برچسب: بامیان

آقای عثمانی امروز سه شنبه در یک نشست خبری گفت که مسیر سالنگ از مسیر بامیان کوتاه تر است و به این دلیل مسیر برق به سمت بامیان مردود است.

وزیر انرژی و آب می گوید که تغییر مسیر برق مخالفت باشندگان ولایات دیگر را در پی میداشت و ما راضی به نارضایتی آنها نشدیم.

این گفته های وزیر انرژی و اب در حالی مطرح می شود که صبح امروز جمعی از استادان دانشگاه، فعالان مدنی، نمایندگان احزاب و متنفذان در نشستی خبری به دولت 72 ساعت فرصت داده است که از تصمیم خود صرف نظر کند.

معترضان به تصمیم روز شنبه کابینه در پیوند به تغییر مسیر پروژه توتاپ گفتند که اگر دولت از تصمیم خود منصرف نشود، اعتراض مدنی گسترده ای را راه اندازی خواهیم کرد.

وزیر انرژی و آب اما می گوید که ما تشریح کردیم و امیدواریم که مردم قانع شده باشند. تغییر مسیر زمانی را در بر می گیرد و کی پاسخگوی این زمان خواهد بود؟”

اما برخی از نمایندگان مجلس و فعالان مدنی می گویند که این طرح در سال 2013 توسط شرکت المانی فیشنر تحقیق شده بود و مسیر بامیان انتخاب شده بود.

به گفته نمایندگان و فعالان مدنی، فیشنر گفته است که مسیر بامیان از نظر امنیت، مصونیت و انکشافی به مسیر سالنگ ارجحیت دارد اما با فشار شرکت برشنا و وزارت انرژی و آب این شرکت مجبور به تغییر مسیر شده است.

اما از سوی دیگر، وزیر انرژی و اب مدعی است که اسناد شرکت فیشنر را ندیده ام.

دفتر مطبوعاتی معاونت دوم ریاست جمهوری، امروز با نشر خبرنامه ای گفته است که “دیدگاه معاونت دوم ریاست جمهوری از همان روزی که بحث پروژه برق 500 کیلوولت (توتاپ) مطرح شده است تاکنون تغییر نکرده است و هم چنان دلایل کافی برای انتقال برق ترکمنستان از مسیر بامیان در اختیار دارد و دلایلی را که وزارت انرژی و شرکت برشنا مطرح می کنند، هم چنان، قناعت بخش نمی داند.”

روز گذشته خبرهای تایید نشده ای مبنی بر فیصله کابینه بر انتقال برق پروژه توتاپ از مسیر سالنگ در رسانه های اجتماعی منتشر شد و معاونان دوم ریاست جمهوری و ریاست اجراییه را متهم به کم کاری و محافظه کاری شده بودند.

اما دفتر مطبوعاتی آقای دانش می گوید که معاونت دوم ریاست جمهوری، وزارت انرژی و آب و شرکت برشنا را مسئول اصلی نادیده گرفتن مناطق مرکزی در ماستر پلان برق کشور می داند و به طور جدی از آن ها می خواهد که در ماسترپلان اصلی برق کشور تجدید نظر کنند.

در خبرنامه ذکر شده است که بر اساس مخالفت معاونت دوم ریاست جمهوری با انتقال برق از مسیر سالنگ و مطالبات مردم مناطق مرکزی، طرح بدیلی از سوی وزارت انرژی و آب و شرکت برشنا، از پشته سرخ ولایت پروان به بامیان و از طریق دره غوربند مطرح شده است که هنوز دارای ابهامات جدی و فاقد ضمانت اجرایی لازم می‌باشد.

همچنین گفته شده است که از تمام کسانی که – استاد خلیلی، استاد محقق، نمایندگان مجلس، فعالان مدنی، احزاب سیاسی و مردم- برای تحقق عدالت اجتماعی و انکشاف متوازن صدایشان را بلند کرده است، تشکر می کنم.

به نقل از آقای دانش در خبرنامه آمده است که دولت مکلف است که همه شهروندان کشور را با یک دید نگاه کند و امکانات اولیه زندگی از جمله انرژی برق را برای همگان فراهم کند. ا

دفتر مطبوعاتی معاونت دوم ریاست جمهوری گفته است که شرط تحقق مطالبات و هم چنین تحقق عدالت اجتماعی، همدلی، همراهی و وحدت نظر است. لذا از همگان خواهش می کنیم که از هرگونه اقدامات و اظهاراتی که به وحدت ملی و همگامی دولت و مردم در شرایط حساس کنونی صدمه بزند، پرهیز کنند

همچنین در قسمتی دیگر از خبرنامه ذکر شده است، ایشان تا کنون تمام سعی و کوشش خویش را به کار بسته است تا تبعیض، نابرابری، بی عدالتی و تفکر انحصارطلبی از بین برود و چنان که بارها گفته شده است، هر زمان که احساس کند که تضییع حقوق مردم صورت می گیرد، در کنار مردم خواهد بود و در برابر بی عدالتی خواهد ایستاد.

در این تصمیم هیچ تفاوتی بین اقشار مختلف و شهروندان کشور نمی بیند.

امروز تعدادی دیگر از نمایندگان مجلس نیز به فیصله کابینه اعتراض کردند و این عمل کابینه را غیر ملی و غیر قانونی خوانند.

برخی از کاربران رسانه های اجتماعی نیز نوشته اند که به زودی یک تظاهرات میلیونی به دلیل این تصمیم کابینه راه اندازی خواهد شد.

علیرضا احمدی-کابل

آنان می گویند به رغم نبود امکانات، برای رشد ورزش در این ولایت تلاش می کنند و در این راستا، به پیشرفت هایی نیز دست یافته اند.

ورزشکاران بامیان در یک و نیم دهه گذشته به پیشرفت های چشمگیری دست یافته اند. شماری از آنان توانسته اند ضمن کسب عضویت تیم های ملی کشور، موفق به کسب ده ها مدال طلا، نقره و برنز از مسابقات ورزشی در سطح ملی و بین المللی شوند.

درحال حاضر بیشتر از پانزده باشگاه رشته های مختلف رزمی و نزدیک به بیست تیم والیبال و فوتبال، در کنار پنج اسکی کلپ در این ولایت فعالیت دارند. با این وجود تاکنون به ساخت ورزشگاه معیاری در بامیان توجهی صورت نگرفته و ورزشکاران این ولایت از نبود مکان و امکانات مناسب، رنج می برند.

خداداد احمدی مسئول فدراسیون کونگ فوتوآ و باشگاه رزمی عقاب در بامیان به خبرگزاری رها گفت که دولت از ورزشکاران این ولایت حمایت نمی کند: “تمام ورزشکاران در بامیان، از لحاظ نبود امکانات با مشکلات جدی مواجه اند. دولت تا کنون به این مشکلات توجهی نکرده است و به همین دلیل ورزشکاران، خود وارد اقدام شده اند، چنانچه هنرجویان باشگاه ما، برای نصف سطح محل تمرین شان، با پول شخصی فرش خریده اند”.

صدایی که شنیده نشد

ورزشکاران بامیان، با آنکه بارها مشکلات شان را با مسئولان در بامیان و کابل در میان گذاشته اند اما تا  هنوز کسی صدای شان را نشنیده و شاهد اقدام موثری در این زمینه نبوده اند. با آنکه دو سال پیش یک ورزشگاه سرپوشیده کوچک از سوی وزارت مبارزه با مواد مخدر در مرکز بامیان ساخته شده است، اما این ورزشگاه نتوانسته است، مشکلات ورزشکاران این ولایت را مرفوع کند.

خداداد احمدی می گوید:” این ورزشگاه در ساحه بسیار کوچک و با امکانات محدود ساخته شده است. از همین رو تمامی ورزشکاران به آن دسترسی ندارند”.

بی باوری به وعده های دولت

ورزشگاه شهید مزاری در مرکز بامیان، تنها مکانی است که جوانان این ولایت، مسابقات ورزشی والیبال و فوتبال را در آن برگزار می کنند. زمین این استدیوم تا هنوز خاکی و نا هموار است و مکان مناسبی برای تمرینات ورزشی به شمار نمی رود.

عبدالخالق شهیدانی از دیگر ورزشکاران بامیان گفت که دولت بارها وعده سپرده تا این ورزشگاه را بازسازی می کند اما تا هنوز اقدامی در این زمینه صورت نگرفته است.

آقای شهیدانی افزود که خرابی زمین این ورزشگاه، مشکلات زیادی را برای ورزشکاران به بار آورده است:”نا همواری زمین این ورزشگاه، سبب زخمی شدن شماری از ورزشکاران و در برخی مواقع حتا شکستن دست و پای آنان می شود”.

در همین حال، صالح محمد نزهت، آمر اداره ورزش بامیان، با تایید عدم همکاری دولت با ورزشکاران بامیان می گوید که ریاست تربیت بدنی در نظر دارد تا زمین استدیوم ورزشی شهید مزاری را در سال آینده خورشیدی، سبزه کاری کند: ” همچنان زمینی برای ساخت یک ورزشگاه بزرگ و معیاری از سوی اداره ولایت بامیان در نظر گرفته شده است و چنانچه این زمین در اختیار ریاست تربیت بدنی قرار بگیرد، کار ساخت این ورزشگاه، در آینده نزدیک آغاز خواهد شد”

این در حالیست که چندی پیش، همایون خیری رئیس اداره تربیت بدنی کشور در سفری به بامیان، به ورزشکاران این ولایت وعده سپرد که هرچه زودتر به مشکلات شان رسیدگی می کند. ورزشکاران بامیان اما می گویند که بارها به اینگونه وعده های دولت که هیچگاهی عملی نمی شوند، بی باور شده اند.

آنان امروز در یک حرکت اعتراضی گفتند که بیشتر مکاتب بامیان با کمبود آموزگار، لابراتوار، کتابخانه، صنوف و مواد درسی مواجه اند.

معترضان نمایشنامه ای اجرا کردند که در آن اتاق کهنه و فرسوده ای به عنوان اداره مکتب انتخاب شده بود. بر در و پنجره این اتاق و درختان و دیوارهای اطراف آن، برگه های نصب شده بود که در آن از صنف اول تا دوازدهم نوشته شده بود.

همچنین در کنار اتاقک کوچک اما خالی دیگری که در داخل اداره قرار داشت و بر فراز دروازه آن نوشته شده بود “لابراتوار” در تاقچه ای نیز چند تکه کاغذ به چشم می خورد که نمادی از کتابخانه به شمار می رفت.

آن طرف تر، چند آموزگار، همزمان برای برقراری نظم در چندین صنف تلاش می کردند و چنانچه با درخواستی از سوی دانش آموزان مواجه می شدند، از خشونت کار می گرفتند.

این نمایشنامه، مشکلات دانش آموزان مکاتب بامیان را مو به مو بازگو می کرد.

حسینداد احمدی از فعالان مدنی بامیان گفت که مکاتب در وضعیت بدی قرار دارد اما دولت هیچ گونه توجهی به این موضوع ندارد.

آقای احمدی، کمبود آموزگار را بزرگترین مشکل این مکاتب خواند: “نبود آموزگار بر کیفیت آموزش در مکاتب بامیان تاثیرات منفی گذاشته است. ریاست معارف تا کنون حقوق آموزگارانی که از سال گذشته تا کنون بصورت قراردادی در مکاتب تدریس کرده اند را نپرداخته است و به همین دلیل آنان دیگر برای تدریس در مکاتب حضور نمی یابند”.

دولت کمکاری می کند

این نخستین بار نیست که فعالان مدنی بامیان از بی توجهی وزارت معارف به مشکلات مکاتب این ولایت، انتقاد می کنند. آنان پیش از این نیز بارها در اعتراض به این موضوع، اقدام به راه اندازی حرکت های اعتراضی گسترده ای کرده اند. وزارت معارف کشور اما تاکنون توجهی به این اعتراضات نکرده و اقدامی برای رفع مشکلات مکاتب بامیان، انجام نداده است.

با این حال عبدل دانشیار از دیگر فعالان مدنی بامیان می گوید که دولت مرکزی، بصورت عمدی به مشکلات معارف در بامیان بی توجهی می کند: “بیشتر مکاتبی که تا صنف دوازدهم دانش آموز دارند، تا هنوز ساختار تشکیلاتی لیسه را ندارند، اما نه اداره محلی و نه حکومت مرکزی، تاکنون اقدامی در این زمینه نکرده اند”.

آقای دانشیار از وضعیت رو به زوال معارف در بامیان هشدار داد و از حکومت محلی و نهادهای حقوق بشری خواست تا با در نظرداشت اینکه “آموزش و پرورش حق هر فرد است”، برای رفع مشکلات دانش آموزان مکاتب بامیان، تلاش کنند.

انتقاد دانش آموزان

در سراسر ولایت بامیان، بیشتر از 350  مکتب فعالیت دارند و 160 هزار دانش آموز دختر و پسر در این آنها، مصروف فراگیری دانش اند. دانش آموزان بیشتر این مکاتب از نبود آموزگاران مسلکی، کمبود صنوف و مواد درسی، تجهیزات لابراتواری  و حتا میز و چوکی، رنج می برند.

ستار دانش آموز صنف ششم مکتب پسرانه مرکز بامیان به خبرنگاران گفت که نبود معلم سبب شده تا دانش آموزان این مکتب، از شش ساعت درسی در روز، فقط دو ساعت آن را درس بخوانند: بیشتر ساعات درسی بیهوده می گذرند، یک آموزگار برای برقراری نظم در شش صنف موظف می شود اما از آموزگاری که تدریس کند، خبری نیست”.

این درحالیست که پیشتر اداره معارف بامیان نیز، مشکلات موجود در مکاتب این ولایت را تایید کرده بود.

محمدایوب امیری سرپرست این اداره پیشتر به خبرنگاران گفته بود که مکاتب سراسر این ولایت، با کمبود بیشتر از 2 هزار معلم و 2 هزار صنف درسی، مواجه اند؛ شماری از معلمان قراردادی نیز تا هنوز حقوق خود را دریافت نکرده اند، اما تلاش های اداره معارف برای حل کردن این مشکلات با شدت تمام، جریان دارد.

آموزش و پرورش در بامیان با آنکه در چند سال گذشته از لحاظ کمی رشد کرده است و با گذشت هر سال به شمار دانش آموزان مکاتب این ولایت افزوده می شود، اما از لحاظ کیفی، شاهد افت قابل ملاحظه ای بوده است. بامیانی ها، وجود فساد اداری در اداره معارف را، مانع اصلی رشد آموزش و پرورش در این ولایت خوانده اند.

محمد طاهر زهیر، والی بامیان، روز گذشته هنگام افتتاح، ضمن تبریکی به وزرشکاران این رشته گفت که بامیان یگانه ولایتی در کشور است که برای تقویت و رشد رشته های گوناگون ورزشی تلاش کرده است.

آقای زهیر اضافه کرد، بامیان یگانه ولایتی است که زنان می توانند به تمام رشته های ورزشی مورد علاقه ی شان، بدون هیچگونه خوف و هراس و بدون هیچگونه ممانعتی بپردازند و حضور داشته باشند.

بنا به گفته آقای زهیر، بایسکیل سواری، دوش ماراتون، اسکی و دیگر ورزش های محلی و بین المللی، تنها در بامیان است که توسط دختران و مردان انجام می شوند و صرف در بامیان زمینه دارد.

او بامیان را مکانی مساعد و مناسب برای رشته های گوناگون ورزشی عنوان کرد و از دولت و کشورهای دوست خواست تا ورزش کاران و جامعه ی ورزشی بامیان را کمک و همکاری کنند.

گفتنی است که چندی پیش نیز رییس تربیت بدنی کشور نیز وعده داده بود که سنگ تهداب یک استدیوم ورزشی در بامیان گذاشته شود.

در این مراسم مستوره آرزو رئیس فدراسیون بدمینتون از دولت خواست تا نسبت به رشد و توسعه ورزش در بامیان توجه بیشتر کنند و بودجه مناسب اختصاص دهند.

عاقله، یکی از دانش آموزان مکتب “سرقل” ولسوالی یکه ولنگ بامیان به خبرنگاران گفت که علاقه زیادی به درس و تعلیم دارد و به همین دلیل با تمام مشکلات مبارزه می کند: “حتی در روزهای بارانی که راه های خاکی مکتب، شبیه جوی های آب می شود، بازهم راه طولانی ای را بین خانه و مکتب، می پیمایم”.

عاقله افزود که مشکلات دانش آموزان در ولسوالی یکه ولنگ به حدی جدی است که دانش آموزان برخی از مکاتب آن، تا هنوز به کتاب های درسی جدید دسترسی ندارند و مجبورند، کاپی این کتاب ها را با قیمت بسیار گزاف، از بازار خریداری کنند.

یک آموزگار برای شش صنف

بامیان از ولایت های کوهستانی در مرکز کشور است که بیشتر راه های ارتباطی مناطق دور دست آن دشوار گذرند. در سراسر بامیان بیشتر از 300 مکتب وجود دارد اما تمام دانش آموزان این ولایت به این مکاتب دسترسی ندارند و یا هم مجبورند با پیمودن فاصله های طولانی، آنهم به صورت پیاده، خود را به مکاتب برسانند.

با این حال دانش آموزان ولسوالی یکه ولنگ می گویند که با وجود تمام این مشکلات، بازهم خوشحالند که می توانند به مکتب بروند.

گل افروز از دیگر دختران دانش آموز در ولسوالی یکه ولنگ می گوید که از آغاز سال تعلیمی تا کنون، همه روزه سه ساعت پیاده روی می کند تا به مکتب برسد، اما در مکتب آموزگاری وجود ندارد و تنها یک آموزگار مسئولیت تدریس در شش صنف را به عهده دارد.

او از مسئولان اداره معارف بامیان و دولت مرکزی کشور خواست تا با توجه به مشکلات موجود در مکاتب بامیان، برای بهبود وضعیت این مکاتب و رشد آموزش و پرورش در این ولایت، تلاش کند.

کمبود بیشتر از 2 هزار آموزگار

مسئولان در اداره معارف بامیان نیز با تایید مشکلات دانش آموزان می گویند که تلاش های این اداره برای رفع مشکلات مکاتب این ولایت از رهگذر نبود آموزگاران و مواد درسی، به شدت جریان دارد.

محمد ایوب امیری، سرپرست اداره معارف بامیان که امروز در محفل بهره برداری از ساختمان های سه باب مکتب جدید در ولسوالی یکه ولنگ صحبت می کرد، گفت که هم اکنون در کنار کمبود بیشتر از 2 هزار آموزگار، ده ها مکتب در سراسر بامیان، ساختمان ندارند.

آقای امیری افزود که این سه مکتب جدید، با هزینه نزدیک به یک میلیون دالر امریکایی، از کمک های کشور جاپان ساخته شده است.

هم اکنون در مکاتب سراسر ولایت بامیان، بیشتر از 160 هزار دانش آموز، مصروف فراگیری دانش اند. نزدیک به نصف این دانش آموزان را دختران تشکیل می دهند. بامیان پس از کابل، دومین ولایتی است که بلندترین رقم دختران دانش آموز را به خود اختصاص داده است.

روح الله فروغ به خبرگزاری رها گفت که در نهادهای عدلی و قضایی بامیان، کمتر از قانون منع خشونت علیه زن استناد می شود و به آن مراجعه می گردد.

آقای فروغ افزود که موارد خشونت علیه زنان در این قانون تصریح شده و استناد به آن می تواند در رسیدگی به شکایات زنان قربانی خشونت، بصورت موثری کمک کند.

به گفته رئیس این اداره، زنان در بیشتر ولسوالی های بامیان به عدالت دسترسی ندارند.

ترجیح باورهای شخصی به قانون

آمار خشونت علیه زنان در بامیان در مقایسه با سایر مناطق کشور رقم بسیار پایینی را نشان می دهد. با این وجود این ولایت در سال های اخیر، شاهد انواع بی سابقه ای از خشونت علیه زنان بوده است.

قتل، تجاوز جنسی، بریدن گلو از نمونه های نادر خشونت علیه زنان به شمار می روند که در چهار سال بدینسو در برخی از نقاط بامیان صورت می گیرند. در آخرین مورد، چند روز پیش یک مرد دو دختر خردسالش را در بدل بیشتر از سه صد هزار افغانی مردی دیگر فروخت.

پدر این دختران متواری شده است و سایر افرادی که در این قضیه دست دارند از جمله روحانی که نکاح این دختران را جاری کرده است نیز تاکنون بازداشت نشده است. از سوی دیگر کار پیگیری پرونده ی فروش این دختران به کندی پیش می رود.

با این حال روح الله فروغ رئیس کمیسیون حقوق بشر در بامیان می گوید که دسترسی محدود زنان به عدالت، فساد اداری در ارگان های عدلی و قضایی، حضور کمرنگ زنان در این ادارات، سطح پایین آگاهی مردم و عدم رسیدگی درست به قضیه های خشونت علیه زنان، از عوامل اصلی تداوم خشونت علیه زنان در بامیان به شمار می روند.

او در ادامه بیان کرد که تاکنون هم تعدادی از مسئولان ادارات عدلی و قضایی بامیان نه بر اساس قانون بلکه بر مبنای باورهای شخصی خود قضاوت می کنند.

مداخلات زورمندان

وکیلان مدافع در بامیان نیز تایید می کنند که به قضیه های خشونت علیه زنان در ادارات عدلی و قضایی این ولایت به گونه درست رسیدگی نمی گردد.

آنان می گویند که مداخله زورمندان از عواملی است که در برخی موارد سبب می شود تا به قضیه های خشونت علیه زنان رسیدگی نشود و قانون منع خشونت علیه زنان در نظر گرفته نشود.

همایون نوری، وکیل مدافع در بامیان به خبرگزاری رها گفت که در برخی از قضیه ها، مقام های دولتی و متنفذان قومی در هر سطحی تلاش می کنند تا مسیر قانونی دوسیه را منحرف کنند:” این افراد تلاش می کنند تا وصف جرمی قضیه را تغییر داده دهند و یا هم شخص شاکی از شکایت اش منصرف کنند”.

با این حال عبدالوهاب الکوزی رئیس سارنوالی دادستانی بامیان با رد این ادعاها گفته است که این اداره به تمام قضیه های خشونت علیه زنان، مطابق به قانون منع خشونت علیه زنان رسیدگی کرده است.

بی توجهی ادارات عدلی و قضایی بامیان به تطبیق درست قانون منع خشونت علیه زنان و برخورد تبعیض آمیز با زنان در این ادارات، از مسائل جنجال برانگیزی اند که همواره اعتراضات گسترده شهروندان و فعالان مدنی بامیان را به دنبال داشته اند. این اعتراضات در برخی مواقع تا چندین ماه ادامه یافته و دامنه آن حتی به سایر ولایات نیز گسترش یافته است.

این پروژه ها شامل ساخت مرکز فرهنگی، بازسازی شهر غلغله، استحکام رواق های بودای غربی، آگاهی دهی تاثیر استخراج معدن حاجی گگ بر آبدات تاریخی و فرهنگی، تحقیقات در مورد فرهنگ محلی و آگاهی عامه در مورد حفظ آبدات تاریخی و فضای سبز بامیان خواهد بود.

آقای ماسانوری همچنین از طرح والی بامیان مبنی بر درج تاریخ انهدام بودا به عنوان روز فاجعه فرهنگی در تقویم جهانی پشتبانی نمود و وعده داد تا این پیشنهاد را با رئیس عمومی یونسکو مطرح کند.

او همچنان از والی بامیان خواست تا در اجلاس متخصصان بین المللی که در مورد تاریخ و باستان شناسی در کشور آلمان برگزار می شود، شرکت کند.

رئیس بخش فرهنگی یونسکو در افغانستان از اقدام اداره محلی در انتقال چوب فروشی ها و کانتینر های بازار به محل دیگر ابراز خرسندی نمود و این طرح را در جهت حفظ فضای سبز و آثار فرهنگی بامیان مهم و ارزنده خواند.

طاهر زهیر، والی بامیان نیز از آغاز به کار پروژه های فرهنگی یونسکو در بامیان تشکر کرد و یکبار دیگر خواست تا در قسمت درج سالروز انهدام بودا به عنوان روز فاجعه فرهنگی در تقویم جهانی تلاش و از این طرح حمایت کند.

روز پنجشنبه هفته گذشته از پانزدهمین سالروز انهدام مجسمه های بودا تحت عنوان “شبی با بودا” در بامیان یادبود به عمل آمد که در آن برنامه نیز مقام ولایت و ریس بخش فرهنگی یونسکو در افغانستان سخنرانی نمودند.

والی بامیان در این برنامه تخریب مجسمه های بودا را توسط گروه طالبان بزرگترین فاجعه بشر خواند و آن را وحشیانه ترین عمل ضد فرهنگی طالبان دانست.

او همچنین از سازمان یونسکو خواست تا هشت آبده تاریخی ثبت شده این ولایت را در فهرست دایمی میراث های جهانی شامل سازد.

برنامه “شبی با بودا” از چهار سال بدینسو با همت گروه یادآوران، همکاری اداره محلی و دیگر نهاد ها به نشانه اعتراض و یادبود از سالروز تخریب مجسمه های بودا در بامیان برگزار می شود. سخنرانی، نمایشگاه کتاب و صنایع دستی، نمایش فلم مستند، اجرای شعر، موسیقی محلی، تیاتر تخریب بودا و راهپیمایی با ارکین بخش های این برنامه است.

طاهر زهیر والی بامیان امروز یکشنبه، در یک نشست خبری گفت که این مهمات شامل 33 حلقه ماین ضد نفر، 7 ماین ضد وسایط، 25 سرگلوله آر پی جی هفت، 2 سرگلوله مازاییل، 2 صندوق مرمی پیکا و 2 عدد سلاح کمری می شود.

گفتنی است که در پیوند به این انبار مهمات کسی یا گروهی دستگیر نشده اما نیروهای امنیتی در این زمینه تحقیقات خود را آغاز کرده است.

آقای زهیر در این نشست از نیروهای امنیتی کشور تقدیر و تشکر کرد و از شهروندان بامیانی نیز خواست که تسلیم شایعه و جنگ روانی دشمنان نشوند.

لازم به ذکر است که دره شکاری از مناطق نسبتا ناآرام بامیان است که با ولسوالی های ناامن تاله و برفک بغلان هم مرز است.

همچنین لازم به ذکر است که در این پیوند یکی از مسئولین ولایت بامیان گفت که این سلاح ها ساخت ایران می باشد.

مقامات در سفارت جمهوری اسلامی ایران در کابل اما گفته های این مقام ولایتی بامیان را رد می کنند و می گویند گفته های ایشان بر حسب حدس و گمان می باشد.

دفتر مطبوعاتی سفارت ایران در کابل با ارسال بیانیه ای به رسانه ها نوشت “شایسته نیست روابط حسنه و رو به توسعه دو کشور را با حدس و گمان مورد تردید قرار داد.”

قبل از این، شرکت آلمانی فیشنر بررسی و تحقیق هایی را انجام داده بود که براساس آن ترجیح داده است، پروژه انتقال برق 500 کیلو ولت توتاپ –برق ترکمنستان به پاکستان- از مسیر بامیان و میدان وردگ بگذرد.

اما بر خلاف تحقیقات این شرکت خارجی، اعضای شورای ملی می گویند که برخی از افراد مغرض در ریاست برشنا و بانک انکشاف آسیایی درصدد این است که این پروژه از این مسیر نگذرد.

امروز سه شنبه برخی از اعضای شورای ملی و ده ها تن از فعالان فرهنگی در کابل در اعتراض به طرح داده شده توسط برخی از کارمندان ریاست برشنا و بانک انکشاف اسیایی جمع شدند و با نامه ای سرگشاده از رئیس جمهوری و کمیته تدارکات ملی خواستند که عدالت اجتماعی را در نظر بگیرد و اجازه تغییر مسیر این پروژه را ندهند.

محمد اکبری، نماینده مردم بامیان در مجلس در نشست خبری امروز گفت که شرکت آلمانی فیشنر نظر داده که مسیر انتقال برق از بامیان و میدان وردگ به صرفه تر و امن تر است ولی عده ای مخالف این طرح شدند که نوعی تبعیض سیستماتیک است.

رقیه نایل، نماینده ولایت غور نیز گفت که مردم غور نیز با عبور برق از مسیر بامیان و میدان وردگ حمایت کرده اند و اضافه کرد که عبور از این مسیر نوعی توزیع عادلانه است.

گفتنی است که قبل از این نیز مسیر برقی کاسا 1000 نیز از مسیر سالنگ انتخاب شده بود که یک شرکت کانادایی مسیر این پروژه را از پنجشیر انتخاب کرد.

نمایندگان شورای ملی و فعالان فرهنگی می گویند که مسیر سالنگ با تهدیدات برف کوچ مواجه است و انتقال برق نیز به دلیل کوهستانی و صعب العبور بودن سخت است.

آنان در نامه ای سرگشاده به رئیس جمهوری گفتند که منافع ملی و اصل عدالت اجتماعی را مد نظر بگیرد و اجازه ندهد که برخی از افراد مغرض مسیر برق را تغییر دهند.

در نامه امده است که عبور برق از مسیر بامیان باعث می شود که از جوار معادن زغال سنگ بگذرد و در آینده که تولید برق حرارتی آغاز شد، از این طریق به برق سراسری وصل شود.

همچنین تراکم خطوط برق فشار قوی در یک منطقه، خطرات و مضرات صحی و محیطی دارد و در مسیر سالنگ از مناطق مسکونی و زراعتی می گذرد در حالی که مسیر بامیان این گونه نیست.

در این نامه ذکر شده است که مسیر بامیان قابلیت اطمینان و امنیت طبیعی بیشتری نسبت به سالنگ دارد و در صورتی که حادثه مشابهی مانند سال قبل –تخریب پایه های برق توسط برف کوچ- صورت بگیرد از این مسیر می شود برای پایتخت برق رسانی کرد.

در نامه خطاب به رئیس جمهوری گفته شده است که رعایت توازن انکشافی و وحدت ملی در عمل صورت می گیرد نه در گفتار. با محروم نگه داشتن یک بخش از کشور به دلیل بالا بودن هزینه ها، با وحدت ملی سازگاری ندارد.

این نامه سرگشاده در حالی به رئیس جمهوری و کمیته تدارکات ملی داده شده است که قبل از این نیز برخی دیگر از نمایندگان مجلس به تغییر مسیر پروژه توتاپ اعتراض کرده بودند.

این نامه  که در 10 صفحه تنظیم شده است را ده ها تن از اعضای شورای ملی، فعالان فرهنگی و مردم امضاء کرده اند و به ادرس ریاست جمهوری فرستاده اند.

قبل از این نیز معاونان ریاست جمهوری و ریاست اجرایی به این عمل ریاست برشنا و وزارت انرژی و اب واکنش نشان داده بودند و خواستار توضیح شده بودند.

آقای حسینی، در این نمایشگاه بخشی از فعالیت های که در این مدت انجام داده است، به نمایش می گذارد. او یک بنیاد را نیز برای کودکان ساخته است.

صابر حسینی امروز سه شنبه هنگام افتتاح این کتابخانه و نمایشگاه گفت: : با 200 جلد کتاب شروع کردیم و حالا 3150 عنوان کتاب که عمدتاً قصه و رمان است در کتابخانه داریم.

محمد آصف مبلغ، معاون والی بامیان در این برنامه از ابتکار، تلاش و همت صابر حسینی در راستای ترویج فرهنگ کتاب خوانی قدردانی کرد.

آقای مبلغ، توسعه فرهنگی را از نیازهای مبرم و مهم شهری عنوان کرد.

معاون ولایت با آنکه مشکلات و نبود امکانات برای توسعه و زیر ساخت های فرهنگی را از چالش ها عمده در این راستا می داند اما از عزم و پیگیری مسولان اداره محلی برای ترقی و توسعه این بخش نیز خبر داد.

او با اظهار امیدواری از وضع امنیتی از مردم خواست تا برای سازندگی، پیشرفت و ترقی با اداره محلی همکار باشند و نیز در این امر از حوصله و دقت کار گیرند.

حسین داد خلیلی رئیس شورای ولایتی، کبیر دادرس ریس اطلاعات و فرهنگ بامیان و الحاج بابه محسنی سخنگوی شورای علما نیز طی سخنانی ضمن قدردانی از ابتکار آقای حسینی وضعیت فرهنگی و فرهنگ کتاب خوانی را در ولایت بامیان به بررسی کردند.

حصر جغرافیایی و تحریم  تقریبی انکشاف و توسعه زیربناهای فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی، بحثی است که از آوان برسرکار آمدن نظام کنونی این خطه را رنج داده است و بر پیکرش زخم زده است.

با وجود این همه اما، همسایگان نامهربان و قدرنشناس، با ایجاد دایره ناامنی، حصار جغرافیایی موجود را بر باشندگان و شهروندان این ولایت بی آزار، خشن تر و رنج آور تر ساخته است.

سالهاست آدم کشان بی رحم و دزدان سر گردنه، مسیر های وصل کننده بامیان با پایتخت و حتی سایر ولایات را برای مردم بامیان ناامن ساخته اند و قربانی های زیادی را روی دست این مردم گذاشته اند. دره میدان لقب ”جاده مرگ“ را گرفته است و دره غوربند نیز تبدیل به سیاه چالی برای باشندگان و مسافرین ولایت بامیان گردیده است.

با وجود اعتراضات گسترده و مکرری که صورت گرفته است، کمتر توجهی نسبت به تامین امنیت این مسیر برای عابرین و مسافرین به مشاهده نرسیده است و هر روز جریان فزاینده ناامنی ها، گروگان گیری ها، قتل ها و سرقت ها، اخاذی ها و … زندگی را بر مردم بامیان دشوار تر گردانیده است.

با وجود وعده های چرب و آبدار رئیس جمهوری در جریان کاروزار های انتخاباتی مبنی بر شکستن حصار جغرافیایی بامیان و مناطق مرکزی، با گذشت بیش از یک سال از تکیه زدن ایشان بر اریکه قدرت، حتی حرفی هرچند اندک و کم اهمیت درین خصوص از زبان ایشان شنیده نشده است و معمای این حدیث تلخ همچنان برجاست.

آمار تکان دهنده ربوده شدن حد اقل 30 مسافر در جریان یک ماه گذشته در دره غوربند از سوی گروههای مسلح مخالف دولت و دزدان و رهزنان درین مسیر، اوج فاجعه را به نمایش میگذارد و سکوت تلخ و معنی دار حکومت و دستگاه امنیتی کشور عمق بی کفایتی، بی درایتی، بی توجهی نسبت به سرنوشت شهروندان را حکایت می کند.

شهروندانی که دست شان از آسمان کوتاه است و پا از زمین، نه رهی بر درگاه قدرت دارند و نه توان مقابله با بی عدالتی ها حق کشی ها. شهروندان درمانده و عاجزی که ستاره های آسمان نیز نور شان را از آنان دریغ میکند و بوریا در زمین از زیر پایشان در فرار هست.

بسیار بجا و شایسته است که حکومت محلی بامیان با جدیت و قاطعیت درین زمینه گام برداشته و با زیر فشار گذاشتن حکومت مرکزی و اداره های ولایتی ولایت های همجوار بدنبال راه های حل اساسی و دوامدار برای تامین امنیت مسیر های بامیان بسوی کابل و سایر ولایات باشند و بامیان و بامیانیها را ازین ورطه خطرناک نجات دهند تا باشد که در پیشگاه خداوند و ملت مسئولیت ها تعهدات شان را بجا سازند و مهر تقدیر بر کارنامه های شان حک گردد.

و خوبست صاحبان قدرت و حکومت بدانند که تحمل نیز حد و مرزی دارد و بردباری مردم که  در واقع تبدیل به عقده های سنگین میگردد، روزی به پایان خواهد رسید و در صورت عدم رسیدگی به این امر، غلیان خشم مردم حکایت ”زور مردم زور خداست“ را به گونه عملی بر روی زورمندان مسئولیت گریز پیاده خواهد ساخت.

زمان احمدی، شهروند بامیانی

نبود میدان هوایی معیاری و ناامنی راه های مواصلاتی منتهی به بامیان، نبود برنامه ای جامع برای رشد گردشگری، سبب شده است که این صنعت درآمدزا، در چند سال گذشته رشد چندانی در این ولایت نداشته باشد.

هرچند انتخاب بامیان به عنوان نخستین پایتخت فرهنگی سازمان سارک و جشنواره های بزرگ فرهنگی که با حمایت مالی برخی از موسسه های کمک کننده از چند سال بدینسو در این ولایت برگزار می شود و فرصت هایی را برای توسعه گردشگری در این منطقه امن فراهم کرده است اما دولت نتوانسته است آنگونه که باید از این فرصت ها استفاده کند؛ برگزاری جشنواره سارک با کمی و کاستی های فراوانی که داشت، این موضوع را به خوبی ثابت می کند.

اینک عضویت بامیان شبکه شهرهای خلاق جهان در بخش فرهنگ بومی و صنایع دستی، فرصت دیگری را برای رشد گردشگری در این ولایت فراهم کرده است. اما دولت این بار از این فرصت چگونه استفاده خواهد کرد و بامیانی ها چقدر به این موضوع امیدوارند؟ خبرنگار خبرگزاری رها در زون مرکز، این موضوع را با اقشار مختلف باشندگان بامیان در میان گذاشته و جویای نظر آنان شده است:

امیر شریف، فعال فرهنگی:

یک ضرب المثل قدیمی است که می گوید: پیش طبیب چه می روی، پیش کسی که تجربه دارد برو. تجربه ای که ما داریم، دولت افغانستان به ویژه در سطح مرکز و تا حدودی هم در سطح محلی نتوانسته است از فرصت های پیش آمده استفاده کند. مطابق این تجربه فکر نمی کنم دولت بتواند این بار نیز از فرصت استفاده کند. خوشحال هستیم که به بامیان به عنوان یکی از شهرهای خلاق جهان انتخاب شده است. من مطمئنم آنچه که مربوط مردم، جوانان، نهادهای مدنی و فرهنگی بامیان می شود، بخوبی انجام خواهد شد و آنان همانگونه که در چهارده سال گذشته درخشیدند و این ولایت را پایتخت فرهنگی سارک و شهر خلاق ساختند، بازهم در همین سطح و با همین صداقت و خلاقیت به فعالیت های شان ادامه خواهند داد اما دولت افغانستان خودش به خوبی وظیفه اش را می داند و ماهم آن را در مواردی یاد آوری کرده ایم. فعالان مدنی بامیان هم در چهارده سال گذشته، بارها با زبان صریح طنز کار خانگی دولت را یاد آوری کرده اند. فقط می توانیم امیدوار باشیم و از دولت بخواهیم که بیشتر از این در حق مردم بامیان جفا نکنند و وظیفه شان را در قبال حرکت های انسانی مردم بامیان که در چهارده سال گذشته صورت گرفته اند، انجام دهند و بی تفاوت نباشند.

حسینداد احمدی، فعال مدنی:

من متاسفانه خیلی به این مساله باورمند نیستم، چون ما دو تجربه منفی داریم در این زمینه: انتخاب غزنی به عنوان مرکز ثقافت اسلامی و بامیان به عنوان نخستین پایتخت فرهنگی کشورهای عضو سازمان سارک. دولت در این دو مورد نتوانست از این فرصت ها به گونه درست استفاده کند. ناامنی ها و حضور بعضی افراد متعصب در پست های دولتی که نمی خواهند به این مسائل توجه شود و یاهم این موضوعات را نمی فهمند، چالش هایی است که باعث می شود تا از این فرصت ها به گونه درست استفاده نشود. من باورمندم که انتخاب شدن بامیان به عنوان یکی از شهرهای خلاق جهان هم قربانی همین افکار و اندیشه ها و نا امنی ها خواهد شد اما حداقل این توقع را می توانم داشته باشم که اداره محلی بامیان از این موضوع به گونه درستی تجلیل کند و رسانه های بامیان و افغانستان نیز این موضوع را بگونه گسترده پخش کنند تا زمینه حضور توریستان به بامیان فراهم شود. در صورتی که چنین شود بازهم افغانستان و بامیان به عنوان جزئی از آن، از لحاظ فرهنگی رشد خواهد کرد.

ابراهیم تولا، روزنامه نگار:

باتوجه به کارهای خلاقانه ای که در ابعاد مختلف در این سرزمین صورت گرفته، بامیان به عنوان یکی از شهرهای خلاق جهان توسط یونسکو نامگذاری شده است. این نامگذاری فرصت خوبی را برای جلب توجه جهانی به این منطقه فراهم کرده و دیگر بامیان یک نام فراموش شده نیست. ولی چگونگی استفاده از این فرصت برمی گردد به دست اندرکاران و به خصوص حکومت مرکزی و محلی بامیان که باید از آن به صورت درست استفاده کنند. ولی باتوجه به تجربه های گذشته، انگیزه و ظرفیت استفاده از این فرصتها و حداقل جذب جهانگردان نه در دولت چه در سطح مرکزی و چه محلی وجود ندارد، از همین رو امیدواری زیادی هم وجود ندارد.

عبدالله نصرت، دانش آموخته رشته گردشگری:

من فکر می کنم دولت توان آن را دارد که از این فرصت استفاده کند اما نمی خواهد که فرصت های این چنینی به نفع مردم بامیان تمام شود. رفتار متعصبانه حکومت مرکزی با مناطق مرکزی از جمله بامیان در چهارده سال گذشته، این موضوع را به خوبی ثابت کرده است. با آنکه بامیان به دلیل داشتن امنیت و جاذبه های منحصر به فرد طبیعی، تاریخی و فرهنگی، مناسب ترین مکان برای رشد صنعت گردشگری به شمار می رود اما دولت افغانستان تاکنون نخواسته از فرصت های پیش آمده برای رشد این صنعت در بامیان استفاده کند. دولت تاکنون حتی به وعده هایی که برای آماده سازی بامیان برای برگزاری جشنواره های سارک داده بود عمل نکرده است، با چنین وضعیتی، این بار هم چندان خوشبین نیستم که دولت بخواهد از این فرصت به نفع بامیان استفاده کند. متاسفانه آنگونه که انتظار می رفت، پس از برگزاری دو دور از جشنواره سارک در بامیان، آمار گردشگران خارجی دیدار کننده از این ولایت به دلیل نبود برنامه ای مناسب برای معرفی جاذبه های گردشگری این ولایت، افزایش چندانی نداشته است. این موضوعات به خوبی نشان می دهند که دولت با فرصت  های پیش آمده برخورد سهل انگارانه داشته است.

آزاده احسانی، دانشجو:

دولت هیچ وقتی به فکر بامیان نبوده است. ولایت هایی که تنها قوم خاصی در آنها زندگی می کند و پست های کلیدی دولتی نیز در انحصار آنها است، در پانزده سال گذشته شاهد تحولات بزرگی بوده اند، بزرگترین پروژه های انکشافی و بازسازی در این ولایات تطبیق شده اند اما مردم بامیان هنوز از نداشتن برق که یکی از ابتدایی ترین ضروریات زندگی امروزی است، رنج می برند، بماند که این ولایت از کمک های جامعه جهانی و پروژه های بزرگ انکشافی هیچ بهره ای نبرده است. با توجه به این موضوع به صراحت می توانم بگویم که دولت هیچگاهی خوبی بامیان و بامیانی ها را نمی خواهد و به یقین عضویت بامیان در شبکه شهرهای خلاق جهان هم قربانی تعصب انحصارگران قدرت خواهد شد و آنان تمام تلاش خود را بر این متمرکز خواهند کرد که این فرصت هم مانند فرصت های گذشته از دست برود و بامیان نتواند سودی از آن ببرد. هیچ اعتمادی به دولت مرکزی ندارم و انتظاری هم نمی توانم از آن داشته باشم.

آنچه از این نظرات می توان فهمید، فاصله ای است که میان مردم بامیان و دولت مرکزی ایجاد شده است. با این حال دیده شود که دولت مرکزی و در راس آن رئیس جمهور غنی که در زمان مبارزات انتخاباتی اش وعده سپرده بود که بامیان را به یکی از مراکز توریستی در سطح منطقه تبدیل می کند، چگونه از فرصت پیش آمده برای رشد گردشگری در بامیان و جلب اعتماد دوباره باشندگان این ولایت استفاده می کند.

جشنواره ها و برنامه های فرهنگی دیگری که تا کنون در بامیان برگزار شده، سبب شده تا این ولایت بتواند در جریان سال جاری خورشیدی دو لقب بین المللی را کسب کند؛ نخستین پایتخت فرهنگی سازمان سارک و یکی از شهرهای خلاق جهان در بخش فرهنگ بومی و صنایع دستی. از سوی دیگر هدف از راه اندازی این برنامه ها، تقویت صلح و زندگی مسالمت آمیز در بامیان خوانده شده است.

اما واقعا این برنامه ها چه تاثیراتی داشته اند و با چه چالش هایی مواجه هستند؟

برای یافتن پاسخ این پرسش، زمان احمدی خبرنگار خبرگزاری رها در زون مرکز، مصاحبه ی کوتاهی با حسینداد احمدی مسئول مجتمع جامعه مدنی افغانستان در بامیان و یکی از فعالان فرهنگی این ولایت انجام داده و نخست از او پرسیده است که تاثیرات این برنامه ها را چگونه ارزیابی می کند.

با سلام به شما و خوانندگان خبرگزاری رها. در جریان یک و نیم دهه گذشته ما در بامیان شاهد برگزاری برنامه های فرهنگی و هنری مختلف و در بخش های مختلف بودیم. طبیعی است که این برنامه ها تاثیرات خود را داشته اما میزان تاثیرات آنها قابل بحث است که به چه میزان تاثیر داشته است. خوشبتخانه فرهنگ مردم بامیان، فرهنگ صلح، دوستی و همزیستی است و همین باعث شده که ما صلح را در بامیان داشته باشیم. این برنامه های فرهنگی که برای تقویت صلح و ایجاد همزیستی مسالمت آمیز برگزار شده و می شوند، باید در چنین محیطی برگزار شود، چرا که زمینه راه اندازی آنها وجود دارد، فرهنگ مردم با این برنامه ها مانوس است و مردم از نظر فرهنگی و پذیرش با این برنامه ها هیچ مشکلی ندارند. همین موضوع سبب شده است که برنامه های مختلف فرهنگی که شاید در اکثر مناطق کشور زمینه برگزاری آنها وجود ندارد در بامیان راه اندازی شوند. این برنامه ها از سوی مردم استقبال می شود و توسط رسانه ها و جامعه مدنی مورد نقد قرار می گیرد و گسترش می یابد. این برنامه ها زمینه آن را فراهم می کند که مردم مختلف، با افکار مختلف گردهم جمع شوند و برنامه مشترکی را ببینند و سپس به بحث و گفتگو پیرامون آن بپردازند که خود آغازی برای ایجاد صلح و همزیستی مسالمت آمیز به شمار می رود.

چنانچه در جریان هستید تا کنون بیشتر فعالیت های فرهنگی و هنری در بامیان جنبه پروژه ای داشته و نهادهایی بوده اند که هزینه های مالی برگزاری این برنامه ها را بپردازند. درحالی که نهادهای کمک کننده، کمک های شان را کاهش داده اند، چگونه می توان فعالیت های فرهنگی و هنری را در بامیان ادامه داد؟

فعالیت های فرهنگی و هنری در بامیان به دو دسته تقسیم می شوند: یکی فعالیت هایی که توسط نهادهای خاصی حمایت شده اند و برنامه هایی که از سوی مردم و فرهنگیان بامیان برگزار شده است. این دسته از برنامه ها خودجوش بوده و جنبه پروژه ای نداشته اند، مانند گفتمان ها، شب های شعر، محافل نقد داستان ها و دادخواهی هایی که در بامیان صورت گرفته، برنامه هایی اند که از سوی ارگان خاصی تمویل نشده اند، بلکه حس رضاکارانه و احساس مسئولیت مردم سبب شده است که آنان در برابر ناملایمات، نا برابری ها، مشکلات سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، امنیتی، کم کاری ارگان های دولتی و دیگر مسائل واکنش نشان دهند و بصورت مسالمت آمیز و مدنی صدای خود را بلند کنند. تمام این برنامه ها رضاکارانه بوده و حتی مردم از جیب خود پول گذاشته اند تا این برنامه ها راه اندازی شود اما در کنار این موضوع، نگرانی هایی هم مبنی بر کم شدن برنامه های خوبی که تحت عنوان پروژه ها اجرا می شد وجود دارد. طبیعی است که وقت بودجه نباشد، برنامه های فرهنگی و هنری کم می شود اما خوشبختانه مردم بامیان این را ثابت کرده اند که در صورت کم شدن بودجه هم این برنامه ها از میان آنان به صورت کامل برچیده نمی شود. این مردم با آگاهی و احساس مسئولیتی که دارند، در تمام عرصه ها و به ویژه در راه اندازی برنامه های فرهنگی و هنری تلاش می کنند که از خود سرمایه بگذارند و این فعالیت ها را ادامه دهند.

تمام برنامه ها با چالش ها و مشکلاتی مواجه اند، به نظر شما چالش هایی که فراروی راه اندازی برنامه های فرهنگی و هنری در بامیان وجود دارند، چه چیزهایی هستند؟

ما در این زمینه چندین مشکل داریم. یکی مربوط می شود به همان موضوع قبلی که با کم شدن بودجه، ممکن است میزان برگزاری این فعالیت ها کم شود. از طرف دیگر فعالیت های فرهنگی تا کنون بیشتر در مرکز بامیان راه اندازی شده اند و اکثر کسانی هم که در راه اندازی برنامه های فرهنگی تجربه دارند در مرکز بامیان هستند؛ یعنی برنامه ها تاکنون محدود بوده و تعداد زیادی از شهروندان بامیان از این برنامه ها بی بهره مانده اند و نتوانسته اند در آنها اشتراک کنند.

فعالان فرهنگی بامیان تصمیم دارند که در آینده این برنامه ها به مناطق دور دست این ولایت گسترش دهند؟

ما امیدواریم که در آینده بتوانیم این فعالیت ها را به ولسوالی ها و مناطق دور دست بامیان که مشکلات فرهنگی و اجتماعی دارند به نحوی گسترش دهیم تا هم مردم تاثیرات این برنامه ها را لمس کنند و هم ما کامیاب تر ظاهر شویم. ولی ما متاسفانه نتوانستیم تاکنون این برنامه ها را در مناطقی که مشکلات فرهنگی و امنیتی دارند و این برنامه ها باید در آنجا نیز برگزار می شد، گسترش دهیم، هرچند گهگاهی به صورت پراگنده برنامه هایی در این مناطق اجرا شده اند اما این فعالیت ها به هیچ وجه کافی نیست و ما امیدواریم که بتوانیم در آینده از هر راه ممکن، برنامه های فرهنگی را در آن مناطق هم داشته باشیم تا بیشتر از پیش زمینه ای برای تامین صلح و همزیستی بهتر در بامیان فراهم شود.

بار دیگر تشکر از شما آقای احمدی

محمدطاهر زهیر والی بامیان با تایید این موضوع به خبرگزاری رها گفت:” حوادث طبیعی، تندیس های تخریب شده بودا در بامیان را در معرض خطر قرار داده اند اما وزارت اطلاعات و فرهنگ در توان خود نمی بیند که تدابیر مشخصی را در این زمینه روی دست گیرد”.

آقای زهیر می گوید که وجود نگرانی ها از تخریب بیشتر این تندیس های تاریخی سبب شده است که دفتر یونسکو در افغانستان تصمیم بگیرد تا رواق باقی مانده از تندیس پنجاه و سه متره صلصال را تحکیم و مرمت کند.

او افزود که تحکیماتی در تپه های پشت این تندیس بزرگ نیز صورت خواهد گرفت.

صلصال و شهمامه 53 و 35 متری بامیان، روزگاری بزرگترین مجسمه های ایستاده بودا در سطح جهان به شمار می رفتند و سالانه هزاران تن از گردشگران داخلی و خارجی را بسوی خویش فرا می خواندند.

این عجوبه های تاریخ اما پانزده سال قبل با سقوط بامیان بدست جنگجویان طالب، به بهانه “مغایرت وجود این مجسمه ها با ارزش های اسلامی” در چند شبانه روز توسط آنان تخریب شدند و اینک رواق های خالی باقی مانده از آنها، گویای سرنوشت تلخ آنان است.

یکی از مسائلی که همواره از سوی فرهنگیان و باشندگان بامیان مطرح می شود، بازسازی حداقل یکی از این تندیس ها است.

طرح بازسازی مجسمه ۵۳ متری صلصال ده سال قبل از امروز از سوی جاپان به دولت افغانستان پیشنهاد شد.

این طرح اما به دلایل نامعلومی که باشندگان بامیان آنرا “بهانه گیری حکومت” می خوانند، در آن زمان پذیرفته نشد.

با این وجود چندی پیش، در نخستین دور جشنواره معرفی بامیان به عنوان نخستین پایتخت فرهنگی سازمان سارک، یک زن و شوهر چینی، مجسمه تخریب شده 53 متری این ولایت را توسط نور سه بعدی بازسازی کردند.

این زن و شوهر که جانسین یو و لیان هو نام دارند، وسیله ای ساخته اند که می تواند مجسمه بزرگ صلصال را از طرف شب به گونه در ظاهر واقعی و درست مانند زمانی که از زیر دست صدها پیکرتراش ماهر و چیره دست دوره تمدن با شکوه کوشانیان برآمده بود، به نمایش بگذارد.

پیشتر مسولان بخش فرهنگی دفتر یونسکو در افغانستان اعلام کردند که این موسسه، احتمال بازسازی یکی از مجسمه های بودای بامیان را در “نخستین نشست علمی حفظ آثار تاریخی در معرض خطر بامیان” که قرار است در آینده نزدیک در یکی از کشور های خارجی برگزار شود، بررسی می کند.

آنان گفتند که در این نشست علمی در مورد ترمیم و حفاظت از آثار تاریخی بامیان و نیز احتمال بازسازی مجسمه 53 متری صلصال در این ولایت، با متخصصان پیکرتراشی، باستان شناسان، کارشناسان امور و رسانه ها، بحث و گفتگو خواهد شد.

یونسکو از سال 2003 میلادی به این سو، برنامه های متعددی را برای حفاظت از آثار تاریخی بامیان اجرا کرده است.

این موسسه تا کنون هشت اثر تاریخی بامیان به شمول تندیس های ویران شده بودا را در فهرست میراث های فرهنگی جهانی در معرض خطر ثبت کرده است.

قرار است در آینده، شمار دیگری از آثار تاریخی بامیان نیز در این فهرست ثبت شوند.

زمان احمدی – بامیان

عبدالرحمن احمدی سخنگوی والی بامیان امروز یکشنبه در یک نشست خبری گفت: “فرد دستگیر شده که در چندین مورد سرقت در بامیان دست داشته است، از چندی به این سو تحت تعقیب نیروهای امنیتی قرار داشت که سرانجام بازداشت شد.”

احمدی افزود که بازجویی های پولیس از سردسته سارقان، برای شناسایی و تحت پیگیرد قرار دادن سایر افرادی که در سرقت های اخیر بامیان دست داشته اند، ادامه دارد.

سخنگوی والی بامیان از بازداشت دوتن از عاملان یک قضیه قتل در این ولایت نیز خبر داد.

او می گوید، این افراد متهم اند که چندی پیش یک راننده را در دره کالوی ولسوالی شیبر بامیان به قتل رسانده اند.

احمدی تصریح کرد که نیروهای امنیتی پس از تعقیب این افراد، آنان را در کابل دستگیر کرده اند.

بامیان از ولایت های آرام در مرکز کشور است که در چهارده سال گذشته، شاهد کمترین رویدادهای امنیتی و جنایی بوده است.

از دو سال به این سو اما جرائم جنایی مانند قتل و سرقت در برخی از نقاط این ولایت افزایش یافته و موج تازه ای از نگرانی ها را در میان مردم به وجود آورده است.

به دنبال این نگرانی ها، فعالان مدنی بامیان نیز چندی پیش از افزایش سرقت ها در مناطق اژدر، ملاغلام، ریشگاد و برخی دیگر از نقاط این ولایت ابراز نکرانی کرده و از ارگان های امنیتی خواستند تا عاملان این رویداد ها را شناسایی و تحت پیگیرد قانونی قرار دهند.

اینک بر اساس آنچه مقام های محلی می گویند، با دستگری سردسته سارقان و عاملان یک قتل، بخشی از نگرانی های باشندگان و فعالان مدنی بامیان مرفوع شده است.