برچسب: جنایت

افغانستان گورستان امپراطوری های بزرگ است. این عنوان کمی برای یک ملت سربلند و بیگانه ستیز نیست. اما همین ملت با کوله باری از افتخارات در جنگ با استعمارگران امروز مستعصل و بیچاره شده و راه برون رفت از جنگ خانمان سوز را پیدا نمی کند.

در این میان اما دولتمردان افغانستان نیز مقصرند.

ملک ستیز تحلیلگر روابط بین الملل در صفحه فیسبوک خود در مطلبی با عنوان « گروهی که یک ملت را گروگان گرفته است» به کوتاهی های سردمداران کنونی و حلقه اطراف آنها اشاره می کند.

این گروه شاید به دو هزار تن نرسد. گروهی‌که سال‌ها بر گرده های ملت سوار است. گاه وزیر، گاه وکیل، گاه رییس، گاه عضو این شورا و آن مقام پوشالی، گاه مشاور و گاه سفیر و گاهی هم جنرال و مارشال می‌شود. این‌ گروه دوستان نزدیک امریکایی‌ها، اروپایی‌ها، روس‌ها، چینایی‌ها، هندی‌ها، پاکستانی‌ها و ایرانی‌ها هستند. این گروه سرسپرده‌ترین مزدوران تاریخ هستند. هر کشوری که پول بیش‌تر دهد، خورجین مزدوری همان‌جا پر می‌شود. از همین‌جاست که فرقی میان روسیه، امریکا، چین و هند را نمی‌شناسند. برای این گروه چیزی به نام ایمان و عقیده معنا ندارد. ایمان اصلی منبع کلان پول است و همین! این گروه حتا با طالبان و سایر گروه‌های تروریستی دشمنی ندارند. زنان و فرزندان این گروه در خارج از کشور به سر می‌برند. جالب این‌است که این گروه خانواده های خود را از فقیر ترین کشور جهان به غنی‌ترین کشور های جهان در خلیج، ترکیه اروپا و امریکا کمک مالی می‌کنند تا آن‌ها از زندگی لذت ببرند.

این گروه نسبت به مافیای ایتالیا و روسیه، به مراتب قدرت بالای مانور دارد. این گروه در حکومت، قضا، پارلمان، احزاب سیاسی، سکتور اقتصادی و دینی گپ‌های نهایی را می‌زند. تروریستان با این گروه کاری ندارند. در واقع تروریستان به این گروه به عنوان دوستان استراتژیک نگاه می‌کنند. این‌ها از برکت موجودیت هم‌دیگر تقویت می‌شوند. رهبران این گروه در ارگ، سپیدار، وزیراکبر خان و شهرک‌های خود ساخته و قصر های مرمرین که از پول بی‌حساب ساخته شده به سر می‌برند. اینان از بس می‌خورند و می‌نوشند، از سلامتی خوب برخوردار نیستند. اما به حمایت طبابت و دارو های گران‌قیمت از زندگی لذت می‌برند. از آن‌سو رهبران طالبان در دوحه، دوبی، بحرین و ریاض مشغول عیش‌ونوش هستند. در واقع گروه حاکم در افغانستان با گروه حاکم در دوحه رقابت نه بلکه پیمان استراتژیک بسته اند. پارتنر اصلی که نقش قیمومیت بر هر دو را دارد آقای پامپیو و وکیل آن خلیل‌زاد است.

یک روز در هوتل شیراتون دوحه همراه رهبران طالبان قهوه‌ی عربی می‌نوشد و روز دیگر با ارگ، سپیدار و «رهبران جهاد» چای سبز هیل‌دار می‌نوشد. هر دو گروه نه با خود و نه هم با هم‌پیمانان خارجی خود دشمنی دارند، دشمن اصلی آنان ملت است. هرقدری که ملت را می‌کشند، دامنه‌ی سرخ خون گسترده‌تر و سلسله‌ی سبز دالر دامنه‌دارتر می‌شود. دشمن دوم هر دو گروه صلح است. صلح شأن بین‌المللی، عیاشی فاحشه‌خانه های دوبی، می‌خانه‌های دوحه، کاباره‌های استانبول، موتر های زره و مودل سال، خانه های کود ۹۲ و صد ها امتیاز دیگر را خواهد ربود. پس زنده باد جنگ!

در کنار درد و غمی که شهروندان کابل این روزها از انتحار و انفجار تحمل می کنند، موضوع جنایات و شلیک های خودسرانه نیز داغ آنها را بیشتر ساخته است.

عصر روز گذشته دانش آموزی به نام مهدی امیری به ضرب گلوله یک نگهبان مست کشته شد.

این دانش آموز نوجوان نه در حمله انتحاری، نه حادثه ترافیکی، نه جنگ و نه هم بمب باران هوایی بلکه به دست یک شخص نشه نقش زمین شد.

مهدی امیری نوجوان محصل عصر دیروز چهارشنبه ۵ جوزا ساعت ۴:۳۰ زمانی که از مکتب به سوی خانه می رفت در دشت برچی از مربوطات حوزه هجدهم امنیتی شهر کابل با شلیک گلوله محافظ یک ساختمانی که در آن سنوکر بازی می شود غرق خون شد.

شاهدان عینی می گویند این رویداد زمانی رخ داد که محافظ ساختمان سنوکر کلپ به حالت نشه با دوستانش درگیر می شود و از مستی و ملنگی دست به سلاح برده و شلیک می کند و در همین لحظه مهدی دانش آموز جوان که از مکتب به طرف خانه اش در حرکت بود مورد اصابت گلوله قرار می گیرد. گلوله راست به سر او اصابت می کند و مغز سر مهدی از کاسه بیرون پرت شده و جان می دهد.

شاهدان عینی می گویند محافظی که مرمی را شلیک کرد به دلیل استفاده از مواد نشه آور در حالت عادی نبوده است.

در همین حال ماموران پولیس حوزه هجدهم گفته اند صاحب رستورانت و محافظ وی را در این ارتباط بازداشت کرده اند و قضیه تحت بررسی است اما اهالی منطقه می گویند این ساختمان سنوکر کلپ است.

فامیل مهدی امیری فردا جمعه را مراسم فاتحه خوانی اعلام کرده اند.

با تمام تلاش نیروهای امنیتی برای جلوگیری از مواد نشه آور و مشروبات الکلی در شهر کابل بازهم دیده می شود انواع مواد و مشروبات الکلی در مغازه های این شهر به خروار یافت می شود!