی مصالحه ملی تصریح کرد: فرصت‌های زیادی را از دست داده‌ایم و اگر این فرصت‌ها در تقابل دیدگاه‌ها ضایع شوند، ما فرصت زیادی نداریم و هر روز در ادامه جنگ مردم ما قربانی می‌شوند.

هیأت گروه طالبان دیروز سه شنبه وارد تهران شد و با وزیر امور خارجه، نماینده ویژه وزارت خارجه ایران در امور افغانستان و علی شمخانی دبیرشورای امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران دیدار و در باره صلح افغانستان بحث و تبادل نظر کرد.

امرالله صالح، معاون نخست ریاست جمهوری، بامداد امروز (چهارشنبه،۱ دلو) در هشتاد و دومین جلسهٔ شش و نیم صبح گفت اگر طالبان به کشتار مردم بی‌گناه در افغانستان ادامه بدهند رهایی زندانیان آنان نه بلکه زندگی شان شامل آجندای مذاکرات صلح می‌گردد.

آقای صالح افزود: « روند مذاکره نیاز به اعتماد سازی دارد. اعتماد سازی با کشتار مردم ملکی و ربودن مردم از شاهراه ها ایجاد نمی‌گردد.»

او تأکید کرد دولت در برابر کشتار مردم بی تفاوت نبوده و نخواهد بود.

معاون نخست ریاست جمهوری گفت اکنون شاید در آجندای طالب رهایی زندانیان آنها از زندان های دولت جمهوری اسلامی افغانستان شامل باشد اما اگر آنها یعنی طالبان تروریست به کشتار مردم بیگناه ، اعضای جامعه مدنی و بمب گذاری های کورکوانه ادامه دهند در آن صورت رهایی زندانی ها نه بلکه زندگی آنها شامل اجندا خواهد گردید.

این در حالی‌ست که از مذاکرات صلح میان هیئت مذاکره کنندهٔ طالبان و دولت افغانستان تقریبا سه ماه می‌گذرد و در طی این چند ماه، فقط روی طرزالعمل و مقدمهٔ آن توافق کرده‌اند و از سویی‌هم در جریان این مذاکرات حملات گروه طالبان در ولایت‌ها مختلف کشور، افزایش یافته‌است.

چنانچه در طول این مدت، شماری از خبرنگاران، سارنوالان و فعالان جامعه مدنی در کابل و سایر ولایات کشور به قتل رسیدند.

گروه طالبان برای پیشبرد مذاکرات صلح، سه پیش شرط جدید را ارائه نموده می‌گویند تا زمان پذیرفته نشدن این شرط ها پیش برد مذاکرات دشوار است.

منابعی از دوحه به رسانه ها گفته اند هیات طالبان رهایی 7 هزار  زندانی دیگر این گروه از زندان های حکومت افغانستان، بیرون شدن نام های رهبران این گروه از لیست سیاه سازمان ملل و نظام اسلامی در افغانستان را به عنوان سه پیش شرط برای آغاز مذاکرات صلح مطرح کرده اند.

اما هیات مذاکره کننده حکومت افغانستان می گوید که از طالبان خواسته اند مشروعیت و عدم مشروعیت جنگ را روشن کنند که جنگ کنونی جایز است و یا خیر.

این درحالی است که پایان جنگ در افغانستان همواره از سوی حکومت افغانستان، سازمان ملل متحد و کشورهای دیگر جهان مطرح شده است، اما طالبان همیشه بر خواسته های این گروه تاکید کرده اند.

از سوی دیگر، طالبان، یک روز پیش از مراسم ادای سوگند جو بایدن، رئیس جمهور منتخب آمریکا، از او خواستند به توافقنامه‌ دوجانبه صلح احترام بگذارد و تمام نیروهای آمریکایی را تا ماه مه از افغانستان خارج کند. 

این توافقنامه، بعد از تقریبا دو سال مذاکره بین دیپلمات‌های آمریکایی و رهبران طالبان، در فوریه سال گذشته، در قطر امضاء شد.

محمد نعیم، سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر می‌گوید حفظ و اجرایی‌شدن توافق‌نامه صلح قطر، برای موفقیت مذاکرات بین‌الافغانی و پایان دو دهه جنگ مهم است.

در آستانۀ آغاز دور دوم گفت‌وگوهای صلح میان هیأت‌های مذاکراتی دولت افغانستان و گروه طالبان در قطر، نماینده‌گان طالبان با زلمی خلیل‌زاد، نمایندۀ ویژۀ امریکا در امور صلح افغانستان دیدار کرده‌اند. اطلاعاتی که از این دیدار به رسانه‌ها درز کرده است از پا فشاری طالبان برای رهایی زندانیان باقی ماندۀ این گروه از زندان‌های دولت افغانستان حکایت دارد.

نماینده‌گان طالبان در این نشست از آقای خلیل‌زاد خواسته‌اند که زندانیان باقی ماندۀ این گروه را از زندان‌های دولت افغانستان رها سازد و همچنان اعضای این گروه از فهرست سیاه ایالات متحده و سازمان ملل متحد بیرون کشیده شوند. ملا برادر آخند، معاون گروه طالبان و شیخ عبدالحکیم حقانی، رییس هیأت مذاکراتی این گروه با نمایندۀ ویژۀ امریکا در این ارتباط گفت‌وگو کرده‌اند.

نماینده‌گان طالبان تأکید دارند که عدم رهایی حدود هفت هزار زندانی باقی ماندۀ این گروه از زندان‌های دولت افغانستان و بی‌توجهی به بیرون کشیدن نام سران این گروه از فهرست‌های سیاه، روند گفت‌وگوهای صلح را آسیب می‌رساند. با آن‌ که هفت هزار زندانی گروه طالبان شامل موافقت‌نامۀ صلح طالبان – امریکا نیست، اما پا فشاری این گروه بر رهایی این زندانیان به هدف برداشتن موانع از سر راه گفت‌وگوهای صلح نشان می‌دهد که این گروه نقشه‌یی برای تشدید بحران، خشونت‌ها و تحقق رویای سقوط حکومت در سر دارند.

پس از امضای موافقت‌نامۀ صلح میان طالبان و ایالات متحدۀ امریکا، حکومت افغانستان مجبور شد به تبع این موافقت‌نامه بالاتر از شمار زندانیان مورد نظر طالبان را به هدف برداشتن موانع از سر راه گفت‌وگوهای صلح آزاد کند. در موافقت‌نامۀ صلح امریکا – طالبان، حکومت افغانستان می‌بایست پنج هزار زندانی این گروه را از زندان‌ها آزاد کند، اما حکومت افغانستان برای نشان دادن حُسن‌نیت به روند صلح شش هزار و ۵۰۰ زندانی این گروه را آزاد ساخت.

با آن‌ که طالبان بر بنیاد این موافقت‌نامه متعهد به کاهش خشونت‌ها و عدم بازگشت زندانیان رها شدۀ این گروه به میدان‌های نبرد هستند، اما گزارش‌های نشر شده از میدان‌های نبرد در سرتاسر کشور نشان می‌دهد که شمار زیادی از زندانیان رها شدۀ طالبان دو باره به میدان‌های نبرد برگشته‌اند. همزمان با رهایی زندانیان طالبان، خشونت‌ها در سرتاسر کشور نیز شدت گرفته است. در بسیاری از ولایت‌ها جغرافیای جنگی طالبان توسعه یافته و جنگ‌جویان این گروه توانسته‌اند دامنۀ سلطۀشان را بر شاهراه‌ها و بزرگ‌راه‌های کشور توسعه دهند.

طالبان از آغازین روزهای مذاکرات با ایالات متحدۀ امریکا و اینک گفت‌وگو با دولت افغانستان پیوسته در صدد کسب امتیاز بودند و تاکنون امتیاز خوبی به دست آورده‌اند. خروج نیروهای خارجی از افغانستان، رهایی ۶ هزار و ۵۰۰ زندانی طالبان، رهایی انس حقانی، قرار دادن حکومت افغانستان در حالت دفاعی، به انزوا کشاندن حکومت افغانستان از جریان مذاکرات صلح با امریکا و مبنا قرار گرفتن موافقت‌نامۀ این گروه با ایالات متحدۀ امریکا که گروه طالبان را در جایگاه یک حکومت سایه قرار می‌دهد از عمده‎‌ترین دستاوردهای طالبان در روند گفت‌وگوهای صلح به شمار می‌روند.

حکومت افغانستان اما در جریان این مدت طولانی از روند گفت‌وگوهای صلح چه چیزی به دست آورده است؟ از آغاز این روند تاکنون حکومت افغانستان پیوسته برای آتش‌بس صدا بلند کرده است و باوجودی که در دفاع از این داعیه حمایت مردم و جامعۀ جهانی را نیز با خود دارد، اما گروه طالبان تاکنون به این یگانه خواست حکومت افغانستان و جامعۀ جهانی که همانا آتش‌بس می‌باشد پاسخ مثبت نداده است.

روند بازی تا این جای کار نشان می‌دهد که گروه طالبان به هیچ چیزی کمتر از تحقق خواست‌های‌شان و تحقق امارت اسلامی تمکین نمی‌کنند و تداوم این وضعیتی که حکومت افغانستان همه‌چیز را برای «هیچ» در برابر طالبان از دست بدهد، جز خالی کردن صحنۀ قدرت سیاسی به طالبان چیزی دیگری به دنبال ندارد.

اگر حکومت افغانستان همانند گذشته در رهایی هفت هزار زندانی دیگر طالبان به خواست این گروه تمکین کند، طالبان می‌توانند با لشکر نزدیک به دو هزار سربازی که با عالمی از عقده‌ها از زندان رها می‌شوند و به میدان‌های نبرد برمی‌گردند، بهار آینده و آغاز قرن جدید را برای مردم افغانستان به جهنم بدل کنند.

به بُن‌بست کشاندن روند گفت‌وگوهای صلح و کندی‌های پیهم این روند نشان می‌دهد که گروه طالبان به دنبال برطرف‌سازی همۀ نگرانی‌ها و موانع برای ایجاد امارت اسلامی‌ هستند، نظامی که در آن به هیچ یکی از ارزش‌های دموکراتیک و حقوق بشری جای باقی نمی‌گذارند.

با آن‌ که گروه طالبان همواره ایالات متحدۀ امریکا را به پیمان‌شکنی متهم می‌سازد و این پیمان‌شکنی را یگانه دلیل کندی روند گفت‌وگوهای صلح عنوان می‌کند، اما افزایش خشونت‌ها پس از امضای موافقت‌نامۀ این گروه با امریکا و رهایی زندانیان‌شان، بیان‌گر عدم پایبندی این گروه به توافق‌نامۀ صلح است.

افزایش تلفات نظامیان و غیرنظامیان در ماه‌های پسین به ویژه افزایش حمله‌های هدف‌مند بر جان خبرنگاران و فعالان مدنی بیان‌گر آن است که روند گفت‌وگوهای طولانی صلح هیچ تأثیری بر کاهش خشونت‌ها در کشور نداشته است. گمان می‌رود که گروه طالبان با استفاده از گفت‌وگوهای صلح در صدد پایان دادن به جنگ خونین نیستند؛ بلکه تلاش دارند همۀ زندانیان‌شان را زیر سایۀ گفت‌وگوهای صلح آزاد بسازند.

از سوی دیگر، طالبان می‌خواهند با بیرون کردن نام سران این گروه از فهرست سیاه و جلب حمایت شماری از کشورها از روند گفت‌وگوهای صلح و مشروعیت مبارزۀشان علیه حکومت افغانستان برای ایجاد یک دولت اسلامی کسب مشروعیت کنند. پس از نهایی‌سازی چارچوب مذاکرات صلح و وقفۀ ۲۰ روزه، انتظارها بر این بود که هیأت‌های مذاکراتی هر دو طرف دور دوم مذاکرات را آغاز کنند، اما آن ‌گونه‌یی که دیده می‌شود با گذشت نزدیک به دو هفته از آغاز دور دوم مذاکرات هیچ گونه پیشرفتی در این گفت‌وگوها به میان نیامده است.

تأخیر و کندی‌های پیهم در مذاکرات صلح که همزمان با افزایش خشونت‌ها همراه است، این نگرانی را به میان آورده است که مذاکرات صلح هیچ تأثیری بر کاهش خشونت و زنده‌گی شهروندان افغانستان ندارد و در سایۀ این مذاکرات میزان تلفات نظامیان و غیرنظامیان افزایش یافته است.

اکنون هیأت مذاکراتی دولت افغانستان مکلف است تا بر تسریع گفت‌وگوهای صلح پافشاری کند و تا زمانی که طالبان به آتش‌بس تمکین نکنند، هیچ یکی از خواست‌های این گروه نباید پذیرفته شود؛ زیرا هر گونه تمکینی به خواست این گروه پیامدهای ویران‌گری را برای مردم و حکومت در پی خواهد داشت.

سمیع الله سیحون

امرالله صالح، معاون اول ریاست‌جمهوری، گفت یکی از دلایل افزایش ترورهای هدف‌مند در شهرهای بزرگ، این است که زندانیان طالب فکر می‌کنند در هر صورت مورد عفو قرار گرفته و برای فعالیت‌های تروریستی‌شان مجازات نمی‌شوند.

آقای صالح، روز دوشنبه (۲۹ جدی)، در برگه‌ی فیسبوکش نوشت: «یکی از راه حل‌های اساسی این چالش، اعدام شماری از بازداشت‌شدگان است. آن‌ها باید اعدام شوند تا درس عبرتی برای متباقی آن‌ها شود.»

به گفته‌ی او، در جریان ۸۰ روز گذشته، نیروهای امنیتی دست‌آورد چشم‌گیری داشتند و تروریستان بازداشت‌شده نیز به جرم شان اعتراف کرده‌اند؛ اما تمام امیدشان این بوده که روزی بدون هیچ گونه مجازاتی آزاد خواهند شد.

او افزوده است: «این چالش باید حل شود و یکی از نکات اساسی خواهد بود که من به نشست شورای عالی حاکمیت قانون مطرح خواهم ساخت. تروریستی که بازداشت می‌شود، باید اعدام شود.»

آقای صالح، چندی پیش نیز گفته بود، طالبان داعشی در پیام کتبی هشدار داده‌اند که اگر کسی از زندانیان‌شان اعدام شد، کابل را به مسلخ شیعیان تبدیل خواهند کرد و افراد ربوده‌شده را سر خواهند برید. او گفته بود، طالبان داعشی بدانند که هیچ تهدیدی مانع این که چهره‌ی آن‌ها را همه‌روزه به مردم معرفی کنیم، نخواهد شد.

گفتنی است که از چند ماه به این طرف، همزمان با آغاز رسمی گفت‌وگوهای صلح افغانستان، سطح خشونت‌ها نیز افزایش یافته است. در کنار نبردهای همه‌روزه میان نیروهای امنیتی افغانستان و طالبان که در جریان آن به غیرنظامیان نیز تلفاتی وارد می‌شود، در جریان چند ماه گذشته، سطح ترورهای هدف‌مند و انفجار ماین‌های مقناطیسی نیز در کابل و سایر ولایت‌ها افزایش یافته است.

هرچند نهادهای امنیتی، بارها از بازداشت افراد به اتهام دست‌داشتن در ترورها و ماین‌گذاری‌ها خبر داده؛ اما این کار، تاثیر چندانی روی کاهش فعالیت‌های تروریستی نداشته است.

به همین دلیل، شهروندان افغانستان بارها خواهان اعدام زندانیان طالب شده‌اند؛ خواستی که حکومت افغانستان هیچ‌گاهی به آن توجه نکرد.

در اعلامیه‌ی ریاست امنیت ملی که امروز (پنج‌شنبه، ۱۱ جدی) منتشر شد آمده است افراد بازداشت‌شده حمیدالله و ذکرالله نام دارند.

همچنان گفته شده است آنان زندانیان رهاشده‌ی طالبان از جمع پنج‌هزار زندانی این گروه اند. طبق اعلامیه، آنان پس از رهاشدن از زندان، دوباره به گروپ تروریستی قاری عبید مسئول ترورهای هدفمند طالبان در شهر غزنی پیوسته‌اند.

به نقل از اعلامیه، افراد بازداشت‌شده در تحقیقات ابتدایی به جرم‌شان اعتراف کرده و گفته‌اند در چندین قضیه‌ی ماین‌گذاری و تروریستی دیگر نیز سهم فعال داشته‌اند.

امنیت ملی افزوده است این افراد در دو ماه گذشته چهار نفر از جمله رحمت‌الله نیکزاد، یک قاضی و دو کارمند مستوفیت غزنی را ترور کرده‌اند.

ریاست عمومی امنیت ملی هدف قراردادن خبرنگاران، فعالان مدنی و حقوق بشری را حمله به آزادی و ارزش‌ها دانسته و گفته است این رویکرد «دشمن» به‌گونه‌ی آشکارا جنایت جنگی محسوب می‌شود.

پیش از این، سید عمر نورستانی، والی غزنی نیز گفته بود دو نفر را به اتهام قتل ترور رحمت‌الله نیکزاد و دو کارمند مستوفیت این ولایت بازداشت کرده‌اند.

رحمت‌الله نیکزاد، رییس اتحادیه خبرنگاران ولایت غزنی در اول جدی در ساحه‌ی «خواجه‌حکیم»، از مربوطات حوزه‌ی اول امنیتی شهر غزنی حین رفتن به مسجد ترور شد.

سهیل شاهین، سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر گفت برخی «مسایل فنی» باعث شده زمان آغاز گفت‌وگوهای صلح میان افغانی روشن نشود.

وزارت دولت در امور صلح افغانستان به خبرنگارانی که قرار بود این تیم را به دوحه همراهی کنند، گفته بود هواپیمای حامل آنها و اعضای هیات مذاکره کننده روز جمعه ۴ سپتمبر به قطر پرواز خواهد کرد اما این سفر انجام نشده است.

پیشتر اشرف غنی، رئیس جمهور افغانستان در نشست کابینه گفت «تمامی موانع» از سر راه مذاکرات صلح برداشته شده‌ است و این مذاکرات به‌زودی آغاز خواهد شد.

با وجود آمادگی دولت افغانستان به شروع مذاکرات، گروه طالبان تاکنون رسما اعضای هیات مذاکره کننده خود را معرفی نکرده است.

سهیل شاهین، سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر گفت برخی «مسایل فنی» باعث شده است که زمان آغاز گفت‌وگوهای صلح میان افغانی روشن نشود. وی اما روشن نساخت منظورش از این مسایل چه چیزی است. اما گزارشگرانی که روند صلح را از نزدیک دنبال می‌کنند می گویند اختلافاتی در درون طالبان درباره چیدمان هیات مذاکره کننده به ویژه بین ملا عبدالغنی برادر، فرد شماره دوم گروه طالبان و شیرمحمد عباس استانکزی، رئیس هیات مذاکره طالبان به وجود آمده است و پاکستان برای حل این اختلافات تلاش می‌کند.

به گزارش ایندیپندنت، اما دو مقام ارشد غربی در نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد گفته‌اند که این مذاکرات حتما به زودی برگزار خواهد شد.

دیبورا لاینز، فرستادۀ ویژۀ سازمان ملل متحده برای افغانستان گفت: «مذاکرات آغاز خواهند شد. امیدواریم که در روزهای آینده مذاکرات میان افغان‌ها رسماً آغاز شوند. تأکید می‌کنم که روزهای آینده، نه هفته‌های آینده.»

مقامهای افغان تایید می‌کنند که حمد بن خلیفه آل ثانی، امیر قطر و عبدالله عبدالله، رئیس شورای عالی مصالحه ملی افغانستان، نخستین دور مذاکرات دولت افغانستان با طالبان را گشایش خواهند کرد.

مایک پامپئو، وزیر خارجه آمریکا و شاه محمد قریشی، همتای پاکستانی او نیز تمایل دارند که در این نشست تاریخی که قرار است در هتل شرایتون دوحه برگزار شود، شرکت کنند.

از سوی دیگر دیپلماتهای کشورهای ذینفع در افغانستان نیز در این جلسه شرکت می‌کنند.

دولت دوحه قوانین عادی‌اش برای قرنطینه کردن بازدیدکنندگان خارجی را در مورد هیات‌های مذاکره کننده افغانی معلق کرده است. اما تمام اعضای دو هیات و خبرنگارانی که همراه با تیم دولت افغانستان از کابل به دوحه سفر می‌کنند، آزمایش ویروس کرونا را سپری کرده و منتظر پروازند.

تمام زندانیان طالبان از زندانهای دولت افغانستان آزاد شده‌اند و حتی ۷ زندانی خطرناکی که عامل قتل شهروندان خارجی بودند نیز در دوحه تحت نظارت قرار می‌گیرند تا آخرین شرط طالبان هم برای شروع مذاکرات برآورده شود.

از سوی دیگر، طالبان نیز با آزادی چند نیروی ویژه دولت افغانستان، به خواسته کابل پاسخ مثبت داده است.

در همین حال انتظار می‌رود ۲۱ عضو هیات مذاکره‌کننده دولت افغانستان برای شروع مذاکرات به زودی وارد دوحه پایتخت قطر شوند.

هیات مذاکره‌کننده طالبان به رهبری ملا عبدالغنی برادر نیز از سفر پاکستان به دوحه بازگشتند و منتظر شروع مذاکرات‌اند.

برای دولت افغانستان حفظ نظام و دستاوردهای ۱۹ ساله و آتش‌بس دائم جدی‌ترین موضوعی است که در میز مذاکره مطرح می‌شود. اما طالبان که با حمایت پاکستان تشکیلاتی برای مذاکره ساخته است، بر بازگشت «امارت اسلامی» اصرار خواهد کرد.

معصوم استانکزی، رییس هیات مذاکره‌کننده جمهوری اسلامی افغانستان می‌گوید که تیم آن‌ها در مذاکره با طالبان از ارزش‌‎های افغانستان دفاع خواهد کرد. او در توییتی نوشت: «هیات مذاکره‌کنندۀ جمهوری اسلامی افغانستان به نمایندگی از ملت و دولت، مذاکرات صلح را با هدف یک افغانستان مترقی، آزاد و متحد که در آن حقوق همه شهروندان افغانستان حفظ شود، به‌زودی آغاز خواهد کرد.»

اگر دو طرف تحت فشار جامعه جهانی از مواضع خود اندکی کوتاه بیایند و برای پایان جنگ و خشونت ۴۰ساله گام بردارند، ایجاد حکومت وقت برای پیشبرد توافق صلح به یک بحث جدی تبدیل خواهد شد.

کرن دیکر، معاون پیشین سفارت آمریکا در کابل می گوید حکومت افغانستان برای اعتماد سازی در پروسه صلح هرچه درتوان داشته را انجام داده است. وی در گفت و گو با سلام وطن دار به موضوعات صلح، رهایی زندانیان طالبان و حکومتداری خوب و مبارزه با فساد پرداخته است.

سوال: پس از لویه جرگه ما با رئیسان کمیته‌های این جرگه صحبت کردیم و آنان گفتند در صورتی‌که آمدن صلح ضمانت شود، ما با آزادی زندانیان مشکلی نداریم. نظر شما در این زمینه چیست؟ آیا آمدن صلح تضمین شده است؟

دیکر: حتی زندگی را نمی‌توان ضمانت کرد، با این حال حکومت افغانستان هر آن‌چه را که در توانش بوده، انجام داده است؛ هر آن‌چه که به عنوان مسیری برای اعتمادسازی در نظر گرفته شده است. حکومت افغانستان برای نشان‌دادن آمادگی در روند صلح، مردم را در این مسیر مشارکت داد و توانست تصمیم بزرگ و دشواری را در مورد آزادی زندانیان اتخاذ کند. ما در مورد این موضوعات به گونۀ دوام‌دار با حکومت افغانستان در حال رأی‌زنی بوده‌ایم. بنابراین، فکر می‌کنم کارهای زیادی انجام شده است و روند صلح به مرحلۀ اجتناب‌ناپذیری رسیده است. اگر به تمام آن‌چه که پس از 29 ماه فبروری، روزی که ما با حکومت افغانستان یک بیانیۀ مشترک صادر کردیم و توافق‌نامۀ آمریکا با طالبان نهایی شد، نگاه کنید، حکومت افغانستان برای اعتمادسازی 5 هزار زندانی را آزاد کرده و تیم مذاکره‌کننده برای گفت‌وگوهای بین‌الافغانی تشکیل شده است. با در نظرداشت این گام‌ها به این نتیجه می‌رسیم که گفت‌و‌گوهای صلح شروع‌شدنی‌ست.

سوال: از زمان انتخابات مناقشه برانگیز سال 2014 که بار دیگر در سال 2019 تکرار شد، ثبات سیاسی در افغانستان با چالش مواجه بوده است. تنش میان اشرف غنی و عبدالله عبدالله در مورد انتخاب وزیران و اعضای گفت‌وگوکنندۀ صلح با مشکلاتی همراه بوده است. تأثیر منفی این موضوع چه‌قدر است و آمریکا در مورد حل این مشکلات چه نقشی ایفا می‌کند؟

دیکر: من چندین سال در افغانستان بوده‌ام، به مناطق جنوب و شرق سفر کرده‌ام و مناطق شهری و روستایی این کشور را دیده‌ام. به نظر می‌رسد، صحبت‌ میان شهروندان افغانستان بیشتر روی تفاوت‌ها می‌چرخد تا آن‌چه سبب همبستگی آنان می‌شود. به نظر من این برای کشوری در حال پیشرفت یک چالش بزرگ است؛ زیرا عدم اتحاد تنها به نفع طالبان تمام می‌شود. افغانستان به لحاظ فرهنگی و قومی کشوری غنی و متنوع است و وقتی دیدگاه‌ها به این میزان متفاوت باشد، اتحاد با چالش مواجه می‌شود. نیاز است تا افغانستان به عنوان یک کشور دموکرات و مستقل حفظ شود، تا شهروندان بتوانند به اتحاد برسند. امیدوارم رئیس‌جمهور غنی و داکتر عبدالله و رئیس‌جمهور پیشین، حامد کرزی و دیگر رهبران سیاسی دیدگاه‌های هم‌سان خود را به اشتراک بگذارند؛ دیدگاه‌هایی که سبب اتحاد و نیرومندی افغانستان شود، نه دیدگاه‌هایی که سبب جدایی شود و نفعش به جانب مقابل باشد.

ما با حکومت و با داکتر عبدالله عبدالله صحبت کردیم و همین‌طور با طیف گسترده‌یی از مردم افغانستان. شناخت ما پانزده سال پیش از مردم افغانستان به اندازۀ امروز نبود و امروز بعد از بیست سال شناخت زیادی از مردم به دست آورده‌ایم. وقتی صحبت از رئیس‌جمهور غنی و داکتر عبدالله می‌شود، آنان خادمان با تجربۀ مردم و رهبران این کشورند و مطمئنم که هر دو با هم گفت‌وگو می‌کنند، مطمئناً آمریکا از تمام فعالیت‌هایی که این دو رهبر و طرفداران‌شان برای نیرومندی جمهوریت انجام خواهند داد، حمایت می‌کند.

سوال: فرانسه و استرالیا در مورد رهایی شماری از زندانیان طالبان ابراز نگرانی کرده‌اند، زیرا این زندانیان در کشتن سربازان این کشورها دخیل بوده‌اند. آیا آمریکا در بارۀ رهایی این زندانیان با متحدانش مشوره کرده بود؟

دیکر: این یکی از سخت‌ترین موضوعات بوده که من در طول سی سال فعالیتم به عنوان دیپلمات به آن پرداخته‌ام. موضوع تنها آن زندانیانی نیستند که فرانسه و استرالیا در موردشان ابراز نگرانی کردند، بل‌که موضوع آزادی جمعی از زندانیان است و آزادی هر فرد از این زندانیان تصمیم سختی بوده. تک‌تک این زندانیان قربانیانی برجا گذاشته‌اند و مسئول داغدارکردن خانواده‌های بسیاری‌اند، اما واقعیت این است که شما با دوستان‌تان صلح نمی‌کنید، برای همین و به منظور ایجاد اعتماد و نشان‌دادن آماده‌گی برای صلح، حکومت افغانستان برای آزادی زندانیان تصمیم سختی اتخاذ کرده است. زندانیانی که در حمله بر نیروهای ائتلاف دخیل بوده‌اند، زیرمجموعۀ این زندانیان‌اند و ما به گونۀ دوام‌دار با طرف‌های درگیر در این ماجرا در ارتباط هستیم و در تلاش جست‌وجوی راه‌حلی که به پیشرفت روند صلح منجر شود و برای داغ خانواده‌های قربانیان التیامی باشد. موضوع قربانیان و مصالحه و عفو یکی از دشوارترین مراحل گفت‌وگوهای صلح است.

سوال: حلقه‌هایی در افغانستان صلح را پروژه‌یی برای انتخابات آمریکا می‌دانند. فکر می‌کنید چرا آنان چنین فکر می‌کنند و شما این نگرانی را چه‌گونه توضیح می‌دهید؟

دیکر: بیش از دو سال پیش، رئیس‌جمهور ترامپ استراتژی‌اش را در مورد جنوب آسیا اعلام کرد و برای اولین‌بار در طول بیست سال مشخص شد که بحران افغانستان راه‌حل نظامی ندارد و برای پایان خشونت‌ها باید دنبال مسیری سیاسی بود تا این موضوع حمایت جمعیت قابل‌توجهی از مردم افغانستان را به همراه داشته باشد. استراتژی جنوب آسیا این احساس را به ما داد که چه‌گونه این نقشه را عملی کنیم و از دیدگاه یک آمریکایی چه‌گونه‌گی ضمانت مبارزه با تروریسم اهمیت داشت و همین دلیل شروع گفت‌وگوها میان آمریکا و طالبان بود، اما این تنها یکی از عوامل برای گفت‌وگوهای صلح بوده است. وقتی آمریکا ضمانت مورد نیاز در مبارزه با تروریسم را از جانب طالبان به دست آورد و آنان نیز خواستار کاهش نیروهای ائتلاف در افغانستان شدند، تنها راه رسیدن به پایان مشکلات، راه‌حل سیاسی و گفت‌وگوهای رودررو با هیأت حکومت افغانستان انتخاب شد. انتخابات آمریکا ام‌سال برگزار می‌شود و می‌دانم که برخی‌ها به شایعه در مورد هدف گفت‌وگوهای صلح و ربط آن به انتخابات آمریکا باور دارند، اما این گفت‌وگوها خیلی وقت پیش و به دلیل بسیار مهمی آغاز شده بود. به همین دلیل مشارکت ما در گفت‌وگوهای صلح به دلیل نگرانی‌های سیاسی آمریکا نیست، بر عکس پاسخی به درخواست گستردۀ شهروندان افغانستان برای پایان جنگ و خشونت است.

سوال: زنان نگران‌اند که گفت‌وگوهای صلح منجر به برگشت قانون طالبان شود. چه‌قدر احتمال دارد زنان از حقوق‌شان محروم شوند و آزادی‌ها و دست‌آوردهایی را که در طول 18 سال گذشته کسب کرده‌اند، آسیب ببیند؟

دیکر: این پرسشی است که باید هر روزه پرسیده شود تا مطمئن شویم چیزی پشت پرده اتفاق نمی‌افتد. فکر نمی‌کنم ممکن باشد دست‌آوردهای چند سال گذشتۀ زنان را به عقب برگردانیم، زیرا افغانستان در سال‌های آینده نیز نیازمند کمک‌های جامعۀ جهانی است و این کمک‌ها مشروط خواهد بود و در صورتی‌که حقوق زنان پامال شود، هیچ کمک‌کننده‌یی حاضر به کمک نخواهد بود. ایالات متحده در بیست سال گذشته در زمینۀ حقوق زنان سرمایه‌گذاری کرده و تمایل ندارد این روند را متوقف کند.

سوال: رئیس‌جمهور غنی همواره از حکومت‌داری خوب و مبارزه با فساد صحبت کرده است، هرچند در طول این سال‌ها برخی از نزدیکانش در فساد دخیل بوده‌اند، به ویژه وزیران مالیه و مشاوران نزدیک‌اش، که این موضوع سبب توقف کمک‌های آمریکا شد. آیا آمریکا از مبارزه علیه فساد راضی است؟

دیکر: برای مبارزه با فساد فعالیت‌های بیشتری نیاز است. من بارها به مقام‌های حکومت افغانستان، فعالان مدنی و مردم گفته‌ام که طالبان افراد را می‌کشند، اما فساد تمام کشور را بر باد می‌دهد. ما با حکومت افغانستان در مورد انتظارات خود در زمینۀ مبارزه با فساد بی‌پرده گفت‌وگو کرده‌ایم و این که نشست بعدی حمایت‌کننده‌گان چه‌گونه تنظیم شود و فساد در چنین نشستی، نقش کلیدی بازی خواهد کرد. نیاز است حکومت در مورد نقشۀ راه مبارزه با فساد گزارش دهد. خیلی خرسندم که در هفتۀ گذشته فرمان بازداشت جنرال پیکان صادر شد که بخشی از فساد در دولت بوده و امیدوارم که کرام‌الدین کریم، رئیس پیشین فدراسیون فوتبال نیز به زودی بازداشت شود. مبارزه با فساد تنها خواستۀ آمریکا نه، بل‌که خواستۀ تمام کمک‌کننده‌گان افغانستان است. آمریکا در دو دهۀ گذشته پول هنگفتی را به افغانستان کمک کرده که بخشی از این پول‌ها حیف‌ومیل شده است؛ هرچند در این مدت آمریکا نیز خطاهایی را مرتکب شده است.

سوال: شما به عنوان معاون سفارت ایالات متحده سه سال در افغانستان بودید، افغانستان را چه‌گونه یافتید؟

دیکر: افغانستان کشور شگفت‌انگیزی است، زیرا مردم آن شگفت‌انگیزاند. بخش‌هایی از افغانستان مانند مناطقی در غرب  آمریکاست که خانوادۀ من متعلق به آن‌جا اند و به همین دلیل بودن در افغانستان برایم یادآور خانۀ خودم بوده است. اما دلایلی که سبب برگشت دو باره‌ام به افغانستان شد، الهامی بود که از زنان افغانستان گرفتم؛ زنان حرفه‌یی که سبب چرخش اقتصاد کشور می‌شوند و نیروهایی که در دفاع از کشورشان قربانی می‌دهند.

سوال: توصیه‌های‌تان برای معاون بعدی سفارت آمریکا در افغانستان چیست؟

دیکر: افغانستان و آمریکا در برخی زمینه‌ها دیدگاه‌های مشترکی دارند و برای دست‌یابی به این دیدگاه‌ها نیازمند همکاری دو طرف است. توصیه‌ام به جانشینم این است که با مردم افغانستان در سراسر این کشور ملاقات کند و تنها به کابل اکتفا نکند، به آنان گوش دهد و نیت ما را نسبت به تعهد به آن‌ها ثابت سازد. دوست دارم روزی به عنوان گردشگر و توریست، بتوانم خانواده‌ام را به افغانستان بیاورم، مخصوصاً بند امیر.

سخنگوی شورای مصالحه‌ی ملی می‌گوید هیات مذاکره کننده دولت افغانستان با طالبان پس از تکمیل شدن روند آزاد سازی زندانیان عازم قطر می‌شود.

فریدون خوزون، سخنگوی شورای عالی مصالحه ملی گفت قرار است روند آزاد سازی زندانیان امروز (چهارشنبه، ۱۲ سنبله) تکمیل شود.

سخنگوی شورای مصالحه ملی افزود، در صورتی که پروسه آزادی زندانیان تا پایان روز تکمیل شود هیات مذاکره کننده حکومت امشب یا فراد عازم دوحه خواهد شد.

بر اساس گفته‌های خوزون، تمامی آمادگی ها جهت سفر هیات مذاکره کننده به قطر گرفته شده و آنان منتظر تکمیلی روند رهایی زوندانیان‌ می باشند.

بر اساس گزارش‌ها طی دو روز اخیر از میان ۳۲۰ زندانی باقی‌مانده طالبان نزد حکومت ۲۰۰ تن آنان آزاد شده و قرار است ۱۲۰ تن دیگر امروز آزاد شوند.

همزمان با این، سخن‌گوی وزارت دولت در امور صلح می‌گوید تمامی موانع و بهانه‌ها با تلاش‌های دوام‌دار دولت افغانستان از سر راه روند صلح برداشته شده و اکنون حکومت افغانستان و طالبان در نزدیک‌ترین فاصله‌ی زمانی آغاز مذاکرات مستقیم قرار دارند.

شورای عالی مصالحۀ ملی در حالی از پایان زودهنگام روند تبادلۀ زندانیان خبر می‌دهد که دو روز پیش صدیق صدیقی، سخنگوی ریاست جمهوری گفته است، تا زمانی که اسیران نیروهای امنیتی از سوی طالبان رها نشوند، حکومت ۳۲۰ زندانی باقی‌ماندۀ طالبان را رها نخواهد کرد.

آقای صدیقی همچنان افزوده است رأی‌زنی‌ها با کشورهایی که مخالف رهایی شماری از زندانیان طالبان هستند آغاز شده و و امیدواری‌های وجود دارند که هرچه زودتر به نتیجه برسد.

سرپرست وزارت خارجه و وزیر خارجۀ فرانسه در بارۀ رهایی زندانیان طالبان گفت‌وگو کردند.

در این باره جزئیات داده نشده‌است.

وزارت خارجه در خبرنامۀ امروز دوشنبه 10 سنبله گفت محمد حنیف اتمر و ژان ایو لودریان در جریان مکالمۀ تلفنی شام دیروز در بارۀ آغاز مذاکرات میان حکومت افغانستان و طالبان نیز بحث کردند.

گران هیواد، سخنگوی وزارت خارجۀ افغانستان گفت این دو مقام در بارۀ آغاز مذاکرات صلح نیز بحث کردند.

او افزود: «وزیر امور خارجۀ فرانسه از حمایت همه‌جانبۀ خویش از روند صلح افغانستان و مذاکرات صلح به وزیر خارجۀ کشور اطمینان داد.»

وزیر خارجۀ فرانسه بر حمایت کشورش از برقراری آتش‌بس در افغانستان و حفظ دست‌آوردهای دموکراتیک مردم این کشور تأکید کرد.

فرانسه اخیراً با رهایی زندانیان طالبان مخالفت کرد و از حکومت افغانستان خواست آن عده از زندانیان این گروه که به‌گفتۀ پاریس در قتل شهروندان فرانسه دست دارند را رها نکند.

در این مکالمه تلفنی، روسای جمهور دو کشور در مورد گسترش همکاری‌ها، پروسه صلح و ادامه کمک‌های فرانسه به افغانستان، بحث و تبادل نظر نمودند.
رییس جمهور فرانسه بر ادامه حمایت‌های کشورش از افغانستان به ویژه در زمینه صلح و عمران اطمینان داد و از فعالیت شفاخانه طفل و مادر در کابل، تلاش‌های حکومت افغانستان در امر مبارزه با ویروس کرونا و همکاری فرانسه در زمینه باستان شناسی، یادآوری کرد.
همچنان رییس جمهور فرانسه حمایت خویش را از پروسه صلح ابراز کرد و گفت دولت افغانستان تمام تعهدات خود را در قسمت صلح عملی کرده است و اکنون طالبان باید با اعلام آتش‌بس به تعهدات شان وفا نمایند.
در این صحبت تلفنی هر دو جانب روی پروسه رهایی زندانیان طالبان و اسیران دولت افغانستان نزد طالبان، نیز صحبت نمودند.

طالبان در واکنش به اظهارات اخیر رییس جمهور غنی مبنی بر دست داشتن زندانیان این گروه در تجارت و تولید مواد مخدر گفته‌اند کشت مواد مخدر در زمان حاکمیت این گروه در افغانستان صفر بود.

رییس جمهور غنی در مصاحبه با رسانه‌ها گفته بود، در صورتیکه زندانیان باقی‌مانده طالبان آزاد شود، سیل مواد مخدر در بازار های بریتانیا و امریکا سرازیر خواهد شد.

ذبیح‌الله مجاهد سخنگوی طالبان در پاسخ به این اظهارات رییس جمهور گفت در زمان حاکمیت کامل این گروه کشت مواد مخدر در افغانستان صفر بود.

مجاهد در برگه توییتر خود نگاشت کشت مواد مخدر در افغانستان پس از ورود امریکایی ها به این کشور، شروع شده است.

سخنگوی گروه طالبان تاکید کرد زندانیان این گروه در تجارت و انتقال مواد مخدر هیچ نقشی ندارند.

رییس جمهور غنی، در مضاحبه با  رادیویی تایمز بریتانیایی گفت اگر قاچاق مواد مخدر به سواحل امریکا ، بریتانیا و اروپا برسد، آن وقت خواهیم فهمید که این‌ها همه نتیجه‌‌ی رهای کردن زندانیان باقی مانده طالبان است و مسوولیت آن به دوش جامعه‌جهانی خواهد بود.

یک منبع قابل اعتماد می‌گوید، طالبان خلاف ادعای خود مبنی بر رها کردن 1000 زندانی حکومت تنها ۸۰۰ اسیر دولتی را رها کرده‌اند.

این منبع که از تلاش‌ها برای گفت‌وگوی‌های صلح آگهی دارد گفت تا طالبان ۲۰۰ اسیر باقی‌مانده را رها نکنند، زندانیان باقی‌ماندۀ آن‌ها نزد دولت نیز آزاد نخواهند شد.

به باور منبع، از جملۀ ۲۰۰ اسیر باقی‌مانده نزد طالبان ۲۴ تن آن‌ها از نیروهای کماندو می‌باشند.

آزادی این زندانیان ظاهراً یک مانع جدید در برابر آغاز گفت‌وگوی بین‌الافغانی پنداشته می‌شود.

اما سهیل شاهین سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر گفت، کمیسیون زندانیان به وی در مورد معلومات نداده‌است.

او ادعا می‌کند دولت افغانستان با این اظهارات خود ارادۀ صلح ندارد.

طالبان در عید قربان گفتند با رها کردن بیش از هزار اسیر دولتی پروسۀ رهایی زندانیان از جانب آن‌ها تکمیل شد.

رئیس جمهور غنی هشدار داد در صورت آزادی آخرین دسته از زندانیان گروه طالبان براساس توافقنامه آمریکا با این گروه، احتمالا موجی از مواد مخدر وارد بریتانیا شود.

آقای غنی این اظهارات را در گفتگوی اختصاصی با روزنامه تایمز بریتانیا مطرح و تاکید کرد در صورت افزایش تجارت بین‌المللی مواد مخدر در بریتانیا و اروپا، مسئول آن آمریکا و رهبران کشورهای عضو ناتو خواهند بود.

آقای غنی گفت: «اگر آمفتامین (شیشه) به سواحل آمریکا برسد، باید بدانیم که از عواقب آزادی این زندانیان است و اگر این افراد مرتکب جرم شوند، مسئولیت مشترک بین‌المللی خواهد داشت.»

او گفت: «صلح به معنی پایان خشونت است، به معنی مقدمه‌ای برای دور بعدی آن نیست.»

آقای غنی ضمن ابراز تشکری از سربازان بریتانیای به خاطر خدمت به افغانستان گفت آزاد کردن این زندانیان گروه طالبان که «هم مهمانان بین‌المللی ما و هم مردم ما را کشته‌اند» برای او دشوار است.

چند روز قبل، پس از تایید لویه جرگه مشورتی صلح، رئیس جمهور غنی حکم رهایی ۴۰۰ زندانی “خطرناک” طالبان را امضا کرد اما تاکنون ۸۰ نفر آنان آزاد شده‌اند.

پیش از این منابعی به بی‌بی‌سی گفته بودند از میان ۴۰۰ زندانی خطرناک گروه طالبان بیش از ۱۵۰ نفر آنان “قاچاقبران بزرگ مواد مخدر هستند.”

آزادی این شمار از زندانیان گروه طالبان نگرانی‌هایی را در میان سازمان‌های حقوق بشر و عفو بین‌الملل نیز به همراه داشته است.

پیش از این کشورهای فرانسه و استرالیا نیز مخالفت‌شان را با رهایی شماری از این زندانیان طالبان در کشتن اتباع آنها دست داشتند، با وزارت خارجه افغانستان رسما در میان گذاشتند.

آزادی زندانیان طالبان

رهایی پنج هزار زندانی طالبان و یک هزار زندانی حکومت از سوی این گروه از مواد اصلی موافقتنامه صلح میان طالبان و آمریکا است که در تاریخ دهم حوت سال گذشته به امضا رسید. روند تبادله زندانیان که قرار بود پس از ده روز از امضای این سند آغاز و تکمیل شود ماه‌ها به طول انجامید.

حکومت که در نخست اعلام کرد کاملا مخالف رهایی زندانیان طالبان است بعد در مراحل مختلف هزاران زندانی این گروه را رها کرد اما چهارصد نفر از آنها را “خطرناک” خواند و تصمیم رهایی آنها را به لویه جرگه مشورتی سپرد. این جرگه هفته پیش تصمیم به رهایی این زندانیان گرفت و رئیس جمهوری فرمان آن را امضا کرد اما تاکنون تنها هشتاد نفر از این افراد رها شدند و این روند با تاخیر رو به رو شد و حالا دولت طالبان را مسئول می‌خواند.

در مقابل طالبان نیز پس از امضای توافقنامه صلح با آمریکا، بارها حکومت را به سنگ اندازی در روند صلح متهم کرد و در مقابل انتقادها از عدم کاهش خشونت‌ها بارها گفت نخست باید تمام پنج هزار زندانی این گروه رها شده و بعدا مذاکرات بین‌الافغانی آغاز و پس از آن در مورد آتش بس تصمیم گرفته شود.

منابع آگاه در حکومت می‌گویند هنوز هم دو مشکل اصلی در برابر آغاز گفت‌وگوهای بین‌ الافغانی وجود دارد.

این منابع می‌گویند شش نفر زندانیان بحث‌ برانگیز از نیروهای امنیتی افغانستان هستند که “حملات سبز بر آبی” (حمله سربازان افغان به شماری از نیروهای خارجی) را انجام داده‌اند. استرالیا و فرانسه خواسته اند این افراد نباید رها شوند. دوم تا زمانی‌که نیروهای امنیتی افغانستان که نزد طالبان زندانی اند رها نشوند، زندانیان طالب نیز‌ رها نخواهند شد.

منابع در مورد هویت این شش زندانی جزئیات ندادند، اما فهرست ۴۰۰ زندانی طالبان که از سوی یک منبع امنیتی حکومت افغانستان در دسترس برخی رسانه ها قرار گرفته و یک منبع دیگر امنیتی آن‌را تایید کرده است، نشان می‌دهد که حکمت‌الله، شکرالله، محمد داوود، عبدالصبور و نقیب‌الله که بر نیروهای خارجی حمله کرده و آن‌ها را کشته اند، شامل این فهرست اند.

این منابع همچنان گفته اند پنج کشور، قطر، جرمنی، ناروی، ازبکستان، اندونزیا‌ کمیته‌ حمایت از روند صلح‌ افغانستان با نام “دوستان صلح” را تشکیل داده‌اند و سازمان ملل‌متحد نیز عضو این کمیته است.

منابع همچنان می‌گویند اکثریت مطلق اعضای هیئت‌ مذاکره کننده‌ی طالبان‌ فارغ مدرسه حقانیه‌ اند.

عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحۀ ملی گفت در روزهای پیش‌رو شاهد نخستین نشست تاریخی با عنوان «مذاکرات بین‌الافغانی» خواهیم بود.

آقای عبدالله این مطلب را امروز (سه‌شنبه، ۲۸ اسد) در پیامی به منظور گرامی‌داشت از صدویکمین سال‌روز استرداد استقلال کشور بیان کرد.

در خبرنامۀ شورای عالی مصالحۀ ملی کشور به نقل از آقای عبدالله آمده است «در یک‌صدویکمین سال‌روز استقلال، مردم افغانستان بیش‌تر از هر زمان دیگر به پایان منازعۀ ۴۲ ساله و برقراری صلح نزدیک شده‌اند.» آقای عبدالله همچنان افزود: «در روزهای پیش‌رو شاهد نخستین نشست تاریخی مذاکرات بین‌الافغانی می‌باشیم.»

رییس شورای عالی مصالحۀ ملی ابراز امیدواری کرد از این فرصت پیش آمده استفادۀ درست صورت بگیرد و هر دو طرف مذاکره با صداقت و خودگذری برای دست‌یابی به صلح همیشگی تلاش کنند.

آقای عبدالله در حالی از برگزاری نخستین دور مذاکرات بین‌الافغانی در روزهای پیش‌رو خبر می‌دهد که ارگ ریاست جمهوری دیروز (دوشنبه، ۲۷ اسد) اعلام کرد شماری «اندکی» از اسیران نیروهای امنیتی کشور هنوز هم نزد طالبان زندانی هستند و رها نشده‌اند. صدیق صدیقی، سخنگوی رییس‌جمهور غنی در یک نشست خبری رهانشدن این زندانیان را مانعی برای آغاز مذاکرات مستقیم صلح عنوان کرد.

گروه طالبان اما می‌گویند دولت افغانستان با متوقف کردن روند رهایی ۴۰۰ زندانی آنان، مذاکرات بین‌الافغانی را به تأخیر انداخته است. ارگ ریاست جمهوری اما خاطرنشان می‌سازد که این روند به دلیل مخالفت و نگرانی‌های شماری از کشورها از جمله فرانسه، متوقف شده است و حکومت با متحدانش در تلاش حل این مشکل است.

ارگ ریاست‌جمهوری اعلام کرد گروه طالبان هنوز یک تعداد اندک از اسیران نیروهای دولتی را رها نکرده و این موضوع مانعی برای آغاز مذاکرات صلح می‌باشد.

آقای صدیقی که امروز (دوشنبه، ۲۷ اسد) در یک نشست خبری در کابل صحبت می‌کرد گفت برای آغاز این مذاکرات، روند رهایی اسیران نیروهای دولتی توسط طالبان باید تکمیل شود.

او افزود: «حکومت براساس فرمان رییس‌جمهوری و به‌درخواست لویه‌جرگه‌ی مشورتی صلح روند آزادی ۴۰۰ زندانی طالبان باید تطبیق شود، اما طالبان نیز اسیران ما (حکومت) را تابه‌حال رها نکرده‌اند.»

سخن‌گوی ریاست‌جمهوری تأکید کرد باید در روند صلح هر دو طرف اقدام کند.

از سویی هم، او طالبان را متهم به خلق موانع در برابر روند صلح کرده گفت: «چه موانعی برای تکمیل رهایی اسیران ما نزد طالبان وجود دارد؟ چرا این گروه آنان را رها نمی‌کند.»

صدیق صدیقی افزود دولت افغانستان اقدامات لازم را برای آغاز مذاکرات صلح برداشته، اما این گروه اقدام لازم برای آن را انجام نداده است.

در همین حال، او افزود دولت افغانستان برای آغاز مذاکرات صلح آماده است.

سخن‌گوی ریاست‌جمهوری همچنان افزود دولت تاکنون قدم‌هایی زیادی برای صلح برداشته و از این بعد نیز حاضر است که «گام‌های» بیشتری بر دارد.

از سویی هم، آقای صدیقی با اشاره به نگرانی‌های شماری از کشورهای خارجی از جمله فرانسه در مورد رهایی زندانیان طالبان که در کشتن شهروندان این کشور متهم اند، گفت حکومت افغانستان یک‌جا با این کشورها در تلاش ایجاد یک راه‌حل است.

او تأکید کرد: «حکومت افغانستان یک‌جا با متعهدین خود در رابطه با نگرانی این کشورها راجع به رهایی شش نفر است، با متحدان ما کار می‌کند. تلاش صورت خواهد گرفت تا یک راه‌حل پیدا شود.»

عدم تکمیل رهایی اسیران نیروهای دولتی توسط گروه طالبان درحالی توسط حکومت افغانستان مطرح می‌شود که این گروه پیش از این گفته بود روند رهایی اسیران نیروهای دولتی را تکمیل کرده است.

رهایی زندانیان دولت و طالبان در توافق‌نامه‌ی صلح امریکا و طالبان که در دوحه امضا شد، مطرح شده است. براساس این توافق‌نامه، باید پنج‌هزار زندانی طالبان در ازای یک‌هزار زندانی دولت افغانستان رها می‌شدند، اما این روند تا کنون بنا بر دلایلی تکمیل نشده است.

از سویی هم، دولت قبلا با آزادی ۴۰۰ زندانی خطرناک طالبان مخالفت کرده بود اما بنا به درخواست لویه‌جرگه‌ی مشورتی صلح، رییس‌جمهور اشرف غنی فرمان رهایی این زندانیان را نیز صادر کرد.

وزارت خارجه‌ی فرانسه، از حکومت افغانستان خواسته است تا زندانیانی که به کشتن شهروندان فرانسوی متهم اند را آزاد نکند.

خبرگزاری رویترز، به تازگی، به نقل از وزارت خارجه‌ی فرانسه، گزارش داده است، چندین جنگ‌جوی طالب که به اتهام کشتن شهروندان فرانسوی در افغانستان زندانی اند و شامل ۴۰۰ زندانی خطرناک طالبان اند، نباید آزاد شوند.

این وزارت، گفته است آزادی این زندانیان، نگران‌کننده است و به همین دلیل، دولت افغانستان باید پروسه‌ی آزادی آن‌ها را متوقف کند.

این در حالی است که در آغاز هفته‌ی گذشته، به منظور بحث و مشوره در مورد آزادی ۴۰۰ زندانی طالب، لویه‌جرگه‌ی مشورتی بر گزار شد. این جرگه، فیصله کرد تا ۴۰۰ زندانی خطرناک طالب، آزاد شوند.

پروسه‌ی آزادی این افراد، سه روز پیش (پنج‌شنبه، ۲۳ اسد)، آغاز شد و در نخستین دور، ۸۰ نفر از فهرست ۴۰۰ نفری زندانیان خطرناک طالب، از زندان پلچرخی، آزاد شدند. به دنبال آن، روز گذشته نیز منابعی تأیید کردند که دومین گروه هشتاد نفری زندانیان خطرناک طالب، از زندان پلچرخی آزاد شده اند.

با این همه، رییس‌جمهور غنی، پنج‌شنبه شب (۲۳ اسد)، در نشست شورای روابط خارجی امریکا که توسط ویدیو کنفرانس برگزار شده بود، تأکید کرد دولت و مردم افغانستان، با تأیید کردن آزادی ۴۰۰ زندانی طالبان، بهای سنگینی برای برقراری صلح و ثبات در این کشور پرداخته اند.