برچسب: خروج نیروهای امریکایی از افغانستان

به نقل از رسانه‌های امریکایی، قانونگذاران امریکایی در لایحه مجوز دفاع ملی، برای سال ۲۰۲۱ اعلام کردند که رییس‌ جمهور این کشور نمی‌تواند شمار نیروهای امریکایی را در افغانستان به کمتر از چهار هزار تن کاهش دهد.
در این لایحه تأکید شده‌ که رییس‌ جمهور ترامپ، باید روند خروج سربازان امریکایی از افغانستان را مشروط به وضعیت افغانستان کند.
یکی از این قانونگذاران امریکا گفته‌اند: «اعضای کنگره تذکر می‌دهند که هر تصمیمی برای کاهش نیروهای مسلح ایالات متحده در افغانستان باید به روشی منظم و با هماهنگی با هم پیمانان و شرکای ایالات متحده و دولت افغانستان انجام شود».
این در حالی‌ست که وزارت دفاع امریکا پیش از این اعلام کرده بود که طرح کاهش نظامیان این کشور در پنتاگون تصویب شده و قرار است تا اواسط جنوری آینده، تعداد سربازان امریکایی به ۲۵۰۰ تن کاهش یابند.

در همین حال، نمایندگان هیئت مذاکره کننده دولت و طالبان، هفته گذشته اعلام کردند که طرفین بروی طرزالعمل مذاکرات توافق کردند و قرار است بحث بر روی آجندا را آغاز کنند.

رییس ستاد مشترک ارتش آمریکا می‌افزاید که این کشور می‌خواهد تعداد نیرو‌هایش را درافغانستان به ۲۵۰۰ تن کاهش دهد.

وی می‌گوید که آمریکا در جریان ۲۰ سال گذشته در افغانستان موفقیت‌های چشمگیری نداشته است و در چند سال اخیر به بن‌بست در افغانستان مواجه شده است.

آقای میلی علاوه کرده است که گفتگو‌های ما با طالبان ممکن برای برخی‌ها قابل تأمل باشد اما این یگانه‌ راه پایان دادن به جنگ در افغانستان است.

این جنرال آمریکایی می‌گوید که در این مدت دولت افغانستان هم برای شکست طالبان کار موجه انجام نداده است.

وی تأکید کرده که آمریکا به مشوره‌دهی و آموزش نیرو‌های امنیتی افغانستان ادامه خواهد داد.

کوین بنسون، افسر بازنشسته و مسوول مکتب مطالعات نظامی نیروهای امریکایی، می‌گوید: «طالبان از کابل بیرون شده بودند و القاعده شکست خورده بود.»؛ اما ۱۹ سال پیش بود. بنسون استدال دارد که چالش‌های اندکی وجود داشت و نیروها مستقر شده بودند؛ اما پس از جابه‌جایی حضور نیروها منجر به چالش شد و اهداف داخلی برآورده نشد.

توجه‌کردن به سخنان باب گیتس، رییس پیشین سازمان استخبارات امریکا و سکرتر وزارت دفاع احمقانه به نظر می‌رسد. او شاهد بیشتر موضوعات در واشنگتن بود و از داوری‌هایش به کرات نقل قول شده است.
بحث مهم اکنون برنده‌شدن جو بایدن -رییس‌جمهوری امریکا- است که تا ماه دیگر قدرت در اتاقی را به دست می‌گیرد که هم‌واره به آن در رفت‌وآمد بود.
آیا جو بایدن آماده‌ی گرفتن قدرت است؟ باب چنین فکری نداشت، گیتس در یادداشت‌های دوره‌ی خدمت‌ اش در نظام گفته است؛ جو بایدن تقریبا در تمام پیش‌بینی‌های خود در رابطه به سیاست خارجی و امنیتی در چهار دهه در اشتباه بود.
قضاوت‌های گیتس به سخنان سیاسی‌هایی می‌ماند که در خیابان‌های بزرگ نقش بسته است. اولین پیش‌بینی گیتس به ۲۰۱۴ بر می‌گردد؛ کسی گره‌ِ سیاست را به خوبی تشخیص می‌داد و بایدن را زیر مطالعه داشت.
انجمنی از دموکرات‌ها با دونالد ترامپ هم‌نظر بودند و بایدن را خواب‌آلود فرض می‌کردند؛ اما یک مشکل در تشریح گیتس وجود داشت. نه تنها که در چهار دهه‌ی گذشته جو بایدن در اشتباه نبود؛ بلکه در بیش‌تر موارد تصمیم درست را نیز گرفته است.
پس از گرفتن معاونیت نخست، جو بایدن در ۲۰۰۸ به افغانستان سفر کرد تا به نمایندگی از اداره‌ی اوباما وضعیت را از نزدیک بررسی کند. این سفر خوبی نبود، دیدار بایدن با رییس‌جمهور کرزی –رییس‌جمهور پیشین کشور- تنش‌زا بود. او با یکی از افسران بلند‌ رتبه‌ی نظامی امریکایی دفتر کرزی را ترک کردند. همواره بایدن از افسر نظامی می‌پرسید که امریکا در افغانسان چه خواهد کرد و پاسخ‌های متفاوت می‌یافت؛ از جنگ با طالبان و القاعده تا حمایت از نوسازی افغانستان، تبادل افکار بایدن با سربازان همواره مزاحمت‌آمیز بود: شما این‌جا چه می‌کنید؟ بایدن از هر کسی می‌پرسید، آن‌ها چیزی نمی‌دانستند.

این آغاز دولت اوباما بود، بایدن یکی از رهبران مشکوک در رابطه به افغانستان نمایان شد. در رابطه به افزایش نیروها در این کشور نگران بود، (اما بدون این‌ که بداند افزایش نیروها به چه دلیل است.) پرسش‌های ضروری در مورد تغییر فرماندهان نظامی امریکا در افغانستان وجود داشت (از دیوید مکرانین تا مک کرستال) بحث‌ بی‌نتیجه در رابطه به راهبرد نظامی و پیشنهادهای اشتباه برای حمایت از بخش نیروهای مبارزه با تروریزم و کارزار حمایت از مردم افغانستان که به گفته‌ی بایدن؛ تمرکز روی مبارزه با القاعده باشد.
آخرین شخصی که با رییس‌جمهور در رابطه به این موضوع مشورت می‌کرد، دیدگاه بایدن (تمرکز مبارزه با القاعده) بود و یا قمسی که «بابت وودوارد» شاید بعدتر در این مورد با تفصیل صحبت کند. بایدن باور داشت که افزایش نیروهای نظامی راه‌ حل نیست و تنها می‌تواند حمایت از تجربه‌ی یک دور ریاست‌جمهوری باشد.
اما بایدن اخیرا دقیق بود. یک هفته پس از برگشت از افغانستان، رییس‌جمهور با فرمانده‌ی ۳۰ هزار نیروها دیدار کرد. بایدن با مک کرستال خسته و تمام نیروها در کنار معاون رییس‌جمهور بودند. بایدن نگران بود که افغانستان سناریویی دیگر جنگ ویتنام خواهد شد. در آغاز ریاست‌جهموری اوباما جنگ جریان داشت، تاریخ زجرآور اما قدرت‌مند. از تمام افسران و مشاوران امنیتی بارک اوباما، تنها جو بایدن راهبرد نیروها را در افغانستان از نزدیک بررسی کرده بود و می‌دانست برنامه‌‌ای برای پس از خروج نیروها روی دست نیست.
گذشتن نصفی از سال ۲۰۰۲ چند ماه پس از اتفاق ۱۱ سپتامبر، اهداف به دست آمده بود.
کوین بنسون، افسر بازنشسته و مسوول مکتب مطالعات نظامی نیروهای امریکایی، می‌گوید: «طالبان از کابل بیرون شده بودند و القاعده شکست خورده بود.»؛ اما ۱۹ سال پیش بود. بنسون استدال دارد که چالش‌های اندکی وجود داشت و نیروها مستقر شده بودند؛ اما پس از جابه‌جایی، حضور نیروها منجر به چالش شد و اهداف داخلی برآورده نشد.
زمانی که سیاستمداران تصمیم به حضور نظامی در جنگ افغانستان گرفتند، این تصمیم برای سربه‌نیستی طالبان و القاعده کافی نبود: چه کسی از تامین حقوق زنان مطمئن بود؟ که به فساد پایان می‌داد ؟ و که آماده بود تا تجارت مواد مخدر را متوقف بکند؟
راهبرد میان فرماندهان نظامی امریکا در افغانستان تشریح شد، کسانی که به واشگتن تعهد کرده بودند که به چالش‌ها پایان بدهند، در حقیقت جنگ افغانستان برای واشنگتن به اساس گفته‌های ادامس وینستون یک چهار‌ضلعی تخریب‌شده بود. وینستون باور داشت که حضور نیروها زمان‌گیر است و نیاز به منابع بیش‌تر دارد و تنها (چهارراه‌ها) حفظ خواهند شد و به تامین امنیت مفید تمام نمی‌شود.
این استدلال درست بود، امروز زمانی که نیروها بیرون می‌شوند، چیزی باقی نیست و حرف این است که چگونه به این چالش پایان بدهند؛ اما این روشن نیست آیا نیروها چنین خواستی داشتند. این وضعیت دقیق به مثالی می‌ماند که غربی‌ها می‌گویند: «همه می‌خواهند اول باشند و تنها یک نفر جرات می‌کند.» فهمیدید که حضور، کارآیی نداشت باید بیرون شویم.
این اتفاق پیش از این نیز افتاده است؛ در دسامبر ۱۹۹۵ امریکا تصمیم به فرستادن نزدیک به ۲۰ هزار سرباز به بوسنیا گرفت تا از روند صلح حمایت کنند؛ اما «ادمین لاتون» مخالف طولانی‌شدن حضور امریکا شد: «ما این‌جا نیامدیم تا سال‌ها بجنگیم.» برنامه‌ا‌ی که بعدا امریکا برای ملت‌سازی افغانستان روی دست گرفت.

طبق باور بایدن نیروها اعزام شده بودند تا دشمن را بکشند. اسمیت گفته بود؛ حمایت از کودکان در کودکستان مسوولیت ما نیست. این حرف اسمیت یکی از سخنان مشهور نظامی است. این چیزی نیست که سیاستمداران می‌گویند، چرا اسمیت هنوز چهره‌ی ناشناخته در امریکا باقی‌مانده است؛ در حالی که یک قهرمان و افسر بلند رتبه‌ی نظامی است. او باور داشت که نظامیان باید حمله کنند و منتظر اجرای دستور باشند. این روشن بود زمانی که بارک اوباما ۳۰ هزار نیرو را در سال ۲۰۰۹ به افغانستان اعزام کرد فکر نمی‌کرد که کارآیی داشته باشد. همه با برنامه‌ی خروج نیروها در سال ۲۰۱۱ موافق بودند که تقسیم ‌بندی زمانی اجرایی شود. جنرال دیوید پتروس، فرمانده نیروهای امریکایی در افغانستان به سناتور لندزی گرهامبل، گفت: نگران نباشید، ما متوجه هستیم؛ اما ما شاهد این اتفاقات در هفته‌های اخیر هستیم؛ دونالد ترامپ در ۱۷ نوامبر تصمیم به خروج نیروها در افغانستان گرفت.
این اعلام با دیدگاه‌های متفات فرماندهان بازنشسته‌ی امریکا مواجه بود. جنرال جان الن، فرمانده پیشین نیروهای دریایی و رییس انستیتیوت بروکینز گفت: هیج راهبرد تکنیکی وجود ندارد. عملی‌کردن تصمیم ترامپ برای خروج نیروها، اداره‌ی جو بایدن را در وضعیت دشوار قرار خواهد داد.
شمار زیادی از فرماندهان فعلی امریکا نگرانی الن را نادیده می‌گیرند و به این باور اند که یک راه‌ خروج از جنگ طولانی افغانستان را پیدا کنند.
اما با اعلام خروج دونالد ترامپ شمار زیادی از سناتوران حزب دموکرات، از جمله الینسیو تومی‌دیکوارت و روهید ایسلند، می‌گویند ما نمی‌توانیم امنیت امریکا و روابط با متحدان خویش را قربانی تصمیم ترامپ کنیم.

 آدام اسمت، رییس کمیته‌ی دفاعی سنای امریکا پس از صحبت با کرستوفر میلر، سرپرست وزارت دفاع امریکا گفته است که تصمیم ترامپ برای خروج از افغانستان درست است.

منبع: نشنل انترست

مترجم: ابوبکر صدیق

مایک پومپئو، وزیر خارجه‌ی امریکا گفته است برنامه‌ی خروج نیروهای این کشور از افغانستان، تنظیم شده است و به معنای ناامن شدن امریکا نخواهد بود.

آقای پومپئو، اخیرا در مصاحبه با فاکس نیوز، گفته است دونالد ترامپ، رییس‌جمهور امریکا نمی‌خواهد نیروهای این کشور در کشورهایی بمانند که حضور شان برای امریکا منافع امنیتی واقعی نداشته باشد.

او افزوده است آن‌ها در حال محافظت از امنیت ملی امریکا هستند؛ اما زمانی که حضور نیروهای شان در کشورهای دیگر هیچ منفعت امنیتی نداشته باشد، نمی‌توانند نیروی‌های خود را به خطر بیندازند.

وزیر خارجه‌ی امریکا درگفت‌وگو با این شبکه‌ی خبری، تاکید کرده است تامین امنیت امریکا به شمار نیروهای این کشور در خارج بستگی ندارد، زیرا نیروهای امریکایی توان مقابله با تهدیدهای احتمالی را دارند.

به گفته‌ی مایک پومپئو، هرچند گفت‌وگوهای صلح میان دولت افغانستان و طالبان در قطر ادامه دارد؛ اما سطح خشونت‌ها هنوز بلند است. او از گروه طالبان خواسته است به تعهدات شان پایند باشند و اطمینان دهند که از خاک افغانستان علیه امریکا استفاده‌ی تروریستی نمی‌شود.

این درحالی است که پیش از این دونالد ترامپ، رییس‌جمهور امریکا گفته بود تا جشن کریسمس سال ۲۰۲۱ شمار نیروهای این کشور در افغانستان به ۲۵۰۰ نفر کاهش می‌یابد.

کریستوفر میلر، سرپرست وزارت دفاع امریکا (پنتاگون) گفته است که برنامه‌ی خروج نیروها، بدون هیج مکثی از دو کشور (افغانستان و عراق) ادامه دارد و شمار نیروها به مرز ۲۵۰۰ تن تا ۱۵ ماه جنوری -تاریخی که قرار است جو بایدن سندلی ریاست‌جمهوری را اشغال کند- کاهش خواهد یافت. به مجرد رسیدن به قصر سپید، جو بایدن برنامه‌های خود را روی دست می‌گیرد.
میلر که در روز چهارشنبه‌ی هفته‌ی گذشته سخن می‌زد، گفت: در سال پیش‌رو ما نسل جنگ را ریشه‌کن خواهیم کرد و نیروهای امریکایی (مردان و زنان) را از همه کشورهای جهان به خانه بر می‌گردانیم.

پایان مارپیچ جنگ ۲۰۰۱
جنگ در ۲۰۰۱ برای بستن بساط شبکه‌ی القاعده آغاز شد. [این شبکه‌ی تروریستی] زیر حاکمیت رژیم طالبان در افغانستان پناه برده بودند و حمله‌ی ۱۱ سپتامبر را راه‌اندازی کردند. پس از آن، امریکا جنگ را در برابر این گروه و طالبان آغاز کرد و ادعاهایی وجود دارد که در این جنگ، ۲۳۵۰ تن از نیروهای امریکایی زندگی خود را از دست دادند و بیش از ۲۰۰۰ تن دیگر زخمی شده اند.
ترامپ در کارزارهای انتخابات ۲۰۱۶ خود تعهد کرده بود که سربازان امریکایی را –از افغانستان و عراق- به خانه بر می‌گرداند و نیروهای باقی‌مانده در افغانستان و عراق از سیاست خارجی امریکا دفاع خواهند کرد و وضعیت منطقه‌ای را تحت مراقبت خواهند داشت.
در رابط به خروج نیروها از جنگ افغانستان و عراق، هم‌سویی و اعتماد قابل ملاحظه‌‌ای میان ترامپ و برخی از اعضای حزب دموکرات‌های امریکا وجود داشت؛ اما این تفکر مخالفت جمهوری‌خواهان و ناتو را به هم‌راه داشت.
آدام اسمیت، رییس کمیته‌ی دفاعی کانگرس امریکا گفت که کاهش نیروهای در افغانستان به ۲۵۰۰ تن، یک راه‌برد درست است. هم‌زمان اما این کاهش باید به اساس مسوولیت‌پذیری و با درنظرداشت شرایط منطقه‌ای صورت بگیرد؛ خروج مسوولانه و محتاطانه باشد و اطمینان حاصل شود که این کاهش مسوولانه و محتاطانه صورت گرفته است و اطمینان حاصل شود که ثبات منطقه‌ای آسیب نمی‌بیند.
با این حال اما «مک‌ ترون باری»، عضو دیگر کمیته‌‌ی دفاعی سنای امریکا، در رابطه به خروج نیروهای امریکایی هشدار داده و گفته است که خروج اضافه‌ی نیروها از یک محل که گروه تروریستی فعالیت دارند، اشتباه است.
خروج زودهنگام می‌تواند جرات طالبان را در روند گفت‌وگوها افزایش بدهد. «طالبان برای فراهم‌شدن زمینه‌ی تامین صلح هیچ اقدام نکردند و با درنظرداشت شرایط چیزی نداشتند و تنها انتظار خروج نیروهای امریکایی را دارند.»
امضای توافق‌نامه‌ی صلح که مقدمه‌‌ای برای آغاز روند مذاکرات به نظر می‌رسید، سمبلیک است و گروه‌ تررویستی پی‌هم به حملات خود بر بزرگ‌شهرهای افغانستان ادامه می‌دهد.

هزینه‌ی خروج نیروها
ینس ‌ستنبرگ، رییس دبیرخانه‌ی ناتو در بروکسل گفت که خروج نابه‌هنگام از «افغانستان» هزینه‌ی هنگفت در پی ‌خواهد داشت. او هشدار داد که با خروج، افغانستان دوباره به مرکز تروریزم بین‌المللی تبدیل خواهد شد و داعش که در سوریه و عراق شکست خورده است، دوباره در این مکان خلافت خود را بازسازی خواهند کرد.
هرچند جو یایدن زمانی به خروج از افغانستان تاکید داشت و تمرکز جدی خود را روی مبارزه با شبکه‌ی القاعده پهن کرده بود؛ اما هیچ‌گاه به جدیت ترامپ خواهان ترک‌کردن ساحه نبود. تصمیم ترامپ ساختار یک پالیسی است که به جدیت روی دست گرفته شد، این بخش از تصمیم مشترک او و تیمش است که بدون درنظرداشت معلومات عمومی لازم‌اجرا شده است.
جو یایدن در زمان معاونیت ریاست‌جمهوری بارک اوباما مخالف افزایش نیروها در افغانستان بود. در این زمان (۲۰۰۹) نیروهای امریکایی به دلیل سرنگون‌کردن گروه‌های تروریستی –طالبان و القاعده- از ۳۰ هزار به ۱۰۰ هزار تن افزایش یافت.

دست‌اندازی پاکستان
پاکستان یکی از بازی‌گران جدی در منطقه‌ است و برای امریکا پس از ورود به افغانستان در ۲۰۰۱ مفید تمام شد. زمانی القاعده تحت اداره‌ی طالبان و اسلام‌آباد بود به اسامه بن لادن -رهبر القاعده- پناه داده بودند. عمران خان نخست‌وزیر پاکستان پس از اعلام خروج نیروهای امریکایی و در آستانه‌ی روند صلح از افغانستان دیدار کرد. رییس‌جمهور غنی این دیدار را یکی از تاریخی‌ترین دیدارهای پس از اعلام خروج نیروهای امریکایی از افغانستان اعلام کرد؛ اما از این سفر چیزی با رسانه‌ها شریک نشد.
دولت با ارزش‌های غربی افغانستان که به حمایت امریکا روی صحنه آمده است، به دلیل حمایت اسلام‌آباد از طالبان، به پاکستان بدگمان است؛ اما اکنون غنی در تلاش برقراری رابطه‌ی نزدیک با پاکستان بر آمده است تا[این کشور] در گفت‌وگوی صلح میان طالبان و دولت افغانستان سهولت‌سازی کند. این روشن است که با آمدن طالبان دست پاکستان در افغانستان بازتر خواهد شد؛ زمانی نیروهای خارجی افغانستان را ترک کنند.
از طرفی هم، در صورتی که نیروهای امریکایی کاهش یابند و فعالیت گسترده نداشته باشند و حمایت هم‌چنان سیر نزولی داشته باشد، باز هم قدرت و نفوذ پاکستان کاهش می‌یابد؛ به این دلیل که نیروهای امریکایی اجازه‌ی تردد به نفوذی‌ پاکستان (تروریستان) را از گذرگاه مرزی دیورند نمی‌دهند، هرچند در گذشته‌ها چنین روی‌کردی وجود نداشته است. افزون بر آن ممکن پاکستان در تلاش اجرایی‌کردن و گسترش نفوذش از طریق دیپلماسی طالبان باشد. قدرت‌گرفتن دوباره‌ی داعش در افغانستان، برای پاکستان و جهان خظرآفرین است. شاخه‌ی‌ خراسان داعش برای هردو کشور افغانستان و پاکستان خطر می‌آفریند و پاکستان برای دفاع از خود نیاز به گروه همانند –داعش- دارد؛ زیرا به دلیل هراس امریکا نمی‌تواند با این گروه رابطه تامین کند. اکنون هیچ مخالفت جدی در پنتاگون برای خروج وجود ندارد.

South Asia Monitor

ابوبکر صدیق

القاعده هنوز در افغانستان هست. ایالات متحده باید در مورد آن چه کند؟ سطح نیروهای امریکایی به گونۀ گسترده کاهش می‌یابد، اما به صفر نمی‌رسد. آیا این اقدام درستی است؟
به نظر می‌رسد که حضور کوچک اما هدفمند عملیات‌های ویژه و متخصصان اطلاعاتی ایالات متحده، موثرترین وسیله‌ای باشد که از طریق آن می‌توان از حملات تروریستی القاعده علیه امریکا و متحدانش در خارج جلوگیری کرد. اکنون به چند دلیل، هر نوع نیروی نظامی متعارف گسترده می‌تواند مشکوک باشد.

طالبان هیچ نوع نیروی هوایی، دریایی، موشک‌های دوربرد یا تسلیحات‌ سنگین، زرادخانه‌های موشک، توپخانه یا خودروهای زرهی ندارند؛ واقعیتی که می‌تواند این سئوال واضح و بدیهی را مطرح کند … تهدید واقعی علیه ایالات متحده چیست؟
جواب آن چیزی است که کاملاً معلوم و مستند است … القاعده. به رغم بیست سال حملات مسلحانه علیه طالبان و افراطیون مسلمان در افغانستان، القاعده هنوز آن‌جا هست.
اما چقدر اهمیت دارد؟ این امر چه نوع تهدیدی را متوجه امریکا و متحدانش می‌کند؟‌ آیا القاعده این قابلیت را دارد تا برای حملات تروریستی بزرگ، هماهنگ و مرگبار علیه ایالات متحده آماده شود؟ با این حال، پاسخ این سئوالات هر چه که باشد، سئوالی که پیامد آن حتی بزرگ‌تر است این است که بهترین راه برای مقابله با آن چیست؟ ادامه جنگ مسلحانه متعارف علیه طالبان جواب نمی‌دهد. پاسخ، یافتن، مهار کردن، نظارت و از بین بردن القاعده است.
یک مقام ارشد وزارت دفاع امریکا می‌گوید: «القاعده دهه‌ها در افغانستان بوده است و واقعیت این است که احمق باشیم اگر بگوییم فردا این جا را ترک می‌کند».
موثرترین مجموعه راه‌حل‌ها یا رویکردهای نسبت به این شرایط، به طور کلی، می‌تواند در محدوده یک کلمه قرار گیرد. . . اطلاعات. اطلاعات الکترونیکی در شکل پهپادها، اطلاعات سیگنالی و هواپیماهای نظارت کننده و اطلاعات انسانی جمع‌آوری شده در افغانستان. معنی این امر این است که کمپ‌های آموزشی وابسته به القاعده، خانه‌های امن یا تمرکز گردهمایی‌های کوچک پیدا شوند، یا برنامه‌های عملیاتی کشف، حملات دقیق هوایی و زمینی از راه دور، یا عملیات ویژه بتواند آن‌ها را نابود کند. در صورت لزوم، نیروهای ایالات متحده و ناتو نیز می‌توانند با حملات هواپیماهای بدون سرنشین، موشک‌های کروز و حتی بمب‌افکن‌ها یا هواپیماهای جنگنده به تهدیدات القاعده و طالبان پاسخ دهند، همه این‌ها می‌تواند بدون قرار دادن نیروهای زمینی ایالات متحده در خط آتش طالبان انجام شود.
رویکرد دیگر، احتمالاً انتقادی‌تر، می‌تواند استفاده از اطلاعات انسانی برای کشف، ردیابی و نظارت بر فعالیت‌های القاعده باشد. حفظ روابط مشترک و سودمند متقابل با افغان‌های دوست، رهبران قبایل، بزرگان و سایر افراد محلی ضد القاعده – طالبان، کلید این امر است، زیرا این امر امکان جریان مداوم اطلاعات حیاتی را در ارتباط با فعالیت‌ها و برنامه‌های احتمالی القاعده فراهم می‌کند؛ انگیزه‌هایی که ممکن است در منطقه وجود داشته باشد. این امر با توجه به توازن درهم تنیدۀ این رویکردها به نظر می رسد بسیار تأثیرگذارتر باشد تا حفظ هزاران جنگجوی مسلح در افغانستان.
بخشی از این رویکرد تقریباً واضح است؛ فقط کارهایی را انجام دهید که در سال‌های اخیر موثر بوده و کارهایی که موثر نبوده، کم‌تر انجام دهید. جمع‌آوری موفقیت‌آمیز اطلاعات، ایجاد روابط و در صورت لزوم حملات دقیق برنامه‌ریزی‌شده دهه‌ها از سوی نیروهای ویژه ایالات متحده در افغانستان انجام شده است. این امر موثر بوده است. شاید به همین دلیل القاعده با وجود اینکه در افغانستان هنوز تا حدودی حضور دارد، نتوانسته کاری زیاد انجام دهد. صفوف آن‌ها یا دست‌کم توانایی برای انجام عملیات کاهش یافته یا از بین رفته است.

درگیری مسلحانه علیه گروه‌های شبه‌نظامی طالبان، پاکسازی موقت محله‌ها از وجود نیروهای ضد امریکا، جنگنده‌ها و انجام حملات در مقیاس بزرگ‌تر موثر نبوده است. البته، این بدین معنا نیست که حملات چندین ساله علیه طالبان و آموزش نیروهای افغان نتایج خوبی نداشته، بلکه باید گفت که در بسیاری موارد مهم بوده‌اند و حملات تهاجمی متعارف حداکثر استفاده را داشته است. با این همه، در حالی که برخی آن موفقیت‌آمیز بوده، بسیاری آن تأثیری نداشته است. شاید با توجه به آنچه به دست آمده، دیگر لازم نباشد.
یکی از مقامات ارشد پنتاگون می‌گوید: «تصمیم برای آوردن نیروها به خانه طبق هدایت رییس جمهور گرفته شد، زیرا بر بنیاد توصیه‌های جنرالان در صحنه و مقامات امنیت ملی، دو نگرانی بزرگ در مورد حفاظت از مردم امریکا و منافع مان و حفاظت از مرم افغانستان برآورده شده‌ است».

نشنال اینترست

سید طاهر مجاب

 فرماندهی نظامیان آلمانی در افغانستان در خبرنامه‌‌ای که روز سه‌شنبه(۴ قوس) منتشر کرده، گفت کاهش نیروهای آن کشور در ولایت کندز با پیمان ناتو هماهنگ گردیده است.
پیش از این، هایکو ماس وزیر امور خارجه آلمان در باره تصمیم امریکا مبنی بر کاهش نیروهای امریکایی در افغانستان، گفته بود که «ما به ویژه نگران هستیم که اعلامیه‌های ایالات متحده، ممکن است مذاکرات صلح در افغانستان را طولانی کند».
ماس تاکید کرده‌بود که لازم است تا اطمینان حاصل شود که تصمیم دولت ایالات متحده، مشکلات اضافی را در روند صلح ایجاد نمی‌کند.
در حال حاضر، دولت آلمان حدود ۱۰۰ نظامی در ولایت کندز و نزدیک به ۱۰۰ نظامی دیگر در ولایت بلخ دارد.

رئیس شورای عالی مصالحه ملی می‌گوید بیرون شدن کامل نیروهای آمریکایی از افغانستان، باید مشروط به پیشرفت در روند صلح با طالبان باشد.

عبدالله عبدالله تأکید می‌‎ورزد تصمیم دونالد ترامپ را برای کاهش سربازان آمریکایی به 2500 تن در افغانستان حرمت می‌گزارد اما به‌گفتۀ او حکومت و سیاست‌گران در امریکا وعده داده‌اند بیرون کشیدن نیروهای باقی ماندۀ امریکایی از این کشور، به پیشرفت در روند صلح با طالبان مشروط خواهد بود.

وزارت دفاع آمریکا اخیرأ بربنیاد دستور دونالد ترامپ اعلام کرد نیروهای امریکایی را از 4500 تن به 2500 تن در افغانستان کاهش می‌دهد.

عبدالله عبدالله که تازه با مقامات ترکیه دربارۀ روند صلح کشور گفت وگو کرده‌است، در گفت وگو با خبرگزاری اسوشیتدپرس می‌گوید اطمینان دارد حکومت تازۀ ایالات متحده نیز از روند صلح کنونی افغانستان پشتیبانی خواهد کرد.

او افزود: «مذاکرات و حمایت ایالات متحده از ادامۀ مذاکرات ادامه خواهد یافت. این‌که این پشتیبانی چه شکلی خواهد داشت مربوط به ایالات متحده خواهد بود، اما مطمینا برای حل و فصل صلح آمیز فشار خواهد آورد. نوعی تفاهم دو جانبه در ایالات متحده در میان قانونگذاران و در میان سیاستمداران وجود دارد و آن این‌که فرصتی برای صحبت میان دولت افغانستان، جمهوری اسلامی افغانستان و طالبان وجود دارد.»

آقای عبدالله در بخش دیگر از مصاحبه‌اش دست داشتن نیروهای استرالیایی را در قتل غیرنظامیان افغان تآسف‌بار خواند و گفت«این تکان دهنده بود. گزارش استرالیا دربارۀ کشته شدن 39 افغان متأسفانه، مشابه به رویدادهایی هستند که از این پیش نیز اتفاق افتاده‌اند و نیروها در آن دخیل بوده‌اند، اما واقعیت دولت استرالیا بدون هیچ‌گونه شک در این باره عذرخواهی کرده‌اند.»

یک گزارش تازۀ ارتش استرالیا نشان داده‌است 25تن از نیروهای ویژۀ این کشور در جریان مأموریت یازده ساله در افغانستان در قتل 39غیرنظامی افغان دست داشته‌اند.

تحفه‌ی امریکایی‌ها به طالبان شدت‌گرفتن جنگ و کم‌رنگ‌شدن صلح است؟
رییس‌جمهور ترامپ چگونه به صورت ناگهانی در هفته‌های اخیر تصمیم خروج زودهنگام نیروهای امریکایی را روی دست گرفت. هم‌زمان با این‌که هیئت مذاکره‌‌کننده‌ی دولت افغانستان و طالبان در قطر سرگرم گفت‌وگو استند. طالبان در میز مذاکره حضور دارند؛ اما حملات و جنگ ادامه دارد.
پیش از انتخابات ریاست‌جمهوری ۳ نوامبر در ایالات متحده‌ی امریکا؛ دونالد ترامپ در تویتی گفت: نیروهای امریکایی‌ای که در چارچوب نیروهای ناتو در افغانستان خدمت می‌کنند، تا اول کریسمس به خانه بر می‌گردند. یک هفته بعد از آن رییس‌جمهوری، مارک اسپیر وزیر دفاع را به دلیل مخالفت با خروج نیروها برکنار کرد. پنتاگون در ۱۷ نوامبر اعلام کرد که ۴۵۰۰ سرباز باقی‌مانده‌ی امریکایی در افغانستان را به ۲۵۰۰ تن کاهش خواهد داد. این روند تا۱۵ جنوری -۵ روز پیش از رسیدن جو بایدن به دفتر ریاست‌جمهوری- تکمیل خواهد شد.
برای افغانستانی‌ها این آخرین انتظار است که چگونه سیاسیون امریکا می‌توانند روی تقسیم‌اوقات در میدان جنگ تاثیر بگذارند. جنگ با گروهی که امریکا در ۲۰۰۱ به دلیل پناه‌دادن القاعده آن را سرنگون کرد.
برای برخی‌ها گفت‌وگوهای دوحه، تصمیم عجولانه برای پایان‌دادن به جنگ طولانی امریکا و نتیجه‌ی ناگوار برای آینده‌ی افغانستان است.
فوزیه کوفی، عضو هیئت گفت‌وگوکننده، می‌گوید که در جریان گفت‌وگو فشار جدی‌ای از طرف امریکایی‌ها وجود دارد که هیچ کمکی به روند مذاکره نمی‌تواند. خانم کوفی گفته است که امریکایی‌ها، در این جنگ ماندنی نیستند؛ اما می‌دانیم خروج مسوولانه می‌تواند منجر به کاهش خشونت‌ شود.

نگرانی ناتو
ناتو نگرانی جدی خود را در این مورد ابراز کرده است. ینس ستونبرگ، منشی عمومی ناتو، هم‌زمان با اعلام خروج نیروها از افغانستان گفت: اکنون ما با یک تصمیم دشوار مواجه استیم، ما نزدیک به ۲۰ سال در افغانستان بودیم، شرکای ناتو می‌خواهند تا زمان نیاز در این‌جا باقی بمانند. خروج نابه‌هنگام هزینه‌ی هنگفتی به دنبال خواهد داشت.
او افزود که نگرانی از تبدیل‌شدن دوباره‌ی افغانستان به پناگاه امن‌ تروریستان -که بالای ملت‌های ما حمله کنند- وجود دارد.
خانم کوفی، می‌گوید که تاکید امریکا به خروج از افغانستان فضا را به طالبان طوری فراهم کرده است که آنان احساس می‌کنند در جنگ برنده شده ‌اند. طالبان باورمند شدند که در میز مذاکره چیزی به دست نمی‌آورند و میدان جنگ را داغ نگه ‌می‌دارند.
‌‌
توافق‌نامه‌ی امریکا-طالبان
پس از سال‌ها چانه‌زنی و گفت‌وگو، طالبان و امریکا در فبروری گذشته توافق‌‌نامه را امضا کردند. در متن این توافق‌نامه روی آزادی ۵۰۰۰ زندانی طالبان برای اعتمادسازی و تعهد طالبان برای جلوگیری استفاده از خاک افغانستان توسط گروه‌های تروریستی و هم‌چنان آغاز گفت‌وگوهای داخلی که یک ماده‌ی آن آتش‌بس است، تاکید شده است.
امریکایی‌ها در این مورد پیش‌شرط‌های داشته اند و گفته اند؛ در صورتی که طالبان ۸۰ درصد خشونت‌ها را کاهش بدهند، نیروهای امریکایی به اساس تقسیم‌اوقات از پیش تعیین‌شده به بیرون‌شدن ادامه می‌دهند؛ اما زمانی خروج از افغانستان ادامه دارد که طالبان خشونت‌ها را در سراسر کشور افزایش داده اند که در نتیجه‌ هزار‌ها تن کشته و ده‌ هزار دیگر بی‌جا شدند.
امریکایی‌ها شاهد حملات موتربمب طالبان بر افراد غیرنظامی بودند؛ اما روند خروج را تعطیل نکردند. در ماه اخیر، زمانی که طالبان حملات را برای تصرف لشکرگاه مرکز ولایت هلمند را راه‌اندازی کردند، از نیروهای بین‌المللی برای عقب‌زدن آنان درخواست شد.
یکی دیگر از حملات شدید طالبان بر ولایت کندهار بود که نزدیک به ۳۵۰۰ طالب در آن اشتراک داشتند و از نیروهای امریکایی برای عقب‌زدن کمک خواسته شد. فرمانده‌ی پولیس گفته است؛ در صورتی که حملات هوایی نباشد، طالبان حملات را متوقف نمی‌کنند.

همه‌ی طالبان ترامپ را دوست دارند
مقامات غربی در کابل گفته اند؛ طالبان از این‌ که ترامپ در انتخابات ببازد، خیلی ناراحت به نظر می‌رسند؛ زیرا ترامپ خواهان خروج است و هیج توجهی به این موضوعات ندارد. آن‌ها ترامپ را دوست دارند و هردو طرف بدون درنظرداشت شرایط به خروج پافشاری می‌‌کنند. کاهش نیروها به ۲۵۰۰ سرباز امریکایی در افغانستان خیلی دشوار است. کاهش بیش از حد نیروها، نه تنها بحث کمکی دارد؛ اما برای کسی که در صفوف این نیروها کار می‌کند، هم‌کاری با نیروهای افغانستان را سخت می‌سازد. در حقیقت توافق‌نامه‌ی‌ شکننده‌ی قصر سپید با طالبان و خروج نیروهای امریکا، موقف اشرف غنی را در میز گفت‌وگوهای قطر ضعیف می‌کند. یکی از گزینه‌های که منجر به برکنای اسپر شد، همین موضوع بود. او به صورت مخفیانه گفته بود که خروج سریع منجر به افزایش حملات طالبان می‌شود.
جان آلن، فرمانده‌ی پیشین نیروهای ناتو در ۲۰۱۳، گفته است که این (برکناری اسپر) سیاسی بوده و هیچ گزینه‌ی تخنیکی وجود نداشته است.

بحث در میان طالبان
رهبران طالبان در دوحه به ایجاد یک راه‌حل و توقف جنگ موقف روشن نداشته اند و بیش‌تر تاکید شان بر نظام است که پس از سال ۱۹۹۰روی دست داشتند. در آن زمان زنان در خانه‌ها قفل شدند و دختران از آموزش بازماندند. اکنون در میان رهبران طالبان باورمندی بر این است که توافق دوحه سند برنده‌شدن آنان در جنگ است.
میشل سمبل، کارشناس افغانستانی در دانشگاه بلفاست، می‌گوید که طالبان هنوز به برنده‌شدن از طریق جنگ پافشاری دارند و هیچ قدمی برای ایجاد راه ‌حل سیاسی بر نداشته اند.
او گفت؛ در صورتی که نیروهای امریکایی به ۲۵۰۰ تن کاهش بیابد در فصل تازه‌ی جنگ ( فصل بهار) طالبان برنده‌شدن از طریق جنگ را نسبت به گفت‌وگو ترجیح می‌دهند. یک گزینه‌ی روی دست طالبان، ایجاد حکومت عبوری است که ممکن با حمایت امریکا و اقشار مختلف باشد؛ اما ادامه‌ی جنگ به معنای تک‌روی طالبان است که مردم را فراموش کرده و در نهایت منجر به یک جنگ داخلی دیگر خواهد شد.
میشل گفت که این فراموش نمی‌شود که در دوحه برای طالبان می‌گویند: حمله نکنید، این کار را نکنید؛ اما آنان چون فکر می‌کنند برنده استند، به حملات ادامه می‌دهند؛ اما امریکا به ‌جای سرعت‌دادن به خروج، می‌تواند از روش‌های متفاوت جنگ و صلح استفاده کرده و برای ایجاد یک راه ‌حل سیاسی معقول پیش بروند.

منبع: مجله کریستین ساینس مانیتور

مترجم: ابوبکر صدیق

فون کلاوزویتس در کتاب «در باب ماهیت جنگ» می‌نویسد «جنگ صرفا یک عمل سیاسی نیست، در حقیقت ابزاری برای به درازاکشاندن نزاع سیاسی یا چیزی شبیه آن است.» بارها گفت‌‌وگوهای صلح، خلاف ماهیت خود عمل کرده و منجر به ادامه جنگ شده است. تقریبا در همه موارد یا در برخی موارد، گفت‌‌وگو همراه با جنگ، تهدید و ارعاب بیشتر همراه شده و یا این روند، پوششی برای ادامه درگیری‌‌ها به‌کار گرفته شده است.

بیشتر چنین گفت‌‌وگوهایی ظاهرا «موفق» نتوانسته منجر به ایجاد ثبات در کشور شود و یا از درگیری‌‌های بیشتر جلوگیری کند. شاید گفت‌‌وگو بتواند زمینه‌ی خاتمه جنگ را فراهم کند، اما زمینه‌ی کاهش عوامل جنگ مانند برخورداری از زیرساخت‌‌های موثر سیاسی، امنیتی، اقتصای، عدالت اجتماعی، حکومت‌داری خوب و حاکمیت قانون واقعی را فراهم نمی‌‌کند.

حتا در مواردی ممکن است گفت‌‌وگو باعث بروز جنگ نشود، اما زمانی که در پایان گفت‌‌وگوها آنچه را که طرفین مد نظر داشته‌اند به‌دست نیاورده باشند، همان صلح ممکن است خود آغازگر جنگی دیگر باشد.

گفت‌وگوهای صلح؛ پوششی برای خروج از افغانستان؟

برنامه ترمپ برای ترک افغانستان ماه می ‌‌2021 بود و ممکن است گفت‌‌وگو‌‌های صلح پوششی برای خروج نیروهای امریکایی باشد؟

از همان آغاز بحث مذاکرات صلح بین‌الافغانی در فبروری 2020 امریکا با موافقت خود این تصور را ایجاد کرد که بیشتر از این‌که به آن به‌عنوان راه حلی برای پایان‌دادن به درگیری‌‌های خونین در افغانستان بنگرد، آمدن صلح را فرصتی برای بیرون‌کشیدن نیروهای نظامی خود می‌دانست. هیچ‌گاه امریکا رسما خروج نیروهای خود را از اهداف اصلی مذاکرات ذکر نکرده است، اما تفاهم با طالبان به‌طور مشخص بایسته‌ها و یا تصویر دقیقی از صلح را ترسیم نکرده است. بیشترین تأکید این تفاهم‌نامه بر خروج 14ماهه نیروهای امریکایی است تا آماده‌سازی شرایط برای یک صلح واقعی.

امریکا عملا حکومت مرکزی افغانستان را از روند مذاکرات مستقیم صلح این کشور با طالبان کنار گذاشته بود و بدون این‌که شرایط مشخصی برای یک آتش‌بس گسترده و در نهایت صلح پایدار پیش‌بینی کند، از گفت‌‌وگوهای میان افغان‌‌ها حمایت کرد و اما تمرکز خود را بیشتر بر روی خروج نظامیان خود تا زمان پیش‌بینی‌شده، معطوف کرد.

حتا با توجه به شرایط جنگی و روند صلحی که امریکا در ویتنام با آن سروکار داشت، این کشور نتوانست پیش‌شرط‌هایی وضع کند که طالبان را وادارد تا بیش از یک صلح ظاهری را در پیش بگیرند. امریکا نتوانسته توان نظامی حکومت مرکزی افغانستان را به سطح نیروهای نظامی دولت ویتنام برساند تا با فشار نظامی بیشتر از طرف دولت مرکزی، بتواند طالبان را درحالی‌که نسبت به مخالفان نظامی وقت دولت جمهوری ویتنام در شمال این کشور، میزان اراضی خیلی بیشتری تحت اشغال خود دارند، از موضع‌شان سر میز مذاکره عقب‌نشینی کنند یا دست‌کم پایان درگیری‌‌های نظامی را بپذیرند.

مهم‌تر از آن، حکومت مرکزی افغانستان نتوانست یک انتخابات موفق در کارنامه خود ثبت کند و حتا در ظاهر هم که شده اتحاد درونی را حفظ کند. از سر درماندگی مجبور شد تا به رقیبان انتخاباتی خود باج دهد. در عین حالی که بخش بزرگی از کشور که اصولا توسط حکومت مرکزی باید اداره شود، توسط گروه‌‌های قدرتمند شبه‌نظامی محلی اداره می‌شود.

ترک یک کشور شکست‌خورده

بیش از دو دهه تلاش حکومت نتوانسته چشم‌اندازی از خودکفایی را در افغانستان ترسیم کند. نظام سیاسی دولت افغانستان که با کمک امریکا در سال 2001 شکل گرفت، عمیقا دچار تقسیمات سیاسی میان رقبای جناحی و دولت شده است و بخش‌‌های عمده کشور توسط این سهامداران قدرت و یا طالبان کنترل می‌شود. در نتیجه تعیین تاریخ خروج و تمرکز روی ادامه مذاکرات برای امریکا حتا در صورت شکست سیاست‌هایش، منصفانه به‌نظر می‌‌رسد.

ارزیابی‌‌های موسسه شفافیت بین‌الملل و بانک جهانی نشان می‌‌دهد که فساد در دولت افغانستان استثنا نیست، بلکه یک قاعده است. مذاکرات بین طالبان و امریکا در حالی برگزار شد که اختلافات شدیدی میان سران دولت وجود داشت و عملا امریکا مجبور به کنارگذاشتن رهبران سیاسی افغانستان در مذاکرات شد.

در طول دهه اخیر توسعه اجتماعی و اقتصادی کشور مانند بخش سیاسی بسیار محدود بوده است. ادعاهای اغراق‌آمیز بسیاری در زمینه انکشاف حکومت‌داری، خدمات اجتماعی، تعلیم و تربیت، صحت عامه، حاکمیت قانون و حقوق زنان وجود داشته است که بازرس ویژه امریکا در افغانستان (سیگار) در گزارش‌های زیادی بسیاری از این ادعاها را نادرست ارزیابی کرده است.

نهادهای دیگری چون بانک جهانی، صندوق بین‌المللی پول و شفافیت بین‌الملل به صراحت اظهار کرده‌اند که پس از سال 2008، دولت افغانستان در نقاط بسیاری بی‌تأثیر بوده است و نتوانسته به‌رغم کمک‌‌های مالی دولت امریکا با فقر مبارزه کند. درحالی‌که تا امروز صنعت کوکنار تنها بخش خصوصی است که موفق بوده است.

کمک‌‌های بی‌پایان نظامی و ملکی

بانک جهانی به‌وضوح روشن کرده که هیچ دولتی در افغانستان نمی‌‌تواند بدون کمک‌‌های گسترده جامعه جهانی ــ حتا اگر دولت و طالبان بتوانند در مورد نوعی ترکیب اقتصادی به توافقی برسند ــ دوام بیاورد. براساس ارزیابی این نهاد، 75 درصد کل مصارف داخلی افغانستان توسط کمک‌‌های جامعه جهانی فراهم می‌‌شود که امریکا بزرگ‌ترین حامی مالی این کشور به‌شمار می‌‌رود.

در حال حاضر کل بودجه ملکی و امنیتی حکومت مرکزی افغانستان سالانه بالغ بر 11 میلیارد دالر است، درحالی‌که درآمد داخلی افغانستان تنها 2.5 میلیارد دالر ارزیابی می‌‌شود. بانک جهانی همچنین یادآور می‌‌شود که کمک‌‌های سالانه به افغانستان حدود 8.5 میلیارد دالر می‌‌باشد که برابر با حدود 45 درصد تولید ناخالص داخلی آن کشور است، درحالی‌که برای کشورهای کم‌درآمد تقریبا 10 درصد می‌‌باشد. بنابراین این وابستگی، نشانگر فاصله زیاد بین درآمد و مصارف افغانستان است.

برآورد نیازهای کشور افغانستان نیز در صورت کنارآمدن با طالبان بسیار دشوار خواهد شد. با این حال، با مطالعه اولیه‌ای که بانک جهانی انجام داده است هشدار می‌‌دهد که دولت افغانستان شدیدا وابسته به کمک‌‌های جهانی است، اما پس از به نتیجه‌رسیدن گفت‌‌وگوهای صلح بیشتر از هر زمانی به این کمک‌‌ها نیاز خواهد داشت. این شامل جذب یا تأمین مالی جنگ‌جویان طالبان و حفظ نیروهای امنیتی فعلی دولت افغانستان به‌طور همزمان نیز است تا با گذشت زمان زمینه ادغام آن‌ها در بدنه جامعه فراهم شود.

صلح بدون ضمانت یا امنیت

در گزارش سیگار و بازرس ارشد وزارت دفاع (LIG) در سال 2020، کاملا روشن است که نیروهای امنیتی افغانستان برای حفظ امنیت به‌گونه‌ی مستقل، به کمک‌‌های بیشتری نیاز دارند. دولت مرکزی هنوز هم در حال از دست‌دادن اراضی تحت کنترل خود است و نیروهای دفاعی و امنیتی افغانستان نیز بدون پشتیبانی هوایی و حمایت‌‌های مستشاری ایالات متحده از توان کمتری برخوردارند.

امریکا در تعیین شرایط و ضمانت‌‌های امنیتی ایالات متحده در صورت عدم موفقیت مذاکرات صلح، یا ادامه جنگ توسط طالبان و یا نقض شرایط صلح که طالبان قبلا با آن موافقت کرده بودند، نیز شکست خواهد خورد. ایالات متحده دیگر گزارشی از این‌که چه مقدار از خاک افغانستان تحت کنترل طالبان است، و یا چه نقاطی از کشور امنیت دارند و تحت حاکمیت قانون یا حاکمیت محلی قرار دارند، ارائه نمی‌‌دهد.

ادامه جنگ و توقف روند صلح

با ختم ماه اکتبر 2020 هشت ماه از 14 ماه روند گفت‌‌وگوهای صلح سپری می‌‌شود و در تمام این مدت، هیچ پیشرفتی در راستای تحکیم و رسیدن به یک صلح واقعی و پیشرفتی در جهت پایان جنگ شکل نگرفته است. طالبان فشار خود بر نیروهای امریکایی و ناتو را در قبال قطع حملات بالای این گروه و پس از آزادی پنج‌هزار زندانیان خود از زندان‌‌های دولت افغانستان کاهش داده یا به کلی قطع کرده است. با وجود این، حملات این گروه بر اهداف اردو و دولت افغانستان در 24 ولایت از 34 ولایت افغانستان و گاهی در کابل همچنان ادامه دارد.

جنگ هنوز به جدیت تمام ادامه دارد. سازمان ملل در 14 اکتبر 2020 گزارش داد که «چندین ولسوالی هلمند، از جمله مناطق نزدیک به لشکرگاه مرکز ولایت و بخش‌هایی از ولایت همسایه آن قندهار تحت تأثیر درگیری‌‌ها قرار گرفته است. شاهراه بین لشکرگاه و قندهار به‌دلیل وجود ماین‌‌های جاسازی‌شده، غیرقابل دسترسی است.»

در هفته سوم اکتبر 2020، واشنگتن‌پُست گزارش داد که «طالبان 356 حمله، دو بمب‌گذاری انتحاری و 52 انفجار ماین در سراسر کشور انجام داده است که منجر به کشته‌شدن 51 شهروند و زخمی‌شدن 157 نفر شده است. آن‌ها گفتند که بیش از 400 شورشی طالب در این درگیری‌‌ها کشته شده‌اند، اما آمار تلفات نیروهای افغان را اعلام نکردند.»

تلفات غیرنظامیان کاهش یافته است، اما بیشتر این تغییر در کانون جنگ مشاهده شده تا در مذاکرات صلح امتیاز بیشتری به‌دست آید. سازمان ملل در گزارشی که در 24 اکتبر ارائه می‌‌دهد، چنین اظهار می‌‌دارد:

«سطح بالای خشونت‌‌ها با تأثیر کشنده‌ای بر غیرنظامیان در افغانستان ادامه دارد، این کشور همچنان در میان کشنده‌ترین مکان‌ها برای غیرنظامیان در جهان باقی مانده است. براساس گزارش جدیدی که توسط (یوناما) منتشر شده، نشان می‌‌دهد که اگرچه از آغاز گفت‌‌وگوهای صلح بین‌الافغانی، تعداد غیرنظامیان افغان که در درگیری‌‌ها کشته و زخمی می‌‌شوند، چندان کاهش نیافته است، با این هم آمار کلی تلفات غیرنظامیان در 9 ماه اول سال 2020 در مقایسه با مدت مشابه در سال 2019 حدود 30 درصد پایین‌تر است. آخرین گزارش سه‌ماهه از یک جنوری تا 30 سپتامبر 2020، پنج‌هزار و 939 تلفات غیرنظامی (دوهزار و 117 کشته و سه‌هزار و 822 زخمی) را ثبت کرده است.

در بازه زمانی 12 سپتامبر – آغاز مذاکرات صلح بین دولت جمهوری اسلامی افغانستان و طالبان در دوحه – تا 30 سپتامبر، هیچ کاهشی در تعداد تلفات غیرنظامیان ناشی از اجرای عملیات‌‌های نظامی طرفین میز مذاکره، در مقایسه با هفته‌‌های گذشته دیده نمی‌‌شود. نگرانی‌‌های دفتر یوناما از تشدید نبردها در هلمند و همچنین چندین حمله خونبار در ننگرهار، لغمان و غور همراه با حمله هوایی در تخار و حمله انتحاری بر غیرنظامیان در کابل که بیش از 400 نفر کشته و زخمی برجای گذاشت، افزایش یافته است.»

اخیرا تعداد قابل توجهی از نظامیان امریکایی و نیروهای ائتلاف کاهش یافت و بسیاری از تجهیزات منتقل و بعضی از پایگاه‌‌های نظامی تخریب شد. اما سطح دقیق این کاهش‌‌ها معلوم نیست، زیرا ایالات متحده دیگر گزارش معتبری در مورد سطح حضور نیروهای نظامی، ملکی و پیمانکاران خود ارائه نمی‌‌دهد.

حضور نظامیان امریکایی از حدود 14هزار نفر در اواخر سال 2019 به 12هزار در اوایل سال 2020 کاهش یافت؛ همچنین هشت‌هزار و 600 سرباز در جولای سال 2020 افغانستان را ترک کردند و با این‌که رییس‌جمهور ترمپ اظهار کرده بود که دوهزار و 500 نفر را تا اوایل سال 2021 حفظ خواهد کرد، او اما در اوایل ماه اکتبر سال جاری فرمان داد تا تعداد نظامیان تا کریسمس به صفر برسد، بدون این‌که مشخص کند منظور او از همه نیروها، تمامی افرادی که دارای توان جنگی است یا قوای تهاجمی این کشور است. در ماه می‌‌2020 نیز امریکا ارائه گزارش‌های غیرمحرمانه از حملات هوایی و معلومات کشفی و نظارتی هوایی خود را متوقف کرد.

به‌نظر می‌‌رسد که امریکا تا حد قابل توجهی حمایت، پشتیبانی و تلاش برای پیش‌بردن عملیات‌‌ها و همچنین بسیاری از ظرفیت‌‌های هدف‌گیری و حملات هوایی خود را بر علیه اهداف پراکنده طالبان، متوقف و یا کاهش داده است. این کشور بیشتر حضور خود در میدان نبرد، نظارت دقیق و درست بر برنامه‌‌های کمک‌‌های نظامی و ملکی‌اش در یکی از فاسدترین کشورهای جهان و همچنین ظرفیت انسانی استخباراتی خود را تا حد امکان متوقف کرده است. امریکا تا حدی تجهیزات و نیروهای خود را کاهش داده است که در صورت شکست مذاکرات یا پروسه صلح هزینه بازگشت به ظرفیت قبلی، بسیار سنگین باشد. با آغاز سال 2021 امریکا ممکن است در جایگاهی قرار بگیرد که بازگشت دوباره غیرعملی خواهد بود.

نیازهای صلح واقعی چیست؟

طالبان، دولت مرکزی و بسیاری از افغان‌‌ها به واقعیت‌‌های صلح واقفند. سوال این است که در این مقطع چه تغییرات اساسی برای ایجاد صلحی موفق باید صورت بگیرد؟ جواب مشخص نیست. برای مذاکره واقعی، زمان در صورت تحقق، بسیار محدود است و بین ایدئولوژی و ارزش‌های حکومت مرکزی افغانستان و طالبان فاصله بسیار زیادی نیز وجود دارد.

ایالات متحده همچنین با دو انتقال مهم خارجی روبه‌روست که تمرکز بر افغانستان را دشوار می‌‌کند. یکی کنارآمدن با نتیجه‌ی انتخابات ایالات متحده است. مورد دیگر مقابله با تأثیرات سیاسی، اقتصادی و امنیتی ویروس کرونا و همچنین نیاز آینده برای تخصیص کمک‌‌های امریکا و کمک‌‌های امنیتی این کشور در سطح جهانی است.

رسیدن به صلح واقعی برای افغانستان به معنای پرداختن و حل و فصل مسائل کلیدی است که متأسفانه حکومت مرکزی افغانستان را تضعیف کرده است و این بدین معناست که روند صلح باید با اختلافات عمیق‌تر بین دولت و طالبان مقابله کند. این اختلافات که در آن هیچ نشانه‌ای از پرداختن بر سر یک موضوع واحد دیده نمی‌‌شود، عملا بر هر بخش از هر نوع دولت جدیدی که در نتیجه توافق صلح به‌دست آید، تأثیر می‌‌گذارد.

با چند ماهی که در پیش داریم، دولت مرکزی و طالبان باید برای ایجاد موارد ذیل تلاش کنند:

• یک ساختار سیاسی که به‌صورت یک دولت یکپارچه یا نوعی فدرالیسم با رویکرد جدید منطبق با سطوح مختلف حکومتداری، خدمات دولتی، امنیت و توسعه اقتصادی، شکل بگیرد؛

• تمهیدات جدید برای ایجاد و تخصیص درآمد داخلی و کمک‌‌های خارجی به بودجه‌بندی ملی و مدیریت پلان‌‌های انکشافی و مالی در سطوح مختلف دولت؛

• مدیریت ساختارها و تقسیم قدرت برای توسعه اقتصادی، سرمایه‌گذاری و توسعه زیرساخت‌ها، خدمات بانکی و مالی، تجارت، قانون تجارت و قانون استخدام و حمایت از کارگران منطبق با مسائل اسلامی؛

• برای یکپارچه‌سازی یا ایجاد سیستم‌‌های امنیتی موازی و همچنین آمادگی پذیرش هرگونه حمایت و پشتیبانی نظامی خارجی باید گزینه‌هایی در نظر گرفته شود. سازوکارهایی نیز باید برای مقابله با حوادث احتمالی، درگیری‌ها، اختلافات و اختصاص منابع برای بازنشستگی و خدمات اجتماعی، ایجاد شود؛

• برنامه‌هایی برای مقابله با نگهداری سلاح و تنظیم پلان‌هایی برای کاهش نیروهای نظامی با در نظرداشت راهکارهایی برای انتقال و فرصت‌‌های شغلی، روی دست گرفته شود؛

• بر سر سیستم حقوقی، حقوق بشر، اجرای حاکمیت قانون، پولیس و امنیت محلی باید توافق صورت گیرد. با توجه به اهمیت مواد مخدر در اقتصاد افغانستان، باید در مورد درآمد و اجرای قانونی محدودیت‌‌های تولید و صادرات آن توافق حاصل شود؛

• در مورد موضوع‌های مورد مناقشه ایدئولوژیکی مانند معارف، آزادی بیان، محدودیت در رفتارهای اجتماعی، سرگرمی‌‌ها و حقوق زنان باید از توجه ویژه برخوردار باشند و دیدگاه‌‌های دو طرف در نظر گرفته شود؛

• دولت مرکزی باید نقشی را که زورمندان قومی بازی می‌‌کنند مد نظر داشته باشند و طالبان نیز باید این مسأله را برای گروه‌‌های خود مورد توجه قرار دهند.

در حال حاضر، نشانه‌‌های اندکی وجود دارد که طالبان و دولت مرکزی می‌‌توانند به نوعی سازش اولیه برسند. بسیاری از موضوع‌های مورد اختلاف در دیگر مذاکرات ممکن است دلایل اصلی به‌شمار نروند، اما برعکس در افغانستان همان‌‌ها می‌‌تواند جرقه آغاز جنگی دوباره باشد.

تلاشی دیگر از سوی امریکا برای شکست احتمالی مذاکرات صلح محتمل خواهد بود؟

با نگاهی به تلاش‌‌های صلح از گذشته تا به امروز، آیا راهی برای دانستن این‌که رویکردی غیرمنتظره از سوی ایالات متحده در روند صلح وجود دارد؟ با توجه به روشی که در برخورد با طالبان در پیش گرفته بود و درحالی‌که نیاز دولت افغانستان به امریکا برای اتحاد و اصلاحات واقعی، بیشتر احساس می‌‌شد، دیدن عقب‌نشینی ایالات متحده نسبت به نقش دولت برای همه دور از انتظار بود.

هنوز امکان ارائه کمک، اگرچه محدود، از سوی ایالات متحده با متحدان خود برای ایجاد کمک موثر بین‌المللی وجود دارد. در صورت عدم موفقیت در رسیدن به توافق صلح، امکان دارد ضمانت‌هایی به‌صورت پشتیبانی هوایی در جنگ مجدد با طالبان و سایر کمک‌‌ها به دولت افغانستان، فراهم شود.

از طرفی ممکن است برای اعتماد به این امید که روند صلح به‌رغم تلاش طالبان برای بهره‌برداری از مذاکرات و همچنین استفاده مستمر از خشونت، به نتیجه‌ای برسد، دیر باشد.

• نشانه‌‌های اندکی از این‌که حکومت مرکزی افغانستان در حال دستیابی به اثربخشی، اتحاد و توانایی کافی برای استفاده صادقانه از کمک‌‌ها برای انتقال به نوعی دولت مشترک یا فدرالیسم با طالبان است، وجود دارد. از طرفی هم وعده‌‌های بیشتر مرهم شکست سیاست‌‌ها در 20 سال گذشته نخواهد بود.

• با این‌که قوای امنیتی افغان بهبود یافته، اما هنوز هم به بیش از حمایتی که امریکا می‌‌تواند در عدم کمک‌‌های آموزشی و پشتیبانی از نظامیان افغانستان، فراهم کند، نیاز است.

• ویروس کرونا، مشکلات اقتصادی افغانستان و همچنین بسیاری از شرکای استراتژیک دیگر امریکا و خود این کشور را پیچیده کرده است و زمانی که پای استراتژی در میان باشد، ایالات متحده اولویت‌‌های بالاتری را در سایر نقاط جهان دارد.

• ایالات متحده در حال حاضر حضور خود را تا آن حد کاهش داده است که دیگر نتواند به درستی از قوای امنیتی و حکومت مرکزی افغانستان حمایت کند، و سیاست‌‌های داخلی ایالات متحده و نیازهای رقابتی آن کشور مانع بازگشت یا وعده هرگونه ضمانت امنیتی می‌‌شود.

• سایر شرکای امریکایی در کمک‌‌های نظامی و غیرنظامی در صورتی که آن کشور به اندازه کافی از حکومت مرکزی افغانستان حمایت و یا روند صلح را تضمین نکند، دلیل کمی برای ماندن خواهند داشت.

• طالبان احتمالا بتوانند هرگونه کاهش یا افزایش شرطی در کمک‌‌های خارجی را تحمل کنند، اما در حال حاضر این دولت مرکزی است که به کمک‌های نظامی و غیرنظامی خارج وابسته است. با کاهش کمک‌‌ها مردم بیشتر دولت افغانستان را مقصر خواهند دانست.

اما امیدواری‌هایی نیز وجود دارد

اقدام به خروج نظامیان از افغانستان و پذیرفتن هر آنچه از یک روند صلح شکست‌خورده به‌دست آید، در حال حاضر بهترین گزینه است. به‌نظر می‌‌رسد تلاش برای حفظ حضور معنادار نظامی در قالب تیم‌‌های تعلیمی یا ارائه ضمانت‌‌های امنیتی خیلی دیر باشد.

با این حال، ارائه کمک‌‌های مالی مشروط به بخش‌‌های ملکی و امنیتی با توجه به هر آنچه برآمد مذاکرات صلح باشد، نقش امریکا را کم نخواهد کرد. حمایت ایالات متحده از کمک‌‌های مشروط بین‌المللی، آموزش و پلان‌‌های تعلیمی چه در خود امریکا و چه در سایر کشورها، چه زمانی که توافقی از مذاکرات حاصل شود و چه قدرت جدیدی به‌وجود آید، تحت تأثیر قرار خواهد گرفت.

به‌رغم احتمال دست‌نیافتن به صلح و ثبات پایدار، اما امیدهایی نیز وجود دارد:

• به احتمال قوی طالبان تقسیم خواهند شد. بسیاری از این چنین جنبش‌‌های ایدئولوژیک در صورتی که فاقد یک رهبر قدرتمند، متحد و کاریزما باشند، از بین خواهند رفت؛

• قدرت طالبان ممکن است در استفاده از زور و خشونت باشد، اما از مؤلفه‌‌های محبوبیت گسترده، توانایی عملی برای اداره کشور و رهنمود افغانستان به سمت توسعه و پیشرفت، برخوردار نیست؛

• احتمال تضعیف یا تقسیم طالبان وجود دارد. طالبان حتا اگر «پیروز شوند» برای ماندن در قدرت با چالش‌‌های بزرگی روبه‌رویند. ایدئولوژی طالبان جذب کمک، ایجاد یک ساختار برای اداره و اقتصاد یا ایفای نقشی به‌عنوان بازیگر عمده منطقه‌ای را برای‌شان دشوار خواهد کرد. با گذشت زمان، حکومت یا ساختاری جدید ممکن تکامل یابد؛

• تمرکز اصلی مشکلات متوجه کشورهایی خواهد شد که ایالات متحده با وجود آن‌ها هیچ دلیلی برای حفظ این بار بر دوش خود نخواهد داشت. پس از خروج امریکایی‌ها، صحنه برای فعالیت‌‌های روسیه، چین، ایران و پاکستان فراهم می‌‌شود؛

• با آن‌که طالبان، داعش را به‌عنوان رقیب می‌دانند اما به‌نظر می‌‌رسد روابط این گروه با القاعده مانند گذشته ادامه دارد. با وجود این کاملا واضح است که افغانستان همچنان منبع اصلی حملات احتمالی تروریستی به امریکا به‌شمار برود و با برنامه‌ریزی حساب‌شده و هدفمند در مورد کمک‌ها، ممکن است خطر حمایت طالبان از چنین گروهک‌هایی را محدود و موضع دشمنی طالبان بر علیه داعش را نیز حفظ کند.

با روشن‌شدن همه جوانب برنامه خروج، پیشنهاد چنین کمک‌هایی در این بازه‌ی زمانی می‌‌تواند این واقعیت را که ایالات متحده مطابق با توافق‌نامه فبروری 2020 مذاکرات صلح را وسیله‌ای برای خروج نیروهایش قرار داده است، کمرنگ کند. واقعیتی که افغان‌‌ها نیز با آن روبه‌رویند این است که در نهایت مسئولیت سرنوشت‌شان را باید خود به عهده بگیرند و امید برقراری صلح، ثبات را برای کشورشان به ارمغان داشته باشند.

مرکز مطالعات استراتژیک و بین المللی

مترجم: علی احمد حبیبی

در شرایط فعلی که انتخابات ریاست جمهوری امریکا به چالش کشیده شده و مشخص نیست چه کسی رهبری آینده  ایالات متحده را بر عهده می گیرد، یک نکته مهم اما برای شهروندان و حکومت افغانستان حل نشده باقی مانده است، اینکه سرانجام نیروهای امریکایی و متحدانش در افغانستان چه می شود؟

آیا پیروزی دوباره ترامپ یا جو بایدن به خروج نیروهای خارجی از افغانستان منجر خواهد شد؟

پاسخ به این سوال در شرایط فعلی دشوار است اما مراجعه به برخی پیش بینی ها و نظرات کارشناسان می تواند راهنمایی کننده باشد.

«گزارشنامه افغانستان» طی مطلبی منتشر شده در فیس بوک روز گذشته در این مورد نوشت:«خروج نیروهای امریکایی از افغانستان یک دروغی ست که گهگاهی کلان و زمانی کوچک می شود.»

براساس این مطلب، خروج نیروهای امریکایی از افغانستان یک دروغ سالانه است که در پاره ای از زمان آنقدر به گرمی مطرح می شود که فضای سیاسی افغانستان را پر می کند اما گاهی اوقات فروکش می کند.

امریکا اگر صحنه افغانستان را برای رقبایی چون روسیه و ایران رها کند، یک پشیمانی بزرگ را برای خود رقم زده است.

 به باور نویسنده مطلب، همسویی امریکا با اتحاد پاکستان و طالبان برای افغانستان کمرشکن خواهد بود اما تجربه نشان داده که مقاومت افغانستان می تواند این همسویی را تغییر دهد.

جنگ و صلح افغانستان دست امریکا و پاکستان نیست و بیش از ده کشور دنیا در این بحران درگیر هستند.

این همه در حالی ست که عمران خان نخست وزیر پاکستان امروز برای پاره ای گفت و گوها در مورد وضعیت منطقه، پروسه صلح افغانستان و همکاری های دوجانبه بین افغانستان و پاکستان قرار است به کابل بیاید.

برخی از پیش بینی ها می گوید عمران خان برای چانه زنی در مورد پیش برد مذاکرات بین الافغانی دوحه که به بن بست خورده به کابل می آید و تلاش خواهد کرد وزنه را به نفع طالبان سنگین کند.

از سویی هم توافق نامه صلح امریکا با طالبان که در دوحه امضا شد هنوز سرنوشت مشخصی ندارد چون معلوم نیست سرانجام ترامپ  در کاخ سفید می ماند یا جای خود را به بایدن می دهد.

رییس جمهور غنی در تماس تلفنی با کریستوفر میلر سرپرست وزارت دفاع امریکا در مورد روابط دو کشور و روند صلح صحبت کرد.
دو طرف در این تماس تلفنی همچنین در رابطه با روابط دوكشور وپروسه صلح نیز گفت گو کردند.
سرپرست پنتاگون همچنین بر کیفیت حمایت دوامدار نیرهای نظامی امریکا از افغانستان تأکید کرد.
گفتنی است مایک میلی رییس ستاد ارتش ایالات متحده نیز در این مکالمه تلفنی حضور داشت.
با این حال، پنتاگون دستور خروج نزدیک به نیمی از نظامیان امریکایی از افغانستان تا سال جدید میلادی را صادر کرده است.

وزارت دفاع ایالات متحدۀ امریکا (پنتاگون) از کاهش پنجاه درصدی نیروهای نظامی امریکا در افغانستان خبر می‌دهد. این نیروها قرار است تا کمتر از دو ماه آینده افغانستان را ترک کنند.

شبکۀ تلویزیونی «ای‌.بی‌.سی» امریکا بامداد امروز (چهارشنبه، ۲۸ عقرب) در گزارشی آورده است کرستوفر میلر، سرپرست وزارت دفاع امریکا دیروز این تصمیم را اعلام کرده است. به نقل از این گزارش، آقای میلر می‌گوید که دونالد ترمپ، رییس جمهور امریکا تصمیم گرفته است نیروهای باقی‌ماندۀ امریکا را در افغانستان و عراق به نصف کاهش یابد.

به گفتۀ آقای میلر، از میان ۴ هزار و ۵۰۰ سرباز امریکایی که هم‌اکنون در افغانستان حضور دارند، ۲ هزار و ۲۵۰ تن آنان تا پانزدهم ماه جنوری سال آیندۀ میلادی مطابق به ۲۵ حوت ۱۳۹۹ خورشیدی این کشور را ترک خواهند کرد. این تصمیم باوجود مخالفت‌های جمهوری‌خواهان در مجلس سنای امریکا روی دست گرفته شده است.

تصمیم به خروج فوری شمار زیادی از نیروهای امریکایی از افغانستان در حالی روی دست گرفته می‌شود که امریکا در یک اعلامیۀ مشترک با حکومت افغانستان در ماه جنوری امسال بر خروج مسوولانۀ این نیروها از افغانستان توافق کرده است.

با این حال، حکومت افغانستان به این باور است که خروج نیروهای امریکایی از افغانستان تأثیر فوری روی وضعیت جنگ نخواهد داشت. اسدالله خالد، سرپرست وزارت دفاع ملی افغانستان روز گذشته اعلام کرد ۸۶ درصد عملیات‌های جنگی در افغانستان از سوی ارتش ملی کشور انجام می‌شود و نیروهای امریکایی تنها در دو تا چهار درصد عملیات‌ها نقش دارند.

پس از ۱۹ سال و سه دور رییس‌جمهوری امریکا، اکنون میراث جنگ افغانستان به جو بایدن رسیده است. پرسش این است که آیا او هم‌چنان به خروج نیروها دست خواهد زد؟
شرایط در افغانستان خیلی دشوار است، نیروهای امریکایی بر اساس توافق‌‌نامه‌ی ترامپ و طالبان، در حال خروج از افغانستان قرار دارند. با وجود توافق‌نامه‌ی صلح امریکا-طالبان و دولت افغانستان، موج حملات گسترده‌ی طالبان در شهرهای بزرگ رو به افزایش است.
مقامات افغانستان این را درک کرده اند که امریکا از جنگ افغانستان خسته شده است؛ چیزی شبیه مناظره‌ی نامزدان ریاست‌جمهوری امریکا که به نظر می‌رسید، دیدگاه جو یایدن با دونالد ترامپ در راستای خروج از افغانستان تفاوت چشم‌گیری نداشت.
جو بایدن در آغاز سال روان میلادی در نوشته‌ا‌ی به «Foreign Affairs» گفت؛ زمان خروج از افغانستان گذشته است، امریکا هزینه‌‌ی مالی و جانی زیادی داشته است. «من پیش از این خواهان برگرداندن نیروها از افغانستان و خاور میانه بودم تا برای مبارزه با داعش و القاعده، گروه کوچکی از نیروهای‌ امریکایی آن‌جا مستقر شوند. هنوز افغانستانی‌ها به این باور هستند که جو یایدن در این مورد تعمق بیش‌تر کرده و خروج نیروها را متوقف کند.
نرگس نهان، وزیر پیشین معادن و نفت، گفت: «ما می‌دانیم که نیروهای امریکایی در حال خروج قرار دارند؛ اما در اداره‌ی بایدن امید می‌رود تا روند خروج به اساس مسوولیت‌پذیری راهبردی صورت بگیرد.»
مقامات در کابل و واشنگتن ابراز نگرانی کرده ‌اند که دونالد ترامپ در روزهای اخیر مسوولیت‌ اش، به خروج تمام نیروها از افغانستان سرعت بخشد. مسوولان امنیتی گفته اند این روند به صورت عادی تا ماه جنوری امکان‌پذیر نیست.
روی‌کردهای اخیر مقامات پنتاگون را حیرت‌زده کرد، دونالد ترامپ در انتخابات باخت. مسوولان امنیتی گفته اند که در روزهای اخیر اسکات میلر برای بحث به واشنگتن فراخوانده شده است.
کولینل سونی، یک سخن‌گوی نیروهای امریکایی در افغانستان، گفته است که جنرال اسکات میلر به اساس برنامه‌ی از پیش تعیین‌شده برای بحث به امریکا رفته است.
فرمانده‌هان امریکایی، مخفیانه گفته اند که رییس‌جمهوری به خروج نیروها به اساس توافق با طالبان دستور داده است. مقامات افغانستانی انتظار دارند که بایدن توافق‌نامه‌ی دوحه را مد نظر داشته باشد؛ اما برای طالبان امتیاز زیاد ندهد.
روز دوشنبه‌ی هفته‌ی گذشته، محمد سرور دانش، معاون دوم رییس‌جمهوری، گفت که با آمدن اداره‌ی جو یایدن در راس قدرت، توافق‌نامه‌ی امریکا-طالبان دوباره مورد مطالعه قرار بگیرد.
یک دهه پیش زمانی که جو بایدن معاون رییس‌جمهور اوباما بود، با افزایش نیروها در افغانستان در ۲۰۰۹ مخالفت نشان داد.
برای سال‌ها پالیسی‌سازان امریکایی روی ساخت‌وساز یک حکومت جدید و قانون مدرن و نیروهای امنیتی-دفاعی و فرودگاه در افغانستان و خاور میانه کار کردند. در ۲۰۰۹ جو بایدن طرح مبارزه با تروریزم بین‌المللی را در افغانستان پیشنهاد کرد.
تمیم عاصی، معاون پیشین وزارت دفاع اداره‌ی غنی، گفت: «من فکر نمی‌کنم که راهبرد او تغییر کرده باشد؛ نیروهای خود را از افغانستان بیرون می‌کند و دولت افغانستان را به حال خودش می‌گذارد؛ اما یک جای پای برای نیروهای خود نگه ‌می‌دارد.»
برنامه‌ی حفظ نیروهای اندک در افغانستان برای مبارزه با تروریزم (داعش و القاعده) موضوعی است که پنتاگون و حقوق‌دانان به آن اشاره کرده اند.
در توافق‌نامه‌ی ۲۹ فبروری، امریکا به خروج از افغانستان تعهد کرد و طالبان تعهد قطع رابطه با القاعده را دادند -شبکه‌ی تروریستی‌ای که زیر حاکمیت طالبان، حملات ۱۱ سپتامبر را راه‌اندازی کرد- هم‌چنان وعده سپردند که افغانستان دوباره به مرکز امن تروریستان تبدیل نمی‌شود. خروج نیروها در حالی ادامه دارد که ماه گذشته یک عضو ارشد القاعده در ساحه‌ی تحت کنترل طالبان در شرق این کشور کشته شد. این نشان می‌دهد؛ میان طالبان و القاعده هنوز رابطه وجود دارد. مقامات افغانستانی انتظار دارند که جو بایدن در رابطه به خروج از افغانستان، محتاطانه عمل کرده و بیش‌تر فکر بکند تا یک بار دیگر افغانستان به چنگال طالبان و کشورهای منطقه سقوط نکند.
اورزالا نعمت، پژوهش‌گر آزاد در افغانستان گفت: مبارزه با داعش و القاعده بخشی از تامین ثبات در افغانستان است. حضور نمادین نیروهای بین‌المللی و یک توازن ناپایدار، موقف ضعیف افغانستان را در میان قدرت‌‌های ناشناخته‌ی منطقه‌ای نشان می‌دهد.
آقای عاصی گفت بایدن از افغانستان شناخت خوب دارد؛ زیرا در زمان عضویت سنا و معاونیت رییس‌‌جمهوری، صدها مرتبه به این کشور سفر و با مقامات افغانستان صحبت داشته است. بایدن به رییس‌جمهور غنی نزدیک بود. هم‌چنان با مقامات پیشین به ویژه حامد کرزی –رییس‌جمهوری پیشین افغانستان– لفاظی‌هایی داشته است، مخصوصا زمانی که بایدن گفته بود: «پاکستان ۵۰ مرتبه از افغانستان برای امریکا بهتر است.» در آن زمان به فساد اداری افغانستان اشاره کرد.
شهروندان افغانستان با انتقاد از توافق‌نامه‌ی دونالد ترامپ، می‌گویند که به آزادی زندانیان طالبان راضی نبودند. نیروهای فعال حقوق بشری نیز در رابطه به آزادی زنان و اقلیت‌های قومی نگرانی کرده اند. آنان ابراز امیداواری کردند که کماله هریس -معاون بایدن- بتواند حامی خوب به اقلیت‌ها و زنان باشد.
نرگس نهان گفت: ما امیدواریم که هریس در این بخش در اداره‌ی جو بایدن بیش‌تر نقش بازی بکند؛ چیز‌هایی که در اداره‌ی ترامپ فراموش شده بود. علاوه بر آن، این دست‌آوردهایی است که ما در بخشی از آن سهیم بودیم.
در حالی که ۴۵۰۰ تن از نیروهای امریکایی در افغانستان حضور دارند؛ اما طالبان هشدار دادند که در صورتی که اداره‌ی جو بایدن به حضور در افغانستان، حتا در بخش مبارزه با تروریزم تصمیم داشته باشد، توافق را می‌شکنند. رهبری طالبان اکنون بر گسترش حملات خود تمرکز کرده اند و انتظار می‌کشند.
نیروهای امریکایی به حمایت از نیروهای امنیتی-دفاعی[افغانستان] حملات هوایی را گسترش دادند؛ مطابق به چیزی که در توافق‌نامه‌ی دوحه ذکر شده است؛ اما در اداره‌ی جدید، طالبان در عقب خط جبهه می‌توانند توافق را دور بزنند. به اساس آمار نیویارک تایمز، ماه اکتبر یکی از ماه‌های خونین برای شهروندان غیرنظامی افغانستان بود، حداقل ۲۱۲ تن جان باختند.

نیویوک تایمز

صبح کابل

فرانسه در جریان سفر هفته آینده مایک پمپئو وزیر خارجه آمریکا به پاریس این مخالفت را اعلام می کند.

به گفته لودریان، پمپئو دوشنبه آینده در پاریس با امانوئل مکرون رئیس جمهوری فرانسه دیدار خواهد کرد.

نیروهای آمریکا در چند پایگاه در مناطق مختلف عراق مستقر هستند که بزرگترین پایگاه آنها «عین الاسد» در استان الانبار در غرب این کشور است.

پارلمان عراق پیش‌تر با صدور مصوبه‌ای بر لزوم خروج نیروهای بیگانه از خاک این کشور تاکید کرده است.

مردم عراق در مناسبت‌های مختلف مخالفت خود را با اشغالگری آمریکا ابراز داشته و تلاش‌های واشنگتن برای متوسل شدن به هر دستاویزی به منظور بقای بیشتر در خاک کشورشان را رد و محکوم کرده‌اند.

آمریکا همچنین اعلام کرده است قصد دارد تا اوایل سال آینده میلادی، شمار نیروهای نظامی خود در افغانستان را به ۲ هزار و ۵۰۰ نفر کاهش دهد.

طالبان از رئیس جمهور آیندۀ آمریکا می‌خواهند تا به توافق‌نامه‌یی که میان این گروه و آمریکا در دوحه امضا شده، پابند بمانند.

یکی از سخنگویان طالبان روز گذشته، یک‌شنبه هجدهم عقرب به فرانس پرس گفت رهبران این گروه با یک شخص نه، بلکه با حکومت آمریکا توافق‌نامه را امضا کرده‌اند.

اشاره طالبان به جوبایدن نامزد حزب دموکرات است که در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا از دونالد ترامپ، نامزد حزب جمهوری‌خواه پیشی گرفته است.

سخنگوی طالبان گفته است این گروه امیدوار است تا روند صلح افغانستان تضعیف نشده، بلکه تقویت شود.

بر بنیاد توافق‌نامهٔ آمریکا با طالبان که در تاریخ ۲۹ فبروری سال جاری میلادی در دوحۀ قطر امضا شد، نیروهای آمریکایی باید تا ماه می سال ۲۰۲۱ افغانستان را ترک کنند. اما مقام‌های آمریکایی می‌گویند خروج کامل نظامیان این کشور بر اساس وضعیت در منطقه صورت خواهد گرفت.

دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا خواستار خروج کامل نظامیان آمریکایی از افغانستان است، چیزی که طالبان از آن نیز استقبال کرده‌اند.

اما جو بایدن، در جریان مبارزات انتخاباتی خود گفته بود روند خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان باید به گونه‌یی طراحی شود که این کشور بار دیگر به لانۀ هراس‌افگنان بین‌المللی مبدل نشود.

در جریان چند ماه گذشته شماری از نظامیان آمریکایی چندین پایگاه را در افغانستان تخلیه کرده‌اند.

پس از امضای توافق‌نامۀ آمریکا و طالبان در دوحه، ‌پایتخت قطر و آزادی زندانیان حکومت و گروه طالبان، گفت‌وگوهای مقدماتی بین‌الافغانی در تاریخ بیست‌ودوم ماه سنبله در دوحه آغاز شد، اما با گذشت نزدیک به دو ماه از آغاز این گفت‌وگوها، تاکنون گروه‌های تماس هیأت‌های دولت جمهوری اسلامی افغانستان و طالبان با برگزاری چندین نشست نتوانسته‌اند کارشیوۀ گفت‌وگوهای رسمی بین‌الافغانی را نهایی سازند.

تصمیم ترامپ برای خروج نیروهای امریکایی از افغانستان تا پایان سال میلادی جاری با واکنش های متفاوتی از سوی برخی مقامات ارشد امریکایی روبرو شده است.

آدام اسمیس، رئیس کمیته خدمات نظامی سنای امریکا، معتقد است ترامپ هیچ برنامه عملی برای خروج نیروهای امریکایی از افغانستان تا کریسمس ندارد.

وی تاکید کرد پنتاگون در جریان جزئیات این تصمیم ترامپ قرار نگرفته اند و دستور عملی برای تسریع خروج تدریجی از افغانستان دریافت نکرده اند.

به گفته وی خروج نظامیان امریکایی از افغانستان به تدریج صورت خواهد گرفت.

از سویی هم موضوع خروج نیروهای امریکایی از افغانستان به موضوع مهمی در کمپاین انتخاباتی ترامپ و بایدن تبدیل شده است. ترامپ و بایدن هر دو خواهان پایان دادن به طولانی ترین جنگ امریکا یعنی جنگ افغانستان می باشند: بایدن اعلام کرده که بخش عمده نیروهای امریکایی را از افغانستان خارج می سازد در حالیکه ترامپ تاکید می کند نیروهای امریکایی را نه تنها در افغانستان بلکه در دیگر کشورها نیز کاهش خواهد داد.

ترامپ چهار سال پیش نیز در دوران تبلیغات انتخاباتی اش اعلام کرده بود سربازان را از تمام جنگ های بی پایان امریکا به خانه باز خواهد گرداند.

مقامات ارشد دفاعی امریکا نیز تاکید می کنند که برنامه ای برای خروج تمامی سربازان امریکایی از افغانستان تا پایان سال میلادی جاری وجود ندارد.

ای مقامات اوایل ماه جاری میلادی اعلام کردند هیچ برنامه تایید شده ای برای کاهش نیروهای امریکایی به 2500 سرباز تا کریسمس تهیه نشده است.

این همه در حالی ست که طالبان بر اساس توافق صلحی که با امریکا امضا کرده اند باید خشونت ها را در افغانستان کاهش دهند تا امریکا نیز براساس تعهد نیروهایش را از افغانستان خارج کند.

طالبان اما هیچ نشانه ای از کاهش خشونت از خود بروز نداده اند و جنگ در این روزها در ولایات مختلف افغانستان شدیدتر از گذشته جریان دارد.

با این حساب خروج کامل نیروهای امریکایی از افغانستان با هیچ معیاری قابل توجیه نیست به ویژه اینکه طالبان منتظر این لحظه هستند تا خواب خام خود در مورد تصرف افغانستان را به حقیقت تبدیل نمایند.

حامد کرزی می‌گوید افغان‌ها از روند صلح حمایت می‌کنند اما معامله بین امریکا و پاکستان در مورد افغانستان را نمی‌پذیرند و در مقابل آن مقاومت خواهند کرد.

حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین افغانستان گفت: «روند صلحی را که ایالات متحده به میان آورده است، ما می‌بینیم که در هماهنگی عالی با پاکستان قرار دارد. ما نقش پاکستان را در روند صلح درک می‌کنیم. اما صلح برای ما چیز دیگریست و توافق بین ایالات متحده و پاکستان در مورد ما یک موضوع متفاوت است.»

به گفته وی چنین معاملاتی دقیقاً ، هنگام خروج اتحاد جماهیر شوروی ، بین ایالات متحده و پاکستان بود، چیزی که افغان ها را به بدبختی امروز دچار کرد.

رییس جمهور پیشین کشور در گفت و گو با صدای امریکا از تمام کشور های همسایه تقاضا کرد تا در تفاهم و همکاری با ایالات متحده، قدرت های منطقه مانند روسیه، چین و هند و سایر کشورهای همسایه از روند صلح افغانستان حمایت کنند.

مذاکرات بین‌الافغانی در تاریخ ۱۲ سپتمبر (۲۲ سنبله) به گونۀ رسمی در دوحه، پایتخت قطر آغاز شد و این گفتگوها به دلیل اختلاف‌ها در ترتیب اصول مذاکرات تا اکنون پیشرفتی نداشته است.

آقای کرزی در مورد این گفتگو ها گفت: «هیچ معامله یا برنامه‌ای در پشت صحنه باید وجود نداشته باشد. ما شفافیت می خواهیم. ما نمی خواهیم افغانستان محل تضاد منافع بین کشورها باشد. ما نمی خواهیم افغانستان محل رقابت (قدرت های منطقه‌ای) باشد. به همین دلیل ما رنج کشیده ایم. ما می خواهیم افغانستان محل همکاری باشد. این جنگ مربوط افغان‌ها یا جنگ برای منافع افغان ها نیست. این افغان‌ها هستند که برای اهداف بزرگ خارجی کشته می شوند.»

آقای کرزی در مورد آیندهٔ گفتگوهای صلح گفت اگر قصد امریکا و پاکستان آوردن صلح در افغانستان باشد، بدون شک صلح خواهد آمد و ما از آن استقبال می‌کنیم.

آقای کرزی افزود هردو طرف باید فوراً خشونت علیه مردم افغانستان را توقف دهند.

در پاسخ به سوالی مبنی بر ساختار آیندهٔ حکومت در افغانستان رییس جمهور پیشین گفت: «این تصمیم مردم افغانستان، تصمیم جمعی مردم افغانستان، طالبان و دیگر افغان هاست. »

این در حالی است که حکومت افغانستان همیشه روی نظام جمهوریت و طالبان روی امارت تاکید کرده اند.

باوجودیکه گفتگوهای صلح جریان دارد اما افزایش خشونت ها و عدم توافق طرفین سبب شده تا خوش بینی مردم نسبت به آینده مذاکرات و نیت طالبان به صلح کاهش یابد.

آقای کرزی در این مورد گفت:« آن ها (طالبان) صلح می‌خواهند، درست مثل ما که صلح می خواهیم. آن‌ها همانطور که ما رنج کشیده ایم رنج کشیده اند و می خواهند رنج مردم افغانستان پایان یابد. »

آقای کرزی یک‌بار دیگر از روند صلح به ابتکار ایالات متحده حمایت کرد و اظهار امیدواری کرد امریکا این روند را شفاف و در هماهنگی با قدرت های دیگر منطقه به پیش ببرد.

او افزود: «از یک معامله خوب استقبال می شود. ما برادران و خواهرانمان را در پاکستان دوست داریم. اما امیدوارم که ادارات در پاکستان درک کرده باشند که رابطه آینده یک رابطه متمدن خواهد بود نه استفاده از افراط گرایی علیه کشور ما. »

جان بولتون مشاور امنیت ملی امریکا به تازگی بار دیگر بر موضع خود مبنی بر عدم خروج نیروهای امریکایی از افغانستان تأکید کرده است.
آقای بولتون در مراسمی که به میزبانی شورای اتلانتیک برگزار شد، گفت: «من فکر می‌کنم مزیت حفظ نیروی قابل توجه امریکایی، نه تنها برای مقابله با تروریزم بلکه برای دیگران در افغانستان، باید روشن باشد، گرچه واضح است که نیست».
مشاور سابق امنیت ملی ایالات متحده تأکید کرد «این بدان معنا نیست که ما مشتاق هستیم جنگ برای همیشه ادامه داشته باشد. با این حال، ما نمی‌خواهیم به تنهایی تصمیم بگیریم».
آقای بولتون در حالی با خروج نیروهای امریکایی از افغانستان مخالفت می‌کند که رییس جمهور ترامپ در اوایل ماه جاری در توییتی گفت، می‌خواهد نیروهای امریکایی مستقر در افغانستان تا کریسمس در خانه‌های شان باشند.

عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحۀ ملی افغانستان گفت تویت اخیر دونالد ترامپ، رییس جمهور امریکا در مورد خروج قوای امریکایی از افغانستان تا پایان سال روان میلادی، به گروه طالبان در مذاکرات صلح دست بالا می‌دهد.

آقای ترامپ شام چهارشنبه هفتم اکتوبر (۱۶ میزان) در یک پیام تویتر نوشت: «باید شمار اندک باقیماندۀ مردان و زنان شجاع ما که در افغانستان سرگرم خدمت اند، تا کرسمس [عید میلاد مسیح] به خانه برگردند.»

ساعاتی پیش از تویت آقای ترامپ، رابرت اوبراین، مشاور امنیت ملی امریکا نیز گفته بود شمار نظامیان امریکایی مستقر در افغانستان تا اوایل سال ۲۰۲۱ به ۲۵۰۰نفر کاهش خواهد یافت.

آقای عبدالله در مصاحبه‌ با روزنامۀ فایننشیل تایمز با اشاره به این اظهارات مقام‌های امریکایی گفت: «هیچ کسی وضاحتی نداده است. طالبان که فکر می‌کنند با خروج قوای امریکایی می‌توانند با زور به قدرت برگردند، ممکن است این [تویت ترمپ] را به سود خود بنگرند.»

گروه طالبان اندکی پس از تویت آقای ترامپ، با بیان اینکه خروج قوای خارجی گام مثبت در راستای تطبیق توافقنامۀ دوحه است، از این موضع رییس جمهور امریکا به گرمی استقبال کرد.

بر اساس توافقنامۀ صلح امریکا-طالبان که در اواخر فبروری سال روان در شهر دوحه پایتخت قطر امضا شد، باید تمام نظامیان خارجی تا ماه می سال ۲۰۲۱ افغانستان را ترک کنند، اما مقام‌های نظامی امریکا همواره تاکید کرده اند که خروج کامل نظامیان وابسته به شرایط و منوط به پابندی طالبان به تعهدات شان است.

به تازگی، مارک میلی، لوی درستیز عمومی قوای مسلح ایالات متحده گفته است هرگونه تصمیم در مورد خروج کامل نیروهای امریکایی از افغانستان باید با درنظرداشت شرایط موجود در داخل افغانستان باشد و امریکا تلاش می‌کند جنگ در افغانستان “مسوولانه و با سنجش” پایان یابد.

آقای میلی در مصاحبه با رادیوی ملی عامۀ امریکا (ان پی آر) گفت شمار نیروهای امریکایی مستقر در افغانستان تا ماه آیندۀ میلادی به ۴۵۰۰ نفر کاهش خواهد یافت.

وی اما افزود رییس جمهور ترامپ در مورد کاهش بیشتر نظامیان امریکا در افغانستان تا هنوز هیچ تصمیم نهایی نگرفته است.

با آنکه پس از امضای توافقنامۀ دوحه طالبان نیروهای خارجی مستقر در افغانستان را هدف قرار نداده بود، نظامیان امریکایی چند روز پیش در پی حملۀ تهاجمی جنگجویان طالب در ولایت هلمند، مواضع آن گروه را بمباران کردند.

همزمان با این دیپلمات ها و مقامات خارجی هشدار دادند افزایش خشونت سبب آسیب رساندن به روند صلح افغانستان خواهد شد.

زلمی خلیلزاد، نمایندۀ ویژۀ ایالات متحده برای مصالحۀ افغانستان روز پنجشنبه ۱۵ اکتوبر (۲۴ میزان) در چند پیام پی در پی تویتری به افزایش خشونت‌ها در افغانستان واکنش نشان داد و گفت این وضعیت هشداری برای افغان‌ها و حامیان منطقه‌ای و بین‌المللی آنان است. او تاکید کرد خشونت و تلفات افغان‌ها به گونۀ قابل ملاحظه ای کاهش یابد.