برچسب: جنگ

جنگ از هر نوع و در هر جایی که باشد جز بدبختی و بیچارگی و کشتار غیرنظامیان ثمره دیگری ندارد.

در این میان کودکان بی گناه از قربانیان اصلی جنگ ها و جنگ افروز ها می باشند.

چهار جمله از چهار کودک قربانی جنگ گفته شده که در طول تاریخ بشریت با خطر سیاه باقی خواهد ماند.

اول دختر افغان که در انفجار دستش زخمی شده بود به دکتری که در حال آماده شدن برای جراجی بود تا دست دختر را قطع کند گفت آستین پیراهنش را قیچی نکند

چون پیراهن دیگری ندارد.

دوم دختر سوری نیز در وقت جان کندن یعنی آخرین مرحله زندگیش گفت: «همه چیز را به خداوند خواهم گفت.»

سوم دختر معصوم دیگری که از وحشت جنگ سوریه فرار می کرد خطاب به خبرنگاری که می خواست ازش فیلم بگیرد در حالت گریه و زاری گفت: «عمو به خاطر خدا عکسم را نگیر چون بی حجابم.»

چهارم دختری کوچکی بود که از گرسنگی چنین گفت: «ای الله چیزی نمانده از گرسنگی بمیرم نان خوردن نداریم مرا به جنت خود ببر که در آنجا نان بخورم.»

بسیج و مسلح شدن مردم چندین ولایت کشور علیه گروه طالبان بلاخره واکنش این گروه را برانگیخت.

نعیم وردک، سخنگوی گروه طالبان در تویتری گفته است حکومت با مسلح سازی مردم جنگ‌طلبی می کند.

این واکنش در حالی مطرح می شود که آقای وردک به طور دقیق مشخص نکرده چه کسانی جنگ طلب ند؟ انتخاب حکومت و مردم افغانستان صلح بود اما این طالبان بودند که مزاکرات را ترک کرده حملات تان را بیشتر و جنگ را انتخاب کردند.

طالبان دروازه های کابل را دروازه جنت گفتند.

به باور کارشناسان بسیج امروز مردم علیه طالبان نتیجه اعمال خودشان است. مردم سرانجام صبر و حوصله شان سر رفت و دست به سلاح بردند.

طالبان بارها و بارها ندای حکومت و مردم افغانستان برای صلح و توقف برادر کشی را نشنیده گرفته اند و امروز باید با جنگ جواب دندان شکنی به آنها و اربابانشان داده شود.

براساس اخبار تایید نشده حکومت نظامی تحت اداره‌ی بسم‌الله محمدی وزیر دفاع کشور اعلام شده است.

ریس جمهور، در یک جلسه‌ی اضطراری با حضور معاونانش، سیاسیون زون شمال و شمال‌شرق از احزاب مختلف در ارگ، حکومت را به‌طوری کلی نظامی اعلام کرده و تمام صلاحیت های اجرایی دولت را از اکنون تا تغیر وضعیت به بسم‌الله محمدی وزیر دفاع ملی سپرده است.

وی همچنان تا بازگشت رییس جمهور از امریکا، منحیث سر پرست ریاست جمهوری معرفی گردیده است.

در جلسه برگزار شده حمدالله محب و اعضای شورای امنیت نیز حضور داشته اند و صلاحیت‌های آن‌ها در امور دولت‌داری تا تغیر وضعیت به تعویق افتاده‌است.

بعد از افتادن نزديك به بيست ولسوالي در مدت كمتر از دوهفتم به دست طالبان، امر‌الله صالح معاون اول رئیس‌جمهوری افغانستان بعد از مدت‌ها در نوشتة كوتاهي به مردم توصيه كرده است تا گول تبليغات طالبان را نخورند. او در اين نوشته ادعا كرده است كه آنچه طالبان در اين چند روز به تصرف خود درآورده‌اند، ازنظر نظامي هيچ ارزشي نداشته و در حقيقت مناطق باريكي است كه این گروه بدون داشتن عقبة نظامي به آن دست پیداکرده است. معاون اول رئیس‌جمهور پیش‌بینی كرده است كه ضربات سختي به خاطر اين اشتباهات نظامي طالبان و پيشروي بدون عقبه به آن‌ها وارد خواهد آمد.

چند نكته‌اي در مورد نوشتة اخير آقای صالح در صفحة فيس‌بوكش قابل‌ذکر است كه به آن مي‌پردازيم:

1. آقاي صالح هم در مخالفت با طالبان صراحت لهجه داشته و هم پيشينة نظامي و امنيتي طولاني‌اي در اين افغانستان دارد. سخن ايشان در مورد اهميت داشتن عقبة نظامي، يا استحكام مواضع و پشتيباني لجستيكي و نظامي در «جنگ‌هاي كلاسيك» و اينكه طالبان فاقد آن هستند؛ مي‌تواند درست باشد. بدون داشتن عقبة نظامي، سربازان خط‌شكن و نيروهاي پيش‌روندة دشمن به‌راحتی قيچي شده و ضربات سنگيني را متحمل خواهند شد. خصوصاً اينكه نيروهاي مدافع از پشتيباني هوايي برخوردار بوده و به‌ویژه نيروهاي هوابرد و چترباز هم استفاده كند. طالبان هم‌اکنون يك نيروي پارتيزاني و غیرمنظم‌اند و تا هنوز توانايي آن را نیافته‌اند كه تهديد جدي و غیرقابل‌بازگشت را متوجه دولت مركزي در مناطق مهم شهري افغانستان سازند.

اما آنچه آقاي صالح آن را فراموش كرده و يا عمداً نخواسته به آن بپردازد، ماهيت چريكي جنگ‌هايي است كه فعلاً در افغانستان از سوي طالبان انجام مي‌شود. نيروهاي طالبان برخلاف نيروهاي ارتش‌هاي كلاسيك و رعايت اصول جنگي كه در دانشگاه‌هاي نظامي تدريس مي‌شود، اصل را بر تحرك گذاشته و حتي‌المقدور تلاش مي‌كنند كه از شيوه‌هاي نبرد پارتيزاني و يا «بزن و فرار کن» استفاده ‌كنند. ما عملا شاهد جنگ جبهه‌اي و رويارويي دو ارتش كلاسيك نيستيم. براي طالبان همین‌که بر پايگاه نظامي تسلط يافته و چند عكس يادگاري هم ازآنجا بگيرد، كفايت مي‌كند. به همين علت، كمتر دیده‌شده است كه سربازان طالب استحكامات تصرف‌شده را حفظ كرده و از آن براي مقاصد بعدي نظامي استفاده كنند. سربازان اين گروه گويا از نگهداري اين مناطق نااميد بوده و با آتش كشيدن استحكامات اداري و نظامي آن‌ها را به‌عمد تخريب مي‌كنند. تاكنون نيروهاي این گروه سعي زيادي داشته است كه با استتار و حملات ناگهاني و بدون اينكه سعي در نگهداري مناطق نظامي تصرف‌شده داشته باشند، به جنگ خود ادامه داده و به اين صورت با واردکردن تلفات و خسته كردن نظاميان افغانستان، آن‌ها را زمين‌گير كنند. طالبان با درگير كردن اردو و پوليس افغانستان در جغرافياي بسيار بزرگ از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب، اكثر ظرفيت‌هاي اردو  و نيروهاي امنيتي را مشغول نگهداشته است. به همين خاطر جنگي كه ما شاهد آن هستيم، از نوع جنگ‌هاي دو ارتش منظم نيست، بلكه درگير شدن يك ارتش با دسته‌هاي كوچك نظامي است كه مكان و آدرس مشخصي ندارند.

با اين توضيحات، اگر از زاوية ديگري نگاه كنيم، حرف آقای صالح درست است و طالبان واقعاً در يك نبرد كلاسيك و جبهه‌اي، فاقد عقبة نظامي است. اين گروه نه از پشتيباني آتش سنگين توپخانه برخوردارند، نه از پشتيباني هوايي استفاده مي‌برد و نه توانايي دفاع از حريم هوايي خود را دارد. بنابراین براي يك ارتش كلاسيك عقب راندن طالبان از شهرها و روستا كار ساده‌ای است، منتها مشكل وقتي پيش مي‌آيد كه اين نيروها به كوه‌ها پناه برده و به شيوه‌هاي چريكي روي بياورند. آنگاه نبرد با چنين گروه‌هايي براي هر ارتش جهان بسيار سخت هزينه‌بر خواهد بود؛ چيزي كه عملا ما در افغانستان شاهد آن هستيم. نويسنده به‌طور مشخص به ياد ندارد كه يك ارتش كلاسيك توانسته باشد با استفاده از نيروهاي نظامي يك سازمان چريكي را کاملاً از بين برده باشد، مگر اينكه كار به مصالحه كشيده و به اين طريق آن گروه اسلحة خود را بر زمين گذاشته باشند.

• آنچه آقای صالح در مورد آن اظهار نگراني كرده و کاملاً هم درست و به‌جا است، «استفاده تبليغاتي طالبان» از اين وضعيت است. اگر به واقعيت نگاه كنيم، نبايد گول تبليغات طالبان را خورد؛ چون، ازنظر جمعيت، طالبان بر بخش كوچكي از مردم افغانستان فرمانروايي مي‌كنند. هيچ شهر و ولسوالي بزرگ و پرجمعيت تا هنوز به تصرف كامل اين گروه درنیامده است. دو سه بار حمله طالبان بر شهرهاي قندوز و غزني و حتي بر ولسوالي‌هاي پرجمعيتي چون ولسوالي جاغوري ولايت غزني، با مقاومت دولت؛ تلفات سنگين و شكست كامل اين گروه را در پی داشته است. گويا اين شكست‌هاي سنگين نظامي حاصل از حمله‌بر مناطق پرجمعيت، استراتژی نظامي طالبان را هم دچار تغييرات اساسي كرده است. آن‌ها در اين روزها به ولسوالي‌هاي دورافتاده و كم‌جمعيت كه ازنظر نظامي ارزش زيادي ندارند، حمله كرده و آن را تصرف مي‌كند. به نظر مي‌رسد كه دولت عمداً تلاش خود را براي تمركز بر مناطق پرجمعيت نهاده و چندان ميلي هم براي نگهداري ولسوالي‌هاي دوردست و كم‌جمعيت ندارد. هم‌اکنون اگر ازنظر وسعت خاك نگاه كنيم، طالبان در مناطق زيادي حضور دارند، اما اگر بر اساس جمعيت به قضيه نگاه شود، آنگاه ديده مي‌شود كه اين دولت است كه عملا بر بخش بزرگي از جميعت كشور فرمانروايي مي‌كند.
• باوجوداین، نبايد حملات طالبان و پيشروي ذره‌به‌ذرة آن‌ها را دست‌كم گرفت. اگرچند به‌راحتی مي‌توان فهميد كه وضعيت امروز افغانستان با موقعيت نظامي دوران نجيب تفاوت بسياري دارد، اما اين ادامة جنگ‌هاي فرسايشي مردم و نظاميان را خسته و ذله خواهد كرد. تاکنون شهرهاي بزرگ به محاصره درنیامده‌ و طالبان توانايي مسدود كردن مسيرها را به‌طور كامل ندارد. اما اگر اين اتفاق بيفتد؛ آنگاه در ساية فساد حاكم بر نظام كنوني افغانستان، وضعيت حكومت شكننده‌‌تر شده و نارضايتي مردم ممكن است كه ورق را به هر طرفي برگرداند.

به نظر می‌رسد كه هم دولت و هم طالبان به‌خوبی مي‌دانند كه توانايي شكست كامل همديگر را ندارند. اين مسئله براي جهانيان هم ثابت‌شده است. ازاین‌رو، دو طرف جنگ چاره‌اي جز نشستن پشت ميز مذاكرات ندارند. ادامة جنگ‌هاي كنوني فقط به خاطر اين است تا طالبان قدرت چانه‌زنی بيشتري پشت ميز مذاكره پيدا كند. اما با دريغ و افسوس، اين مردم افغانستان است كه روزانه شاهد پرپر شدن عزيزان خود و خاک‌سپاری جوانان خود هستند. در وضعيت صلح؛ فرزندان و جوانان پدران سالخوردة خود را به خاك مي‌سپارند، ولي در وضعيت جنگي و آنچه ما شاهد آن هستيم، اين پدران‌اند كه با حسرت و دريغ بسيار، فرزندان جوان خود را به آغوش خاك مي‌سپارند.

خامه پرس

«جائو لی جیان» روز چهارشنبه در یک کنفرانس خبری گفت:  ارتش آمریکا باید با روشی مسئولانه خارج شود تا در این دوره گذار، ثبات اوضاع افغانستان تامین شود تا از ایجاد ناآرامی و رنج بیشتر برای مردم افغانستان توسط نیروهای تروریستی و صدمه زدن به صلح و ثبات منطقه جلوگیری شود.

گزارش ها حاکی است از ابتدای امسال درگیری های داخلی در افغانستان تشدید شده، حملات تروریستی بطور مستمر رخ داده و اوضاع امنیتی این کشور پیچیده تر شده است.

جائو گفت: ۲۰ سال پیش، ایالات متحده به نام مبارزه با تروریسم نیروهای خود را به افغانستان اعزام کرد در حالی که علیه سازمان القاعده و طالبان می جنگید. همزمان تلفات جانی سنگین بر غیرنظامیان افغانستان تحمیل کرد و حالا که ۲۰ سال گذشته، اوضاع امنیتی در افغانستان هنوز پیچیده و وحشتناک است. مساله تروریسم هنوز حل نشده است اما آمریکا ناگهان تصمیم گرفته نیروهای خود را از افغانستان خارج کند.

گروه طالبان از دو ماه پیش تاکنون، براساس گزارش های میدانی بیش از ۶۰ شهرستان در استان های مختلف افغانستان را همزمان با آغاز خروج نظامیان خارجی تصرف کرده و یا در برخی از آنها همچنان شدیدا با نیروهای دولت درگیر است.

طالبان روز گذشته در ادامه حملات خود با تصرف ۶ شهرستان در استان های بلخ، قندوز و اورزگان با عبور از کمربند امنیتی شهر مزارشریف، عکسی از دروازه ورودی این شهر در فضای مجازی منتشر کرد که باعث نگرانی مردم این شهر شده است.

آقای عمر امروز (سه‌شنبه، اول سرطان) در یک نشست خبری در کابل، حمله‌های اخیر طالبان را اوج تلاش این گروه به هدف تسلط نظامی بر کشور عنوان می‌کند.

آقای عمر می‌افزاید طالبان در گیرودار خروج نیروهای خارجی از کشور تلاش دارند مناطق بیش‌تری را به تصرف خود درآورند. او تأکید می‌ورزد که تلاش طالبان برای پیش‌روی نظامی در یک ماه گذشته به ضرر آنان تمام شده است.

آقای عمر خاطرنشان می‌سازد پیش‌روی نظامی طالبان در جریان یک ماه گذشته سبب شد بسیج مردمی در برابر آنان شکل بگیرد. او اطمینان می‌دهد در دو هفتۀ آینده وضعیت جنگ به گونۀ کامل تغییر خواهد کرد و ولسوالی‌هایی که به تصرف طالبان درآمده است، دوباره به دست نیروهای دفاعی و امنیتی کشور در خواهند آمد.

این در حالی است که در کمتر از دو ماه گذشته طالبان حمله‌های گستردۀ تهاجمی را در شمال کشور به راه انداخته‌اند. در این جریان طالبان بیش از بیست ولسوالی را به تصرف خود درآورده‌اند. در روزهای اخیر اما بسیج‌های مردمی در برابر این گروه در ولایت‌های پروان، تخار، کاپیسا، بغلان، کندز، بلخ، جوزجان، فاریاب و غور شکل گرفته است.

آن‌ها، روز سه‌شنبه -۱ سرطان- در گردهمایی‌ای، تأکید کردند که تحت هر شرایطی، در کنار نیروهای دفاعی و امنیتی ایستاده و از آن‌ها حمایت می‌کنند.

این بانوان، تأکید کردند که در صورت نیاز، حاضر اند تا سلاح برداشته و در کنار نیروهای دفاعی و امنیتی، با جنگ‌جویان طالب بجنگند.

این در حالی است که در چند روز گذشته، چندین ولسوالی ولایت جوزجان به دست جنگ‌جویان طالب سقوط کرده است.

هم‌زمان با این، بسیج مردمی نیز در این ولایت علیه طالبان شکل گرفته است.

سخنگوی وزارت دفاع آمریکا گفت اگر سرعت، چگونگی یا میزان خروج سربازان به تغییر نیاز داشت، ما می‌خواهیم که در این مورد انعطاف‌پذیر باشیم.

جان کربی افزود طالبان به حمله‌های خود شدت بخشیده‌اند و خشونت‌ها به اوج خود رسیده‌است.

این اظهارات وزیر دفاع امریکا در حالی صورت می گیرد که جنگ در افغانستان به اوج خود رسیده و طالبان یکی پس از دیگری ولسوالی ها را تصرف می کنند.

حکومت اگرچه به تازگی تغییراتی در وزارت های دفاع و داخله آورده است اما به نظر می رسد در عقب راندن طالبان ناتوان است.

در چین اوضاعی فرماندهان جهادی و رهبران سیاسی با فراخوان به بسیج عمومی علی طالبان در کنار نیروهای امنیتی قرار گرفته اند.

مطلق بن ماجد القحطانی نماینده ویژه وزارت خارجه قطر در امور مبارزه با تروریزم و حل درگیری روز گذشته گفت جانب هند به این دلیل با طالبان دیدار کرده است که این گروه بخش مهمی از آینده دولت افغانستان خواهد بود.
القحطانی گفت: من می‌فهمم که مقامات هندی سفری برای صحبت با طالبان داشتند. چرا؟ نه به این دلیل که همه باور دارند طالبان (افغانستان) را تصرف می‌کند، بلکه به این خاطر که طالبان بخش مهمی از آینده افغانستان هستند یا باید باشند.
نماینده ویژه قطر افزود اگر هر نشستی صورت می‌گیرد، باید به این دلیل اصلی تشویق طرف‌ها برای حل اختلافات از طرق صلح‌آمیز باشد.
وی بیان داشت اکنون فرصت طلایی برای تشویق تلاش‌ها در جهت صلح در افغانستان است، در غیر این صورت، قطر هیچ‌گروهی را که از طریق زور کنترول کشور را به دست گیرد، به رسمیت نخواهد شناخت.
نماینده ویژه قطر تأکید کرده است که افغانستان نباید به جنگ نیابتی بین کشورها تبدیل شود و افغانستان باثبات به نفع هند و پاکستان است.

حامد کرزی رئیس جمهور پیشین افغانستان در تازه ترین مصاحبه اش با یکی از رسانه های خارجی گفته است امریکا به جز ننگ و بدبختی هیچ چیز برای افغانستان نداشته است.

این اظهار نظر کرزی با واکنش های متعددی در فضای مجاز مواجه شده است.

هارون معترف از کاربران فیس بوک و کارشناس مسائل سیاسی، طی مطلبی می نویسد:«دست نشانده‌ای که توسط امریکا در ارگ دیسانت شد، تمام تقصیر را بر گردن ولی‌نعمتش می‌اندازد .کسی که کمک‌های امریکا را مصرف زد و بندهای سیاسی، قومی و سلیقه‌یی کرد.کسی که از پول امریکا تجارت خانوادگی راه انداخت و از رستورانت‌داری به میلیاردر های جهانی تبدیل شدند.کسی که از برکت امریکا، افغانستان را به بزرگ‌ترین لانه کشت و ترافیک مواد مخدر در جهان تبدیل کرد و جنوب افغانستان را به بازار قاچاق مواد مخدر وصل کرد.

هارون معترف در ادامه در مورد کرزی می نویسد:«کسی که «فساد» را نهادینه کرد و این فرهنگ زشت را جز لاینفک حکومت‌داری ترویج کرد.کسی که برادرانش را در غارت کابل بانک، فابریکه سمنت و قند بغلان و احداث بزرگ‌ترین شهرک‌ها در قندهار و خارج از کشور میلیاردر ساخت. کسی که از پول آمریکا دو دور انتخابات را به گند کشید و خودرا با تقلب بر گرده های مردم حاکم ساخت»

به گفته اقای معترف کرزی کسی ست که با مهندسی انتخابات به جای خود یک فرد بدنام‌تر و فاسدتر را با تقلب بر کرسی ارگ نشاند و ۲۰ سال فرصت صلح را به جنگ مبدل کرد و جنبش مرده طالبان را زنده کرد.کسی که می‌گفت اگر ارتش افغانستان (افغان) است طالب هم (افغان) است و حق دارد اراضی را تسخیر کنند.

کسی که از برکت امریکا متهم به ترور زنجیره‌یی فرماندهان حوزه مقاومت است.

به باور اقای معترف کرزی کسی ست که ۲۰ سال شانس یک کشوری را که قرار بود به مثابه «سنگاپور» توسعه کند، به خاک‌روبه تبدیل کرد، این شخص (سلطان فساد) امروز تمام بی‌کفایتی و خیانتش را بر گردن آمریکا می‌اندازد. اما تاریخ قضاوت غلط نمی‌کند.

در ادامه نشست های مشورتی با رهبران سیاسی و جهادی کشور، صبح امروز مجلسی تحت ریاست محمد اشرف غنی رییس جمهوری اسلامی افغانستان در قصر چهارچنار دایر شد.

اعضای جلسه تاکید کردند پروسه صلح اولویت جمهوری اسلامی افغانستان بوده و تمام قدم های بعدی در این روند با تفاهم و اجماع لازمی برداشته خواهد شد.

همچنان در جلسه تاکید شد صف واحد و اجماع قوی سیاسی برای تحکیم صلح و ثبات، استحکام نظام جمهوری و حمایت از نیرو های قهرمان ملی و دفاعی کشور امر حتمی و ضروری بوده و از حمایت قوی مردمی از نظام جمهوری برای تحکیم ثبات استفاده اعظمی صورت گیرد.

در این مجلس در باره سفر متوقعه رییس جمهوری اسلامی افغانستان و هیات همراه به ایالات متحده امریکا مشوره صورت گرفته و این سفر پر اهمیت خوانده شد.

در اخیر مجلس رییس جمهوری اسلامی افغانستان تدویر همچون مجالس را برای استحکام صف واحد و تحکیم هر چه بیشتر اجماع سیاسی با اهمیت شمرده و فیصله شد تا این مجالس ادامه یابند.

به دنبال افزایش ناامنی‌ها و سقوط پی‌هم ولسوالی‌ها به دست جنگ‌جویان طالب، میررحمان رحمانی، رییس مجلس نمایندگان، از حکومت می‌خواهد تا برای مدیریت جنگ، افراد مسلکی و با تجربه را در نهادهای دفاعی و امنیتی استخدام کند.

آقای رحمانی که روز دوشنبه -۳۱ جوزا- در نشست عمومی مجلس نمایندگان صحبت می‌کرد، گفت: «ملاحظات سیاسی و قومی و سازش‌های گروهی، سبب کاهش ناامنی نمی‌شود. برای مدیریت جنگ، باید افراد توانا، مسلکی و با تجربه استخدام شوند تا انگیزه‌ی دفاع از افغانستان، در وجود سربازان تقویت شود.»

به گفته‌ی او، با خروج نیروهای امریکایی و ناتو، توقف گفت‌وگوهای صلح و سقوط پی‌هم ولسوالی‌ها به دست جنگ‌جویان طالب، تغییرات نگران‌کننده‌ای در میدان جنگ به میان آمده و نیاز به مدیریت فوری دارد.

آقای رحمانی، از بسیج مردمی علیه طالبان نیز استقبال کرد و از حکومت خواست تا در راستای تمویل، تجهیز و مدیریت خیزش‌های مردمی، از هیچ تلاشی دریغ نکند.

این در حالی است که در چند هفته‌ی گذشته، همه‌روزه چندین ولسوالی در ولایت‌های مختلف به دست جنگ‌جویان طالب سقوط می‌کند.

وزارت دفاع اما؛ هم‌واره تأکید کرده که به خاطر جلوگیری از تلفات، نیروهای دفاعی و امنیتی از این ولسوالی‌ها عقب‌نشینی تکتیکی کرده و پس از گذشت چند روز، دوباره با راه‌اندازی عملیات نظامی، مناطق از دست رفته را پس گرفته اند.

هم‌زمان با سقوط ولسوالی‌ها، صدها تن از باشندگان بغلان، پروان، بادغیس، فاریاب، جوزجان، تخار و برخی از ولایت‌های دیگر، علیه جنگ‌جویان طالب بسیج شده و در کنار نیروهای دفاعیی و امنیتی، به جنگ علیه طالبان رفته اند.

نصرت هوتکی از کاربران فیس بوکی در این زمینه نوشته است به طالبان اعتماد نکنید چرا که به هیچ تعهدی پای بند نیستند.

پس از اینکه طالبان شماری از ولسوالی ها را در نتیجه عقب نشینی تاکتیکی دولت و با پا در میانی محاسن سفیدان و متنفذین منطقه به تصرف خویش دراوردند، به مردم وعده داده بودند و تعهد کرده بودند به افراد ملکی آسیبی نمی رسانند و مردم را از لحاظ اقتصادی در تنگنا قرار نمی دهند.

اما گزارش های متعددی از مناطق تحت کنترول طالبان رسیده است که نشان می دهد آنان خلاف تعهدشان از مردم اخاذی می کنند. طالبان بعد از اینکه بر مناطق حاکمیت یافتند، مردم را جمع کرده و گفته اند هر خانواده ۵ تا ۱۰ هزار و هر مسجد ۵ تا ۱۰ نفر همراه با سلاح و مهمات برای جنگ در اختیار آنان قرار دهد و نان هر وعده آنان را سه فامیل به عهده بگیرد: یعنی شب سه فامیل، ظهر سه فامیل و صبح سه فامیل آنان را به نوبت باید غذا دهد.

این وضعیت فشار زیادی به مردم بیچاره خواهد آورد، از یک طرف بیکاری، کرونا، مریضی و از یک طرف هم طالبان جاهل که به هیچ تعهدی پای بند نیستند و خلاف وعده‌ های شان مردم به زور به سنگر جنگ می فرستند.

ملا عبدالغنی برادر، رییس دفتر سیاسی طالبان در قطر، گفته است افغانستان به جای نظام ‏غیرمتمرکز، به یک نظام مستحکم اسلامی نیاز دارد‎.‎

ملا برادر، روز یک‌شنبه -۳۰ جوزا- در یادداشتی با عنوان «چطور یک افغانستان باثبات، مستحکم ‏و پیش‌رفته داشته باشیم؟»، به روند صلح، وضعیت افغانستان و نظام آینده پرداخته است‎.‎

در این یادداشت، آمده است گروه طالبان می‌خواهد به جنگ چهل‌ساله و تمام عوامل آن پایان ‏دهد و برای رسیدن به این هدف، توافق‌نامه‌ی قطر امضا شد‎.‎

ملا برادر، گفته است هرچند در روند تطبیق توافق‌نامه‌ی قطر، مشکلاتی به میان آمد، اما باز ‏هم این توافق‌نامه، تنها راه برای آوردن صلح در افغانستان است که با آزادی متباقی زندانیان، پایان ‏فهرست‌های سیاه و نظارت و عملی‌شدن سایر موارد باقی‌مانده‌، زمینه برای پایان بحران افغانستان ‏فراهم خواهد شد‎.‎

به گفته‌ی او، به جای نظام غیرمتمرکز و بی‌اختیار، افغانستان به یک نظام مستحکم اسلامی نیاز ‏دارد‎.‎

او افزوده است: «ما آن نگرانی‌هایی را درک می‌کنیم که پس از خروج نیروهای خارجی، هم در ‏اذهان افغان‌ها و هم در اذهان جامعه‌ی جهانی در مورد چگونگی نظام آینده خطور می‌کند. ما در ‏پاسخ به این گونه نگرانی‌ها باید بگوییم که این به گفت‌وگوهای میان‌الافغانی ربط دارد، ما باید ‏پیش از وقت با گمانه‌زنی‌ها فرصت گفت‌وگو را از دست ندهیم‎.‌‏»‏

رییس دفتر سیاسی طالبان در قطر، گفته است این گروه، به حقوق همه‌ی شهروندان به شمول ‏اقلیت‌ها، آزادی بیان، آموزش، کار و غیره متعهد است‎.‎

او، به جامعه‌ی جهانی اطمینان داده است دیپلمات‌ها و کارمندان خارجی مؤسسات خیریه در ‏افغانستان، مصون خواهند بود‎.‎

ملا برادر، گفته است گروه طالبان به هیچ کسی اجازه نمی‌دهد تا از خاک افغانستان، علیه ‏امنیت کشور دیگری استفاده کند‎.‎

رییس دفتر سیاسی طالبان، در این یادداشت، به برخی از موضوعات دیگر نیز اشاره کرده و گفته ‏است این گروه، می‌خواهد با هم‌کاری جامعه‌ی جهانی، با فراهم‌سازی اقتصاد بدیل، اقدامات ‏لازم را برای جلوگیری از کشت و تولید مواد مخدر و درمان معتادان انجام دهد‎.‎

جناب استاد دانش، من از مرکز ولایت دایکندی هستم. خانه‌ام در دو قدمی طالب است. با طالب فقط یک تپه فاصله داریم. طالب اگر بر سر تپه برسد، بالای اولین خانه‌ای که حمله می‌کند، خانه من است. من ادعا ندارم که دل‌سوزتر از همه برای دایکندی هستم. سراسیمه‌گی من از آن جهت است که خطر را در بیخ گوش خودم، خانواده‌ام و مردمم حس می‌کنم. جناب استاد، می‌دانم که من کوچک‌تر از آن هستم که به شما نامه بنویسم و از شما چیزی بخواهم؛ شما معاون رییس جمهور کشور هستید و من یک فرد از طبقه پایین جامعه و از دورافتاده‌ترین نقطه کشور هستم. شاید به راستی من در محاسبه‌ام اشتباه کرده باشم؛ ولی باور دارم که دایکندی آخرین دار و ندار جناب‌ شما است. اگر دایکندی که زادگاه شما است، به دست طالب سقوط کند، گمان نکنم که دیگر برای‌ شما اعتباری باقی بماند. هرچند اکنون هم با نادیده‌ گرفتن پی‌هم خواست‌های مردم‌‌تان، آبرو و اعتبار چندانی برای شما نمانده است؛ ولی اگر ذره‌ای هم مانده باشد با سقوط دایکندی، همان را هم از دست می‌دهید. من از دیگر رهبران انتظاری ندارم؛ اما از شما از آن جهت انتظار دارم که دایکندی زادگاه شما است و باید در برابرش احساس مسوولیت کنید. وضعیت دایکندی وخیم است. از یک هفته به این‌سو طالب در ولسوالی پاتو مستقر شده است و پلان تسخیر نیلی را دارد. نیاز نیست توضیح بدهم که تسخیر نیلی به دست طالب، یعنی تکرار فاجعه مزار شریف، میرزا اولنگ و کندی‌پشت. طالب نسبت به مردم ما کینه دیرینه دارد، این‌که بگوییم طرز فکر طالب تغییر کرده است، خودفریبی‌ای بیش نیست. تعدادی از اطرافیان شما آن‌قدر عاشق مدیحه‌سرایی هستند که حتا در چنین وضعیتی، دوست دارند برای شما چاپلوسی کنند. آنان با ارایه گزارش‌های غلط از دایکندی، می‌خواهند شما را شاد کنند. ولی واقعیت چیز دیگری است که متأسفانه به گوش شما نمی‌رسد. چون همین افراد وضعیت را طوری مدیریت می‌کنند که نه تنها خودشان چیزی از وخامت اوضاع برای‌ شما نمی‌گویند؛ بلکه هرکس دیگری هم اگر صدا بلند کند را متهم به هم‌دستی با طالب و در نتیجه ساکتش می‌کنند. آنان به همه خط‌و‌نشان کشیده‌اند که اگر بالای‌ سرتان خمپاره هم ببارد، نگویید بالای سر ما آتش می‌بارد؛ بلکه بگویید آنچه از آسمان می‌بارد، دسته‌هایی از گل است.

لطفاً به آنچه می‌گویم دقت کنید. اگر پاسخی برای مردم دایکندی دارید، بفرمایید، در غیر آن، رو راست برای مردم بگویید که کاری از شما ساخته نیست و دایکندی به طالب تسلیم داده خواهد شد تا مردم جان خود را نجات دهند. در این‌جا به دو مورد اشاره می‌کنم.

‌۱- هیچ‌گونه تدبیری از سوی حکومت محلی اتخاذ نشده است. مردم از همان روز اول مستقر شدن طالب در «تمزان»، گردهم آمدند و بسیج‌ کلانی را تشکیل دادند. به حکومت مراجعه کردند که برای ما سلاح و مرمی بدهید تا در کنار نیروهای امنیتی با طالب بجنگیم. حکومت وعده داد؛ ولی دو روز بعد جواب کرد. دلیلش این بود که تا شرایط اضطراری نشود، به کسی سلاح و مرمی نمی‌دهیم. نمی‌دانم منظور حکومت محلی از شرایط اضطراری چیست. اگر منظورش عبور طالبان از «کوتل تمزان» باشد که دیگر آن وقت نه سلاح به کسی توزیع می‌شود و نه این کار دردی را دوا خواهد کرد. طالب نرسیده بالای تپه، همین که در «راقول» برسد، سران حکومت محلی فرار خواهند کرد، چه رسد به این‌که آن زمان به مردم سلاح توزیع کنند. بنابراین، اگر توان دارید، هدایت بدهید، سلاح و مرمی‌ای را که وعده کرده بودند، به مردم بدهند. در این شب‌ها مردم خودجوش کوتل تمزان می‌روند؛ اما با سنگ و چوب. آیا با سنگ و چوب با طالب جنگ می‌شود؟ طالبی که اسلحه قوی و پیش‌رفته دارد.

۲- قوماندان امنیه دایکندی که در هم‌سویی کامل با طالب قرار دارد، به صورت فوری و بدون معطلی باید برکنار شود. قوماندان از همان روز اول که طالبان در تمزان جابه‌جا شده بودند، به والی جواب رد داده بود که به کوتل تمزان نه خودش می‌رود و نه نیرو می‌فرستد. اما به دنبال فشارها مجبور شد، بخشی از نیروها را به صورت نمایشی در کوتل تمزان مستقر کند. این در حالی است که اجازه هیچ‌گونه عملیات را به آنان نمی‌دهد. او می‌گوید که اگر عملیات شود، کشت طالبان تمزان خراب می‌شود. جان مردم دایکندی برای او به اندازه کشت طالبان ارزش ندارد. تمام تلاش قوماندان امنیه این است که از نیروهای امنیتی و دفاعی و مردمی بیش‌تر کشته شوند؛ اما بینی طالبان خون نشود. از چهار روز به این‌سو درگیری شدید میان مردم و طالبان در «قخور» و «سرتگاپ» جریان دارد. با وجودی که ۱۳۰ نیروی امنیتی برای آن ساحات در نظرگرفته شده‌اند؛ ولی قوماندان با وصف درخواست‌های مکرر مردم این دو منطقه، حتا یک نفر هم به آن‌جا روان نکرده است. مردم به تنهایی و بدون هیچ پشتوانه‌ای چند روز پی‌هم با طالبان مقابله کرده‌اند؛ ولی این او با بی‌شرمی در فیس‌بوکش می‌نویسد که حملات تهاجمی بالای قخور و سرتگاپ توسط «نیروهای امنیتی» پس زده شد. روز گذشته، نقیب‌الله مالستانی، آمر امنیت قوماندانی امنیه، به دنبال درخواست‌های مکرر مردم سرتگاپ از قوماندان اجازه خواسته است که به سرتگاپ برود؛ ولی قوماندان به وی اجازه نداده است. اکنون سرتگاپ به دست طالبان افتاده است. طالبان خانه‌های مردم را به آتش کشیده‌اند. مردم در بازار سرتگاپ در حال مقاومت هستند تا زن و بچه‌های خود را به جای امن‌تر برسانند. سرتگاپ سقوط کرده است. به دنبال آن قخور که مرکز ولسوالی است، نیر سقوط خواهد کرد. طالبان وقتی پاتو را به صورت کامل تسخیر کنند، به سمت نیلی خواهند آمد. جنگی که هم‌اکنون در قخور و سرتگاپ جریان دارد، دو روز دیگر به نیلی خواهد رسید. این‌جا همان‌طوری که در بالا تذکر دادم، حکومت هیچ‌گونه تدبیری ندارد و کسی را هم درباره وضعیت وخیم دایکندی اجازه حرف زدن نمی‌دهد. بنابراین، هرچه عاجل قوماندان برکنار شود. فردی گماشته شود که در هم‌سویی با طالب نه، بلکه در هم‌سویی با مردم قرار داشته باشد، اجازه عملیات به نیروهای امنیتی را بدهد و به جاهایی که ضرورت می‌شود در پشتی‌بانی از مردم، نیرو و اسلحه بفرستد.

یک‌بار دیگر تأکید می‌کنم که به مردم سلاح و مهمات بدهید و هماهنگی به وجود بیاورید. در غیر آن، نه مردم با دستان خالی توان مقابله با طالب را دارند و نه نیروهای امنیتی بدون پشتوانه مردم قادر هستند پیروز شوند. جناب دانش، اگر پلان تسلیمی ولایت دایکندی در سطح کلان روی دست گرفته نشده است، هرچه عاجل اقدام کنید. به چرب‌زبانی چند نفر و والی دایکندی فریب نخورید؛ زیرا با سقوط دایکندی خود شما نیز سقوط می‌کنید.

هشت صبح

شاه محمود قریشی وزیر خارجه پاکستان گفته است کشورش از صلح و ثبات در افغانستان حمایت می‌کند.

بر اساس خبرنامه شورای عالی مصالحه ملی، قریشی در دیدار دیروز (۲۸ جوزا) با عبدالله عبدالله رئیس این شورا در حاشیۀ مجمع دپلماسی انتالیا، تاکید کرد پاکستان به هیچ صورت خواهان حل نظامی بحران افغانستان نیست و از ادامه گفت‌وگو‌ها حمایت می‌کند.

آقای عبدالله در این دیدار و همچنان در گفت‌وگو با خبرگزاری اسوشیتد پرس، همکاری عملی کشور‌های همسایه، منطقه و فرا منطقه را برای حل بحران افغانستان مهم دانسته: “تمامی کشور‌های منطقه اکنون می‌گویند که تنها منافع مشترک ما، افغانستان با ثبات، داشتن ثبات در افغانستان و پایداری افغانستان است. منافع مشترک به دست می آید. کشور‌های منطقه و همسایه، در دور و نزدیک این را گفته اند اما برای واقعیت ساختن این حرف‌ها، به تشریک مساعی نیاز است.”

رئیس شورای عالی مصالحه ملی همچنان گفت که او نگرانی دارد طالبان به حل سیاسی مسئله افغانستان هیچ‌گونه تمایلی ندارند.

اما محمد نعیم سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در دوحه در پیامی به رادیو آزادی گفت که آنها همیشه خواهان مذاکره بوده اند.

وی اظهار داشت طبق دستور در امور نظامی مداخله نمی‌کند.

از سویی هم والی دایکندی در جمع فعالان مدنی گفته‌است: «قوماندان امنیه به دستور او تن‌دهی ندارد. »

اظهارات والی در حالی است که در این ولایت جنگ تمام عیار جریان دارد و بین مرکز ولایت تا استقامت طالبان یک کتل فاصله می‌باشد. شگفت‌تر این است که بالاترین مقام ولایت نمی‌خواهد در مدیریت اوضاع نقش داشته باشد.

اطلاعاتی که از دای‌کندی به دست می‌رسد حاکی از آن است که ریاست امنیت قرار بوده ۵۰۰ نفر از نیروهای مردمی را اعاشه و مسلح کند. اما در اقدام بعدی در برابر اصرار مردم که «ما را از اعاشه تیر فقط اسلحه بدهید»، از دادن اسلحه نیز خودداری شده‌است.

اکنون مردم در کنار نیروهای امنیتی با قدرت تمام قرار دارند و بار سنگین جنگ به دوش آن‌هاست.

عظیم بشرمل در یادداشت خود نیز به موضوع فوق اشاره داشته و اظهار نگرانی کرده‌است اگر حکومت، خیزش‌های مردمی را حمایت نکند، نتایج غیر قابل جبرانی در پی خواهد داشت.

نقیب‌الله مالستانی، آمر امنیت فرماندهی پولیس دایکندی، به روزنامه ۸صبح گفت که نیروهای قطعه سرخ طالبان ساعت ۱۰:۰۰ دوشنبه‌شب، بیست‌وچهارم جوزا، حمله تهاجمی خود بر مرکز ولسوالی پاتو را آغاز کردند؛ اما موفق نشدند مرکز این ولسوالی را در کنترل خود درآورند. طبق معلومات این مقام پولیس دایکندی، طالبان شب گذشته تصمیم داشتند اداره ولسوالی پاتو را در اختیار خود درآورند.

آقای مالستانی افزود که در پی این درگیری، دو نیروی خیزش مردمی جان باخته‌اند و یک تن دیگر زخمی شده ‌است. به گفته‌ی او، براساس معلومات ابتدایی ۱۲ جنگ‌جوی طالبان نیز در جنگ شب گذشته کشته شده‌اند؛ اما این خبر تاکنون موثق نیست.

از سویی هم ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی گروه طالبان، به روزنامه ۸صبح گفت که تلفات طالبان در جنگ دوشنبه شب در پاتوی دایکندی حقیقت ندارد.

آمر امنیت امنیت فرماندهی پولیس دایکندی هم‌چنان گفت که در حال حاضر نیز درگیری‌ها به صورت پراکنده میان نیروهای امنیتی و جنگ‌جویان طالبان در ساحه جریان دارد.

به گفته‌ آقای مالستانی، شماری از مردم در ولسوالی پاتو از جمله باشنده‌گان منطقه «تمزان» خانه‌های خود را ترک کرده‌اند و طالبان در مناطق مسکونی جابه‌جا شده و سنگر گرفته‌اند. مطابق معلومات مالستانی، مردم این ساحات به نحوی با طالبان همکاری دارند و حدود ۶۰۰ خانواده مناطق خود را ترک کرده‌اند و طالبان در آن‌ها جای گرفته‌اند.

مالستانی افزود که نیروهای امنیتی سعی دارند مناطقی را که در اختیار دارند، هم‌چنان حفظ کنند؛ اما تصمیم در مورد راه‌اندازی عملیات تصفیه‌ای برای بیرون راندن طالبان از ساحه تمزان و سایر روستاهای پاتو، از صلاحیت شورای نظامی است.

طالبان پنج‌شنبه هفته گذشته حملات خود بر ولسوالی پاتو در دایکندی را آغاز کردند و برخی روستاهای این ولسوالی از جمله منطقه »تمزان» که عمدتاً پشتون‌نشین است، در کنترل طالبان درآمده است.

شدیدشدن جنگ در شمال افغانستان و حضور مارشال دوستم در خط نخست نبرد در شبرغان، رهبران سیاسی و قومی دیگر در شمال را، به آزمون می‌طلبد؛ آزمون ایستادن در کنار مردمی که سال‌ها با شکم گرسنه کنار رهبران سیاسی و قومی‌شان ایستادند و از بد و خوب آنان با جان‌ومال‌شان حمایت کردند.
از یک ماه به این‌سو، حملات طالبان در شمال شدت یافته و تا اکنون، این گروه توانسته چندین ولسوالی را سقوط دهد. فشار نظامی طالبان در ولایت جوزجان، از چند هفته به این‌سو، پای مارشال دوستم و نیروهایش را به میدان جنگ کشانده است. پس از رفتن دوستم به میدان نبرد، شهروندانی که نگران سقوط شمال استند، اعتراضاتی در شبکه‌های اجتماعی به راه انداخته و از عطامحمد نور و محمد محقق، دو تن از رهبران قومی و سیاسی شمال، خواستند که با بسیج نیروهای‌شان در شمال، مقابل طالبان بجنگند و جلو سقوط احتمالی شمال را بگیرند. در پی اعتراضات در شبکه‌های اجتماعی، به تازگی، عطامحمد نور، در یادداشتی در صفحه‌ی فیسبوکش، اعلام آمادگی کرده و نوشته است که می‌خواهد با دوستم و محقق، ایتلافی را تشکیل بدهد که بتوانند امنیت شمال را تأمین کنند.
زون شمال به دلیل بافت قومی و فرهنگی، برای طالبان و دیگر گروه‌های تروریستی، اهمیت زیادی دارد. اکثریت مطلق تاجیک، اوزبیک و هزاره در شمال، این زون را برای طالبان تبدیل به هدف اساسی کرده است؛ چون، اگر طالبان بتوانند شمال را سقوط بدهند، به دلیل نزدیکی قومی با جنوب و شرق، سقوط این زون‌ها، برای‌شان ساده‌تر می‌شود. هرچند، طالبانی که امروز در شمال می‌جنگند، همه پشتون نیستند؛ اما رهبری تک‌قومی طالبان، برای این گروه این امکان را می‌دهد که اگر شمال را سقوط بدهند، زون‌های جنوب و شرق را به سادگی به دست بیاورند؛ چون، زون‌های جنوب و شرق، به لحاظ فرهنگی، بستر مناسب‌تری برای پذیرش طالبان و اندیشه‌ی طالبانی است.
فشارهای طالبان در شمال، از یک سو، این نگرانی را به وجود آورده است که دولت به گونه‌ی عمدی، امکانات نظامی را به موقع در میدان نبرد نمی‌رساند تا زمینه‌ی سقوط شمال را فراهم کرده و به رهبران سیاسی و قومی در شمال هشدار بفرستد. این نگرانی، پس از اعتراضات در فاریاب و رد والی‌ای که ارگ برای این ولایت معرفی کرده بود، بالا گرفت. اعتراضات در فاریاب که در پی آن مردم خواستار انتخابی‌شدن والی‌ها شدند، برای دولت مرکزی که تأکید بر تمرکزگرایی قدرت دارد، این نگرانی را به وجود آورد که ممکن با بدترشدن وضعیت، شمال از بدنه‌ی حکومت جدا شود. بنا بر این، این احتمال وجود دارد که دولت، در تفاهم با طالبان، شمال را زیر فشار قرار بدهد و به رهبران شمال گوش‌زد کند که در صورت عدم فرمان‌برداری از کابل، با دشمن بدتری که طالبان استند، طرف خواهند شد. فشار طالبان بر شبرغان که چند هفته می‌شود با وجود پیوستن نیروهای مارشال دوستم به نیروهای امنیتی و دفاعی برای مبارزه با طالبان، هیچ پیش‌رفتی نداشته است، این نگرانی را تقویت می‌کند. در روزهای اخیر، شایعاتی نیز در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد که دولت در هم‌کاری با عطامحمد نور و طالبان، تلاش دارد مارشال دوستم را از میان بردارد. اظهارات دوستم علیه دولت در روزهایی که مردم فاریاب علیه والی تعیین‌شده از سوی ارگ، اعتراض کرده بودند، این احتمال را قوت می‌بخشد.
آن‌چه امروز روشن است، فشار نظامی بیش از حد طالبان در ولایت‌های مختلف شمال است و ضعف عمل‌کرد دولت در مقابل طالبان، زمینه را برای مداخله‌ی رهبران قومی و فرماندهان محلی، فراهم کرده است. رهبران شمال به خصوص محقق و عطا که هزاران نفر از آن‌ها پیروی می‌کنند، نباید منتظر این بمانند که طالبان ولسوالی‌ها را یکی پی دیگر سقوط داده و آماده‌ی ورود به شهرها شوند. اگر این رهبران سیاسی، نتوانند به مارشال دوستم بپیوندند و مقابل طالبان بیستند، بدون شک، مارشال دوستم، توان مقابله با طالبان در ولایت‌های مختلف شمال را نخواهد داشت. ساختار جغرافیایی شمال و به خصوص ولایت جوزجان -زادگاه مارشال دوستم-، هموار است و نگه‌داری از آن، به نیروهای بیش‌تری نیاز دارد؛ بنا بر این، در نبود هم‌کاری دیگر رهبران سیاسی، مارشال دوستم، تنها می‌تواند از جوزجان دفاع کند و دفاع از جوزجان، مانع سقوط شمال نخواهد شد.
عطا و محقق که با پشتیبانی مردم شمال صاحب جایگاه سیاسی و اقتصادی شده اند، باید وخامت اوضاع را درک کرده و به کمک مردم بروند. حضور این دو تن در کنار مارشال دوستم، نه تنها مانع نفوذ طالبان به مرکز ولایت‌ها می‌شود؛ بل که جایگاه اجتماعی آنان نزد مردم، این زمینه را فراهم خواهد کرد که ولسوالی‌های تحت کنترل طالبان نیز پس گرفته شود. مردم روستایی در شمال، باور و اعتمادشان به رهبران سیاسی، بیش‌تر از دولت است. بدون شک، اگر رهبران سیاسی شمال، با هم متحد باشند، می‌توانند فرماندهان محلی از اقوام مختلف را، بسیج کرده و وضعیت را برای طالبان دشوار کنند. عطامحمد نور، نباید مانند همیشه به پست‌های فیسبوکی اکتفا کند و به بهانه‌ی قرنتین، پایش ار از میدان جنگ دور نگه دارد. او، سرمایه و قدرت هنگفتی در شمال در اختیار دارد که می‌تواند با استفاده از آن، قوت محکمی در کنار دوستم شکل بدهد.
اگر توافقی بین رهبران شمال به وجود نیاید، بدون شک، حملات روزافزون طالبان، وضعیت را در شمال و برای مارشال دوستم، وخیم خواهد کرد. هرچند، اوزبیک‌ها تا جان دارند، در کنار دوستم خواهند ماند؛ اما برخی اختلافات درونی بین اوزبیک‌های شمال و هم‌چنان پیوستن عده‌ای از اوزبیک‌ها به صفوف طالبان به این دلیل که مناطق‌شان زیر کنترل طالبان است، قوت دوستم در شمال را کم‌تر کرده و امکان مقابله با طالبان را برایش دشوار کرده است. امروز، همان روزی است که مردم باید پاداش پشتیبانی جانی و مالی‌شان از رهبران سیاسی را بگیرند. رهبرانی که با استفاده از نام مردم، دارای قدرت، پول و جایگاه شده اند. عطا و محقق، اگر نتوانند در این شرایط به کمک مردم برسند، دچار نفرین مردم شده و جایگاه‌شان را بین مردم از دست خواهند داد. افغانستان، ظاهرا روزهای بدی پیش‌ رو دارد؛ روزهایی که مردم به رهبران سیاسی و رهبران سیاسی به مردم نیاز شدید پیدا خواهند کرد.

آنان می‌افزایند، جنگ‌جویان طالبان به مردم هشدار داده‌اند از اطراف این ولسوالی بروند؛ زیرا آنان در مسیر راه‌های اصلی و فرعی ماین گذاشته‌اند.

صابری زرمتی، بزرگ قوم و سیف‌الله، از باشندگان این ولسوالی می‌گویند جنگ‌جویان طالبان مسیر راه‌های اصلی و فرعی را ماین‌گذاری کرده و خانواده‌ها مجبور شده‌اند به شهر گردیز و دیگر مناطق کوچ کنند.

آنان از نهادهای امنیتی می‌خواهند شاهراه‌ها را بازگشایی و در راستای تأمین امنیت گام بردارند. صابری زرمتی می‌گوید: «تمام مردم ولسوالی زرمت از همه‌چیز محروم شده‌اند، به شفاخانه نمی‌توانند بروند. با کم‌بود مواد خوراکی روبه‌رو اند، آنان را ترس فرا گرفته و نمی‌توانند از خانه‌های‌شان بیرون شوند.»

سیف‌الله می‌گوید: «راه خراب است، ماین‌گذاری شده است. تمام مردم از اطراف ولسوالی گریخته‌اند و خانه‌های‌شان به دشمن مانده. داشته‌های مردم را دزدیدند. زرمت در وضعیت بدی قرار دارد، درمانگاه‌ها، کلینیک‌ها و دکان‌ها بسته‌اند. مردم اموال‌شان را گذاشته و تنها جان‌شان را نجات داده‌اند.»

در همین حال، مقام‌های پکتیا می‌گویند که نیروهای امنیتی عملیات مشترک را آغاز کرده‌اند و مناطق یادشده به‌زودی از وجود طالبان پاک‌سازی می‌شود.

محمدحلیم فدایی، والی پکتیا می‌گوید، آماده‌گی عملیات علیه طالبان در ولسوالی زرمت و دیگر ولسوالی‌ها آغاز شده است که در نتیجۀ آن ده‌ها طالب به‌شمول جنگ‌جویان خارجی کشته شده‌اند. والی پکتیا می‌افزاید که نیروهای امنیتی مردم را از دست طالبان نجات خواهند داد.

با این حال، مسئولان ریاست مهاجران و بازگشت‌کننده‌گان پکتیا می‌گویند که هزارن خانواده از ولسوالی زرمت بی‌جا شده و از یک روستا به روستای دیگر رفته‌اند و شماری نیز به مرکز یا دیگر ولایت‌ها رفته‌اند. آنان می‌افزایند که در این زمینه از نهادهای وابسته خواستار کمک شده‌اند.