در طول بیش از دو سال اخیر گروه طالبان و حامیان شان شعار صلح را مطرح کردند و در سایه این شعار و با کمک برخی از کشورهای دیگر، از مشروعیت نسبی بین المللی نیز برخوردار شدند. دولت افغانستان که بیش و پیش از طالبان صلح را یک ضرورت و نیاز ملی برای افغانستان می دانست از این شعار به خوبی استقبال کرد. اما گروه طالبان تا این لحظه با عملکرد خود به اثبات رسانده است که کمترین باور و ایمانی به صلح و همزیستی مسالمت آمیز ندارد و جز به حاکمیت انحصاری خود به هیچ چیزی تن نمی دهد و نمایندگان شان در مذاکرات دوحه هم صرف به صورت نمادین حضور دارند و تا کنون به هیچ نوع مذاکره مؤثر و معنادار حاضر نشده اند.
روشنترین شاهد این مدعا تشدید خشونت ها و جنگ ها است. در حالی که امروز با خروج قوای خارجی از افغانستان هیچ توجیه مشروعی برای جنگ وجود ندارد و به همین جهت تمام علمای اسلام از پاکستان و عربستان گرفته تا اندونیزیا و مالیزیا جنگ طالبان را نامشروع اعلام کردند؛ اما طالبان و حامیان شان بدون هیچ نوع شرم و حیا، جنگ طلبی های خود را «فتح» نامیده و به طور واضح به ریش همه مدعیان و حامیان صلح و مخصوصا کسانی که با ذوق زدگی بسیار در کنفرانس ها و نشست های این کشور و آن کشور به ملاقات طالبان می شتافتند، می خندند و در تلاش هستند که بیشترین اراضی را هم در تصرف خود بگیرند.
اما این یک خیال باطل است. گروه طالبان به اصطلاح فتوحات خود را از مناطق و سرزمین هایی شروع کرده که هیچ نوع زمینه پذیرش اجتماعی و فرهنگی در میان مردم آن مناطق ندارد. ولایات شمال و مناطق مرکزی افغانستان در دهه هفتاد نشان دادند که به هیچ صورت تسلیم زورگویی و انحصار طلبی طالبان نخواهند شد و به طالبان اجازه حاکمیت نخواهند داد. امروز دقیقا این گروه همان اشتباه دهه 70 خود را تکرار می کند اما سرانجام در گرداب موج متلاطمی که خود آفریده غرق خواهد شد و به زودی نیروهای دفاعی و امنیتی کشور درس دیگری را که تا ابد فراموش نشود به آنان خواهند داد.
در کنار نیروهای دفاعی و امنیتی، خیزش های وسیع مردمی و مقاومت فراگیر ملی در چارچوب حاکمیت دولتی، برای دفاع از جمهوریت و برای سرکوب دشمنان نظام در حال شکل گیری است. در میان قوای سه گانه دولت و در بین سیاستمداران و احزاب سیاسی کشور، اجماع سیاسی به حد کافی نیز در دفاع از نظام و جمهوریت و مخالفت با امارت طالبانی وجود دارد و مردم افغانستان نیز از همه اقوام در 34 ولایت کشور، موقف متحد بر ضد طالبان دارند.
مردم افغانستان در همه مناطق کشور همچنان که تا کنون حمایت بی دریغ خود از جمهوریت و پشتیبانی قاطع خود از نیروهای دفاعی و امنیتی را نشان داده اند، بعد از این نیز باید بدون هیچ گونه ترس و هراس، صفوف خود بر ضد دشمنان این سرزمین را فشرده تر و متحدتر بسازند و بدانند که اکنون فریبکاری ها و جنگ های روانی گروه طالبان برای همه دنیا آشکار شده است. این گروه نیز باید بداند که اگر صلح و راه حل سیاسی را نپذیرد، از طریق نظامی و تشدید جنگ به هیچ صورت به اهداف خود نمی رسد و مردم سرافراز افغانستان هرگز ذلت تسلیم شدن به استبداد و انحصار را نمی پذیرد.
