برچسب: رهبران جهادی

حزب ملت افغانستان تشکیل جبهه مقاومت ملی توسط برخی از چهره های جهادی پیشین و سرشناس افغانستان را مردود و محکوم افکار عمومی افغانستانی ها دانست.

داکتر جعفر مهدوی دبیر کل حزب ملت افغانستان طی پیامی تاکید کرد هر صدا یا توجیهی که بخواهد افغانستان و مردم رنجیده آن را وارد چرخه تازه ای از جنگ و ویرانی کند از دید مردم محکوم و مردود است.  

داکتر مهدوی در این پیام آورده است حدود سه ماه قبل با فرار غني، علاوه بر جمهوريت دروغين و بريده از مردم وي؛ تمام زيرساخت هاي نظام اداري افغانستان و مهمتر از همه “اُميد” مردم افغانستان فرو پاشيد. صحنه هاي تكان دهنده و دلخراشي در ميدان هوايي كابل و مرزهاي افغانستان به جهان مخابره شد كه نظير آن نه تنها در افغانستان بلكه در تاريخ جهان هم مشاهده نشده است.

در خيانت آقاي غني هيچ شك و ترديدي وجود ندارد. اما گناه آنعده سياسيوني كه در تباني ، معامله و باجگيري از غني مويد و همراه او بودند در پيشگاه خداوند و مردم كمتر از غني نيست. سياسيوني كه سالها از طريق باجگيري و در بدل امتیازات سیاسی همچون تقرر فرزندان و بستگان دور و نزديك شان در وزارت ، ولايت، سفارت و سنا و دهها موتر زرهي و صدها محافظ و امتيازات مادي و تجارت هاي غير قانوني و مافيايي و غصب هزاران جريب زمين هاي دولتي و مردمي و … همواره در كنار و مويد دستگاه فاسد و استبدادي غني براي سركوب جنبش هاي مدني و خاموش ساختن صداي اعتراض مردم بودند و در آخرين روزهاي سقوط با پروازهاي ويژه خود و خانواده شان را نجات داده و به ويلاهاي لوكس شان در دبي و استانبول و … پناه بردند و مردم بي پناه و مظلوم را در صحنه خطر رها كردند.

دبیر کل حزب ملت افغانستان تاکید کرده است:«این رهبران امروز با كدام روي و وجدان با ايجاد شوراي كذايي ” نجات جمهوري اسلامي افغانستان” صحبت از ” نجات” مردم و ” اصلاحات” و … مي كنند؟»

چهره و كارنامه اكثر اين افراد براي مردم افغانستان، تاريخ و حتي جهان آشناست و آنها هرگز در اين جهان از قضاوت مردم، تاريخ و وجدان شان و در آن جهان از قضاوت خداوند متعال آسوده نخواهند بود.

بنابر اين از ديد مردم افغانستان هر صدايي با هر توجيهي كه بخواهد افغانستان و مردم رنجديده آنرا وارد چرخه اي تازه از جنگ و ويراني و كشتار نمايد مردود و محكوم است.

اگرچه در شرايط موجود نمي توان منكر كمبودها و مشكلات بود، اما مردم رنجديده افغانستان اراده كرده اند با توكل بر خداوند متعال و با اتكا بر ظرفيت هاي ملي و حوصله مندي و بردباري به رهبران فرصت دهند تا با عبرت آموزي از سرنوشت حاكمان گذشته و در چارچوب ارزشهاي مقدس اسلامي پيرامون عدالت ورزي، مبارزه با فساد و تبعيض و ايجاد فرصت هاي برابر براي همه اتباع افغانستان؛ اساس و بنياني جديد را پي ريزي كنند كه ديگر نشانه اي از فساد ، تبعيض و بي عدالتي در آن نباشد؛ و بدون شك چنين نظامي مي تواند يك افغانستان آباد ، آزاد و مستقل را نويد دهد.

شنبۀ گذشته ۱۱ سپتامبر وزارت دفاع روسیه ارسال تجهیزات نظامی به تاجیکستان را تأیید کرد. وبگاه رادیوی ما، «ار اف ای فارسی»، با انتشار این خبر نوشت: به دنبال تغییر رژیم افغانستان، روسیه نگرانِ نفوذ طالبان و دیگر گروه‌های اسلامیِ تندرو به تاجیکستان و کشورهای آسیای میانه است.

تاجیکستان با افغانستان نزدیک به ۱۳۵٠ کیلومتر مرز مشترک دارد. کنترل بخشی از منطقۀ مرزی میان دو کشور به سبب کوهستانی بودن آن بسیار دشوار است. گفته می‌شود در جنگ اخیر میان طالبان و نیروهای مقاومت در پنجشیر، تاجیکستان اسلحه و مهمات در اختیار مبارزان پنجشیر گذاشت و دولت آن کشور به شماری از رهبران «جبهۀ مقاومت ملی» افغانستان پناه داده است.

روابط تاجیکستان با طالبان هیچ‌گاه دوستانه نبوده است. پیش از سقوط طالبان در نوامبر ۲۰۰۱ دولت تاجیکستان از نیروهای ائتلاف شمال به رهبری احمدشاه مسعود که در حال جنگ با طالبان بودند حمایت می‌کرد و از هیچ‌گونه کمکی به آن‌ها دریغ نمی‌کرد. دوشنبه، پایتخت تاجیکستان، در عمل تبدیل به پشت جبهۀ ائتلاف شمال شده بود. مسعود خانواده‌اش را در آن شهر سکونت داده بود.

بعضی از فرماندهان اصلی ائتلاف شمال نیز در دوشنبه ساکن شده بودند؛ مانند امرالله صالح، رئیس بعدی «ادارۀ امنیت ملی» افغانستان در زمان حامد کَرزَی و وزیر کشور در زمان اشرف غنی، یا محمدقسیم فهیم معروف به «مارشال فهیم» که از نوامبر ۲۰۰۹ تا مارس ۲۰۱۴ معاون اول رئیس جمهوری اسلامی افغانستان بود.

مارشال فهیم در سال ۲۰۱۴ بر اثر حملۀ قلبی درگذشت. اما پیش از آن چندین بار از سوءقصد طالبان جان به در برد. امرالله صالح نیز بارها هدف ترور قرار گرفت. او پس از فرار اشرف غنی از کشور و بازگشت طالبان به قدرت به پنجشیر رفت و در پی تشکیل «جبهۀ مقاومت ملی» خود را رئیس جمهور موقت «جمهوری اسلامی افغانستان» اعلام کرد.

به رغم وعده‌های مکرر طالبان به همزیستی مسالمت‌آمیز با همسایگانشان، دولت تاجیکستان اعتمادی به آنان ندارد. در پنجم اوت گذشته در گرماگرم نبرد میان نیروهای طالبان و ارتش افغانستان نیروهای ویژۀ تاجیکستان در کنار نیروهای ویژۀ روسیه و ازبکستان رزمایش مشترکی به مدت پنج روز برگزار کردند. هدف اعلام شدۀ آن رزمایش جلوگیری از «رخنه گری‌ها» اعلام شد بی‌آنکه نامی از گروهی یا نیرویی برده شود. در ماه اوت وزیر دفاع روسیه از زرادخانۀ عظیمی خبر داد که قرار است در مرزهای مشترک آن دو کشور با افغانستان مستقر شود.

بی‌اعتمادی دولت تاجیکستان به طالبان و سرآسیمگی «امامعلی رحمان»، رئیس جمهور آن کشور، در ماه‌های اخیر به این سبب است که وقتی طالبان در ژوئن گذشته شهر مرزی «شیرخان بندر» را تصرف کردند، مراقبت از آن را به عهدۀ مبارزان اسلام‌گرای تاجیک گذاشتند. این مبارزان وابسته به گروه «جماعت انصارالله» اند که تاجیک‌های تاجیکستان آن را تشکیل داده‌اند. جماعت انصارالله دشمن آشتی ناپذیر رئیس جمهور و رژیم کنونی تاجیکستان‌اند. درواقع، دولت تاجیکستان از رخنۀ این گروه به هراس افتاده است که بیشترین اعضای آن را تاجیک‌های تاجیکستان تشکیل می‌دهند. البته هنوز معلوم نیست طالبان تا چه اندزه مهار این گروه را در افغنستان در دست دارند.

در شمال افغانستان در حدود ۵ میلیون تاجیک زندگی می‌کنند. گروه‌های بزرگی از آنان تاجیک‌های تاجیکستان‌اند که در زمان جنگ داخلی دهۀ نود میلادی به افغانستان پناهنده شدند. در نتیجه، خطری که با بازگشت طالبان به قدرت، تاجیکستان را تهدید می‌کند، در درجۀ نخست، خطر فعال شدن تاجیک‌های پناهنده است. فراموش نکنیم که در جنگ داخلی تاجیکستان از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷ ده‌ها هزار نفر کشته و بیش از یک میلیون نفر آواره شدند. زخم‌های آن جنگ هنوز التیام نیافته است. پس از جنگ امامعلی رحمان همۀ مخالفانش را تار و مار کرد. او تاجیکستان را یگانه دژ استوارِ منطقه در برابر اسلام‌گرایی می‌داند.

به همۀ این‌ها باید وابستگی اقتصادی تاجیکستان را به قاچاقِ تریاک و هروئین نیز اضافه کنیم که به گفتۀ «ادوارد لِمون»، کارشناس مسائل امنیتی آسیای میانه، یک سوم اقتصاد آن کشور را تشکیل می‌دهد. این قاچاق از طریق مناطق مرزی صورت می‌گیرد.

برای پیشگیری از بحران احتمالی که در پی بازگشت طالبان به قدرت، دولت تاجیکستان را سرآسیمه کرده، امامعلی رحمان به هر دری می‌زند. او از سویی دست به دامن آمریکا می‌شود (چنان که در اوایل ژوئیۀ گذشته وزیر امور خارجه‌اش را برای دیدار و گفت و گو با آنتونی بلینکن به آمریکا فرستاد) و از سوی دیگر، به «سازمان پیمان امنیت جمعی» به رهبری روسیه متوسل می‌شود که هدف عمده‌اش محدود کردنِ دامنۀ نفوذ «ناتو» و آمریکا در کشورهای آسیای میانه و قفقاز است.

اما رهبران تاجیکستان از این نیز هراس دارند که نیروهای روسی کنترل مرزهای کشورشان را در دست بگیرند و استقلال تاجیکستان را از میان ببرند.

نویسنده: علیرضا مناف‌زاده

 جلسه مشورتی رهبران سیاسی و جهادی با رئیس جمهور غنی روز شنبه، نهم اسد، در ارگ ریاست جمهوری برگزار شد.

ارگ ریاست جمهوری اعلامیه‌ سه ماده‌ای این نشست را به نشر رساند. طبق این اعلامیه، رهبران سیاسی و جهادی حمایت قاطع خود را نیروهای امنیتی در نبرد با طالبان اعلام کرده‌اند.

در اعلامیه آمده است: «شهامت و ایستادگی نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان در مقابل تجاوز و حملات تروریستی و ایستادگی و بسیج مردم افغانستان در این راستا قابل ستایش است. رهبران سیاسی و جهادی افغانستان از دفاع مشروع نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان و بسیج مردمی افغانستان در حمایت از آن‌ها، نه تنها قدردانی می‌کند بلکه با تمام توان برای بسیج بیش‌تر مردم برای دفاع از افغانستان تلاش خواهند کرد.»

اعلامیه نوشت دفاع از مردم و تمامیت ارضی افغانستان و ناموس و نهادهای ملی، ارزش‌های مشترک حقوق زنان و سایر حقوق و آزادی‌هایی که در قانون اساسی تسجیل یافته است، مکلفیت دولت جمهوری اسلامی افغانستان بوده و دولت افغانستان از این ارزش‌ها در برابر هر نوع تعرض دفاع می‌کند.

در جلسه مشورتی رهبران سیاسی و جهادی با رییس جمهور غنی تأکید شد قطع جنگ و رسیدن به صلح عادلانه و پایدار اولویت جمهوری اسلامی افغانستان و برای رسیدن به این «مرام ولا قربانی‌های زیادی» را متحمل شده است.

در این جلسه هم‌چنان تأکید شد تلاش‌های شورای عالی مصالحه ملی و هیأت مذاکره‌کننده دولت در راستای تأمین صلح قابل قدر است و این هدف کماکان دنبال خواهد شد.

در این نشست برخی از رهبران سیاسی از جمله حامد کرزی، رییس جمهور پیشین، صلاح‌الدین ربانی، رییس حزب جمعیت و گلبدین حکمتیار رییس حزب اسلامی حضور نداشتند.

در ادامه نشست های مشورتی با رهبران سیاسی و جهادی کشور، صبح امروز مجلسی تحت ریاست محمد اشرف غنی رییس جمهوری اسلامی افغانستان در قصر چهارچنار دایر شد.

اعضای جلسه تاکید کردند پروسه صلح اولویت جمهوری اسلامی افغانستان بوده و تمام قدم های بعدی در این روند با تفاهم و اجماع لازمی برداشته خواهد شد.

همچنان در جلسه تاکید شد صف واحد و اجماع قوی سیاسی برای تحکیم صلح و ثبات، استحکام نظام جمهوری و حمایت از نیرو های قهرمان ملی و دفاعی کشور امر حتمی و ضروری بوده و از حمایت قوی مردمی از نظام جمهوری برای تحکیم ثبات استفاده اعظمی صورت گیرد.

در این مجلس در باره سفر متوقعه رییس جمهوری اسلامی افغانستان و هیات همراه به ایالات متحده امریکا مشوره صورت گرفته و این سفر پر اهمیت خوانده شد.

در اخیر مجلس رییس جمهوری اسلامی افغانستان تدویر همچون مجالس را برای استحکام صف واحد و تحکیم هر چه بیشتر اجماع سیاسی با اهمیت شمرده و فیصله شد تا این مجالس ادامه یابند.

شماری در کابل به مناسبت کودتای کمونیست‌ها علیه حکومت داوودخان، ماکت برخی از رهبران جهادی را به دار آویختند.

در میان این افراد چهره کریم خلیلی؛ رهبر حزب وحدت، محمد محقق؛ مشاور ارشد ریاست جمهوری و گلبدین حکمتیار؛ رهبر حزب اسلامی دیده می‌شود.

گفته می‌شود این ماکت توسط فعالان مدنی آویخته شده و آنان مجاهدین را مسئول پیامد کودتای حزب کمونیست می‌دانند.

۴۳  سال پیش گروهی از نظامیان به رهبری حزب دموکراتیک خلق افغانستان در برابر دولت محمد داوود خان کودتا کردند.

صبحگاه روز پنجشنبه هفت ثور ۵۷، تانک‌ها از بیست کیلومتری شرق شهر کابل به سوی ارگ در مرکز شهر حرکت کردند. همزمان حملات هوایی کودتاگران چپ گرا کاخ ریاست جمهوری را نشانه گرفت.

محمدداوود خان که خود با کودتا قدرت را در دست گرفته بود، پس از پنج سال قدرت را از دست داد. او با دست کم هجده عضو خانواده‌اش کشته شد.

کودتای هفت ثور ناآرامی‌های دیگری را در پی داشت که سرانجام منجر به مداخله نظامی شوروی سابق در افغانستان شد که در نتیجه ده سال جنگ، انسان‌های زیادی که شمار دقیق شان مشخص نیست کشته شدند و ۵ میلیون افغان به کشورهای همسایه فرار کردند. این جنگ بیش از یک میلیون نفر معلول برجا گذاشت.

به دنبال خروج قشون سرخ شوروی و تضعیف حکومت داکتر نجیب، گروه‌های مجاهدین در سال ۱۹۹۲ مطابق با ۱۳۷۱ خورشیدی کابل را تصرف کردند و به این ترتیب حکومت حزب دموکراتیک خلق به پایان رسید. از هشتم ثور به عنوان سالروز پیروزی مجاهدین تجلیل می‌شود.

همزمان با تصرف شهر کابل توسط گروه‌های مجاهدین، افغان‌ها به پیروزی اسلام بر کمونیسم افتخار می‌کردند و به این باور بودند که چون گروه‌های مجاهدین متشکل از مردم افغانستان اند، بر سر یک حکومت اسلامی و سراسری و همه‌شمول به توافق می‌رسد.

اما خلاف انتظار، گروه‌های مجاهدین نه تنها موفق به تشکیل حکومت مورد توافق برای همه نشدند، بلکه جنگ‌های خونینی بین گروه‌های مختلف آغاز شد که نتیجه آن ویران شدن کابل پایتخت و کشته شدن تعداد زیادی شد که شمار شان هنوز مشخص نیست.

پس از چهار سال جنگ خونین و ویرانی‌های گسترده جنگ داخلی، گروه طالبان پس از تسلط بر ولایات جنوبی، کابل پایتخت را تصرف کردند و بر سلطه گروه‌های مجاهدین پایان دادند.

محمداسماعیل ‌خان، عضو رهبری جمعیت اسلامی و رهبر جهادی در غرب کشور، خواهان برقراری آتش‌بش فوری در کشور است.

او روز سه‌شنبه، دوم جدی، در نشست مشورتی با مردم برای ایجاد صلح، از آنان خواست تا در کنار دولت بایستند و از پایداری نظام کنونی حمایت کنند.

او هم‌چنان خواهان کاهش خشونت‌‌، برقراری صلح و حفظ ارزش‌ها و دست‌آوردهای دو دهه اخیر در کشور شد و برقراری صلح را به سود کشورهای همسایه نیز عنوان کرد. به باور این رهبر جهادی، آمدن صلح در افغانستان شرایط را برای صلح منطقه‌ای فراهم می‌کند که کشورهای همسایه نیز از آن بهره‌ می‌برند.

 به گفته او، در تداوم خشونت‌ها، کشور دچار مشکلات زیادی خواهد شد و برای مردم نیز مشکلات تازه‌ای را به میان خواهد آمد. وی باور دارد که اگر هیات‌های دولت و طالبان به آتش‌بس تن دهند، باید مکانیزم ورود طالبان در سطح شهرها مشخص شود.

این سایت‌گر کشور پافشاری دارد که اراده‌ قوی برای صلح در طرف‌های مذاکرات دیده نمی‌شود، اما هیات‌های دو طرف باید به خواست مردم که برقراری صلح و آتش‌بس فوری است، تن دهند.

محمداسماعیل‌ خان می‌گوید که اگر صلح تأمین نشود و طرف‌های مذاکره بر سر برقراری آن به توافق نرسند، دفاع از سرزمین و حفظ نظام کنونی مسوولت عموم مردم است و او «برای حفظ ارزش‌ها و آرامش کشور»، رهبری گروه‌های مردمی را به دوش می‌گیرد و در مقابل طالبان می‌ایستد.