پاکستان می گوید که نمی خواهد مانند دهه 90 میلادی به تنهایی در به رسمیت شناختن طالبان تصمیم بگیرد، بلکه در نظر دارد از طریق یک رویکرد منطقه ای و توافقی حکومت طالبان را به رسمیت بشناسد.
عاصم افتخار سخنگوی وزارت خارجه پاکستان در نشست خبری هفتگی خود در پاسخ به پرسش برخی خبرنگاران در خصوص به رسمیت شناسی طالبان توسط پاکستان، گفت: «فکر می کنیم بهترین کار این است که به رسمیت شناختن طالبان را از طریق یک رویکرد منطقه ای و توافقی انجام دهیم.»
قابل ذکر است که حکومت قبلی طالبان در دهه 90 میلادی تنها توسط سه کشور به شمول عربستان سعودی، پاکستان و امارات متحده عربی به رسمیت شناخته شد. اما این بار با گذشت حدود یک سال تاکنون هیچ کشوری حکومت تشکیل شده توسط این گروه را به رسمیت نشناخته است.
با این وجود شماری از کشورها نمایندگی های سیاسی خود را در کابل بازگشایی کرده اند و برخی از این کشورها هدف از این کار خود را کمک به وضعیت اقتصادی و اجتماعی مردم افغانستان از طریق تعامل با طالبان عنوان کرده اند.
آقای افتخار نیز در نشست خبری خود ضمن تاکید بر مبارزه مشترک علیه داعش و القاعده در افغانستان، افزود وضعیت امنیتی در افغانستان بهتر شده است اما وضعیت انسانی و اقتصادی بسیار وخیم است.
سخنگوی وزارت خارجه پاکستان با اشاره به گزارش اخیر سازمان ملل مبنی بر وجود تهدیدات امنیتی داعش، القاعده و تحریک طالبان پاکستان، گفت یکی از انتظارات جامعه جهانی از حکومت طالبان این بود که نگذارند از خاک افغانستان علیه هیچ کشوری استفاده گردد.
او افزود: «هنوز هم این انتظار وجود دارد. به نظرم این یک مسئولیت جمعی است، زیرا این مشکل جدیدی نیست و برخی از این گروه ها از مدت ها پیش در آنجا (افغانستان) بوده اند.»
وی با بیان این که به منظور مبارزه با گروه هایی مانند داعش و القاعده، تعامل با طالبان ضروری است، علاوه کرد: «تعامل با طالبان آنها را قادر می سازد تا به طور موثر با برخی از این گروه ها مقابله کند. در بسیاری از این موارد این تهدیدی است که برای همه مشترک است.»
این گفته ها در حالی از سوی این مقام پاکستانی مطرح می گردد که پیش تر روزنامه اکسپرس تریبیون این کشور به نقل از یک مقام ارشد ارتش پاکستان گزارش کرده بود که در ماه مارچ سال جاری میلادی، حدود 10 الی 12 کشور تصمیم داشتند طالبان را به رسمیت بشناسند، اما پس از آنکه طالبان به برخی تعهدات خود به جامعه جهانی به شمول اجازه تحصیل به زنان و دختران عمل نکردند، از تصمیم خود صرف نظر کردند.
«وان برانت» سفیر اتحادیه اروپا برای افغانستان در نشستی در پارلمان اروپا گفت که در حال حاضر اجماع جهانی بر این است که حکومت طالبان به رسمیت شناخته نشود.
آقای برانت در عین حال در این نشست خواستار ادامه کمک های بشردوستانه به مردم افغانستان شد و اما تاکید کرد که این کمک ها نباید در دسترس طالبان قرار گیرد.
این در حالیست که مقام های طالبان همواره اعلام کرده اند که حکومتی که آنها تشکیل داده اند مشروعیت داخلی دارد و به رسمیت شناختن حکومت آنها به نفع جامعه جهانی است.
با این وجود تاکنون هیچ کشوری حکومت طالبان را با گذشت حدود یک سال هنوز به رسمیت نشناخته و بسیاری از کشورها تشکیل دولتی همه شمول و فراگیر را از الزامات اولیه مشروعیت دولت آنها عنوان کرده اند.
علی میثم نظری مسئول ارتباط خارجی جبهه مقاومت می گوید که پس از سقوط دولت پیشین، بجز یکی دو کشور، باقی کشورهای جهان تصمیم داشتند طالبان را به رسمیت بشناسند.
میثم نظری در گفت و گویی مفصل با محمد حسین جعفریان، خبرنگار ایرانی گفته است که فعالیت های جبهه مقاومت تاثیرات مطلوبی داشته و یکی از آنها این بوده که جهان را از رسمیت دهی به طالبان باز داشته است.
آقای نظری افزود پس از سقوط دولت پیشین، جامعه جهانی با این تصور که بجز طالبان گزینه دیگری در افغانستان نیست و جهان باید با طالبان تعامل داشته باشند، نزدیک بود که آنها را به رسمیت بشناسد.
او علاوه کرد که اما هم اکنون جهان به این نتیجه رسیده که خیلی زود است تا یک تصمیم در خصوص افغانستان بگیرد.
وی در پاسخ به فعالیت های جبهه مقاومت، گفت: «در این مدت توانستیم از به رسمیت شناختن طالبان جلوگیری کنیم. در هر پلتفرم یا مرجعی که خواستند مشروعیت بگیرند، آنان را به چالش کشاندیم. تحریم‌ها، یکسال تمدید شدند و جهان همچنان حاضر نیست این‌ها را به رسمیت بشناسد.»
این عضو جبهه مقاومت به رهبری احمد مسعود همچنین می گوید که امارت اسلامی سعی داشت تا از سازمان همکاری های اسلامی استفاده سیاسی کند اما از آنجا نیز دست خالی بازگشت.
گفتنی است که پس از گذشت بیش از شش ماه از تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، تاکنون هیچ کشوری امارت اسلامی را به رسمیت نشناخته و تشکیل دولتی همه شمول، احترام به حقوق شهروندان به ویژه زنان و مبارزه با تروریسم را از جمله پیش شرط های رسمیت بیان کرده اند.
شاه محمود قریشی وزیر خارجه پاکستان می گوید که چین ماه آینده میلادی میزبان یک کنفرانس با حضور کشورهای همسایه افغانستان خواهد بود.
وی گفته است که کشورهای پاکستان، ترکمنستان، ازبکستان، تاجیکستان و چین در این نشست روی مسایل مربوط به اقتصاد و بحران انسانی در افغانستان با یکدیگر گفت و گو خواهند کرد.
همچنین منابعی نیز تایید کرده اند که هیات امارت اسلامی نیز به این نشست دعوت خواهد شد.
گفتنی است که در روزهای نخستین پس از سقوط دولت پیشین و روی کار آمدن مجدد امارت اسلامی، کشورهای همسایه افغانستان چندین نشست برای بررسی اوضاع افغانستان برگزار کردند.
علیرغم گذشت بیش از شش ماه از تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، تاکنون هیچ کشوری امارت اسلامی را به رسمیت نشناخته و همچنان نشانه ای از نزدیک شدن آنها به رسمیت نیز دیده نمی شود.
گرچه مقام های ارشد امارت اسلامی خود می گویند که روند رسمیت شان به صورت خاموش و آرام در جریان است و آنها به رسمیت نزدیک شده اند.
جامهه جهانی اما شرط رسمیت دهی به طالبان را تشکیل دولتی همه شمول، احترام به حقوق شهروندان افغانستان به شمول زنان و رعایت موازین بین المللی عنوان کرده اند.
مهدی راسخ عضو پیشین مجلس نمایندگان در سخنانی در مجلس سالانه اتحادیه بین الاپارلمانی سازمان ملل متحد از نمایندگان دیگر کشورها خواست تا دولت هایشان را مجاب کنند که طالبان را به رسمیت نشناسند.
آقای راسخ در سخنرانی خود گفت به رسمیت شناختن طالبان سیلابی از تحول های بنیادگرایی و تروریزم را در دنیا به راه خواهد انداخت.
به باور وی، به رسمیت شناختن طالبان این پیام را به گروه های افراطی در سراسر دنیا خواهد داد که آنها هم می توانند بجنگند و دولت ها را سقوط داده و در نهایت به قدرت برسند.
او گفت که جهان نباید تسلیم افراطیت و بنیاد گرایی گردد.
وی همچنین تاکید کرد که جهان نباید افغانستان را تنها بگذارد.
این عضو پیشین مجلس نمایندگان افزود که افغانستان طالبان نیست، یک ملت است، یک کشور است و بیش از سی میلیون نفر انسان است.
وی همچنین علاوه کرد که تروریسم در افغانستان، دولت، اقتصاد، ارزش های انسانی، فرهنگی و هویتی را نابود کرده است.
گفتنی است که اتحادیه بین الاپارلمانی (IPU) در سال 1889 میلادی تاسیس شد و هدف از آن کمک به صلح و همکاری های میان ملت ها از طریق گفت و گو میان پارلمان های جهان می باشد.
نوام چامسکی منتقد سیاست خارجی آمریکا در کتاب «آمریکای بزرگ و حقوق بشر» می گوید کشورهایی که مسیر توسعه و سازندگی را موفقانه سپری کنند، در سیاست خارجی و ژئوپولتیکی ایالات متحده امریکا (ناحیت اعظم، یعنی سامان پهناور و عظیمی از جهان) تهدید بالقوه علیه منافع این کشور محسوب می شوند و باید به هر قیمتی مهار شوند.
چامسکی از کشورهایی چون نیکاراگوئه و ویتنام به عنوان نمونه یاد می کند و دلیل اصلی هجوم آمریکا بر این کشورها را رشد روزافزون اقتصاد، توسعه فرهنگی و اجتماعی و مسوولیت پذیری دولت‌ها و شکل گیری نهادهای نسبتا دموکراتیک و همچنین رشد تفکر ناسیونالیستی توسعه محور قلمداد می کند.
در اوایل اما آنچه میل آمریکایی‌ها و به تبع آن اروپایی‌ها را در رقابت جدی با شرق به ویژه روسیه تحریک می کرد، پیگیری نظریه «هارتلند مکیندر» و سلطه مطلق هژمونی جهانی غرب به ویژه آمریکایی‌ها بود.
افغانستان در نظریه مکیندر بخش مهم و حائز اهمیت هارتلند محسوب می شود و از این رو همواره یکی از میدان‌های گرم رقابت قدرت های جهانی بوده است. در جریان جنگ سرد و تسرّی سوسیالیسم/کمونیسم که یکی از پلشت ترین پدیده‌های ممکن در ادبیات سیاسی آمریکا و حتی جامعه‌ی آمریکایی محسوب میشد، سیاستگذارن وزارت خارجه آمریکا را بر آن داشت، که با استناد به نظریه «دومینوی آیزنهاور» رییس جمهور وقت آمریکا- که در سال ۱۹۵۳ در یک نشست خبری گفته بود: اگر کمونیسم به یک کشور سرایت کند، به تبع آن کشورهای همسایه را آلوده خواهد کرد، و همچنین با مبنا قرار دادن دکترین «مونرو» که با طرح بی طرف ماندن آمریکا در جنگ‌های خونین قرن نوزدهی اروپایی‌ها به آنها خط و نشان کشید و گفت هوای تاخت و تاز‌های اشغالگرانه به قاره آمریکا به شمول آمریکای جنوبی و مناطق کارائیب که حیات خلوت و تامین‌کننده مواد خام آن زمان آمریکای شمالی محسوب میشد را از سر بیرون کنند؛ هر قسمتی از زمین که در تعریف آمریکایی‌ها بخشی از منابع تامین کننده منافع ملی آنها محسوب میشد و مورد تهدید قرار می گرفت، به بهانه های مختلف به آنجا حمله می کردند.
اعزام نیروهای امریکایی به اوکراین
پرفسور والترمنوشیک در یکی از ساعت‌های درسی‌اش در دانشگاه وین-اتریش (سال ۲۰۱۹) که نگارنده این سطور حضور داشت، گفت: «در جریان جنگ سرد و در سالهای دهه هفتاد و هشتاد و حتی دهه نود، پشت هر براندازی نظامی و دیکتاتوری که در آمریکای جنوبی و منطقه کارائیب و حتی آفریقا شکل می گرفت و اتفاق می افتاد، دست نامرئی و گاهی مرئی آمریکا دخیل بود.»
به تعبیر منوشیک، اما تنها موفقیت لشکرکشی های پسا جنگ جهانی دوم ایالات متحده آمریکا حمله نظامی به گرانادا (جزیره‌ی کوچکی در منطقه‌ی کارائیب) محدود می شود.
پرفسور منوشیک در همان سال گفته بود که آمریکایی‌ها با شکست مفتضحانه و با تکرار تجربه ویتنام افغانستان را ترک خواهند کرد، اتفاقی که پس از چهار سال افتاد.
چامسکی در بخشی از توضیحاتش در همان کتاب «آمریکای بزرگ و حقوق بشر» می گوید: «ما برای هجوم به سرزمین‌ها و کشورهایی که بصورت طبیعی بخشی از منافع ملی ما در ( ناحیت ساحت اعظم) محسوب می شوند، باید بهانه های توجیه پذیر به ويژه در داخل آمریکا داشته باشیم و چه بهتر از بهانه «ترویج دموکراسی و حقوق بشر و مبارزه علیه کمونیسم منفور».
به باور چامسکی هرگاه آمریکا بخواهد کشور یا سرزمینی را اشغال کند، اول باید پای روسیه و کمونیسم را به آنجا بکشاند، و بعد برای مبارزه علیه کمونیسم، این شر عظیم و پدیده منفور- یا مستقیم یا غیر مستقیم وارد عمل شود.
بنابراین، تصور اینکه غرب اخصا آمریکایی ها منادیان کاذب آزادی، حقوق بشر، حقوق زنان و اقلیت‌های ستم‌دیده، کشورهای جهان سومی و توسعه نیافته ای چون افغانستان را با B-52 و F-16 , F-35 در مسیر مردم سالاری و رفاه و ترویج ارزش‌های متعارف و جهان شمول بشری همراهی می کند، از ریشه نادرست و غیر واقع‌بینانه است.
آنگونه که در بالا تذکر رفت، دیدیم که در روابط بین الملل به ویژه گفتمان قدرت و دکترین سیاست خارجی آمریکا، مردم سالاری و ارزش‌های دموکراتیک و حقوق بشر دال مرکزی محسوب نمی شوند، بلکه به قول چامسکی این ارزش‌ها و اسامی دهان پرکن بهانه های اصلی برای توسعه هژمونی آمریکا و دیگر بازیگران صحنه تئاتر سیاست بین‌الملل است.
نقش دوگانه‌ی افغانستان در فروپاشی/ احیای اتحاد جماهر شوری؛
غالبا فروپاشی اتحاد جماهر شوری را معلول لشکرکشی مسکو به افغانستان عنوان می کنند و ادبیات سیاسی با ماهیت اساطیری‌ای که در سه دهه پسین در افغانستان شکل گرفته بود، بی‌شمار به این مهم تاکید می کند.
هرچند هجوم نظامی مسکو به افغانستان یکی از فراوان عوامل فروپاشی شوری سابق بود، اما اهمیت نقش افغانستان در این فروپاشی را نمیتوان دست کم گرفت. با وجود اینکه اصلاحات (گلاسنوست-پروستریکا) گورباچوف و فقدان حمایت کافی مسکو از آلمان شرقی و نارضایتی‌های فزاینده مردم در این قسمت از آلمان که تحت حمایت مستقیم مسکو عمل می کرد، و همچنین شکل گیری خرده ناسیونالیسم و گرایشات جدایی طلبانه ملیت‌های مختلف در حوزه بالکان و یوگسلاوی سابق کلید فروپاشی اتحاد جماهر شوری را چرخاند، اما هزینه های هنگفت اقتصادی و گزارش های منزجر کننده و آمار سرسام آور تلفات نیروهای نظامی شوری در افغانستان و نقش غول‌های رسانه ای غرب در پخش و نشر این گزارشات، رهبران حزب کمونیست مسکو را دچار تردید و مردم را تا حد زیادی علیه حضور مسکو در افغانستان تحریک کرده بود.
اما با انتخاب «بوریس یلتسین» به عنوان نخستین رئیس جمهور روسیه و ایجاد چنددستگی در رهبری حزب کمونیست مسکو، راه یلتسین آهسته آهسته از گورباچوف جدا شد و مسیر فروپاشی اتحاد جماهر شوری و شکل گیری جمهوری های مستقل نیز تسریع یافت.
پس از خروج سربازان روسی از افغانستان و فروپاشی اتحاد جماهر شوروی، آمریکا و اروپا برای مدتی افغانستان را رها کردند، زیرا مرادشان که تک قطبی سازی نظم جهانی و فروپاشی اتحاد جماهیر شوری و در کلیت تحقیر مسکو بود، حاصل شده بود. اما با توجه به اهمیت هارتلند و موقعیت ژئواکونومیکی خاورمیانه و ژئوپولیتکی افغانستان، و رشد روزافزون نیاز کشورهای تازه صنعتی و درحال توسعه آسیایی چون چین و هند به مواد سوخت انرژی زا، آن «ناحیت اعظم» آمریکایی ها با خطر مواجه شده بود.
بنابراین، دوباره دنبال بهانه ای برای حضور مستقیم در افغانستان و خاورمیانه بساط توطئه پهن کردند. حادثه ۱۱ سپتامبر- که «گارت گرف» نویسنده و روزنامه نگار آمریکایی و شمار زیادی از تحلیلگران آن را تئوری توطئه قلمداد می کنند و می گویند که اداره بوش پسر مستقیم یا غیر مستقیم در آن دخیل بود، پای غرب و آمریکایی‌ها را به افغانستان کشاند.
مقامات بلندپایه آمریکایی بارها اذعان کردند و اسناد و مدارک کافی وجود دارد که نشان می دهد، آمریکایی‌ها برای حضور مستقیم در افغانستان پسا فروپاشی اتحاد جماهر شوری حتی قبل از حادثه ۱۱ سپتامبر هزینه های فروانی کرده اند، که از آن جمله می توان به تمویل غیرمستقیم گروه طالبان و تبانی با کشورهای حامی آن زمان طالبان اشاره کرد، که هیلاری کلینتون وزیر خارجه سابق آمریکا به صراحت آن را تائید کرده است.
جورج بوش پسر با دروغ بزرگش که گفت: «صدام حسین سلاح کشتار جمعی دارد» [ادعایی که تاکنون هیچ سرنخی از آن بدست نیامده است] در سال ۲۰۰۳ به عراق لشکر کشی کرد و اینگونه پای آمریکایی ها به خاورمیانه نیز باز شد.
پس از شکست و خروج غرب و آمریکایی‌ها از افغانستان، ادره بایدن به دلیل شیوه شرم آور خروج و پیامدهای پسا خروج از افغانستان مورد سرزنش فراوان و انتقاد شدید سیاستگذاران غربی به ویژه متحدین اروپایی اش و اعضای ناتو قرار گرفته است.
مطالب روزنامه‌ها و رسانه های نوشتاری، دیداری و شنیداری غرب را که مرور کنیم، می بنیم که جسارت و شاخ و شانه کشی های پوتین اخصا در مورد اوکراین را ماحصل خروج بی رویه آمریکا و شکست مذاکرات صلح و تسلط نظامی گروه طالبان بر افغانستان عنوان می کنند.
نگاه غالب در میان اکثریت تحلیل گران سیاسی غرب این است که سطح بالای بی اعتمادی اکثر متحدین منطقه ای و اعضای کلیدی ناتو نسبت به آمریکایی‌ها پس از خروج از افغانستان، مسکو را قانع کرده است که در مسئله اوکراین با جدیت و شدت بیشتر و بی پروا وارد عمل شود و مطالبات وسیع تر(تخلیه ناتو از اروپای شرقی و کشورهای عضو سابق اتحاد جماهیر شوری) که از دید اورپایی‌ها غیرقابل پذیرش است را مطرح کند.
مطالبات و امتیازاتی که مسکو از اروپایی‌ها و آمریکایی‌ها می خواهد، با سیاست (درهای باز ناتو) و حفظ اروپای عاری از سلطه هژمونیک مسکو در تناقض مطلق و گاهی غیر واقع بینانه است؛ اما ظاهرا پوتین به این نتیجه رسیده است که آمریکایی‌ها چنانکه برای افغانستان، برای اروپا نیز شریک قابل اعتمادی نیست، با به کارگیری عوامل فشار می تواند قناعت اروپایی‌ها را حاصل کند و امتیازاتی را که میخواهد، بدست بیاورد.
آلمان یکی از شرکای بزرگ اهداف استراتژیک آمریکا تاکنون حتی از فرستادن تجهیزات نظامی به اوکراین خودداری کرده است و در خبرنامه ای که به یکی از طنزهای سیاسی این روزها در رسانه های اجتماعی تبدیل شده، اعلام کرده است که در صورت حمله نظامی روسیه به اوکراین تنها به فرستادن ۵۰۰۰ کلاه نظامی و حمایت های پزشکی بسنده خواهد کرد.
در حمله‌ی ۲۰۰۳ آمریکا به عراق نیز آلمان از حضور نظامی خودداری کرده بود. بعضی روزنامه های آلمانی زبان به ویژه روزنامه استندرد اتریش نوشته است، که اروپا نباید در مسئله اوکراین به دخالت نظامی فکر کند، بلکه به تجهیز نیروهای ضد روسی و راه اندازی جنگ‌های چریکی علیه حضور مسکو در «کی اف» بسنده کند؛ اما بسود اروپا نیست که از موضع ضعف یا مماشات آنگونه که با هیتلر- با پوتین برخورد کند.
اریک فری، از روزنامه نگاران برجسته اتریشی در این مطلب خود با اشاره به تجربیه تاریخی (شکست سیاست مماشات بیش از حد بریتانیا و فرانسه در برابر هیتلر و انعقاد پیمان سپتامبر ۱۹۳۸ مانشن که منجر به توسعه طلبی و جسارت بیشتر هیتلر شد) سیاستگذاران اروپایی را به تامل و تعقل بیشتر فراخونده و گفته است: برای مهار شکارچی [پوتین] به همان پیمانه که قدرت لازم است، تعقل و تدبر نیز امر خیر و پسندیده و الزامی است. آنچه از لابلای مباحث داغ امروزی در اروپا شنیده می شود، کسی حاضر نیست در صورت حمله روسیه به اوکراین، این کشور را چنانکه کی اف انتظار دارد، حمایت نظامی کند.
به این معنی که یا آمریکایی‌ها و اروپایی‌ها تسلیم خواست‌های پوتین می شوند و نیروهای ناتو از اروپای شرقی تخلیه میشودـ که امری‌ست ظاهرا نامحتمل- یا اوکراین به عنوان یکی از مهره‌‌های مهم غرب، آنگونه که سرویس‌های اطلاعاتی بریتانیا ادعا می کنند، با راه اندازی یک کودتای نظامی در داخل ارتش اوکراین، یا با حمله نظامی تحت سلطه مستقیم یا غیرمستقیم مسکو قرار می گیرد. در هردو صورت این مسکو است که کم از کم در کوتاه مدت به‌خواسته اش در قسمت اروپایی اتحاد جماهیر شوری سابق دست یافته است.
در صورت حمله‌ی نظامی روسیه به اوکراین و حمایت غرب از نیروهای ضد روسی در کی اف، یعنی پیاده سازیی سناریوی افغانستان در اوکراین، بخت پیروزی اوکراینی های غرب محور نسبت به آنچه در افغانستان دوران حضور مسکو اتفاق افتاد، خیلی ناچیز است. زیرا شرایط افغانستان هم به لحاظ جغرافیایی هم به لحاظ ساختار اجتماعی و بافت تباری و گرایش‌های مختلف ایدئولوژیکی و قومی کاملا متفاوت است.
پس از افزایش تنش میان روسیه و اوکراین در سال ۲۰۱۴ که منجر به جدایی جزیره‌ی کریمیه از اوکراین شد، جمهوری‌های خودخوانده ای نیز در «لوهاسنک» و «دومنتسک» با حمایت‌های مستقیم مسکو شکل گرفت که تا کنون بصورت مستقل از کی اف عمل می کنند. بر اساس آمار رسمی تقریبا بیش از یک پنجم جمعیت اوکراین را روس‌ها تشکیل می دهند، که با توجه به رشد روزافزون ناسیونالیسم اوکراینی غرب محور، در صورت درگیری نظامی طرف روسیه را خواهند گرفت. آشنایی با جغرافیا و مشترکات زبانی و فرهنگی و سابقه‌ی طولانی اوکراین به عنوان بخشی از روسیه نیز عامل دیگری است که احتمال پیروزی غرب و جناح‌های غرب محور در اوکراین را در برابر روسیه کاهش می دهد.
در آسیای مرکزی و جمهوری‌های عضو سابق اتحاد جماهیر شوری همچنان نقش روسیه تعیین کننده است و این منطقه به عنوان حیات خلوت سنتی مسکو تلقی می شود. به ویژه پس از تنش‌های اخیر که در قزاقستان اتفاق افتاد، نیروهای نظامی روسیه در راس نیروهای پیمان امنیت جمعی وارد شهر «نورسلطان» شد و به این بهانه حضور نظامی مسکو در این منطقه نیز تسهیل گردید.
جمهوری تاجیکستان هم از بدو ایجاد تا کنون همواره در محور مسکو عمل کرده است و به عنوان یکی از متعهدترین و فرمانبردارترین فرزندان جدا شده اتحاد جماهیر شوری سابق مطیع سیاست‌های منطقه‌ای مسکو باقی مانده است.
در حوزه قفقاز نیز نیروهای روسی به عنوان نیروهای حافظ صلح میان جمهوری آذربایجان و ارمنستان حضور دارند و احتمالا پس از ختم تاریخ پنج ساله، همچنان با اشتعال تنش بیشتر میان این دو جمهوری عضو سابق اتحاد جماهر شوری حضور نظامی مسکو در این منطقه نیز حفظ خواهد شد.
از طرفی هم غرب و آمریکایی ها تنها با مسئله روسیه و اوکراین مواجه نیستند. پکن نیز از موضع روسیه آشکارا حمایت کرده و احتمالا انتظار دارد که در صورت اقدام چین علیه تایوان، حمایت مسکو را با خود داشته باشد. در واقع آمریکایی‌ها و غرب امروزه با چندین بحران مواجه اند، که افغانستان گوشه کوچک و نه چندان مهم آن را تشکیل می دهد. از همین روست که ناروی با چراغ سبز آمریکایی‌ها و کشورهای دیگری اروپایی، سران ملیشه‌های نظامی که هنوز در لیست گروه های ترویستی سازمان ملل قرار دارند و بی شمار جنایت کرده‌اند را در اسلو میزبانی می کند. غربی‌ها تلاش می کنند با هر ترفندی رژیم طالبان در کابل را به رسمیت بشناسند و نیرویی را که صرف مسئله افغانستان و مهاجرین افغانستانی می کنند را در جبهات دیگر هزینه کنند.
نتیجه‌گیری:
از آنچا در بالا گفته شد، میتوان چنین نتیجه گرفت که:
آمریکایی‌ها و غربی‌ها چنانکه مدعی‌اند، منادیان صادق مردم‌سالاری، آزادی و ارزش‌های بشری به ویژه برای مستعمرات سابق خویش نیستند؛ و برعکس، در یک رقابت تنگاتنگ با قدرت‌های دیگری چون چین و روسیه در پی تحکیم پایه‌های سلطه جهانی خویش و به قول گرامشی نهادینه سازی هژمونی ساختاری و ترویج سبک زندگی امپریالستی در میان جوامع توسعه نیافته و در حال توسعه اند.
２- شکست آمریکا و غرب در افغانستان در گفتمان سیاست بین‌المللی مسکو- پکن نقطه‌ی عطف تاریخ و آغاز شکست لیبرال دموکراسی غربی و پایان هژمونی جهانی آمریکا و صعود شرق تلقی می شود و موجب کاهش سطح اعتماد همپیمانان منطقه ای و اروپایی آمریکا شده است. به همین دلیل مسکو نیز با جسارت و اطمینان بیشتر ظاهر شده است. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوری سابق، به تعبیر ایمانوئل ماکرون که گفته بود ناتو دچار سکته مغزی شده است، مسکو نیز دچار سکته مغزی و شوک عظیم تاریخی شده بود. هجوم نظامی مسکو به افغانستان یکی از عوامل جدی و موثر فروپاشی اتحاد جماهر شوری محسوب می شد. اما ظاهرا همین افغانستانی که موجب شکست و فروپاشی شوری سابق شده بود، اکنون اسباب احیا و بازسازیی احتمالی آن را فراهم کرده است. یعنی به همان پیمانه که در فروپاشی نقش داشت، در احیای آن نیز نقش ایفا کرده است.
３- روسیه چه دیر و چه زود، مسقیم یا غیر مستقیم، اوکراین را از غرب گرایی مطلق و عضویت در ناتو باز می دارد و احتمالا با ترتیب یک کودتای نظامی در داخل ارتش اوکراین، گروه ها و جریان‌های وابسطه به مسکو را در قدرت حفظ خواهد کرد.
４- با توجه به وسعت بحران‌هایی که آمریکا و اروپا در برابر چین، روسیه، ایران و در خاورمیانه روبرو اند، افغانستان در حاشیه سیاست‌های خارجی آنها قرار خواهد گرفت و با تعاملات پیدا و پنهان و به بهانه های مختلف رژیم طالبان در کابل را به رسمیت خواهند شناخت. یکی از مواردی که سیاست امنیتی روسیه در آسیای مرکزی را تهدید می کرد، حضور احتمالی غرب در آسیای میانه به بهانه مدیریت اوضاع افغانستان و آسیای مرکزی (حیات خلوت سنتی روسیه) بود، که با حضور و نقش آفرینی نیروهای پیمان امنیت جمعی به رهبری مسکو در قزاقستان، این احتمال نیز منتفی است و روسیه بازیگر اصلی این منطقه خواهد بود. آنچه ناروشن است، آینده افغانستان و سرنوشت سی و چند میلیون شهروند این کشور است که با مصائب فراوان و در شرایط رقت انگیزی بسر می برند.
وزارت داخله امارت اسلامی روز چهارشنبه 6 دلو در بیانیه ای گفت که سخنان اخیر سراج الدین حقانی سرپرست این وزارت در مصاحبه با شبکه الجزیره توسط برخی رسانه ها تعبیر نادرست شده است.
در بیانیه وزارت داخله طالبان آمده است: «چند روز پیش خلیفه سراج الدین حقانی با تلویزیون الجزیره مصاحبه ای داشت که متاسفانه براساس آن مصاحبه برخی رسانه ها گزارش های دروغ منتشر کردند.»
براساس بیانیه، سراج الدین حقانی در این مصاحبه از هیچ واژه تهدید آمیزی استفاده نکرده و امارت اسلامی نیز به پیمان صلح دوحه متعد می باشد.
لازم به ذکر است که برخی رسانه ها مصاحبه سراج الدین حقانی با شبکه الجزیره را این گونه بازتاب دادند که گویا وی امریکا را تهدید کرده که اگر امارت اسلامی را به رسمیت نشناسد، امارت تهدیدی برای امریکا خواهد بود.
سراج الدین حقانی در این مصاحبه همچنین حضور خود در شبکه ای به نام «شبکه حقانی» را تکذیب کرد و گفت چنین شبکه ای وجود ندارد.
این در حالیست که پولیس فدرال امریکا سراج الدین حقانی را رهبر کنونی شبکه حقانی معرفی کرده و جایزه ای 10 میلیون دالری برای اطلاعات منجر به دستگیری او تعیین نموده است.
قاری فصیح الدین فطرت رئیس ارتش امارت اسلامی طالبان می گوید که امریکا و ناتو طی 20 سال گذشته با طالبان عملا در جنگ بوده اند و امارت اسلامی نیز توقع رسمیت از آنها را ندارد.
قاری فصیح الدین فطرت بدخشی رئیس ارتش و ملا محمد یعقوب مجاهد سرپرست وزارت دفاع طالبان که هر دو به ولایت بدخشان رفته اند، از ولسوالی های مرزی و نیروهای نظامی طالبان در این مناطق بازدید کردند.
در این بازدیدها، قاری فصیح الدین گفت که امریکا طی بیست سال گذشته عملا با امارت اسلامی طالبان در جنگ بوده است، و امارت نیز هم اکنون توقع رسمیت از آنها را ندارد.
در همین حال، ملا محمد یعقوب نیز گفت: «دشمن می خواهد به نام سمت، زبان، قوم و نژاد تفرقه ایجاد کند، اما امارت اسلامی به هیچ شخص و گروهی اجازه چنین فعالیت هایی را در افغانستان نخواهد داد.»
او همچنین از ارتقای لوای دوم پیاده بدخشان به فرقه نظامی با فرمان ملا هبت الله آخندزاده رهبر عالی این گروه در آینده نزدیک خبر داد.
این گفته ها در حالی از سوی قاری فصیح الدین فطرت مطرح می گردد که یک هیات 15 نفره از طالبان به تازگی از سفر ناروی برگشته اند که گفته می شود در این سفر سه روزه، از خواسته های اصلی طالبان از کشورهای غربی، مشروعیت و آزادسازی دارایی های افغانستان بوده است.
آنتونیو گوترش، دبیر کل سازمان ملل، اعلام کرد احترام به حقوق بشر و حقوق زنان و دختران در به رسمیت شناختن طالبان و جلب حمایت بین المللی مهم ارزیابی می شود.
وی که روز گذشته اولویت هایش برای سال 2022 میلادی را در مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک ارائه می کرد، گفت:«امارت اسلامی برای کسب حمایت های بین المللی برای مردم افغانستان و به رسمیت شناخته شدن می بایست دیدگاه مثبتی به حقوق بشر به طور کلی داشته باشد.»
دبیر کل سازمان ملل از سویی هم در گفت وگویی با اسوشیتدپرس خواستار تسریع کمک های انسانی به افغانستان شد و افزود مردم افغانستان در خطر مرگ ناشی از گرسنگی و بیماری قرار دارند.
وی گفت:«بیایید چیزها را تفکیک کنیم. یک چیز طالبان است و چیز دیگر مردم افغانستان و نمی توان مردم افغانستان را به خاطر چیزهای غلطی که توسط طالبان انجام شده به صورت جمعی مجازات نمود.»
گوترش تاکید کرد در شرایط کنونی که مردم افغانستان در یک موقعیت اسف بار قرار گرفته اند و خطر مرگ ناشی از گرسنگی، بیماری ها و سرمای شدید زمستان آنها را تهدید می کنند، کمک های انسانی می بایست افزایش یابد.
وی گفت:«می توانید سرمای زمستان همراه با کوید-19 را در افغانستان تصور کنید!»
دبیر کل سازمان ملل تاکید کرد موقعیت اسف باری ست، بیش از نیمی از جمعیت افغانستان به کمک های انسانی نیاز دارند و این کمک ها باید فراهم شود.
اظهارات گوترش در حالی مطرح می شود که امارت اسلامی همچنان بر مواضع خود در قبال زنان و دختران تاکید دارد و می گوید تمام شهروندان به شمول زنان و دختران تحت قوانین و اصول اسلامی آنها از حقوق خود برخوردار می شوند.
رئیس الوزراء امارت اسلامی از کشورهای اسلامی خواست برای به رسمیت شناختن طالبان پیش قدم شوند.
ملاحسن آخوند افزود:«از کشورهای اسلامی می خواهم در به رسمیت شناختن طالبان در صدر قرار گیرند. امیدوارم امارت اسلامی به سرعت توسعه یابد و خود را تثبیت کند.»
وی به رسمیت دیپلماتیک اشاره کرد و گفت:«کمک هیچ کسی را نمی خواهیم. ما کمک دیگران را به خاطر مقامات لازم نداریم بلکه به خاطر مردم افغانستان می خواهیم.»
نخست وزیر امارت اسلامی تاکید کرد تمام شرایط لازم برای استقرار صلح و ثبات از سوی آنها براورده شده است.
این در حالی ست که هنوز هیچ کشور منطقه یی و جهانی امارت اسلامی را به رسمیت نشناخته است و کشورها در یک موضع مشترک منتظر اقدامات طالبان می باشند تا مشخص شود این گروه در مقایسه با دور اول خود بین سال های 2001-1996 میلادی در ارتباط با موضوعاتی چون حقوق بشر، حقوق زنان و اقلیت های مذهبی تغییر کرده اند یا خیر!
علی رغم وعده طالبان به حکومت داری معتدل تر، اما هنوز زنان از تحصیل و کار محروم هستند.
از سویی هم با سقوط دولت پیشین و تسلط دوباره طالبان و قطع کمک های خارجی افغانستان با بحران انسانی و اقتصادی شدیدی دست و پنجه نرم می کند و براساس آمار سازمان های بین المللی نزدیک به بیست و سه میلیون افغان در زمستان پیشرو با گرسنگی محض روبرو هستند.
امریکا و غرب دارایی های بانک مرکزی افغانستان را بلوکه کرده و آزاد سازی آن را به عمل به تعهدات از سوی طالبان مشروط ساخته است.
قابل ذکر است نخست وزیر امارت اسلامی در حالی از کشورهای اسلامی می خواهد طالبان را به رسمیت بشناسند که در نشست اخیر فوق العاده سازمان همکاری های اسلامی در پاکستان، کشورهای اسلامی از این امر سر باز زدند.
وزارت خارجه ایران اعلام کرد با وجود مثبت بودن نشست با رهبری طالبان در تهران، ایران هنوز آماده نیست طالبان را به رسمیت بشناسد.
سعید خطیب زاده، سخنگوی وزارت خارجه ایران، روز گذشته گفت با وجود گفت و گوی صمیمانه با امیرخان متقی، وزیر امور خارجه امارت اسلامی، در تهران، ایران در موقعیت به رسمیت شناختن رسمی طالبان نبود.
گفتنی ست امیرخان متقی وزیر امور خارجه امارت اسلامی روز یک شنبه هفته جاری در راس یک هیات عالی رتبه و به دعوت مقامات ایرانی وارد تهران شد.
به نقل از الجزیره خطیب زاده تاکید کرد وضعیت کنونی افغانستان یک نگرانی بزرگ برای ایران است و سفر هیات طالبان به تهران در چارچوب همین نگرانی صورت گرفت.
طالبان در آگوست سال گذشته میلادی قدرت را در افغانستان به دست گرفتند و هزاران تن از شهروندان افغانستان از کشور فرار کردند. طالبان در ادامه کابینه تک قومی خود را اعلام نمودند.
ایران نیز همانند دیگر کشورهای دنیا طالبان را به رسمیت نشناخته است اما در برخی زمینه ها با این گروه کار می کند.
در دیدار امیرخان متقی با وزیر خارجه ایران روی موضوعات سیاسی، اقتصادی و مهاجرین افغانستانی در ایران گفت و گو شد.
ایران همچنین متعهد شد به افغانستان کمک ارسال کند.
حسین امیرعبداللهیان، وزیر امور خارجه ایران، در دیدار را امیر خان متقی از سیاست های نادرست امریکا به شدت انتقاد کرد.
او گفت مردم مظلوم افغانستان ثابت کردند که هیچ قدرت خارجی نمی تواند افغانستان را اشغال و بر مردم حکومت کند.
در این دیدار همچنین فیصله شد دو کشور روی موضوع آب نیز گفت و گو داشته باشند.
این در حالی ست که طالبان در دور اول و قبل از سرنگونی توسط امریکا در سال 2001 روابط تیره ای با ایران داشتند. طالبان دیپلمات های ایرانی را در مزار شریف در سال 1998 کشتند. دلیل دیگر تیرگی روابط ایران و طالبان نسل کشی شیعیان افغانستان توسط طالبان بود.
گزارشات نشان می دهد مبارزه طالبان با امریکا روابط این گروه با ایران را گسترش داد.
شماری از شهروندان افغانستان روز گذشته (دوشنبه 15 قوس) در شهرهای مختلف آلمان به شمول هامبورگ و مانشن تجمع کرده و خواستار به رسمیت نشناختن طالبان شدند.
کرام الدین عظیمی یک عضو جبهه مقاومت ملی در واشنگتن به خبرگزاری رها در این باره می گوید که تظاهرات و حرکات مدنی حق شهروندی هر فرد است که کشورهای خارجی به پناهندگان و مهاجرین افغانستان این حق را داده اند.
او می افزاید که مهاجران افغان نیز با توجه به حس دلسوزی که نسبت به کشور و هموطنان خود در افغانستان دارند، خاموش ننشسته اند و در حمایت از جبهه مقاومت ملی و آزادی، صدای اعتراض شان را علیه ظلم و ستم طالبان بلند کرده اند.
آقای عظیمی علاوه کرد که تجمع روز گذشته مردم در شهرهای مانشن و هامبورگ آلمان به این دلیل بود تا از جامعه جهانی بخواهند که طالبان را به رسمیت نشناسند.
وی گفت جبهه مقاومت ملی هر روزه در داخل افغانستان در حال گسترش است، و خواست این جبهه آزادی افغانستان از ظلم و ستم طالبان است.
مولود چاووش اوغلو وزیر خارجه ترکیه روز پنجشنبه 13 عقرب هنگام ارائه بودجه 2022 وزارت خانه اش به کمیته برنامه و بودجه «مجلس ملی کبیر ترکیه» گفت با وجود انکه سطح تعامل میان کابل و آنقره به تدریج در حال افزایش است، اما ترکیه هیچ عجله ای برای به رسمیت شناختن طالبان به عنوان دولت رسمی افغانستان ندارد.
وی با بیان این که ترکیه نمی تواند نسبت به بحران افغانستان بی تفاوت بماند، گفت: «بر علاوه ارتباط تاریخی مان، ما تبار مشترک، سرمایه گذاری و حضور در زمینه های مختلف با افغانستان داریم. تروریسم، مهاجرت های غیرقانونی و تهدید مواد مخدر باید از ریشه نابود گردد و از فروپاشی اقتصادی و بحران انسانی در افغانستان باید جلوگیری شود.»
او گفت که اگر بحران در منشا آن مدیریت نگردد، همگان از عواقب آن متاثر خواهند شد.
چاووش اوغلو افزود: «بخاطر همین، تعامل تدریجی خود را با طالبان دنبال می کنیم و از موضوعات مرتبط با مسایل انسان دوستانه و دیپلماسی فعال در عرصه بین المللی حمایت نیز می کنیم. بر علاوه، جامعه جهانی نیز یک تعامل تدریجی با طالبان را دنبال می کنند. عجله ای نداریم؛ ما گفته ها را در میدان عمل دنبال می کنیم.»
وی همچنین گفت که در هنگام دیدارش با امیرخان متقی سرپرست وزارت خارجه دولت موقت طالبان بر تشکیل یک ساختار سیاسی همه شمول جهت به عنوان راه حلی برای ثبات دایمی افغانستان تاکید کرده است.
چاووش اوغلو علاوه کرد که ترکیه 80 مکتب در افغانستان دارد که 14 مکتب آن مربوط به دختران است. به دنبال تحولات سیاسی اخیر این مکاتب تعطیل شده بودند که اما هم اکنون 10 مکتب از 14 مکتب دخترانه ترکیه در افغانستان بازگشایی شده است.
سراج الحق امیر جماعت اسلامی پاکستان روز گذشته سه شنبه 11 عقرب گفت که افغانستان نیاز به بازسازی، صلح و ثبات دارد و این وظیفه جهان است تا به طالبان جهت رسیدن به این اهداف کمک کنند.
این سناتور پاکستانی سقوط دولت پیشین و روی کار آمدن طالبان را «پیروزی مردم افغانستان» خواند و گفت این پیروزی روحیه تازه ای در قلب های مسلمانان و مبارزان آزادی خواه در سراسر جهان پدید آورد.
وی تاکید کرد که صلح در افغانستان برای صلح کل منطقه حیاتی است.
این گفته ها در حالی از سوی این سناتور پاکستانی مطرح می گردد که دولت این کشور از زمان روی کار آمدن طالبان در حال کمپاین در سطح جهانی برای آغاز تعامل با طالبان بوده است.
امرالله صالح معاون اول دولت اشرف غنی رئیس جمهور فراری افغانستان در صفحه اجتماعی اش در واکنش به سخنان اخیر ذبیح الله مجاهد، روز یکشنبه 9 عقرب گفت: «پیام واقعی طالبان به دنیا این است که می گوید اگر ما را به رسمیت بشناسید بد می مانیم؛ اما اگر به رسمیت نشناسید بدتر می شویم، بدتر نسبت به حقوق انسانی و ارزش ها.»
ذبیح الله مجاهد سخنگو و معاون وزارت اطلاعات و فرهنگ طالبان روز گذشته شنبه گفته بود: «پیام ما به آمریکا و دیگر کشورهای دنیا این است که اگر طالبان را به رسمیت نشناسید، مشکلات افغانستان ادامه می یابد، و ادامه مشکلات افغانستان، مشکلی برای منطقه و کل دنیا خواهد بود.»
آقای مجاهد همچنین گفت که جنگ قبلی آمریکا با طالبان بخاطر این بود که طرفین هیچ گاه روابط دیپلماتیک با یکدیگر نداشتند، در صورتی که بسیاری از مسایل با مذاکره قابل حل بود.
امرالله صالح اما در واکنش به این سخنان ذبیح الله مجاهد می گوید: «این سیاست طالبان دقیقا نسخه کاپی شده سیاست پاکستان در قبال غرب است که می گویند اگر به ما پول بدهید، بد می مانیم؛ اما اگر پول ندهید، بدتر می شویم.»
آقای صالح همچنین در یک پیامی دیگر در واکنش به تیراندازی افراد طالبان در یک محفل عروسی در ولایت ننگرهار می گوید که «طالبان باید گم شود و این فقط به یک مقاومت ملی نیاز دارد.»
لازم به ذکر است که امرالله صالح معاون دولت اشرف غنی بارها در زمان دولت پیشین در محافل متفاوت اعلام کرده بود که او از موقف شخصی اش هیچ گاه با طالبان آشتی نمی کند، اما به عنوان معاون رئیس جمهور تلاش برای صلح با طالبان را دارد.
ذبیح الله مجاهد سخنگو و معاون وزارت اطلاعات و فرهنگ طالبان گزارش های مطرح شده در خصوص اعزام چندین دیپلمات طالبان به پاکستان برای کنترل سفارت و کنسولگری های افغانستان در پاکستان را رد کرد.
وی گفت چنین چیزی تاکنون تایید نشده است.
لازم به ذکر است که پیش تر به نقل از چند منبع طالبان، سفیر پاکستان در کابل و برخی دیپلمات های پیشین افغانستان در پاکستان اعلام شد که سرپرست وزارت خارجه طالبان افرادی را به عنوان نماینده خود به سفارت و کنسولگری های افغانستان در پاکستان اعزام کرده است.
منصور خان سفیر پاکستان در کابل نیز تایید کرده بود که به چند تن از مقام های طالبان ویزای پاکستان صادر کرده است.
وی اما گفته بود که صدور ویزا به معنای به رسمیت شناختن طالبان نیست، و این فقط بخاطر تسهیل برای انجام برخی امور مانند انتقال کمک های بشردوستانه پاکستان به افغانستان انجام شده است.
ذبیح الله مجاهد سخنگوی طالبان امروز شنبه به خبرنگاران گفت اگر دنیا طالبان را به رسمیت نشناسد و دارایی های افغانستان را آزاد نکند، این به مشکلی نه تنها برای افغانستان که برای کل دنیا تبدیل خواهد شد.
ذبیح الله مجاهد سخنگوی طالبان گفت: «پیام به آمریکا و دیگر کشورهای دنیا این است که اگر به رسمیت نشناختن طالبان ادامه یابد، مشکلات افغانستان ادامه می یابد، و این یک مشکل برای منطقه است و می تواند به مشکلی برای کل دنیا تبدیل شود.»
آقای مجاهد همچنین افزود که جنگ قبلی آمریکا و طالبان هم بخاطر این بود که طرفین روابط دیپلماتیک با یکدیگر نداشتند.
او گفت: «مسایلی که منجر به جنگ میان طرفین شد، می توانست از طریق مذاکره و دیپلماسی حل گردد.»
سخنگوی طالبان علاوه کرد که به رسمیت شناختن طالبان حق مردم افغانستان است.
در حدود دو ماه می شود که طالبان دولت موقت خود را اعلام کرده است اما با این وجود تاکنون هیچ کشوری آنها را به رسمیت نشناخته اند و تمامی کشورها بر تشکیل ساختار سیاسی همه شمول در افغانستان به عنوان پیش شرطی برای به رسمیت شناختن آنها تاکید کرده اند.
در دومین نشست وزرای خارجه کشورهای همسایه افغانستان که چهارشنبه هفته گذشته در تهران پایتخت جمهوری اسلامی ایران نیز برگزار شد، شرکت کنندگان در پایان نشست، تشکیل ساختار سیاسی فراگیر و همه شمول را به عنوان راه حل اصلی مشکلات افغانستان بیان کردند.
با مسدودی دارایی های افغانستان و تعلیق تعامل بانک جهانی و دیگر نهادهای مالی با افغانستان، هم اکنون افغانستان در آستانه فروپاشی اقتصادی قرار دارد.
بیکاری و نبود درآمد اقتصادی از یک سو و افزایش قیمت های مواد غذایی از سوی دیگر، مردم افغانستان را در تنگنای اجتماعی سختی قرار داده است.
محمد محقق رهبر حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان روز گذشته در صفحه اجتماعی اش گفته بود که مردم میان انتخاب بین گروه داعش و طالبان مانده اند.
پیش از آن نیز گزارش هایی مطرح شده بود که گویا گروه تروریستی داعش در مناطق مختلف و دور دست ولایات در حال سربازگیری است و در برخی مناطق با پرداخت پول تلاش در جذب نیرو دارد.
امیرخان متقی سرپرست وزارت خارجه طالبان در صحبت با آناتولی ترکیه گفته است که مسدودسازی ذخایر افغانستان توسط آمریکا بر خلاف قوانین بین المللی و حقوق بشری است.
وی که در راس یک هیات از مقام های طالبان روز پنجشنبه به ترکیه رفته بود در دیدار با مقام های این کشور، به رسمیت شناختن دولت موقت طالبان و تدوام کمک های بین المللی به افغانستان را از مهم ترین عوامل بازسازی اقتصاد افغانستان عنوان کرد.
در دیداری که او با مولود چاووش اوغلو وزیر خارجه ترکیه داشت، دو طرف بر سر موضوع به رسمیت شناخته شدن طالبان و مسدود بودن دارایی افغانستان توسط آمریکا گفتگو کردند.
امیرخان متقی گفت مسدود کردن دارایی های افغانستان پس از سقوط دولت پیشین، ناقض قوانین بین المللی و حقوق بشری است.
او افزود که پول هایی که آمریکا مسدود کرده است در واقع توسط دولت های دیگر برای توسعه و ساخت افغانستان ارسال شده بودند.
سرپرست وزارت خارجه طالبان گفت: “سوال اصلی این است که چرا این پول ها باید مسدود شود؟ مردم افغانستان چکار کرده اند؟ از طرفی آمریکا و دیگر کشورها می گویند که حمایت های بشردوستانه باید به مردم افغانستان تداوم یابد و به حقوق انسانی افغان ها احترام گذاشته شود، اما از طرفی آنها مردم افغانستان را با 40 میلیون نفر جمعیت بدون تامین نیازهای اساسی شان رها کرده اند.”
نمایندگان طالبان که پس از سقوط دولت پیشین و به دست گرفتن کنترل افغانستان برای اولین دور از گفتگوهای رو در رو با نمایندگان آمریکا به دوحه پایتخت قطر رفته اند، می گویند این مذاکرات مثبت بود و دیدارهایشان با نمایندگان اروپا را آغاز کرده اند.
الجزیره در گزارشی آورده است که نمایندگان آمریکا جزئیاتی از این گفتگوها ارائه نکرده اند، اما نمایندگان طالبان این گفتگوها را مثبت خواندند.
یک مقام طالبان می گوید که امیدوار است این گفتگوها راه ها را برای به رسمیت شناختن طالبان هموار سازد، نه تنها از سوی آمریکا، بلکه از سوی جامعه جهانی امارت اسلامی طالبان پذیرفته شود.
الجزیره می افزاید از طرفی نمایندگان طالبان به سرپرستی امیرخان متقی سرپرست وزارت خارجه طالبان به دوحه سفر کرده اند، به دنبال جذب حمایت های مالی نیز هستند.
لازم به ذکر است که به دنبال سقوط دولت و تسلط طالبان بر افغانستان، آمریکا نزدیک به 10 میلیارد دالر از دارایی های نقدی افغانستان را مسدود کرد؛ بانک جهانی و صندوق بین المللی پول نیز کمک هایشان را قطع کردند.
